Procedura : 2008/2154(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0123/2009

Teksty złożone :

A6-0123/2009

Debaty :

PV 25/03/2009 - 14
CRE 25/03/2009 - 14

Głosowanie :

PV 26/03/2009 - 4.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2009)0187

SPRAWOZDANIE     
PDF 206kDOC 153k
9 marca 2009
PE 412.315v02-00 A6-0123/2009

w sprawie białej księgi w sprawie roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z naruszenia wspólnotowego prawa ochrony konkurencji

(2008/2154(INI))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Klaus-Heiner Lehne

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów
 OPINIA Komisji Prawnej
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie białej księgi w sprawie roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z naruszenia wspólnotowego prawa ochrony konkurencji

(2008/2154(INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z naruszenia wspólnotowego prawa ochrony konkurencji (COM(2008)0165) (biała księga),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie zielonej księgi dotyczącej roszczeń o odszkodowanie za stosowanie praktyk ograniczających konkurencję i nadużywanie pozycji dominującej(1),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 marca 2007 r. zatytułowany „Strategia polityki konsumenckiej UE na lata 2007-2013. Wzmocnienie pozycji konsumentów, polepszenie ich dobrobytu oraz zapewnienie ich skutecznej ochrony” (COM(2007)0099),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasad konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu(2), rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE(3) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw(4),

–   uwzględniając obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych(5) oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2008 z dnia 30 czerwca 2008 r. dotyczącego prowadzenia postępowań ugodowych w sprawach kartelowych(6),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jak również Komisji Prawnej (A6-0123/2009),

A. mając na uwadze, że polityka konkurencji zwiększa wydajność gospodarczą Unii Europejskiej i w znacznym stopniu przyczynia się do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej,

B.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł, iż w celu zagwarantowania pełnej skuteczności art. 81 traktatu osoby fizyczne i przedsiębiorstwa mogą dochodzić naprawy szkód wyrządzonych im na skutek naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji,

C. mając na uwadze, że roszczenia o naprawienie szkody to tylko jeden z elementów skutecznego systemu egzekwowania prawa z powództwa prywatnego, a także mając na uwadze, że mechanizmy alternatywnego rozstrzygania sporów stanowią w odpowiednich okolicznościach skuteczną alternatywę dla roszczeń zbiorowych i dają możliwość szybkiego i sprawiedliwego zawarcia ugody pozasądowej, dlatego należy zachęcać do ich stosowania;

D. mając na uwadze, że kwestie, o których mowa w białej księdze, dotyczą wszystkich kategorii podmiotów poszkodowanych, wszystkich rodzajów naruszenia art. 81 i 82 traktatu WE i wszystkich sektorów gospodarki,

E.  mając na uwadze, że każdy wniosek o wprowadzenie mechanizmu roszczeń zbiorowych z powodu naruszenia wspólnotowych przepisów antymonopolowych powinien uzupełniać istniejące już w niektórych państwach członkowskich inne formy ochrony (np. pozwy reprezentacyjne i sprawy „testowe”), ale nie powinien ich zastępować;

F.  mając na uwadze, że celem dochodzenia roszczeń odszkodowawczych z powództwa prywatnego musi być pełne wyrównanie poniesionej szkody oraz mając na uwadze, że należy przestrzegać zasad odpowiedzialności pozaumownej, które zakazują nieuczciwego wzbogacania się, zabraniają wielokrotnego naprawiania tej samej szkody i zmierzają do uniknięcia odszkodowań represyjnych,

G. mając na uwadze, że egzekwowanie prawa konkurencji przez Komisję i krajowe organy ds. konkurencji wchodzi w zakres prawa publicznego oraz mając na uwadze, że pomimo tego, iż niektóre państwa członkowskie podjęły lub podejmą środki w celu ułatwienia podmiotom prywatnym dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w przypadku naruszenia wspólnotowych przepisów w zakresie konkurencji, przed sądami krajowymi toczy się stosunkowo niewiele postępowań w sprawie roszczeń prywatnych,

H. mając na uwadze, że egzekwowanie prawa z powództwa prywatnego powinno uzupełniać i wspomagać urzędowe egzekwowanie prawa konkurencji, ale nie może go zastąpić i z tego względu należy zwiększyć kadrowe i finansowe zasoby organów ds. ochrony konkurencji w celu skuteczniejszego ścigania naruszeń prawa konkurencji,

I.   mając na uwadze, że bez względu na sposób rozstrzygnięcia danego sporu konieczne jest wprowadzenie procedur i zabezpieczeń zapewniających wszystkim stronom sprawiedliwe traktowanie przy równoczesnym zagwarantowaniu nienadużywania tego systemu, tak jak miało to miejsce w innych systemach prawnych, a w szczególności w Stanach Zjednoczonych;

J.   mając na uwadze, że Komisja musi przestrzegać zasad pomocniczości i proporcjonalności w przypadku każdej propozycji, która nie podlega wyłącznej kompetencji Wspólnoty,

1.  z zadowoleniem przyjmuje białą księgę i podkreśla, że wspólnotowe przepisy ochrony konkurencji, a szczególnie ich skuteczne egzekwowanie, wymagają, by podmioty poszkodowane wskutek naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji były uprawnione do otrzymania zadośćuczynienia za poniesioną szkodę;

2.  zauważa, że Komisja do tej pory nie określiła podstawy prawnej proponowanych przez siebie środków oraz że należy zwrócić dalszą uwagę na określenie podstawy prawnej planowanych ingerencji w postępowania krajowe dotyczące odszkodowań pozaumownych i krajowe prawo procesowe;

3.  jest zdania, że pewne przeszkody w skutecznym odwoływaniu się przez podmioty poszkodowane wskutek naruszenia wspólnotowych przepisów konkurencji, np. szkody masowe i rozproszone, asymetria w zakresie informacji i inne problemy napotykane w trakcie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, pojawiają się nie tylko w postępowaniach związanych ze wspólnotowym prawem konkurencji, lecz również w takich dziedzinach jak odpowiedzialność za produkt i inne kwestie konsumenckie;

4.  przypomina, że pojedynczych konsumentów, ale również małe przedsiębiorstwa, zwłaszcza te, które poniosły szkody rozproszone i szkody o stosunkowo niewielkiej wartości, do wszczynania postępowań o odszkodowanie zniechęcają często ich koszty, opóźnienia, niepewność wyniku oraz związane z nimi zagrożenia i obciążenia; podkreśla w tym kontekście, że ważnym środkiem odstraszającym są roszczenia zbiorowe, które pozwalają na połączenie indywidualnych roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia wspólnotowych przepisów konkurencji i dają większe możliwości uzyskania przez osoby poszkodowane dostępu do wymiaru sprawiedliwości; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji w sprawie ustanowienia mechanizmów poprawiających dochodzenie roszczeń zbiorowych, a przy tym pozwalających uniknąć nadmiernej liczby sporów sądowych;

5.  zwraca uwagę na to, że Dyrekcja Generalna Komisji ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów opublikowała pod koniec 2008 r. wyniki dwóch badań na temat mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych w państwach członkowskich i ewentualnych przeszkód dla rynku wewnętrznego, które wynikają z różnic w ustawodawstwie między państwami członkowskimi; zwraca również uwagę, że Komisja opublikowała zieloną księgę w sprawie możliwych sposobów działania Wspólnoty w obszarze prawa ochrony konsumenta i zapowiedziała publikację jeszcze jednego dokumentu strategicznego w 2009 r.; podkreśla, że działania na szczeblu Wspólnoty nie mogą prowadzić do przypadkowego i niepotrzebnego rozdrobnienia krajowego prawa procesowego i że w związku z tym należy dokładnie rozważyć, czy i w jakim stopniu należy przyjąć podejście horyzontalne lub zintegrowane w celu ułatwienia pozasądowego rozstrzygania sporów oraz dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody; w związku z tym wzywa Komisję do przeprowadzenia analizy ewentualnych podstaw prawnych oraz sposobów postępowania, opartych na podejściu horyzontalnym lub zintegrowanym, nie ograniczonych jednak do jednego instrumentu o charakterze horyzontalnym, a także wzywa do tymczasowego powstrzymania się od przedstawiania jakichkolwiek mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych przez osoby poszkodowane wskutek naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji, jeżeli Parlament nie będzie mógł uczestniczyć w ich przyjęciu w ramach procedury współdecyzji;

6.  zwraca uwagę, że roszczenia o naprawienie szkody wynikłej z naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji należy traktować możliwie jak najbardziej na równi z innymi roszczeniami pozaumownymi; jest zdania, że podejście horyzontalne lub zintegrowane mogłoby obejmować przepisy proceduralne wspólne dla mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych w różnych obszarach prawa i podkreśla, że to podejście nie może opóźniać ani uniemożliwiać przygotowania wniosków i środków uznanych za konieczne dla pełnego wdrożenia wspólnotowego prawa konkurencji; ponadto zwraca uwagę na bardziej zaawansowaną analizę cywilnych roszczeń z zakresu prawa konkurencji oraz rozbudowane ramy dla organów ds. konkurencji, w tym dla Europejskiej Sieci Konkurencji, a także uważa, że przynajmniej w odniesieniu do niektórych kwestii uzasadnia to szybkie działania, biorąc pod uwagę, że niektóre z przewidzianych środków można rozszerzyć na obszary nie objęte prawem konkurencji; jest zdania, że takie przepisy sektorowe można by już zaproponować w odniesieniu do szczególnie złożonych kwestii i szczególnych problemów napotkanych przez osoby poszkodowane wskutek naruszenia prawa konkurencji;

7.  zauważa, że pozwani potrzebują ostatecznych rozstrzygnięć w celu ograniczenia niepewności i nadmiernych konsekwencji ekonomicznych, które mogłyby dotknąć pracowników, dostawców, podwykonawców i inne niewinne strony; wzywa do ewentualnego wprowadzenia dla powództw zbiorowych procedury ugodowej, którą strony mogłyby wszcząć przed wniesieniem pozwu lub która mogłaby zostać zarządzona przez sąd, przed który wniesiono sprawę, w celu rozstrzygnięcia sporu w drodze pozasądowej poprzez dążenie do zatwierdzenia przez sąd ugody, która może być uznana za wiążącą dla wszystkich osób poszkodowanych uczestniczących w procedurze ugodowej; podkreśla, że procedura taka nie może powodować zbędnej zwłoki w postępowaniu ani przyczyniać się do niesprawiedliwych rozstrzygnięć; wzywa Komisję do poszukiwania sposobów uzyskania większej pewności, w tym sprawdzenia, czy w normalnej sytuacji można zakładać, że każdy kolejny powód nie będzie mógł uzyskać niczego ponad to, co ustalono w ugodzie zbiorowej;

8.  jest zdania, że w celu dochodzenia roszczeń w drodze powództwa samodzielnego lub powództwa wnoszonego po stwierdzeniu naruszenia prawa przez właściwy organ ochrony konkurencji nabywcom bezpośrednim i pośrednim należy udostępnić możliwość powództwa indywidualnego, zbiorowego lub reprezentacyjnego, które można również wnieść w formie sprawy „testowej”, jednak aby uniknąć wielokrotnego wytaczania sprawy przez jedną stronę w odniesieniu do tej samej podstawy roszczenia, wybór jednej podstawy przez stronę powinien wykluczać zarówno jednoczesne, jak i późniejsze wykorzystanie innej podstawy roszczenia; uważa, że w przypadku, gdy różne strony wniosą oddzielne powództwa, powinno się dążyć do ich połączenia lub do rozpatrzenia ich kolejno;

9.  jest zdania, że w celu uniknięcia nadużyć w prowadzeniu sporów sądowych państwa członkowskie powinny przyznać prawo do wytaczania powództw reprezentacyjnych organom państwowym, takim jak Rzecznik Praw Obywatelskich, lub uprawnionym podmiotom, takim jak organizacje konsumenckie, zgodnie z art. 3 dyrektywy 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów(7) i że upoważnienie ad hoc do podjęcia takich działań powinno być brane jest pod uwagę przede wszystkim w przypadku stowarzyszeń handlowych, które dochodzą roszczeń odszkodowawczych ze strony przedsiębiorstw;

10. apeluje, aby jedynie wyraźnie określona grupa ludzi mogła uczestniczyć w powództwach zbiorowych i aby identyfikacja członków tej grupy w przypadku roszczeń zbiorowych typu opt-in oraz identyfikacja w przypadku powództw reprezentacyjnych wnoszonych przez uprawnione podmioty wyznaczone uprzednio lub upoważnione ad hoc miały miejsce w określonych ramach czasowych bez zbędnych opóźnień oraz z poszanowaniem istniejącego prawa przewidującego późniejszą datę; podkreśla, że tylko faktycznie poniesiona szkoda może być naprawiona; zwraca uwagę, że w przypadku skutecznego powództwa przyznane odszkodowanie musi zostać wypłacone określonej grupie ludzi lub podmiotowi przez nią wyznaczonemu, a uprawniony podmiot może otrzymać co najwyżej zwrot kosztów poniesionych w trakcie postępowania i nie może być bezpośrednio lub pośrednio wyznaczony do otrzymania odszkodowania;

11. podkreśla, że w przypadku skutecznego powództwa samodzielnego nie wyklucza się późniejszego urzędowego postępowania w sprawie naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji; podkreśla również, że aby zachęcić przedsiębiorstwa do możliwie najszybszego i najskuteczniejszego naprawiania szkód wobec ofiar niezgodnych z prawem działań organy ds. konkurencji proszone są o uwzględnienie odszkodowania, które zostało wypłacone lub które ma zostać wypłacone, przy określaniu grzywny, jaka ma zostać nałożona na pozwane przedsiębiorstwo; zwraca uwagę, że nie powinno to jednak stać w sprzeczności z prawem osoby poszkodowanej do pełnego wyrównania poniesionej szkody lub z koniecznością utrzymania odstraszającego charakteru grzywien, a także nie powinno prowadzić do długotrwałej niepewności co do ostateczności rozstrzygnięcia dla przedsiębiorstw; wzywa Radę i Komisję do jednoznacznego włączenia tych zasad nakładania grzywny do rozporządzenia (WE) 1/2003 oraz do udoskonalenia i sprecyzowania tych zasad w celu zapewnienia zgodności z wymogami ogólnych zasad prawnych;

12. zauważa, że etapem wstępnym powinna być pobieżna ocena zasadności roszczenia zbiorowego i podkreśla, że powód zbiorowy nie może znajdować się w lepszej lub gorszej sytuacji niż powód indywidualny; domaga się, aby w ramach mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych stosowano zasadę, według której strona wnosząca roszczenie musi udowodnić zarzut, o ile obowiązujące prawo krajowe nie przewiduje ułatwień dowodowych lub łatwiejszego dostępu do informacji i dowodów posiadanych przez pozwanego;

13. domaga się, aby w następstwie dochodzenia Komisja miała obowiązek umożliwić osobom poszkodowanym w wyniku naruszenia prawa konkurencji dostęp do informacji koniecznych do wniesienia powództwa o odszkodowanie i podkreśla, że art. 255 traktatu WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 określają prawo dostępu do dokumentów instytucji, które mogą go odmówić jedynie na warunkach określonych w tym rozporządzeniu, a w szczególności w jego art. 4; dlatego uważa, że Komisja musi odpowiednio interpretować rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 lub zaproponować jego zmianę; podkreśla, że przyznając dostęp do dokumentów, organy muszą zwrócić szczególną uwagę na ochronę tajemnicy handlowej i firmowej pozwanego lub osób trzecich i zwraca uwagę, że potrzebne są wytyczne dotyczące traktowania wniosków o złagodzenie kary;

14. jest zdania, że – stosując art. 81 i 82 traktatu i w odniesieniu do tej samej podstawy roszczenia – sąd krajowy nie powinien być związany decyzją podjętą przez krajowy organ ds. konkurencji innego państwa członkowskiego, nie naruszając przepisów określających wiążący charakter decyzji przyjętych przez członka Europejskiej Sieci Konkurencji (ECN); zauważa, że programy szkoleń i wymiany powinny prowadzić do zbieżności decyzji, aby normą stała się akceptacja decyzji krajowych organów ds. konkurencji;

15. podkreśla, że warunkiem wstępnym roszczenia odszkodowawczego musi być zawsze działanie zamierzone oraz że naruszenie wspólnotowego prawa konkurencji musi przynajmniej nosić znamię zaniedbania, chyba że istnieje domniemanie lub wzruszalne domniemanie błędu w prawie krajowym w przypadku naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji, gwarantujące spójne i jednolite egzekwowanie prawa konkurencji;

16. przyjmuje z zadowoleniem fakt, że odszkodowanie ma na celu wyrównanie strat oraz utraconego zysku łącznie z nadmiernymi obciążeniami i odsetkami oraz domaga się ustanowienia takiego pojęcia odszkodowania na szczeblu wspólnotowym dla mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych;

17. przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Komisja pracuje nad niewiążącymi ramowymi wytycznymi dotyczącymi obliczania odszkodowania, które mogłyby obejmować użyteczne wskazówki dotyczące informacji wymaganych do takich obliczeń oraz – gdy tylko możliwe – stosowania tych obliczeń w ramach alternatywnych mechanizmów rozwiązywania sporów;

18. zwraca uwagę, że ważne jest opracowanie jednolitego podejścia wspólnotowego do przerzucania obciążeń i opowiada się za dopuszczeniem zarzutu przerzucenia jako zarzutu; uważa, że pozwany musi zawsze przedstawić dowody na ten zarzut oraz że sądy mają możliwość odwołania się do sprawdzonych krajowych zasad dotyczących związku między przyczynowością a odpowiedzialnością w celu podjęcia sprawiedliwych decyzji w indywidualnych przypadkach; sugeruje, aby zaproponowano wytyczne dotyczące zakresu, w jakim nabywca pośredni, a w szczególności ostatni nabywca pośredni może opierać się na wzruszalnym domniemaniu, że bezprawne obciążenia zostały przeniesione w całości na jego poziom;

19. przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń termin przedawnienia powinien rozpocząć się w dniu zaprzestania naruszenia lub w momencie, w którym można zakładać, że osoba poszkodowana wie o istnieniu naruszenia, w zależności od tego, który termin jest późniejszy; podkreśla, że przepisy dotyczące okresu przedawnienia służą powstaniu pewności prawnej i że z tego względu w przypadku niewniesienia powództwa publicznego lub prywatnego musi obowiązywać 5-letni termin przedawnienia; z zadowoleniem przyjmuje również fakt, że okres przedawnienia w przypadku powództw samodzielnych ma być ustalony na bazie prawa krajowego i domaga się, aby dotyczyło to także powództw późniejszych, wnoszonych po stwierdzeniu naruszenia prawa przez właściwy organ ochrony konkurencji; zwraca uwagę, że przepisy państw członkowskich regulujące zawieszenie lub przerwanie okresu przedawnienia mają pozostać bez zmian;

20. przyjmuje z zadowoleniem fakt, że państwa członkowskie mają określać własne zasady rozdziału kosztów; pozostawia do decyzji państw członkowskich ocenę, czy mają zagwarantować, że asymetria zasobów między powodem a pozwanym w postępowaniu sądowym nie zniechęca do wnoszenia dobrze uzasadnionych pozwów o odszkodowanie i zauważa, że dostęp do wymiaru sprawiedliwości musi również być zrównoważony przez solidne środki zapobiegające nadużyciom między innymi w postaci roszczeń lekkomyślnych, dokuczliwych lub noszących znamiona szantażu;

21. zwraca uwagę, że stosowanie programu łagodzenia kar w znacznym stopniu przyczynia się do wykrycia karteli, umożliwiając tym samym przede wszystkim postępowanie z powództwa prywatnego, i domaga się analizy sposobów podtrzymania atrakcyjności programu łagodzenia kar; podkreśla, że pomimo znaczenia stosowania programu łagodzenia kar pełne zwolnienie współpracujących świadków z odpowiedzialności solidarnej jest sprzeczne z systemem i kategorycznie odrzuca takie zwolnienie z uwagi na szkodliwość dla wielu poszkodowanych;

22. wzywa Komisję, aby z zasady unikała przerywania postępowań z zakresu prawa konkurencji i doprowadzała wszystkie istotne sprawy do właściwego zamknięcia jednoznaczną decyzją, aby wzmocnić prawo osób poszkodowanych do wnoszenia pozwów o odszkodowanie, nie zaś osłabiać je;

23. podkreśla zdecydowanie, że Parlament Europejski musi brać udział w każdej inicjatywie legislacyjnej w dziedzinie roszczeń zbiorowych w ramach procedury współdecyzji;

24. apeluje, aby każdy wniosek legislacyjny był poprzedzony niezależną analizą kosztów i korzyści;

25. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich i partnerom społecznym na poziomie wspólnotowym.

(1)

   Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 653.

(2)

   Dz. U. L 1 z 4.1.2003, s. 1.

(3)

   U. L 123 z 27.4.2004, s. 18.

(4)

   U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

(5)

   Dz.U. C 298 z 8.12.2006, s. 17.

(6)

   U. L 171 z 1.7.2008, s. 3.

(7)

Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 51.


UZASADNIENIE

Sprawozdawca przyjmuje z zadowoleniem fakt, że w białej księdze Komisja odstąpiła od wielu propozycji z zielonej księgi z 2005 r., które doprowadziłyby do „amerykanizacji” prywatnego postępowania w Europie. Przygotowując sprawozdanie, sprawozdawca wyszedł z następującego założenia: każda poszkodowana strona musi mieć prawo do wyrównania poniesionej szkody; jednakże powód zbiorowy nie może być w lepszej sytuacji niż powód indywidualny.

Sprawozdawca wyraża wątpliwość, czy mechanizmy egzekwowania prawa z powództwa prywatnego w państwach członkowskich są słabo rozwinięte, ponieważ w następstwie stosownego orzeczenia ETS wiele państw członkowskich umocniło te mechanizmy. Na pierwszym planie powinno znajdować się jednak nadal egzekwowanie wspólnotowego prawa ochrony konkurencji z powództwa publicznego, ponieważ organy zajmujące się konkurencją dysponują publicznymi instrumentami badawczymi, które nie mogą zostać przekazane podmiotom prywatnym; egzekucja roszczeń odszkodowawczych z powództwa prywatnego ma w tym względzie charakter uzupełniający.

Ponadto sprawozdawca wyraża wątpliwość co do kompetencji Komisji dotyczących jej propozycji. Z całą pewnością Komisja nie może opierać swoich środków w dziedzinie krajowego prawa odszkodowawczego i procesowego na art. 83 traktatu. Należy również szczegółowo zbadać, czy i w jakim stopniu można się powołać na art. 95 lub 65 traktatu.

Kwestia kompetencji dotyczy również instrumentu horyzontalnego. Sprawozdawca proponuje, aby zaczekać na komunikat Dyrekcji Generalnej ds. Ochrony Konsumentów w sprawie mechanizmów egzekwowania prawa z powództwa zbiorowego w celu włączenia się do dyskusji na temat horyzontalnego instrumentu w zakresie tych mechanizmów. Komunikat będzie się opierać na dwóch badaniach, które muszą udzielić wyjaśnień na temat istniejących mechanizmów egzekwowania prawa z powództwa zbiorowego w państwach członkowskich oraz możliwych przeszkód na rynku wewnętrznym, które wynikają z różnic w prawie krajowym. Problemy w dziedzinie prawa ochrony konkurencji przedstawione przez Komisję występują również w innych dziedzinach, wobec czego uznaje się za niezbędne rezygnację z wprowadzania uregulowań sektorowych. Należy raczej starannie rozważyć, czy i w jakim stopniu musi zostać przyjęte horyzontalne podejście w celu poprawy możliwości egzekwowania prawa w Europie. Celem wszystkich środków na szczeblu europejskim musi być uniknięcie rozdrobnienia prawa procesowego. Na podstawie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości sprawozdawca wnioskuje, aby również pośredni nabywcy byli uprawnieni do wszczęcia postępowania.

W celu dochodzenia roszczeń mamy do dyspozycji powództwa wytoczone przez organizację społeczną lub powództwa zbiorowe w postaci powództwa samodzielnego (stand-alone) lub powództwa wnoszonego po stwierdzeniu naruszenia prawa przez właściwy organ ochrony konkurencji (follow-on). Powództwa organizacji społecznych mogą być wytaczane przez uprawnione podmioty.

Sprawozdawca jest zdania, że uprawniony podmiot powinien zostać wyznaczony w oparciu o art. 3 dyrektywy 98/27/WE dotyczącej nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk. Jest to konieczne w celu wykluczenia nieuczciwych postępowań. Upoważnienia ad hoc są w pierwszej linii brane pod uwagę w przypadku organizacji, które dochodzą roszczeń odszkodowawczych na drodze sądowej w imieniu przedsiębiorstw, które z kolei są ofiarami naruszenia praw konkurencji. Zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa są w takim samym stopniu jak konsumenci narażone na naruszenia w zakresie wspólnotowych przepisów konkurencji.

Sprawozdawca domaga się jednak, aby w powództwie wytoczonym przez organizację społeczną brała udział tylko jasno określona grupa ludzi. Możliwość ustalenia jest niewystarczająca. Ponadto należy jasno określić, że w momencie złożenia pozwu ustalanie tych osób musi być zakończone. Biała księga sugeruje, że powództwo wytoczone przez organizację społeczną powinno zostać stworzone jako model opt-out, co w wielu państwach członkowskich byłoby niedopuszczalne z powodów konstytucyjnych. Ustalenie osób jest niezbędne ze względu na wysokość żądanego odszkodowania i jego podziału.

Należy zrekompensować faktycznie poniesione straty. Doktryna cy-prés pochodząca z prawa zwyczajowego (podział tak bliski pierwotnym założeniom jak tylko możliwe) jest sprzeczna z tą zasadą, ponieważ nie zostaje wyrównana faktycznie poniesiona szkoda. Nie wolno również pozostawiać części uzyskanego na drodze sądowej odszkodowania w rękach organizacji, ponieważ stanowi to dla tych organizacji zachętę do ewentualnych, nieuzasadnionych powództw i jest sprzeczne z ideą kompensacji. Koszty poniesione w związku z postępowaniem mogą zostać zwrócone.

Sprawozdawca opowiada się również za dopuszczeniem powództwa zbiorowego z możliwością przystąpienia (opt-in). Komisja musi jeszcze określić dokładne kryteria, takie jak na przykład obowiązek przystąpienia do momentu wniesienia pozwu. Ponadto wybór instrumentu powództwa musi zamknąć dostęp do pozostałych instrumentów w celu wykluczenia wielokrotnego z nich korzystania przez pozwanego.

Komisja wyraża chęć odejścia od zasady wymienionej również w art. 2 rozporządzenia 1/2003, według której strona wytykająca naruszenie musi udowodnić zarzut. Pozwany nie może jednak zostać zobowiązany do przekazania materiału dowodowego powodowi. Nie da się wprawdzie zaprzeczyć asymetrii w zakresie informacji pomiędzy powodem a pozwanym, jednak w warunkach prawa procesowego jest ona niemalże typowa. Zwłaszcza w kwestii dostępu do dowodów istotne jest, aby powód zbiorowy nie znajdował się w lepszej sytuacji niż powód indywidualny. Zamiast wprowadzać nieznane obowiązki w zakresie ujawniania na szczeblu europejskim, należy pozostać przy określaniu przez państwa członkowskie dostępu do dowodów zgodnie z założeniami prawa krajowego. Podejście to nie grozi również nadużyciami w zakresie wyboru sądu (ang. forum shopping), ponieważ daleko idące obowiązki ujawniania w dużym stopniu podwyższają koszty sporów i powstrzymują od wnoszenia powództw. Ponadto w przypadku powództw wnoszonych po stwierdzeniu naruszenia prawa przez właściwy organ ochrony konkurencji ofiarom musi być również udostępniony wgląd w dokumenty Komisji, chyba że obowiązkowe, wymagające ochrony interesy byłyby zagrożone. Sprawozdawca jest zdania, że to prawo wynika z art. 255 WE i przejrzystego rozporządzenia 1049/2001 i nie jest ograniczone zmianą COM (2008) 229.

Sprawozdawca podkreśla, że wiążący skutek decyzji krajowych organów ds. konkurencji dotyczy tylko stwierdzenia naruszenia wspólnotowego prawa ochrony konkurencji. Istnienie przyczynowości itd. musi zostać uwzględnione przez sąd orzekający. Wiążący skutek decyzji Komisji jest określony w art. 16 rozporządzenia 1/2003. W projekcie rozporządzenia 1/2003 (COM 2000 (582)) Komisja również uznała, że „decyzje krajowych organów odpowiedzialnych za ochronę konkurencji ... nie mają poza danym państwem członkowskim żadnych skutków prawnych“. Nie ma widocznych powodów odstępstwa od zasady, według której administracyjna decyzja jednego państwa ma zastosowanie tylko na jego terytorium. Decyzje krajowych organów ds. konkurencji mogą zatem tylko odnosić wiążący skutek w obrębie danych krajów. Państwa członkowskie dysponują jednak swobodą w uznawaniu wiążącego skutku decyzji zagranicznych organów ds. konkurencji.

Sprawozdawca domaga się, aby naruszenie prawa ochrony konkurencji odbywało się co najmniej w wyniku zaniedbania. Nie ma powodu do odstąpienia od wymogu stwierdzenia winy, a poza tym jest ono warunkiem nałożenia kary, o której mowa w art. 23 rozporządzenia 1/2003.

Sprawozdawca podziela zdanie Komisji, że należy zrekompensować zarówno straty, jak i utracony zysk łącznie z odsetkami. Nie może jednak dojść do nadmiernej rekompensaty, nie ma być to tylko minimalnym wymogiem i musi zostać określone na szczeblu europejskim w celu uniknięcia nadużyć w zakresie wyboru sądu. Wprawdzie Trybunał Sprawiedliwości uznał w sprawie Manfredi dopuszczenie wewnętrznych przepisów dotyczących odszkodowania karnego. Opinia ta okazuję się jednak trafna tylko w przypadku „braku stosownych przepisów wspólnotowych“. Ustawodawcy wspólnotowi mogą zatem wykluczyć płacenie odszkodowań karnych za naruszenie wspólnotowego prawa ochrony konkurencji.

W celu obliczenia wysokości odszkodowania pomocne byłyby niewiążące ramowe wytyczne. Obliczenie będzie jednak w praktyce sprawiać poważne problemy, ponieważ w tym wypadku należy sięgnąć do skomplikowanych ekonomicznych modeli.

Kwestia dopuszczenia przerzucenia obciążenia nie jest poddana ogólnej ocenie, ponieważ ze względu na niedostateczną znajomość łańcucha dystrybucji strony postępowania tylko z trudem będą w stanie udowodnić przeniesienie szkody. Sprawozdawca opowiada się wprawdzie za dopuszczeniem zarzutu, odrzuca jednak zaproponowaną przez Komisję zakwestionowaną zasadę domniemania, według której szkoda powinna zostać w całości przekazana pośrednim nabywcom. Ułatwienia dowodowe mogą zostać przewidziane tylko w wyjątkowych wypadkach, uwarunkowań których Komisja nie mogła jednak poprzeć dowodami. Nie ma raczej żadnych dowodów naukowych na to, że szkoda jest w większości przypadków rozdzielana pośredniemu nabywcy. Ponadto w przypadku braku możliwości udowodnienia dalszego przerzucenia, powstaje ryzyko wielokrotnego obarczenia pozwanego, ponieważ będzie on musiał wypłacić odszkodowanie pośrednim nabywcom na podstawie zasady domniemania, a bezpośrednim nabywcom ze względu na brak możliwości udowodnienia przerzucenia obciążenia. Jednak sankcje w postaci co najmniej podwójnego odszkodowania można nałożyć tylko z urzędu. Z tego względu należy pozostać przy zasadzie, według której powód musi przedstawić uzasadnione uwarunkowania roszczeniowe. To rozwiązanie odpowiada orzeczeniu ETS, zgodnie z którym każdy posiada prawo do odszkodowania. Określenie „zasadniczo“ daje krajowym sądom swobodę przyjęcia za podstawę w danym przypadku faktycznego przekazania (jak np. w tzw. umowach koszt-plus). Ponadto zgodnie z tym, co Komisja przedstawia w dokumencie roboczym na temat kwestii „remoteness“ (pkt 205), sądy muszą dysponować swobodą w zakresie dobrej regulacji podziału pojedynczych partii szkód w oparciu o zasady krajowego prawa wykroczeniowego.

Sprawozdawca zgadza się z Komisją, że w przypadku ciągłego lub powtarzającego się naruszenia praw konkurencji, przedawnienie rozpoczyna się od dnia, w którym zakończyło się działanie stanowiące naruszenie i uzyskano o nim wiedzę przy zachowaniu należytej staranności. Jednakże należy uświadomić sobie, że bez wiedzy uprawnienie nigdy nie może ulec przedawnieniu. Nie może być to umyślne, ponieważ przedawnienie ma doprowadzić do pewności prawnej. Dlatego też należy ustalić nieprzekraczalny 10-letni termin przedawnienia. Sprawozdawca opowiada się za tym, aby termin przedawnienia w przypadku powództw samodzielnych stosował się do prawa krajowego. W przypadku powództw wnoszonych po stwierdzeniu naruszenia prawa przez właściwy organ ochrony konkurencji nie ma widocznych powodów do określenia co najmniej dwuletniego terminu przedawnienia, tak, aby ten termin także stosował się do prawa krajowego. Ostatecznie wstrzymanie przedawnienia w czasie urzędowego postępowania w sprawie naruszenia prawa ochrony konkurencji jest wystarczające i nie wymaga ono nowego początku. Poprzez to zatrzymanie ofiarom nie grozi utrata praw, wspiera to jednak pewność prawną i porządek prawny.

Sprawozdawca i Komisja nie chcą zmieniać krajowych zasad obciążania kosztami postępowania, ponieważ sprawdzona w państwach członkowskich zasada, według której strona przegrywająca spór ponosi koszty postępowania, powstrzymuje od nieuzasadnionych powództw. Dlatego też Komisja nie powinna zachęcać państw członkowskich do dostosowywania ich zasad obciążania kosztami postępowania poprzez instrumenty prawa miękkiego. Komisja nie powinna również przedstawiać założeń dotyczących finansowania roszczeń o odszkodowanie, gdyż zachęcałoby to do sądowego dochodzenia odszkodowań na „skalę przemysłową”, co nie jest pożądane.

Sprawozdawca uznaje, że program dotyczący świadków koronnych w znacznym stopniu przyczynia się do wykrycia naruszania prawa ochrony konkurencji i dopiero przez to umożliwia postępowanie z powództwa prywatnego. Dlatego też muszą zostać opracowane kryteria, w jaki sposób można zabezpieczyć atrakcyjność programu dotyczącego świadków koronnych na tle zasady rekompensaty. Złożoność tej kwestii zabrania zbyt pochopnych rozwiązań. Nadal pozostaje do rozstrzygnięcia, w jaki sposób propozycje białej księgi będą zgadzać się z propozycją dotyczącą nowego postępowania pojednawczego.


OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (3.12.2008)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie Białej księgi w sprawie roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z naruszenia wspólnotowego prawa ochrony konkurencji

(2008/2154(INI))

Sprawozdawczyni: Gabriela Creţu

WSKAZÓWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   zwraca się do Komisji, aby mając na uwadze zwiększenie pewności prawnej i poprawę ochrony konsumenta, rozważyła przedstawienie odpowiedniego zestawu środków legislacyjnych i nielegislacyjnych zawierających wspólne zasady i mechanizmy, które umożliwią dostęp do pełnego odszkodowania każdej osobie ponoszącej szkodę w wyniku naruszenia prawa konkurencji;

2.   z zadowoleniem przyjmuje zestaw wniosków Komisji dotyczących powództw reprezentacji wspólnych interesów wnoszonych przez uprawnione podmioty, np. stowarzyszenia konsumentów, organy państwowe lub organizacje branżowe, oraz możliwości wnoszenia roszczeń zbiorowych w systemie udziału zgłaszanego (opt-in), co powinno pomóc zapewnić odszkodowanie większości poszkodowanych; uważa jednak, że należy zwrócić większą uwagę na roszczenia zbiorowe, których zaletą jest fakt, że pozwani uzyskują ostateczne rozstrzygnięcie sporu, co zmniejsza niepewność prawa;

3.   popiera opinię, że powództwa reprezentacji wspólnych interesów i roszczenia zbiorowe w systemie udziału zgłaszanego (opt-in) powinny się wzajemnie uzupełniać w sposób prowadzący do uzyskania wyraźnej równowagi między ochroną interesów pojedynczych konsumentów i interesów grup konsumentów;

4.   popiera stosowanie roszczeń zbiorowych w systemie udziału zgłaszanego (opt-in), podkreśla jednak potrzebę zapewnienia konsumentom w każdym momencie swobody decyzji o przyłączeniu się do roszczenia, bez niepożądanych zewnętrznych ingerencji w tę decyzję;

5.   apeluje do Komisji o przedstawienie dodatkowych wytycznych na szczeblu Wspólnoty dotyczących ustalania kwoty odszkodowania; odrzuca tzw. odszkodowania o charakterze sankcji, ponieważ przyznane odszkodowania nie powinny przekraczać wysokości rzeczywiście poniesionej szkody;

6.   uważa, że w przypadku roszczeń zbiorowych powinny byś spełnione dwa wyraźne warunki, zanim możliwe będzie wniesienie takiego roszczenia:

a)      odpowiedni krajowy organ zezwalający, którym może być sędzia krajowy, rzecznik praw obywatelskich lub osoba pełniąca podobną funkcję, powinien ocenić lub zbadać zasadność roszczenia;

b)     strony powinny uprzednio starać się o uzyskanie rozstrzygnięcia przy pomocy alternatywnych metod rozwiązywania sporów lub powinny otrzymać zalecenie, by starały się o uzyskanie takiego rozstrzygnięcia;

jest zdania, że żaden z tych warunków nie powinien powodować nadmiernego wydłużenia procedury ani przynosić stronom szkody;

7.   zgadza się z opinią, że koszty postępowania sądowego nie powinny zniechęcać stron zgłaszających roszczenia do wystąpienia z uzasadnionym powództwem i apeluje w związku z tym do państw członkowskich o podjęcie odpowiednich środków, takich jak dopuszczenie wyjątków lub obniżenie poziomu opłat sądowych, mających na celu zmniejszenie kosztów związanych z dochodzeniem roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z naruszenia prawa ochrony konkurencji; uważa jednak, że Komisja powinna dalej badać konkretne sposoby finansowania tego rodzaju powództw przez zgłaszających roszczenia oraz różne modele finansowania w celu zapewnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości;

8.   uważa, że należy lepiej ustalić zasady dostępu stron zgłaszających roszczenia do dowodów, by umożliwić im niezbędny dostęp do akt będących w posiadaniu organów ds. konkurencji, dzięki czemu będą mogli jak najlepiej oszacować szkody, w zakresie, w jakim dostęp ten nie stwarza zagrożenia dla dochodzeń prowadzonych przez władze;

9.   uważa, że Komisja powinna zachęcać do rozstrzygnięć pozasądowych z myślą o przyspieszeniu rozstrzygania sporów i o redukcji kosztów;

10.  popiera proponowane przeniesienie ciężaru dowodu z korzyścią dla nabywców pośrednich, opierając się na przypuszczeniu, że to oni ponoszą wszystkie obciążenia wynikające z odnośnych nielegalnych praktyk;

11. uważa, że po stwierdzenia naruszenia art. 81 lub 82 traktatu WE wymóg stwierdzenia winy przysparza trudności osobom poszkodowanym i uniemożliwia im otrzymanie należnego odszkodowania za poniesioną szkodę; dlatego też popiera propozycję nadania skutku wiążącego w całej UE ostatecznym decyzjom krajowych organów ds. konkurencji;

12.  zwraca się do Komisji o przyjęcie spójnego podejścia między zasadami dotyczącymi roszczeń zbiorowych w związku z naruszeniem prawa konkurencji i przepisami przewidzianymi w ogólnych ramach ochrony konsumenta.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

2.12.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

1

14

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gabriela Creţu, Mia De Vits, Janelly Fourtou, Evelyne Gebhardt, Martí Grau i Segú, Małgorzata Handzlik, Malcolm Harbour, Christopher Heaton-Harris, Anna Hedh, Edit Herczog, Eija-Riitta Korhola, Alexander Graf Lambsdorff, Lasse Lehtinen, Toine Manders, Catiuscia Marini, Arlene McCarthy, Catherine Neris, Bill Newton Dunn, Zita Pleštinská, Zuzana Roithová, Heide Rühle, Leopold Józef Rutowicz, Salvador Domingo Sanz Palacio, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Eva-Britt Svensson, Marianne Thyssen, Jacques Toubon, Barbara Weiler

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Emmanouil Angelakas, Wolfgang Bulfon, Brigitte Fouré, Joel Hasse Ferreira, Anja Weisgerber

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Maddalena Calia


OPINIA Komisji Prawnej (22.1.2009)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie białej księgi w sprawie roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z naruszenia wspólnotowego prawa ochrony konkurencji

(2008/2154(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Francesco Enrico Speroni

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   z zadowoleniem przyjmuje sporządzenie białej księgi oferującej rozwiązanie na szczeblu wspólnotowym problemu zapewnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości stronom skarżącym i kontynuującej w ten sposób cele polityki ogólnej (w tym przypadku zagwarantowanie szerszego dostępu do wymiaru sprawiedliwości poprzez realizowanie polityki konkurencji i zniechęcanie do nadużyć ze strony przedsiębiorstw) przy jednoczesnym utrudnianiu pieniactwa sądowego i składania bezzasadnych skarg;

2.  uważa, że każdy wniosek o wprowadzenie mechanizmu zbiorowych roszczeń odszkodowawczych z powodu naruszenia wspólnotowego prawa ochrony konkurencji powinien:

a)   umożliwiać ofiarom naruszenia tych przepisów uzyskanie odszkodowania za poniesione przez nie w związku z tym szkody;

b)   uzupełniać, a nie zastępować, istniejące już w niektórych państwach członkowskich inne formy ochrony (np. pozwy reprezentacyjne i przypadki testowe);

c)   opierać się na zasadach, które mogą również mieć zastosowanie do innych rodzajów sporów w celu zapewnienia ochrony sądowej konsumentów w podobnych przypadkach; jest w związku z tym zdania, że Komisja powinna zbadać, czy należy zastosować podejście przekrojowe w celu ułatwienia dochodzenia odszkodowania;

d)   zawierać normy służące zapobieganiu negatywnym skutkom zaistniałym w innych kontekstach prawnych, szczególnie w USA;

3.  uważa, że każdy mechanizm zbiorowych roszczeń odszkodowawczych musi:

a)   wykluczać możliwość odszkodowania, którego celem jest ukaranie lub odszkodowania niewspółmiernego do rzeczywiście poniesionej krzywdy;

b)   zwłaszcza w przypadku roszczeń zbiorowych typu zaproponowanego przez Komisję oraz bez nadmiernego wydłużania procedury, wymagać, by przed wniesieniem roszczenia jego zasadność została zbadana przez krajowy organ zezwalający (jak sędzia krajowy, rzecznik praw obywatelskich lub podmiot pełniący podobną funkcję);

c)   zwłaszcza w przypadku roszczeń zbiorowych typu zaproponowanego przez Komisję oraz bez nadmiernego wydłużania procedury i bez uszczerbku dla stron, wymagać lub zalecać, by przed wniesieniem roszczenia strony dążyły do rozstrzygnięcia przy pomocy alternatywnych metod rozwiązywania sporów;

d)   utrzymać w mocy zasadę, zgodnie z którą strona wnosząca roszczenie dotyczące naruszenia musi udowodnić, że zarzut jest uzasadniony w celu uniknięcia poszukiwań obciążających informacji, o ile dane państwo członkowskie nie przewiduje ułatwień dowodowych;

e)   zachować podstawową zasadę obciążenia kosztami postępowania strony przegrywającej, o ile dane państwo członkowskie nie wprowadziło innych zasad obciążania kosztami;

f)    zobligować podmioty zajmujące się obroną w oparciu o zasadę quota litis do precyzyjnego poinformowania klientów o obciążeniu kosztami w przypadku przegranej w przypadkach, gdy w państwie członkowskim, w którym toczy się sprawa, dopuszcza umowy typu pactum de quota litis;

g)   przewidywać, aby pozwy typu opt-in oraz pozwy reprezentacyjne były wytaczane przez uprawnione podmioty;

4.  jest zdania, że sądowi właściwemu należy przyznać szerokie uprawnienia in limine litis do wydania orzeczenia wstępnego w sprawie dopuszczalności lub niedopuszczalności sprawy, oraz że generalnie instancja ta musi posiadać szerokie uprawnienia do prowadzenia postępowań w sposób elastyczny i dynamiczny, aby możliwe było przystosowanie procedury do okoliczności konkretnego przypadku;

5.  uważa za stosowne przyznanie stowarzyszeniom konsumentów lub przedstawicielom organizacji ochrony tych ostatnich prawa do uczestniczenia w postępowaniach dotyczących ochrony konkurencji wszczętych przez właściwe organy;

6.   uważa, że obniżenie kwoty kary za popełnione wykroczenie przedsiębiorstwu oferującemu sprawiedliwe zadośćuczynienie poszkodowanym obywatelom mogłoby dla tych ostatnich oznaczać korzyść zarówno materialną, jak i proceduralną, jednakże obowiązkowe zadośćuczynienie nie może być sposobem powstrzymywania stron od podejmowania działań przed sądem;

7.  oczekuje, że każdy wniosek legislacyjny będzie poprzedzony przeprowadzeniem niezależnej analizy kosztów i korzyści.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

20.1.2009

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

21

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Carlo Casini, Bert Doorn, Monica Frassoni, Giuseppe Gargani, Neena Gill, Klaus-Heiner Lehne, Katalin Lévai, Antonio López-Istúriz White, Manuel Medina Ortega, Hartmut Nassauer, Aloyzas Sakalas, Eva-Riitta Siitonen, Francesco Enrico Speroni, Diana Wallis, Rainer Wieland, Jaroslav Zvěřina, Tadeusz Zwiefka

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Brian Crowley, Eva Lichtenberger, József Szájer, Jacques Toubon


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

2.3.2009

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

27

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Mariela Velichkova Baeva, Paolo Bartolozzi, Zsolt László Becsey, Pervenche Berès, Sharon Bowles, Manuel António dos Santos, Elisa Ferreira, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Donata Gottardi, Gunnar Hökmark, Karsten Friedrich Hoppenstedt, Sophia in ‘t Veld, Gay Mitchell, Sirpa Pietikäinen, John Purvis, Eoin Ryan, Antolín Sánchez Presedo, Olle Schmidt, Margarita Starkevičiūtė

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Mia De Vits, Harald Ettl, Werner Langen, Klaus-Heiner Lehne, Gianni Pittella

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Françoise Castex, Hans-Peter Mayer

Ostatnia aktualizacja: 12 marca 2009Informacja prawna