w sprawie zarządzania Internetem: kolejne działania

(2009/2229(INI))

Parlament Europejski,

–       uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Zarządzanie Internetem: kolejne działania” (COM(2009)0277),

–       uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Ochrona Europy przed zakrojonymi na szeroką skalę atakami i zakłóceniami cybernetycznymi: zwiększenie gotowości, bezpieczeństwa i odporności” (COM(2009)0149),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 października 1998 r. w sprawie globalizacji i społeczeństwa informacyjnego: potrzeba wzmocnienia koordynacji międzynarodowej(1),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 lutego 2001 r. w sprawie organizacji i administracji Internetu – zagadnień polityki międzynarodowej i europejskiej 1998-2000(2),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie Internetu nowej generacji: potrzeba inicjatywy badawczej UE(3),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 czerwca 2005 r. w sprawie społeczeństwa informacyjnego(4),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie praw człowieka i wolności prasy w Tunezji i oceny Światowego Szczytu w sprawie Społeczeństwa Informacyjnego w Tunezji(5),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie wolności słowa w Internecie(6),

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie drugiego Forum Zarządzania Internetem, które odbyło się w Rio de Janeiro w dniach od 12 do 15 listopada 2007 r.(7),

–       uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie utrwalenia bezpieczeństwa i podstawowych wolności w Internecie(8),

–       uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–       uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, a także opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0185/2010),

A. mając na uwadze, że Internet jest doniosłym środkiem komunikacji globalnej o potężnym oddziaływaniu na społeczeństwo jako całość,

B.   mając na uwadze, że zarządzanie Internetem obejmuje zagadnienia związane z ochroną i zagwarantowaniem podstawowych praw i swobód, dostępem i wykorzystaniem Internetu oraz jego podatnością na atak cybernetyczny, itp.,

C. mając na uwadze, że cyberprzestępczość stanowi rosnące zagrożenie dla społeczeństw, które polegają na TIK, oraz mając na uwadze, że podżeganie do ataków terrorystycznych, przestępstw opartych na nienawiści i pornografia dziecięca wzrosły i zagrażają jednostkom, w tym dzieciom,

D. mając na uwadze ogromne znaczenie punktu przecięcia między cyberprzestępczością, jurysdykcją dotyczącą Internetu i zjawiskiem „przetwarzania w chmurze ”(ang. cloud comuting) jako wyłaniającym się aspektem zarządzania Internetem na poziomie europejskim,

E.  mając na uwadze, że aspekty zarządzania Internetem dotyczą adresowania w Internecie oraz innych, w głównej mierze technicznych kwestii, którymi to dziedzinami zajmują się takie jednostki jak Internetowa Korporacja ds. Nadawania Nazw i Numerów (ICANN), agencja ds. przydzielonych numerów internetowych (IANA), grupa robocza ds. technicznych sieci Internetu (IETF), regionalne rejestry internetowe oraz inne jednostki,

F.  mając na uwadze, że w związku z zarządzaniem Internetem sektor prywatny odgrywał dotychczas najważniejszą i pozytywną rolę przewodnią; mając jednak na uwadze, że rolę organów publicznych należy zwiększyć podczas określania ogólnej strategii,

G. mając na uwadze, że rządy odgrywają ważną rolę w zakresie szerszych aspektów zarządzania w obronie interesu publicznego, w szczególności aby chronić i gwarantować podstawowe prawa i swobody, jak również odnośnie do bezpieczeństwa, integralności i odporności Internetu, sektor prywatny zaś spełnia kluczową rolę w zapewnianiu koniecznych inwestycji, wiedzy fachowej i inicjatywy niezbędnej dla dalszego postępu innowacji,

H. mając na uwadze, że globalne Forum zarządzania Internetem (IGF) oraz różne krajowe i regionalne fora stanowią ważne obszary prowadzenia wielostronnego dialogu na temat polityki wobec Internetu,

I.     mając na uwadze, że Parlament Europejski oraz inne instytucje europejskie od długich lat wykazują zaangażowanie się w Internet jako otwarte globalne publiczne dobro,

1.  uważa, że Internet jest globalnym publicznym dobrem, i że w związku z tym należy nim zarządzać we wspólnym interesie;

2.   przyznaje, że Internet ma zasadnicze znaczenie dla praktycznej realizacji wolności słowa, różnorodności kulturowej, pluralizmu środków przekazu, demokratycznego obywatelstwa, a także dla edukacji i dostępu do informacji, i tym samym stanowi jedno z głównych narzędzi propagowania wartości demokratycznych na świecie;

3.   przypomina, że Internet stał się niezbędnym narzędziem propagowania inicjatyw demokratycznych, debaty politycznej, poznawania technologii cyfrowych i upowszechniania wiedzy; ponownie stwierdza, że dostęp do Internetu jest uzależniony od korzystania z szeregu praw podstawowych i jednocześnie je gwarantuje, w tym między innymi poszanowanie życia prywatnego, ochronę danych, wolność wypowiedzi, słowa i zrzeszania się, wolność prasy, głoszenia poglądów politycznych i udziału w życiu politycznym, brak dyskryminacji, kształcenie oraz różnorodność kulturową i językową; podkreśla, że w związku z tym na instytucjach i zainteresowanych podmiotach na wszystkich szczeblach ciąży ogólna odpowiedzialność za pomoc w dopilnowaniu, aby wszyscy mogli korzystać z przysługującego im prawa uczestnictwa w społeczeństwie informatycznym, zwłaszcza osoby starsze, które napotykają więcej trudności w zaznajamianiu się z nowymi technologiami, a jednocześnie za stawienie czoła dwóm wyzwaniom wieku elektronicznego w postaci analfabetyzmu elektronicznego oraz wykluczenia z procesów demokratycznych;

4.  podkreśla szczególnie potrzebę dynamizacji rozwoju podejść oddolnych oraz demokracji elektronicznej przy jednoczesnym zagwarantowaniu stworzenia odpowiednich zabezpieczeń przed nowymi formami nadzoru, kontroli i cenzury przez podmioty publiczne lub prywatne, aby swoboda dostępu do Internetu i ochrona życia prywatnego były realne, nie zaś iluzoryczne;

5.   podkreśla konieczność ochrony i promocji europejskiego dziedzictwa kulturalnego, w tym za pośrednictwem Internetu; uważa, że Internet odgrywa kluczową rolę w pobudzaniu innowacyjności i zmniejszaniu przepaści cyfrowej, społecznej i kulturowej w Europie w stosunku do innych części świata; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja rozumie znaczenie likwidowania tzw. „przepaści cyfrowej” i znaczenie zagadnień rozwoju związanych z zarządzaniem Internetem; jednak uważa, że trzeba również zwracać uwagę na licznych starszych obywateli, zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, którzy często mają poczucie pozostawania z tyłu w tym nowym świecie on-line; zwraca uwagę, że Internet może stanowić skuteczne narzędzie integracji społecznej i że starsi obywatele muszą zostać zintegrowani; wzywa do podjęcia działań promujących kształcenie w zakresie korzystania z zasobów oferowanych przez Internet oraz wyboru kryteriów określających sposoby wykorzystywania tych zasobów;

6.   przyznaje, że wzmożone użytkowanie Internetu przez obywateli, konsumentów, przedsiębiorstwa i władze oznacza, że to narzędzie komunikacji stało się jednym z głównych elementów umożliwiających realizację rynku wewnętrznego w UE; podkreśla w tym kontekście potrzebę odpowiedniej ochrony konsumentów oraz posiadaczy praw własności intelektualnej w Internecie; podkreśla również, że prawa obywatelskie i swobody użytkowników Internetu muszą zostać zagwarantowane; uznaje znaczenie Internetu jako środka informacji o prawach konsumentów i propagowania tych praw;

7.  podkreśla, że zarządzanie Internetem powinno ułatwić handel elektroniczny i transakcje transgraniczne poprzez decentralizację funkcji samoregulacyjnych, zwłaszcza w ustalaniu warunków wejścia na rynek dla nowych konkurentów;

8.  wzywa do ułatwienia dostępności i rozwoju Internetu w nowych państwach członkowskich, zwłaszcza na obszarach wiejskich, i krajach rozwijających się, za pośrednictwem programów finansowanych przez Unię Europejską; wzywa ponadto do umocnienia ich roli w kształtowaniu polityki zarządzania Internetem;

9.   uważa, że aby uchronić interesy UE i zachować Internet jako globalne publiczne dobro, zarządzanie Internetem powinno opierać się na szerokim modelu, który równoważyłby udział sektorów publicznego i prywatnego, unikając dominacji ze strony jakiejkolwiek pojedynczej jednostki lub grupy jednostek oraz prób podejmowanych przez państwa lub ponadnarodowe organy, by kontrolować przepływ informacji w Internecie, jednocześnie współdziałając z wielostronnymi procesami w zakresie zarządzania Internetem, który nadal dostarcza skutecznego mechanizmu promowania globalnej współpracy;

10.  podkreśla, że wartości, na których opiera się Unia, jak określono w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, są fundamentalnymi wartościami i ostatecznymi celami Unii Europejskiej; wzywa zatem Komisje Europejską i państwa członkowskie do dopilnowania, by cała działalność związana z zarządzaniem Internetem odpowiadała tym wartościom i celom, zwłaszcza na tych globalnych forach zarządzania Internetem, gdzie obecne są kraje, których wartości różnią się znacznie od wartości krajów europejskich; uważa, że w interesie uniknięcia konfliktu należy wzmocnić dialog z tymi krajami w obszarze uregulowań odnoszących się do Internetu;

11. uważa, że rządy powinny skoncentrować się na kluczowych dla publicznej polityki globalnego Internetu kwestiach, gdyż wiodąca rola sektora prywatnego musi opierać się na poszanowaniu zasad polityki publicznej oraz obowiązujących przepisach, a poza tym przestrzegać zasady nieinterwencji z wyjątkiem, gdy okaże się to konieczne w wyjątkowych okolicznościach, a nawet wtedy działania powinny być prowadzone z pełnym poszanowaniem podstawowych praw człowieka i zasady proporcjonalności;

12. uważa, że rządy powinny unikać angażowania się w zwykłe zarządzanie Internetem, powstrzymać się od szkodliwej innowacji i konkurencji za sprawą niepotrzebnych, uciążliwych i restrykcyjnych uregulowań i nie próbować kontrolować tego, co jest i powinno pozostać globalnym dobrem wspólnym;

13. wzywa rządy do zaprzestania narzucania ograniczeń w dostępie do Internetu w drodze cenzury, blokowania, filtrowania lub na inne sposoby, a także do zaprzestania zobowiązywania do tego jednostki prywatne; nalega na zagwarantowanie otwartego Internetu, w którym użytkownicy są w stanie dotrzeć do informacji i rozpowszechniać je lub uruchamiać aplikacje i usługi według własnego wyboru, co określono w poprawionych ramach regulacyjnych dotyczących łączności elektronicznej;

14.  podkreśla, że wszelkie ograniczenia uznane za niezbędne powinny być ograniczone do koniecznego minimum w społeczeństwie demokratycznym, opierać się na prawie i być skuteczne i proporcjonalne; podkreśla, że należy zagwarantować ochronę osób niepełnoletnich, oraz zwraca się do państw członkowskich, aby również podjęły działania, np. wykorzystując system powiadamiania odnoszący się do interesu publicznego dostępny na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/22/WE, dyrektywę 2002/58/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w zakresie praw użytkowników (,dyrektywa o prawach obywateli”)(9) w celu umożliwienia osobom niepełnoletnim korzystania z Internetu i internetowych usług informacyjnych w sposób odpowiedzialny oraz w celu podniesienia świadomości zagrożeń, jakie niosą ze sobą nowe usługi;

15. wzywa do podjęcia większej liczby inicjatyw, aby zwiększyć bezpieczeństwo dzieci eksplorujących Internet, upowszechniać na całym świecie najlepsze wzorce i zacieśniać międzynarodową współpracę w zwalczaniu szkodliwych i nielegalnych treści on-line, zwłaszcza związanych z seksualnym wykorzystywaniem dzieci w Internecie;

16. bierze również pod uwagę szczególną konieczność ochrony osób najbardziej zagrożonych, zwłaszcza niepełnoletnich, poprzez wspólne działania podmiotów publicznych i prywatnych; ponownie stwierdza, że zwalczając cyberprzestępczość i pornografię dziecięcą, należy u źródła usuwać treści o charakterze przestępczym, przed rozważeniem zablokowania stron internetowych;

17. uważa, że poza określonymi przez Komisję zasadami zarządzania rządy powinny wdrażać również następujące zasady:

(i)   przejrzystość, wielostronność, demokrację i ochronę podstawowych praw i swobód poprzez zgodność z normami UE;

(ii)  poszanowanie otwartego, interoperacyjnego, technicznie neutralnego, opartego na zasadzie „end-to-end” charakteru infrastruktury Internetu;

(iii) konkretną odpowiedzialność jednostek sektora prywatnego, które zarządzają zasobami światowego Internetu w codziennym życiu;

(iv) promowanie współpracy w zakresie zarządzania globalnym Internetem poprzez współdziałanie i zachęcanie do wielostronnych procesów, również zajęcie się potrzebą poprawy udziału krajów rozwijających się;

(v)  ochronę integralności globalnego Internetu i wolności komunikacji poprzez unikanie podejmowania jakichkolwiek środków regionalnych, jak odbieranie adresów IP czy nazw domen w krajach trzecich;

18. podkreśla, że UE powinna rozwinąć wdrożenie stanowiska w sprawie podstawowych zasad zarządzania Internetem i stanowczo go bronić na forach międzynarodowych i w stosunkach dwustronnych;

19. z radością przyjmuje aspekty zarządzania Internetem hiszpańskiej prezydencji pt. „Granada Strategy” oraz postanowienia sprawozdania Parlamentu w sprawie nowej agendy cyfrowej dla Europy: 2015.eu(10), by stworzyć Europejską kartę praw obywateli i konsumentów w otoczeniu cyfrowym i rozwijać „piątą wolność”, która umożliwi swobodę przemieszczania się treści i wiedzy;

20. odnotowuje nową politykę rządu USA „Internet Policy 3.0’, ogłoszoną dnia 24 lutego 2010 r.;

21. podkreśla, że UE powinna zając się trzema znamiennymi kwestiami politycznymi:

(i)   ochroną infrastruktury Internetu, by zagwarantować otwartość, dostępność, bezpieczeństwo i odporność na ataki cybernetyczne;

(ii)  europejskim uzależnieniem od dominujących na rynku rozwiązań i związanymi z nimi zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego, oraz

(iii)  ochroną danych i prywatności, w szczególności jeśli chodzi o ustanowienie skutecznych międzynarodowych mechanizmów rozstrzygania kwestii spornych; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego dostosowania dyrektywy o ochronie danych osobowych do aktualnego środowiska cyfrowego;

22. wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, we współpracy z Komisją, ochrony infrastruktury Internetu wobec gróźb i incydentów poprzez harmonizację podejścia UE oraz zakończenie powoływania krajowych grup reagowania w nagłych przypadkach i mechanizmów współpracy między nimi;

23. wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia swych wysiłków na rzecz podniesienia bezpieczeństwa cyberprzestrzeni w UE, jak również właściwego udzielania się w międzynarodowej współpracy w tym zakresie, oraz podkreśla potrzebę wielostronnego podejścia, by zapewnić lepsze zrozumienie i wiedzę o właściwości sądów w sprawach cyberprzestępczości i „przetwarzania w chmurze ”w oparciu o równe szanse na starcie i ustanowienie jasnych obowiązków i zakresu odpowiedzialności dla każdego zainteresowanego podmiotu;

24. podkreśla znaczenie bezpieczeństwa usług elektronicznych, zwłaszcza podpisów elektronicznych, i potrzebę stworzenia infrastruktury klucza publicznego (PKI) na poziomie ogólnoeuropejskim, a także wyzywa Komisję do ustanowienia bramki europejskiego organu walidacyjnego w celu zapewnienia transgranicznej interoperacyjności podpisów elektronicznych i podniesienia bezpieczeństwa transakcji przeprowadzanych przy użyciu Internetu;

25. wzywa Komisję do dostarczenia jasnych wskazówek państwom członkowskim, które nie ratyfikowały i nie wdrożyły Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości, aby zaangażować wszystkie państwa członkowskie w wysiłek współpracy w walce z cyberprzestępczością i spamem, by podnieść zaufanie użytkowników i zabezpieczyć cyberprzestrzeń Unii Europejskiej przeciwko wszelkim rodzajom przestępstw i wykroczeń; wzywa wszystkie państwa członkowskie do ratyfikowania i wdrożenia Konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości;

26. wzywa wszystkie państwa członkowskie do ratyfikowania i wdrożenia Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi, co pozwoli rozwijać podstawę pod współpracę międzynarodową w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu Internetu przez terrorystów i atakom na szeroką skalę na systemy komputerowe i za ich pośrednictwem, zagrażającym bezpieczeństwu narodowemu, publicznemu lub dobrobytowi gospodarczemu;

27. zaleca ponadto, by Komisja i państwa członkowskie pracowały nad podniesieniem bezpieczeństwa i stabilności Internetu poprzez środki mające na celu zwiększenie różnorodności sieci i systemu poprzez zastosowanie prawa konkurencji, norm i polityki zamówień publicznych UE, jak również poprzez:

(i)   wspieranie pracy ICANN nad bezpieczeństwem i stabilnością systemu nazw domen;

(ii)  wspieranie pracy na forach międzynarodowych, jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Organizacja Narodów Zjednoczonych i Rada Europy w zakresie poprawy ram legislacyjnych i koordynacji krajowej;

28. zwraca uwagę na fakt, że powodzenie sieci społecznych związane z możliwościami technicznymi Internetu (pamięć i przetwarzanie informacji) stanowi zwłaszcza problem w zakresie przechowywania danych oraz użytkowania tych archiwizowanych danych; dlatego też ubolewa nad tym, że w chwili obecnej nie istnieje w Internecie „prawo do zapomnienia”;

29. podkreśla konieczność znalezienia właściwej równowagi między ochroną prywatności użytkowników a rejestrowaniem danych osobowych;

30. ubolewa nad tym, że wzrastającemu korzystaniu z sieci Internetu nie towarzyszą jeszcze przepisy pozwalające użytkownikom zarządzać danymi osobowymi, które im powierzają;

31. zauważa, że przejrzyste i odpowiedzialne zarządzanie Internetem może odgrywać ważną rolę w nadzorowaniu sposobu, w jaki wyszukiwarki przetwarzają informacje na całym świecie;

32. wzywa Komisję do zaprezentowania propozycji rozszerzenia zastosowania rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”)(11) poprzez objęcie przypadków naruszenia ochrony danych i prywatności, zaś Radę wzywa do zezwolenia na wszczęcie negocjacji z myślą o zawarciu międzynarodowego porozumienia umożliwiającego skuteczne dochodzenie roszczeń przez obywateli UE w przypadku naruszanie ich praw podlegających prawu UE o ochronie danych i prywatności;

33. popiera promowanie zasady poszanowania prywatności od samego początku (ang. privacy by design), zgodnie z którą wymogi dotyczące prywatności i ochrony danych należy wprowadzać na jak najwcześniejszym etapie cyklu życia nowych technologii, gwarantując obywatelom bezpieczne i przyjazne dla użytkownika środowisko;

34. zwraca uwagę, że staje się konieczne wprowadzenie świadectw zabezpieczenia stron internetowych, by wzbudzić w konsumentach większe zaufanie do korzystania z informacji i usług on-line;

35. podkreśla, że instytucje, organy i państwa członkowskie UE powinny koordynować swe podejście do zarządzania Internetem w różnych międzynarodowych organizmach, które się tym zajmują, jak np. ICANN oraz jej organy doradcze, w tym Rządowy Komitet Doradczy (GAC);

36. podkreśla rolę Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) w tworzeniu jednolitej europejskiej przestrzeni informacji; zauważa, że ENISA może odgrywać ważną rolę, w szczególności jeśli chodzi o zapobieganie problemom bezpieczeństwa sieci i informacji oraz ich badanie i rozwiązywanie, i z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź złożenia przez Komisję wniosku dotyczącego modernizacji ENISA;

37. podkreśla potrzebę dalszego podnoszenia skuteczności ENISA przez:

- identyfikowanie na poziomie europejskim priorytetów dotyczących badań w obszarach odporności tworzenia sieci i bezpieczeństwa sieci i informacji, a także oferowanie potencjalnym instytucjom badawczym wiedzy na temat potrzeb przemysłu;

- zwracanie uwagi decydentów na nowe technologie w obszarach związanych z bezpieczeństwem;

- rozwijanie forów na rzecz wymiany informacji i udzielania wsparcia państwom członkowskim;

38. podkreśla, że wsparcie ENISA koncentruje się na państwach członkowskich o szczególnych potrzebach, i zaleca, by ENISA kontynuowała rozwijanie forów umożliwiających wymianę informacji między państwami członkowskimi oraz innymi;

39. uważa, że Komisja ma do odegrania główną rolę w zainicjowaniu i koordynacji wszystkich aspektów odnoszących się do wewnętrznej organizacji UE, aby zapewnić spójne podejście UE, w tym odnośnie do IGF;

40. sugeruje, by Komisja rozpoczęła rozwijanie potencjału pod rzeczywiście europejską reprezentację społeczeństwa obywatelskiego na międzynarodowych forach zarządzania Internetem i w organizacjach lub konsorcjach standardów internetowych;

41. zwraca się do Komisji o ułatwienie przyjęcia spójnego i wszechstronnego podejścia UE odnośnie do IGF oraz innych głównych wydarzeń zarządzania Internetem poprzez przedłożenie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projektu dokumentu w sprawie stanowiska UE odpowiednio wcześnie przed rozpoczęciem takiego wydarzenia, aby umożliwić odbycie debaty na jego temat;

42. wspiera kontynuowanie i rozwijanie modelu IGF na globalnym, regionalnym – w tym EuroDIG – i krajowym poziomie przez zachowywanie jego głównych cech jako niewiążącego, wielostronnego procesu oraz pozostanie otwartym forum dla dialogu i wymiany najlepszych praktyk między rządami, społeczeństwem obywatelskim i sektorem prywatnym oraz nową formą demokracji uczestniczącej;

43. podkreśla znaczenie włączenia do rozmów na temat zarządzania Internetem podmiotów z Azji, biorąc pod uwagę specyficzny charakter rynku azjatyckiego;

44. podkreśla również konieczność zaangażowania odbiorców końcowych w proces tworzenia modelu zarządzania, kładąc nacisk na współpracę między uniwersytetami i przedsiębiorstwami na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym;

45. zaleca modernizację IGF na następujące sposoby:

(i)   zwiększenie w nim udziału krajów rozwijających się, zwracając uwagę na sfinansowanie ich udziału,

(ii) wzmocnienie obecności w mediach,

(iii)  sprawniejszą organizację spotkań, np. poprzez ograniczenie liczby jednocześnie prowadzonych spotkań, ustanowienie stałej platformy, w celu uproszczenia globalnego udziału, i szerszą wielojęzyczność,

(iv) lepsze skoordynowanie i współpraca globalnych, regionalnych i krajowych forów zarządzania Internetem, oraz

(v)  pogłębioną współpracę między Parlamentem Europejskim i parlamentami krajowymi poprzez wykorzystanie wszystkich dostępnych środków technologicznych, jak wideo-konfernecje, jak również międzyparlamentarnej bazy wymiany informacji EU - IPEX;

46. udziela wsparcia pracom Komisji oraz hiszpańskiej i belgijskiej prezydencji w zakresie przygotowania spotkanie IGF w Wilnie we wrześniu 2010 r. i apeluje o wzmocniony udział Parlamentu Europejskiego;

47. popiera zasadniczo przychylne stanowisko Komisji Europejskiej wobec obecnego modelu zarządzania ICANN opartego na wiodącej roli sektora prywatnego;

48. uznaje, że ICANN skutecznie zapewnia stabilność systemu nazw domen;

49. wspiera kontynuowanie niedawno rozpoczętego przez ICANN procesu przyznawania nazw domenom w alfabetach innych niż łaciński;

50. apeluje o nową nazwę rodzajową głównej domeny dla organizacji i placówek kulturalnych, mediów i artystów, na przykład „kultura” lub „sztuka”;

51. wzywa do zwiększenia rozliczalności przedsiębiorstw prywatnych, które zajmują się rejestracją i dystrybucją nazw domen, świadcząc usługę, od której społeczeństwo stało się w znacznym stopniu zależne; w związku z tym należy opracować wspólny zestaw obowiązujących kryteriów, mających na celu zwiększenie przejrzystości i zagwarantowanie ponoszenia rosnącej odpowiedzialności przez wspomniane przedsiębiorstwa;

52. wzywa organ rejestrujący domeny .eu EURid do przeprowadzenia dogłębnej kampanii w mediach i on-line w celu promowania domen .eu w państwach członkowskich, aby ułatwić rozwój europejskiego otoczenia on-line opierającego się na wartościach, cechach i polityce Unii Europejskiej;

53. podkreśla znaczenie GAC w procesie kształtowania polityki przez ICANN i zaleca, by wzmocniono skuteczność GAC m.in. poprzez ustanowienia sekretariatu o właściwym potencjale wsparcia; uznaje za ważne, by każde państwo członkowskie brało czynny udział w pracach tego komitetu;

54. uważa, że w ICANN można by dokonać usprawnień poprzez:

(i)     wprowadzenie – przy okazji oceniania skuteczności istniejących mechanizmów rozstrzygania kwestii spornych (niezależny panel kontroli i rzecznik praw obywatelskich ICANN) – alternatywnego mechanizmu zewnętrznego rozstrzygania kwestii spornych umożliwiającego zainteresowanym stronom skuteczne, neutralne, terminowe i niekosztowne przeprowadzenie rewizji decyzji ICANN;

(ii)     stopniowo wprowadzoną zróżnicowaną strukturę finansowania, z finansowaniem pochodzącym od każdej reprezentowanej jednostki lub sektora, aby uniknąć niepotrzebnego wywierania wpływu na działalność ICANN ze strony jakiejkolwiek pojedynczej jednostki lub grupy jednostek;

(iii)    właściwą reprezentację w ICANN wszystkich zainteresowanych stron,

(iv)    dopilnowanie, by rada nadzorcza i główny zarząd ICANN reprezentowały szereg interesowi i regionów;

(v)    wykorzystanie rozsądnej części swych funduszów rezerwowych na zwiększenie udziału społeczeństwa obywatelskiego (zwłaszcza z krajów rozwijających się) w forach dotyczących zarządzania Internetem;

55. popiera pogląd Komisji, że ustalenia dotyczące IANA powinny zawierać mechanizmy dotyczące wielostronnej rozliczalności i potwierdza, że w przyszłości żaden rząd nie powinien wywierać dominującego wpływu na IANA, której działalność podlega raczej stopniowemu umiędzynarodowieniu, które doprowadzi do wielostronnego nadzoru;

56. uważa, że „potwierdzenie zobowiązań” z 2009 r. może stanowić pozytywną podstawę dalszego rozwijania ICANN, jednocześnie podkreślając, że:

(i)   UE, głównie za sprawą Komisji, powinna odgrywać czynną rolę w ich wdrażaniu, w tym za pośrednictwem paneli kontroli i przy zapewnianiu niezależności ich członków, braku konfliktu interesów i reprezentowania przez nich różnych regionów,

(ii)  w następstwie zgłoszenie uwag przez społeczeństwo ICANN powinna wdrażać zalecenia panelów kontroli, a w przypadku niezastosowania się do tego – podać tego przyczyny;

57. zwraca się do Komisji o dostarczanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdań rocznych w sprawie wydarzeń odnoszących się do zarządzania Internetem z ubiegłych lat, a pierwsze takie sprawozdanie powinno zostać złożone do marca 2011 r.;

58. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i państwom członkowskim.

(1) Dz.U.C 104 z 14.4.1999, str. 128. (2) Dz.U. C 343 z 5.12.2001, s. 286. (3) Dz.U. C 027E z 31.1.2002, s. 84. (4) Dz.U. C 133E z 8.6.2006, s. 140 (5) Dz.U. C 286 E z 23.11.2006 r., s. 495. (6) Dz.U. C 303E z 13.12.2006, s. 879. (7) Dz.U. C 41E z 19.2.2009, s. 80. (8) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0194. (9) Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 11. (10) Teksty przyjęte, P7_TA (2010)0133. (11) Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 40.

Podsumowując stanowisko Komisji wynikające z jej komunikatu z czerwca 2009 r., możemy stwierdzić, że zawiera ono:

a)  wyraźne opowiedzenie się za jasno określoną „wiodącą rolą sektora prywatnego”;

b)  zaniepokojenie mało reprezentatywną strukturą Internetowej Korporacji ds. Nadawania Nazw i Numerów (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers – ICANN);

c)  wyraźne obawy co do znikomej kontroli sprawowanej przez wspólnotę międzynarodową, w tym UE, nad funkcjonowaniem ICANN.

Komisja proponuje z jednej strony wewnętrzną reformę ICANN, mającą doprowadzić do „pełnej rozliczalności i przejrzystości”; z drugiej zaś zastąpienie „obecnych ustaleń przewidujących jednostronny nadzór nad ICANN i IANA alternatywnym mechanizmem, który zapewni wielostronną rozliczalność ICANN”.

Warto też krótko przypomnieć, że Internetowa Korporacja ds. Nadawania Nazw i Numerów (ICANN) jest korporacją niekomercyjną podlegającą prawu stanu Kalifornia, co nieustannie przysparza problemów prawnych. W tym kontekście Internet jawi się jako „międzynarodowa sieć sieci, nienależąca do żadnego konkretnego państwa, osoby fizycznej lub prawnej” i dlatego jej zadaniem jest dbanie o interes globalny, bez względu na granice między rządami.

Organ tak szczególny, zajmujący się zarządzaniem nowym i złożonym światem, w sposób nieunikniony wzbudza kontrowersje wśród zainteresowanych podmiotów, które w tym przypadku są rozproszone w całej postrzeganej globalnie wspólnocie. Różne są opinie o ICANN i jej roli: obronne i oszczercze. Wśród tych ostatnich są takie, zgodnie z którymi jej funkcje powinny być przekazane organizacji międzynarodowej utworzonej specjalnie w tym celu bądź działającej w ramach ONZ. Jest to teza mocno ugruntowana, jeżeli wyjdziemy z założenia, że „system nazw domen” jest „dobrem wspólnym”; pojęcie to jest bardzo dobrze znane w prawie międzynarodowym – chodzi o zasoby, które nie podlegają suwerenności krajowej i są wykorzystywane przez międzynarodową wspólnotę wyjątkowo nimi zainteresowaną.

Na spotkaniach Światowego Szczytu Społeczeństwa Informacyjnego (World Summit on The Information Society – WSIS, w 2003 r. i 2005 r.) w Genewie i Tunisie podkreślono konieczność znalezienia organizacji międzynarodowej do zarządzania domenami, która byłaby bardziej neutralna niż ICANN, a także poruszono kwestię całkowitej prywatyzacji ICANN. W kontekście WSIS postanowiono utworzyć grupę roboczą ds. zarządzania Internetem (Working Group on Internet Governance), w której sprawozdaniu końcowym zawierającym cztery wnioski położono nacisk na konieczność uwzględnienia tego, że pozycja władzy w cyberprzestrzeni przypisana jednemu państwu nie jest odpowiednim rozwiązaniem. Poza tymi deklaracjami nie osiągnięto uzgodnionego między państwami porozumienia mającego na celu zastąpienie obecnie istniejącego modelu. Dla dalszych rozważań utworzono w ramach WSIS Forum Zarządzania Internetem (Internet Governance Forum), które okazało się wspaniałym ośrodkiem dyskusji i debaty. Ostatnie spotkanie, które odbyło się w egipskim mieście Sharm el-Sheikh, zakończyło się wnioskiem w sprawie konieczności przedłużenia mandatu Forum; podkreślono także, jak czyniono to na poprzednich spotkaniach, potrzebę znalezienia rozwiązania w związku z obecną przewagą USA w zarządzaniu ICANN.

Z tego wszystkiego wynika, że przy obecnym stanowisku wspólnoty międzynarodowej wobec ICANN rzeczą rozsądną byłoby utrzymanie tej amerykańskiej organizacji – tak jak postuluje Komisja – przede wszystkim ze względu na to, że przez cały okres istnienia spełnia ona swoje funkcje w sposób wydajny i zadowalający.

Jest jednak oczywiste, że konieczne są odpowiednie reformy i zmiany w ICANN. Jeśli utrzymujemy, że cyberprzestrzeń jest środowiskiem wolności, innowacji i elastyczności umożliwiającym różnoraką adaptację, nie możemy jednocześnie żądać, aby jej główny podmiot organizacyjny, ICANN, był sztywny i nieruchomy. Jeżeli świat Internetu jest dynamiczny, ten dynamizm należy także stosować wobec ICANN.

W związku z tym, aby dalej pilotować zarządzanie Internetem, ICANN potrzebuje intensywnej reformy, która – zgodnie z polityką proponowaną od lat przez instytucje europejskie – umożliwi wspólnocie międzynarodowej uczestniczenie w procesach decyzyjnych i oddziaływanie na struktury tej organizacji. W ten sposób dokona się umocnienie współpracy międzynarodowej oraz usankcjonowanie działań w zakresie zarządzania środowiskiem, które ma bardzo duże znaczenie dla całej ludzkości.

Wyzwania związane z zarządzaniem Internetem są liczne, można też do nich zaliczyć ryzyko rozbicia sieci globalnej poprzez tworzenie sieci krajowych (zagrożenie takie wydaje się istnieć w Chinach czy Iranie), jeżeli obecny system zarządzenia nie ewoluuje.

II

W tym kontekście sprawozdawca proponuje podkreślenie przez Parlament Europejski następujących aspektów:

1.  Internet jest „światowym dobrem publicznym”, którym zarządzanie i którego jednostronna kontrola prowadzone przez jeden rząd wywołują liczne i uzasadnione słowa krytyki.

2.  Unia Europejska powinna rozwinąć strategię odzwierciedlającą uzgodnioną wizję podstawowych aspektów zarządzania Internetem, która mogłaby być przedmiotem zdecydowanej obrony na forach międzynarodowych i w dwustronnych stosunkach z USA.

3.  Parlament powinien poprzeć przychylne stanowisko Komisji Europejskiej wobec obecnego modelu zarządzania opartego na wiodącej roli sektora prywatnego. To poparcie powinno być uzależnione od uwzględnienia argumentów krytycznych dotyczących pewnych aspektów funkcjonowania i składu ICANN.

4.  W odniesieniu do ICANN:

(a) kontrola i rozliczalność: przyjęcie w listopadzie 2009 r. „zatwierdzenia zobowiązań” (Affirmation of Commitments) ICANN i rządu USA jest kolejnym działaniem na dwóch podstawowych zasad UE: umiędzynarodowienia i uznania „interesu publicznego” związanego z Internetem. To nowe porozumienie ustanawia mechanizm kontroli (review pannels – panele kontroli) w podstawowych zakresach zarządzania siecią, takich jak przejrzystość i rozliczalność, stabilność i bezpieczeństwo sieci, konkurencja i ochrona konsumentów. Chociaż porozumienie jest ambitne i obiecujące, trzeba nadal w każdym przypadku przyjrzeć się sposobowi jego wykonania. Instytucje europejskie powinny aktywnie uczestniczyć w realizacji nowej umowy i wywiązywaniu się z niej, bacząc, aby przy ustalaniu składu „paneli kontroli” uwzględniano zróżnicowanie geograficzne i niezależność członków, oraz unikając wszelkiego rodzaju konfliktów interesów. Ten aspekt jest podstawowy dla zapewnienia zgodności z prawem, niezależności i obiektywności tego nowego organu w odniesieniu do wspólnoty międzynarodowej. Należy również rozwiązać kwestię europejskiego uczestnictwa w panelu kontroli, opowiadając się za jednoznaczną reprezentacją Komisji Europejskiej. Ponadto należy zatroszczyć się o wystarczającą reprezentację Rządowego Komitetu Doradczego (GAC) w tych panelach. Przyszłe zalecenia wydawane przez panel kontroli powinny być stosowane przez zarząd ICANN, a ich niewykonanie powinno być umotywowane. W takich przypadkach konieczne jest zapewnienie mechanizmu odwoławczego, którym może być arbitraż międzynarodowy.

(b) Jeśli chodzi o demokratyczne uczestnictwo w działalności ICANN, należy zapewnić reprezentację interesów wszystkich obecnych w świecie Internetu (rządów, stowarzyszeń, przedsiębiorstw, użytkowników itd.). W tym sensie specjalnego znaczenia nabiera Rządowy Komitet Doradczy, za którego pośrednictwem rządy mogą „kontrolować” przyjmowanie wewnętrznych przepisów ICANN. Dlatego należy podjąć decyzję, kto ma wchodzić w skład tego organu, co jest sprawą kontrowersyjną, ponieważ udział państw niedemokratycznych wyznających wartości inne niż europejskie może być zagrożeniem dla ochrony wspólnotowego dorobku prawnego. Ponadto należy rozważyć procedurę podejmowania decyzji przez GAC, charakter konsultatywny jego zaleceń oraz mechanizmy rozwiązywania konfliktów w przypadku braku zgody między GAC i zarządem.

Oprócz tego należy w dalszym ciągu troszczyć się o utrzymanie różnorodności narodowej wysokiej rangi członków personelu ICANN.

(c) Finanse: Innym aspektem jest finansowanie, ponieważ dziś większa część funduszy pochodzi z wkładów USA, do których należy dodać kwoty pochodzące z rejestracji nazw domen internetowych i rejestracji domen najwyższego poziomu. Należałoby otworzyć te źródła finansowania w celu ich zróżnicowania i zablokowania w ten sposób niepożądanych pozycji dominujących.

5.  Forum Zarządzania Internetem (IGF) okazało się sukcesem. Jego otwarty charakter, elastyczność, znaczny udział różnych zainteresowanych sektorów, rozwój „rodziny” zarządzania (EuroDIG, fora krajowe, fora regionalne) stanowią unikalny i właściwy model (debatuje się i dyskutuje bez ograniczeń), bardzo odpowiedni dla nowego środowiska, jakim jest Internet. Parlament Europejski bardzo popiera jego kontynuację.

Pewne aspekty należy ulepszyć, w tym także:

–    uczestnictwo krajów rozwijających się, a konkretnie finansowanie ich uczestnictwa;

–    obecność w mediach;

–    wewnętrzną reformę corocznych spotkań IGF (zmniejszenie liczby jednoczesnych spotkań, utworzenie stałej platformy ułatwiającej uczestnictwo globalne i umacnianie wielojęzyczności);

–    koordynację z forami krajowymi i regionalnymi już tworzącymi „rodzinę” dyskutującą o zarządzaniu Internetem;

–    współpracę parlamentarną między PE a parlamentami krajowymi.

Jeśli chodzi o spotkanie w Wilnie pod koniec 2010 r., to Parlament Europejski powinien poprzeć prace Komisji Europejskiej oraz prezydencji hiszpańskiej i belgijskiej.

6. Ze względu na to, że problemy z Internetem na świecie będą w najbliższych latach nadal bardzo znaczące, jest bardzo istotne, aby instytucje europejskie kontynuowały prace – jak to robią na różnych frontach – w dziedzinach mających wpływ na wartości europejskie oraz zdobycze w zakresie praw podstawowych, tak aby zostały one włączone do światowego zarządzania siecią. W tym sensie należy kontynuować postęp, szczególnie jeśli chodzi o następujące zagadnienia:

–    zapewnienie pluralistycznego i niedyskryminującego dostępu do sieci;

–    obronę europejskiej wizji neutralności sieci;

–    aspekty związane z bezpieczeństwem wobec zagrożeń lub ataków;

–    ochronę prawa do prywatności obywateli, a także rozwiązywanie problemów dotyczących właściwej jurysdykcji oraz stosownego prawa dla mediacji w miejscu wniesienia sporu (w związku z tym, że z zakresu stosowania rozporządzenia „Rzym II” wyraźnie wyłączono konflikty pozaumowne związane z prawem do prywatności);

–    obronę praw własności intelektualnej oraz gwarancje dostępu do kultury przez użytkowników,

–    zapewnienie wolnej konkurencji;

–    walkę z przestępczością, a w szczególności obronę praw nieletnich.

W tym kontekście należy poprzeć inicjatywę prezydencji hiszpańskiej dotyczącą opracowania „Europejskiej karty praw użytkowników Internetu”, jak również wniosku w sprawie uznania „piątej wolności podstawowej”, tzn. dostępu do sieci.

7.  Na koniec, z punktu widzenia organizacji i wewnętrznego funkcjonowania UE, należałoby przystąpić do działań na rzecz skoordynowania instytucji europejskich w ich relacjach z ICANN, które nie zawsze są utrzymywane w oparciu o racjonalne zasady. W tym kontekście należy podjąć wysiłki na rzecz wyjaśnienia roli Rady, Komisji oraz oczywiście udziału Parlamentu. To samo można powiedzieć, jeśli chodzi o relacje, które należy zbudować między instytucjami europejskimi i państwami członkowskimi, zarówno w łonie GAC, jak i na szczeblu wewnętrznym Unii Europejskiej, czyli grupy wysokiego szczebla ds. zarządzania Internetem (High Level Group on Internet Governance).

8.  Wreszcie należy nalegać, aby zarządzanie Internetem było kolejną okazją do uczestnictwa UE oraz zgodnej obrony jej wizji i wartości na arenie międzynarodowej.

WSKAZÓWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przyznaje, że wzmożone użytkowanie Internetu przez obywateli, konsumentów, przedsiębiorstwa i władze oznacza, że to narzędzie komunikacji stało się jednym z głównych elementów umożliwiających realizację rynku wewnętrznego w UE; podkreśla w tym kontekście potrzebę odpowiedniej ochrony konsumentów oraz posiadaczy praw własności intelektualnej w Internecie; podkreśla również, że prawa i swobody użytkowników Internetu muszą zostać zagwarantowane;

2.  uznaje znaczenie Internetu jako środka informacji i propagowania praw konsumentów;

3.  wzywa do utrzymania stabilności Internetu - przy jednoczesnym uwzględnieniu roli sektora prywatnego - jako narzędzia niezbędnego dla działalności społeczno-gospodarczej, w tym handlu internetowego, wymiany (poufnych) informacji i transakcji finansowych; wzywa w związku z tym Komisję do ustanowienia sformalizowanej struktury koordynacyjnej w celu zabezpieczenia odnośnych interesów publicznych;

4.  wzywa do zwiększenia rozliczalności przedsiębiorstw prywatnych, które zajmują się rejestracją i dystrybucją nazw domen, świadcząc usługę, od której społeczeństwo stało się w znacznym stopniu zależne; w związku z tym należy opracować wspólny zestaw obowiązujących kryteriów, mających na celu zwiększenie przejrzystości i zagwarantowanie ponoszenia rosnącej odpowiedzialności przez wspomniane przedsiębiorstwa.

5.  domaga się corocznego przedkładania Parlamentowi Europejskiemu przez Komisję sprawozdania, po którym mogłaby nastąpić debata, w sprawie zarządzania Internetem oraz prac paneli kontroli ICANN; wyraża zadowolenie z faktu istnienia Forum Zarządzania Internetem (IGF); podkreśla znaczenie obecności przedstawicieli Parlamentu Europejskiego i Komisji oraz przedstawicieli stowarzyszeń użytkowników Internetu na międzynarodowej konferencji ICANN w czerwcu;

6.  zachęca ICAAN do zapewnienia rządom państw większej roli w zarządzaniu Internetem; jest zdania, że rada administracyjna ICANN powinna należycie uzasadniać swoje stanowiska, jeżeli odbiegają one od zaleceń komitetu konsultacyjnego rządów (GAC);

7.   wzywa do podejmowania skoordynowanych działań mających na celu zwalczanie cyberprzestępczości, zwłaszcza w celu zwiększenia ochrony danych osobowych i osób nieletnich, bez uszczerbku dla otwartego charakteru Internetu;

8.  wzywa do ułatwienia dostępności i rozwoju Internetu w nowych państwach członkowskich, zwłaszcza na obszarach wiejskich, i krajach rozwijających się, za pośrednictwem programów finansowanych przez Unię Europejską; wzywa ponadto do umocnienia ich roli w kształtowaniu polityki zarządzania Internetem;

9.  podkreśla, że zarządzanie Internetem powinno ułatwić handel elektroniczny i transakcje transgraniczne poprzez decentralizację funkcji samoregulacyjnych, zwłaszcza w ustalaniu warunków wejścia na rynek dla nowych konkurentów;

10. wszelkie przyszłe przepisy w dziedzinie zarządzania powinny uwzględniać interes publiczny ogółu społeczeństwa i nie powinny być jedynie wyrazem interesów handlowych czy regionalnych; uważa, że z myślą o tym należy polepszyć ramy polityki publicznej;

11. popiera komunikat Komisji, który odwołuje się do znaczenia zasad przejrzystości, wielostronności i odpowiedzialności w działaniu organów ICANN;

12  wyraża ubolewanie, że w komunikacie Komisji nie uważa się ochrony praw własności intelektualnej, a zwłaszcza walki z podrabianiem i piractwem, za zasadę zarządzania Internetem;

13. wyraża zadowolenie, że w komunikacie Komisji, biorąc pod uwagę kontekst międzynarodowy, jest wyraźne odwołanie do poszanowania praw człowieka, a zwłaszcza do swobody wypowiedzi, jako do podstawowych zasad zarządzania Internetem.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

WSKAZÓWKI

Komisja Kultury i Edukacji zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   przyznaje, że Internet ma zasadnicze znaczenie dla praktycznej realizacji wolności słowa, różnorodności kulturowej, pluralizmu środków przekazu, demokratycznego obywatelstwa, a także dla edukacji i dostępu do informacji, i tym samym stanowi jedno z głównych narzędzi propagowania wartości demokratycznych na świecie;

2.   uważa w związku z tym, że jakiekolwiek ograniczenie tych podstawowych praw powinno być zgodne z europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

3.   podkreśla, że konieczne jest, aby Internet nadal był bezpieczny, wolny, wiarygodny, wielojęzyczny i otwarty dla wszystkich obywateli świata;

4.   zauważa, że przejrzyste i odpowiedzialne zarządzanie Internetem może odgrywać ważną rolę w nadzorowaniu sposobu, w jaki wyszukiwarki przetwarzają informacje na całym świecie;

5.   podkreśla konieczność ochrony i promocji europejskiego dziedzictwa kulturalnego, w tym za pośrednictwem Internetu;

6.   uważa, że Internet odgrywa kluczową rolę w pobudzaniu innowacyjności i zmniejszaniu przepaści cyfrowej, społecznej i kulturowej w stosunku do innych części świata;

7.   przyjmuje do wiadomości ulepszenia obiecane w nowym potwierdzeniu zobowiązań przez Departament Handlu Stanów Zjednoczonych i Internetową Korporację ds. Nadawania Nazw i Numerów (ICANN); zaniepokojenie budzi jednak fakt, że nie przewiduje ono pełnej wielostronnej struktury zarządzania;

8.   przypomina jednak, że Internet jako ogólnoświatowa sieć nie powinien być związany z rządem żadnego kraju i w związku z tym zwraca się o ustanowienie nowego światowego modelu zarządzania Internetem, opartego na bardziej odpowiedzialnym i przejrzystym zarządzaniu;

9.   podkreśla znaczenie Forum Zarządzania Internetem jako wielostronnego gremium, w którym reprezentowane są wszystkie podmioty, co zostało już stwierdzone przez Parlament Europejski w jego rezolucji z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie drugiego Forum Zarządzania Internetem, które odbyło się w Rio de Janeiro w dniach od 12 do 15 listopada 2007 r.(1);

10. wzywa Komisję Europejską do wspierania inicjatyw mających na celu zorganizowanie sprawnego Europejskiego Forum Zarządzania Internetem;

11. wzywa do rozpoczęcia transatlantyckich rozmów między organami administracji Stanów Zjednoczonych i UE, aby zwiększyć międzynarodowy charakter ICANN oraz opracować model zarządzania gwarantujący wolny dostęp do Internetu i jego światowe bezpieczeństwo, w tym ochronę danych osobowych i prywatności;

12. wzywa Komisję do zainicjowania konsultacji, między innymi pomiędzy Forum Zarządzania Internetem, Międzynarodową Unią Telekomunikacyjną (ITU) i ICANN, mających na celu osiągnięcie porozumienia w sprawie zapobiegania atakom w Internecie (wyścigowi zbrojeń w sieci);

13. podkreśla znaczenie włączenia do rozmów na temat zarządzania Internetem podmiotów z Azji, biorąc pod uwagę specyficzny charakter rynku azjatyckiego;

14. podkreśla również konieczność zaangażowania odbiorców końcowych w proces tworzenia modelu zarządzania, kładąc nacisk na współpracę między uniwersytetami i przedsiębiorstwami na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym;

15. z zadowoleniem przyjmuje decyzję ICANN o otwarciu systemu nazw domen na znaki niełacińskie;

16. wzywa do podjęcia działań promujących kształcenie w zakresie korzystania z zasobów oferowanych przez Internet oraz wyboru kryteriów określających sposoby wykorzystywania tych zasobów;

17. podkreśla znaczenie, jakie mają inicjatywy i działania na rzecz ochrony nieletnich on-line, takie jak program „Bezpieczniejszy Internet”; uważa ponadto, że ważną sprawą jest zadbanie o to, aby rodzice i nauczyciele dysponowali wiedzą niezbędną do pomocy nieletnim w bezpiecznym korzystaniu z sieci;

18. wzywa do podjęcia większej liczby inicjatyw, aby zwiększyć bezpieczeństwo dzieci eksplorujących Internet, upowszechniać na całym świecie najlepsze wzorce i zacieśniać międzynarodową współpracę w zwalczaniu szkodliwych i nielegalnych treści on-line, zwłaszcza związanych z seksualnym wykorzystywaniem dzieci w Internecie;

19. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja dostrzega znaczenie likwidowania tzw. „przepaści cyfrowej” i rozumie zagadnienia rozwoju związane z zarządzaniem Internetem; trzeba jednak również zwracać uwagę na licznych starszych obywateli, zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, którzy często mają poczucie pozostawania z tyłu w tym nowym świecie on-line; Internet może stanowić skuteczne narzędzie integracji społecznej i starsi obywatele muszą zostać zintegrowani;

20. apeluje o nową nazwę rodzajową głównej domeny dla organizacji i placówek kulturalnych, mediów i artystów, na przykład „kultura” lub „sztuka”;

21. zachęca UE i Forum Zarządzania Internetem do ścisłej współpracy w kwestiach związanych z Internetem;

22. podkreśla konieczność znalezienia właściwej równowagi między ochroną prywatności użytkowników a rejestrowaniem danych osobowych.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

(1) Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 80.

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w projekcie rezolucji następujących zaleceń:

A. mając na uwadze, że zarządzanie Internetem niesie za sobą ważne skutki w zakresie polityki publicznej, ze względu na sposób, w jaki Internet zmienił życie i środowisko pracownicze milionów Europejczyków,

B.  mając na uwadze, że Internet stał się zasobem o krytycznym znaczeniu, a każde poważne zakłócenie jego funkcjonowania może mieć katastrofalne skutki dla społeczeństwa i gospodarki,

C. mając na uwadze, że w związku z zarządzaniem Internetem sektor prywatny odgrywał dotychczas najważniejszą i pozytywną rolę przewodnią; mając jednak na uwadze, że rolę organów publicznych należy zwiększyć podczas określania ogólnej strategii,

1.  popiera wiodącą rolę sektora prywatnego w rozwoju Internetu oraz podkreśla, że rządy nie powinny uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących bieżącego funkcjonowania Internetu;

2.  podkreśla jednak, że to rządy odgrywają ważną rolę i są odpowiedzialne za ustanowienie i prowadzenie skutecznej polityki w interesie ogółu oraz za obronę interesu publicznego;

3.  podkreśla znaczenie Internetu jako usługi publicznej; potwierdza konieczność zapewnienia swobody dostępu i przezwyciężenia zjawiska przepaści cyfrowej; uznaje, że otwarta i interoperacyjna architektura Internetu w znacznym stopniu wynika z decyzji dotyczących zarządzania podejmowanych przez inżynierów i naukowców, a nie polityków i urzędników;

4.  uznaje, że ICANN(1) skutecznie zapewnia stabilność systemu nazw domen;

5.  uważa, że Komisja powinna dążyć do zapewnienia większej przejrzystości i odpowiedzialności ICANN wobec światowej wspólnoty internetowej, a nie tylko rządu USA;

6.  wzywa wszystkie strony uczestniczące w rozmowach dotyczących odpowiedzialności ICANN do takiego wprowadzania zmian, aby nie zagrażały one głównym zasadom zarządzania Internetem określonym przez Komisję(2), zwłaszcza w odniesieniu do uczestnictwa krajów, które nie przestrzegają tych zasad;

7.  z zadowoleniem przyjmuje ostatnie postanowienia zezwalające na używanie w nazwach domen niełacińskiego systemu pisma jako ważny krok w kierunku globalnej integracji oraz wielojęzyczności Internetu;

8.  podkreśla, że zasady zarządzania Internetem powinny uwzględniać zarówno potrzebę ochrony praw autorskich i innych praw podstawowych (takich jak swoboda wypowiedzi, ochrona danych, prywatność), jak i zwalczanie dyskryminacji, rasizmu i ksenofobii; podkreśla, że konieczne jest, aby prawo UE zapewniało ochronę praw autorskich, praw człowieka i podstawowych wolności;

9.  ubolewa nad tym, że wzrastającemu korzystaniu z sieci Internetu nie towarzyszą jeszcze przepisy pozwalające użytkownikom zarządzać danymi osobowymi, które im powierzają;

10. zwraca uwagę na fakt, że powodzenie sieci społecznych związane z możliwościami technicznymi Internetu (pamięć i przetwarzanie informacji) stanowi zwłaszcza problem w zakresie przechowywania danych oraz użytkowania tych archiwizowanych danych; dlatego też ubolewa nad tym, że w chwili obecnej nie istnieje w Internecie „prawo do zapomnienia”.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

(1) Internetowa Korporacja ds. Nadawania Nazw i Numerów (ICANN). (2)    COM(2009) 277, s. 5.

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że internet stał się niezbędnym narzędziem propagowania inicjatyw demokratycznych, debaty politycznej, poznawania technologii cyfrowych i upowszechniania wiedzy; ponownie stwierdza, że dostęp do internetu jest uzależniony od korzystania z szeregu praw podstawowych i jednocześnie je gwarantuje, w tym między innymi poszanowanie życia prywatnego, ochronę danych, wolność wypowiedzi, słowa i zrzeszania się, wolność prasy, głoszenia poglądów politycznych i udziału w życiu politycznym, brak dyskryminacji, kształcenie oraz różnorodność kulturową i językową; podkreśla, że w związku z tym na instytucjach i zainteresowanych podmiotach na wszystkich szczeblach ciąży ogólna odpowiedzialność za pomoc w dopilnowaniu, aby wszyscy mogli korzystać z przysługującego im prawa uczestnictwa w społeczeństwie informatycznym, ze szczególnym uwzględnieniem osób starszych, które napotykają więcej trudności w zaznajamianiu się z nowymi technologiami, a jednocześnie za stawienie czoła dwóm wyzwaniom wieku elektronicznego w postaci analfabetyzmu elektronicznego oraz wykluczenia z procesów demokratycznych;

2.  podkreśla szczególnie potrzebę zdynamizowania rozwoju podejścia oddolnego oraz demokracji elektronicznej przy jednoczesnym zagwarantowaniu stworzenia odpowiednich zabezpieczeń przed nowymi formami nadzoru, kontroli i cenzury przez podmioty publiczne lub prywatne, aby swoboda dostępu do internetu i ochrona życia prywatnego były realne, nie zaś iluzoryczne;

3.  popiera promowanie zasady poszanowania prywatności od samego początku (ang. privacy by design), zgodnie z którą wymogi dotyczące prywatności i ochrony danych należy wprowadzać na jak najwcześniejszym etapie cyklu życia nowych technologii, gwarantując obywatelom bezpieczne i przyjazne dla użytkownika środowisko; zachęca do włączania podstawowych zasad internetowej karty praw do procesów badawczych i rozwojowych na dalszych etapach zarządzania internetem; w związku z tym zwraca się o dodatkowe informacje na temat inicjatywy prezydencji hiszpańskiej dotyczącej propagowania kodeksu praw cyfrowych w komunikacji elektronicznej i usługach online;

4.  podkreśla potrzebę zastanowienia się nad kompleksową strategią służącą poprawie bezpieczeństwa przestrzeni wirtualnej i zwalczaniu cyberprzestępczości oraz nad jej opracowaniem z położeniem szczególnego nacisku na właściwość sądu w sprawach dotyczących cyberprzestępczości transgranicznej w dziedzinie tzw. „chmury obliczeniowej” (ang. cloud computing); apeluje o zwrócenie szczególnej uwagi na sprawy bezpieczeństwa i ochrony danych online, a także korzystania z nich przez podmioty świadczące usługi chmury obliczeniowej;

5.  bierze również pod uwagę szczególną konieczność ochrony osób najbardziej zagrożonych, zwłaszcza niepełnoletnich, poprzez wspólne działania podmiotów publicznych i prywatnych; ponownie stwierdza, że zwalczając cyberprzestępczość i pornografię dziecięcą, należy u źródła usuwać treści o charakterze przestępczym, przed rozważeniem zablokowania stron internetowych;

6.  jest zdania, że należy zająć się kwestią rozliczalności i przejrzystości ICANN, a zwłaszcza jej reformą i wielostronnym zakresem odpowiedzialności; uważa, że przejrzystość, poszanowanie prywatności, neutralność sieci i atmosfera zaufania wśród zainteresowanych stron stanowią niezbędne elementy do stworzenia trwałej wizji bezpieczeństwa w internecie;

7.  podkreśla znaczenie tworzenia – z udziałem wszystkich zainteresowanych podmiotów UE – europejskiego forum IGF, które dokonałoby bilansu doświadczeń zgromadzonych przez krajowe fora IGF, funkcjonowało jako partner na szczeblu regionalnym i skuteczniej prezentowało ogólnoeuropejskie kwestie, stanowiska i obawy w mających powstać międzynarodowych forach IGF, tak aby w negocjacjach UE mogła prezentować jednolite stanowisko;

8.  z zadowoleniem przyjmuje zróżnicowanie wśród uczestników forów IGF od 2006 r., zarówno przedstawicieli na szczeblu regionalnym, jak i zainteresowanych podmiotów; ponownie wyraża pogląd, że wielopodmiotowe, wielostronne, demokratyczne i przejrzyste zaangażowanie w zarządzanie internetem to klucz do zagwarantowania integracyjnego i całościowego traktowania tej dziedziny.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI