Procedura : 2010/0217(NLE)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0371/2010

Teksty złożone :

A7-0371/2010

Debaty :

PV 17/01/2011 - 14
PV 17/01/2011 - 16
CRE 17/01/2011 - 14
CRE 17/01/2011 - 16

Głosowanie :

PV 19/01/2011 - 6.3
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2011)0009

ZALECENIE     ***
PDF 179kDOC 115k
14 grudnia 2010
PE 450.731v02-00 A7-0371/2010

w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)

(12796/2010 – C7-0339/2010 – 2010/0217(NLE))

Komisja Handlu Międzynarodowego

Sprawozdawca Yannick Jadot

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Rozwoju
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)

(12796/2010 – C7-0339/2010 – 2010/0217(NLE))

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt decyzji Rady (12796/2010),

–   mając na uwadze projekt Dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT) (13187/2010),

–   uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę zgodnie z art. 207 ust. 3 akapit pierwszy, art. 207 ust. 4 akapit pierwszy, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) pkt (v) oraz art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0339/2010),

–   uwzględniając art. 81 i art. 90 ust. 8 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Rozwoju (A7-0371/2010),

1.  wyraża zgodę na przyjęcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Kamerunu.


UZASADNIENIE

Celem dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Kamerunem (VPA Kamerun-UE) jest określenie ram prawnych w celu (i) znakowania i zapewniania identyfikowalności drewna, (ii) wprowadzenia procedur rządowej i niezależnej weryfikacji zaświadczających, że drewno sprowadzane z Kamerunu na rynki europejskie jest legalnie nabywane, ścinane, przewożone i eksportowane, aby umocnić zgodne z prawem zarządzanie i eksploatację kameruńskich lasów oraz (iii) zaostrzenia egzekwowania prawa i zarządzania w dziedzinie leśnictwa.

W dniu 6 maja 2010 r. po negocjacjach trwających pięć lat (wraz z okresem poprzedzającycm negocjacje) została zawarta umowa VPA Kamerun-UE między Unią Europejską a Kamerunem. Wpisuje się ona w plan działania UE w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (z ang. FLEGT).

Wydaje się, że większość kryteriów dotyczących definicji VPA została spełniona, w szczególności w odniesieniu do procesu negocjacji, w wyniku którego zawarto innowacyjną umowę przewidującą współuczestnictwo. Celem tej umowy jest skuteczne zwalczanie praktyk złego zarządzania leżących u podstaw nielegalnego handlu drewnem i korupcji, a także ustanowienie skutecznego i przejrzystego systemu kontroli legalności pochodzenia drewna oraz produktów z drewna.

40% powierzchni Kamerunu pokrywają lasy. Państwo to jest największym eksporterem twardego drewna z Afryki do Europy. Sprzedaje 80% drewna przetartego do UE (przede wszystkim do Włoch i Hiszpanii), a w 2006 r. wyeksportował drewno i produkty z drewna o wartości 481 mln dolarów amerykańskich, z czego dużą część - do UE (362 mln USD). Tymczasem sektor ten dotykają poważne problemy związane z zarządzaniem, co powoduje degradację środowiska, nierówności, ubożenie i korupcję. Pomimo podjęcia przez rząd pewnych środków nadal mają miejsce akty defraudacji, przede wszystkim dlatego, że tylko nieliczne sankcje są skutecznie(1).

Pilne stało więc wprowadzenie metod zwalczania przestępczego handlu drewnem, tak aby lepiej analizować przepływy handlowe, często złożone, i lepiej je nadzorować.

Dobrowolna umowa o partnerstwie Kamerun-UE, zawarta przy przestrzeganiu zasad WTO, przewiduje kilka reform politycznych i zmian w przepisach, które pozwolą sektorowi leśnemu Kamerunu na wprowadzenie dobrego zarządzania i zwiększenie przejrzystości. Umowa ustanawia innowacyjną procedurę mającą na celu zwalczanie oszustw i czynów bezprawnych w handlu drewnem. Jest to przede wszystkim zdefiniowanie zgodnego z prawem handlu drewnem, opracowanie systemu sprawdzania zgodności z prawem, a także niezależnych kontroli całości systemu, co ma przyczynić się do bardziej zrównoważonego handlu drewnem.

Ważne jest sprawdzanie, czy całe drewno i wszystkie produkty z drewna eksportowane z Kamerunu na rynki europejskie są sprowadzane legalnie, zapewniają przestrzeganie praw społeczności lokalnych i tubylczych, a także czy mają faktyczny wpływ na zwalczanie korupcji i wzmacnianie potencjału lokalnego społeczeństwa obywatelskiego.

Umowa będzie skuteczna z momentem wprowadzenia obiecanych zmian prawnych i wdrożenia systemu kontroli. Pierwszych licencji (zezwoleń) FLEGT wydawanych wyłącznie na drewno eksportowane do UE można spodziewać się w 2012 r.

Przez poszanowanie procedury podczas negocjacji, a przede wszystkim przez zaangażowanie i uczestnictwo lokalnego społeczeństwa obywatelskiego, Kamerun, zainteresowane stromy i Unia Europejska wykazały wspólną wolę zawarcia modelowej dobrowolnej umowy o partnerstwie.

Sukces tej umowy odzwierciedla również fakt, że Kamerun podjął decyzję o rozszerzeniu zastosowania umowy poza eksport do UE - na drewno stosowane w kraju i opuszczające kraj.

W odniesieniu do tych wszystkich aspektów sprawozdawca proponuje, aby przyjąć stanowisko Rady, jednak wyraża dodatkowe zastrzeżenia dotyczące wdrażania dobrowolnej umowypartnerstwie oraz wzywa, by uwzględnić przy wdrażaniu umowy następujące zalecenia:

1. Sprawozdawca przypomina, jak ważne jest, aby ramy prawne leżące u podstaw umowy były jasne. Jest istotne, aby Komisja poświęciła maksimum uwagi ich strukturze i treści.

2. Sprawozdawca podkreśla, że przemysłowa eksploatacja lasów naturalnych na bardzo dużą skalę może spowodować degradację lasów i wylesianie oraz przyczynić się do niszczenia środowiska globalnego.

3. W związku z tym sprawozdawca nalega na konieczność zapewnienia integralności środowiskowej dobrowolnych umów o partnerstwie, a w szczególności zagwarantowania, że reformy polityczne i ustawodawcze powzięte w ramach partnerstwa skutecznie przyczynią się do wypełnienia międzynarodowych zobowiązań UE i Kamerunu dotyczących środowiska i trwałego rozwoju, w szczególności ochrony zasobów bioróżnorodności i zrównoważonego zarządzania nimi, walki ze zmianami klimatu oraz zmniejszenia wylesiania i degradacji lasów. W związku z tym sprawozdawca wzywa Komisję do dopilnowania przede wszystkim, by umowy te nie stanowiły zachęty do rozszerzenia przemysłowej eksploatacji lasów na nietknięte obszary leśne o wysokim potencjale pochłaniania dwutlenku węgla, czy eksploatacji innych lasów o wysokim stopniu bioróżnorodności.

4. Sprawozdawca nalega również na konieczność przedsięwzięcia przez UE dodatkowych środków uzupełniających obecne umowy, mających na celu zwalczanie wylesiania i degradacji lasów naturalnych na dużą skalę, tak aby wspierać ochronę tych lasów. Ponadto podkreśla on, że jeśli UE będzie sprzyjać importowi produktów z drewna pochodzącego z tych obszarów, jej działania mogą okazać się sprzeczne z jej celami w zakresie zwalczania zmian klimatu i ochrony bioróżnorodności.

5. Sprawozdawca wyraża zadowolenie z powodu zobowiązań powziętych na rzecz poprawy obecnego prawodawstwa kameruńskiego. Reformy ram prawnych obowiązujących w Kamerunie w sektorze leśnym są niezbędne, by umowa była zgodna z celami planu działań FLEGT oraz by zapewnić zgodność wdrażania umowy ze wszystkimi umowami międzynarodowymi oraz kryteriami społecznymi i środowiskowymi. Aktualizacja i redakcja tekstów prawnych w celu zwiększenia sprawiedliwości społecznej i zwiększenia stopnia przestrzegania praw społeczności lokalnych i tubylczych powinna odbywać się przy zapewnieniu ciągłości zasad współuczestnictwa i przejrzystości. Jak zaznaczono w tekście umowy, te ulepszenia legislacyjne powinny zostać zawarte przed udzieleniem licencji FLEGT.

6. Rola niezależnego społeczeństwa obywatelskiego oraz obserwatorów zewnętrznych będzie bardzo ważna dla kontroli odpowiedniego wdrażania umowy, tak aby faktycznie usprawnić gospodarkę leśną w sektorze oraz znacznie zmniejszyć korupcję. W terminie średniookresowym niezależny nadzór nad wzmocnieniem prawa będzie musiał być sprawowany przez lokalne społeczeństwo obywatelskie. Nadzór nad dodatkowymi środkami mającymi na celu poprawę gospodarki leśnej oraz ich opracowywanie powinno odbywać się na wyższym szczeblu, nie tylko na poziomie podmiotów negocjujących umowę.

7. Sprawozdawca wzywa Komisję Europejską do przedstawienia w ciągu sześciu miesięcy po wejściu w życie umów o partnerstwie, w tym umowy między UE a Kamerunem, sprawozdania w sprawie środków przedsięwziętych na rzecz kontynuowania i zachowania w czasie etapu realizacji umowy dialogu, który został zainicjowany w czasie negocjacji i który odbywa się między zainteresowanymi stronami i społeczeństwem obywatelskim, łącznie z ludnością lokalną i tubylczą. Sprawozdanie to będzie również uwzględniać ocenę rzeczywistych skutków i wkładu treści umowy o partnerstwie w odniesieniu do międzynarodowych zobowiązań UE oraz państwa sygnatariusza dotyczących środowiska i zrównoważonego rozwoju, w szczególności ochrony zasobów bioróżnorodności i zrównoważonego zarządzania nimi, zwalczania zmian klimatu oraz zmniejszania skali wylesiania i degradacji lasów.

8. Niektórzy obserwatorzy są zdania, że umowa ta najwyraźniej została wypracowana w toku procesu partycypacyjnego, w przypadku Kamerunu bez precedensu. Proces ten obejmował podmioty niepaństwowe i przedstawicieli organizacji pozarządowych (lecz zabrakło bezpośredniego uczestnictwa wspólnot lokalnych i tubylczych). Należy jednak ustanowić skuteczne i trwałe mechanizmy zapewniania stałego uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego w przyszłości, tak aby zwiększyć potencjał zainteresowanych stron oraz uzyskać pewność, że wspólnoty lokalne i ludność tubylcza są bezpośrednio zaangażowane na etapie realizacji umowy. Z tego względu usprawnienie kanałów komunikacji, a także kampania informacyjna i kampania uwrażliwiająca społeczeństwo kameruńskie będzie miała zasadnicze znaczenie dla zapewnienia szerszej akceptacji podejmowanych reform przed wdrażaniem umowy.

9. Komisja musi czuwać nad tym, by prawa społeczności lokalnych i tubylczych, często będących pierwszą ofiarą zmian klimatycznych i środowiskowych, były respektowane i by te społeczności mogły bezpośrednio uczestniczyć w opracowywaniu nowych przepisów wykonawczych oraz na etapie realizacji umowy. Rząd Kamerunu jest przekonany, że to organizacje pozarządowe powinny nawiązać kontakt z tymi grupami. Sprawozdawca domaga się więc, aby podczas wdrażania umowy przywiązywano szczególną uwagę do przestrzegania praw wspólnot, przede wszystkim w matrycach legalności umowy.

10. Aby zagwarantować spadek korupcji, należy promować i wspierać środki mające na celu zagwarantowanie niezależności lokalnego systemu sądowego, utworzenie nowych procedur prawnych, prawa wniesienia sprawy do sądu przez obywatela lub przynajmniej organizacje społeczeństwa obywatelskiego zajmujące się stwierdzonymi przypadkami korupcji lub niezgodności z prawem, należy także zapewnić poszanowanie i ochronę praw powodów. Ponadto należy przewidzieć i kontrolować środki przymusu i egzekwowanie sankcji prawnych w połączeniu z niezależną kontrolą. Lokalne społeczeństwo obywatelskie musi zająć się tymi aspektami.

11. W art. 15 dobrowolnej umowy o partnerstwie położony jest nacisk na konieczność dodatkowych środków technicznych i finansowych na rzecz wspierania wdrożenia systemu weryfikacji legalności drewna. Jednak formalnie umowa nie ma żadnego bezpośredniego wpływu finansowego na budżet Unii, bowiem wszelkie dodatkowe środki ze strony Komisji lub państw członkowskich alokuje się w wyniku normalnej procedury programowania pomocy. W rezultacie Kamerun z jednej strony i Unia Europejska z drugiej strony muszą określić i zmobilizować specjalne środki finansowe, wsparcie techniczne oraz ludzkie potrzebne do realizacji umowy. Jest ważne, by Unia Europejska w bardziej całościowym ujęciu rozważyła strategię i znaczące wsparcie finansowe na rzecz realizacji tej umowy oraz innych przyszłych dobrowolnych umów o partnerstwie FLEGT, w zależności od stawki i ambicji tych umów. Dlatego też sprawozdawca wzywa Komisję do oszacowania w przyszłym roku budżetowym wysokości pomocy finansowej, która według niej jest konieczna dla zapewnienia realizacji dobrowolnych umów o partnerstwie, w całości oraz w odniesieniu do każdej umowy z osobna, w tym umowy podpisanej z Kamerunem.

12. Ponadto sprawozdawca wzywa do utworzenia stanowiska rzecznika praw obywatelskich oraz procedury odwoławczej i ugodowej dla każdej umowy o partnerstwie. Procedura ta powinna wprowadzać prawo do odwołania się dla społeczeństwa obywatelskiego, z którego można by było skorzystać, jeśli kalendarz lub warunki umowy nie byłyby przestrzegane przez jedną lub obie strony.

13.  Na podstawie analizy nowych uprawnień dotyczących umów handlowych przyznanych Parlamentowi Europejskiemu Traktatem z Lizbony sprawozdawca nalega na zwiększenie roli, jaką powinien odgrywać Parlament Europejski w tej dziedzinie oraz wzywa Komisję do zdawania Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania z etapów negocjacji oraz realizacji dobrowolnych umów o partnerstwie.

14. W związku z tym Parlament Europejski, poprzez Komisję Handlu Międzynarodowego, pragnie otrzymywać informacje i być adresatem dokumentów, które są przedkładane Radzie, jak na przykład sprawozdań z posiedzeń „wspólnej komisji ds. realizacji” umowy, czy wykazów decyzji i sprawozdania rocznego „wspólnej komisji ds. realizacji” umowy, sprawozdań z misji i kontroli umowy przeprowadzonej przez niezależnego audytora, lub sprawozdań z oceny realizacji umowy, w tym badań oddziaływania społecznego, gospodarczego i środowiskowego tej umowy.

15. W duchu przejrzystości i współpracy należy podać do publicznej wiadomości i udostępnić wszystkim zainteresowanym stronom pełen wykaz nazw przedsiębiorstw (i akcjonariuszy), którym przyznano obręby leśne; ponadto Unia Europejska powinna opublikować nazwy operatorów i importerów europejskich, tak aby zachować obopólną przejrzystość.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Pozytywna opinia sprawozdawcy na temat zawarcia dobrowolnej umowypartnerstwieKamerunem opiera się na przekonaniu, że wszystkie wcześniej wymienione problemy znajdąodpowiednim czasie satysfakcjonujące rozwiązanie.

(1)

Kontrsprawozdanie Loggingoff: kontrsprawozdanie społeczeństwa obywatelskiego na temat dobrowolnej umowy o partnerstwie UE z Kamerunem (maj 2010)


OPINIA Komisji Rozwoju (26.10.2010)

dla Komisji Handlu Międzynarodowego

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia dobrowolnej umowy o partnerstwie pomiędzy Unią Europejską i Republiką Kamerunu dotyczącej egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej (FLEGT)

(12796/2010 – C7-0339/2010 – 2010/0217(NLE))

Sprawozdawczyni : Eva Joly

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Umowa o dobrowolnym partnerstwie między UE a Kamerunem została zawarta w celu poprawy gospodarowania lasami, promowania kameruńskich wyrobów z drewna i do podniesienia konkurencyjności tego kraju na rynkach międzynarodowych.

Niezależnie od uzasadnionych dążeń zawartych w tej umowie Komisja Rozwoju pragnie przypomnieć, że umowa ta zostanie uznana za sukces, jeżeli osiągnięte zostaną w zadowalającym stopniu cele FLEGT i zobowiązania podjęte w umowie (poprawa struktury rolnictwa i praw dostępu w odniesieniu do gruntów komunalnych, zapewnienie rzeczywistego udziału społeczeństwa obywatelskiego – przy czym należy poświęcić szczególną uwagę rdzennej ludności – w procesie podejmowania decyzji w kwestiach dotyczących gospodarowania lasami, zwiększenie przejrzystości i zmniejszenie korupcji).

W tym zakresie komisja DEVE pragnie podkreślić przynajmniej dwie kwestie: z jednej strony należy zapewnić przemyślaną reformę gospodarki leśnej, uwzględniającą potrzeby społeczności i rdzennej ludności, dla której lasy są podstawą bytu, opartą na zaangażowaniu społeczeństwa obywatelskiego w stanowienie prawa, oraz gospodarkę leśną przewidującą udział obywateli w celu jej poprawy, udoskonalenia mechanizmów wykonawczych oraz zwalczania korupcji.

Z drugiej strony, nawiązując do wspomnianych wyżej celów, umowy powinny definiować jasne zasady określania ról i zakresu odpowiedzialności wszystkich zainteresowanych podmiotów w procesie zmiany przepisów, procesie gwarantowania operacyjności systemu śledzenia drewna, przy ustanawianiu ram instytucjonalnych oraz w działaniach zmierzających do podnoszenia świadomości zainteresowanych podmiotów i zwiększania ich potencjału.

Komisja Rozwoju pragnie wreszcie podkreślić fakt, że pomimo iż systemy FLEGT i redukcji emisji dwutlenku węgla powodowanej wylesianiem i degradacją lasów (REDD) dotyczą kwestii związanych z użytkowaniem lasów, są one postrzegane jako odrębne inicjatywy, w związku z czym w krajach partnerskich zajmują się nimi różni ministrowie. W związku z powyższym podkreśla, że jeżeli nie położy się dużego nacisku na właściwe sprawowanie rządów i poszanowanie praw społeczności lokalnych i rdzennej ludności, system REDD może pominąć proces konsultacji (a w pewnych przypadkach reformy metod gospodarowania i przepisów), które stanowią część procesu FLEGT. Z tych przyczyn system REDD musi opierać się na procesie konsultacji FLEGT i przeciwdziałać przyczynom wylesiania i degradacji lasów.

******

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Handlu Międzynarodowego, właściwej dla tej sprawy, o zalecenie Parlamentowi wydania zgody.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

26.10.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

20

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Thijs Berman, Michael Cashman, Véronique De Keyser, Nirj Deva, Charles Goerens, Catherine Grèze, Enrique Guerrero Salom, András Gyürk, Eva Joly, Filip Kaczmarek, Franziska Keller, Gay Mitchell, Norbert Neuser, Bill Newton Dunn, Birgit Schnieber-Jastram

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Horst Schnellhardt, Bart Staes

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Eider Gardiazábal Rubial, Anna Ibrisagic, Miroslav Mikolášik


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

1.12.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

24

2

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

William (The Earl of) Dartmouth, Laima Liucija Andrikienė, David Campbell Bannerman, Harlem Désir, Christofer Fjellner, Joe Higgins, Yannick Jadot, Metin Kazak, Bernd Lange, David Martin, Vital Moreira, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Niccolò Rinaldi, Tokia Saïfi, Helmut Scholz, Peter Šťastný, Robert Sturdy, Keith Taylor, Paweł Zalewski

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

George Sabin Cutaş, Małgorzata Handzlik, Salvatore Iacolino, Syed Kamall, Maria Eleni Koppa, Jörg Leichtfried, Michael Theurer, Jarosław Leszek Wałęsa

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Markus Pieper

Ostatnia aktualizacja: 1 marca 2011Informacja prawna