σχετικά με το σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου και των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συνήλθαν στο πλαίσιο του Συμβουλίου που αφορά τη σύναψη του τροποποιητικού πρωτοκόλλου της συμφωνίας αεροπορικών μεταφορών μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αφενός, και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών μελών της, αφετέρου

(15381/2010 – C7-0385/2010 – 2010/0112(NLE))

(Διαβούλευση)

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

–   έχοντας υπόψη το σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου και των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συνήλθαν στο πλαίσιο του Συμβουλίου (15381/2010),

–   έχοντας υπόψη το σχέδιο πρωτοκόλλου που τροποποιεί τη συμφωνία του 2007 μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στον τομέα των αεροπορικών μεταφορών (09913/2010),

–   έχοντας υπόψη το αίτημα διαβούλευσης που υπέβαλε το Συμβούλιο σύμφωνα με το άρθρο 100 παράγραφος 2, το άρθρο 218 παράγραφος 6 δεύτερη υποπαράγραφος, στοιχείο α) εδάφιο v), καθώς και το άρθρο 218 παράγραφος 8 πρώτο εδάφιο της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (C7-0385/2010),

–   έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 17ης Ιουνίου 2010 σχετικά με τη συμφωνία αεροπορικών μεταφορών ΕΕ – ΗΠΑ(1),

–   έχοντας υπόψη το άρθρο 81 και το άρθρο 90 παράγραφος 8 του Κανονισμού του,

–   έχοντας υπόψη τη σύσταση της Επιτροπής Μεταφορών και Τουρισμού (A7-0046/2011),

1.  εγκρίνει τη σύναψη της συμφωνίας·

2.  αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει τη θέση του Κοινοβουλίου στο Συμβούλιο και στην Επιτροπή, καθώς και στις κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια των κρατών μελών και το Κογκρέσο των ΗΠΑ.

(1) Εγκριθέντα κείμενα, P7_TA(2010)0239.

Εισαγωγή

Η Συνθήκη της Λισαβόνας η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου 2009, επέκτεινε τις περιστάσεις στις οποίες απαιτείται η έγκριση του Κοινοβουλίου για τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας. Οι αεροπορικές συμφωνίες εμπίπτουν τώρα σε αυτή την κατηγορία διότι καλύπτουν ένα τομέα στον οποίον εφαρμόζεται η συνήθης νομοθετική διαδικασία(1). Προηγουμένως το Κοινοβούλιο καλείτο μόνο να γνωμοδοτήσει για παρόμοιες συμφωνίες. Ως αποτέλεσμα, το παρόν πρωτόκολλο που τροποποιεί τη συμφωνία αεροπορικών μεταφορών υπόκειται στην έγκριση του Κοινοβουλίου, ενώ η αρχική συμφωνία είχε συναφθεί μετά από γνωμοδότηση του Κοινοβουλίου.

Οι αγορές στον τομέα των αεροπορικών μεταφορών της ΕΕ και των ΗΠΑ, εάν ληφθούν από κοινού υπόψη, αντιστοιχούν σε περίπου 60% των παγκόσμιων αεροπορικών μεταφορών. Το άνοιγμα της αγοράς στις αεροπορικές εταιρείες της ΕΕ και των ΗΠΑ σε βάση που δεν προβαίνει σε διακρίσεις, θα παρείχε στους επιβάτες και στον τομέα των μεταφορών φορτίων βελτιωμένες υπηρεσίες από απόψεως τόσο της ποικιλίας όσο και του κόστους, και θα είχε ως αποτέλεσμα σημαντικά οικονομικά οφέλη και δημιουργία θέσεων απασχόλησης. Επιπλέον, η κανονιστική σύγκληση θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ στην προώθηση του θεμιτού ανταγωνισμού, κυρίως σε ό,τι αφορά τις κρατικές επιχορηγήσεις, τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά πρότυπα.

Ιστορία των διαπραγματεύσεων

Μέχρι τον Μάρτιο του 2008, όταν εφαρμόσθηκε προσωρινά η συμφωνία πρώτου σταδίου, οι αεροπορικές υπηρεσίες μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ λειτουργούσαν βάσει διμερών συμφωνιών μεταξύ των επιμέρους κρατών μελών και των ΗΠΑ. Το Νοέμβριο του 2002, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία ορισμένες διατάξεις στις εν λόγω διμερείς συμφωνίες δεν ήταν συμβατές με την κοινοτική νομοθεσία.

Το Συμβούλιο έδωσε ως εκ τούτου εντολή στην Επιτροπή, τον Ιούνιο του 2003, η οποία καθόριζε ως στόχο τη δημιουργία ενός ανοικτού χώρου αεροπορικών μεταφορών μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ, δημιουργώντας μία ενιαία αγορά για τις αεροπορικές μεταφορές στην οποία οι επενδύσεις θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται ελεύθερα και στον οποίο οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες θα ήσαν σε θέση να παρέχουν αεροπορικές υπηρεσίες χωρίς κανέναν περιορισμό, συμπεριλαμβανομένων αυτών στις εγχώριες αγορές και των δύο μερών. Όμως, έγινε αντιληπτό ότι αυτό θα απαιτούσε σημαντικές νομοθετικές αλλαγές στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικότερα για την άρση υφιστάμενων νομικών περιορισμών όσον αφορά την αλλοδαπή ιδιοκτησία και τον έλεγχο αεροπορικών εταιρειών των ΗΠΑ καθώς επίσης και όσον αφορά το καμποτάζ. Μία σταδιακή προσέγγιση θεωρήθηκε ως εκ τούτου αποδεκτή, με την προϋπόθεση ότι θα παρέχονταν εγγυήσεις όσον αφορά την πρόοδο σε επόμενα στάδια.

Η συμφωνία πρώτου σταδίου επέτρεπε στις ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες να ίπτανται από οιοδήποτε σημείο στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε οποιοδήποτε σημείο στις ΗΠΑ. Αυτό οδήγησε σε αύξηση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η συμφωνία επίσης θέσπιζε στενότερη συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση νέων προκλήσεων, όπως η ασφάλεια και το περιβάλλον. Επίσης «υποχρέωνε» και τις δύο πλευρές σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις για ελεύθερη πρόσβαση στις αγορές και για την μεγιστοποίηση των ωφελειών για τους καταναλωτές, τις αεροπορικές εταιρείες, την εργασία και τις κοινότητες, καθώς και για την αντιμετώπιση θεμάτων όπως η διευκόλυνση των επενδύσεων. Σημαντικό είναι επίσης και το γεγονός ότι η συμφωνία πρώτου σταδίου περιείχε μία ρήτρα αναστολής η οποία θα ήταν δυνατό να τεθεί σε εφαρμογή εάν δεν υπήρχε συμφωνία δεύτερου σταδίου έως το Νοέμβριο του 2010.

Μετά από οκτώ γύρους συνομιλιών, οι διαπραγματευτές μονόγραψαν τη συμφωνία δευτέρου σταδίου στις 25 Μαρτίου 2010. Η εν λόγω συμφωνία ανοίγει το δρόμο για μελλοντικές ευκαιρίες από απόψεων πρόσθετων επενδύσεων και πρόσβασης στην αγορά καθώς και όσον αφορά την ενίσχυση της συνεργασίας σε τομείς κανονιστικών ρυθμίσεων όπως η ασφάλεια, η προστασία και, ειδικότερα, το περιβάλλον όπου και οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συγκεκριμένη συμφωνία σχετικά με μια κοινή δήλωση για το περιβάλλον.

Περιεχόμενο της συμφωνίας δευτέρου σταδίου

Παρ’ όλο που η συμφωνία δευτέρου σταδίου δεν επιτυγχάνει τον τελικό στόχο του πλήρους ανοίγματος της αγοράς χωρίς περιορισμούς σε κάθε πλευρά, περιλαμβάνει μία σειρά κινήτρων για να ενθαρρυνθεί η μεταρρύθμιση. Ειδικότερα, όταν οι ΗΠΑ τροποποιήσουν τη νομοθεσία τους ώστε να επιτρέψουν σε επενδυτές από την ΕΕ να έχουν πλειοψηφικό μερίδιο ιδιοκτησίας σε αεροπορικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ, η ΕΕ θα επιτρέψει από την πλευράς της αντίστοιχη πλειοψηφική ιδιοκτησία αεροπορικών εταιρειών της ΕΕ από επενδυτές των ΗΠΑ και οι αεροπορικές εταιρείες των ΗΠΑ θα επωφεληθούν από πρόσθετα δικαιώματα πρόσβασης στην αγορά προς και από την ΕΕ.

Η συμφωνία θα ενισχύσει επίσης τη συνεργασία σε θέματα περιβάλλοντος απαιτώντας να υπάρχει συμβατότητα και αλληλεπίδραση για μέτρα που βασίζονται στην αγορά (όπως σχήματα εμπορίας εκπομπών αερίων) με σκοπό την αποφυγή επικαλύψεων και με την ενίσχυση των πράσινων τεχνολογιών καθώς και την διαχείριση των καυσίμων και των συστημάτων διαχείρισης της εναέριας κυκλοφορίας. Για πρώτη φορά υπάρχει ένα συγκεκριμένο άρθρο για την κοινωνική διάσταση των αεροπορικών σχέσεων ΕΕ–ΗΠΑ. Αυτό θα εξασφαλίσει ότι θα διατηρηθούν τα υφιστάμενα νομικά δικαιώματα των εργαζομένων στον αεροπορικό τομέα. Επιπλέον, η συμφωνία θα θίξει το επίπεδο της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται με καλύτερο τρόπο οι πόροι ενισχύοντας την αμοιβαία εμπιστοσύνη στα μέτρα ασφαλείας καθενός απ' τα δύο μέρη καθώς και παρέχοντας άμεσες και συντονισμένες απαντήσεις σε νέες απειλές.

Η συμφωνία επεκτείνει περαιτέρω τον ρόλο της κοινής επιτροπής ΕΕ–ΗΠΑ, το σώμα το οποίο ελέγχει την εφαρμογή της συμφωνίας και συντονίζει τους διάφορους άξονες δράσης στον τομέα της κανονιστικής συνεργασίας. Η κοινή επιτροπή θα είναι ως εκ τούτου σε θέση να ενισχύσει τη συνεργασία προωθώντας νέες πρωτοβουλίες. Οι νέοι κανόνες θα μειώσουν την γραφειοκρατία, κυρίως χάριν της αμοιβαίας αναγνώρισης των ρυθμιστικών αποφάσεων κάθε πλευράς, και την αποφυγή περιττών επικαλύψεων όσον αφορά τους πόρους (δηλ. κοινές πρωτοβουλίες στον τομέα της ασφάλειας, κοινά προγράμματα ενιαίας ασφάλειας και διευκόλυνση του ταξιδίου των επιβατών.

Η πρόσβαση στην αγορά θα ανοίξει περαιτέρω με τις αεροπορικές εταιρείες της ΕΕ να απολαμβάνουν βελτιωμένη πρόσβαση σε μεταφορές που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Υπό την προϋπόθεση ορισμένων αλλαγών στο νομικό πλαίσιο σε ό,τι αφορά τους περιορισμούς για θέματα θορύβου των αεροδρομίων, οι αεροπορικές εταιρείες της ΕΕ θα είναι σε θέση στο μέλλον να έχουν πρόσβαση σε νέες εμπορικές ευκαιρίες για τις πτήσεις μεταξύ των ΗΠΑ και χωρών που δεν ανήκουν στην ΕΕ.

Αξιολόγηση

Παρά το γεγονός ότι τα κίνητρα για το περαιτέρω άνοιγμα της αγοράς αποτελούν θετική εξέλιξη, η έλλειψη σημαντικής προόδου στην άρση ξεπερασμένων ρυθμιστικών περιορισμών στον τομέα των αλλοδαπών επενδύσεων είναι απογοητευτική καθώς το γεγονός αυτό θα διατηρήσει την σημερινή μη ισορροπημένη κατάσταση όσον αφορά τους περιορισμούς για αλλοδαπή ιδιοκτησία και έλεγχο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, οι αεροπορικές εταιρείες της ΕΕ θα αποκτήσουν περιορισμένη πρόσβαση σε αεροπορικές μεταφορές που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αυτό αποτελεί εξάλλου την συνέχεια μίας μη ισορροπημένης κατάστασης δεδομένου ότι οι εθνικές κυβερνήσεις της ΕΕ δεν επιβάλλουν παρόμοιους περιορισμούς.

H συμφωνία για συνεργασία στο πλαίσιο της Διεθνούς Οργάνωσης Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) και η ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών όσον αφορά τον περιορισμό θορύβου αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός. Όμως, δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε ότι οι διάφορες πτυχές των ρυθμίσεων στον αεροπορικό τομέα, συμπεριλαμβανομένων των περιορισμών σε θέματα θορύβου και σε νυκτερινές πτήσεις θα πρέπει να καθορίζονται σε τοπικό επίπεδο, σε πλήρη συμβατότητα με την αρχή της επικουρικότητας. Είναι ως εκ τούτου σημαντικό η Επιτροπή, όταν συντονίζονται τα εν λόγω θέματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να λαμβάνει πλήρως υπόψη την εθνική νομοθεσία των κρατών μελών.

Η αναγνώριση της σημασίας της κοινωνικής διάστασης και η αρμοδιότητα που δίδεται στην κοινή επιτροπή να ελέγχει τις κοινωνικές επιπτώσεις της συμφωνίας καθώς και να αναπτύσσει κατάλληλες απαντήσεις όπου αυτό είναι αναγκαίο αποτελεί μία σημαντική καινοτομία που περιέχεται στη συμφωνία δευτέρου σταδίου. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την συμφωνία για να προωθήσει τη συμβατότητα με τη σχετική διεθνή νομοθεσία ως όσον αφορά τα κοινωνικά δικαιώματα, ειδικότερα τα πρότυπα εργασίας που περιλαμβάνονται στις θεμελιώσεις συμβάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO 1930–1999), στις κατευθυντήριες γραμμές του ΟΟΣΑ για τις πολυεθνικές επιχειρήσεις (1976, αναθεώρηση 2000) και τη Σύμβαση της Ρώμης σχετικά με το δίκαιο που εφαρμόζεται σε συμβατικές υποχρεώσεις του 1980.

Η αυξημένη διαβούλευση και συνεργασία σε θέματα ασφαλείας είναι αναγκαία, ειδικότερα υπό το φως της σημερινής διεθνούς κατάστασης. Όμως αυτό δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε υπερβολικά ή μη συντονισμένα μέτρα για τα οποία δεν έχει γίνει κατάλληλη αξιολόγηση του κινδύνου. Αυτά τα μέτρα θα πρέπει να καταδεικνύουν προφανή οφέλη, τα οποία θα αντισταθμίζουν τα σημαντικά βάρη για τους ταξιδιώτες και τις αεροπορικές εταιρείες τους. Θα ήταν ως εκ τούτου επιθυμητό η Επιτροπή και οι ΗΠΑ να αναθεωρήσουν την αποτελεσματικότητα των πρόσθετων μέτρων ασφαλείας που έχουν εγκριθεί από το 2001 έτσι ώστε να αποφευχθούν επικαλύψεις και «ελλείψεις στην αλυσίδα της ασφαλείας». Στο πλαίσιο αυτό, ο στόχος θα πρέπει να είναι «ένας ενιαίος έλεγχος ασφάλειας» παρά ο επανέλεγχος των επιβατών και των αποσκευών σε κάθε μετεπιβίβαση.

Είναι σημαντικό να γίνεται σεβαστή η ιδιωτική ζωή των Ευρωπαίων και Αμερικανών πολιτών, όταν ανταλλάσσονται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ, σύμφωνα με τα κριτήρια που ζητεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο ψήφισμά του της 5ης Μαΐου 2010. Ειδικότερα, όλες οι μεταφορές δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα θα πρέπει να συνοδεύονται για λόγους ασφαλείας από ασφαλιστικές δικλείδες για τους πολίτες της ΕΕ, να σέβονται τις διαδικαστικές εγγυήσεις που υφίστανται και να υπερασπίζονται τα δικαιώματα, καθώς επίσης και να είναι συμβατές με τη νομοθεσία περί προστασίας των δεδομένων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Επιπρόσθετα, είναι επείγουσα ανάγκη να θεσπισθούν άμεσα παγκόσμια πρότυπα σε ό,τι αφορά την προστασία των δεδομένων και της ιδιωτικής ζωής.

Αυξημένη συνεργασία μεταξύ των αρχών της ΕΕ και των ΗΠΑ που είναι αρμόδιες για τον τομέα της ασφάλειας στις αεροπορικές μεταφορές σε όλα τα επίπεδα είναι βεβαίως επιθυμητή. Στο πλαίσιο αυτό, είναι σημαντικό να υπογραμμισθεί η σημασία που έχει ο ευρωπαϊκός «μαύρος πίνακας» των αεροπορικών εταιρειών που δεν πληρούν τις προδιαγραφές ασφαλείας και το αμερικανικό σύστημα παρακολούθησης των προτύπων ασφαλείας των αερομεταφορέων. Και τα δύο μέρη θα πρέπει να προβαίνουν σε ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με το θέμα αυτό με σκοπό να εξασφαλίσουν ότι θα υπάρξει άνοδος των προτύπων ασφαλείας σε διεθνές επίπεδο.

Επόμενα βήματα

Παρά το γεγονός ότι η συμφωνία δευτέρου σταδίου αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό βήμα προς τα μπρος είναι σημαντικό να μην θεωρηθεί ως το τέλος της διαδικασίας για τη δημιουργία μιας διατλαντικής αγοράς στον τομέα των αερομεταφορών. Ο ενισχυμένος ρόλος της κοινής επιτροπής σημαίνει ότι υφίσταται ακόμη περιθώριο για να συνεχισθεί η πρόοδος και η συνεργασία και εναρμόνιση στο κανονιστικό τομέα. Ειδικότερα, η επιτροπή θα πρέπει να ενθαρρυνθεί, ώστε να αναπτύξει πρόσθετες προτάσεις για την αμοιβαία αναγνώριση κανονιστικών αποφάσεων σύμφωνα με τις αρχές για τη βελτίωση της νομοθεσίας. Θα μπορούσε επίσης να συμβάλει στην αυξημένη συνεργασία όσον αφορά την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών και αμερικανικών συστημάτων διαχείρισης της εναέριας κυκλοφορίας («SESAR» και «Next Gen») με σκοπό να επιτευχθεί η διαλειτουργικότητα και η συμβατότητα, και να βοηθήσει στη μείωση των επιπτώσεων για το περιβάλλον.

Η Επιτροπή θα πρέπει επίσης να εξασφαλίσει ότι το Κοινοβούλιο θα τηρείται πλήρως ενήμερο και θα καλείται να γνωμοδοτήσει όσον αφορά την εργασία της κοινής επιτροπής, δεδομένης της σημασίας της εργασίας της για τους Ευρωπαίους πολίτες και τις εταιρείες.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ένας αριθμός από ζητήματα παραμένει εκτός του πεδίου της εν λόγω συμφωνίας όπως αυτή τροποποιείται από το νέο πρωτόκολλο. Για το λόγο αυτό η Επιτροπή θα πρέπει να διαπραγματευτεί ένα νέο στάδιο αυτής της συμφωνίας που θα καλύπτει θέματα όπως:

· περαιτέρω απελευθέρωση των μεταφορικών δικαιωμάτων·

· πρόσθετες δυνατότητες και ευκαιρίες για αλλοδαπές επενδύσεις·

· την επίπτωση των περιβαλλοντικών μέτρων και των περιορισμών των υποδομών στην άσκηση των μεταφορικών δικαιωμάτων·

· καλύτερο συντονισμό των πολιτικών όσον αφορά τα δικαιώματα των επιβατών με σκοπό να εξασφαλισθεί το ανώτατο δυνατό επίπεδο προστασίας των επιβατών·

Συνεπή πρότυπα στον τομέα των δικαιωμάτων των επιβατών, συμπεριλαμβανομένων αυτών για άτομα με μειωμένη κινητικότητα έχουν ιδιαίτερη σημασία έτσι ώστε να αποφεύγεται το γεγονός ταξιδιώτες να αντιμετωπίζουν διαφορετική μεταχείριση κατά τη διάρκεια αυτού που θεωρούν ως ένα απλό ταξίδι, το οποίο όμως περιέχει τμήματα τα οποία υπόκεινται -επί του παρόντος- σε διαφορετικούς κανόνες. Θα λύσει επίσης το ζήτημα σχετικά με το ποιος είναι υπεύθυνος εάν ανακύψουν προβλήματα κατά τη διάρκεια ενός ταξιδίου όπου έχουμε αλλαγές αεροπλάνων σε έναν ή περισσότερους κομβικούς αερολιμένες.

Ένας πλέον συστηματικός διάλογος και ανταλλαγές πληροφοριών μεταξύ του Κοινοβουλίου και τους Κογκρέσου των ΗΠΑ για τη συζήτηση όλων των σχετικών θεμάτων που αφορούν την πολιτική στον τομέα των αερομεταφορών μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ θα μπορούσε επίσης να συμβάλει σημαντικά στην διευκόλυνση των περαιτέρω διαπραγματεύσεων.

Συμπέρασμα

Παρά το γεγονός ότι ο εισηγητής σας δεν θεωρεί ασφαλώς ως τέλεια αυτή τη συμφωνία δευτέρου σταδίου, ισχύει το γεγονός ότι η συμφωνία συμπεριλαμβάνει σημαντικά στοιχεία προόδου. Επίσης αποφεύγεται ο κίνδυνος ότι απουσία παρόμοιας συμφωνίας θα μπορούσε να υπάρξει ενεργοποίηση της ανασταλτικής ρήτρας. Η εν λόγω αναστολή θα ήταν δυνατό να οδηγήσει τους Ευρωπαίους επιβάτες και τις εταιρείες να απολέσουν τα σημαντικά οφέλη τα οποία απήλαυσαν από το Μάρτιο του 2008. Γι’ αυτούς τους λόγους η σύσταση του εισηγητή σας είναι το Κοινοβούλιο να εγκρίνει το πρωτόκολλο που τροποποιεί την συμφωνία αεροπορικών μεταφορών ΕΕ–ΗΠΑ.

(1)              Άρθρο 218,παράγραφος 6, στοιχείο α), περίπτωση (v) της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.