Διαδικασία : 2010/2299(INI)
Διαδρομή στην ολομέλεια
Διαδρομή του εγγράφου : A7-0166/2011

Κείμενα που κατατέθηκαν :

A7-0166/2011

Συζήτηση :

PV 11/05/2011 - 4
CRE 11/05/2011 - 4

Ψηφοφορία :

PV 11/05/2011 - 5.21
CRE 11/05/2011 - 5.21
Αιτιολογήσεις ψήφου
Αιτιολογήσεις ψήφου

Κείμενα που εγκρίθηκαν :

P7_TA(2011)0228

ΕΚΘΕΣΗ     
PDF 312kDOC 220k
29 Απριλίου 2011
PE 458.483v05-00 A7-0166/2011

σχετικά με την ανάπτυξη της κοινής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας

μετά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας

(2010/2299 (INI))

Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων

Εισηγητής: Roberto Gualtieri

ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
 ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ
 ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με την ανάπτυξη της κοινής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας μετά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας

(2010/2299 (INI))

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

– έχοντας υπόψη τον Τίτλο V της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

   έχοντας υπόψη τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών,

–   έχοντας υπόψη την Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας με τίτλο «Μια ασφαλής Ευρώπη σ’ έναν καλύτερο κόσμο», την οποία ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 12 Δεκεμβρίου 2003, και την έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της με τίτλο «Ασφάλεια σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο», την οποία ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 11-12 Δεκεμβρίου 2008,

–   έχοντας υπόψη τα συμπεράσματα του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων (Άμυνα) σχετικά με την ΚΠΑΑ που εγκρίθηκαν στις 9 Δεκεμβρίου 2010 και στις 31 Ιανουαρίου 2011,

–   έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα της συνόδου κορυφής Ηνωμένου Βασιλείου-Γαλλίας σχετικά με τη συνεργασία σε θέματα ασφάλειας και άμυνας, της 2ας Νοεμβρίου 2010,

   έχοντας υπόψη τη στρατηγική εσωτερικής ασφάλειας για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 25-26 Μαρτίου 2010,

–   έχοντας υπόψη την απόφαση του Συμβουλίου της 26 Ιουλίου 2010 για τον καθορισμό της οργάνωσης και της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης(1),

–   έχοντας υπόψη το ψήφισμά του, της 23ης Νοεμβρίου 2010, σχετικά με την πολιτικοστρατιωτική συνεργασία και την ανάπτυξη πολιτικοστρατιωτικών ικανοτήτων(2),

–   έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 10ης Μαρτίου 2010 σχετικά με την εφαρμογή της ευρωπαϊκής στρατηγικής ασφάλειας και της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας(3),

–   έχοντας υπόψη το άρθρο 48 του Κανονισμού,

–   έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων (A7-0166/2011),

Πολιτική ασφάλειας και εξωτερική πολιτική

1.   υπενθυμίζει ότι το διεθνές σύστημα υφίσταται ταχεία και ριζική αλλαγή, που προωθείται από τη μετατόπιση ισχύος προς τους αναδυόμενους διεθνείς παράγοντες και την εμβάθυνση της αλληλεξάρτησης που περιλαμβάνει τα οικονομικά και χρηματοπιστωτικά προβλήματα, την περιβαλλοντική υποβάθμιση και την αλλαγή του κλίματος, την έλλειψη ενέργειας και πόρων, και τις αλληλένδετες προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας·

2.  αναγνωρίζει ότι, σε ένα ταραχώδες παγκόσμιο πλαίσιο και σε μια περίοδο οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να ενισχύσει τη στρατηγική της αυτονομία προκειμένου να υπερασπιστεί τις αξίες της, να προωθήσει τα συμφέροντά της και να προστατεύσει τους πολίτες της, αναπτύσσοντας ένα κοινό όραμα όσον αφορά τις κύριες προκλήσεις και απειλές, και ευθυγραμμίζοντας τις δυνατότητες και τους πόρους της κατά τέτοιον τρόπο ώστε να ανταποκριθεί επαρκώς σε αυτές, συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και της παγκόσμιας ασφάλειας, μεταξύ άλλων με την επιδίωξη αποτελεσματικής πολυμερούς συνεργασίας·

3.  πιστεύει ότι η διεύρυνση της στρατηγικής αυτονομίας σε θέματα ασφάλειας συνεπάγεται για την Ευρωπαϊκή Ένωση την ικανότητα να επιτυγχάνει συμφωνίες για κοινούς πολιτικούς στόχους και στρατηγικές κατευθυντήριες γραμμές, να συνάπτει στρατηγικές εταιρικές σχέσεις με σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς (περιλαμβανομένου του ΝΑΤΟ) και κράτη, να συλλέγει επαρκείς πληροφορίες και να εκπονεί κοινές αναλύσεις και εκτιμήσεις, να ελέγχει και να συνδυάζει, όταν κρίνεται αναγκαίο, χρηματοδοτικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς πόρους, καθώς επίσης να σχεδιάζει και να διευθύνει αποτελεσματικές επιχειρήσεις διαχείρισης κρίσεων στο διευρυμένο φάσμα των αποστολών τύπου Petersberg, να διαμορφώνει και να εφαρμόζει στην πράξη μια κοινή αμυντική πολιτική, ανοίγοντας πραγματικά τον δρόμο για την οικοδόμηση κοινής άμυνας·

4.  τονίζει ότι οι νέες διατάξεις σχετικά με την κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας (ΚΠΑΑ) που θεσπίστηκαν με τη Συνθήκη της Λισαβόνας συνιστούν σθεναρή πολιτική δήλωση της πρόθεσης της Ένωσης να ενεργεί ως δύναμη σταθερότητας στον κόσμο και παρέχουν ένα σαφές νομικό πλαίσιο για την ενίσχυση των ικανοτήτων της όσον αφορά τη συνέχιση της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειάς της μέσω μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης η οποία περιλαμβάνει την αξιοποίηση όλων των μέσων που έχουν στη διάθεσή τους η Ένωση και τα κράτη μέλη της, με στόχο την πρόληψη και τη διαχείριση κρίσεων και συγκρούσεων, καθώς επίσης την εδραίωση μακροχρόνιας ειρήνης·

5.  ειδικότερα, υπενθυμίζει ότι:

α) η ΚΕΠΠΑ και η ΚΠΑΑ, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής, συνδυάστηκαν εντός του νομικά δεσμευτικού θεσμικού πλαισίου των αρχών της ΕΕ (δημοκρατία, κράτος δικαίου, οικουμενικότητα και αδιαίρετο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αρχές της ισότητας και της αλληλεγγύης, και σεβασμός του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και των αρχών του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της ευθύνης προστασίας), και οι στόχοι τους συγχωνεύτηκαν με τους γενικούς στόχους της εξωτερικής δράσης της ΕΕ·

β) κατά την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, η Ένωση μεριμνά για τη συνοχή μεταξύ των διαφόρων τομέων της εξωτερικής της δράσης και μεταξύ εξωτερικών και εσωτερικών πολιτικών· επισημαίνει ότι η Ύπατη Εκπρόσωπος έχει ιδιαίτερη ευθύνη στο θέμα αυτό·

γ) ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής/Ύπατος Εκπρόσωπος (ΑΠ/ΥΕ), σε στενή συνεργασία με τα κράτη μέλη, ασκεί την ΚΕΠΠΑ, προτείνει αποφάσεις ΚΠΑΑ, αποστολές και τη χρήση εθνικών πόρων και μέσων της Ένωσης σε συνεργασία με την Επιτροπή και, όταν κρίνεται σκόπιμο, συντονίζει τις πολιτικές και στρατιωτικές πτυχές τους, προεδρεύει του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, όντας ταυτόχρονα Αντιπρόεδρος της Επιτροπής επιφορτισμένος τόσο με την αρμοδιότητά του στον τομέα των εξωτερικών σχέσεων όσο και με τον συντονισμό και τη συνεκτικότητα του συνόλου της εξωτερικής δράσης της Ένωσης·

δ) η ΑΠ/ΥΕ έχει την εξουσία να υποβάλει προτάσεις στο Συμβούλιο για θέματα κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, είτε με δική της πρωτοβουλία είτε κατόπιν αιτήματος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και υπό τη γενική καθοδήγηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – στην περίπτωση αυτή, το Συμβούλιο μπορεί να αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία·

6.   υπογραμμίζει ότι το καθήκον της συνοχής όπως ορίζεται στη Συνθήκη, η νέα διατύπωση του άρθρου 40 ΣΕΕ (σύμφωνα με το οποίο η εφαρμογή τόσο της ΚΕΠΠΑ όσο και των άλλων πολιτικών της ΕΕ δεν επηρεάζει την εφαρμογή των αντίστοιχων διαδικασιών) και η πρόσφατη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (βλ. την υπόθεση SALW) προστατεύουν τόσο την υπεροχή της κοινοτικής μεθόδου όσο και τις ιδιαιτερότητες και τα προνόμια της ΚΕΠΠΑ, ενθαρρύνοντας ταυτόχρονα τη σύγκλιση διαφορετικών πολιτικών, μέσων, πόρων και νομικών βάσεων στο πλαίσιο μιας ολιστικής, ολοκληρωμένης προσέγγισης, όπου η συμβολή στην ειρήνη και την ασφάλεια στον κόσμο καθίσταται εγκάρσιος στόχος της εξωτερικής και εσωτερικής δράσης της ΕΕ και η ΚΠΑΑ αποτελεί ένα από τα μέσα της· σημειώνει ότι τα στρατιωτικά μέσα μπορούν επίσης να αναπτυχθούν σε περίπτωση φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών, όπως έδειξε στην πράξη ο συντονισμός των στρατιωτικών ικανοτήτων από το Στρατιωτικό Επιτελείο της ΕΕ προς υποστήριξη των υπό πολιτική διοίκηση επιχειρήσεων ανθρωπιστικής βοήθειας κατά τη διάρκεια των πλημμυρών στο Πακιστάν το καλοκαίρι του 2010, σύμφωνα με τις ισχύουσες κατευθυντήριες γραμμές των Ηνωμένων Εθνών για τη χρήση στρατιωτικών μέσων και μέσων πολιτικής άμυνας για τη διεθνή αντιμετώπιση καταστροφών (κατευθυντήριες γραμμές του Όσλο) και κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής·

7.  εκφράζει, συνεπώς, ανησυχία, διότι, μετά από ένα και πλέον έτος από την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας, δεν υπάρχουν ακόμη σαφείς ενδείξεις όσον αφορά μια συνολική προσέγγιση μετά τη Λισαβόνα, στο πλαίσιο της οποίας θα μπορούσαν να ξεπεραστούν τα παραδοσιακά διαδικαστικά και θεσμικά εμπόδια, διατηρώντας παράλληλα τα αντίστοιχα νομικά προνόμια όταν διακυβεύεται η ασφάλεια των ευρωπαίων πολιτών·

8.   είναι πεπεισμένο ότι μια αξιόπιστη πολιτική εξωτερικής ασφάλειας απαιτεί την εμβάθυνση της αλληλεξάρτησης μεταξύ των κρατών μελών και τη βελτίωση της εσωτερικής συνοχής και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης, όπως συνέβη στο πεδίο της εσωτερικής ασφάλειας μέσω της συνεργασίας Σένγκεν (βάσει της οποίας προστατεύοντας τα οικεία σύνορα προστατεύονται και τα σύνορα των άλλων κρατών μελών, οι εθνικές διατάξεις έχουν ηπειρωτική εμβέλεια και τα καθήκοντα που συνδέονται με την προστασία της οικείας ασφάλειας μπορούν να εκτελεστούν και στην επικράτεια άλλου κράτους ή στο πλαίσιο κοινών ομάδων που αναλαμβάνουν δράση τηρώντας τις ευρωπαϊκές διατάξεις)·

9.   εκφράζει τη λύπη του για την απροθυμία των κρατών μελών της ΕΕ να προσδιορίσουν μια κοινή θέση όσον αφορά την κρίση στη Λιβύη, την απόφαση αριθ. 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας και τους τρόπους εφαρμογής της· εκφράζει επίσης την έντονη ανησυχία του για τον κίνδυνο να θεωρηθούν οι περιστασιακές "συμμαχίες των προθύμων" ή διμερείς συνεργασίες ως βιώσιμα υποκατάστατα της ΚΠΑΑ, εφόσον καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν είναι σε θέση να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα ασφάλειας και άμυνας στον κόσμο του 21ου αιώνα· υπενθυμίζει ότι η Συνθήκη της Λισσαβώνας προβλέπει τη δυνατότητα να ανατεθεί σε μια ομάδα κρατών μελών η διεξαγωγή μιας επιχείρησης για τη διαχείριση μιας κρίσης, αλλά μόνο στο πλαίσιο σχετικής απόφασης του Συμβουλίου που προσδιορίζει τους στόχους, το εύρος και τις προϋποθέσεις για την υλοποίησή της, και σε επαφή με τον ΑΠ/ΥΕ· επαναλαμβάνει ότι είναι απαραίτητη η κοινή στάση απέναντι στις εξελίξεις στη Λιβύη για τη διαμόρφωση μιας αξιόπιστης νέας προσέγγισης στην πολιτική για τη νότια γειτονική περιοχή μας και υπογραμμίζει ότι η εκπόνηση στρατηγικής για την περιοχή του Σαχέλ και του Κέρατος της Αφρικής αποτελεί μια ακόμη συγκεκριμένη ευκαιρία να αποδειχθεί η ικανότητα της ΕΕ να δρα απέναντι σε προκλήσεις ασφάλειας και ανάπτυξης·

10. προτρέπει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να επιτελέσει το καθήκον του όσον αφορά τον προσδιορισμό των στρατηγικών συμφερόντων και των πολιτικών στόχων της ΕΕ, εκπονώντας μια ευρωπαϊκή στρατηγική εξωτερικής πολιτικής που θα είναι προσαρμοσμένη στις εξελίξεις στο διεθνές πλαίσιο και θα βασίζεται σε μια αποτελεσματική σύγκλιση μεταξύ των διαφόρων διαστάσεων της εξωτερικής δράσης της, και θα υπόκειται τακτικά σε αναθεώρηση· καλεί την ΑΠ/ΥΕ και το Συμβούλιο να βασιστούν στην έννοια της ανθρώπινης ασφάλειας, να την θέσουν στο επίκεντρο της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής Εξωτερικής Πολιτικής και να τη μετουσιώσουν σε απτές κατευθυντήριες γραμμές πολιτικής·

11. καλεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και τον Πρόεδρό του να ανταποκριθούν σε αυτό το καθήκον στη βάση πολιτικού διαλόγου με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να συζητήσουν τις συστάσεις του, υπογραμμίζοντας ότι ένας τέτοιος διάλογος είναι απαραίτητος υπό το πρίσμα των νέων διατάξεων των Συνθηκών και της απαίτησης να διαμορφωθεί και να εφαρμοστεί στην πράξη η στρατηγική εξωτερικής πολιτικής βάσει μιας αποτελεσματικής, ολοκληρωμένης προσέγγισης· προτείνει ο διάλογος αυτός να διεξάγεται σε τακτική βάση και να επικεντρώνεται τόσο στην πρόοδο που έχει επιτευχθεί όσο και στις μελλοντικές προοπτικές·

12. υπογραμμίζει ότι η ανάθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του καθήκοντος να εκπροσωπεί άμεσα τους πολίτες της Ένωσης καθιστά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο βασική πηγή δημοκρατικής νομιμοποίησης της ΚΕΠΠΑ/ΚΠΑΑ και δίνει ουσιαστική σημασία στο δικαίωμά του να λαμβάνονται δεόντως υπόψη οι γνωμοδοτήσεις και οι συστάσεις του·

13. υπενθυμίζει επιπλέον ότι, βάσει της Συνθήκης, ο ΑΠ/ΥΕ υπόκειται σε ψήφο έγκρισης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο συναποφασίζει επί του προϋπολογισμού της εξωτερικής δράσης της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών αποστολών ΚΕΠΠΑ και ΚΠΑΑ και των διοικητικών δαπανών που προκύπτουν από τον στρατιωτικό συντονισμό της ΕΕ, και η έγκρισή του είναι απαραίτητη για να μετατραπούν οι στρατηγικές της Ένωσης σε νομοθετικές διατάξεις και για να συναφθούν διεθνείς συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν κυρίως την ΚΕΠΠΑ, με μοναδική εξαίρεση εκείνες που την αφορούν αποκλειστικά·

14. επιθυμεί να ενισχύσει τη συνεργασία με τα εθνικά κοινοβούλια της ΕΕ στο πλαίσιο του δημοκρατικού ελέγχου της ΚΕΠΠΑ και της ΚΠΑΑ, με στόχο την αμοιβαία ενίσχυση της αντίστοιχης επιρροής τους επί των πολιτικών επιλογών των άλλων ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και των κρατών μελών, σεβόμενο ταυτόχρονα απολύτως τα προνόμια των εθνικών κοινοβουλίων σε θέματα αμυντικής πολιτικής· λυπάται για τη μη επίτευξη συμφωνίας κατά τη διάσκεψη των Προέδρων Κοινοβουλίων, στις 4 και 5 Απριλίου 2011, όσον αφορά τα χαρακτηριστικά μιας διακοινοβουλευτικής διάσκεψης σχετικά με την ΚΕΠΠΑ/ΚΠΑΑ· υπενθυμίζει ότι το άρθρο 9 της Συνθήκης της Λισσαβώνας, που αναφέρεται στον ρόλο των εθνικών κοινοβουλίων, ορίζει σαφώς ότι η οργάνωση και η προώθηση κάθε είδους ουσιαστικής και τακτικής διακοινοβουλευτικής συνεργασίας στους κόλπους της Ένωσης πρέπει να προσδιορίζεται από κοινού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια·

15. υπογραμμίζει τον ρόλο ο οποίος έχει ανατεθεί από τις Συνθήκες στην Επιτροπή και συνίσταται στην υλοποίηση των πολιτικών και των δράσεων που συνδέονται με τις άλλες διαστάσεις της εξωτερικής δράσης της Ένωσης, στην πρόταση νομοθετικής πρωτοβουλίας, στην εκτέλεση του προϋπολογισμού και στη διαχείριση των κοινοτικών προγραμμάτων, στη διασφάλιση της εξωτερικής εκπροσώπησης της Ένωσης εκτός της ΚΕΠΠΑ· ζητεί από το Συμβούλιο, την Επιτροπή και το Κοινοβούλιο να ενισχύσουν τη συνεργασία τους, προκειμένου να διασφαλίσουν, με σεβασμό προς τα αντίστοιχα προνόμιά τους, τη συνοχή μεταξύ των διαφόρων τομέων της εξωτερικής δράσης της ΕΕ και την αποτελεσματικότερη χρήση των μέσων της ΚΠΑΑ·

16. υπογραμμίζει ότι οι αρμοδιότητες του ΑΠ/ΥΕ δεν αποτελούν απλώς μια διπλή ιδιότητα, αλλά αντιπροσωπεύουν μια συγχώνευση καθηκόντων και πηγών νομιμοποίησης που τον θέτουν στο επίκεντρο της διαδικασίας επίτευξης συνοχής μεταξύ των διαφόρων μέσων, παραγόντων και διαδικασιών της εξωτερικής δράσης της ΕΕ· ζητεί από την ΑΠ/ΥΕ να ερμηνεύσει με δυναμικό τρόπο τον ρόλο της καταβάλλοντας, στο πλαίσιο ενός εποικοδομητικού διαλόγου με το Κοινοβούλιο, διπλή προσπάθεια για να προωθήσει ενεργά την επίτευξη πολιτικής συναίνεσης μεταξύ των κρατών μελών επί των στρατηγικών γραμμών και των πολιτικών επιλογών της ΚΕΠΠΑ και της ΚΠΑΑ και να διασφαλίσει τη συνοχή, τον αποτελεσματικό συντονισμό και την πλήρη αξιοποίηση όλων των πιθανών συνεργειών μεταξύ ΚΕΠΠΑ-ΚΠΑΑ και των άλλων τομέων της εξωτερικής δράσης της Ένωσης, καθώς και των εσωτερικών πολιτικών της με εξωτερική προβολή ή εξωτερικές επιπτώσεις·

17. θεωρεί θεμελιώδη τον ρόλο της ΕΥΕΔ για την ανάπτυξη μιας αποτελεσματικής, ολοκληρωμένης προσέγγισης με βάση την πλήρη ολοκλήρωση της ΚΠΑΑ, της ΚΕΠΠΑ και των άλλων διαστάσεων της εξωτερικής δράσης της Ένωσης, κυρίως της πολιτικής συνεργασίας για την ανάπτυξη, της εμπορικής πολιτικής και της πολιτικής για την ενεργειακή ασφάλεια· εκφράζει την ικανοποίησή του για το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που πέτυχε για την ΕΥΕΔ ως δομή στην υπηρεσία των θεσμικών οργάνων της Ένωσης και των διαφόρων διαστάσεων της εξωτερικής δράσης της, και που διασφάλισε την ανάθεση ενός ευρέος φάσματος αρμοδιοτήτων στην Υπηρεσία, διασφαλίζοντας παράλληλα μια στενή σχέση με την Επιτροπή και τον πλήρη σεβασμό των προνομίων της, και ευελπιστεί ότι η ανάθεση στην ΕΥΕΔ του στρατηγικού σχεδιασμού των βασικών χρηματοδοτικών μέσων τα οποία συνδέονται με την εξωτερική δράση της ΕΕ θα οδηγήσει στην αποτελεσματική συνοχή του έργου τους στο πλαίσιο των αρχών και των στόχων της Ένωσης·

18. επιβεβαιώνει την υποστήριξη για καλύτερο συντονισμό και μεγαλύτερη συνέργεια μεταξύ των πολιτικοστρατιωτικών δομών και ικανοτήτων διαχείρισης των κρίσεων στο πλαίσιο της ολοκληρωμένης προσέγγισης, διατηρώντας ταυτόχρονα τις διαφορές ανάμεσα στους πολιτικούς και στρατιωτικούς ρόλους και στις διάφορες διαδικασίες λήψης αποφάσεων και δομές διοίκησης·

19. εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι στο προσωρινό οργανόγραμμα της ΕΥΕΔ δεν περιλαμβάνονται όλες οι μονάδες που ασχολούνται με τον σχεδιασμό και τον προγραμματισμό της αντιμετώπισης κρίσεων, της πρόληψης συγκρούσεων και της εδραίωσης της ειρήνης στις δομές της ΚΠΑΑ, σύμφωνα με τα όσα ορίζονται στη συμφωνία της Μαδρίτης· ζητεί, στο πλαίσιο αυτό, τη διοργάνωση τακτικών συνεδριάσεων μιας επιτροπής διαχείρισης κρίσεων, η οποία θα συγκροτείται από τη CMPD (Διεύθυνση διαχείρισης κρίσεων και σχεδιασμού), τη CPCC (Μη Στρατιωτική Δυνατότητα Σχεδιασμού και Διεξαγωγής Επιχειρήσεων), το EUMS (Στρατιωτικό Επιτελείο της ΕΕ), το SITCEN (Κέντρο Διαχείρισης Κρίσεων της ΕΕ), τις αρμόδιες μονάδες για την εδραίωση της ειρήνης, την πρόληψη συγκρούσεων, τη διαμεσολάβηση και την πολιτική ασφάλειας, την προεδρία της Επιτροπής Πολιτικής και Ασφάλειας (ΕΠΑ), τα γεωγραφικά γραφεία και τις άλλες ενδιαφερόμενες θεματικές δομές, υπό την αιγίδα του ΑΠ/ΥΕ και του εκτελεστικού γενικού γραμματέα, και με τη συμμετοχή των δομών της Επιτροπής στους τομείς της ανθρωπιστικής βοήθειας, της πολιτικής προστασίας και της εσωτερικής ασφάλειας, αναλόγως των συνθηκών· οι συνεδριάσεις αυτές θα συντονίζονται από τον αρμόδιο για την αντιμετώπιση των κρίσεων διευθυντή· καλεί την ΑΠ/ΥΕ και την Επιτροπή να παράσχουν σε αυτήν τη δομή ένα αποτελεσματικό σύστημα επιφυλακής και έκτακτης ανάγκης, καθώς και μια μεγάλη ενιαία αίθουσα επιχειρήσεων, πλησίον της ΕΥΕΔ, η οποία θα είναι σε θέση να διασφαλίζει την εποπτεία σε 24ωρη βάση, αποφεύγοντας έτσι τις υφιστάμενες επιχειρησιακές επικαλύψεις που σπάνια συνδυάζονται με την ανάγκη να υπάρχει διαθέσιμο ένα κατάλληλο σύστημα εποπτείας και ταχείας αντίδρασης στις κρίσεις· πιστεύει ότι θα πρέπει να διασφαλιστεί τακτικός συντονισμός και ανταλλαγές μεταξύ του συστήματος αυτού και του ευρωπαϊκού κέντρου αντιμετώπισης καταστάσεων έκτακτης ανάγκης που αναπτύσσεται τώρα από την Επιτροπή, ώστε να εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνέργειες, χωρίς να θίγεται ο σεβασμός των αρμοδιοτήτων της κάθε πλευράς·

20. εκτιμά ότι το συμβούλιο διαχείρισης κρίσεων πρέπει να προσφέρει στην ΕΥΕΔ ενοποιημένο σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης σε σχέση με δυνάμει πεδία και σενάρια κρίσης και, δεύτερον, επίσης μέσω μιας "πλατφόρμας κρίσεων", για την πρακτική διαχείριση της ανταπόκρισης σε περίπτωση κρίσης, να συντονίζει, τόσο στις Βρυξέλλες όσο και επί τόπου, τη χρήση των διαφόρων χρηματοδοτικών μέσων και των δυνατοτήτων που διαθέτει η ΕΕ, με την επιφύλαξη των ειδικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων και των νομικών βάσεων σχετικά με την ανάπτυξη των πολιτικών και στρατιωτικών δυνατοτήτων στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ/ΚΠΑΑ και με τη χρήση των κοινοτικών μέσων·

21. υπογραμμίζει ότι είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν, να διαταχθούν και να οργανωθούν με πιο ορθολογικό τρόπο οι δομές, οι υπηρεσίες και οι μη στρατιωτικές και στρατιωτικές μονάδες για την αντιμετώπιση κρίσεων οι οποίες εντάσσονται στο πλαίσιο της ΕΥΕΔ και της Επιτροπής και, ειδικότερα:

α)   ζητεί να ενισχυθεί η μονάδα επιχειρησιακού σχεδιασμού των πολιτικών αποστολών της CPCC (Μη Στρατιωτική Δυνατότητα Σχεδιασμού και Διεξαγωγής Επιχειρήσεων)·

β)   επαναλαμβάνει το αίτημα να ενσωματωθεί στις δομές διαχείρισης κρίσεων και εδραίωσης της ειρήνης της ΕΥΕΔ η Υπηρεσία Μέσων Εξωτερικής Πολιτικής που είναι επιφορτισμένη με τον σχεδιασμό και τον προγραμματισμό των μέτρων αντιμετώπισης κρίσεων του άρθρου 3, μεταθέτοντας ειδικότερα στην ΕΥΕΔ τις δώδεκα θέσεις AD και τις πέντε θέσεις AST, πρώην Relex/A2, που μεταφέρθηκαν στη Μονάδα 2 των νέων μέσων εξωτερικής πολιτικής· υπενθυμίζει ότι αυτή η μετάθεση αποτελεί προϋπόθεση για την αποδέσμευση του αποθεματικού στην αντίστοιχη γραμμή του προϋπολογισμού της Επιτροπής·

γ)   υποστηρίζει τη σύσταση κέντρου κοινών υπηρεσιών για τη διαχείριση των αποστολών ΚΠΑΑ, το οποίο θα περιλαμβάνει τη Μονάδα 3 "Επιχειρήσεις ΚΕΠΠΑ των μέσων εξωτερικής πολιτικής" της Επιτροπής (πρώην Relex/A3) και τη Μονάδα "Υποστήριξη αποστολών" της CPCC· σημειώνει ότι η νέα υπηρεσία, ασχολούμενη με το προσωπικό, τη διοικητική μέριμνα, τις προμήθειες και τις χρηματοδοτικές αρμοδιότητες των πολιτικών αποστολών ΚΠΑΑ και απαλλάσσοντας τους επικεφαλής των αποστολών από μέρος των καθηκόντων τους, θα διασφαλίζει μεγαλύτερη αποδοτικότητα, τόσο με τη συγκέντρωση των διοικητικών καθηκόντων, ξεκινώντας από τη διαδικασία επιλογής και πρόσληψης του προσωπικού, όσο και με τη συγκέντρωση της αγοράς και διαχείρισης του εξοπλισμού·

22. εκφράζει τη λύπη του για τα πενιχρά αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν μέσω της διαδικασίας του Μη Στρατιωτικού Πρωταρχικού Στόχου 2010 όσον αφορά τις μη στρατιωτικές ικανότητες, ειδικότερα την αντίθεση ανάμεσα στον αριθμό των υπαλλήλων που διέθεσαν στα χαρτιά τα κράτη μέλη και στον αριθμό των υπαλλήλων που έχουν πραγματικά διατεθεί για τις αποστολές, την περιορισμένη πρόοδο στο πεδίο της κατάρτισης του ανθρώπινου δυναμικού (έλλειψη κοινών προτύπων, περιορισμένος αριθμός προγραμμάτων κατάρτισης τα οποία έχουν αναφορτωθεί στο πρόγραμμα ευκαιριών κατάρτισης «Schoolmaster» στο πλαίσιο του λογισμικού περιβάλλοντος «Goalkeeper»)· καλεί την ΑΠ/ΥΕ, το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη να δρομολογήσουν εκ νέου με συντονισμένο τρόπο τη διαδικασία ανάπτυξης μη στρατιωτικών ικανοτήτων, ειδικότερα στο πεδίο της πρόσληψης, ισόρροπης συμμετοχής των δύο φύλων, κατάρτισης και ανάπτυξης· συγκεκριμένα, υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι να συνεχίσουμε να στηριζόμαστε στην κληρονομιά των δύο Μη Στρατιωτικών Πρωταρχικών Στόχων τους οποίους έχει επιδιώξει η ΕΕ μέχρι σήμερα, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις εν λόγω σημαντικές προκλήσεις· ζητεί τη σύσταση ενωσιακού μηχανισμού για την ενίσχυση των μη στρατιωτικών ικανοτήτων και ιδίως την κατάρτιση και την ανάπτυξη του μη στρατιωτικού τμήματος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Ασφάλειας και Άμυνας·

Ασφάλεια και άμυνα

23. επαναλαμβάνει ότι οι φερέγγυες, αξιόπιστες και διαθέσιμες στρατιωτικές ικανότητες αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για μια αυτόνομη ΚΠΑΑ και για μια αποτελεσματική, ολοκληρωμένη προσέγγιση, και ότι τα κράτη μέλη είναι αναγκαίο να τις παρέχουν· τονίζει περαιτέρω ότι αυτές οι στρατιωτικές ικανότητες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορες εφαρμογές, μεταξύ άλλων και μη στρατιωτικές, στο πλαίσιο των αρχών που διέπουν τη δράση της Ένωσης στη διεθνή σκηνή και στο πλαίσιο της αυτονομίας της έννομης τάξης της ΕΕ·

24. εκφράζει τη λύπη του για την έντονη αντίθεση ανάμεσα στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ που δαπανώνται ετησίως από τα κράτη μέλη για την άμυνα, την έλλειψη μέσων στη διάθεση της ΕΕ και τις υπερβολικά παρατεταμένες συσκέψεις συγκρότησης δυνάμεων για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της ΕΕ, τη στιγμή που γίνονται περικοπές σε ικανότητα και προσωπικό· εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι εδώ και περισσότερα από δώδεκα χρόνια η μέθοδος της διαδικασίας συγκρότησης δυνάμεων δεν έχει επιφέρει εκ των πραγμάτων βελτιώσεις όσον αφορά την ποσότητα και ποιότητα των στρατιωτικών ικανοτήτων που διατίθενται για αποστολές της ΚΠΑΑ· τονίζει την ανάγκη αξιολόγησης των βελτιώσεων των στρατιωτικών ικανοτήτων σε τακτική βάση· επισημαίνει ότι υπάρχει αυξανόμενη αναντιστοιχία μεταξύ της διαρκώς μεγαλύτερης ζήτησης από το εξωτερικό και των πόρων που τα κράτη μέλη θέτουν στη διάθεση της Ένωσης·

25. επισημαίνει με ανησυχία ότι η τρέχουσα οικονομική λιτότητα ενέχει τον κίνδυνο να οδηγήσει σε περικοπές μη συντονισμένες σε ευρωπαϊκό επίπεδο και διαρκείς επικαλύψεις που θα μπορούσαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ίδια την ΚΠΑΑ, και αντιθέτως θα έπρεπε να ωθήσει να κράτη μέλη να δαπανήσουν πόρους για την άμυνα με πιο έξυπνο τρόπο, συνδυάζοντας και επιμερίζοντας μεγαλύτερο μέρος των αμυντικών ικανοτήτων, του προϋπολογισμού και των απαιτήσεών τους, επιτυγχάνοντας παράλληλα μεγαλύτερη ασφάλεια για τους πολίτες τους· καλεί τα κράτη μέλη να αναπτύξουν μεγαλύτερη διαφάνεια όσον αφορά τους αντίστοιχους προϋπολογισμούς τους για την άμυνα·

26. υπενθυμίζει ότι η ΚΕΠΠΑ και η ΚΠΑΑ θα πρέπει επίσης να οδηγήσουν στον αφοπλισμό και τη μη διάδοση των όπλων, από τα φορητά όπλα και τον ελαφρό οπλισμό (SALW) ως τις πυρηνικές κεφαλές και τους βαλλιστικούς πυραύλους· προτρέπει την ΑΠ/ΥΕ να δώσει προτεραιότητα στην πολιτική αυτή με την προώθηση μιας νέας σειράς προληπτικών μέτρων για την αντιμετώπιση των θεμάτων των ναρκών, των πυρομαχικών διασποράς, των πυρομαχικών με απεμπλουτισμένο ουράνιο, καθώς και των φορητών όπλων και του ελαφρού οπλισμού, των βιολογικών, χημικών και πυρηνικών όπλων μαζικής καταστροφής και των φορέων τους· προτρέπει την ΑΠ/ΥΕ να υποβάλλει σε ετήσια βάση έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με την υλοποίηση των αποτελεσμάτων της διάσκεψης για την αναθεώρηση της συνθήκης περί μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων (NPT) του 2010 και του σχεδίου δράσης της για τον αφοπλισμό και τη μη διάδοση·

27. εκφράζει τη λύπη του για την εκτεταμένη επικάλυψη αμυντικών προγραμμάτων στην Ένωση, καθώς υπάρχουν για παράδειγμα περισσότερα από 20 προγράμματα τεθωρακισμένων οχημάτων, έξι διαφορετικά προγράμματα επιθετικών υποβρυχίων, πέντε προγράμματα βλημάτων εδάφους-αέρος και τρία προγράμματα μαχητικών αεροσκαφών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν επιτυγχάνονται οικονομίες κλίμακας, σπαταλιούνται οι περιορισμένοι οικονομικοί πόροι και υπάρχουν υπερπληθωριστικές τιμές για τον ευρωπαϊκό αμυντικό εξοπλισμό, πράγμα που, επιπλέον, οδηγεί σε συνεχή κατακερματισμό της ευρωπαϊκής τεχνολογικής και βιομηχανικής βάσης στον τομέα της άμυνας, περιορίζει την ανταγωνιστικότητα ολόκληρου του βιομηχανικού τομέα που σχετίζεται με την άμυνα στην Ευρώπη και, εν προκειμένω, θέτει άμεσα σε κίνδυνο την τεχνολογική πρωτοπορία και την απασχόληση·

28. επαναλαμβάνει ότι σε όλες τις προαναφερθείσες πτυχές πρέπει να μεσολαβήσει μια ισχυρή μακροπρόθεσμη κοινή πολιτική βούληση που να αξιοποιεί πλήρως τις δυνατότητες της Συνθήκης της Λισαβόνας, και ότι ο προοδευτικός καθορισμός μιας κοινής αμυντικής πολιτικής που μπορεί να οδηγήσει σε κοινή άμυνα πρέπει να αποσκοπεί στην ενίσχυση της ικανότητας της ΕΕ να ανταποκρίνεται σε κρίσεις και να προωθεί τη μακροπρόθεσμη εδραίωση της ειρήνης, αλλά κυρίως πρέπει να αποσκοπεί στη διασφάλιση της στρατηγικής αυτονομίας και της ικανότητας δράσης της Ευρώπης· ζητεί τη διεξαγωγή ενός έκτακτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και άμυνα· επαναλαμβάνει το αίτημά του για την εκπόνηση μιας Λευκής Βίβλου για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και άμυνα, που θα προκύψει από μια διαδικασία στην οποία θα συμμετέχουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι παράγοντες στην ΕΕ και θα βασίζεται στην αναθεώρηση των συστημάτων εθνικής άμυνας και ασφάλειας σε όλα τα κράτη μέλη που συμφωνούν σε ένα κοινό πρότυπο και επιτρέπουν την άμεση συγκρισιμότητα των δυνατών και αδύνατων σημείων όσον αφορά τις υπάρχουσες ικανότητες και τις υποθέσεις προγραμματισμού·

29. καλεί επίμονα τα κράτη μέλη να στηρίξουν τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Άμυνας, ως τον πλέον ειδικό οργανισμό της ΕΕ που είναι επιφορτισμένος με τον ρόλο του προσδιορισμού και της ανάπτυξης αμυντικών ικανοτήτων στον τομέα της διαχείρισης κρίσεων και της προώθησης και ενίσχυσης της ευρωπαϊκής συνεργασίας στον τομέα των εξοπλισμών·

30. σημειώνει ότι η γαλλοβρετανική συμφωνία για τη συνεργασία σε θέματα ασφάλειας και άμυνας της 2ας Νοεμβρίου 2010 δρομολογήθηκε εκτός του πλαισίου της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση· ευελπιστεί, ωστόσο, ότι αυτή η πρόσφατη απόπειρα γαλλοβρετανικής συνεργασίας θα μπορέσει να λειτουργήσει σαν καταλύτης για περαιτέρω βήματα προόδου σε ευρωπαϊκό επίπεδο σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο της Ένωσης και με τις λογικές απαιτήσεις εξορθολογισμού, διαλειτουργικότητας και αποδοτικότητας από άποψη κόστους· υπογραμμίζει το γεγονός ότι ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας θα μπορούσε να διαδραματίσει υποστηρικτικό ρόλο στο πλαίσιο αυτό· θεωρεί ότι η τρέχουσα γαλλοβρετανική συνεργασία σε θέματα άμυνας πρέπει να παράσχει έναν χάρτη πορείας για αποτελεσματικότερη ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία με βάση τον σχεδιασμό των ικανοτήτων και την αμοιβαία εξάρτηση· προτρέπει τις κυβερνήσεις της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου να δεσμευθούν για μελλοντικές ευρωπαϊκές πολυμερείς ρυθμίσεις συνδυασμού και επιμερισμού·

31. υπογραμμίζει ότι η μόνιμη διαρθρωμένη συνεργασία, όπως ορίζεται από τη Συνθήκη, προβλέπει νομικές διασφαλίσεις και υποχρεώσεις και αποτελεί επίσης ένα μέσο για την προώθηση της καλύτερης χρήσης των μέσων της ΚΠΑΑ και την αντιμετώπιση της έλλειψης συναίνεσης μεταξύ των κρατών μελών· καλεί το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη να καθορίσουν αμέσως το περιεχόμενο και τους στόχους μιας τέτοιας συνεργασίας, περιλαμβάνοντας όλα τα κράτη μέλη που αποδεικνύουν ότι διαθέτουν τη σχετική πολιτική βούληση και στρατιωτική ικανότητα·

32. θεωρεί ότι είναι αναγκαίο να ενισχυθεί ο ρόλος των υπουργών Άμυνας στο πλαίσιο της σύνθεσης του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων·

33. συνιστά να εξεταστεί σοβαρά ο πραγματικός αντίκτυπος της ρήτρας αμοιβαίας αρωγής σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης στο έδαφος ενός κράτους μέλους, και να αντιμετωπιστούν τα άλυτα προβλήματα των εκτελεστικών διατάξεων που αποσύρθηκαν από το σχέδιο της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης· κρίνει απολύτως απαραίτητη την εκπόνηση πολιτικών κατευθυντήριων γραμμών, ιδιαίτερα ενόψει της πρόσφατης καταγγελίας της τροποποιημένης Συνθήκης των Βρυξελλών (ΔΕΕ)·

34. αναγνωρίζει ότι στο πλαίσιο της ανάπτυξης της ΚΠΑΑ, μετά από μια πολιτική και μια θεσμική επιτυχία, είναι τώρα καιρός να υπάρξει χειροπιαστή επιτυχία στο πεδίο των στρατιωτικών ικανοτήτων· υπενθυμίζει τις εξαιρετικές δυνατότητες που προσφέρουν οι διατάξεις της Συνθήκης της Λισαβόνας που αποσκοπούν να ενθαρρύνουν την ανάπτυξη αυτών των ικανοτήτων και να διαμορφώσουν το προοδευτικό πλαίσιο της αμυντικής πολιτικής της ΕΕ, και επαναλαμβάνει ότι είναι επιτακτική ανάγκη να αξιοποιηθούν αποτελεσματικά·

35. συνιστά στα κράτη μέλη να δεσμευθούν πλήρως να καταστήσουν διαθέσιμες και βιώσιμες τις στρατιωτικές ικανότητες, ανταποκρινόμενα σε μια τάση απόδοσης ολοένα και μεγαλύτερης προσοχής στις ποιοτικές πτυχές· συμμερίζεται τα αιτήματα που διατυπώθηκαν στην άτυπη συνεδρίαση των υπουργών Άμυνας στη Γάνδη, στο γερμανοσουηδικό έγγραφο και στην πρωτοβουλία της Βαϊμάρης, και καλεί να προχωρήσουν αμέσως στο επιχειρησιακό στάδιο, σύμφωνα με τα συμπεράσματα του Συμβουλίου του Δεκεμβρίου του 2010 όπου οι υπουργοί Άμυνας συμφώνησαν ότι ο ΕΟΑ θα πρέπει να εντείνει τις προσπάθειές του προκειμένου να διευκολύνει τον προσδιορισμό τομέων για τον συνδυασμό και τον επιμερισμό των στρατιωτικών ικανοτήτων, μεταξύ άλλων με τη στήριξη μιας ομάδας σοφών· τονίζει την ανάγκη να επιτύχει η νέα αυτή προσέγγιση στην ανάπτυξη ικανοτήτων· καλεί τα κράτη μέλη να τηρήσουν την προθεσμία που όρισε το Συμβούλιο του Δεκεμβρίου του 2010· υπενθυμίζει ότι οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων των ενόπλων δυνάμεων των κρατών μελών της ΕΕ έχουν αναλάβει να εξετάσουν διεξοδικά τις ικανότητές τους έως τον Μάιο του 2011, ότι το Στρατιωτικό Επιτελείο της ΕΕ έχει αναλάβει να χρησιμοποιήσει αυτά τα στοιχεία για την εκπόνηση μιας επισκόπησης έως τα μέσα του -2011 και ότι οι υπουργοί Άμυνας της ΕΕ θα καταλήξουν σε τελικά συμπεράσματα έως το τέλος του τρέχοντος έτους· προτρέπει τον οργανισμό να αναγάγει αυτήν τη νέα πρωτοβουλία σε προτεραιότητά του και να συντάξει κατάλογο με πιθανά νέα έργα συνεργασίας (για παράδειγμα, σε τομείς όπως οι δορυφορικές επικοινωνίες, η ιατρική υποστήριξη, η διοικητική μέριμνα στις ναυτικές επιχειρήσεις και η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο) για να αποφευχθούν οι επικαλύψεις δαπανών και να αυξηθεί η διαλειτουργικότητα·

36. συμμερίζεται τις συστάσεις του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων του Ιανουαρίου του 2011, οι οποίες προτρέπουν την ΑΠ/ΥΕ να εξετάσει σε βάθος τα θέματα που τέθηκαν στην πρωτοβουλία της Βαϊμάρης για να αναλάβει συγκεκριμένες δράσεις βάσει έκθεσης που θα υποβάλει στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων έως τα μέσα του 2011, με σκοπό την επίτευξη κατά το δυνατόν συγκεκριμένων αποτελεσμάτων μέχρι τα τέλη του έτους, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας επέκτασης τέτοιων πρωτοβουλιών σε άλλα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη·

37. επαναλαμβάνει ότι είναι αναγκαίο να ξεπεραστεί η παρούσα ασυμμετρία στο επίπεδο των ικανοτήτων σχεδιασμού και διεξαγωγής πολιτικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων, παρέχοντας στην ΕΕ μια μόνιμη πολιτικοστρατιωτική ικανότητα σχεδιασμού και διεξαγωγής επιχειρήσεων ή Επιχειρησιακό Στρατηγείο (OHQ) που θα παρέχει τη δυνατότητα πληρέστερης και αποδοτικότερης από άποψη κόστους αντίδρασης της ΕΕ· υπογραμμίζει την περιορισμένη αξιοποίηση των συμφωνιών Berlin Plus, οι οποίες μέχρι τώρα αφορούσαν μόνο την ανάληψη ήδη υφιστάμενων αποστολών του ΝΑΤΟ, και τα προβλήματα που συνδέονται με την πτυχή "έθνος πλαίσιο" με βάση τη χρήση πέντε εθνικών OHQ, που προσθέτουν την έλλειψη προσχεδιασμού στις δυσκολίες συγκρότησης των δυνάμεων και στην αυξημένη πολυπλοκότητα του συντονισμού των πολιτικοστρατιωτικών ικανοτήτων·

38. θεωρεί ότι το υφιστάμενο κέντρο επιχειρήσεων, παρόλο που αποτελεί ένα πρώτο θετικό βήμα, είναι ανεπαρκές και δεν ανταποκρίνεται στο επίπεδο φιλοδοξίας ενός μόνιμου επιχειρησιακού στρατηγείου, ότι πρέπει να καταστεί μόνιμο και ικανό να διαχειρίζεται μεγαλύτερες αποστολές, ότι πρέπει να του διατεθούν επαρκείς ανθρώπινοι πόροι και επιχειρησιακές υποδομές και ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί η αναξιοπιστία των υποδομών συστημάτων επικοινωνιών και πληροφοριών της Ένωσης, η οποία οφείλεται κυρίως στην έλλειψη μιας μόνιμης δομής διοίκησης και ελέγχου (C2) (και του σχετικού νομικού πλαισίου), πράγμα που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά και την αντίληψη της κατάστασης που επικρατεί· τάσσεται υπέρ της συστέγασης του στρατιωτικού επιχειρησιακού στρατηγείου και του πολιτικού αρχηγείου, προκειμένου να είναι δυνατή η διεξαγωγή όλων των πολιτικοστρατιωτικών επιχειρήσεων με τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των πιθανών συνεργειών και, παράλληλα, με σεβασμό προς τις διακριτές πολιτικές και στρατιωτικές δομές διοίκησης, τις διαφορετικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων και τους διαφορετικούς μηχανισμούς χρηματοδότησης·

39. επικροτεί το γεγονός ότι η ΑΠ/ΥΕ αναγνώρισε, στην απάντησή της στην πρωτοβουλία της Βαϊμάρης, την ανάγκη να διαθέτει η ΕΕ ικανότητα διεξαγωγής στρατιωτικών επιχειρήσεων· υποστηρίζει ότι η ανάλυση κόστους-αποδοτικότητας την οποία ζήτησε η ΑΠ/ΥΕ θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τις δαπάνες που προκύπτουν από την έλλειψη ενός επιχειρησιακού στρατηγείου της ΕΕ· δηλώνει την πρόθεσή του να προωθήσει μια μελέτη σχετικά με αυτήν την πτυχή και με τις πιθανές δαπάνες και τους μηχανισμούς χρηματοδότησης της νέας δομής·

40. αναγνωρίζει την αξιοπιστία των μάχιμων μονάδων, αλλά ζητεί, για την αύξηση του βαθμού ευελιξίας και αποδοτικότητάς τους, να επανεξεταστεί σοβαρά η σύλληψη και η δομή τους, καθώς μέχρι τώρα δεν έχουν χρησιμοποιηθεί· θεωρεί ότι είναι σκόπιμο:

- να εξετασθεί το ενδεχόμενο εξειδίκευσης μιας ή δύο μάχιμων μονάδων σε ιδιαίτερα εξειδικευμένες ικανότητες ή/και σε ικανότητες προσαρμοσμένες σε συγκρούσεις μικρότερης έντασης που απαιτούν υβριδικά καθήκοντα (πολιτικοστρατιωτικά)·

- να καταλογίζονται οι επιχειρησιακές δαπάνες στο μηχανισμό Athena, του οποίου η αναθεώρηση προβλέπεται να πραγματοποιηθεί υπό την πολωνική Προεδρία·

41. υπογραμμίζει την αναφορά της Συνθήκης σε μια ευρωπαϊκή πολιτική ικανοτήτων και εξοπλισμού, που θα πρέπει να προσδιοριστεί με τη συμμετοχή του ΕΟΑ και ζητεί, στην κατεύθυνση αυτή, τη συνεργασία των θεσμικών και λοιπών οργάνων της ΕΕ και των κρατών μελών για την πλαισίωση και την υλοποίηση μιας τέτοιας πολιτικής·

42. ενθαρρύνει τη στενή συνεργασία ανάμεσα στον Οργανισμό και την Επιτροπή, με στόχο την ενίσχυση των διττών ικανοτήτων προκειμένου να εξευρεθεί η πλέον ολοκληρωμένη προσέγγιση για την έρευνα σχετικά με την ασφάλεια και προς όφελος της συνεργικής διαχείρισης των πολιτικοστρατιωτικών πόρων, ειδικότερα μέσω του θεματικού τομέα για την ασφάλεια του προγράμματος πλαισίου για την έρευνα και τεχνολογική ανάπτυξη· εκφράζει συνεπώς την ικανοποίησή στην προοπτική του 8ου Προγράμματος Πλαισίου, το οποίο θα καλύπτει και την εξωτερική ασφάλεια και καλεί την Επιτροπή να αναγνωρίσει τον πραγματικό πολιτικοστρατιωτικό χαρακτήρα της διαχείρισης κρίσεων και να εξετάσει τη χρηματοδότηση έρευνας με πολιτικές εφαρμογές στους τομείς της ασφάλειας και της άμυνας μέσω κοινοτικών κονδυλίων· επισημαίνει, ωστόσο, ότι η συνεργασία αυτή δεν πρέπει να υπερβαίνει τα αναγκαία στο πλαίσιο της πολιτικοστρατιωτικής συνεργασίας για τη διατήρηση της ειρήνης, την πρόληψη συγκρούσεων και την ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας καθώς και των δραστηριοτήτων διαχείρισης κρίσεων·

43. προτρέπει την επικεφαλής του ΕΟΑ (ΑΠ/ΥΕ), καθώς και το Συμβούλιο, να εκπονήσουν έγκαιρα μια νέα απόφαση του Συμβουλίου για τη συγκρότηση του ΕΟΑ με βάση τον νέο ρόλο του όπως περιγράφεται στη Συνθήκη της Λισαβόνας· αμφισβητεί την τρέχουσα νομική βάση του ΕΟΑ που ανάγεται στο 2004, έχοντας κατά νου τη Συνθήκη της Λισαβόνας και τις επιπτώσεις της για τον ΕΟΑ· καλεί το Συμβούλιο να ενημερώσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με τις αναγκαίες αλλαγές στην κοινή δράση του Συμβουλίου για τη σύσταση του ΕΟΑ που προκύπτουν από τη συμπερίληψη του ΕΟΑ στη Συνθήκη της Λισαβόνας·

44. ζητεί τη σύναψη μιας ισχυρής εταιρικής σχέσης ανάμεσα στην Επιτροπή, το Κοινοβούλιο, τον ΕΟΑ και τα συμμετέχοντα κράτη μέλη σχετικά με την προετοιμασία του 8ου Προγράμματος Πλαισίου, για την πραγματοποίηση επενδύσεων σε τεχνολογικούς τομείς κοινού ενδιαφέροντος σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, λαμβάνοντας επίσης υπόψη ότι οι δαπάνες για επενδύσεις στην Ε&Α στον τομέα της άμυνας ανέρχονται σήμερα στην Ευρώπη περίπου στο 10% των αντίστοιχων δαπανών των ΗΠΑ·

45  ζητεί στενή συνεργασία μεταξύ του ΕΟΑ και του Κοινού Οργανισμού Συνεργασίας στον τομέα των Εξοπλισμών (OCCAR)· ζητεί να ενημερωθεί από την επικεφαλής του ΕΟΑ (ΑΠ/ΥΕ) σχετικά με τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης σχετικά με έναν διοικητικό διακανονισμό για τη συνεργασία τους που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2009·

46. επαναλαμβάνει ότι μία από τις βασικές προϋποθέσεις για μια αυτόνομη και αξιόπιστη ΚΠΑΑ είναι η δημιουργία μιας πιο ανταγωνιστικής και αποτελεσματικής ευρωπαϊκής αγοράς άμυνας και ασφάλειας ανοικτής στις δημόσιες προμήθειες, με ενισχυμένη Ευρωπαϊκή Βιομηχανική και Τεχνολογική Βάση στον τομέα της άμυνας (EDTIB) η οποία θα λαμβάνει υπόψη βασικές βιομηχανικές ικανότητες, την ασφάλεια του εφοδιασμού μεταξύ των χωρών, μια ευρύτερη και διαφοροποιημένη βάση προμηθευτών και αυξημένη συνεργασία στον τομέα των εξοπλισμών)·

47. υπογραμμίζει τη σημασία που έχει για την ευρωπαϊκή αγορά άμυνας η μεταφορά από όλα τα κράτη μέλη στο εθνικό δίκαιο των ακόλουθων οδηγιών:

-     (έως τις 30 Ιουνίου 2011) οδηγία 2009/43/ΕΚ για τη μεταφορά προϊόντων συνδεόμενων με τον τομέα της άμυνας εντός της Κοινότητας, και

-     (έως τις 31 Αυγούστου 2011) οδηγία 2009/81/ΕΚ σχετικά με τις διαδικασίες σύναψης συμβάσεων στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας·

συνιστά στα κράτη μέλη να τηρήσουν αυστηρά τις προθεσμίες, υπό τον έλεγχο της Επιτροπής, και να εκπονήσουν τους αναγκαίους κανονισμούς εφαρμογής σε συνδυασμό με την προετοιμασία του προσωπικού για την εφαρμογή της νέας νομοθεσίας· καλεί τα κράτη μέλη να λάβουν υπόψη τις αντίστοιχες κατευθυντήριες σημειώσεις που εξέδωσε η Επιτροπή·

48. συνιστά την επείγουσα εξέτασηση της εφαρμογής της κοινής θέσης για τον καθορισμό ενιαίων κανόνων σχετικά με τον έλεγχο των εξαγωγών στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισμού που εγκρίθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2008, προκειμένου να διασφαλιστεί η αυστηρή και συνεπής τήρησή της από όλες τις εμπλεκόμενες εθνικές αρχές σε κάθε κράτος μέλος·

49. παροτρύνει τα κράτη μέλη να τηρούν τον κώδικα δεοντολογίας του ΕΟΑ για τις συμβάσεις στον τομέα της άμυνας και τον κώδικα δεοντολογίας του ίδιου Οργανισμού για τις ανταποδόσεις, έτσι ώστε να αποτραπούν οι παραβάσεις των κανόνων της εσωτερικής αγοράς και να μειωθούν οι ευκαιρίες διαφθοράς·

50. υπογραμμίζει ότι για την προώθηση της αναδυόμενης ευρωπαϊκής αγοράς ασφάλειας και άμυνας χρειάζεται να αποκατασταθεί η έλλειψη κανονισμών και προτύπων η οποία περιορίζει τις ευκαιρίες στην αγορά τόσο για τους μεγάλους παράγοντες όσο και για τις ΜΜΕ και εμποδίζει τη διαλειτουργικότητα μεταξύ των συστημάτων ασφάλειας· στηρίζει πλήρως τις εργασίες του ΕΟΑ στο πλαίσιο της νέας νομικής βάσης της Συνθήκης της Λισαβόνας· συνιστά την ανάπτυξη στενής συνεργασίας μεταξύ του ΕΟΑ και της Επιτροπής για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής αγοράς άμυνας· καλεί την Επιτροπή να δρομολογήσει, σε συνεργασία με τον ΕΟΑ, μια πρώτη διαδικασία προβληματισμού σχετικά με την ευρωπαϊκή βιομηχανική πολιτική στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας·

51. προτρέπει τα συμμετέχοντα κράτη να θεωρούν τη συμμετοχή στον ΕΟΑ μόνιμη δέσμευση και να παρέχουν στον οργανισμό επαρκείς ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους· ζητεί την αύξηση των δαπανών για επιχειρησιακά προγράμματα και μελέτες (έως τώρα αποτελούν κατά μέσο όρο περίπου το 25% του προϋπολογισμού) στη δυσάρεστη περίπτωση που παραταθεί το βέτο το οποίο έχει τεθεί στην αύξηση του προϋπολογισμού·

52. καλεί τα κράτη που συμμετέχουν στον ΕΟΑ να συνεισφέρουν στο έργο και τις πρωτοβουλίες που θα υποβάλλει ο ΑΠ/ΥΕ υπό την ιδιότητά του ως επικεφαλής του οργανισμού, και προτρέπει την ΑΠ /ΥΕ να διασφαλίσει μεθόδους λειτουργίας βάσει των οποίων τα συμμετέχοντα κράτη θα μπορούν καλύτερα να αναλαμβάνουν ευθύνες ως παράγοντες λήψης αποφάσεων, σύμφωνα με τον διακυβερνητικό χαρακτήρα του οργανισμού και τις επιταγές της Συνθήκης, με βάση μια λογική επίτευξης πολιτικής συναίνεσης·

53. θεωρεί ότι είναι απαραίτητη η θέσπιση ρυθμιστικών μέτρων σε επίπεδο ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου ενός ολοκληρωμένου κανονιστικού συστήματος για τη σύσταση, καταχώριση, αδειοδότηση, παρακολούθηση και υποβολή εκθέσεων σχετικά με παραβιάσεις του εφαρμοστέου δικαίου από την πλευρά ιδιωτικών εταιρειών στρατιωτικών υπηρεσιών και υπηρεσιών ασφαλείας, τόσο σε εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό επίπεδο·

54. καλεί, συνεπώς, την Επιτροπή και το Συμβούλιο να δρομολογήσουν κατάλληλες δράσεις:

     για το εσωτερικό επίπεδο, την εκπόνηση μιας σύστασης που θα ανοίγει τον δρόμο για μια οδηγία με στόχο την εναρμόνιση των εθνικών μέτρων που διέπουν τις ιδιωτικές εταιρείες στρατιωτικών υπηρεσιών και υπηρεσιών ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των παρόχων υπηρεσιών και της ανάθεσης συμβάσεων υπηρεσιών·

     για το εξωτερικό επίπεδο, την κατάρτιση ενός κώδικα δεοντολογίας που θα ανοίγει το δρόμο για μια απόφαση η οποία θα ρυθμίζει την εξαγωγή υπηρεσιών από ιδιωτικές εταιρείες παροχής στρατιωτικών υπηρεσιών και υπηρεσιών ασφαλείας σε τρίτα κράτη, εφόσον δεν καλύπτονται από την προαναφερθείσα οδηγία·

Εξωτερική και εσωτερική ασφάλεια

55. θεωρεί ότι οι εξωτερικές και εσωτερικές πτυχές της ασφάλειας της ΕΕ θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συμπληρωματικές διαστάσεις της ίδιας στρατηγικής, όπως κατέστησε σαφές το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ήδη από τη συνεδρίασή του στο Τάμπερε (1999), στη Φέιρα (2000) και στη Στοκχόλμη (2010), όταν ενέκρινε τους στόχους του ευρωπαϊκού χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης για την περίοδο 2010-2014· τονίζει ότι σε καμία περίπτωση οι βασικές αξίες και κανόνες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες και το ανθρωπιστικό δίκαιο δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της καταπολέμησης της διεθνούς τρομοκρατίας και ότι ένα από τα συμπεράσματα της προσωρινής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την εικαζόμενη χρήση ευρωπαϊκών κρατών από τη CIA για τη μεταφορά και παράνομη κράτηση ατόμων είναι ότι οι εθνικές και ενωσιακές πολιτικές και μέτρα κατά της τρομοκρατίας χρειάζονται μεγαλύτερη κοινοβουλευτική εποπτεία·

56. καθίσταται ολοένα και πιο σαφές στη σύγχρονη εποχή, και κυρίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ότι πολλές διεθνικές απειλές όπως η τρομοκρατία, η διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής, το οργανωμένο έγκλημα, η εγκληματικότητα στον κυβερνοχώρο, τα ναρκωτικά και η εμπορία ανθρώπων δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν χωρίς συντονισμένη δράση που να περιλαμβάνει "εξωτερικές" πολιτικές ασφάλειας και "εσωτερικά" νομοθετικά και πολιτικά μέτρα και εργαλεία, όπως έχει ήδη επισημανθεί στο πρώτο σχέδιο δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (2001) και στην αντιτρομοκρατική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2005)· υπενθυμίζει ότι η έκθεση του Συμβουλίου του 2008 για την εφαρμογή της ευρωπαϊκής στρατηγικής ασφάλειας τονίζει πως η κατάρρευση κρατών επηρεάζει την ευρωπαϊκή ασφάλεια, όπως καταδεικνύει η περίπτωση της Σομαλίας·

57. αναγνωρίζει ότι η σύνδεση μεταξύ πολιτικών εξωτερικής και εσωτερικής ασφάλειας καθίσταται ολοένα και πιο εμφανής στα κράτη μέλη και κυρίως σε τρίτες χώρες όπως οι ΗΠΑ, όπου το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας συστάθηκε το 2003 με τη συγχώνευση 22 ομοσπονδιακών υπηρεσιών και τώρα απασχολεί περισσότερους από 200.000 υπαλλήλους και έχει προϋπολογισμό που ξεπερνά τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ετησίως· δεν αποτελεί έκπληξη το ότι οι κύριες αποστολές του εν λόγω υπουργείου είναι εν μέρει ίδιες με εκείνες τις οποίες η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συνδέσει με τη δημιουργία του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης (προστασία των εξωτερικών συνόρων, μετανάστευση, καταπολέμηση της τρομοκρατίας)·

58. εκτιμά το γεγονός ότι βασικές διατάξεις στη Συνθήκη της Λισαβόνας αντικατοπτρίζουν την προσαρμογή σε αυτό το πλαίσιο και την αξιοποίηση των συνεργιών μεταξύ της εξωτερικής και της εσωτερικής ασφάλειας, περιλαμβάνοντας:

- την επέκταση της εντολής της ΚΠΑΑ με διευρυμένες αποστολές τύπου Petersberg οι οποίες μπορούν να συμβάλουν στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, μεταξύ άλλων μέσω της στήριξης τρίτων χωρών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στην επικράτειά τους: συνιστά την ευρεία ερμηνεία των διατάξεων αυτών σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και με πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών· υπενθυμίζει, ωστόσο, ότι μια στρατιωτική απάντηση δεν αρκεί από μόνη της για να υπερνικηθεί η διεθνής τρομοκρατία και απευθύνει έκκληση για συνεχείς διεθνείς προσπάθειες για την εξέταση και αντιμετώπιση των δικαιολογημένων διαμαρτυριών που βρίσκονται πίσω από το φαινόμενο αυτό,, με παράλληλη ενίσχυση του διαλόγου και διεύρυνση της κατανόησης μεταξύ των πολιτισμών·

- ρήτρα αλληλεγγύης: συμφωνεί ότι είναι αναγκαίο να ενεργοποιηθεί ο συγκεκριμένος μηχανισμός και επικροτεί τη δέσμευση της Επιτροπής και της ΑΠ/ΥΕ για μια εγκάρσια πρόταση –που πρόκειται να υποβληθεί το 2011– η οποία θα αποτελεί τη βάση για μια συλλογική δέσμευση της ΕΕ προκειμένου να εφαρμοστεί στην πράξη η ρήτρα αλληλεγγύης·

59. θεωρεί ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλειας (2003) και η στρατηγική εσωτερικής ασφάλειας (2010) προσδιορίζουν με συνέπεια διάφορους τομείς από κοινού –όπως η τρομοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα και η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο– που έχουν επιπτώσεις σε αμφότερες τις διαστάσεις της ασφάλειας· συμμερίζεται, επομένως, την ιδέα ότι είναι αναγκαίο να βελτιωθεί ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζουμε την εσωτερική και την εξωτερική διάσταση η οποία έχει αναπτυχθεί από την Επιτροπή στην ανακοίνωσή της με τίτλο «Η στρατηγική εσωτερικής ασφάλειας της EE στην πράξη: πέντε βήματα για μια ασφαλέστερη Ευρώπη» (2010)(4)·

60. θεωρεί ότι η συμπληρωματικότητα των στόχων της εξωτερικής και της εσωτερικής ασφάλειας αντικατοπτρίζεται από το γεγονός ότι:

- η COPS και η COSI (επιτροπή εσωτερικής ασφάλειας που συστάθηκε από τη ΣΛΕΕ) καθώς και το SITCEN, η Επιτροπή και οι συναφείς με την ασφάλεια οργανισμοί, όπως η Ευρωπόλ, η EUROJUST και ο FRONTEX, θα εργαστούν από κοινού και θα υποβάλουν μια κοινή εκτίμηση των απειλών στα θεσμικά όργανα της ΕΕ·

- ένα μοντέλο για την ασφάλεια των πληροφοριών θα αναπτυχθεί μέσω της σύνδεσης του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν με όλα τα άλλα συναφή πανευρωπαϊκά δίκτυα όπως το VIS και το EURODAC, αξιοποιώντας την εμπειρία και τις βέλτιστες πρακτικές άλλων χωρών· τονίζει ότι οι κίνδυνοι για την ιδιωτική ζωή και οι ηθικές επιπτώσεις εν προκειμένω πρέπει να λαμβάνονται υπόψη·

- η παρακολούθηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας έγινε δυνατή με τη συμφωνία για το πρόγραμμα παρακολούθησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας (TFTP) μεταξύ ΕΕ-ΗΠΑ και με όλα τα νομοθετικά μέτρα τα οποία επιβάλλουν την ανιχνευσιμότητα των ύποπτων συναλλαγών·

- ο ορισμός των ευρωπαϊκών υποδομών ζωτικής σημασίας λαμβάνει υπόψη τον αντίκτυπο των ανθρώπινων ενεργειών όπως τρομοκρατικές επιθέσεις και επιθέσεις στον κυβερνοχώρο·

61. είναι της άποψης ότι όλες οι προαναφερθείσες πρωτοβουλίες θα μπορούσαν, συνεπώς, να δρομολογηθούν μόνο με μια σαφή νομική βάση και νομοθετικά μέτρα τα οποία μπορούν να εγκριθούν στο πλαίσιο της εσωτερικής συνήθους αρμοδιότητας της ΕΕ όπου ο κανόνας είναι η ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο, η συναπόφαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και τέλος, ο δικαστικός έλεγχος από το Δικαστήριο·

62. είναι της άποψης ότι τότε θα είναι εύλογο, όταν η ίδια απειλή απαιτεί την ενεργοποίηση των μέτρων εξωτερικής και εσωτερικής ασφάλειας, η ΕΕ να δώσει προτεραιότητα στα πιο αποτελεσματικά –και νομικά ορθά– διαθέσιμα μέτρα, τα οποία είναι εκείνα που προκύπτουν από την εσωτερική αρμοδιότητα· ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα πρέπει επίσης να είναι καθοριστικός για τις ειδικές στρατηγικές και τα ειδικά μέτρα της ΚΕΠΠΑ που συνδέονται μεταξύ τους·

63. υπενθυμίζει στο Συμβούλιο και στην ΑΠ/ΥΕ ότι υποχρεούνται να τηρούν το ΕΚ ενήμερο σχετικά με την κατάσταση των εξωτερικών σχέσεων και ειδικότερα των σχέσεων με τρίτες χώρες και διεθνείς οργανισμούς με τους οποίους διεξάγονται διαπραγματεύσεις ή έχουν συναφθεί διεθνείς συμφωνίες προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης· υπενθυμίζει στο Συμβούλιο ότι οι συμφωνίες σχετικά με την ανταλλαγή εμπιστευτικών πληροφοριών με τρίτες χώρες και διεθνείς οργανισμούς, όταν δεν εμπίπτουν αποκλειστικά στο πεδίο της ΚΕΠΠΑ, πρέπει να τίθενται υπό διαπραγμάτευση και να συνάπτονται ενημερώνοντας και συμπεριλαμβάνοντας το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σύμφωνα με το άρθρο 218, παράγραφος 6, της ΣΛΕΕ· μέσα από το ίδιο πρίσμα, επιφυλάσσεται να αξιολογήσει αν η συμφωνία μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που συνεδριάζουν στο πλαίσιο του Συμβουλίου, σχετικά με την προστασία των διαβαθμισμένων πληροφοριών οι οποίες ανταλλάσσονται προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προδικάζει την άσκηση των προνοµίων που αναγνωρίζει η Συνθήκη·

Ασφάλεια μέσω επιχειρήσεων

64. επικροτεί το γεγονός ότι από το 2003 έως σήμερα η ΕΕ έχει αναλάβει πολυάριθμες επιχειρήσεις (24) σε τρεις ηπείρους με διάφορα είδη παρέμβασης και με επικράτηση των πολιτικών αποστολών με ειδίκευση στην αστυνόμευση, τις μεταρρυθμίσεις του τομέα της ασφάλειας (SSR) και την ενίσχυση του κράτους δικαίου· σημειώνει ότι από τις 24 αποστολές ΚΠΑΑ μέχρι σήμερα, οι 16 ήταν μη στρατιωτικού χαρακτήρα·

65. παρατηρεί ότι αυτή η τάση επιβεβαιώνεται από το προφίλ των 13 αποστολών που είναι σε εξέλιξη επί του παρόντος και ότι, πέρα από τη συγκεκριμένη κατάταξη, οι αποστολές πρέπει ολοένα και περισσότερο να είναι «πολυλειτουργικές», όπως στην περίπτωση της EULEX Κοσσυφοπέδιο η οποία συνδυάζει διάφορες λειτουργίες (αστυνόμευση, τελωνεία και δικαστικό σύστημα) με καθήκοντα εκπαίδευσης, παρακολούθησης και συνδρομής καθώς και εκτελεστικά καθήκοντα ή όπως στην περίπτωση της τελευταίας αποστολής εκπαίδευσης EUTM Σομαλία η οποία, καθώς είναι εγκατεστημένη στην Ουγκάντα και αποσκοπεί στη στρατιωτική εκπαίδευση των δυνάμεων ασφαλείας της Μεταβατικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, αποτελεί παράδειγμα της αυξημένης έμφασης που δίνεται σε καθήκοντα συναφή με μεταρρυθμίσεις του τομέα της ασφάλειας στο πλαίσιο της στρατιωτικής διαχείρισης κρίσεων·

66. επικροτεί την εν εξελίξει αναθεώρηση των υφιστάμενων μη στρατιωτικών εννοιών της ΚΠΑΑ: ειδικότερα το κράτος δικαίου θα εκλαμβάνεται ως κεντρική έννοια για τις μη στρατιωτικές αποστολές που καλύπτει την αστυνομία, τη δικαιοσύνη, την πολιτική διοίκηση, τα τελωνεία, την παρακολούθηση των συνόρων και άλλους συναφείς τομείς προς όφελος των επιτόπου αρμόδιων για τον σχεδιασμό και των εμπειρογνωμόνων για την οργάνωση και τη διεξαγωγή αποστολών με (εκτελεστικά) καθήκοντα ενίσχυσης ή/και αναπλήρωσης· εγκρίνει τις εν εξελίξει εργασίες για την ανάπτυξη της έννοιας των αποστολών ΚΠΑΑ στον τομέα της δικαιοσύνης, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα ότι είναι αναγκαίο να αποφευχθούν περιττές επικαλύψεις όσον αφορά πιθανά κοινοτικά προγράμματα· ζητεί, υπό το πρίσμα αυτό, να παρέχεται επείγουσα λεπτομερής ενημέρωση από τον ΥΕ/ΑΠ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με την πρόσληψη ιδιωτικών εταιρειών στρατιωτικών υπηρεσιών και υπηρεσιών ασφαλείας (PMSC) σε αποστολές ΚΠΑΑ και ΚΕΠΠΑ, προσδιορίζοντας τις επαγγελματικές προϋποθέσεις και τα εταιρικά πρότυπα που απαιτούνται από τους αναδόχους, τους ισχύοντες κανονισμούς και τις νομικές ευθύνες και υποχρεώσεις, τους μηχανισμούς παρακολούθησης, την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και τις συνακόλουθες δαπάνες·

67. αναγνωρίζει επίσης ότι η Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπει τη διεύρυνση των αποστολών τύπου Petersberg, οι οποίες βρίσκονταν ήδη σε εξέλιξη στο πλαίσιο παρεμβάσεων των ετών που προηγήθηκαν της έναρξης ισχύος της Συνθήκης, καινοτομώντας με αυτόν τον τρόπο και παρέχοντας ένα ενισχυμένο πολιτικό και νομικό πλαίσιο που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα·

68. παροτρύνει να αξιοποιηθεί η πείρα που έχει συσσωρευτεί, προκειμένου να δοθεί νέα ώθηση στις αποστολές (η αποστολή EUTM Σομαλία ήταν η μοναδική νέα παρέμβαση των τελευταίων δύο ετών), επειδή οι αποστολές αποτελούν τη λυδία λίθο της εντολής της ΚΠΑΑ και συνακόλουθα της αξιοπιστίας της Ένωσης ως διεθνούς παράγοντα·

69. υπογραμμίζει ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να υπάρξουν συγκεκριμένα βήματα προόδου σε διάφορες τεχνικές, νομικές, επιχειρησιακές, αλλά κυρίως πολιτικοστρατηγικές πτυχές· συνιστά ένθερμα, κάθε αποστολή να ενσωματώνεται σε μια σαφή πολιτική στρατηγική (με μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα) και υπογραμμίζει ότι οι αποστολές δεν αναλαμβάνονται για να υποκαταστήσουν την πολιτική: αυτή η σύνδεση είναι αναγκαία για την επιχειρησιακή επιτυχία της παρέμβασης και γενικότερα για να διακοπεί ο φαύλος κύκλος στον οποίο η ΚΠΑΑ, αντί να αποτελεί μέσο της ΚΕΠΠΑ, τείνει να την αντικαταστήσει με όλες τις ανακολουθίες που προκύπτουν από κάτι τέτοιο·

70. επισημαίνει με ανησυχία ότι έως σήμερα αυτή η σύνδεση με μια σαφή πολιτική στρατηγική απουσίαζε και συνεχίζει να απουσιάζει στην πλειονότητα των περιπτώσεων, επηρεάζοντας αρνητικά την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητα των αποστολών, για παράδειγμα:

- η EUPOL Αφγανιστάν έχει ανεπαρκή αντίκτυπο εξαιτίας της έλλειψης σαφούς στρατηγικής και της αναγκαστικής τοποθέτησής της στο πλαίσιο της στρατηγικής AFPAK των ΗΠΑ·

- η EULEX Κοσσυφοπέδιο, η σημαντικότερη μη στρατιωτική αποστολή της ΕΕ, αντιμετώπισε πολλά εμπόδια, κυρίως λόγω της έλλειψης νομοθετικής υποστήριξης και των περιορισμών στην επάνδρωση· ωστόσο, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο πεδίο του κράτους δικαίου και εξακολουθεί να παρέχει σταθερότητα στην περιοχή·

- η EUBAM Ράφα και η EUPOL COPPS, που αναγνωρίζεται και είναι αποδεκτή ευρέως ως ο σημαντικότερος διεθνής εμπειρογνώμων συνομιλητής για θέματα αστυνόμευσης στα παλαιστινιακά εδάφη, δεν μπόρεσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις στις εξελίξεις της σύγκρουσης, ελλείψει μιας ισχυρής πολιτικής και διπλωματικής στρατηγικής η οποία αντιθέτως θα έπρεπε να επιδιωχθεί για μια ανανεωμένη δέσμευση στα παλαιστινιακά εδάφη·

- η EUFOR Althea στη Βοσνία Ερζεγοβίνη (η οποία δρομολογήθηκε το 2004 με την αξιοποίηση των συμφωνιών Berlin Plus) θα μπορούσε να έχει επιτύχει τους βασικούς στόχους για τους οποίους θα ήταν απαραίτητη μια πολιτική αξιολόγηση ως προς τη σκοπιμότητα να θεωρηθούν η αποστολή ολοκληρωθείσα και οι σημαντικοί χρηματοδοτικοί και ανθρώπινοι πόροι (πάνω από 1.400 άτομα) ανακτηθέντες·

- η ΕΕ ηγείται με επιτυχία των διεθνών προσπαθειών για την καταπολέμηση της πειρατείας μέσω της επιχείρησης EUNAVFOR Σομαλία (επιχείρηση Αταλάντη), όμως το θέμα της δικαστικής μεταχείρισης των πειρατών πρέπει να επιλυθεί επειγόντως, ιδίως με βάση την έκθεση Lang που υποβλήθηκε πρόσφατα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ· η επιχείρηση Αταλάντη πληρώνει την έλλειψη εφαρμογής μιας σαφούς περιφερειακής στρατηγικής που να έχει ως στόχο να καταπολεμηθούν τα βαθύτερα αίτια του φαινομένου της πειρατείας και να αντιμετωπιστεί με αποτελεσματικό τρόπο η χρόνια αστάθεια του Κέρατος της Αφρικής· πρέπει να αναληφθούν επειγόντως δράσεις που θα ενισχύουν τις περιφερειακές ικανότητες θαλάσσιας επιτήρησης·

- η EUTM μπορεί τελικά να έχει αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, ενισχύοντας τις στρατιωτικές ικανότητες πιθανών μελών παραστρατιωτικών ομάδων στη Σομαλία·

-  η EUPOL ΛΔΚονγκό και η EUSEC ΛΔΚονγκό βρίσκονται στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό από το 2007 και το 2005 αντίστοιχα, είχαν όμως μόνο περιορισμένα ή καθόλου θετικά αποτελέσματα στις ομάδες-στόχους· συνιστά να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο θέμα της σεξουαλικής βίας, ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα και των δύο αποστολών·

71. εκφράζει την ικανοποίησή του για την απόφαση του Συμβουλίου να υλοποιήσει την επιχείρηση EUFOR Λιβύη για την υποστήριξη ενεργειών ανθρωπιστικής βοήθειας, εφόσον υπάρξει σχετικό αίτημα της Υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (OCHA)· λυπάται, ωστόσο, για τη σημαντική καθυστέρηση στη διαδικασία σχεδιασμού, που δεν θα επιτρέψει την ταχεία ανάπτυξη στον χώρο των επιχειρήσεων· λυπάται επίσης για το γεγονός ότι η εντολή της EUFOR περιορίστηκε στις ανθρωπιστικές πτυχές, παρότι η ΕΕ θα είχε κάθε λόγο να αναλάβει την ηγεσία της θαλάσσιας εποπτείας (επιβολή του εμπάργκο και υποστήριξη στη Frontex) και της ανθρωπιστικής βοήθειας και προστασίας των αμάχων στη Λιβύη· υπενθυμίζει, στην κατεύθυνση αυτή, το ψήφισμά του της 10ης Μαρτίου 2011, με το οποίο ζητούσε από την ΑΠ/ΥΕ να εξετάσει το ενδεχόμενο επιβολής του εμπάργκο με τη χρήση αεροπορικών και ναυτικών μέσων της ΚΠΑΑ· εκφράζει τη λύπη του για την απόφαση ορισμένων κρατών μελών να μην επιτρέψουν μια ευρύτερη εντολή για την EUFOR Λιβύη, ενώ ταυτόχρονα εκτελούσαν τα ίδια τέτοιου είδους επιχειρήσεις· ζητεί να ξεκινήσει ο σχεδιασμός μιας ενδεχόμενης μεσο-μακροπρόθεσμης επιχείρησης ΚΠΑΑ στη Λιβύη, προσανατολισμένης στη μεταρρύθμιση του τομέα της ασφάλειας, στη συγκρότηση θεσμών και στη διαχείριση των συνόρων·

72. ζητεί μεγαλύτερο συντονισμό επιτόπου, για τον οποίο είναι αναγκαίος ο ρόλος των επικεφαλής αντιπροσωπειών (σήμερα υπάλληλοι της ΕΥΕΔ και όχι πλέον της Επιτροπής) και του ειδικού εντεταλμένου της ΕΕ· θεωρεί ότι αυτός ο συντονισμός πρέπει να εφαρμοστεί σε διάφορα επίπεδα, και ειδικότερα:

- μεταξύ διαφόρων αποστολών της ΕΕ που εκτελούνται στο ίδιο σημείο επιχειρήσεων, προκειμένου να αποφευχθούν ασυνέπειες και επικαλύψεις προσπαθειών, όπως συνέβη για παράδειγμα κατά το παρελθόν στην περίπτωση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με τις αποκλίσεις μεταξύ των εντολών της EUFOR Althea και της EUPM για τις δραστηριότητες καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος·

- μεταξύ των αποστολών ΚΠΑΑ και των άλλων παραγόντων και μέσων της Ένωσης, κυρίως στην Παλαιστίνη και στις αφρικανικές αποστολές·

-    μεταξύ έργων συνεργασίας για την ανάπτυξη και αποστολών ΚΠΑΑ στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ·

- μεταξύ της ΕΕ και των άλλων διεθνών παραγόντων που δραστηριοποιούνται στην ίδια περιοχή, προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η ποιότητα της συνεργασίας σε στρατηγικό επίπεδο (όπως για παράδειγμα για τις δραστηριότητες εκπαίδευσης των αφγανικών δυνάμεων ασφαλείας οι οποίες κατανέμονται μεταξύ της ΕΕ, των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ) και σε επιχειρησιακό επίπεδο (με ιδιαίτερη αναφορά σε συμφωνίες για την εξομάλυνση των περιθωρίων ελιγμών επιτόπου, για να καταστεί δυνατή η ανταλλαγή διαβαθμισμένων πληροφοριών και πληροφοριών σχετικά με την προστασία του ευρωπαϊκού προσωπικού εκ μέρους των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ)·

73. συνιστά την αναθεώρηση του μηχανισμού Athena με στόχο τον εξορθολογισμό και την αύξηση του ποσοστού των κοινών δαπανών (που σήμερα υπολογίζονται σε περίπου 10%) για μια πιο δίκαιη κατανομή των βαρών των στρατιωτικών επιχειρήσεων, δεδομένου ότι οι συμμετέχοντες σε αποστολές, οι οποίοι αναλαμβάνουν ήδη τεράστια ευθύνη όσον αφορά τους κινδύνους και τις δαπάνες, υποχρεώνονται από την τρέχουσα κατάσταση να αναλάβουν περαιτέρω οικονομική ευθύνη·

74. επικροτεί το αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε στο πλαίσιο της συμφωνίας της Μαδρίτης σχετικά με τη δημιουργία της ΕΥΕΔ που οδήγησε στην καθιέρωση ειδικών κονδυλίων του προϋπολογισμού για τις κύριες αποστολές της ΚΠΑΑ (EULEX Κοσσυφοπέδιο, EUPOL Αφγανιστάν, EUMM Γεωργία) με σκοπό να διασφαλισθεί μεγαλύτερη διαφάνεια και καλύτερος κοινοβουλευτικός έλεγχος των δαπανών· τονίζει την ανάγκη να δημιουργείται μία θέση του προϋπολογισμού για κάθε αποστολή ΚΠΑΑ· επιβεβαιώνει τη βούληση να συνεργαστεί με τη νέα μόνιμη προεδρία της Επιτροπής Πολιτικής και Ασφάλειας (ΕΠΑ), προκειμένου να βελτιωθούν και να καταστούν αποτελεσματικότερες οι κοινές συνεδριάσεις διαβούλευσης επί της ΚΕΠΠΑ σύμφωνα με τη δήλωση της ΑΠ/ΥΕ σχετικά με την πολιτική ευθύνη που συμφωνήθηκε στη Μαδρίτη· εκφράζει το ενδιαφέρον του να διδαχθεί από το Κογκρέσο των ΗΠΑ και άλλα εθνικά κοινοβούλια όσον αφορά διαδικασίες και μεθόδους για τον τρόπο ελέγχου των πολιτικών ασφάλειας και άμυνας·

75. ζητεί τη σύσταση, η οποία προβλέπεται στη Συνθήκη της Λισαβόνας, του Ταμείου Εκκίνησης για τη χρηματοδότηση προπαρασκευαστικών ενεργειών ενόψει αποστολής, προκειμένου να επισπευθεί η εκταμίευση των κονδυλίων, στο πλαίσιο της ταυτόχρονης πρότασης αναθεώρησης του μηχανισμού Athena·

76. συνιστά να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες ανεύρεσης επαγγελματιών για τις πολιτικές αποστολές (όπως στην περίπτωση των αποστολών EULEX Κοσσυφοπέδιο και EUPOL Αφγανιστάν) οι οποίες, όπως προαναφέρθηκε, αποτελούν το συνηθέστερο είδος παρέμβασης και μηχανισμών για την ταχεία ανάπτυξη και τη βιωσιμότητά τους·

77. συνιστά, στο πλαίσιο της ένταξης της διάστασης του φύλου σύμφωνα με το ψήφισμα 1325 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και για τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των πολιτικών και στρατιωτικών αποστολών, να συμπεριλαμβάνεται επαρκώς το γυναικείο προσωπικό σε όλα τα επίπεδα της διαχείρισης των κρίσεων· τονίζει την ανάγκη να συμπεριληφθούν γυναίκες σε ανώτατου επιπέδου θέσεις λήψης αποφάσεων, για τακτικές διαβουλεύσεις με την κοινωνία των πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των γυναικείων οργανώσεων, καθώς και για την ενίσχυση της ικανότητας για εργασία σχετικά με θέματα ισότητας των φύλων στο πλαίσιο των αποστολών· ζητεί τη θέσπιση κατάλληλων διαδικασιών δημόσιων καταγγελιών στο πλαίσιο των αποστολών ΚΠΑΑ, κάτι το οποίο θα βοηθήσει ιδιαίτερα την υποβολή εκθέσεων σχετικά με τη σεξουαλική βία και τη βία για λόγους φύλου· καλεί την ΑΠ/ΥΕ να συμπεριλάβει μια λεπτομερή έκθεση σχετικά με τις γυναίκες, την ειρήνη και την ασφάλεια στην εξαμηνιαία αξιολόγηση των αποστολών ΚΠΑΑ· τονίζει ότι είναι σημαντικό η ΕΕ να διορίσει περισσότερες γυναίκες αστυνομικούς και στρατιώτες σε αποστολές ΚΠΑΑ, για τον σκοπό δε αυτόν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο η δύναμη γυναικών αστυνομικών στο πλαίσιο της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στη Λιβερία·

78. ζητεί από την ΑΠ/ΥΕ να λάβει κατάλληλα μέτρα προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η αξιοποίηση του δυναμικού των ευρωπαϊκών πόρων και ικανοτήτων για τις πολιτικές αποστολές, σημειώνοντας με ανησυχία το υψηλό κόστος των μέτρων για την ασφάλεια των αποστολών στο πλαίσιο της EUJUST LEX Ιράκ και της EUPOL Αφγανιστάν, που ανατέθηκαν σε ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας·

79. συμμερίζεται την ανάγκη να δημιουργηθούν πιο ισχυροί, επίσημοι, θεσμοθετημένοι μηχανισμοί που να επιτρέπουν την αξιολόγηση -σε τακτά χρονικά διαστήματα και με βάση κοινώς αποδεκτά κριτήρια- της εξέλιξης των αποστολών επιτόπου· θεωρεί ότι αυτό θα επέτρεπε να αξιοποιηθεί το αποτέλεσμα της εμπειρίας από πολιτικοστρατηγική και τεχνική, νομική και επιχειρησιακή άποψη και, μακροπρόθεσμα, θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για τη βελτίωση των εν εξελίξει παρεμβάσεων και να παράσχει κριτήρια προς εφαρμογή στις αναδυόμενες κρίσεις, σταθμίζοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα στρατηγικά συμφέροντα και τους διαθέσιμους πόρους·

Ασφάλεια στο πλαίσιο εταιρικής σχέσης

80. επιβεβαιώνει ότι η πολυπολική εξέλιξη του διεθνούς συστήματος και ο ορισμός των στρατηγικών εταιρικών σχέσεων πρέπει να τοποθετούνται στο πλαίσιο μιας ενεργητικής προσπάθειας για την προώθηση της πολυμερούς συνεργασίας ως διάστασης που συνάδει περισσότερο με τον σεβασμό του κράτους δικαίου παγκοσμίως, με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της ΕΕ και με την αυξανόμενη αλληλεξάρτηση η οποία χαρακτηρίζει τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης·

81. επαναλαμβάνει ότι η ΕΕ σέβεται πλήρως τις διατάξεις και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και αναγνωρίζει ότι η πρωταρχική ευθύνη για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας στον κόσμο εναπόκειται στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ·

82. υπενθυμίζει ότι η Συνθήκη της Λισαβόνας δεσμεύει την Ένωση ως προς την προώθηση πολυμερών λύσεων, ειδικότερα στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, και ότι η διεθνής δράση της Ένωσης πρέπει να αντλεί έμπνευση από τις αρχές του Χάρτη της· Διεθνές δίκαιο και αρχές και αξίες της ΕΕ

83. αναγνωρίζει ότι, από νομική άποψη, η Συνθήκη της Λισαβόνας έχει αντιμετωπίσει με επιτυχία τον προηγούμενο διαχωρισμό μεταξύ των πολιτικών της Ένωσης και της Κοινότητας παρέχοντας μοναδική νομική προσωπικότητα και ενισχύοντας την αυτονομία της έννομης τάξης της ΕΕ έναντι του διεθνούς δικαίου, ακόμα και όταν διακυβεύεται η διεθνής ασφάλεια, όπως έχει ήδη αποφανθεί το Δικαστήριο στην υπόθεση Kadi (σύμφωνα με την οποία «το δε διεθνές δίκαιο αναπτύσσει αποτελέσματα εντός της εννόμου τάξεως της ΕΕ μόνον υπό τις προϋποθέσεις που θέτουν οι συνταγματικές αρχές της Κοινότητας»)·

84. καλεί τα κράτη μέλη που συμμετέχουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας να υπερασπιστούν κοινές θέσεις και συμφέροντα της Ένωσης και να καλέσουν την ΑΠ/ΥΕ να διασφαλίσει την εκπροσώπηση της ΕΕ στο όργανο αυτό και να πείσει τα κράτη μέλη να συμφωνήσουν σε ένα εκ περιτροπής σύστημα που θα εξασφαλίζει στην ΕΕ μόνιμη έδρα μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ·

85. τονίζει ότι είναι αναγκαίο να ενισχυθεί η συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και των Ηνωμένων Εθνών στον τομέα της διαχείρισης κρίσεων, κυρίως κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων μιας κρίσης και της ανασυγκρότησης μετά τη σύγκρουση, σε στενή σύνδεση με τις κατάλληλες δομές της νεοσυσταθείσας ΕΥΕΔ·

86. καλεί τα κράτη μέλη να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να διασφαλιστεί η ουσιασττική συμμετοχή της ΕΕ στις συνόδους της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών·

87. αναγνωρίζει ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί το θεμέλιο της συλλογικής άμυνας για τα κράτη μέλη που συμμετέχουν σε αυτό· υπενθυμίζει την ανάγκη εποικοδομητικής συνεργασίας μεταξύ της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα όπου οι δύο οργανισμοί δραστηριοποιούνται στα ίδια θέατρα επιχειρήσεων· αναμένει τις προτάσεις, η εκπόνηση των οποίων ανατέθηκε την Ύπατη Εκπρόσωπο με τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Σεπτεμβρίου του 2010, αναφορικά με τη συνεργασία ΕΕ-ΝΑΤΟ για τη διαχείριση κρίσεων·

88. επικροτεί τη συμφωνία στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής αντίληψης του ΝΑΤΟ σχετικά με την περαιτέρω ενίσχυση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης ΕΕ-ΝΑΤΟ· επιβεβαιώνει ότι οι περισσότερες από τις απειλές που εντοπίστηκαν στη νέα στρατηγική αντίληψη αφορούν και την ΕΕ και ότι είναι σημαντικό να ενισχυθεί η συνεργασία ΕΕ-ΝΑΤΟ στον τομέα της διαχείρισης κρίσεων με πνεύμα αμοιβαίας ενίσχυσης και με σεβασμό για την αυτονομία τους όσον αφορά τη λήψη αποφάσεων· εφιστά την προσοχή στην αναγκαιότητα να αποφευχθούν περιττές επικαλύψεις προσπαθειών και πόρων στη διαχείριση κρίσεων, και ζητεί από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ να εμβαθύνουν τη συνεργασία τους με τα μέσα που διαθέτουν·

89. υπογραμμίζει τη θεμελιώδη σημασία της αφρικανικής ηπείρου για την ασφάλεια της Ένωσης, τη διατήρηση της ειρήνης και την πρόληψη των συγκρούσεων· στηρίζει τη στενή συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και της Αφρικανικής Ένωσης στο πλαίσιο της εταιρικής σχέσης για την ειρήνη και την ασφάλεια που συνδέεται με την κοινή στρατηγική Αφρικής-ΕΕ· ενθαρρύνει τη μεγαλύτερη συμμετοχή και ευθύνη της Αφρικανικής Ένωσης κυρίως όσον αφορά τη διαχείριση των κρίσεων και επιβεβαιώνει ότι είναι αναγκαίο η Επιτροπή και τα κράτη μέλη να καταβάλουν προσπάθεια με συγκεκριμένα μέτρα για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και της διάδοσης φορητών όπλων και ελαφρού εξοπλισμού· υποστηρίζει τη δέσμευση που διατυπώνεται στη διακήρυξη της Τρίπολης για να τεθεί σε πλήρη λειτουργία η αφρικανική αρχιτεκτονική ειρήνης και ασφάλειας·

90. συνιστά ειδικότερα να αναπτυχθούν οι αφρικανικές ικανότητες «έγκαιρης προειδοποίησης» και πρόληψης των συγκρούσεων και να ενισχυθούν οι ικανότητες διαμεσολάβησης της «ομάδας των σοφών», να εξεταστούν οι δυνατότητες εφαρμογής των συστάσεων που περιλαμβάνονται στην έκθεση Prodi σχετικά με τη χρηματοδότηση των αφρικανικών επιχειρήσεων διατήρησης της ειρήνης· ενθαρρύνει την ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας και την ενίσχυση των ικανοτήτων των αφρικανικών υποπεριφερειακών οργανώσεων·

91. υπενθυμίζει ότι, πέραν των εταιρικών σχέσεων με άλλους διεθνείς οργανισμούς όπως με τα Ηνωμένα Έθνη, το ΝΑΤΟ και την Αφρικανική Ένωση, θα πρέπει να ενισχυθεί η συνεργασία με επιμέρους τρίτες χώρες στο πλαίσιο της ΚΠΑΑ. Η εμπειρία δείχνει ότι οι τρίτες χώρες μπορούν να προσφέρουν σημαντικά πλεονεκτήματα, ανθρώπινους πόρους και εμπειρογνωμοσύνη στις αποστολές ΚΠΑΑ, όπως στο πλαίσιο της EUFOR Τσαντ/Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, όπου η Ρωσία παρείχε τα αναγκαία ελικόπτερα, και της EUFOR Althea, όπου χώρες όπως η Τουρκία και το Μαρόκο συνέβαλαν σημαντικά με στρατιωτικές δυνάμεις. Επιπλέον, η συμμετοχή τρίτων χωρών μπορεί να αυξήσει τη νομιμότητα των επιχειρήσεων της ΚΠΑΑ και να συμβάλει στην έναρξη ενός ευρύτερου διαλόγου για την ασφάλεια με σημαντικούς εταίρους με παράλληλη διατήρηση της δέσμευσης για την προώθηση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου·

92. αυτός ο διάλογος θα πρέπει να θίξει την εκτίμηση των σχετικών απειλών, να αφορά (όπου αρμόζει) τη συμμετοχή τρίτων χωρών στις ασκήσεις και τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες της ΕΕ και να οδηγήσει σε στενότερη αμοιβαία συνεργασία σε όλα τα επίπεδα. Θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τα διαδικαστικά εμπόδια, προκειμένου να διευκολυνθεί η συνεργασία με τρίτες χώρες και να αποφευχθούν οι καθυστερήσεις τις οποίες ενδέχεται να συνεπάγεται η διαπραγμάτευση κάθε συγκεκριμένης συμβολής. Θα μπορούσαν να συναφθούν συμφωνίες πλαίσιο και να καθοριστούν τυποποιημένες διαδικασίες προς τον σκοπό αυτόν με ορισμένες τρίτες χώρες, προκειμένου να διευκολυνθεί η συμβολή τους·

93. υπογραμμίζει τη σημασία της συνεργασίας για την ΚΠΑΑ με τους γείτονές μας και θεωρεί ότι θα πρέπει να είναι περιφερειακά ισορροπημένη και να παρέχει ένα ευρύ φάσμα ευκαιριών που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως καταλύτης για μεταρρυθμίσεις στον τομέα της ασφάλειας στα κράτη εταίρους και όχι μόνο θα βοηθήσει στην παραγωγή πολιτικών και στρατιωτικών ικανοτήτων που θα επιτρέψουν στους ανατολικούς και νότιους εταίρους μας να συμμετέχουν σε αποστολές της ΚΠΑΑ, αλλά θα μας παράσχει και μεγαλύτερη στήριξη στη διαχείριση της περιφερειακής ασφάλειας·

°

°         °

94. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στην ΑΠ/ΥΕ, στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή, στα κοινοβούλια των κρατών μελών, στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ και στις Γενικές Γραμματείες των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ.

(1)

ΕΕ L 201, 3.8.2010, σ. 30.

(2)

Κείμενα που εγκρίθηκαν P7_TA(2010)0419.

(3)

ΕΕ C 349E, 22.12.2010, σ. 63.

(4)

COM(2010) 673 τελικό.


ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

σχετικά με την έκθεση όσον αφορά την ανάπτυξη της κοινής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας μετά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας

(2010/2299 (INI))

Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, εισηγητής: Roberto Gualtieri

Άποψη της μειοψηφίας που κατέθεσαν οι βουλευτές της Ομάδας GUE/NGL Sabine Lösing, Willy Meyer, Νικόλαος Χουντής, Τάκης Χατζηγεωργίου

Η έκθεση ζητεί τη διαμόρφωση μιας αυτόνομης και στρατηγικά σημαντικής ΕΕ ως παγκόσμιου παράγοντα, ιδίως από την άποψη της στρατιωτικής ανεξαρτησίας, πιέζει για την ταχεία εφαρμογή της Συνθήκης της Λισσαβώνας, την επιβολή μιας συγκεντρωτικής ΚΠΑΑ, δεν δίδει προτεραιότητα στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, δεν προσφέρει μη στρατιωτικές και ειρηνικές μεθόδους επίλυσης συγκρούσεων και, αντιθέτως, επικεντρώνεται στην άμυνα της ΕΕ, στον παρεμβατισμό και τη στρατιωτικοποίηση.

Αντιτασσόμαστε στην έκθεση επειδή:

- αναφέρεται με θετικό τρόπο στην στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη και ζητεί περαιτέρω στρατιωτική δράση,

- ζητεί να γίνει η ΕΕ ακόμη περισσότερο ένας παγκόσμιος στρατιωτικός παράγοντας, π.χ. ΕΟΑ, ΕΥΕΔ, OHQ, θέσπιση ταμείου για την έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων, δηλαδή de facto στρατιωτικός προϋπολογισμός της ΕΕ,

- ζητεί να τεθούν η ανάπτυξη, το εμπόριο και η ενεργειακή πολιτική υπό την ΕΥΕΔ,

- προσανατολίζεται στη συγχώνευση στρατιωτικών και πολιτικών μέσων και ικανοτήτων, ενσωματώνει αστυνομικές αποστολές σε πολιτικές αποστολές, συγχωνεύει αστυνομικές με στρατιωτικές αποστολές·

επιμένει στη ύπαρξη μάχιμων μονάδων και εκφράζει λύπη διότι δεν έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί,

- υποστηρίζει την πολιτικοστρατιωτική αντιμετώπιση των καταστροφών.

Ζητούμε από την ΕΕ να δεσμευθεί:

- για μια ειρηνική και μη στρατιωτική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τον Χάρτη του ΟΗΕ,

- για πολιτικές και ειρηνικές λύσεις στις συγκρούσεις, εξάλειψη της φτώχειας,

- για έλεγχο των εξοπλισμών, αφοπλισμό, περιλαμβανομένου του πλήρους πυρηνικού αφοπλισμού, για ένα καθεστώς Μη Διάδοσης,

- για αυστηρό διαχωρισμό στρατιωτικών και μη στρατιωτικών επιχειρήσεων,

- για αντιμετώπιση καταστροφών αποκλειστικά σε μη στρατιωτικό πλαίσιο,

- για τη διάθεση των στρατιωτικών δαπανών για πολιτικούς σκοπούς,

- για τη συγκρότηση Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης των εθνικών κοινοβουλίων για την παρακολούθηση της ΚΕΠΠΑ και της ΕΠΑΑ.


ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Ημερομηνία έγκρισης

13.4.2011

 

 

 

Αποτέλεσμα της τελικής ψηφοφορίας

+:

–:

0:

55

9

0

Βουλευτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία

Gabriele Albertini, Dominique Baudis, Bastiaan Belder, Elmar Brok, Arnaud Danjean, Ana Gomes, Andrzej Grzyb, Τάκης Χατζηγεωργίου, Anna Ibrisagic, Anneli Jäätteenmäki, Jelko Kacin, Ιωάννης Κασουλίδης, Tunne Kelam, Nicole Kiil-Nielsen, Μαρία-Ελένη Κοππά, Andrey Kovatchev, Paweł Robert Kowal, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Eduard Kukan, Ryszard Antoni Legutko, Krzysztof Lisek, Sabine Lösing, Ulrike Lunacek, Barry Madlener, Mario Mauro, Κυριάκος Μαυρονικόλας, Willy Meyer, Francisco José Millán Mon, Alexander Mirsky, María Muñiz De Urquiza, Norica Nicolai, Raimon Obiols, Kristiina Ojuland, Ria Oomen-Ruijten, Justas Vincas Paleckis, Pier Antonio Panzeri, Ioan Mircea Paşcu, Vincent Peillon, Hans-Gert Pöttering, Libor Rouček, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Saryusz-Wolski, Werner Schulz, Charles Tannock, Inese Vaidere, Geoffrey Van Orden, Kristian Vigenin

Αναπληρωτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία

Elena Băsescu, Véronique De Keyser, Andrew Duff, Roberto Gualtieri, Liisa Jaakonsaari, Elisabeth Jeggle, Γεώργιος Κουμουτσάκος, Barbara Lochbihler, Norbert Neuser, Jacek Protasiewicz, Judith Sargentini, David-Maria Sassoli, György Schöpflin, Ivo Vajgl

Αναπληρωτές (άρθρο 187, παρ. 2) παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία

Marije Cornelissen, Leonardo Domenici, Birgit Schnieber-Jastram

Τελευταία ενημέρωση: 2 Μαΐου 2011Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου