Procedura : 2010/0039(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0278/2011

Teksty złożone :

A7-0278/2011

Debaty :

PV 13/09/2011 - 4
CRE 13/09/2011 - 4

Głosowanie :

PV 13/09/2011 - 5.2
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2011)0344

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 597kDOC 674k
15 lipca 2011
PE 450.754v02-00 A7-0278/2011

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

(COM(2010)0061 – C7-0045/2010 – 2010/0039(COD))

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

Sprawozdawca: Simon Busuttil

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ
 OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

(COM(2010)0061 – C7-0045/2010 – 2010/0039(COD))

(Zwykła procedura prawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2010)0061),

–   uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 74 i 77 ust. 1 lit. b) i c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0045/2010),

–   uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną przez polski Senat w ramach Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, zawierającą stwierdzenie, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 lipca 2010 r.(1),

–   uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 7 lipca 2011 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A7–0278/2011),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.  zatwierdza swoje oświadczenie załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

POPRAWKI PARLAMENTU(2)*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające rozporządzenie Rady nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 74 i art. 77 ust. 2 lit. b) i d),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)    Opracowanie przyszłościowej i kompleksowej europejskiej polityki migracyjnej, opartej na prawach człowieka, solidarności i odpowiedzialności, zwłaszcza w przypadku tych państw członkowskich, które znajdują się pod szczególną lub nieproporcjonalną presją, pozostaje jednym z głównych celów politycznych Unii.

(2)    Celem polityki Unii w dziedzinie granic zewnętrznych jest zintegrowane zarządzanie zapewniające jednolity i wysoki poziom kontroli oraz ochrony, będący niezbędnym elementem swobody przepływu osób w obrębie Unii oraz podstawowym składnikiem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W tym celu, rozważane jest ustanowienie wspólnych zasad odnośnie standardów i procedur dotyczących kontroli granic zewnętrznych.

(3)    Skuteczne wprowadzenie w życie wspólnych zasad wymaga wzmożonej koordynacji współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi.

(4)    Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami zawartymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, przede wszystkim: prawem do godności ludzkiej, zakazem tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania, prawem do wolności i bezpieczeństwa, prawem do ochrony danych osobowych, prawem do azylu, zasadą non-refoulement, zasadą niedyskryminacji, prawami dziecka oraz prawem do skutecznego środka prawnego. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z tymi prawami i zasadami. Jakiekolwiek użycie siły powinno odbywać się zgodnie z prawem krajowym przyjmującego państwa członkowskiego, w tym zgodnie z zasadami konieczności i proporcjonalności.

(4a)  Wdrożenie niniejszego rozporządzenia nie wpływa na prawa lub zobowiązania państw członkowskich wynikające z Konwencji NZ o prawie morza, Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim oraz Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców.

(5)    W 2004 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2004/2007 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)(3), zwaną dalej „Agencją”, która zaczęła funkcjonować w maju 2005 r.

(6)    Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004 zostało zmienione w 2007 r. rozporządzeniem (WE) nr 863/2007 ustanawiającym mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy(4).

(7)    Skuteczne zarządzanie granicami zewnętrznymi poprzez dokonywanie odpraw i ochronę przyczynia się do zwalczania nielegalnej imigracji i handlu ludźmi oraz ograniczania zagrożeń dla bezpieczeństwa wewnętrznego, porządku publicznego, zdrowia publicznego i stosunków międzynarodowych państw członkowskich.

(8)    Kontrola granic na granicach zewnętrznych nie pozostaje wyłącznie w interesie tego państwa członkowskiego, na którego granicach zewnętrznych jest prowadzona, ale leży ona także w interesie wszystkich państw członkowskich, które zniosły kontrole graniczne na granicach wewnętrznych.

(8a)  Dalsze zwiększenie roli Agencji jest zgodne z dążeniem Unii do opracowania polityki mającej na celu stopniowe wprowadzanie pojęcia zintegrowanego zarządzania granicami. Agencja powinna − w ramach swoich uprawnień − udzielać wsparcia państwom członkowskim we wdrażaniu tego pojęcia tak, jak to określono w konkluzjach Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie zintegrowanego zarządzania granicami.

(9)    Wieloletni program dotyczący przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w służbie obywateli przyjęty przez Radę Europejską w dniach 10-11 grudnia 2009 r. (program sztokholmski) zawiera wezwanie do sprecyzowania i zwiększenia roli Agencji w odniesieniu do zarządzania granicami zewnętrznymi Unii Europejskiej.

(10)  Należy zatem zmienić mandat Agencji, aby szczególnie wzmocnić zdolności operacyjne Agencji, gwarantując jednocześnie, że wszystkie podjęte środki są proporcjonalne do wyznaczonych celów i skuteczne, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych oraz praw uchodźców i osób ubiegających się o azyl, w tym w szczególności zakazu odsyłania.

(11)  W odniesieniu do dostępnych zasobów technicznych należy zwiększyć obecne możliwości zapewniania państwom członkowskim skutecznej pomocy w związku z operacyjnymi aspektami zarządzania granicami zewnętrznymi; Agencja musi być w stanie dostatecznie dokładnie zaplanować koordynację wspólnych działań lub projektów pilotażowych.

(12)  Określenie minimalnych poziomów niezbędnego wyposażenia technicznego obowiązkowo udostępnianego przez państwa członkowskie na podstawie corocznych negocjacji dwustronnych i porozumień lub Agencję znacznie przyczyni się do lepszego planowania i wdrażania przewidywanych działań koordynowanych przez Agencję.

(13)  Agencja powinna prowadzić wykazy wyposażenia technicznego będącego własnością państw członkowskich lub Agencji oraz wyposażenia, którego współwłaścicielami są państwa członkowskie i Agencja, poprzez tworzenie i przechowywanie scentralizowanych rejestrów puli wyposażenia technicznego. Pula ta powinna określać minimalną ilość sprzętu w poszczególnych kategoriach wyposażenia technicznego, która jest niezbędna, aby Agencja mogła prowadzić swoje działania.

(14)  W celu zapewnienia skutecznych działań Agencja powinna ustanowić zespoły straży granicznej. Państwa członkowskie powinny wspierać te zespoły odpowiednią liczbą wykwalifikowanych funkcjonariuszy straży granicznej oraz udostępniać je na potrzeby oddelegowania, chyba że stoją wobec wyjątkowej sytuacji w znaczny sposób wpływającej na możliwość realizowania zadań krajowych.

(15)  Agencja powinna być w stanie wspierać te zespoły funkcjonariuszami straży granicznej oddelegowanymi przez państwa członkowskie do Agencji w charakterze półstałym, którzy przy wykonywaniu swoich zadań i korzystaniu ze swoich uprawnień będą podlegali takim samym ramom prawnym, jak zaproszeni funkcjonariusze oddelegowani bezpośrednio do zespołów przez państwa członkowskie. Agencja powinna dostosować swoje przepisy wewnętrzne dotyczące oddelegowanych ekspertów krajowych, aby umożliwić przyjmującemu państwu członkowskiemu wydawanie funkcjonariuszom straży granicznej bezpośrednich poleceń w trakcie wspólnych działań i projektów pilotażowych.

(16)  Jasno sprecyzowany plan operacyjny, obejmujący ocenę i obowiązek zgłaszania incydentów, uzgodniony przed rozpoczęciem działań przez ▌Agencję i przyjmujące państwo członkowskie w porozumieniu z uczestniczącymi państwami członkowskimi i Agencją w znacznej mierze przyczyni się do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia, zapewniając bardziej harmonijny sposób działania w odniesieniu do koordynacji działań.

(17)  Agencja powinna stosować system zgłaszania incydentów, aby przekazywać odpowiednim władzom publicznym i Zarządowi wszelkie informacje na temat wiarygodnych zarzutów naruszenia w szczególności rozporządzenia (WE) nr 2007/2004 lub kodeksu granicznego Schengen(5), w tym praw podstawowych, w trakcie wspólnych działań, projektów pilotażowych i szybkich interwencji.

(18)  Analiza ryzyka okazała się kluczowym elementem dla prowadzenia działań na granicach zewnętrznych. Należy podnieść jej jakość poprzez wprowadzenie metody oceny zdolności państw członkowskich do sprostania nadchodzącym wyzwaniom, z uwzględnieniem obecnych i przyszłych zagrożeń i presji na zewnętrznych granicach państw członkowskich. Jednakże oceny te powinny pozostać bez uszczerbku dla mechanizmu oceny Schengen.

(19)  Agencja powinna zapewnić szkolenie na poziomie europejskim dla instruktorów krajowych funkcjonariuszy straży granicznych, dotyczące również praw podstawowych, ochrony międzynarodowej i dostępu do procedur azylowych, a także dodatkowe szkolenia i seminaria związane z kontrolą i ochroną granic zewnętrznych oraz wydaleniami obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie w państwach członkowskich, przeznaczone dla funkcjonariuszy właściwych służb krajowych. Agencja może we współpracy z państwami członkowskimi organizować działania szkoleniowe, w tym program wymiany, na ich terytoriach. Państwa członkowskie powinny uwzględnić wyniki pracy Agencji w tym zakresie w swoich krajowych programach szkoleń dla funkcjonariuszy straży granicznej.

(20)  Agencja powinna monitorować badania naukowe w swojej dziedzinie i uczestniczyć w ich rozwoju oraz przekazywać te informacje Komisji i państwom członkowskim.

(21)  W większości państw członkowskich aspekty operacyjne powrotów obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie w państwach członkowskich należą do kompetencji organów odpowiedzialnych za kontrolowanie granic zewnętrznych. Z uwagi na oczywiste korzyści wynikające z wykonywania tych zadań na szczeblu Unii, Agencja powinna, w pełnej zgodności z polityką Unii w zakresie powrotów, zapewniać koordynację lub organizowanie wspólnych działań państw członkowskich dotyczących powrotów oraz ustalać najlepsze praktyki dotyczące uzyskiwania dokumentów podróży i określić kodeks postępowania, który będzie stosowany w trakcie wydalania obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie na terytoriach państw członkowskich. Żadne unijne środki finansowe nie powinny być udostępniane na działania, które są przeprowadzane niezgodnie z Kartą praw podstawowych.

(22)  Do celów wypełnienia swojej misji oraz w zakresie wymaganym do wypełnienia swoich zadań, Agencja może współpracować z Europolem, Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencją Praw Podstawowych oraz innymi agencjami i organami Unii Europejskiej, właściwymi organami państw trzecich oraz organizacjami międzynarodowymi właściwymi w kwestiach objętych rozporządzeniem (WE) nr 2007/2004 w ramach ustaleń roboczych dokonanych zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu. Agencja powinna ułatwić współpracę operacyjną między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi w ramach polityki stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej.

(23)  Współpraca z państwami trzecimi w kwestiach objętych rozporządzeniem (WE) nr 2007/2004 ma coraz większe znaczenie. Aby stworzyć model stałej współpracy z odpowiednimi państwami trzecimi, Agencja powinna mieć możliwość wprowadzania w życie i finansowania projektów pomocy technicznej oraz delegowania urzędników łącznikowych do państw trzecich we współpracy z właściwymi władzami tych krajów. Agencja powinna mieć możliwość zapraszania przedstawicieli państw trzecich do uczestnictwa w jej działaniach po uprzednim zapewnieniu im koniecznych szkoleń. Ustanowienie współpracy z państwami trzecimi ma znaczenie również w odniesieniu do promowania standardów unijnych w zakresie zarządzania granicami, w tym przestrzegania praw podstawowych i godności człowieka.

(24)  Aby zagwarantować otwarte i przejrzyste warunki zatrudnienia oraz równe traktowanie pracowników, w odniesieniu do pracowników i dyrektora wykonawczego Agencji powinien obowiązywać Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich („regulamin pracowniczy”), w tym przepisy dotyczące tajemnicy służbowej lub inne równoważne wymogi poufności.

(24a) Ponadto Zarząd Agencji powinien przyjąć szczegółowe przepisy w celu umożliwienia oddelegowywania ekspertów krajowych z państw członkowskich do Agencji. Takie przepisy powinny m.in. stanowić, że krajowych funkcjonariuszy straży granicznej, oddelegowanych w ramach wspólnych operacji, projektów pilotażowych i szybkich interwencji należy uznać za zaproszonych funkcjonariuszy z odpowiednimi zadaniami i uprawnieniami.

(25)  Do przetwarzania danych osobowych przez Agencję stosuje się rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych(6). Europejski Inspektor Ochrony Danych powinien zatem monitorować przetwarzanie danych osobowych przez Agencję oraz mieć uprawnienia do uzyskania od Agencji dostępu do wszystkich informacji koniecznych dla prowadzonych przez niego dochodzeń.

(26)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(7) stosuje się w pełni w zakresie, w jakim państwa członkowskie przetwarzają dane osobowe.

(27)  Zapewniając zarządzanie operacyjne systemami informatycznymi, Agencja powinna przestrzegać norm europejskich i międzynarodowych, w tym norm dotyczących ochrony danych, przy uwzględnieniu najwyższych wymogów specjalistycznych.

(28)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie wsparcie tworzenia systemu zintegrowanego zarządzania współpracą operacyjną na granicach zewnętrznych państw członkowskich Unii Europejskiej, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na szczeblu Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzanie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.

(29)  W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej oraz Republikę Islandii i Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt. A decyzji Rady 1999/437/WE(8) w sprawie niektórych warunków stosowania tego Układu. Zgodnie z tym delegacje Republiki Islandii i Królestwa Norwegii powinny wchodzić w skład Zarządu Agencji jako jego członkowie, aczkolwiek z ograniczonym prawem głosu.

(30)  W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(9), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A, B i G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE w sprawie zawarcia tej Umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym delegacje Konfederacji Szwajcarskiej powinny wchodzić w skład Zarządu Agencji jako jej członkowie, aczkolwiek z ograniczonym prawem głosu.

(31)  W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A, B i G decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE(10) w sprawie zawarcia Protokołu w imieniu Unii Europejskiej. W związku z tym delegacje Księstwa Liechtensteinu powinny wchodzić w skład Zarządu Agencji, aczkolwiek z ograniczonym prawem głosu.

(32)  Zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu przez Radę środków na mocy części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z wyłączeniem „środków określających państwa trzecie, których obywatele muszą mieć wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich ani do środków odnoszących się do jednolitego wzorca wiz”. Niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, dlatego na mocy art. 4 protokołu Dania podejmuje decyzję, w terminie sześciu miesięcy od podjęcia przez Radę decyzji w sprawie propozycji lub inicjatywy mającej na celu rozwój dorobku Schengen, stosownie do postanowień części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, czy dokona transpozycji tej decyzji do swego prawa krajowego.

(33)  Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen(11). Zjednoczone Królestwo nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani nie podlega jego stosowaniu.

(34)  Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen(12). Irlandia nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani nie podlega jego stosowaniu.

(35)  Agencja powinna ułatwić organizację działań operacyjnych, umożliwiających państwom członkowskim skorzystanie z wiedzy fachowej oraz infrastruktury, które Irlandia i Zjednoczone Królestwo byłyby skłonne zaoferować, zgodnie z warunkami, o których Zarząd zadecyduje w odniesieniu do każdego przypadku. W tym celu przedstawiciele Irlandii i Zjednoczonego Królestwa powinni zostać zaproszeni do uczestnictwa we wszystkich posiedzeniach Zarządu w celu umożliwienia im pełnego udziału w obradach dotyczących przygotowania takich działań operacyjnych.

(36)  Między Królestwem Hiszpanii a Zjednoczonym Królestwem istnieje spór o wytyczenie granic Gibraltaru.

(37)  Zawieszenie stosowania niniejszego rozporządzenia do granic Gibraltaru nie oznacza zmiany stanowisk zainteresowanych państw w tej sprawie,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1Zmiany

W rozporządzeniu (WE) nr 2007/2004 wprowadza się następujące zmiany:

(1)    art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.         Zważywszy, że odpowiedzialność za kontrolę i ochronę granic zewnętrznych spoczywa na państwach członkowskich, Agencja – jako organ Unii określony w art. 16 i zgodnie z art. 19 – powinna ułatwiać stosowanie istniejących i przyszłych unijnych środków dotyczących zarządzania granicami zewnętrznymi, w szczególności kodeksu granicznego Schengen(13)▌. Agencja powinna realizować ten cel poprzez zapewnienie koordynacji działań państw członkowskich we wprowadzaniu w życie tych środków, przyczyniając się tym samym do zapewnienia skuteczności oraz wysokiego i jednolitego poziomu kontroli osób oraz ochrony granic zewnętrznych państw członkowskich Unii Europejskiej.

Agencja powinna wykonywać swoje zadania w pełnej zgodności z odnośnym prawem Unii, w tym Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, prawem międzynarodowym, w tym Konwencją dotyczącą statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. („konwencją genewską”), zobowiązaniami związanymi z dostępem do ochrony międzynarodowej, a w szczególności zasadą non-refoulement oraz podstawowymi prawami, a także uwzględniając sprawozdania Forum Konsultacyjnego, o którym mowa w art. 26a”;

(1a)  art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.         Agencja powinna również udostępnić Komisji i państwom członkowskim niezbędną pomoc techniczną oraz wiedzę fachową na temat zarządzania granicami zewnętrznymi i wspierać solidarność między państwami członkowskimi, zwłaszcza w przypadku tych państw, które znajdują się pod szczególną lub nieproporcjonalną presją.”;

(2)    w art. 1a wprowadza się następujące zmiany:

a)      dodaje się punkt w brzmieniu:

„1a)         „Europejskie zespoły straży granicznej” oznaczają: do celów art. 3, art. 3b, art. 3c, art. 8 i art. 17 − zespoły oddelegowywane do udziału we wspólnych działaniach i projektach pilotażowych; do celów art. 8a-8g − zespoły oddelegowywane do udziału w operacjach w ramach szybkich interwencji na granicy (zwanych dalej „szybkimi interwencjami”) w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 863/2007, a do celów pkt ea) i g) art. 2 ust. 1 oraz art. 5 − zespoły oddelegowywane do wspólnych działań, projektów pilotażowych oraz szybkich interwencji;”;

aa)   pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym ma miejsce lub z którego uruchamiana jest szybka interwencja, wspólne działanie lub program pilotażowy;”;

b)     pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    „członkowie zespołów” oznaczają funkcjonariuszy straży granicznej państw członkowskich, pełniących służbę w europejskich zespołach straży granicznej, innych niż funkcjonariusze przyjmującego państwa członkowskiego;”;

c)      pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5.   „wnioskujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, którego właściwe władze zwracają się do Agencji o przeprowadzenie na jego terytorium szybkich interwencji;”;

(3)    w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)      w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)     lit. c) i d) otrzymują brzmienie:

„c)    przeprowadza analizy ryzyka, w tym ocenę zdolności państw członkowskich do sprostania zagrożeniom i presji na granicach zewnętrznych;

d)     uczestniczy w rozwoju badań mających znaczenie dla kontroli i ochrony granic zewnętrznych;”;

(ia)   dodaje się punkt w brzmieniu:

„da) wspomaga państwa członkowskie w sytuacjach wymagających zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach zewnętrznych, uwzględniając, że niektóre sytuacje mogą wiązać się z pomocą humanitarną i ratownictwem na morzu; ”;

(ib)   lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)    wspomaga państwa członkowskie w sytuacjach wymagających zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach zewnętrznych, a zwłaszcza te państwa członkowskie, które znajdują się pod szczególną i nieproporcjonalną presją;”;

(ic)   dodaje się punkt w brzmieniu:

„ea) ustanawia europejskie zespoły straży granicznej, które mają być oddelegowywane do wspólnych działań, projektów pilotażowych i szybkich interwencji; ”;

(ii)    lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)     udziela państwom członkowskim niezbędnego wsparcia, w tym na wniosek tych państw zapewnia koordynację lub organizację wspólnych działań dotyczących powrotów;”;

(iia) lit. g) otrzymuje brzmienie:

„g)   oddelegowuje do państw członkowskich funkcjonariuszy straży granicznej, należących do europejskich zespołów straży granicznej, do wspólnych działań, projektów pilotażowych lub szybkich interwencji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 863/2007;”;

(iii)    dodaje się następujące litery w brzmieniu:

„h)    zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 opracowuje i wdraża systemy informacyjne, które umożliwiają płynną i rzetelną wymianę informacji na temat pojawiających się zagrożeń na granicach zewnętrznych, w tym sieć informowania i koordynacji ustanowioną w decyzji Rady 2005/267/WE*;

i)       zapewnia niezbędną pomoc w opracowywaniu i wdrażaniu europejskiego systemu nadzoru granic, a w stosownych przypadkach, w opracowywaniu wspólnego środowiska wymiany informacji, w tym współdziałania systemów;

__________________

U. L 83, z 1.4.2005, s. 48”;

b)   dodaje się ustęp ▌w brzmieniu:

„1a.    Zgodnie z prawem Unii Europejskiej i prawem międzynarodowym nikogo nie sprowadza się na ląd ani w żaden inny sposób nie przekazuje władzom krajowym wbrew zasadzie non-refoulement; nikogo nie sprowadza się na ląd ani nie przekazuje władzom kraju, z którego osoba taka może zostać wydalona lub zawrócona do innego kraju wbrew zasadzie non-refoulement. Specjalne potrzeby dzieci, ofiar handlu ludźmi, osób wymagających pomocy medycznej, osób wymagających ochrony międzynarodowej oraz innych osób w szczególnie trudnej sytuacji rozpatrywane są zgodnie z prawem unijnym i prawem międzynarodowym.”;

c)      w ust. 2 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie informują Agencję o tych kwestiach operacyjnych na granicach zewnętrznych, które wykraczają poza zadania Agencji. Dyrektor wykonawczy regularnie i co najmniej raz w roku informuje Zarząd o takich kwestiach.”;

(3a)  Dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 2a

Kodeks postępowania

Agencja opracowuje i na bieżąco dostosowuje kodeks postępowania, mający zastosowanie do wszystkich działań koordynowanych przez Agencję. Kodeks postępowania określa procedury zmierzające do zagwarantowania zasady państwa prawa oraz poszanowania praw podstawowych, ze szczególnym uwzględnieniem osób nieletnich pozostających bez opieki i osób w szczególnie trudnej sytuacji, a także osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, mające zastosowanie do wszystkich osób uczestniczących w działaniach Agencji.

Kodeks postępowania opracowywany jest we współpracy z Forum Konsultacyjnym, o którym mowa w art. 26a.”;

(4)    art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Wspólne działania i projekty pilotażowe na granicach zewnętrznych

1.           Agencja dokonuje oceny, zatwierdza i koordynuje propozycje wspólnych działań i projektów pilotażowych przygotowanych przez państwa członkowskie, w tym wnioski państw członkowskich dotyczące okoliczności wymagających zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej, zwłaszcza w przypadkach szczególnej lub nieproporcjonalnej presji.

Agencja może sama inicjować i przeprowadzać wspólne działania i projekty pilotażowe we współpracy z zainteresowanymi państwami członkowskimi i w porozumieniu z przyjmującymi państwami członkowskimi.

Agencja może również zdecydować o przekazaniu swojego wyposażenia technicznego do dyspozycji państw członkowskich uczestniczących we wspólnych działaniach lub projektach pilotażowych.

Wspólne działania i projekty pilotażowe powinna poprzedzać dogłębna analiza ryzyka.

1a.         Po poinformowaniu zainteresowanego państwa członkowskiego Agencja może również zakończyć wspólne działania i projekty pilotażowe, jeżeli warunki do realizacji tych inicjatyw przestają być spełniane.

Uczestniczące państwa członkowskie mogą zwrócić się do Agencji o zakończenie wspólnego działania lub programu pilotażowego.

W przypadku naruszenia praw podstawowych lub zobowiązań w zakresie ochrony międzynarodowej w trakcie trwania takich działań, przyjmujące państwo członkowskie zapewnia odpowiednie środki dyscyplinarne lub inne środki zgodnie z prawem krajowym.

Dyrektor wykonawczy Agencji zawiesza lub kończy − całkowicie lub częściowo − wspólne działania i projekty pilotażowe, jeśli uzna, że dane naruszenia mają poważny charakter lub mogą się powtarzać.

2.           Agencja powołuje pulę funkcjonariuszy straży granicznej, zwaną europejskimi zespołami straży granicznej, zgodnie z przepisami art. 3b. Przedmiotowe zespoły mogą być potencjalnie oddelegowywane do uczestnictwa we wspólnych działaniach i projektach pilotażowych, o których mowa w ust. 1. Agencja podejmuje decyzje w sprawie oddelegowania zasobów ludzkich i udostępnienia wyposażenia technicznego zgodnie z art. 3a i 7.

3.           Agencja może działać poprzez swoje wyspecjalizowane oddziały określone w art. 16 w celu praktycznej organizacji wspólnych działań i projektów pilotażowych.

4.           Agencja dokonuje oceny wyników wspólnych działań i projektów pilotażowych i przekazuje Zarządowi szczegółowe sprawozdania z oceny w terminie 60 dni od zakończenia działania, wraz z uwagami urzędnika ds. praw podstawowych, o którym mowa w art. 26a. Agencja sporządza całościowe analizy porównawcze tych wyników, mając na względzie podwyższenie jakości, zwiększenie spójności i skuteczności przyszłych działań i projektów; analizy te zostaną włączone do jej sprawozdania ogólnego, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. b).

5.           Agencja finansuje lub współfinansuje wspólne działania i projekty pilotażowe określone w ust. 1 w postaci dotacji ze swojego budżetu zgodnie z zasadami finansowymi mającymi zastosowanie wobec Agencji.

5a.         Ustępy 1a i 5 stosuje się także do szybkich interwencji.”

(5)    dodaje się artykuły ▌w brzmieniu:

„Artykuł 3a

Aspekty organizacyjne wspólnych działań i projektów pilotażowych

1.           Dyrektor wykonawczy sporządza plan operacyjny działań, o których mowa w art. 3 ust. 1. W odpowiednim czasie przed rozpoczęciem planowanego działania dyrektor wykonawczy i przyjmujące państwo członkowskie − w porozumieniu z uczestniczącymi państwami członkowskimi − uzgadniają plan operacyjny, szczegółowo określający aspekty organizacyjne.

Plan operacyjny obejmuje wszystkie elementy uznawane za niezbędne do realizacji wspólnego działania lub projektu pilotażowego i zawiera następujące informacje:

a)      opis sytuacji oraz sposób działania i cele operacji wsparcia, w tym cel operacyjny;

b)     przewidywalny czas wspólnego działania lub czas projektów pilotażowych;

c)      geograficzny obszar, na którym odbędzie się wspólne działanie lub projekt pilotażowy;

d)     opis zadań i specjalnych poleceń dla zaproszonych funkcjonariuszy, w tym możliwości korzystania z baz danych i dopuszczalnego stosowania broni służbowej, amunicji i sprzętu w przyjmującym państwie członkowskim;

e)      skład zespołów zaproszonych funkcjonariuszy, a także oddelegowanie innego właściwego personelu;

f)      przepisy dotyczące dowodzenia i kontroli, w tym nazwiska i stopnie funkcjonariuszy straży granicznej przyjmującego państwa członkowskiego odpowiedzialnych za prowadzenie współpracy z zaproszonymi funkcjonariuszami i Agencją, w szczególności tych funkcjonariuszy straży granicznej, którzy dowodzą zespołami w okresie trwania operacji wsparcia, oraz pozycję zaproszonych funkcjonariuszy w strukturze dowodzenia;

g)      wyposażenie techniczne, które należy udostępnić w trakcie wspólnego działania lub projektu pilotażowego, w tym szczegółowe wymogi, takie jak warunki użytkowania, wymagany personel do obsługi, transport i logistyka oraz postanowienia finansowe;

ga)   szczegółowe przepisy dotyczące niezwłocznego zgłaszania incydentów przez Agencję Zarządowi i odpowiednim krajowym organom publicznym;

h)      system sprawozdawczości i oceny zawierający ▌ poziomy odniesienia dla sprawozdania z oceny oraz ostateczny termin składania sprawozdania z oceny końcowej zgodnie z art. 3 ust. 4;

i)       w odniesieniu do działań na morzu szczegółowe informacje dotyczące stosowania właściwej jurysdykcji i ustawodawstwa na mających zastosowanie na obszarze geograficznym, na którym odbywa się wspólne działanie, w tym odniesienie do prawa międzynarodowego i unijnego dotyczącego zatrzymywania, ratownictwa na morzu i sprowadzania na ląd;

j)      formy współpracy z państwami trzecimi, innymi agencjami i organami Unii oraz organizacjami międzynarodowymi.

2.           Wszelkie zmiany lub dostosowania planu operacyjnego wymagają zgody zarówno dyrektora wykonawczego, jak i przyjmującego państwa członkowskiego. Agencja bezzwłocznie przesyła egzemplarz zmienionego lub dostosowanego planu operacyjnego państwom członkowskim biorącym udział w operacji.

3.           W ramach wykonywanych zadań koordynacyjnych Agencja zapewnia operacyjne wdrażanie wszystkich aspektów organizacyjnych podczas wspólnych działań i projektów pilotażowych, o których mowa w niniejszym artykule, w tym zapewnia obecność członków personelu Agencji.

Artykuł 3b

Skład i oddelegowanie europejskich zespołów straży granicznej

1.           Na wniosek dyrektora wykonawczego Zarząd bezwzględną większością głosów swoich członków posiadających prawo głosu podejmuje decyzję w sprawie profilów i łącznej liczby funkcjonariuszy straży granicznej, którzy mają być udostępniani do europejskich zespołów straży granicznej. Ta sama procedura ma zastosowanie w odniesieniu do wszelkich późniejszych zmian w profilach i łącznej liczbie funkcjonariuszy straży granicznej. Udział państw członkowskich w europejskich zespołach straży granicznej odbywa się za pośrednictwem puli krajowej w oparciu o poszczególne określone profile, poprzez mianowanie funkcjonariuszy straży granicznej o profilu odpowiadającym określonym wymogom.

2.           Jeśli chodzi o funkcjonariuszy straży granicznej, wkład państw członkowskich w poszczególne działania na nadchodzący rok planowany jest na postawie corocznych negocjacji dwustronnych i porozumień pomiędzy Agencją i państwami członkowskimi. Zgodnie z tymi porozumieniami państwa członkowskie udostępniają funkcjonariuszy straży granicznej na wniosek Agencji, chyba że stoją wobec wyjątkowej sytuacji w znaczny sposób wpływającej na możliwość realizowania zadań krajowych. Wniosek taki należy wystosować co najmniej 45 dni przed planowanym oddelegowaniem. Autonomia rodzimego państwa członkowskiego w odniesieniu do wyboru personelu i okresu jego oddelegowania pozostaje niezmieniona.

3.           Udział Agencji w europejskich zespołach straży granicznej odbywa się poprzez oddelegowanie kompetentnych funkcjonariuszy straży granicznej oddelegowanych przez państwa członkowskie w charakterze ekspertów krajowych zgodnie z art. 17 ust. 5. Jeśli chodzi o delegowanie funkcjonariuszy straży granicznej do Agencji, wkład państw członkowskich w poszczególne działania na nadchodzący rok planowany jest na postawie corocznych negocjacji dwustronnych i porozumień pomiędzy Agencją i państwami członkowskimi.

Zgodnie z tymi porozumieniami państwa członkowskie udostępniają funkcjonariuszy straży granicznej, którzy mogą zostać oddelegowani, chyba że mogłoby to poważnie wpłynąć na możliwość realizowania zadań krajowych. W takim przypadku państwa członkowskie mogą odwołać oddelegowanych funkcjonariuszy straży granicznej.

Maksymalny czas trwania takiego oddelegowania nie może przekraczać sześciu miesięcy w ciągu okresu dwunastu miesięcy. Do celów niniejszego rozporządzenia oddelegowani funkcjonariusze są uznawani za zaproszonych funkcjonariuszy oraz wykonują zadania i posiadają uprawnienia, o których mowa w art. 10. Do celów stosowania art. 3c, 10 i 10b państwo członkowskie, które oddelegowało przedmiotowych funkcjonariuszy straży granicznej, jest uznawane za „rodzime państwo członkowskie”, zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 3. Pozostali pracownicy zatrudnieni przez Agencję na czas określony, którzy nie posiadają kwalifikacji do pełnienia funkcji kontroli granicznej, mogą być oddelegowywani jedynie do zadań koordynacyjnych podczas wspólnych działań i projektów pilotażowych.

4.           Wykonując zadania i korzystając z uprawnień, członkowie europejskich zespołów straży granicznej zapewniają pełne poszanowanie praw podstawowych, w tym prawa dostępu do procedur azylowych, oraz godności człowieka. Wszelkie działania podjęte przez nich w ramach wykonywania zadań i korzystania z uprawnień są proporcjonalne do celu takich działań. Wykonując zadania i korzystając z uprawnień, ▌nie dyskryminują oni osób ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

5.           Zgodnie z art. 8g Agencja mianuje oficera koordynującego w odniesieniu do każdego wspólnego działania lub projektu pilotażowego, do których zostaną oddelegowani członkowie europejskich zespołów straży granicznej.

Rola oficera koordynującego polega na wspieraniu współpracy i prac koordynacyjnych między przyjmującymi i uczestniczącymi państwami członkowskimi.

6.           Agencja pokrywa koszty poniesione przez państwa członkowskie w związku z udostępnianiem przez nich, zgodnie z ust. 1, swoich funkcjonariuszy straży granicznej do europejskich zespołów straży granicznej zgodnie z art. 8h.

6a.         Agencja corocznie informuje Parlament Europejski o liczbie funkcjonariuszy straży granicznej, udostępnianych przez państwa członkowskie w ramach europejskich zespołów straży granicznej zgodnie z niniejszym artykułem.

Artykuł 3c

Wydawanie poleceń europejskim zespołom straży granicznej

1.           W okresie oddelegowania europejskich zespołów straży granicznej polecenia dla zespołów wydaje przyjmujące państwo członkowskie zgodnie z planem operacyjnym, o którym mowa w art. 3a ust. 1.

2.           Agencja może przekazywać swoje spostrzeżenia na temat tych poleceń przyjmującemu państwu członkowskiemu za pośrednictwem swojego oficera koordynującego, o którym mowa w art. 3b ust. 5. W takim przypadku przyjmujące państwo członkowskie uwzględnia te spostrzeżenia.

3.           Zgodnie z art. 8g przyjmujące państwo członkowskie udziela oficerowi koordynującemu wszelkiej niezbędnej pomocy, w tym pełnego dostępu do europejskich zespołów straży granicznej na każdym etapie trwania operacji wsparcia.

4.           Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień, członkowie europejskich zespołów straży granicznej podlegają środkom dyscyplinarnym ich rodzimego państwa członkowskiego.”;

(6)    art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Analizy ryzyka

Agencja opracowuje i stosuje wspólny zintegrowany model analizy ryzyka.

Przygotowuje ona zarówno analizy o charakterze ogólnym, jak i analizy ryzyka dostosowane do określonych potrzeb, które są przedkładane Radzie i Komisji.

Do celów analizy ryzyka Agencja może poddać ocenie, po wcześniejszej konsultacji z zainteresowanym państwem członkowskim/ zainteresowanymi państwami członkowskimi ich zdolności ▌do sprostania nadchodzącym wyzwaniom, z uwzględnieniem obecnych i przyszłych zagrożeń i presji na granicach zewnętrznych państw członkowskich. Dotyczy to przede wszystkim państw członkowskich, które znajdują się pod szczególną lub nieproporcjonalną presją. W tym celu Agencja może poddać ocenie wyposażenie i zasoby państw członkowskich związanych z kontrolą granic. Ocena opiera się na informacjach dostarczonych przez zainteresowane państwo/ państwa członkowskie oraz na sprawozdaniach i wynikach wspólnych działań, projektów pilotażowych, szybkich interwencji i innych działań Agencji. Oceny te pozostają bez uszczerbku dla mechanizmu oceny Schengen.

Wyniki tych ocen są przedstawiane Zarządowi Agencji ▌.

W tym celu państwa członkowskie dostarczają Agencji wszelkich niezbędnych informacji na temat sytuacji i potencjalnych zagrożeń na granicach zewnętrznych.

Opracowując wspólne podstawowe programy szkolenia funkcjonariuszy straży granicznych, o których mowa w art. 5, Agencja uwzględnia wyniki wspólnego zintegrowanego modelu analiz ryzyka.”;

(7)    w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)     przed akapitem pierwszym dodaje się akapity w następującym brzmieniu:

„Funkcjonariuszom straży granicznej, którzy są członkami europejskich zespołów straży granicznej Agencja zapewnia zaawansowane szkolenie odpowiednie do rodzaju wykonywanych przez nich zadań i przyznanych im uprawnień. Ponadto Agencja prowadzi z tymi funkcjonariuszami straży granicznej regularne ćwiczenia zgodnie z harmonogramem zaawansowanego szkolenia i ćwiczeń, o którym mowa w jej rocznym programie prac.

Agencja podejmuje niezbędne środki mające na celu zapewnienie, że przed rozpoczęciem udziału w działaniach operacyjnych organizowanych przez Agencję wszyscy funkcjonariusze straży granicznej i inni pracownicy z państw członkowskich uczestniczący w europejskich zespołach straży granicznej, a także personel Agencji odbyli szkolenie w zakresie właściwego prawa unijnego i prawa międzynarodowego, w tym praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej oraz zapoznali się z wytycznymi umożliwiającymi rozpoznanie osób potrzebujących ochrony i skierowanie ich do odpowiednich struktur.”;

b)     ▌akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

Agencja ustanawia i rozwija wspólne podstawowe programy szkolenia funkcjonariuszy straży granicznej oraz zapewnia szkolenie na poziomie europejskim dla instruktorów krajowych funkcjonariuszy straży granicznej państw członkowskich, w tym w zakresie praw podstawowych, dostępu do ochrony międzynarodowej i właściwego prawa morskiego.

Podstawowe programy szkolenia opracowuje się po zasięgnięciu opinii forum konsultacyjnego, o którym mowa w art. 26a.

Państwa członkowskie uwzględniają wspólne podstawowe programy szkoleń w szkoleniach krajowych funkcjonariuszy straży granicznej.”;

c)      po ostatnim akapicie dodaje się akapit w brzmieniu:

„Agencja opracowuje program wymiany umożliwiający krajowym funkcjonariuszom straży granicznej będącym członkami europejskich zespołów straży granicznej zdobycie wiedzy i szczególnego know-how, dzięki doświadczeniom zdobytym za granicą oraz obserwacji sprawdzonych rozwiązań tam wykorzystywanych podczas współpracy z funkcjonariuszami straży granicznej w innych państwach członkowskich.”;

(8)    art. 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 6

Monitorowanie badań i uczestnictwo w badaniach

Agencja czynnie monitoruje badania mające znaczenie dla kontroli i ochrony granic zewnętrznych i aktywnie uczestniczy w ich rozwoju oraz przekazuje te informacje Komisji i państwom członkowskim.

Artykuł 7

Wyposażenie techniczne

1.           Agencja może nabywać (samodzielnie lub na zasadzie współwłasności z jednym z państw członkowskich) lub brać w leasing wyposażenie techniczne dla potrzeb kontroli granic zewnętrznych, które ma być udostępniane podczas wspólnych działań, projektów pilotażowych, szybkich interwencji, działań dotyczących powrotów lub projektów pomocy technicznej zgodnie z zasadami finansowymi mającymi zastosowanie do Agencji. Każdą decyzję o nabyciu lub wzięciu w leasing wyposażenia, która pociąga za sobą znaczące koszty dla Agencji, poprzedza dogłębna analiza potrzeb oraz kosztów i korzyści. Wszelkie takie wydatki są przewidziane w budżecie Agencji, przyjętym przez Zarząd zgodnie z art. 29 ust. 9. W przypadku, gdy Agencja nabywa lub bierze w leasing ważne wyposażenie techniczne, takie jak statki lub pojazdy służące do patroli morskich i przybrzeżnych, które ma być wykorzystywane we wspólnych działaniach, zastosowanie mają następujące przepisy:

–       w przypadku nabycia i współwłasności Agencja formalnie uzgadnia z jednym państwem członkowskim, że zapewni ono rejestrację wyposażenia zgodnie z ustawodawstwem mającym zastosowanie w tym państwie członkowskim;

–       w przypadku leasingu wyposażenie musi być zarejestrowane w państwie członkowskim.

Na podstawie wzoru umowy sporządzonego przez Agencję rejestrujące państwo członkowskie oraz Agencja uzgadniają warunki zapewniające okresy pełnego udostępnienia Agencji aktywów objętych współwłasnością, a także warunki korzystania z wyposażenia.

Państwo członkowskie, w którym zarejestrowano wyposażenie, lub dostawca wyposażenia technicznego zapewnia niezbędnych ekspertów oraz pracowników technicznych do obsługi wyposażenia technicznego w sposób zgodny z prawem i bezpieczny.

2.           Agencja tworzy i przechowuje scentralizowane rejestry puli wyposażenia technicznego obejmującej wyposażenie będące własnością państw członkowskich lub Agencji oraz wyposażenie, którego współwłaścicielami są państwa członkowskie i Agencja dla potrzeb kontroli granic zewnętrznych. Pula wyposażenia technicznego zawiera minimalną ilość wyposażenia technicznego danego rodzaju, zdefiniowaną zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu. Wyposażenie wymienione w puli wyposażenia technicznego należy udostępnić w trakcie działań, o których mowa w art. 3, 8a i 9.

3.           Państwa członkowskie uzupełniają pulę wyposażenia technicznego, o której mowa w ust. 2. Wkład państw członkowskich w pulę wyposażenia technicznego i jego udostępnienie na potrzeby poszczególnych działań planowane są na postawie corocznych negocjacji dwustronnych i porozumień pomiędzy Agencją i pastwami członkowskimi. Na wniosek Agencji państwa członkowskie udostępniają swoje wyposażenie techniczne ▌zgodnie z tymi porozumieniami i w zakresie, w jakim to wyposażenie stanowi część minimalnej ilości wyposażenia przewidzianą na dany rok, chyba że zaistnieje wyjątkowa sytuacja w znaczny sposób wpływająca na możliwość realizowania zadań krajowych. Wnioski takie należy wystosować co najmniej 45 dni przed planowanym oddelegowaniem. Wkład ▌w pulę wyposażenia technicznego jest poddawany corocznemu przeglądowi.

4.           Agencja zarządza rejestrami puli wyposażenia technicznego w następujący sposób:

a)      podział ze względu na rodzaj wyposażenia i rodzaj działania:

b)     podział ze względu na właściciela (państwo członkowskie, Agencja, inni);

c)      ilość wymaganego wyposażenia ogółem;

d)     wymogi w zakresie pracowników do obsługi w stosownych przypadkach;

e)      inne informacje, takie jak szczegóły rejestracji, wymogi w zakresie transportu i konserwacji, obowiązujące krajowe systemy wywozu, instrukcje techniczne lub inne informacje istotne z punktu widzenia właściwego użytkowania wyposażenia.

5.           Agencja finansuje udostępnienie wyposażenia, które stanowi część minimalnej ilości wyposażenia zapewnianego przez określone państwo członkowskie w danym roku. Udostępnienie wyposażenia, które nie stanowi minimalnej ilości wyposażenia, jest współfinansowane przez Agencję maksymalnie do wysokości 100 % wydatków kwalifikowalnych, przy uwzględnieniu szczególnej sytuacji w państwie członkowskim udostępniającym taki sprzęt.

Zasady dotyczące wymaganych minimalnych ilości wyposażenia na dany rodzaj ogółem, warunków udostępniania oraz zwrotu kosztów są ustalane co roku przez Zarząd na wniosek dyrektora wykonawczego zgodnie z art. 24. Do celów budżetowych Zarząd powinien podjąć taką decyzję do dnia 31 marca.

Agencja proponuje minimalną ilość wyposażenia w zależności od swoich potrzeb, w szczególności uwzględniając zdolność do realizacji wspólnych działań, projektów pilotażowych, szybkich interwencji i działań dotyczących powrotów zgodnie z programem prac Agencji na dany rok.

Agencja zmienia minimalną ilość wyposażenia, jeżeli jest ona niewystarczająca do wykonania planu operacyjnego, ustalonego na potrzeby wspólnych działań, projektów pilotażowych, szybkich interwencji lub działań dotyczących powrotów; zmiany tej dokonuje Agencja na podstawie uzasadnionych potrzeb oraz porozumienia zawartego z państwami członkowskimi.

6.           Agencja co miesiąc informuje Zarząd o składzie i udostępnieniu wyposażenia, które stanowi część puli wyposażenia technicznego. Jeżeli minimalna ilość wyposażenia, o której mowa w ust. 5, nie zostanie osiągnięta, dyrektor wykonawczy bezzwłocznie informuje o tym Zarząd. Zarząd w trybie pilnym podejmuje decyzję o ustaleniu priorytetów w zakresie udostępnienia wyposażenia technicznego i podejmuje niezbędne działania w celu naprawienia stwierdzonych niedociągnięć. Zarząd powiadamia Komisję o stwierdzonych niedociągnięciach i podjętych działaniach. Komisja ▌następnie informuje Parlament Europejski i Radę, przedstawiając własną ocenę sytuacji.

6a.         Agencja corocznie informuje Parlament Europejski o liczbie wyposażenia technicznego, które każde państwo członkowskie przekazało do puli zgodnie z niniejszym artykułem.”

(9)    w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)     ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Bez uszczerbku dla postanowień art. 78 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jedno lub kilka państw członkowskich, które znajdują się pod szczególną lub nieproporcjonalną presją, lub w sytuacji wymagającej zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej przy wykonywaniu swoich zobowiązań w odniesieniu do kontroli i ochrony granic zewnętrznych, mogą zwrócić się o pomoc do Agencji. Zgodnie z art. 3 Agencja organizuje odpowiednią pomoc techniczną i operacyjną dla zwracającego się do niej jednego lub kilku państw członkowskich.”;

b)          w ust. 2 dodaje się następującą literę:

„ba) rozmieścić funkcjonariuszy straży granicznej należących do europejskich zespołów straży granicznej.”;

           c)        ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Agencja może nabywać wyposażenie techniczne służące do dokonywania odpraw i ochrony granic zewnętrznych; wyposażenie to wykorzystywane będzie przez ekspertów Agencji oraz podczas trwania szybkich interwencji.”;

(9a)     art.8a otrzymuje brzmienie:

           „Artykuł 8a

Szybkie interwencje

Na wniosek Państwa Członkowskiego znajdującego się w sytuacji nagłej i wyjątkowej presji, zwłaszcza w przypadku masowego napływu obywateli państw trzecich usiłujących nielegalnie przedostać się na terytorium tego państwa członkowskiego na określonych odcinkach granic zewnętrznych, Agencja może oddelegować na ograniczony czas na terytorium wnioskującego państwa członkowskiego jeden lub większą liczbę europejskich zespołów straży granicznej (zwanych dalej „zespołem” albo „zespołami”) na odpowiedni okres, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 863/2007.”;

(9b)     w art. 8d ust. 5 otrzymuje brzmienie:

"5.        Jeśli dyrektor wykonawczy zdecyduje się oddelegować jeden lub większą liczbę zespołów, Agencja i wnioskujące państwo członkowskie natychmiast, i w każdym przypadku nie później niż w ciągu 5 dni roboczych od otrzymania decyzji, sporządzają plan operacyjny zgodnie z art. 8e.”;

(10)  w art. 8e ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)      lit. e), f) i g) otrzymują brzmienie:

„e)   skład zespołów oraz delegowanie innych pracowników;

f)      przepisy dotyczące dowodzenia i kontroli, w tym nazwiska i stopnie funkcjonariuszy straży granicznej przyjmującego państwa członkowskiego odpowiedzialnych za prowadzenie współpracy z zespołami ▌, w szczególności tych funkcjonariuszy straży granicznej, którzy dowodzą zespołami w okresie trwania operacji wsparcia, oraz pozycję zespołów w strukturze dowodzenia;

g)     wyposażenie techniczne, które należy udostępnić razem z zespołami, w tym szczegółowe wymogi, takie jak warunki użytkowania, wymagany personel do obsługi, transport i logistyka oraz postanowienia finansowe.”;

b)     dodaje się litery ▌w brzmieniu:

„h)    szczegółowe przepisy dotyczące niezwłocznego zgłaszania incydentów przez Agencję Zarządowi i odpowiednim krajowym organom publicznym;

i)      system sprawozdawczości i oceny zawierający ▌ poziomy odniesienia dla sprawozdania z oceny oraz ostateczny termin składania sprawozdania z oceny końcowej zgodnie z art. 3 ust. 4;

j)      w odniesieniu do działań na morzu informacje dotyczące stosowania właściwej jurysdykcji i prawodawstwa na obszarze geograficznym, na którym odbywa się wspólne działanie, w tym odniesienie do prawa międzynarodowego i unijnego dotyczącego zatrzymywania, ratownictwa na morzu i sprowadzania na ląd;

k)     formy współpracy z państwami trzecimi, innymi agencjami i organami Unii oraz organizacjami międzynarodowymi.”;

(11)  W art. 8h ust. 1 część wprowadzająca otrzymuje następujące brzmienie:

„1.         Agencja w pełni pokrywa następujące koszty poniesione przez państwa członkowskie w związku z udostępnianiem przez nie funkcjonariuszy straży granicznej do celów, o których mowa w art. 3 ust. 2, art. 8a i 8c:”;

(12)  art. 9 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9

Współpraca w zakresie powrotów

1.           Agencja, z zastrzeżeniem polityki Unii w zakresie powrotów, a w szczególności dyrektywy 2008/115/WE*, oraz bez zagłębiania się w istotę decyzji dotyczących powrotów zapewnia niezbędną pomoc, oraz na wniosek uczestniczących państw członkowskich również koordynację i organizację wspólnych działań państw członkowskich dotyczących powrotów, w tym również organizowania przelotów czarterowych na potrzeby takich operacji. Agencja finansuje lub współfinansuje działania i projekty, o których mowa w niniejszym ustępie, w postaci dotacji ze swojego budżetu zgodnie z zasadami finansowymi mającymi zastosowanie wobec agencji. Agencja może również skorzystać z dostępnych środków finansowych Unii w dziedzinie powrotów. Agencja zadba o to, aby w umowach z państwami członkowskimi o przyznaniu dotacji wszelkie wsparcie finansowe było uzależnione od pełnego poszanowania Karty praw podstawowych.

2.           Agencja opracowuje kodeks postępowania w przypadku powrotów przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich ▌, który obowiązuje w trakcie wszystkich wspólnych działań dotyczących powrotów koordynowanych przez Agencję. Kodeks zawiera wspólne, znormalizowane procedury, które powinny ułatwić organizację wspólnych działań dotyczących powrotów i zapewnić powrót w sposób humanitarny i z poszanowaniem praw podstawowych, a w szczególności zasady godności człowieka, zakazu stosowania tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, prawa do wolności i bezpieczeństwa, prawa do ochrony danych osobowych i niedyskryminacji.

3.           W kodeksie postępowania szczególną uwagę poświęca się obowiązkowi zapewnienia skutecznego systemu monitorowania powrotów przymusowych, określonemu w art. 8 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE oraz strategii w zakresie praw podstawowych, o której mowa w art. 26a ust. 1. Monitorowanie wspólnych działań dotyczących powrotów powinno być prowadzone na podstawie obiektywnych i przejrzystych kryteriów i obejmować całe wspólne działanie dotyczące powrotów od etapu przed opuszczeniem kraju do czasu przekazania osób odsyłanych w kraju powrotu. ▌

4.           Państwa członkowskie regularnie informują Agencję o swoich potrzebach w zakresie pomocy lub koordynacji ze strony Agencji. Agencja opracowuje aktualizowany na bieżąco plan operacyjny, aby zapewnić wnioskującym państwom członkowskim konieczne wsparcie operacyjne, w tym wyposażenie techniczne, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Na wniosek dyrektora wykonawczego Zarząd podejmuje decyzję, zgodnie z art. 24, w sprawie treści aktualizowanego na bieżąco planu operacyjnego i sposobu działania przewidzianego w tym planie.

5.           Agencja współpracuje z właściwymi organami odpowiednich państw trzecich, o których mowa w art. 14, ustala najlepsze praktyki dotyczące uzyskiwania dokumentów podróży oraz powrotów przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich.

(13)  w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.         Podczas wykonywania zadań i korzystania z uprawnień zaproszeni funkcjonariusze przestrzegają przepisów prawa Unii, prawa międzynarodowego i prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego, zachowując zgodność z prawami podstawowymi.”;

(14)  art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11

Systemy wymiany informacji

Agencja może podjąć wszelkie niezbędne środki ułatwiające wymianę informacji istotnych dla jej zadań z Komisją i państwami członkowskimi oraz, w odpowiednich przypadkach, z agencjami Unii Europejskiej, o których mowa w art. 13. Opracowuje i stosuje ona system informacyjny umożliwiający wymianę informacji niejawnych z tymi podmiotami, w tym w zakresie danych osobowych, o których mowa w art. 11a, 11b i 11c.

Agencja może podjąć wszelkie niezbędne środki ułatwiające wymianę informacji istotnych dla jej zadań ze Zjednoczonym Królestwem i Irlandią, jeżeli dotyczą one działań, w których te państwa uczestniczą zgodnie z art. 12 i art. 20 ust. 5.”;

(15)  dodaje się artykuły ▌w brzmieniu:

„Artykuł 11a

Ochrona danych

Do przetwarzania danych osobowych przez Agencję stosuje się rozporządzenie (WE) nr 45/2001.

Zarząd ustanawia środki w celu stosowania przez Agencję rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w tym środki dotyczące inspektora ochrony danych Agencji. Środki te ustanawia się po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych. Bez uszczerbku dla art. 11b i 11c Agencja może przetwarzać dane osobowe w celach administracyjnych.

Artykuł 11b

Przetwarzanie danych osobowych w kontekście wspólnych działań dotyczących powrotów

Zgodnie ze środkami, o których mowa w art. 11a:

1.           Podczas wykonywania zadań związanych z organizacją i koordynacją wspólnych działań dotyczących powrotów państw członkowskich, o których mowa w art. 9, Agencja może przetwarzać dane osobowe osób, w stosunku do których takie działania są podejmowane.

2.           Przetwarzanie takich danych osobowych odbywa się z poszanowaniem zasad konieczności i proporcjonalności. W szczególności ściśle ogranicza się ono do tych danych osobowych, które są wymagane do celów przeprowadzenia wspólnych działań dotyczących powrotów.

3.           Dane osobowe powinny zostać usunięte natychmiast po osiągnięciu celu, dla którego zostały zgromadzone, nie później jednak, niż 10 dni po zakończeniu wspólnego działania dotyczącego powrotów.

4.           Jeśli dane osobowe nie zostały umieszczone na nośniku danych przez państwo członkowskie, Agencja może dokonać przekazania takich danych.

Artykuł 11c

Przetwarzanie danych osobowych zgromadzonych w ramach działań dotyczących powrotów, projektów pilotażowych i szybkich interwencji

Zgodnie ze środkami, o których mowa w art. 11a:

1.           Bez uszczerbku dla kompetencji państw członkowskich w zakresie gromadzenia danych osobowych w ramach wspólnych działań, projektów pilotażowych i szybkich interwencji oraz z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w ust. 2 i 3, Agencja może kontynuować proces przetwarzania danych osobowych zgromadzonych przez państwa członkowskie podczas takich działań operacyjnych i przekazanych Agencji w celu przyczynienia się do bezpieczeństwa na zewnętrznych granicach państw członkowskich Unii.

2.           Takie dalsze przetwarzanie danych osobowych przez Agencję ogranicza się do danych osobowych dotyczących osób podejrzanych przez właściwe organy państw członkowskich, na podstawie wiarygodnych przesłanek, o uczestnictwo w transgranicznych działaniach przestępczych, w ułatwianiu nielegalnych działań migracyjnych lub w działaniach związanych z handlem ludźmi określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiującej ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu.*

3.           Dane osobowe, o których mowa w ust. 2, są dalej przetwarzane przez Agencję jedynie w następujących celach:

a)     przekazanie, po indywidualnym rozpatrzeniu każdego przypadku, do Europolu lub innych organów ścigania Unii Europejskiej na podstawie art. 13;

b)     wykorzystanie w celu opracowania analiz ryzyka zgodnie z art. 4. Dane umieszczane w wynikach analiz ryzyka są zdepersonalizowane.

4.           Dane osobowe są usuwane natychmiast po ich przekazaniu do Europolu lub innych agencji Unii Europejskiej lub też wykorzystywane do przygotowania analiz ryzyka zgodnie z art. 4. Okres ich przechowywania nie powinien w żadnym przypadku przekroczyć trzech miesięcy od daty ich zgromadzenia.

5.           Przetwarzanie takich danych osobowych odbywa się z poszanowaniem zasad konieczności i proporcjonalności. Agencja nie może wykorzystywać danych osobowych do celów przeprowadzania dochodzeń, za które odpowiedzialne są właściwe organy krajowe.

W szczególności przetwarzanie danych jest ściśle ograniczone do tych danych osobowych, które są wymagane do celów, o których mowa w ust. 3.

6.           Bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 dalsze przekazywanie takich danych osobowych lub udzielanie jakichkolwiek informacji na ten temat przez Agencję państwom trzecim lub innym stronom trzecim jest zabronione.

Artykuł 11d

Zasady bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych i informacji szczególnie chronionych nieobjętych klauzulą poufności

1.           Agencja stosuje zasady Komisji dotyczące bezpieczeństwa zgodnie z załącznikiem do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom**. Odnosi się to między innymi do przepisów dotyczących wymiany, przetwarzania i przechowywania informacji niejawnych.

2.           Agencja stosuje zasady bezpieczeństwa dotyczące przetwarzania informacji szczególnie chronionych nieobjętych klauzulą poufności, przyjęte i wykonane przez Komisję Europejską. Zarząd ustanawia środki w celu stosowania tych zasad bezpieczeństwa.

________________

* Dz.U. L 328, 5.12.2002, s. 17.

** Dz.U. L 317, 3.12.2001, s. 1.”

(16)  art. 13 i 14 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 13

Współpraca z agencjami i organami Unii oraz organizacjami międzynarodowymi

Agencja może współpracować z Europolem, Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencją Praw Podstawowych oraz innymi agencjami i organami Unii oraz organizacjami międzynarodowymi właściwymi w kwestiach objętych niniejszym rozporządzeniem w ramach ustaleń roboczych dokonanych z tymi organami zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu oraz przepisami w sprawie uprawnień tych podmiotów. Agencja za każdym razem informuje Parlament Europejski o wszystkich takich ustaleniach.

Dalsze przekazywanie lub udzielanie przez Agencję jakichkolwiek informacji na temat danych osobowych innym agencjom lub organom Unii odbywa się na podstawie specjalnych ustaleń roboczych dotyczących wymiany danych osobowych oraz po otrzymaniu zgody Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

Agencja może również, za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego / zainteresowanych państw członkowskich, zaprosić obserwatorów z agencji i organów Unii lub organizacji międzynarodowych do uczestnictwa w swoich działaniach, o których mowa w art. 3, 4 i 5, w takim stopniu, w jakim ich obecność jest zgodna z celami tych działań, może przyczynić się do poprawy współpracy i wymiany najlepszych praktyk i nie ma wpływu na ogólne bezpieczeństwo tych działań. Udział tych obserwatorów może mieć miejsce wyłącznie za zgodą państw członkowskich, których dotyczą działania, o których mowa w art. 4 i 5 oraz wyłącznie za zgodą przyjmującego państwa członkowskiego w przypadku działań, o których mowa w art. 3. Szczegółowe zasady uczestnictwa obserwatorów załączone są do planu operacyjnego, o którym mowa w art. 3a ust. 1. Agencja zapewnia takim obserwatorom odpowiednie szkolenia przed rozpoczęciem ich udziału w działaniach.

Artykuł 14

Ułatwienie współpracy operacyjnej z państwami trzecimi oraz współpracy z właściwymi organami państw trzecich

1.           W kwestiach objętych działaniami Agencji i w zakresie wymaganym do wypełnienia jej zadań Agencja ułatwia współpracę operacyjną między państwami członkowskimi i państwami trzecimi w ramach polityki stosunków zewnętrznych Unii, w tym w odniesieniu do praw człowieka.

Zasady i standardy stosowane przez Agencję i państwa członkowskie są przynajmniej równoważne zasadom określonym w ustawodawstwie unijnym, również jeśli współpraca z państwami trzecimi ma miejsce na terytorium tych państw.

Ustanowienie współpracy z państwami trzecimi służy również promowaniu standardów europejskich w zakresie zarządzania granicami oraz obejmuje kwestie poszanowania praw podstawowych i godności człowieka.

2.           Agencja może współpracować z organami państw trzecich właściwymi w sprawach objętych niniejszym rozporządzeniem w ramach ustaleń roboczych dokonanych z tymi organami, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu. Te ustalenia robocze dotyczą jedynie zarządzania współpracą operacyjną.

3.           Agencja może oddelegować do państw trzecich swoich urzędników łącznikowych, którzy powinni być objęci możliwie najwyższą ochroną, aby mogli wykonywać swoje obowiązki. Wchodzą oni w skład lokalnych lub regionalnych sieci współpracy urzędników łącznikowych ds. imigracji państw członkowskich, tworzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 377/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji*. Urzędnicy łącznikowi są oddelegowywani wyłącznie do państw trzecich, w których sposoby zarządzania granicami są zgodne z minimalnymi standardami w zakresie praw człowieka. Ich oddelegowanie zatwierdzane jest przez Zarząd. W ramach polityki w zakresie stosunków zewnętrznych Unii w pierwszej kolejności należy oddelegowywać urzędników łącznikowych do tych państw trzecich, które, jak wynika z analizy ryzyka, stanowią kraj pochodzenia lub tranzytu w odniesieniu do nielegalnej migracji. Na zasadzie wzajemności Agencja może również przyjmować urzędników łącznikowych oddelegowywanych przez dane państwa trzecie na czas określony. Na wniosek dyrektora wykonawczego Zarząd co roku przyjmuje wykaz priorytetów zgodnie z przepisami art. 24.

4.           Zgodnie z prawem Unii i prawami podstawowymi do zadań urzędników łącznikowych Agencji należy nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z właściwymi organami w państwach trzecich, do których zostali oddelegowani, aby przyczynić się do zapobiegania i zwalczania nielegalnej imigracji oraz powrotu nielegalnych imigrantów.

5.           Agencja może korzystać z finansowania Unii zgodnie z przepisami odpowiednich instrumentów wspierających politykę stosunków zewnętrznych Unii. Agencja może wprowadzać w życie i finansować w państwach trzecich projekty pomocy technicznej dotyczące kwestii objętych niniejszym rozporządzeniem.▌

6.           Agencja może również, za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego / zainteresowanych państw członkowskich, zapraszać obserwatorów z państw trzecich ▌ do uczestnictwa w jej działaniach, o których mowa w art. 3, 4 i 5, w takim stopniu, w jakim ich obecność jest zgodna z celami tych działań, może przyczynić się do poprawy współpracy i wymiany najlepszych praktyk i nie ma wpływu na ogólne bezpieczeństwo tych działań. Udział tych obserwatorów może mieć miejsce wyłącznie za zgodą państw członkowskich, których dotyczą działania, o których mowa w art. 4 i 5 oraz wyłącznie za zgodą przyjmującego państwa członkowskiego w przypadku działań, o których mowa w art. 3. Szczegółowe zasady uczestnictwa obserwatorów załączone są do planu operacyjnego, o którym mowa w art. 3a ust. 1. Agencja zapewnia takim obserwatorom odpowiednie szkolenia przed rozpoczęciem ich udziału w działaniach.

7.           Zawierając umowy dwustronne z państwami trzecimi, o których mowa w art. 2 ust. 2, państwa członkowskie w stosownych przypadkach mogą włączyć do nich postanowienia dotyczące roli i kompetencji Agencji, w szczególności w odniesieniu do realizacji uprawnień wykonawczych przez członków zespołów oddelegowywanych przez Agencję w trakcie wykonywania działań, o których mowa w art. 3.

8.           Działania, o których mowa w ust. 2 i 3 są uzależnione od otrzymania uprzedniej ▌opinii Komisji oraz należy w możliwie najkrótszym terminie w pełni poinformować o tym Parlament Europejski.

____________________

Dz.U. L 64, z 2.3.2004, s. 1.”;

(16a) w art. 15 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:

„Agencja jest organem Unii. Ma ona osobowość prawną.”

(17)  dodaje się artykuł ▌w brzmieniu:

„Artykuł 15a

Porozumienie w sprawie siedziby

Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, które mają zostać przekazane Agencji w państwie członkowskim, w którym znajduje się jej siedziba, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo, jak również szczegółowe przepisy mające zastosowanie w państwie członkowskim do dyrektora wykonawczego, zastępcy dyrektora wykonawczego, członków Zarządu, pracowników Agencji i członków ich rodzin określa porozumienie w sprawie siedziby między Agencją a państwem członkowskim, w którym znajduje się jej siedziba. Porozumienie w sprawie siedziby zostaje zawarte po uzyskaniu zgody Zarządu. Państwo członkowskie, w którym znajduje się siedziba Agencji, zapewnia najlepsze możliwe warunki do prowadzenia działalności przez Agencję, w tym wielojęzyczne placówki szkolne o orientacji europejskiej i odpowiednie połączenia komunikacyjne.”;

(18)  w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a)           ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.         Do celów wykonania art. 3b ust 5, wyłącznie pracownik Agencji podlegający regulaminowi pracowniczemu i tytułowi II warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich zatrudniony przez Agencję może zostać mianowany oficerem koordynującym zgodnie z art. 8g. Do celów wykonania art. 3b ust. 3 wyłącznie eksperci krajowi oddelegowani przez państwo członkowskie do Agencji mogą zostać wyznaczeni do przydzielenia do europejskich zespołów straży granicznej. Zgodnie z tym artykułem Agencja wyznacza ekspertów krajowych, których przydziela się do europejskich zespołów straży granicznej.”

b)          dodaje się ustępy w brzmieniu:

„4.         Zarząd przyjmuje niezbędne środki wykonawcze w porozumieniu z Komisją zgodnie z ustaleniami zawartymi w art. 110 regulaminu pracowniczego urzędników Unii.

5.           Zarząd może przyjąć przepisy w celu umożliwienia oddelegowywania ekspertów krajowych z państw członkowskich do Agencji. Przepisy te uwzględniają wymogi art. 3b ust 3, w szczególności fakt, że są oni uznawani za zaproszonych funkcjonariuszy oraz wykonują zadania i posiadają uprawnienia, o których mowa w art. 10. Zawarte są w nich warunki oddelegowania.”;

(20)  w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:

a)      w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)     lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h)    określa strukturę organizacyjną Agencji i przyjmuje politykę kadrową Agencji, w szczególności wieloletni plan w zakresie polityki kadrowej ▌. Zgodnie z właściwymi przepisami ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 wieloletni plan w zakresie polityki kadrowej jest przedstawiany Komisji i władzy budżetowej po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji;”;

(ii)    dodaje się literę w brzmieniu:

„i)     przyjmuje wieloletni plan Agencji mający na celu nakreślenie przyszłej, długoterminowej strategii działań Agencji.”;

b)     ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Zarząd może doradzać dyrektorowi wykonawczemu w każdej sprawie ściśle związanej z rozwojem zarządzania operacyjnego granicami zewnętrznymi, w tym z działaniami dotyczącymi badań określonymi w art. 6”;

(21)  w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)      w ust. 1 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

„Możliwe jest wyznaczenie tej samej osoby na kolejne kadencje.”;

b)     ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W działaniach Agencji uczestniczą kraje stowarzyszone we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen. Każdy z tych krajów posiada w Zarządzie jednego przedstawiciela i jednego zastępcę. Na mocy odpowiednich postanowień ich umów o stowarzyszeniu opracowano porozumienia, które określają charakter i zakres oraz szczegółowe zasady uczestnictwa tych krajów w pracy Agencji, włączając w to postanowienia w sprawie wkładów finansowych i pracowników.”;

         :

(22)  w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:

a)      ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.         Parlament Europejski lub Rada mogą wezwać dyrektora wykonawczego Agencji do złożenia sprawozdania z wykonywania jego/jej zadań, zwłaszcza dotyczących wdrażania i monitorowania strategii w zakresie praw podstawowych, sporządzenia ogólnego sprawozdania Agencji za ubiegły rok, przedstawienia programu prac na nadchodzący rok oraz wieloletniego planu Agencji, o którym mowa w art. 20 lit. i).”;

b)     w ust. 3 dodaje się literę w brzmieniu:

„g)    zapewnia realizację planu operacyjnego, o którym mowa w art. 3a i 8g.”;

(22a) Dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 26a

Strategia w zakresie praw podstawowych

1.           Agencja opracowuje, rozwija i wdraża swoją strategię w zakresie praw podstawowych. Agencja wprowadza skuteczny mechanizm monitorowania przestrzegania praw podstawowych we wszystkich swoich działaniach.

2.           Agencja ustanawia Forum konsultacyjne wspierające dyrektora i zarząd w kwestiach związanych z prawami podstawowymi. Agencja zaprasza Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz inne właściwe organizacje do uczestnictwa w Forum konsultacyjnym. Na wniosek dyrektora wykonawczego Zarząd podejmuje decyzje w sprawie składu i metod pracy Forum konsultacyjnego oraz sposobów przekazywania mu informacji.

Zasięganie opinii Forum konsultacyjnego jest konieczne w przypadku kwestii związanych z dalszym rozwojem i wdrażaniem strategii w zakresie praw podstawowych, kodeksem postępowania i wspólnymi podstawowymi programami.

Forum konsultacyjne przygotowuje roczne sprawozdanie ze swoich działań. Sprawozdania te zostają upublicznione.

3.           Zarząd Agencji mianuje urzędnika ds. praw podstawowych. Posiada on odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie w dziedzinie praw podstawowych. Zachowuje on niezależność podczas pełnienia swoich obowiązków urzędnika ds. praw podstawowych i podlega bezpośrednio Zarządowi i Forum konsultacyjnemu. Składa on regularne sprawozdania, stanowiące jego wkład w mechanizm monitorowania praw podstawowych.

4.           Urzędnik ds. praw podstawowych i Forum konsultacyjne mają dostęp do wszelkich informacji dotyczących poszanowania praw podstawowych w odniesieniu do wszystkich działań Agencji.”;

(23)  w art. 33 dodaje się następujące ustępy:

„2a.       W następnej ocenie przeprowadza się również analizę potrzeb w zakresie dalszego zwiększenia koordynacji zarządzania zewnętrznymi granicami państw członkowskich, w tym możliwości stworzenia europejskiego systemu straży granicznej.

2b.         Ocena obejmuje szczegółową analizę przestrzegania Karty praw podstawowych podczas stosowania rozporządzenia.”.

Artykuł 2Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego          W imieniu Rady

Przewodniczący                                            Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego

Parlament Europejski podkreśla, że instytucje UE powinny dążyć do stosowania odpowiedniej i neutralnej terminologii w aktach prawnych dotyczących obywateli państw trzecich, którzy nie zostali upoważnieni przez władze państw członkowskich do przebywania na terytorium państw członkowskich lub których upoważnienie w tym zakresie straciło ważność. W takich przypadkach instytucje UE powinny zastąpić terminy „nielegalna imigracja” czy „nielegalni imigranci” terminami „imigracja o nieuregulowanym statusie” i „imigranci o nieuregulowanym statusie”.

(1)

Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

(2)

* Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.

(3)

          Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

(4)

          Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 30.

(5)

Dz.U. L 105 z 13.04.06, s. 1.

(6)

          Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

(7)

          Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(8)

          Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

(9)

          Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

(10)

          Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19.

(11)

         Dz.U. L 131 z 01.06.00, s. 43.

(12)

         Dz.U. L 64 z 07.03.02, s. 20.

(13)

         Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.


UZASADNIENIE

Jedną z cech wspólnej europejskiej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości jest usunięcie granic wewnętrznych, zwłaszcza w strefie Schengen. W wyniku tego granice zewnętrzne państw członkowskich UE stały się przedmiotem wspólnego zainteresowania, a potrzeba zintegrowania zarządzania granicami zewnętrznymi stała się jeszcze bardziej nagląca.

Przestrzeń swobodnego przemieszczania się Schengen, której granice zewnętrzne mają 42 672 km długości, a granice lądowe 8 826 km, składa się z 25 państw (w tym państw spoza UE) i umożliwia swobodne przemieszczanie się w jej obrębie prawie połowie miliarda osób zamieszkujących kontynent europejski. Zniesienie granic wewnętrznych zwiększyło swobodę przemieszczania się obywateli, czego nie udało się dotychczas osiągnąć w żaden inny sposób.

Jednak sytuacja ta wymaga skoordynowanego podejścia do ochrony granic zewnętrznych. Podczas gdy granice zewnętrzne pozostają otwarte i korzystne dla uprawnionych podróżnych oraz osób, które potrzebują ochrony, muszą one być zamknięte dla przestępczości transgranicznej oraz innych zakazanych działań.

Niezbędne jest zatem wprowadzenie zintegrowanego zarządzania zapewniającego jednolity i wysoki poziom kontroli i nadzoru. Sytuacja ta wymaga przyjęcia i wdrożenia wspólnych zasad oraz zwiększenia współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie ochrony granic zewnętrznych. Należy połączyć wysiłki i zasoby.

Co najważniejsze, współpraca musi opierać się na solidarności państw członkowskich, zwłaszcza w przypadku państw członkowskich, które znajdują się pod wpływem presji migracyjnej związanej z ich granicami ze względu na ich położenie geograficzne lub sytuację demograficzną. Obecnie najważniejszą kwestią jest oddelegowanie w październiku 2010 r. pierwszych zespołów szybkiej interwencji na granicy Fronteksu (RABITS) na prośbę Grecji ze względu na jej trudną sytuację na granicy z Turcją.

Agencja Frontex odgrywa niezwykle ważną rolę w związku z omawianą potrzebą koordynacji i solidarności.

Została ona utworzona w 2004 r. i zaczęła funkcjonować w 2005 r. Na przestrzeni ostatnich pięciu lat musiała się ona zmierzyć z gwałtownie zmieniającą się sytuacją strumienia migracji na zewnętrznych granicach Unii Europejskiej. Stała się ona instytucją zatrudniającą ponad 200 pracowników oraz działającą w ramach kilku operacji lądowych, powietrznych i morskich. Niestety nie osiągnęła ona oczekiwanego poziomu efektywności.

Musimy wyciągnąć wnioski z doświadczeń zdobytych podczas tych pierwszych lat działalności i powierzyć agencji nowy mandat oraz więcej środków i narzędzi do wykorzystania w celu zwiększenia jej efektywności.

Zgodnie z wymogiem zawartym w programie haskim Komisja przyjęła w dniu 13 lutego 2008 r. komunikat w sprawie oceny i przyszłego rozwoju agencji Frontex. Sytuacja agencji Frontex była brana pod uwagę w rezolucjach Parlamentu Europejskiego dotyczących imigracji, pakcie o imigracji i azylu oraz programie sztokholmskim. Ogólnym przesłaniem każdego z tych dokumentów było to, że należy ulepszyć wiele aspektów związanych z agencją.

Wielokrotnie opisywanym problemem było to, że agencja Frontex jest zbyt zależna od państw członkowskich w kwestii oddelegowywania pracowników i sprzętu do operacji koordynowanych przez agencję. Udział państw członkowskich był nieregularny, a deklaracje wsparcia finansowego w zakresie sprzętu były niskie. Wymienione niedociągnięcia w znaczący sposób zmniejszyły efektywność agencji. Innym problemem był brak współpracy ze strony państw trzecich.

Parlament Europejski ze swojej strony nieustannie wspierał agencję, zwłaszcza poprzez znaczne zwiększanie budżetu przeznaczanego na operacje Fronteksu, które miały miejsce w omawianym okresie. Ponadto Parlament wielokrotnie nawoływał o poprawę przepisów wykonawczych dotyczących agencji w celu wyeliminowania niedociągnięć i zwiększenia efektywności.

Wniosek przedstawiony przez Komisję jest krokiem w kierunku usprawnienia funkcjonowania agencji z uwzględnieniem doświadczenia zdobytego podczas początkowych lat jej działalności. Zawiera on poprawki niezbędne do zapewnienia lepiej zdefiniowanego mandatu oraz lepszego funkcjonowania agencji w nadchodzących latach.

Sprawozdawca akceptuje wnioski Komisji i ma nadzieję, że zostaną one ulepszone dzięki poprawkom zawartym w niniejszym raporcie.

Przyszłość agencji Frontex

Sprawozdawca uważa, że musimy dokładnie określić nasze oczekiwania związane z agencją Frontex oraz zastanowić się, jak dokładnie ma ona wyglądać. Traktat z Lizbony, program sztokholmski oraz zaproponowany akt prawny w sprawie jednego rynku są dowodem na to, że celem Europy jest osiągnięcie jednej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dla jej obywateli. W związku z tym musimy upewnić się, że mechanizmy związane z tą przestrzenią pozwolą nam spełnić te zamierzenia. Agencja Frontex nie jest wyjątkiem, dlatego też prawo wykonawcze, które jej dotyczy musi zostać zmienione, aby można było mieć pewność, że jest ona lepiej wyposażona do pełnienia swojej roli.

W związku z tym Frontex powinien być agencją koordynującą wspólne działania UE związane z granicami zewnętrznymi państw członkowskich UE. Agencja Frontex powinna przede wszystkim wspomagać państwa członkowskie w sytuacjach wymagających zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach zewnętrznych, a zwłaszcza te, które znajdują się pod szczególną i nieproporcjonalną presją. Poprzez takie działania agencja będzie odzwierciedleniem europejskiej solidarności; należy połączyć środki dostarczane przez różne państwa członkowskie, aby wesprzeć potrzebujące państwa członkowskie lub szczególne miejsca na zewnętrznej granicy Unii, które są narażone na niebezpieczne sytuacje lub wymagają wspólnych działań.

Frontex musi ściśle współpracować z innymi europejskimi agencjami, a zwłaszcza Europolem i Eurojustem w walce z przestępczością transgraniczną. Agencja musi również ściśle współpracować z Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, aby zapewnić, że obywatele państw trzecich szukający pomocy w UE będą mogli skorzystać z europejskiego systemu azylowego dzięki właściwym i legalnym środkom.

Ponadto agencja Frontex musi być dostępna zawsze, kiedy jest potrzebna, w tym również w sytuacjach nagłych. Europa nie może w dalszym ciągu bezsilnie przyglądać się nagłym sytuacjom, ponieważ nie jest w stanie zebrać środków lub aktywów. Agencja Frontex musi więc dysponować niezbędnymi środkami i wyposażeniem, które może dostarczać efektywnie i na czas, a jej przepisy muszą być aktualne, tak aby mogła ona spełniać powyższe cele.

Sprawozdawca uważa, że agencja Frontex powinna być w stanie zebrać krajowych funkcjonariuszy straży granicznej z różnych państw członkowskich UE i utworzyć pulę unijnych funkcjonariuszy straży granicznej, a raczej, tak jak proponowano, unijny system straży granicznej. Pulę tę należy utworzyć na potrzeby wspólnych działań, operacji w ramach szybkiej interwencji na granicy i projektów pilotażowych, w których agencja uczestniczy, a wszystkie państwa członkowskie powinny być zobowiązane do uczestnictwa. Agencja musi również wspierać tę pulę za pomocą specjalistycznych szkoleń lub innych inicjatyw. System ten mógłby mieć postać struktury embrionalnej, która w przyszłości mogłaby rozwinąć się w pełnoprawną unijną agencję straży granicznej.

Prawa podstawowe

Podobnie jak inne agencje i organy unijne Frontex ma obowiązek przestrzegać i stać na straży praw podstawowych we wszystkich obszarach swoich działań. Sprawozdawca z akceptuje wiele aspektów wniosku Komisji, który podkreśla znaczenie praw podstawowych i który rozszerza możliwości i obowiązki agencji Frontex związane z dopilnowaniem, aby poszanowania tych praw było nieodzownym elementem zarządzania granicami.

Proponowane poprawki

W świetle powyższego sprawozdawca proponuje poprawki do rozporządzenia dotyczącego agencji Frontex, aby osiągnąć następujące cele:

1. Wzmocnić postanowienia dotyczące podstawowych praw człowieka.

2. Połączyć artykuły dotyczące powołania wspólnych zespołów wsparcia Fronteksu oraz zespołów szybkiej interwencji na granicy w jeden artykuł dotyczący unijnego systemu straży granicznej, który będzie się składał z puli krajowych funkcjonariuszy straży granicznej, których agencja będzie mogła oddelegowywać do wspólnych działań, operacji w ramach szybkiej interwencji na granicy oraz projektów pilotażowych. Dzięki temu przepisy rozporządzenia staną się bardziej czytelne, pozwoli to na zwiększenie przejrzystości, uniknięcie dublowania i mylenia ról oraz, co najważniejsze, nada operacjom agencji bardziej przejrzysty europejski charakter.

3. Wesprzeć propozycję Komisji związaną z wymogiem dotyczącym uczestnictwa państw członkowskich w europejskim systemie straży granicznej poprzez udostępnienie własnych krajowych funkcjonariuszy straży granicznej, wprowadzeniem klauzuli dotyczącej obowiązkowej solidarności oraz wyposażeniem agencji w środki, które pozwolą na zakup lub udostępnienie własnego sprzętu.

4. Agencja powinna zostać zobowiązana do poświęcania szczególnej uwagi państwom członkowskim, których krajowe systemy azylowe borykają się ze szczególnymi lub nieproporcjonalnymi obciążeniami.

5. Skrócić czas, w ciągu którego operacje w ramach szybkiej interwencji na granicy powinny być rozpoczynane. Wszystkie terminy działań zostały skrócone, w związku z czym szybkie interwencje na granicy rzeczywiście będą mogły mieć miejsce w nagłych sytuacjach.

6. Wprowadzić rolę agencji Frontex polegającą na udzielaniu wsparcia w przypadku dobrowolnych powrotów, która będzie rolą nadrzędną w stosunku do roli agencji związanej z powrotami innego rodzaju.

7. Wprowadzić regionalne urzędy operacyjne na podstawie niedawnych doświadczeń z otwarcia pierwszego regionalnego urzędu w Grecji.

8. Upoważnić agencję do przetwarzania danych osobowych w celu zwiększenia jej roli w zwalczaniu przestępczości transgranicznej i nielegalnej migracji oraz jednocześnie opracować odpowiednie środki ostrożności związane z ochroną danych osobowych. Dane powinny być przetwarzane wyłącznie dla określonych celów, czyli w sytuacjach dotyczących osób, w przypadku których istnieją wiarygodne podstawy do podejrzeń o uczestnictwo w transgranicznych działaniach przestępczych, nielegalnych działaniach migracyjnych lub działaniach związanych z handlem ludźmi, osób będących ofiarami tego rodzaju działań, których dane mogłyby pomóc w odnalezieniu sprawców takich nielegalnych działań oraz osób będących podmiotami działań dotyczących powrotów, w których agencja uczestniczy. Powinno się wprowadzić surowe kryteria dotyczące tego, w jaki sposób należy postępować z tymi danymi.

9. Zwiększyć demokratyczną kontrolę agencji nadając Parlamentowi większą moc w kwestii monitorowania pracy agencji, łącznie z jej porozumieniami pracowniczymi z państwami trzecimi.

10. Zażądać dokonania analizy mandatu agencji po pięciu latach, aby zastanowić się nad dalszym rozwojem unijnego systemu straży granicznej.


OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ

25 maja 2011 r.

Juan Fernando López Aguilar,

Przewodniczący

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

BRUKSELA

Przedmiot:       Opinia w sprawie podstawy prawnej wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX) [COM(2010)0061] - C7 0045/2010 – 2010/0039(COD))

Szanowny Panie Przewodniczący!

Pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. zwrócił się Pan do Komisji Prawnej, zgodnie z art. 37 Regulaminu, o rozpatrzenie kwestii zmiany podstawy prawnej wyżej wymienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia.

Komisja zaproponowała podstawę prawną z artykułów 74 i 77 ust. 1 lit. b) i c) TFUE zawartych w tytule V „Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”.

W kontekście negocjacji z Radą i Komisją oraz w celu osiągnięcia porozumienia w pierwszym czytaniu, zaproponowano, by drugi z artykułów stanowiących podstawę prawną zastąpić art. 77 ust. 2 lit. b) i d) TFUE.

I - Kontekst

Komisja przedstawiła powyższy wniosek w lutym 2010 r. w celu umocnienia agencji FRONTEX, sprecyzowania jej zadań i wyeliminowania stwierdzonych niedociągnięć poprzez przyjęcie rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 w świetle przeprowadzonych ocen i praktycznych doświadczeń.

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 zostało zmienione w 2007 r. rozporządzeniem (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającym mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy, którego podstawę stanowiły analogiczne postanowienia Traktatu WE, tj. art. 62 ust. 2 lit. a) i art. 66 TWE.

Jak wiadomo, traktat lizboński zniósł strukturę filarów i obecnie niemal całe prawodawstwo w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości podlega zwykłej procedurze ustawodawczej. Dla przedmiotowego wniosku Komisja wskazała jako podstawę prawną art. 74 i art. 77 ust. 1 lit. b) i c) TFUE.

II - Odnośne artykuły traktatów

We wniosku Komisji jako podstawę prawną przedstawiono następujące artykuły TFUE (wyróżnienie dodano):

Artykuł 74

Rada przyjmuje środki w celu zapewnienia współpracy administracyjnej między właściwymi służbami Państw Członkowskich w dziedzinach, o których mowa w niniejszym tytule, jak również między tymi służbami a Komisją. Rada stanowi na wniosek Komisji, z zastrzeżeniem artykułu 76, i po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

Artykuł 76

Akty, o których mowa w rozdziałach 4 i 5, jak również środki, o których mowa w artykule 74, które zapewniają współpracę administracyjną w dziedzinach, o których mowa w tych rozdziałach, są przyjmowane:

a) na wniosek Komisji; lub

b) z inicjatywy jednej czwartej Państw Członkowskich.

Artykuł 77

1. Unia rozwija politykę mającą na celu:

a) zapewnienie braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich obywatelstwa, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych;

b) zapewnienie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych;

c) stopniowe wprowadzanie zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi.

2. ...

a) ...

b) ...

c) ...

d) ...

e) ...

3. ...

4. ...

Proponujemy zastąpienie drugiego z artykułów zaproponowanej przez Komisję podstawy prawnej następującym artykułem TFUE:

Artykuł 77

1. ...

2. Do celów ustępu 1 Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, przyjmują środki dotyczące:

a) wspólnej polityki w zakresie wiz i innych dokumentów uprawniających do krótkiego pobytu;

b) kontroli, którym podlegają osoby przekraczające granice zewnętrzne;

c) warunków swobodnego przemieszczania się obywateli państw trzecich, w krótkim okresie, na terytorium Unii;

d) wszelkich środków niezbędnych dla stopniowego wprowadzania zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi;

e) braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich obywatelstwa, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych.

3. ...

4. ...

Następujące artykuły stanowiły podstawę prawną zmiany w 2007 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 863/2007:

Artykuł 62 TWE

Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 67, przyjmuje w ciągu 5 lat od chwili wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu:

1. środki zmierzające do zapewnienia, zgodnie z artykułem 14, iż osoby będące obywatelami Unii lub obywatelami państw trzecich nie podlegają jakiejkolwiek kontroli przy przekraczaniu granic wewnętrznych;

2. środki dotyczące przekraczania granic zewnętrznych Państw Członkowskich, które określają:

a) normy i procedury, których powinny przestrzegać Państwa Członkowskie przy wykonywaniu kontroli osób na tych granicach;

b) ...

i) ...

ii) ...

iii) ...

iv) ...

3. ...

Artykuł 66 TWE

Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w artykule 67, przyjmuje środki w celu zapewnienia współpracy między właściwymi służbami administracyjnymi Państw Członkowskich w dziedzinach określonych w niniejszym tytule, jak również między tymi służbami a Komisją.

Artykuł 67 TWE

1. W okresie przejściowym pięciu lat od chwili wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu Rada stanowi jednomyślnie na wniosek Komisji lub z inicjatywy Państwa Członkowskiego oraz po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

2. Po tym pięcioletnim okresie:

– Rada stanowi na wniosek Komisji; Komisja analizuje każde żądanie Państwa Członkowskiego przedłożenia przez nią wniosku Radzie,

– Rada, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, podejmuje decyzję w celu zapewnienia, by procedura z artykułu 251 miała zastosowanie do wszystkich lub niektórych dziedzin objętych niniejszym tytułem oraz dostosowania przepisów dotyczących właściwości Trybunału Sprawiedliwości.

3. Na zasadzie odstępstwa od ustępów 1 i 2, środki określone w artykule 62 punkt 2 lit. b) ppkt i) oraz iii), i począwszy od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu, są przyjmowane przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

4. Na zasadzie odstępstwa od ustępu 2, środki określone w artykule 62 punkt 2 lit. b) ppkt ii) oraz iv), i po upływie pięciu lat od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu, są przyjmowane przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w artykule 251.

5. Na zasadzie odstępstwa od ustępu 1, Rada przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w artykule 251:

– środki przewidziane w artykule 63 ustęp 1 i ustęp 2 lit. a), pod warunkiem że Rada przyjęła uprzednio, zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, przepisy wspólnotowe określające wspólne reguły i podstawowe zasady rządzące tymi dziedzinami,

– środki przewidziane w artykule 65, z wyjątkiem aspektów dotyczących prawa rodzinnego.

III - Zaproponowana podstawa prawna

Artykuł 74 TFUE, który odnosi się do procedury przewidzianej w art. 76 TFUE w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych i współpracy policyjnej, ustanawia ogólną zasadę dotyczącą współpracy administracyjnej między właściwymi służbami państw członkowskich. Zgodnie z tymi dwoma artykułami Rada sama przyjmuje środki, a Parlament wydaje jedynie opinię. Należy jednak zauważyć, że na mocy art. 16 ust. 3 TUE Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów, jako że art. 76 TFUE nie przewiduje innej możliwości.

Artykuł 77 ust. 1 lit. b) i c) przewiduje, że Unia będzie rozwijać politykę mającą na celu zapewnienie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych oraz stopniowe wprowadzanie zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi.

Artykuł 77 ust. 2 upoważnia Parlament i Radę do przyjęcia środków niezbędnych dla realizacji polityki, o której mowa w pierwszym ustępie, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Wymienia on ponadto poszczególne zadania i obszary, dla których należy te środki przyjąć, a lit. b) i c) mówią odpowiednio o kontroli osób i o zintegrowanym systemie zarządzania granicami zewnętrznymi.

IV - Orzecznictwo w sprawie podstawy prawnej

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wybór podstawy prawnej wspólnotowego aktu prawnego musi być oparty na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej; należą do nich w szczególności cel i treść danego aktu(1).

Wybór niewłaściwej podstawy prawnej może zatem uzasadniać uchylenie danego aktu.

W sprawie Melki(2) dotyczącej przyjęcia środków dotyczących braku jakiejkolwiek kontroli osób przy przekraczaniu granic wewnętrznych, Trybunał Sprawiedliwości powołał się raczej na art. 77 ust. 2 TFUE, a nie na art. 77 ust. 1 TFUE, jako artykuł stanowiący podstawę prawną zastępującą art. 62 TWE.

V. Cel i treść proponowanego rozporządzenia

Punkty preambuły proponowanego rozporządzenia określają jego cel w następujący sposób:

a) Celem polityki Unii w dziedzinie granic zewnętrznych jest zintegrowane zarządzanie zapewniające jednolity i wysoki poziom kontroli oraz ochrony i aby to osiągnąć, przewidziano ustanowienie wspólnych zasad odnośnie do standardów i procedur dotyczących kontroli granic zewnętrznych. Skuteczne wprowadzenie w życie wspólnych zasad wymaga wzmożonej koordynacji współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi.

b) Program sztokholmski zawiera wezwanie do sprecyzowania i zwiększenia roli Fronteksu w odniesieniu do zarządzania granicami zewnętrznymi Unii Europejskiej. Należy zatem zmienić mandat Agencji, w szczególności aby wzmocnić jej zdolności operacyjne.

c) Należy ustanowić zespoły funkcjonariuszy straży granicznej przeznaczonych do oddelegowania przez Agencję do udziału we wspólnych działaniach i projektach pilotażowych. Agencja powinna zapewnić szkolenie na poziomie europejskim dla instruktorów krajowych funkcjonariuszy straży granicznych, dotyczące również praw podstawowych, a także dodatkowe szkolenia i seminaria związane z kontrolą i ochroną granic zewnętrznych oraz wydaleniami obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie w państwach członkowskich, przeznaczone dla funkcjonariuszy właściwych służb krajowych.

d) Do celów wypełnienia swojej misji Agencja powinna współpracować z Europolem, Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencją Praw Podstawowych oraz innymi agencjami i organami Unii Europejskiej, właściwymi organami państw trzecich oraz organizacjami międzynarodowymi, a także powinna ona ułatwić współpracę operacyjną między państwami członkowskimi i państwami trzecimi w ramach polityki stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej.

e) Ustanowienie współpracy z państwami trzecimi ma znaczenie również w odniesieniu do promowania standardów europejskich w zakresie zarządzania granicami, w tym przestrzegania praw podstawowych i godności człowieka.

Część normatywna przedstawia się następująco:

Artykuł 1 określa proponowane zmiany do rozporządzenia. Dodano następujące nowe artykuły:

o artykuł 3 dotyczący wspólnych działań i projektów pilotażowych na granicach zewnętrznych;

o artykuł 3a dotyczący aspektów organizacyjnych wspólnych działań i projektów pilotażowych;

o artykuł 3b i 3e dotyczące składu i oddelegowania wspólnych zespołów wsparcia Fronteksu oraz instrukcji;

o artykuł 4 dotyczący analizy ryzyka;

o artykuł 6 dotyczący monitorowania badań i uczestnictwa w badaniach

o artykuł 7 dotyczący wyposażenia technicznego;

o artykuł 9 dotyczący współpracy w zakresie powrotów przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich;

o artykuły 11-11b dotyczące systemu wymiany informacji, ochrony danych oraz zasad bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych i informacji szczególnie chronionych nieobjętych klauzulą poufności;

o artykuł 13 dotyczący współpracy z agencjami i organami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi;

o artykuł 14 dotyczący współpracy z państwami trzecimi;

o artykuł 15a dotyczący porozumienia w sprawie siedziby.

Artykuł 2 dotyczy wejścia w życie.

VI - Określenie właściwej podstawy prawnej

Z celu i treści wniosku jasno wynika, że zaproponowane zmiany dotyczą tych samych kwestii, co cel i treść zmienionego rozporządzenia. Tamto rozporządzenie wraz z późniejszymi zmianami było jednak oparte na art. 62 ust. 2 lit. a), art. 66 i 67 TWE.

Drugi z artykułów stanowiących podstawę prawną zaproponowaną przez Komisję dla tego wniosku, tj. art. 77 ust. 1 lit. b) i c) TFUE, nie dotyczy przeprowadzania kontroli osób i skutecznego nadzoru nad przekraczaniem granic zewnętrznych wraz ze stopniowym wprowadzaniem zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi. Przewiduje jedynie, że UE jest zobowiązana do opracowania polityki w tym zakresie. Nie stanowi on zatem podstawy prawnej umożliwiającej uchwalanie aktów legislacyjnych.

Zaproponowana alternatywna podstawa prawna z art. 77 ust. 2 lit. b) i d) TFUE dotyczy tych samych kwestii, lecz przewiduje wyraźnie przyjęcie środków w drodze procedury współdecyzji dla celów rozwoju polityki określonej w art. 77 ust. 1 TFUE. Trybunał Sprawiedliwości powołał się ponadto w swoim orzecznictwie raczej na art. 77 ust. 2 TFUE, a nie art. 77 ust. 1 TFUE, jako podstawę prawną zastępującą art. 62 TWE. Proponowana alternatywna podstawa prawna jednoznacznie stanowi zatem odpowiednią podstawę prawną w tym przypadku.

Mimo że art. 74 i 76 TFUE, w przeciwieństwie do art. 77 ust. 2 TFUE, nie przewidują zastosowania zwykłej procedury ustawodawczej, przewidują, że Rada stanowi większością kwalifikowaną. W konsekwencji między tymi artykułami nie występuje niezgodność proceduralna.

VII - Wnioski i zalecenie

Komisja rozpatrzyła powyższą sprawę na posiedzeniu w dniu 24 maja 2011 r.

Na posiedzeniu w dniu 24 maja 2011 r. Komisja Prawna postanowiła jednogłośnie(3) zalecić co następuje:

Artykuł 77 ust. 1 lit. b) i c) TFUE należy zastąpić art. 77 ust. 2 lit. b) i d) TFUE, tak aby łącznie z art. 74 TFUE stanowił on podstawę prawną rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX) [COM(2010)0061].

Z poważaniem

Klaus-Heiner LEHNE

(1)

Sprawa C-45/86 Komisja przeciwko Radzie („Ogólny system preferencji celnych”) [1987] Zb. Orz. 1439, ust. 5; sprawa C-440/05 Komisja przeciwko Radzie, [2007] Zb.Orz. s. I-9097; sprawa C-411/06 Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie (8 września 2009 r.) (Dz.U. C 267 z 7.11.2009, s. 8 http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:C:2009:267:0008:0009:PL:PDF).

(2)

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2010 r. w połączonych sprawach C-188/10 Aziz Melki i C-189/10 Sélim Abdeli (nieopublikowane dotychczas w zbiorze orzeczeń Trybunału), ust. 65.

(3)

W głosowaniu końcowym uczestniczyli: Klaus-Heiner Lehne, Raffaele Baldassarre, Sebastian Valentin Bodu, Pablo Arias Echeverría, Alajos Mészáros, Rainer Wieland, Tadeusz Zwiefka, Luigi Berlinguer, Françoise Castex, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Antonio Masip Hidalgo, Bernhard Rapkay, Evelyn Regner, Alexandra Thein, Diana Wallis, Cecilia Wikström, Christian Engström, Syed Kamall, Zbigniew Ziobro, Jiří Maštálka, Francesco Enrico Speroni, Dimitar Stoyanov, Piotr Borys, Kurt Lechner, József Szájer, Eva Lichtenberger.


OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych (18.1.2011)

dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

(COM(2010)0061 – C7-0045/2010 – 2010/0039(COD))

Sprawozdawczyni: Barbara Lochbihler

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Dnia 24 lutego 2010 r. Komisja przyjęła wniosek ustawodawczy, w którym zaproponowano zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2007/2004 ustanawiającym Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX).

Przedmiotowy wniosek legislacyjny ma na celu dostosowanie rozporządzenia w świetle komunikatu Komisji z 2008 r. w sprawie oceny i przyszłego rozwoju agencji Frontex oraz zaleceń Zarządu, tak aby zwiększyć zdolności operacyjne Agencji. Konkretniej, wniosek ma nadać Agencji wzmocnioną rolę w przygotowywaniu, koordynowaniu i realizowaniu działań, ze szczególnym uwzględnieniem podziału zadań między Agencją a państwami członkowskimi, a mianowicie w zakresie oddelegowywania zasobów ludzkich i udostępniania wyposażenia technicznego. Poza tym dzięki wnioskowi mandat wewnętrzny i zewnętrzny Fronteksu oraz jego uprawnienia znacząco się zwiększą. Agencja będzie mogła współuczestniczyć w przeprowadzaniu operacji patrolowania granic wraz z państwami członkowskimi UE, delegować urzędników łącznikowych do państw trzecich, koordynować wspólne działania dotyczące powrotów, uruchamiać i finansować projekty pilotażowe.

Przegląd mandatu Fronteksu następuje po istotnym i stopniowym zwiększeniu jego budżetu. Agencja rozpoczęła działalność w 2004 r. z budżetem w wysokości 6,2 mln, a teraz osiągnęła poziom 83 mln w 2009 r.

Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego powstały nowe ramy prawne, które należy wziąć pod uwagę w niniejszej opinii, gdyż traktat „uwspólnotawia” przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, zwiększa jurysdykcję Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tej dziedzinie, poszerza uprawnienia Parlamentu Europejskiego, przyznając mu rolę w stanowieniu prawa równoprawną z rolą, jaką pełni Rada, oraz umacnia zasady praw podstawowych, jako że nadaje Karcie praw podstawowych wiążący charakter oraz włącza UE w proces przystąpienia do EKPCz.

Dlatego właśnie opinia sporządzona przez Podkomisję Praw Człowieka dla Komisji Spraw Zagranicznych ma na celu zbadanie, w jaki sposób w świetle przeglądu i rozszerzenia jej mandatu Agencja może zagwarantować, chronić i wspierać poszanowanie praw podstawowych zgodnie ze swoimi zobowiązaniami jako agencja UE. Jednocześnie zmierza ona do rozwiązania kwestii kompetencji i odpowiedzialności, a także braku przejrzystości Agencji, tak aby dostosować ją do przepisów i ducha traktatu lizbońskiego. We wniosku Komisji ogólne zagadnienie podziału kompetencji pomiędzy funkcjonariuszami państw członkowskich, funkcjonariuszami straży granicznej goszczącego państwa członkowskiego i personelem Fronteksu wciąż pozostaje niejasne i niejednoznaczne, a powinno zostać rozpatrzone przez przedmiotowo właściwą komisję Parlamentu wraz z otwartymi kwestiami dotyczącymi organu właściwego dla skarg w przypadku naruszeń praw człowieka w odniesieniu do migrantów.

Zaproponowane przez Komisję zmiany należy przyjąć z zadowoleniem; zmierzają one do sformalizowania zaangażowania i zobowiązań Agencji w zakresie przestrzegania praw podstawowych w następujących dziedzinach poprzez:

- wyjaśnienie ram prawnych operacji Fronteksu dzięki potwierdzeniu, że działania Agencji podlegają kodeksowi granicznemu Schengen i powinny być przeprowadzane zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii, prawem międzynarodowym, zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do ochrony międzynarodowej i prawami podstawowymi;

- organizowanie obowiązkowych szkoleń w dziedzinie praw podstawowych dla personelu biorącego udział we wspólnych działaniach;

- stworzenie systemu zgłaszania incydentów i oceny;

- uzależnienie wsparcia finansowego dla wspólnych działań dotyczących powrotów od pełnego przestrzegania Karty praw podstawowych;

- opracowanie kodeksu postępowania w sprawie powrotów nielegalnych imigrantów z państw trzecich, m.in. ustanowienie skutecznego systemu monitorowania przymusowych powrotów, realizowanego w sposób niezależny przez samodzielny podmiot monitorujący, który będzie składał odpowiednie sprawozdania Komisji;

- wymóg, by Zarząd w ocenie dokonywanej co pięć lat zamieścił specjalną analizę „sposobu, w jaki przestrzegano Karty praw podstawowych”.

Niemniej jednak powyższe propozycje wciąż pozostają ograniczone i niesystematyczne. Zaproponowane środki muszą być wdrażane w sposób systematyczny i wiążący, żeby stać się skutecznymi mechanizmami. Poza tym niezależną i wysoko wykwalifikowaną fachową wiedzę w dziedzinie praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej należy uznać za kluczową na wszystkich szczeblach i etapach działań prowadzonych przez Frontex.

Proces oceny działań Agencji, którą Zarząd przeprowadza co pięć lat, dowiódł dotychczas, że nigdy szczegółowo nie oceniono wpływu praw człowieka na jej działalność, mimo że Parlament Europejski w rezolucji z dnia 18 grudnia 2008 r. wzywał „do pełnej oceny działalności Fronteksu pod względem jego wpływu na podstawowe swobody i prawa, łącznie ze zobowiązaniem do ochrony ludzi”. W związku z tym niezbędna jest niezależna ocena, w której będą uczestniczyli partnerzy Fronteksu, tacy jak Agencja Praw Podstawowych i UNHCR, a także organizacje pozarządowe posiadające odpowiednią wiedzę fachową, tak aby zgodnie z propozycją wzmocnić wewnętrzny i zewnętrzny mandat Agencji. Ponadto sprawozdawczyni zaleca zmianę nowego art. 33 ust. 2b, tak aby wymagał on, żeby ocena skupiała się raczej na tym, w jaki sposób zagwarantowano prawa wynikające z Karty praw podstawowych, a nie na sposobie przestrzegania Karty. Byłoby nawet wskazane załączenie takiej oceny do ogólnego sprawozdania rocznego Fronteksu.

Poza ww. oceną dokonywaną co pięć lat przeprowadzane przez Frontex własne oceny wspólnych działań oraz projektów pilotażowych wymagają systematycznego i niezależnego monitoringu i oceny, w jaki sposób zobowiązania w dziedzinie praw człowieka wypełniono w praktyce, i nie powinny ograniczać się do badania, czy zrealizowano cele operacyjne. Takie niezależne sprawozdanie musi stać się zasadniczą kwestią w zmienionym rozporządzeniu. Ponadto ocena zgodności z prawami podstawowymi stworzyłaby Komisji rzeczywistą możliwość reagowania na wszelkie braki w odniesieniu do stosowania prawa UE wynikające z działań Fronteksu. Powinno się rozszerzyć obecną współpracę z UNHCR, tak aby umożliwić tej agencji ONZ udział w przygotowywaniu i przeprowadzaniu wspólnych działań, zwłaszcza obejmujących kwestie azylowe.

Włączenie do wniosku legislacyjnego systemu sprawozdawczości i oceny, w którym ujęto przepisy o zgłaszaniu incydentów, jest krokiem we właściwym kierunku, choć wciąż nie przewiduje konkretnych procedur zagwarantowania zgodności z Kartą praw podstawowych oraz monitorowania kompetencji i odpowiedzialności, przy czym ten drugi element jest we wniosku Komisji bardzo nieprecyzyjny. Zgodnie z wymogami w zakresie monitorowania, wprowadzonymi dla wspólnych działań dotyczących powrotów zmienione rozporządzenie powinno zawierać obowiązkowy wymóg w odniesieniu do wszystkich działań Fronteksu, żeby podlegały one niezależnej obserwacji i sprawozdawczości na użytek instytucji unijnych pod kątem zgodności z prawem UE i prawami podstawowymi.

Należy z zadowoleniem przyjąć nowy przepis zawarty we wniosku ustawodawczym, który przewiduje, że odpowiednie szkolenie powinno stać się obowiązkowe dla wszystkich osób zaangażowanych we wspólne działania. Frontex i Agencja Praw Podstawowych podpisały niedawno umowę o współpracy, w której m.in. przewidziano ocenę potrzeb szkoleniowych personelu Fronteksu oraz ocenę przeprowadzania szkoleń w dziedzinie praw człowieka. Ponadto wymiana not między Fronteksem i UNHCR sformalizowała współpracę tych agencji w tej dziedzinie od 2008 r.

Niemniej jednak Komisja musi udostępnić Parlamentowi informacje dotyczące szkoleń, m.in. ocen, jakich ma dokonywać Agencja Praw Podstawowych. Wzmocnioną współpracę zarówno z Agencją Praw Podstawowych, jak i z UNHCR w inicjatywach dotyczących budowania potencjału, takich jak szkolenia, można uznać za wyraźną wartość dodaną. Jednocześnie Frontex powinien zapewnić udział organizacji społeczeństwa obywatelskiego w opracowywaniu i realizacji programów szkoleniowych.

Sprawozdawczyni jest zdania, że należy istotnie wzmocnić wymiar doradztwa prawnego we Fronteksie, powołując zespół ekspertów w dziedzinie praw obcokrajowców i ochrony międzynarodowej, w tym w sprawach związanych z azylem. Taki zespół, którego głównym zadaniem byłoby doradzanie osobom ubiegającym się o azyl i innym osobom w szczególnie trudnej sytuacji, takim jak kobiety ciężarne, dzieci i ofiary handlu ludźmi, powinien regularnie uczestniczyć w przeprowadzaniu działań Fronteksu i współpracować z właściwymi krajowymi służbami azylowymi oraz organizacjami pozarządowymi posiadającymi odpowiednią wiedzę fachową.

Poszerzony mandat zewnętrzny Fronteksu jest przedmiotem zainteresowania z punktu widzenia praw człowieka i powinien wymagać szeregu gwarancji, żeby zapewnić zgodność ze zobowiązaniami UE w dziedzinie praw podstawowych. Sprawozdawczyni usilnie zaleca włączenie do wniosku ustawodawczego jasnego odniesienia do poszanowania zasady non-refoulement (zakaz wydalania) zgodnie z art. 19 Karty praw podstawowych oraz do prawa każdej osoby do opuszczenia kraju, w tym swojego, zgodnie z art. 12 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 2 ust. 2 protokołu 4 do EKPCz. We wniosku Komisji zapewniono, że urzędnicy łącznikowi muszą wykonywać swoje obowiązki zgodnie z prawem unijnym i prawami podstawowymi oraz być oddelegowywani do „państw trzecich, w których sposoby zarządzania granicami są zgodne z minimalnymi standardami w zakresie praw człowieka”. Jednak te gwarancje w każdym razie powinno się stosować do ww. urzędników łącznikowych. W związku z tym sprawozdawczyni podkreśla konieczność wyjaśnienia ich funkcji, której nie można zrównać z funkcjami doradczymi, które czasami wykonują krajowi urzędnicy łącznikowi, oraz zapewnienia tym urzędnikom specjalistycznych szkoleń w dziedzinie praw podstawowych i dostępu do międzynarodowej ochrony. Ponadto wzmocniona współpraca z państwami trzecimi, którą sformalizowały dwustronne ustalenia robocze pomiędzy Fronteksem i państwami trzecimi, wymaga oceny praw człowieka w danym państwie trzecim, zanim takie ustalenia zostaną dokonane .

Według opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych „potrzebna jest specjalna podstawa prawna, która rozwiąże kwestię przetwarzania danych osobowych przez Frontex i wyjaśni okoliczności, w których Agencja może przetwarzać dane, z zastrzeżeniem mocnych gwarancji ochrony danych”. Włączenie do tego wniosku ustawodawczego odpowiedniej podstawy prawnej i gwarancji sprawozdawczyni uznaje za kwestię kluczową, przy uwzględnieniu poszerzonej roli i odpowiedzialności wewnętrznej i zewnętrznej Agencji, zwłaszcza w związku z przestrzeganiem zasady non-refoulement.

Jeżeli chodzi o robocze ustalenia między Fronteksem i władzami państw trzecich, we wniosku Komisji powołano się jedynie na wcześniejsze zatwierdzenie przez Komisję, bez jakiejkolwiek kontroli demokratycznej ze strony Parlamentu Europejskiego. Jako że Frontex jest organem unijnym podlegającym zasadzie pełnej kontroli demokratycznej i przejrzystości, będzie wskazane i uzasadnione, żeby Parlament Europejski uzyskiwał pełne informacje o takich ustaleniach roboczych. Ponadto powinno się zapewnić większą przejrzystość wobec Parlamentu i bardziej udostępnić mu dokumentację, taką jak sprawozdania z analizy ryzyka, oceny wspólnych działań oraz wymagane oceny sytuacji praw człowieka dokonywane przed zawarciem porozumień.

POPRAWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka       1

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Punkt 4 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami zawartymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, przede wszystkim: zasadą godności człowieka, zakazem tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania, prawem do wolności i bezpieczeństwa, prawem do ochrony danych osobowych, prawem do azylu, zasadą non-refoulement, zasadą niedyskryminacji, prawami dziecka oraz prawem do skutecznego środka prawnego. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z tymi prawami i zasadami.

(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami zawartymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej Kartą), przede wszystkim: zasadą godności człowieka, zakazem tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania, prawem do wolności i bezpieczeństwa, prawem do ochrony danych osobowych, prawem do azylu, zasadą non-refoulement, zasadą niedyskryminacji, prawami dziecka oraz prawem do skutecznego środka prawnego. W niniejszym rozporządzeniu ponownie przyjęto postanowienia dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy1, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich2, a także dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy3 i dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl4. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z tymi prawami i zasadami.

 

___________________

1 Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 12-23.

 

2 Dz.U. L 348 z 24.12.08, s. 98-107.

 

3 Dz.U. L 326 z 13.12.2005, s. 13-34.

 

4 Dz.U. L 31 z 6.2.2003, s. 18-25.

Uzasadnienie

Frontex w ramach swoich działań z zakresu zarządzania granicami, zgodnie ze swoimi zobowiązaniami dotyczącymi ochrony międzynarodowej, musi przestrzegać przepisów dyrektywy 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony.

Poprawka  2

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Punkt 4 a preambuły (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(4a) Agencja powinna w pełni egzekwować zarówno postanowienia Karty, przy odpowiednim uwzględnieniu poszanowania i ochrony przynależnych imigrantom praw człowieka, jak również postanowienia Konwencji genewskiej z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców. Wszelkie działania agencji powinny być zgodne z odpowiednimi przepisami prawa międzynarodowego i zobowiązaniami dotyczącymi udzielania ochrony międzynarodowej.

Poprawka  3

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Punkt 7 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) Skuteczne zarządzanie granicami zewnętrznymi poprzez dokonywanie odpraw i ochronę przyczynia się do zwalczania nielegalnej imigracji i handlu ludźmi oraz ograniczania zagrożeń dla bezpieczeństwa wewnętrznego, porządku publicznego, zdrowia publicznego i stosunków międzynarodowych państw członkowskich.

(7) Skuteczne zarządzanie granicami zewnętrznymi poprzez dokonywanie rzetelnych odpraw i skuteczną ochronę przyczynia się do zwalczania nieuregulowanej imigracji i handlu ludźmi oraz ograniczania zagrożeń dla bezpieczeństwa wewnętrznego, porządku publicznego, zdrowia publicznego i stosunków międzynarodowych państw członkowskich.

 

(Niniejsza poprawka odnosi się do całego tekstu. Jej przyjęcie wiąże się z koniecznością wprowadzenia zmian w całym dokumencie.)

Uzasadnienie

Sprawozdawczyni proponuje zastąpić słowo „nielegalna” przez „nieuregulowana”, jeżeli odnosi się ono do „nielegalnej” imigracji i takich migrantów, żeby dostosować brzmienie tego rozporządzenia do brzmienia zastosowanego w innych odpowiednich aktach prawnych w tym przedmiocie.

Poprawka  4

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Punkt 10 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Należy zatem zmienić mandat Agencji, aby szczególnie wzmocnić zdolności operacyjne Agencji, gwarantując jednocześnie, że wszystkie podjęte środki są proporcjonalne do wyznaczonych celów, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych oraz praw uchodźców i osób ubiegających się o azyl, w tym w szczególności zakazu odsyłania.

(10) Opisane powyżej wyzwania, m.in. rosnąca złożoność i zróżnicowanie dróg migracji, wymagają dokonania przeglądu mandatu Agencji, aby szczególnie wzmocnić zdolności operacyjne Agencji, gwarantując jednocześnie, że wszystkie podjęte środki są proporcjonalne do wyznaczonych celów, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych oraz praw uchodźców i osób ubiegających się o azyl, w tym w szczególności zakazu odsyłania.

Poprawka  5

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Punkt 19 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19) Agencja powinna zapewnić szkolenie na poziomie europejskim dla instruktorów krajowych funkcjonariuszy straży granicznych, dotyczące również praw podstawowych, a także dodatkowe szkolenia i seminaria związane z kontrolą i ochroną granic zewnętrznych oraz wydaleniami obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie w państwach członkowskich, przeznaczone dla funkcjonariuszy właściwych służb krajowych. Agencja może we współpracy z państwami członkowskimi organizować działania szkoleniowe na ich terytoriach. Państwa członkowskie powinny uwzględnić wyniki pracy Agencji w tym zakresie w swoich krajowych programach szkoleń dla funkcjonariuszy straży granicznej.

(19) Agencja powinna zapewnić szkolenie na poziomie europejskim dla instruktorów krajowych funkcjonariuszy straży granicznych, dotyczące również praw podstawowych, prawa międzynarodowego, struktury krajowych organów udzielających azylu, a także dodatkowe szkolenia i seminaria związane z kontrolą i ochroną granic zewnętrznych oraz wydaleniami obywateli państw trzecich o nieuregulowanym statusie w państwach członkowskich, przeznaczone dla funkcjonariuszy właściwych służb krajowych. Agencja może we współpracy z państwami członkowskimi organizować działania szkoleniowe na ich terytoriach. Państwa członkowskie powinny uwzględnić wyniki pracy Agencji w tym zakresie w swoich krajowych programach szkoleń dla funkcjonariuszy straży granicznej.

Poprawka  6

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Punkt 21 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21) W większości państw członkowskich aspekty operacyjne powrotów obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie w państwach członkowskich należą do kompetencji organów odpowiedzialnych za kontrolowanie granic zewnętrznych. Z uwagi na oczywiste korzyści wynikające z wykonywania tych zadań na szczeblu Unii, Agencja powinna, w pełnej zgodności z polityką Unii w zakresie powrotów, zapewniać odpowiednią pomoc i koordynację w zakresie organizowania wspólnych działań państw członkowskich dotyczących powrotów oraz ustalać najlepsze praktyki dotyczące uzyskiwania dokumentów podróży i określić kodeks postępowania, który będzie stosowany w trakcie wydalania obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie na terytoriach państw członkowskich. Żadne unijne środki finansowe nie powinny być udostępniane na działania, które są przeprowadzane niezgodnie z Kartą praw podstawowych.

(21) W większości państw członkowskich aspekty operacyjne powrotów obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie w państwach członkowskich należą do kompetencji organów odpowiedzialnych za kontrolowanie granic zewnętrznych. Z uwagi na oczywiste korzyści wynikające z wykonywania tych zadań na szczeblu Unii, Agencja powinna, w pełnej zgodności z polityką Unii w zakresie powrotów, zapewniać odpowiednią pomoc i koordynację w zakresie organizowania wspólnych działań państw członkowskich dotyczących powrotów oraz ustalać najlepsze praktyki dotyczące uzyskiwania dokumentów podróży i określić kodeks postępowania, który będzie stosowany w trakcie wydalania obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie na terytoriach państw członkowskich. Unia Europejska nie powinna podejmować ani finansować żadnych działań lub operacji, które są przeprowadzane niezgodnie z Kartą praw podstawowych. W przypadku naruszenia postanowień Karty praw podstawowych należy zawiesić działania związane z powrotem imigrantów i ustalić stan faktyczny.

Poprawka  7

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Punkt 23 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23) Współpraca z państwami trzecimi w kwestiach objętych rozporządzeniem (WE) nr 2007/2004 ma coraz większe znaczenie. Aby stworzyć model stałej współpracy z odpowiednimi państwami trzecimi, Agencja powinna mieć możliwość wprowadzania w życie i finansowania projektów pomocy technicznej oraz delegowania urzędników łącznikowych do państw trzecich. Agencja powinna mieć możliwość zapraszania przedstawicieli państw trzecich do uczestnictwa w jej działaniach po uprzednim zapewnieniu im koniecznych szkoleń. Ustanowienie współpracy z państwami trzecimi ma znaczenie również w odniesieniu do promowania standardów europejskich w zakresie zarządzania granicami, w tym przestrzegania praw podstawowych i godności człowieka.

(23) Współpraca z państwami trzecimi w kwestiach objętych rozporządzeniem (WE) nr 2007/2004 ma coraz większe znaczenie. Aby stworzyć model stałej współpracy z odpowiednimi państwami trzecimi, Agencja powinna mieć możliwość wprowadzania w życie i finansowania projektów pomocy technicznej oraz delegowania urzędników łącznikowych do państw trzecich. Co więcej, Agencja powinna mieć możliwość zapraszania przedstawicieli państw trzecich do uczestnictwa w jej działaniach po uprzednim zapewnieniu im koniecznych szkoleń. Ustanowienie współpracy z państwami trzecimi ma znaczenie również w odniesieniu do promowania standardów europejskich w zakresie zarządzania granicami, w tym przestrzegania praw podstawowych i godności człowieka.

Poprawka  8

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 1

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 1 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Zważywszy, że odpowiedzialność za kontrolę i ochronę granic zewnętrznych spoczywa na państwach członkowskich, Agencja powinna ułatwiać stosowanie istniejących i przyszłych unijnych środków dotyczących zarządzania granicami zewnętrznymi, w szczególności kodeksu granicznego Schengen, zachowując zgodność z postanowieniami prawa Unii, prawa międzynarodowego, zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do ochrony międzynarodowej oraz prawami podstawowymi, i czynić je bardziej skutecznymi. Agencja powinna realizować ten cel poprzez zapewnienie koordynacji działań państw członkowskich we wprowadzaniu w życie tych środków, przyczyniając się tym samym do zapewnienia skuteczności oraz wysokiego i jednolitego poziomu kontroli osób oraz ochrony granic zewnętrznych państw członkowskich Unii Europejskiej.;

2. Zważywszy, że odpowiedzialność za kontrolę i ochronę granic zewnętrznych spoczywa na państwach członkowskich, Agencja powinna ułatwiać stosowanie istniejących i przyszłych unijnych środków dotyczących zarządzania granicami zewnętrznymi, w szczególności kodeksu granicznego Schengen oraz Karty praw podstawowych i konwencji genewskiej z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, zachowując zgodność z postanowieniami prawa Unii, prawa międzynarodowego, zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do ochrony międzynarodowej oraz prawami podstawowymi, i czynić je bardziej skutecznymi. Agencja powinna realizować ten cel poprzez zapewnienie koordynacji działań państw członkowskich we wprowadzaniu w życie tych środków, przyczyniając się tym samym do zapewnienia skuteczności oraz wysokiego i jednolitego poziomu kontroli osób oraz ochrony granic zewnętrznych państw członkowskich Unii Europejskiej przy jednoczesnym stosowaniu przepisów Karty praw podstawowych i należytym uwzględnieniu poszanowania i ochrony praw człowieka przysługujących migrantom. W przypadku naruszenia prawa międzynarodowego lub Karty praw podstawowych, a w szczególności jej art. 1, 4, 6, 18 i 19, nakazuje się zawieszenie operacji, w której wykryto naruszenie.

Uzasadnienie

W ramach swoich zobowiązań jako agencja UE Frontex musi tak samo wdrażać środki unijne dotyczące zarządzania granicami zewnętrznymi oraz zasady zawarte w Karcie praw podstawowych.

Poprawka  9

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 3 – litera a

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 2 – ustęp 1 – litera c

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(c) przeprowadza analizy ryzyka, w tym ocenę zdolności państw członkowskich do sprostania zagrożeniom i presji na granicach zewnętrznych;

(c) przeprowadza analizy ryzyka, w tym ocenę zdolności państw członkowskich do sprostania zagrożeniom i presji na granicach zewnętrznych, oraz bierze pod uwagę ustalenia wysokiego komisarza ONZ ds. uchodźców, wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka, w szczególności w odniesieniu do sytuacji osób potrzebujących międzynarodowej ochrony, i regularnie przedstawia sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu, Komisji i państwom członkowskim;

Uzasadnienie

Jest istotne, żeby w procesie analizy ryzyka Frontex ujmował niezależne i kompleksowe ustalenia dotyczące sytuacji praw człowieka wśród migrantów w krajach tranzytu.

Poprawka  10

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 3 – litera b

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 2 – ustęp 1 a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1a. Przed rozpoczęciem udziału w działaniach operacyjnych organizowanych przez Agencję wszyscy funkcjonariusze straży granicznej i inni pracownicy z państw członkowskich oraz personel Agencji odbywają szkolenie w zakresie właściwego prawa UE i prawa międzynarodowego, w tym praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej.

1a. Przed rozpoczęciem udziału w działaniach operacyjnych organizowanych przez Agencję lub – w przypadku urzędników łącznikowych – przed ich oddelegowaniem do państwa trzeciego wszyscy funkcjonariusze straży granicznej i inni pracownicy z państw członkowskich oraz personel Agencji i jej urzędnicy łącznikowi odbywają szkolenie w zakresie właściwego prawa UE i prawa międzynarodowego, w tym praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej.

Uzasadnienie

W odniesieniu do urzędników łącznikowych Fronteksu oddelegowanych do państw trzecich powinno się ustanowić wyraźny wymóg odbycia szkolenia w dziedzinie prawa UE i prawa międzynarodowego, w tym praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej.

Poprawka  11

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 4

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 – ustęp 1 – akapit 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Agencja może sama inicjować wspólne działania i projekty pilotażowe we współpracy z państwami członkowskimi.

Agencja może sama inicjować wspólne działania i projekty pilotażowe we współpracy z państwami zaangażowanymi członkowskimi oraz w porozumieniu z przyjmującym państwem członkowskim oraz poinformować Parlament Europejski w sprawozdaniu ogólnym Agencji zgodnie z art. 20 ust. 2 lit. b).

Uzasadnienie

Agencja może inicjować wspólne operacje tylko w porozumieniu z przyjmującym państwem członkowskim.

Poprawka  12

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 4

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 – ustęp 1 – akapit 5

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Agencja może również zakończyć wspólne działania i projekty pilotażowe, jeżeli warunki do realizacji tych inicjatyw przestają być spełniane. Agencja powołuje pulę funkcjonariuszy straży granicznej, zwaną wspólnymi zespołami wsparcia Fronteksu, zgodnie z przepisami art. 3b.

Agencja może również – po uzyskaniu zgody przyjmującego państwa członkowskiego – zakończyć wspólne działania i projekty pilotażowe, jeżeli warunki do realizacji tych inicjatyw przestają być spełniane. Państwa członkowskie biorące udział w operacji mogą zwrócić się do Agencji o zakończenie wspólnego działania lub projektu pilotażowego.

Uzasadnienie

Przyjmujące państwo członkowskie musi mieć prawo głosu i ogrywać decydującą rolę w kończeniu operacji.

Poprawka  13

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 4

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4. Agencja dokonuje oceny wyników wspólnych działań i projektów pilotażowych i przekazuje Zarządowi szczegółowe sprawozdania z oceny w terminie 60 dni od zakończenia działania. Agencja sporządza całościowe analizy porównawcze tych wyników, mając na względzie podwyższenie jakości, zwiększenie spójności i skuteczności przyszłych działań i projektów; analizy te zostaną włączone do jej sprawozdania ogólnego, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. b).

4. Agencja dokonuje oceny wyników wspólnych działań i projektów pilotażowych i przekazuje Zarządowi i Parlamentowi Europejskiemu szczegółowe sprawozdania z oceny w terminie 60 dni od zakończenia działania. Agencja sporządza całościowe analizy porównawcze tych wyników, mając na względzie podwyższenie jakości, zwiększenie spójności i skuteczności przyszłych działań i projektów; analizy te zostaną włączone do jej sprawozdania ogólnego, o którym mowa w art. 20 ust. 2 lit. b). Sprawozdania z oceny obejmują zgodność wspólnych działań i projektów pilotażowych z prawami podstawowymi, m.in. na podstawie monitoringu prowadzonego przez niezależnych obserwatorów.

Uzasadnienie

Nie powinno się ograniczać ocen do kwestii, czy dane działanie osiągnęło cele operacyjne, ale zawrzeć w nich niezależną ocenę zgodności z prawami podstawowymi, które składają się na ramy prawne regulujące działania Fronteksu.

Poprawka  14

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 a – ustęp 1 – akapit 2 – wprowadzenie

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Plan operacyjny zawiera następujące informacje:

Plan operacyjny obejmuje wszystkie elementy uznawane za niezbędne do realizacji wspólnych działań i projektów pilotażowych, i zawiera następujące informacje:

Uzasadnienie

Plan operacyjny musi precyzyjnie przedstawiać wszystkie dane niezbędne do realizacji wspólnych działań i projektów pilotażowych.

Poprawka  15

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 a – ustęp 1 – akapit 2 – litera e

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(e) skład zespołów zaproszonych funkcjonariuszy;

(e) skład zespołów zaproszonych funkcjonariuszy oraz delegowanie innych pracowników;

Uzasadnienie

Plan operacyjny musi zawierać informacje na temat sposobu delegowania zarówno zespołów zaproszonych funkcjonariuszy, jak i innych pracowników.

Poprawka  16

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 a – ustęp 1 – akapit 2 – litera h

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(h) system sprawozdawczości i oceny zawierający szczegółowe przepisy w odniesieniu do zgłaszania incydentów, poziomy odniesienia dla sprawozdania z oceny oraz ostateczny termin składania sprawozdania z oceny końcowej zgodnie z art. 3 ust. 4;

(h) system sprawozdawczości i oceny zawierający szczegółowe przepisy w odniesieniu do zgłaszania incydentów, poziomy odniesienia dla sprawozdania z oceny oraz ostateczny termin składania sprawozdania z oceny końcowej zgodnie z art. 3 ust. 4; system zgłaszania incydentów obejmuje informacje na temat wiarygodnych zarzutów naruszenia w szczególności niniejszego rozporządzenia lub kodeksu granicznego Schengen, w tym praw podstawowych, w trakcie wspólnych działań lub projektów pilotażowych, które to informacje Agencja niezwłocznie przekazuje odpowiednim krajowym władzom publicznym i Zarządowi;

Uzasadnienie

Zgłaszanie incydentów i ocena mają zasadnicze znaczenie dla właściwego egzekwowania ram prawnych obowiązujących w odniesieniu do działań Fronteksu. Należy wyjaśnić, że incydenty obejmują zarzuty naruszenia kodeksu granicznego Schengen i praw podstawowych, jak obecnie przewidziano w pkt 17 preambuły wniosku.

Poprawka  17

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 a – ustęp 1 – akapit 2 – litera i

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(i) w odniesieniu do działań na morzu szczegółowe wymogi w zakresie właściwej jurysdykcji i przepisów prawa morskiego mających zastosowanie na obszarze geograficznym, na którym odbywa się wspólne działanie.

(i) w odniesieniu do działań na morzu szczegółowe wymogi w zakresie właściwej jurysdykcji i właściwych przepisów mających zastosowanie na obszarze geograficznym, na którym odbywa się wspólne działanie.

Uzasadnienie

Operacje morskie muszą opierać się na przepisach obowiązujących na danym obszarze.

Poprawka  18

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 a – ustęp 1 – akapit 2 – litera i a (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(ia) ustalenia dotyczące współpracy z państwami trzecimi, jeżeli jest ona niezbędna, zgodnie z ustaleniami odpowiednich porozumień o współpracy operacyjnej.

Uzasadnienie

Warunki współpracy z danymi państwami trzecimi muszą być zapisane w planie operacyjnym i odpowiadać odpowiednim porozumieniom o współpracy operacyjnej.

Poprawka  19

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 5

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 3 b – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Państwa członkowskie udostępniają funkcjonariuszy straży granicznej na wniosek Agencji, chyba że stoją wobec wyjątkowej sytuacji w znaczny sposób wpływającej na możliwość realizowania zadań krajowych. Wniosek taki należy wystosować co najmniej trzydzieści dni przed planowanym oddelegowaniem. Autonomia rodzimego państwa członkowskiego w odniesieniu do wyboru personelu i okresu jego oddelegowania pozostaje niezmieniona.

3. Państwa członkowskie udostępniają funkcjonariuszy straży granicznej na wniosek Agencji, chyba że stoją wobec wyjątkowej sytuacji w znaczny sposób wpływającej na możliwość realizowania zadań krajowych. Wniosek taki należy wystosować co najmniej trzydzieści dni przed planowanym oddelegowaniem. Autonomia rodzimego państwa członkowskiego w odniesieniu do wyboru personelu i okresu jego oddelegowania pozostaje niezmieniona. Wkład poszczególnych państw członkowskich polegający na udostępnianiu funkcjonariuszy do danej operacji ustala się w rocznych porozumieniach dwustronnych między Agencją a danym państwem członkowskim.

Uzasadnienie

Dokładne warunki dotyczące wkładu poszczególnych państw członkowskich w daną operację muszą wynikać z dwustronnych porozumień między Agencją a danym państwem członkowskim.

Poprawka  20

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 7

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 5 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Agencja ustanawia i rozwija wspólne podstawowe programy szkolenia funkcjonariuszy straży granicznej oraz zapewnia szkolenie na poziomie europejskim dla instruktorów krajowych funkcjonariuszy straży granicznej państw członkowskich, w tym w zakresie praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej. Państwa członkowskie uwzględniają wspólne podstawowe programy szkoleń w szkoleniach krajowych funkcjonariuszy straży granicznej.

Agencja ustanawia i rozwija wspólne podstawowe programy szkolenia funkcjonariuszy straży granicznej oraz zapewnia szkolenie na poziomie europejskim dla instruktorów krajowych funkcjonariuszy straży granicznej państw członkowskich, w tym w zakresie praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej. Parlament Europejski jest informowany o treści wspólnych podstawowych programów szkolenia. Państwa członkowskie uwzględniają wspólne podstawowe programy szkoleń w szkoleniach krajowych funkcjonariuszy straży granicznej. Przy opracowywaniu, wdrażaniu i ocenie wspólnych podstawowych programów szkolenia Agencja powinna ściśle współpracować z Agencją Praw Podstawowych oraz z UNHCR.

Uzasadnienie

Parlament Europejski powinien mieć dostęp do informacji dotyczących szkoleń. Wzmocnioną współpracę zarówno z Agencją Praw Podstawowych, jak i z UNHCR w inicjatywach dotyczących budowania potencjału, takich jak szkolenia, można uznać za wyraźną wartość dodaną.

Poprawka  21

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 8

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 7 – ustęp 1 – akapit 1 – tiret pierwsze

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

w przypadku nabycia Agencja formalnie uzgadnia z jednym państwem członkowskim, że zapewni ono rejestrację wyposażenia;

w przypadku nabycia Agencja formalnie uzgadnia z jednym państwem członkowskim, że zapewni ono rejestrację wyposażenia zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie członkowskim;

Uzasadnienie

Przy rejestrowaniu nowego wyposażenia muszą być przestrzegane odpowiednie przepisy krajowe.

Poprawka  22

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 8

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 7 – ustęp 5 – akapit 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5. Agencja finansuje udostępnienie wyposażenia, które stanowi część minimalnej ilości wyposażenia zapewnianego przez określone państwo członkowskie w danym roku. Udostępnienie wyposażenia, które nie stanowi minimalnej ilości wyposażenia, jest współfinansowane przez Agencję maksymalnie do wysokości 60 % wydatków kwalifikowalnych.

5. Agencja finansuje udostępnienie wyposażenia, które stanowi część minimalnej ilości wyposażenia zapewnianego przez określone państwo członkowskie w danym roku. Udostępnienie wyposażenia, które nie stanowi minimalnej ilości wyposażenia, jest współfinansowane przez Agencję maksymalnie do wysokości 60 % wydatków kwalifikowalnych. Koszty związane z eksploatacją wyposażenia ponosi Agencja.

Uzasadnienie

Dla wszystkich państw członkowskich ważne jest, by koszty związane z eksploatacją wyposażenia ponosiła Agencja.

Poprawka  23

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 10 – litera a a (nowa)

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 8 e – ustęp 1 – litera g a (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(aa) dodaje się punkt w brzmieniu:

 

„ga) zapewnienie niezwłocznego zgłaszania incydentów przez Agencję Zarządowi i odpowiednim krajowym organom publicznym.”

Uzasadnienie

Agencja musi informować Zarząd i odpowiednie krajowe organy publiczne o wszelkich incydentach.

Poprawka  24

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 10 – litera b

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 8 e – ustęp 1 – litera h

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(h) system sprawozdawczości i oceny zawierający szczegółowe przepisy w odniesieniu do zgłaszania incydentów, poziomy odniesienia dla sprawozdania z oceny oraz ostateczny termin składania sprawozdania z oceny końcowej zgodnie z art. 3 ust. 4;

(h) system sprawozdawczości i oceny zawierający poziomy odniesienia dla sprawozdania z oceny oraz ostateczny termin składania sprawozdania z oceny końcowej zgodnie z art. 3 ust. 4;

Uzasadnienie

O zgłaszaniu incydentów wspomniano oddzielnie w poprzedniej literze.

Poprawka  25

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 10 – litera b

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 8 e – ustęp 1 – litera i

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(i) w odniesieniu do działań na morzu szczegółowe wymogi w zakresie właściwej jurysdykcji i przepisów prawa morskiego mających zastosowanie na obszarze geograficznym, na którym odbywa się wspólne działanie.

(i) w odniesieniu do działań na morzu szczegółowe wymogi w zakresie właściwej jurysdykcji i właściwych przepisów mających zastosowanie na obszarze geograficznym, na którym odbywa się wspólne działanie.

Uzasadnienie

Operacje morskie muszą opierać się na przepisach obowiązujących na danym obszarze.

Poprawka  26

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 12

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 9 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Agencja opracowuje kodeks postępowania w przypadku powrotów przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich drogą powietrzną, który obowiązuje w trakcie wszystkich wspólnych działań dotyczących powrotów koordynowanych przez Agencję. Kodeks zawiera wspólne, znormalizowane procedury, które powinny ułatwić organizację wspólnych lotów i zapewnić powrót w sposób humanitarny i z poszanowaniem praw podstawowych, a w szczególności zasady godności człowieka, zakazu stosowania tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, prawa do wolności i bezpieczeństwa, prawa do ochrony danych osobowych i niedyskryminacji.

2. Agencja opracowuje kodeks postępowania w przypadku powrotów przebywających nielegalnie obywateli państw trzecich drogą powietrzną, który obowiązuje w trakcie wszystkich wspólnych działań dotyczących powrotów koordynowanych przez Agencję. Kodeks zawiera wspólne, znormalizowane procedury, które powinny ułatwić organizację wspólnych lotów i zapewnić powrót w sposób humanitarny i z poszanowaniem praw podstawowych, a w szczególności zasady godności człowieka, zakazu stosowania tortur oraz nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, prawa do wolności i bezpieczeństwa, prawa do ochrony danych osobowych i niedyskryminacji. Kodeks postępowania powinien umożliwiać zawieszenie powrotu, jeżeli istnieją wyraźne powody, by przypuszczać, że powrót doprowadzi do naruszenia praw podstawowych.

Uzasadnienie

Możliwość zawieszenia powrotu, w przypadku gdy doprowadziłby on do naruszenia praw podstawowych, stanowi istotną gwarancję proceduralną.

Poprawka  27

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 12

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 9 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. W kodeksie postępowania szczególną uwagę poświęca się obowiązkowi zapewnienia skutecznego systemu monitorowania powrotów przymusowych, określonemu w art. 8 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE. Monitorowanie wspólnych działań dotyczących powrotów powinno być prowadzone niezależnie i obejmować całe wspólne działanie dotyczące powrotów od etapu przed opuszczeniem kraju do czasu przekazania osób odsyłanych w kraju powrotu. Spostrzeżenia z operacji monitorowania, obejmujących monitorowanie zgodności z Kodeksem postępowania, a zwłaszcza z prawami podstawowymi, są udostępniane Komisji i stanowią część wewnętrznego sprawozdania końcowego z działań dotyczących powrotu. W celu zapewnienia przejrzystości i spójnej oceny działań dotyczących przymusowych powrotów w rocznych mechanizmach sprawozdawczości uwzględnia się sprawozdania z monitorowania.

3. W kodeksie postępowania szczególną uwagę poświęca się obowiązkowi zapewnienia skutecznego systemu monitorowania powrotów przymusowych, określonemu w art. 8 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE. Monitorowanie wspólnych działań dotyczących powrotów powinno być prowadzone niezależnie i obejmować całe wspólne działanie dotyczące powrotów od etapu przed opuszczeniem kraju do czasu przekazania osób odsyłanych w kraju powrotu. Osoby monitorujące powinny mieć dostęp do wszelkich odpowiednich obiektów, w tym ośrodków przetrzymywania i statków powietrznych, oraz odbywać szkolenie niezbędne do wykonywania ich obowiązków. Spostrzeżenia z operacji monitorowania, obejmujących monitorowanie zgodności z Kodeksem postępowania, a zwłaszcza z prawami podstawowymi, są udostępniane Komisji i stanowią część wewnętrznego sprawozdania końcowego z działań dotyczących powrotu. W celu zapewnienia przejrzystości i spójnej oceny działań dotyczących przymusowych powrotów w rocznych mechanizmach publicznej sprawozdawczości uwzględnia się sprawozdania z monitorowania.

Uzasadnienie

Osoby monitorujące powinny mieć niezakłócony dostęp do wszelkich właściwych obiektów, żeby móc kompleksowo i skutecznie monitorować przymusowe powroty. Jakość i skuteczność monitorowania zależy także od możliwości zapewnienia osobom monitorującym odpowiedniego szkolenia.

Poprawka  28

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 13

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Agencja może współpracować z Europolem, Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencją Praw Podstawowych oraz innymi agencjami i organami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi właściwymi w kwestiach objętych niniejszym rozporządzeniem w ramach ustaleń roboczych dokonanych z tymi organami zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu oraz przepisami w sprawie uprawnień tych podmiotów.

Agencja może współpracować z Europolem, Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencją Praw Podstawowych oraz innymi agencjami i organami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi właściwymi w kwestiach objętych niniejszym rozporządzeniem w ramach ustaleń roboczych dokonanych z tymi organami zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu oraz przepisami w sprawie uprawnień tych podmiotów. O wszelkich takich ustaleniach dokonanych przez Agencję zawiadamia się Parlament Europejski.

Poprawka  29

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 14 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. W kwestiach objętych działaniami Agencji i w zakresie wymaganym do wypełnienia jej zadań Agencja ułatwia współpracę operacyjną między państwami członkowskimi i państwami trzecimi w ramach polityki stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej, w tym w odniesieniu do praw człowieka.

1. W kwestiach objętych działaniami Agencji i w zakresie wymaganym do wypełnienia jej zadań Agencja ułatwia współpracę operacyjną między państwami członkowskimi i państwami trzecimi w ramach polityki stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej, zwłaszcza europejskiej polityki sąsiedztwa, a także Unii na rzecz Śródziemnomorza, w tym w odniesieniu do praw człowieka.

Poprawka  30

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 14 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Agencja może oddelegować do państw trzecich urzędników łącznikowych, którzy powinni być objęci możliwie najwyższą ochroną, aby mogli wykonywać swoje obowiązki. Wchodzą oni w skład lokalnych lub regionalnych sieci współpracy urzędników łącznikowych państw członkowskich, tworzonych na mocy rozporządzenia Rady nr 377/2004. Urzędnicy łącznikowi są oddelegowywani wyłącznie do państw trzecich, w których sposoby zarządzania granicami są zgodne z minimalnymi standardami w zakresie praw człowieka. W pierwszej kolejności należy oddelegowywać urzędników łącznikowych do tych państw trzecich, które, jak wynika z analizy ryzyka, stanowią kraj pochodzenia lub tranzytu w odniesieniu do nielegalnej migracji. Na zasadzie wzajemności Agencja może również przyjmować urzędników łącznikowych oddelegowywanych przez dane państwa trzecie na czas określony. Na wniosek dyrektora wykonawczego Zarząd co roku przyjmuje wykaz priorytetów zgodnie z przepisami art. 24.

2. Agencja może oddelegować do państw trzecich urzędników łącznikowych, którzy powinni być objęci możliwie najwyższą ochroną, aby mogli wykonywać swoje obowiązki. Wchodzą oni w skład lokalnych lub regionalnych sieci współpracy urzędników łącznikowych państw członkowskich, tworzonych na mocy rozporządzenia Rady nr 377/2004. Urzędnicy łącznikowi są oddelegowywani, po zatwierdzeniu przez Zarząd, wyłącznie do państw trzecich, w których sposoby zarządzania granicami są zgodne z prawami podstawowymi i zobowiązaniami dotyczącymi ochrony międzynarodowej. W ramach polityki zewnętrznej Unii Europejskiej w pierwszej kolejności należy oddelegowywać urzędników łącznikowych do tych państw trzecich, które, jak wynika z analizy ryzyka, stanowią kraj pochodzenia lub tranzytu w odniesieniu do nielegalnej migracji. Na zasadzie wzajemności Agencja może również przyjmować urzędników łącznikowych oddelegowywanych przez dane państwa trzecie na czas określony. Na wniosek dyrektora wykonawczego Zarząd co roku przyjmuje wykaz priorytetów zgodnie z przepisami art. 24.

Poprawka  31

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 14 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Zgodnie z prawem Unii Europejskiej i prawami podstawowymi do zadań urzędników łącznikowych należy nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z właściwymi organami w państwach trzecich, do których zostali oddelegowani, aby przyczynić się do zapobiegania i zwalczania nielegalnej imigracji oraz powrotu nielegalnych imigrantów.

3. Zgodnie z prawem Unii Europejskiej i prawami podstawowymi – przy szczególnym uwzględnieniu prawa do opuszczenia kraju, w tym swojego – do zadań urzędników łącznikowych należy nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z właściwymi organami w państwach trzecich, do których zostali oddelegowani, aby przyczynić się do zapobiegania i zwalczania nielegalnej imigracji oraz powrotu nielegalnych imigrantów.

Uzasadnienie

W sprawie działań urzędników łącznikowych oddelegowanych do państw trzecich rozporządzenie powinno zawierać jasne odniesienie do prawa każdej osoby do opuszczenia kraju, w tym swojego, zgodnie z art. 12 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 2 ust. 2 protokołu 4 do EKPCz.

Poprawka  32

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 14 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4. Agencja może korzystać z finansowania Unii zgodnie z przepisami odpowiednich instrumentów wspierających politykę stosunków zewnętrznych Unii. Agencja może wprowadzać w życie i finansować w państwach trzecich projekty pomocy technicznej dotyczące kwestii objętych niniejszym rozporządzeniem. Agencja może również zapraszać przedstawicieli państw trzecich, innych agencji i organów Unii Europejskiej lub organizacji międzynarodowych do uczestnictwa w jej działaniach, o których mowa w art. 3, 4 i 5. Agencja zapewnia takim przedstawicielom odpowiednie szkolenia przed rozpoczęciem ich udziału w działaniach.

4. Agencja może korzystać z finansowania Unii zgodnie z przepisami odpowiednich instrumentów wspierających politykę stosunków zewnętrznych Unii. Agencja może wprowadzać w życie i finansować w państwach trzecich projekty pomocy technicznej dotyczące kwestii objętych niniejszym rozporządzeniem w celu zwiększenia ich potencjału, w szczególności w dziedzinie praw człowieka. Agencja zapewnia, żeby nie udzielano pomocy w działaniach w ramach tych projektów państwom trzecim, w których istnieją wyraźne powody, by przypuszczać, że takie działania doprowadzą do naruszeń praw podstawowych. Agencja może również zapraszać przedstawicieli państw trzecich, innych agencji i organów Unii Europejskiej lub organizacji międzynarodowych do uczestnictwa w jej działaniach, o których mowa w art. 3, 4 i 5, w porozumieniu z przyjmującym państwem członkowskim. Agencja zapewnia takim przedstawicielom odpowiednie szkolenia, w szczególności w dziedzinie praw podstawowych, przed rozpoczęciem ich udziału w działaniach.

Uzasadnienie

Nie powinno się przekazywać funduszy unijnych państwom trzecim, jeżeli można przewidzieć, że wspólne działania mogą doprowadzić do naruszeń praw podstawowych, co odzwierciedla zasadę wskazaną w ocenie skutków załączonej do wniosku Komisji Europejskiej.

Poprawka  33

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 14 – ustęp 5

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5. Zawierając umowy dwustronne z państwami trzecimi, o których mowa w art. 2 ust. 2, państwa członkowskie w stosownych przypadkach włączają do nich postanowienia dotyczące roli i kompetencji Agencji, w szczególności w odniesieniu do realizacji uprawnień wykonawczych przez członków zespołów oddelegowywanych przez Agencję w trakcie wykonywania działań, o których mowa w art. 3.

5. Zawierając z państwami trzecimi dwustronne umowy w sprawie współpracy na poziomie operacyjnym, o których mowa w art. 2 ust. 2, państwa członkowskie w stosownych przypadkach włączają do nich postanowienia dotyczące roli i kompetencji Agencji, w szczególności w odniesieniu do realizacji uprawnień wykonawczych przez członków zespołów oddelegowywanych przez Agencję w trakcie wykonywania działań, o których mowa w art. 3. Tekst tych umów dwustronnych przekazuje się Parlamentowi Europejskiemu i Komisji.

Uzasadnienie

Zawierane przez państwa członkowskie z państwami trzecimi umowy dwustronne, w których znajdują się przepisy dotyczące roli i kompetencji Fronteksu, powinny podlegać kontroli Parlamentu Europejskiego i być udostępnione Komisji Europejskiej, żeby zagwarantować, że będą zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z prawa UE i praw podstawowych, zgodnie z przedmiotowym rozporządzeniem.

Poprawka  34

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 14 – ustęp 6

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

6. Agencja może współpracować z organami państw trzecich właściwymi w sprawach objętych niniejszym rozporządzeniem w ramach ustaleń roboczych dokonanych z tymi organami zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.

6. Agencja może współpracować z organami państw trzecich właściwymi w sprawach objętych niniejszym rozporządzeniem w ramach ustaleń roboczych dokonanych z tymi organami zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu, a w szczególności z Kartą praw podstawowych i prawem międzynarodowym, przy szczególnym uwzględnieniu zasady non-refoulement. Ww. ustalenia zapewniają przestrzeganie przez państwa trzecie międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego.

Uzasadnienie

Jako agencja UE Frontex ma obowiązek w pełni przestrzegać praw podstawowych i popierać ich stosowanie w swojej działalności (art. 51 Karty praw podstawowych). Te podstawowe zasady stosuje się tak samo przy zawieraniu umów o współpracy z państwami trzecimi.

Poprawka  35

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 16

Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004

Artykuł 14 – ustęp 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7. Działania, o których mowa w ust. 2 i 6, są uzależnione od otrzymania uprzedniej pozytywnej opinii Komisji.

7. Działania, o których mowa w ust. 2 i 6, są uzależnione od otrzymania uprzedniej pozytywnej opinii Komisji. Parlament Europejski jest informowany o porozumieniach o współpracy zawieranych między Agencją a organami państw trzecich.

Uzasadnienie

Frontex jest organem UE, który podlega zasadzie pełnej kontroli demokratycznej i przejrzystości. Ww. ustalenia robocze muszą być spójne z unijną polityką zewnętrzną, a Komisja musi uzasadnić powody wydania przychylnej opinii.

Poprawka  36

Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający

Artykuł 1 – punkt 23

Rozporządzenie (WE) nr 2007/200404

Artykuł 33 – ustęp 2 b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2b. Ocena obejmuje szczegółową analizę przestrzegania Karty praw podstawowych podczas stosowania rozporządzenia.

2b. Ocena obejmuje szczegółową analizę, w jaki sposób zagwarantowano prawa wynikające z Karty praw podstawowych podczas stosowania niniejszego rozporządzenia. Do ogólnego sprawozdania Agencji załącza się roczną ocenę tej analizy.

PROCEDURA

Tytuł

Zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

Odniesienia bibliograficzne

COM(2010)0061 – C7-0045/2010 – 2010/0039(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

LIBE

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

AFET

11.3.2010

 

 

 

Sprawozdawczyni

       Data powołania

Barbara Lochbihler

30.3.2010

 

 

Rozpatrzenie w komisji

14.10.2010

10.1.2011

 

 

Data przyjęcia

13.1.2011

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

43

5

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gabriele Albertini, Michael Gahler, Marietta Giannakou, Ana Gomes, Heidi Hautala, Richard Howitt, Anna Ibrisagic, Ioannis Kasoulides, Tunne Kelam, Maria Eleni Koppa, Andrey Kovatchev, Eduard Kukan, Krzysztof Lisek, Sabine Lösing, Ulrike Lunacek, Barry Madlener, Mario Mauro, Kyriakos Mavronikolas, Francisco José Millán Mon, Alexander Mirsky, Andreas Mölzer, María Muñiz De Urquiza, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Norica Nicolai, Justas Vincas Paleckis, Ioan Mircea Paşcu, Vincent Peillon, Alojz Peterle, Cristian Dan Preda, Libor Rouček, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Saryusz-Wolski, Werner Schulz, Ernst Strasser, Charles Tannock, Zoran Thaler, Kristian Vigenin, Graham Watson

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Kinga Gál, Liisa Jaakonsaari, Georgios Koumoutsakos, Barbara Lochbihler, Norbert Neuser, Jacek Protasiewicz, Judith Sargentini, Marietje Schaake, Indrek Tarand, Janusz Władysław Zemke


PROCEDURA

Tytuł

Zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

Odniesienia bibliograficzne

COM(2010)0061 – C7-0045/2010 – 2010/0039(COD)

Data przedstawienia w PE

24.2.2010

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

11.3.2010

 

 

 

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

Data ogłoszenia na posiedzeniu

AFET

11.3.2010

DEVE

11.3.2010

 

 

Opinia niewydana

       Data wydania decyzji

DEVE

17.3.2010

 

 

 

Sprawozdawca(y)

Data powołania

Simon Busuttil

21.4.2010

 

 

 

Zastrzeżenia do podstawy prawnej

       Data wydania opinii JURI

JURI

24.5.2011

 

 

 

Rozpatrzenie w komisji

11.10.2010

26.10.2010

15.11.2010

26.1.2011

 

24.5.2011

12.7.2011

 

 

Data przyjęcia

12.7.2011

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

42

5

7

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Philipp Albrecht, Sonia Alfano, Alexander Alvaro, Roberta Angelilli, Gerard Batten, Vilija Blinkevičiūtė, Mario Borghezio, Rita Borsellino, Emine Bozkurt, Simon Busuttil, Philip Claeys, Carlos Coelho, Rosario Crocetta, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Cornelia Ernst, Tanja Fajon, Hélène Flautre, Kinga Göncz, Nathalie Griesbeck, Sylvie Guillaume, Ágnes Hankiss, Anna Hedh, Salvatore Iacolino, Sophia in ‘t Veld, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Timothy Kirkhope, Juan Fernando López Aguilar, Baroness Sarah Ludford, Monica Luisa Macovei, Véronique Mathieu, Nuno Melo, Jan Mulder, Antigoni Papadopoulou, Georgios Papanikolaou, Carmen Romero López, Birgit Sippel, Csaba Sógor, Renate Sommer, Rui Tavares, Wim van de Camp, Daniël van der Stoep, Renate Weber, Tatjana Ždanoka

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Edit Bauer, Anna Maria Corazza Bildt, Luis de Grandes Pascual, Ioan Enciu, Monika Hohlmeier, Jean Lambert, Antonio Masip Hidalgo, Mariya Nedelcheva, Hubert Pirker, Michèle Striffler, Kyriacos Triantaphyllides, Cecilia Wikström

Data złożenia

15.7.2011

Ostatnia aktualizacja: 1 września 2011Informacja prawna