zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie 14. dyrektywy o prawie spółek dotyczącej transgranicznego przeniesienia siedziby spółki

(2011/2046(INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 50 i 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 maja 2003 r. zatytułowany „Unowocześnienie prawa spółek i wzmocnienie ładu korporacyjnego w Unii Europejskiej – plan przyszłych działań” (COM(2003)0284),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 października 2010 r. zatytułowany „W kierunku Aktu o jednolitym rynku – W stronę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności – 50 propozycji na rzecz wspólnej poprawy rynku pracy, przedsiębiorczości i wymiany” (COM(2010)0608),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Akt o jednolitym rynku. Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania. »Wspólnie na rzecz nowego wzrostu gospodarczego«” (COM(2011)0206),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE)(1),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2001/86/WE z dnia 8 października 2001 r. uzupełniającą statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników(2),

–   uwzględniając dyrektywę 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych(3),

–   uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawach: Daily Mail(4), Centros(5), Überseering(6), Inspire Art(7), SEVIC Systems(8), Cadbury Schweppes(9) oraz Cartesio(10),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie ostatnich działań i perspektyw w dziedzinie prawa spółek(11),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2007 r. w sprawie europejskiej spółki prywatnej i czternastej dyrektywy o prawie spółek dotyczącej przenoszenia siedzib spółek(12),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie stosowania dyrektywy 2002/14/WE ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej(13),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2009 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie transgranicznego przenoszenia siedziby spółek(14),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie aspektów prawa cywilnego, prawa handlowego, prawa rodzinnego oraz międzynarodowego prawa prywatnego w ramach planu działań służącego realizacji programu sztokholmskiego(15),

–   uwzględniając art. 42 i 48 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0008/2012),

A. mając na uwadze, że art. 49 i 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej gwarantują wszystkim spółkom swobodę przedsiębiorczości; mając na uwadze, że transgraniczne przenoszenie spółek jest jednym z zasadniczych elementów urzeczywistnienia rynku wewnętrznego; mając na uwadze, że należy odnotować brak spójności prawa regulującego przeniesienie oraz sposoby przenoszenia siedziby, statutowej lub faktycznej, spółki prawa krajowego działającej w ramach jednolitego rynku z jednego państwa członkowskiego do innego i związane z tym ryzyko dla zatrudnienia, a także trudności administracyjne, wywołane koszty, skutki społeczne i brak pewności prawnej;

B.  mając na uwadze, że większość uczestników konsultacji społecznych, które zakończyły się dnia 15 kwietnia 2004 r., opowiedziała się za przyjęciem dyrektywy o prawie spółek dotyczącej transgranicznego przeniesienia siedziby spółki;

C. mając na uwadze, że w związku z rozbieżnościami między wymogami nałożonymi przez państwa członkowskie w obszarze migracji przedsiębiorstw Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu w sprawie Cartesio potwierdza potrzebę utworzenia zharmonizowanego systemu regulującego transgraniczne przenoszenie siedziby spółki;

D. mając na uwadze, że w orzeczeniu w sprawie Cartesio Trybunał Sprawiedliwości, wbrew oczekiwaniom Komisji w ocenie skutków z 2007 r., nie zawarł niezbędnych wyjaśnień dotyczących przenoszenia siedziby spółki(16);

E.  mając na uwadze, że wprowadzenie – w oparciu o traktat – odpowiednich środków gwarantujących swobodę spółki dotyczącą przenoszenia siedziby leży w gestii prawodawców, a nie Trybunału;

F.  mając na uwadze, że w wyniku stwierdzenia przez Komisję w ocenie skutków z 2007 r., że „opcja polegająca na niepodejmowaniu działań wydaje się bardziej proporcjonalna, gdyż nie wymaga dalszych działań ze strony UE”(17), mobilność przedsiębiorstw wciąż napotyka wysokie przeszkody natury administracyjnej oraz wiąże się z kosztami społecznymi i podatkowymi;

G. mając na uwadze, że ocena skutków przeprowadzona przez Komisję w 2007 r. nie obejmuje skutków dla polityki społecznej i zatrudnienia, z wyjątkiem uczestnictwa pracowników;

H. mając na uwadze, że należy zapobiec nadużywaniu spółek pozornych i fasadowych do celów obejścia przepisów prawnych, socjalnych i podatkowych;

I.   mając na uwadze, że transgraniczne przeniesienie siedziby spółki powinno odbywać się w sposób neutralny pod względem podatkowym;

J.   mając na uwadze, że przy przenoszeniu siedziby spółki dla dobra jej funkcjonowania należy zachować ciągłość jej osobowości prawnej;

K. mając na uwadze, że przeniesienie nie powinno mieć wpływu na prawa zainteresowanych stron (udziałowców mniejszościowych, pracowników i wierzycieli) powstałe przed przeniesieniem;

L.  mając na uwadze, że procedura przeniesienia powinna podlegać ścisłym zasadom dotyczącym przejrzystości i informowania zainteresowanych stron przed dokonaniem przeniesienia;

M. mając na uwadze, że prawa uczestnictwa pracowników są bardzo ważne w przypadku przenoszenia siedziby spółki;

N. mając na uwadze, że należy zapewnić spójność procedur dotyczących uczestnictwa pracowników w różnych przepisach prawnych zawartych w dyrektywach w sprawie prawa spółek;

1.  zwraca się do Komisji o szybkie przedłożenie na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 50 ust. 2 lit. g) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniosku dotyczącego dyrektywy o prawie spółek dotyczącej transgranicznego przeniesienia siedziby spółki w oparciu o zalecenia przedstawione w załączniku do niniejszej rezolucji;

2.  potwierdza, że zalecenia te są zgodne z prawami podstawowymi i zasadą pomocniczości;

3.  uważa, iż projekt będący przedmiotem wniosku nie pociąga za sobą skutków finansowych;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji, a także szczegółowych zaleceń przedstawionych w załączniku, Komisji i Radzie oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 294 z 10.11.2001, s. 1. (2) Dz.U. L 294 z 10.11.2001, s. 22. (3) Dz.U. L 310 z 25.11.2005, s. 1. (4) Sprawa 81/87 Daily Mail [1988] Zb.Orz., s. 5483. (5) Sprawa C-212/97 Centros [1999] Zb.Orz., s. I-1459. (6) Sprawa C-208/00 Überseering [2002] Zb.Orz., s. I-9919. (7) Sprawa C-167/01 Inspire Art [2003] Zb.Orz., s. I-10155. (8) Sprawa C-411/03 SEVIC Systems [2005] Zb.Orz., s. I-10805. (9) Sprawa C-196/04 Cadbury Schweppes [2006] Zb.Orz., s. I-7995. (10) Sprawa C-210/06, Cartesio [2008] Zb.Orz., s. I-9641. (11) Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, s. 114. (12) Dz.U. C 263 E z 16.10.2008, s. 671. (13) Dz.U. C 76 E z 25.3.2010, s. 11. (14) Dz.U. C 87 E z 1.4.2010, s. 5. (15) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0426. (16) Dokument roboczy służb Komisji: Ocena skutków dyrektywy w sprawie transgranicznego przeniesienia siedziby statutowej, SEC(2007)1707, pkt 3.5.2, s. 24-25. (17) Dokument roboczy służb Komisji: Ocena skutków dyrektywy w sprawie transgranicznego przeniesienia siedziby statutowej, SEC(2007)1707, pkt 6.2.4, s. 39.

Zalecenie 1 (dotyczące zakresu dyrektywy, która ma zostać przyjęta)

Dyrektywa powinna mieć zastosowanie do spółek kapitałowych w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2005/56/WE.

Jej zakres powinien obejmować odpowiednie rozwiązanie kwestii oddzielenia siedziby statutowej spółki od jej siedziby administracyjnej.

Zalecenie 2 (dotyczące skutków transgranicznego przeniesienia siedziby)

Dyrektywa powinna umożliwiać spółkom korzystanie z prawa przedsiębiorczości, co miałoby polegać na zachowaniu ich osobowości prawnej przy przenoszeniu się do przyjmującego państwa członkowskiego i jednoczesnym przekształceniu w spółkę podlegającą prawu przyjmującego państwa członkowskiego bez konieczności likwidacji.

Przeniesienie nie powinno prowadzić do obchodzenia przepisów prawnych, socjalnych i podatkowych.

Przeniesienie powinno obowiązywać od dnia rejestracji w przyjmującym państwie członkowskim. Od dnia rejestracji w przyjmującym państwie członkowskim spółka powinna podlegać ustawodawstwu tego państwa.

Przeniesienie nie powinno wpływać na stosunki prawne spółki z osobami trzecimi.

Przeniesienie powinno odbywać się w sposób neutralny pod względem podatkowym zgodnie z przepisami dyrektywy 90/434/EWG(1).

Zalecenie 3 (dotyczące zasad przejrzystości i informacji przed podjęciem decyzji o przeniesieniu)

Kierownictwo lub zarząd spółki, która planuje przeniesienie siedziby, powinien mieć obowiązek sporządzenia sprawozdania i planu przeniesienia. Zanim kierownictwo postanowi o sporządzeniu sprawozdania i planu przeniesienia, należy poinformować o tym przedstawicieli pracowników lub, w razie ich braku, samych pracowników i przeprowadzić z nimi konsultacje w sprawie projektu przeniesienia w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2002/14/WE(2).

Sprawozdanie powinno zostać przedłożone udziałowcom i przedstawicielom pracowników lub, w razie ich braku, samym pracownikom.

W sprawozdaniu należy opisać i uzasadnić gospodarcze, prawne i socjalne aspekty przeniesienia oraz wyjaśnić jego skutki dla udziałowców, wierzycieli i pracowników, którzy mają prawo wglądu do sprawozdania w określonym okresie trwającym co najmniej jeden miesiąc i nie dłużej niż trzy miesiące przed datą zgromadzenia udziałowców, na którym zatwierdza się przeniesienie.

Plan przeniesienia powinien obejmować następujące kwestie:

(a)       formę prawną, nazwę i siedzibę spółki w państwie członkowskim pochodzenia;

(b)       formę prawną, nazwę i siedzibę spółki w przyjmującym państwie członkowskim;

(c)       planowany statut i umowę spółki w przyjmującym państwie członkowskim;

(d)       planowany harmonogram przeniesienia;

(e)       dzień, od którego transakcje spółki zamierzającej przenieść siedzibę będą traktowane do celów księgowych jako zawarte w przyjmującym państwie członkowskim;

(f)        szczegółowe informacje na temat przeniesienia siedziby zarządu lub głównego miejsca prowadzenia działalności;

(g)       zagwarantowane prawa udziałowców, pracowników i wierzycieli spółki lub propozycje odpowiednich działań oraz adres, pod którym można nieodpłatnie uzyskać wszystkie informacje na ten temat;

(h)       jeżeli zarządzanie spółką odbywa się na podstawie uczestnictwa pracowników i o ile odpowiedni plan nie jest narzucony ustawodawstwem krajowym przyjmującego państwa członkowskiego, informacje na temat procedur określania zasad uczestnictwa pracowników.

Sprawozdanie i plan przeniesienia powinien zostać przedłożony udziałowcom i przedstawicielom pracowników spółki do rozpatrzenia w określonym terminie poprzedzającym datę walnego zgromadzenia udziałowców.

Plan przeniesienia powinien zostać opublikowany zgodnie z przepisami dyrektywy 2009/101/WE(3).

Zalecenie 4 (dotyczące decyzji podejmowanej na walnym zgromadzeniu udziałowców)

Walne zgromadzenie udziałowców powinno zatwierdzić projekt przeniesienia siedziby zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez większość wymaganą do zmiany statutu i umowy spółki na mocy ustawodawstwa obowiązującego w kraju, który jest państwem członkowskim pochodzenia.

Jeżeli zarządzanie spółką odbywa się na zasadach uczestnictwa pracowników, zgromadzenie udziałowców może uzależnić dokonanie przeniesienia siedziby od zatwierdzenia przez nie zasad uczestnictwa pracowników.

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia przepisów mających na celu zapewnienie stosownej ochrony udziałowców mniejszościowych, którzy sprzeciwiają się przeniesieniu, na przykład prawa do odejścia ze spółki, stosownie do przepisów prawnych obowiązujących w przyjmującym państwie członkowskim.

Zalecenie 5 (dotyczące weryfikacji legalności przeniesienia siedziby)

Państwo członkowskie pochodzenia powinno zweryfikować zgodnie z własnym ustawodawstwem legalność procedury przeniesienia.

Właściwy organ wyznaczony przez państwo członkowskie pochodzenia powinien wydać zaświadczenie potwierdzające wykonanie wszelkich wymaganych czynności i dopełnienie formalności przed przeniesieniem.

Zaświadczenie, kopia statutu i umowy spółki, które mają obowiązywać w przyjmującym państwie członkowskim, a także kopia projektu przeniesienia powinny zostać przedłożone w odpowiednim terminie organowi odpowiedzialnemu za rejestrację spółek w przyjmującym państwie członkowskim. Wymienione dokumenty powinny być wystarczające do zarejestrowania spółki w przyjmującym państwie członkowskim. Organ zajmujący się rejestracją w przyjmującym państwie członkowskim powinien sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi rzeczowe i formalne dotyczące przeniesienia, w tym wymogi dotyczące utworzenia takiej spółki obowiązujące w przyjmującym państwie członkowskim.

Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego powinien poinformować bezzwłocznie odpowiedni organ w państwie członkowskim pochodzenia o dokonaniu rejestracji. Wówczas właściwy organ w państwie członkowskim pochodzenia powinien wykreślić spółkę z rejestru.

W celu ochrony osób trzecich informacje o zarejestrowaniu spółki w przyjmującym państwie członkowskim oraz o jej wykreśleniu z rejestru w państwie członkowskim pochodzenia powinny zostać odpowiednio opublikowane.

Zalecenie 6 (dotyczące środków ochronnych)

Spółka, przeciwko której wszczęto postępowanie o rozwiązanie, likwidację, ogłoszenie upadłości lub wstrzymanie płatności lub też inne tego rodzaju postępowanie, nie powinna mieć możliwości przeprowadzenia transgranicznego przeniesienia siedziby.

Do celów postępowania sądowego lub administracyjnego, które jest w toku i rozpoczęło się przed przeniesieniem siedziby, należy uznać, że spółka ma siedzibę w państwie członkowskim pochodzenia. Istniejący wierzyciele powinni mieć prawo do zabezpieczenia.

Zalecenie 7 (dotyczące praw pracowników)

Przy przenoszeniu siedziby należy zachować prawa uczestnictwa pracowników. Uczestnictwo pracowników powinno w zasadzie podlegać ustawodawstwu przyjmującego państwa członkowskiego.

Ustawodawstwo przyjmującego państwa członkowskiego nie powinno mieć jednak zastosowania, jeżeli:

(a)       nie zapewnia co najmniej równoważnego poziomu uczestnictwa, jaki ma zastosowanie w państwie członkowskim pochodzenia, lub

(b)       nie zapewnia pracownikom zakładów spółki znajdujących się w innych państwach członkowskich takich samych uprawnień w zakresie wykonania prawa uczestnictwa, jakie przysługiwały im przed przeniesieniem.

Ponadto przepisy prawne dotyczące praw pracowników powinny być zgodne z dorobkiem prawnym.

(1) Dyrektywa Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225 z 20.8.1990, s. 1). (2) Dyrektywa 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. L 80 z 23.3.2002, s. 29). (3) Dyrektywa 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (Dz.U. L 258 z 1.10.2009, s. 11).

(Inicjatywa – art. 42 Regulaminu)

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Prawnej, właściwej dla tej sprawy:

– o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że ocena wpływu przeprowadzona przez Komisję w 2007 r. nie obejmuje skutków dla polityki społecznej i zatrudnienia, za wyjątkiem zaangażowania pracowników;

B.  mając na uwadze, że statut spółki europejskiej i statut spółdzielni europejskiej przewidują przeniesienie siedziby spółki z uwzględnieniem szczegółowych i wiążących przepisów dotyczących uczestnictwa pracowników zgodnie z dyrektywą 2001/86/WE oraz że należy zachować w największym możliwym stopniu spójność i zasadnicze elementy procedury uczestnictwa pracowników zgodnie z europejskimi dyrektywami o spółkach;

C. mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości przyjął pewne podejścia do swobody prowadzenia działalności gospodarczej w sprawach „Daily Mail”(1), ”Centros”(2), „Überseering”(3) i „Cartesio”(4),

1.  podkreśla, że art. 49 i 54 Traktatu o Unii Europejskiej gwarantują wszystkim spółkom swobodę przedsiębiorczości; zauważa, że transgraniczne przenoszenie spółek jest jednym z zasadniczych elementów urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, stwierdza brak spójności prawa regulującego przeniesienie oraz sposoby przenoszenia siedziby, statutowej lub faktycznej, spółki prawa krajowego działającej w ramach jednolitego rynku z jednego państwa członkowskiego do innego i związane z tym ryzyko dla zatrudnienia, a także trudności administracyjne, wywołane koszty, skutki społeczne i brak pewności prawnej;

2.  opowiada się za przyjęciem na szczeblu UE przepisów regulujących przenoszenie siedziby spółki, o ile nie zagraża to realizacji celów określonych w art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i nie ogranicza prawa uczestnictwa pracowników;

3.  wnioskuje, by przy przenoszeniu siedziby spółki dla dobra jej funkcjonowania zachowano ciągłość jej osobowości prawnej;

4.  wnioskuje, by przeniesienie siedziby spółki wiązało się z modelem flexicurity z myślą o elastyczniejszym funkcjonowaniu rynku, lepiej przystosowanym do potrzeb pracowników i działającym bez przeszkód, jednak w poszanowaniu praw pracowników oraz ich ochrony przed zwolnieniami;

5.  oczekuje, że proponowana dyrektywa zapobiegać będzie nadużyciom, o których mowa w dyrektywie 2001/89/WE i obchodzeniu prawa polegającemu w szczególności na zakładaniu firm, których jedyną siedzibą jest skrzynka pocztowa, a także będzie chronić interesy i gwarantować przestrzeganie obowiązujących praw wierzycieli (szczególnie w przypadku niewypłacalności przedsiębiorstwa lub firmy), akcjonariuszy mniejszościowych i pracowników, przy jednoczesnym zachowaniu przynajmniej istniejącej już równowagi w zarządzaniu przedsiębiorstwami; zauważa, że transgraniczne przeniesienie siedziby spółki nie powinno prowadzić do jej rozwiązania lub przerwania przez nią działalności z jakiegokolwiek powodu lub utraty osobowości prawnej;

6.  zachęca państwa członkowskie do zagwarantowania legalności kontroli przenoszenia siedziby spółki, którą przeprowadzałby uprawniony organ wypowiadający się w szczególności na temat przestrzegania zobowiązań wszystkich zaangażowanych stron;

7.  przedstawia poniżej szereg zaleceń dotyczących wiążących warunków, które muszą zostać wypełnione, aby 14. dyrektywa w sprawie prawa spółek mogła zagwarantować zaangażowanie pracowników w proces przenoszenia siedziby spółki i po jego zakończeniu;

8.  wnioskuje, by dyrektywę 2001/86/WE przyjąć za główną podstawę prawną dla przenoszenia siedziby spółki uwzględniając przepisy prawa pracy;

–   o uwzględnienie w załączniku do projektu rezolucji następujących zaleceń:

9.  Zalecenie 1: Komisja powinna przedstawić ocenę skutków dyrektywy dla przenoszenia siedziby spółki w kontekście realizacji celów art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; ocena ta powinna zostać opublikowana najpóźniej wraz z wnioskiem w sprawie 14. dyrektywy w sprawie prawa spółek;

10. Zalecenie 2: przepisy prawa wspólnotowego dotyczące przenoszenia siedziby statutowej spółki powinny obejmować następujące elementy, aby zagwarantować prawo uczestnictwa i spójność pracowników, jak również utrzymanie ochrony i gwarancji udzielonych przedstawicielom pracowników podczas przenoszenia siedziby i po przeprowadzeniu tej operacji, z myślą o skuteczności i pewności prawnej:

- system prawny w zakresie prawa uczestnictwa pracowników powinien być analogiczny do systemu przewidzianego w dyrektywie 2001/86/WE uzupełniającej statut spółki europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników szczególnie w przypadku zakładania przedsiębiorstwa lub spółki w drodze przekształcenia, aby zapewnić spójność procedury uczestnictwa pracowników w stosowaniu dyrektyw UE o prawie spółek;

- ponadto organy kierownicze powinny powiadomić wspólników i pracowników o skutkach prawnych i ekonomicznych przeniesienia za pomocą sprawozdania szczegółowo określającego i uzasadniającego skutki dla udziałowcom i pracowników, które przedstawiają w odpowiednim czasie, co najmniej miesiąc przed podjęciem przez walne zgromadzenie decyzji o zatwierdzeniu proponowanego przeniesienia; wszyscy pracownicy i ich przedstawiciele powinni mieć możliwość zapoznania się ze szczegółami sprawozdania oraz planu przeniesienia nieodpłatnie;

- obowiązujące w dniu przeniesienia prawa i obowiązki spółki dotyczące warunków zatrudnienia wynikające z przepisów prawa krajowego, praktyk i poszczególnych umów o pracę lub stosunków pracy w państwie pochodzenia, a także działalność organów reprezentujących pracowników obowiązują podczas przenoszenia siedziby spółki i po zarejestrowaniu spółki w państwie przyjmującym;

- jeśli z przeniesieniem wiąże się zmiana struktury spółki, kierownictwo centralne podejmuje z własnej inicjatywy lub na pisemny wniosek określonej przez partnerów społecznych liczby pracowników decyzję o zmianie składu organów reprezentujących pracowników;

- jeżeli zwolnienia grupowe związane z przeniesieniem siedziby są nieuniknione, zastosowanie mają przepisy dyrektywy 98/59/WE;

- przeniesienie siedziby jest uzależnione od tego, że spółka jest w stanie udowodnić, iż nie narusza przepisów regulujących prawa pracowników;

- państwa członkowskie powinny zagwarantować skuteczne prawo do odwołania sądowego zawieszającego podjętą decyzję w sprawie przeniesienia siedziby dla pracowników i ich przedstawicieli, tak aby pracodawcy mogli zostać zobligowani do wywiązania się ze swych zobowiązań w stosunku do pracowników na szczeblu krajowym lub europejskim, w przypadku zaniedbania tychże zobowiązań;

- prawodawstwo przyjmującego państwa członkowskiego ma zastosowanie, za wyjątkiem przepisów prawnych, które przewidują dla pracowników niższy poziom uczestnictwa i współpracy.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

(1) Wyrok z dnia 27 września 1988 r. w sprawie 81/87, Daily Mail , Zb. Orz. 1988, s. 5483. (2) Wyrok z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie C-212/97, Centros, Zb. Orz. 1999, str. I-1459. (3) Wyrok z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie C-208/00, Überseering, Zb. Orz. 2002, str. I-9919. (4) Wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie C-210/06, Cartesio, Zb. Orz. 2008, str. I-9641.