w sprawie powołania Baudilia Tomé Muguruzy na członka Trybunału Obrachunkowego

(C7-0015/2012 – 2012/0801(NLE))

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0015/2012),

–   uwzględniając art. 108 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0036/2012),

A. mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego przeprowadziła ocenę referencji kandydata, zwłaszcza jeśli chodzi o wymogi zapisane w art. 286 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 9 lutego 2012 r. Komisja Kontroli Budżetowej przeprowadziła przesłuchanie kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego,

1.  wydaje opinię pozytywną w sprawie propozycji Rady dotyczącej powołania Baudilia Tomé Muguruzy na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.

Urodzony dnia 12 maja 1962 r. w León (Hiszpania). Żonaty, troje dzieci.

Wykształcenie i doświadczenie akademickie

- Dyplom z dziedziny prawa. Universidad Complutense de Madrid, 1985.

- Dyplom z dziedziny ekonomii i przedsiębiorczości, UNED, 1989.

- Master of Laws and International Tax Program, ITP/LL.M. Harvard Law School, 1992. Stypendium Fundacji Fulbrighta i hiszpańskiego Ministerstwa Finansów.

- Korespondencyjny kurs przygotowawczy dla inspektorów instytucji kredytowych i oszczędnościowych, prowadzony przez centrum szkoleń Banku Hiszpanii, 1984.

- Szkoła finansów publicznych hiszpańskiego Ministerstwa Gospodarki i Finansów. Kurs wstępny dla państwowych inspektorów finansowych, 1987. Kurs specjalizacyjny z zakresu kontroli finansowej i audytów publicznych, 1988.

- Wykładowca w katedrze finansów publicznych na wydziale prawa Universidad Complutense de Madrid, 1993-1995. Prowadził również zajęcia z problematyki podatkowej w szkole finansów publicznych hiszpańskiego Ministerstwa Gospodarki i Finansów, na uniwersytecie Comillas oraz w ramach licznych konferencji i seminariów.

Doświadczenie zawodowe

- Państwowy inspektor finansowy od 1986, należy obecnie do grona wyższych państwowych inspektorów finansowych oraz wyższych państwowych kontrolerów finansowych i audytorów. Państwowy inspektor finansowy oraz państwowy kontroler finansowy i audytor wykonujący zadania specjalne.

- Inspektor podatkowy w urzędzie podatkowym w La Coruña, 1988-1989.

- Koordynator ds. podatku od osób prawnych w dyrekcji generalnej ds. podatków, 1989-1995, udział w reformie podatku od osób prawnych oraz integracji podatku dochodowego i podatku od osób prawnych, ponadto przedstawiciel hiszpańskiego rządu w grupach roboczych Rady i Komisji ds. opodatkowania przedsiębiorstw i ds. europejskiej spółki akcyjnej.

- Członek sądu ekonomiczno-administracyjnego w Madrycie, 1995-1996, funkcjonalnie niezależnego organu w Ministerstwie Finansów, rozpatrującego odwołania podatników od decyzji administracji podatkowej.

- Dyrektor departamentu spraw gospodarczych i społecznych w gabinecie premiera, 1996-1998, wspierający premiera i doradzający mu w krajowych i międzynarodowych sprawach gospodarczych, w tym w przygotowaniach do posiedzeń Rady Europejskiej.

- Dyrektor (w randze podsekretarza) biura ds. budżetu w gabinecie premiera, 1998-2000. Zadaniem biura było wspieranie premiera w tworzeniu polityki budżetowej, a także monitorowanie ogólnego budżetu państwa. Jako przedstawiciel biura wchodził w skład rządowej komisji delegowanej do spraw gospodarczych. W tym charakterze koordynował stanowisko rządu hiszpańskiego w negocjacjach dotyczących perspektywy finansowej Unii Europejskiej na lata 2000-2007.

- Sekretarz stanu ds. telekomunikacji i społeczeństwa informacyjnego w Ministerstwie Nauki i Technologii, 2000-2002. Przedstawiciel hiszpańskiego rządu w Radzie Ministrów Unii Europejskiej ds. telekomunikacji i sektora audiowizualnego. W czasie hiszpańskiej prezydencji w Unii miał za zadanie dążyć do przyjęcia pakietu dyrektyw dotyczących telekomunikacji oraz planu strategicznego e-Europa 2005. Wiceprzewodniczący rady konsultacyjnej ds. telekomunikacji i społeczeństwa informacyjnego. Członek międzyresortowej komisji ds. społeczeństwa informacyjnego.

- Pierwszy prezes publicznego podmiotu rynkowego Red.es, powstałego w celu propagowania społeczeństwa informacyjnego, by zwiększyć szanse upowszechniania go we wszystkich organach administracji oraz wszystkich sektorach działalności społecznej i gospodarczej.

- Dyrektor departamentu ds. badań i komunikacji politycznej w gabinecie premiera, 2002-2004.

- Członek zarządu Telefónica Internacional S.A. i Banco Exterior de España, S.A. (od 1996 do pełnej prywatyzacji).

- Członek zarządu przedsiębiorstwa publicznego Correos y Telégrafos, 1996-2000, państwowej spółki ds. organizacji obchodów rocznicy panowania Karola V i Filipa II, 1997-2000, oraz państwowej spółki ds. działalności kulturalnej za granicą (SEACEX), 2002-2004.

- Przedstawiciel rządu w radzie Krajowego Instytutu Bezpieczeństwa Społecznego, radzie głównej Krajowego Instytutu Zatrudnienia i radzie głównej Krajowego Instytutu Rozwoju Gospodarki Społecznej.

- Sekretarz generalny FAES (fundacja analiz i badań społecznych), 2002-2004, odpowiedzialny za przygotowanie powstania i organizacji nowej fundacji politycznej oraz określenia jej strategii i programów na szczeblu krajowym, europejskim i międzynarodowym.

- Poseł 8. i 9. kadencji (2004-2008 i 2008-2011). Członek komisji gospodarczej i finansowej, komisji budżetowej oraz komisji nauki i technologii. Rzecznik prasowy Partii Ludowej ds. finansów w komisji gospodarczej i finansowej Kongresu Deputowanych.

Publikacje

- Liczne artykuły i wystąpienia na seminariach, w czasopismach specjalistycznych i pozycjach książkowych dotyczących podatków, kwestii gospodarczo-finansowych, społeczeństwa informacyjnego oraz zagadnień politycznych.

- „Guía del Impuesto sobre Sociedades” [Przewodnik po podatku od osób prawnych], Editorial CISS. Valencia, 1996. Praca zbiorowa.

- „La reforma del sistema educativo: el reto de la excelencia” [Reforma systemu edukacji: wyzwanie doskonałości]. FAES, 2009.

- „España, claves de prosperidad” [Hiszpania, klucze do dobrobytu]. Editorial Gota a gota. Madrid, 2010. Praca zbiorowa.

- „Estrategia 2020, una nueva agenda de Lisboa” [Strategia 2020, nowa strategia lizbońska]. Wkład fundacji FAES w konsultacje prowadzone przez Komisję Europejską. FAES, 2010. Sprawozdawca.

Obecnie pełnione funkcje

- Poseł 10. kadencji z okręgu Saragossa.

- Koordynator ds. badań i programów oraz członek krajowego komitetu wykonawczego Partii Ludowej.

- Członek zarządu FAES (fundacja analiz i badań społecznych).

Doświadczenie zawodowe

1.      Proszę przedstawić najważniejsze aspekty Pana doświadczenia zawodowego w zakresie finansów publicznych, zarządzania oraz kontroli zarządzania.

Cała moja kariera zawodowa, która rozpoczęła się już ponad 25 lat temu, przebiegła w sektorze publicznym, gdzie pracowałem na stanowiskach urzędniczych, a także jako urzędnik wysokiego szczebla oraz jako poseł. Przez cały ten czas zachowałem status urzędnika publicznego, czy to w służbie czynnej, czy jako pracownik oddelegowany. Większość zajmowanych przeze mnie stanowisk wiązała się z procedurą budżetową, zarówno jeśli chodzi o tworzenie systemu podatkowego i jego wdrażanie, jak i o poszczególne aspekty cyklu budżetowego: planowanie, opracowywanie, zatwierdzanie i kontrolę.

Po ukończeniu studiów prawniczych dołączyłem w drodze konkursu do grona wyższych państwowych inspektorów finansowych, a po odbyciu odpowiednich kursów w szkole finansów publicznych uzyskałem akredytację jako inspektor finansowy oraz państwowy kontroler finansowy i audytor. Sądzę, że ta podwójna funkcja pozwoliła mi dogłębnie zapoznać się z rachunkowością w sektorze prywatnym i publicznym, a także z technikami oceny wykonania budżetu zarówno po stronie podatników, jak i centrów kosztów. Specjalizację tę uzupełniło uzyskanie licencjatu w zakresu ekonomii i przedsiębiorczości.

Jako inspektor podatkowy, działając niezależnie i w oparciu o ustalone procedury, miałem okazję stosować techniki audytu do weryfikacji sytuacji podatkowej przedsiębiorstw i osób prowadzących działalność gospodarczą. Praca w dyrekcji generalnej ds. podatków w charakterze koordynatora podatku od osób prawnych pozwoliła mi uzyskać szerszy ogląd systemu podatkowego i jego implikacji z punktu widzenia polityki gospodarczej i budżetowej. Ogląd ten uzupełniły moje studia na uniwersytecie Harvarda, dotyczące głównie tworzenia systemów podatkowych oraz wpływu podatków pośrednich i bezpośrednich. Jako członek sądu gospodarczo-administracyjnego miałem okazję uczestniczyć w procesie tworzenia, omawiania i zatwierdzania sprawozdań kolegialnego organu mającego czuwać nad prawidłowym wdrażaniem systemu podatkowego. Wszystkie te doświadczenia były mi bardzo przydatne w czasie, kiedy jako wykładowca prowadziłem na Universidad Complutense de Madrid zajęcia z finansów publicznych.

Przez cztery lata byłem doradcą gospodarczym hiszpańskiego premiera, najpierw jako dyrektor departamentu spraw gospodarczych i społecznych w gabinecie premiera, a następnie również jako dyrektor biura ds. budżetu. Mój zakres odpowiedzialności i zadania były bardzo rozległe, koncentrowały się jednak w sposób szczególny na procedurach budżetowych, zarówno jeśli chodzi o planowanie, tworzenie i wykonanie budżetu, jak i o realizację celów makroekonomicznych, w stałej koordynacji z Ministerstwem Gospodarki i Finansów.

Jako sekretarz stanu ds. telekomunikacji i społeczeństwa informacyjnego byłem odpowiedzialny w rządzie za telekomunikację, sektor audiowizualny i społeczeństwo informacyjne. Moim zadaniem było zarządzanie środkami budżetowymi przeznaczonymi na upowszechnianie nowych technologii w rządzie i w całym społeczeństwie oraz na sprzyjanie działalności badawczo-rozwojowej i innowacyjności w tych sektorach. Temu celowi służył również publiczny podmiot rynkowy „Red.es”, którego byłem pomysłodawcą i pierwszym prezesem. Zarówno programy sekretariatu stanu, jak i działalność podmiotu publicznego korzystały ze wsparcia funduszy europejskich.

W pracy posła również zajmowałem się finansami publicznymi, działając głównie w komisji ds. gospodarki i finansów, gdzie byłem rzecznikiem prasowym ds. finansów, oraz w komisji budżetowej. Jako sprawozdawca zajmowałem się w danych komisjach parlamentarnych ustawami związanymi z systemem podatkowym, zwalczaniem oszustw i praniem brudnych pieniędzy, a także sprawozdaniami hiszpańskiego trybunału obrachunkowego.

2.      Proszę wymienić trzy najważniejsze decyzje, w których podjęciu uczestniczył Pan w swojej pracy zawodowej.

W 1992 r., po zakończeniu studiów w Stanach Zjednoczonych dzięki stypendium hiszpańskiego Ministerstwa Finansów, wróciłem na stanowisko koordynatora ds. podatku od osób prawnych. Dołączyłem wtedy do zespołu, który zainicjował w dyrekcji generalnej ds. podatków dogłębną modernizację opodatkowania przedsiębiorstw, która w oparciu o zasadę neutralności zbliżała podstawę opodatkowania do wyników księgowych oraz usunęła podwójne opodatkowanie dywidendy w podatku dochodowym, wprowadziła międzynarodową przejrzystość podatkową i neutralność podatkową w procesach reorganizacji przedsiębiorstw.

W latach 1996-2000 byłem doradcą premiera ds. gospodarczych i budżetowych. Miałem możliwość uczestniczyć w kształtowaniu polityki gospodarczej i budżetowej rządu, doradzając premierowi i uczestnicząc w posiedzeniach rządowej komisji delegowanej do spraw gospodarczych w decydującym okresie, kiedy Hiszpania borykała się z poważnym kryzysem gospodarczym i wysokim poziomem bezrobocia oraz nie spełniała ustalonych w Maastricht kryteriów przystąpienia do unii walutowej. W tym okresie rozpoczęto realizację programu konsolidacji fiskalnej i doskonalenia procedur tworzenia budżetu oraz kontroli, który wraz z reformami strukturalnymi oraz procesami prywatyzacji i liberalizacji umożliwił Hiszpanii wejście do unii gospodarczej i walutowej od samego początku, co zainicjowało długi okres wzrostu i tworzenia miejsc pracy. W tym okresie koordynowałem również wraz z innymi departamentami hiszpańskie stanowisko w negocjacjach dotyczących tzw. Agendy 2000, które doprowadziły do zatwierdzenia w 1999 r. perspektywy finansowej Unii Europejskiej na lata 2000-2007, a także hiszpańskie stanowisko w sprawie strategii lizbońskiej.

Od maja 2000 r. do sierpnia 2002 r. jako pierwszy sekretarz stanu ds. telekomunikacji i społeczeństwa informacyjnego otrzymałem za zadanie zorganizowanie nowego sekretariatu stanu i nowego podmiotu publicznego, „Red.es”, mających wspierać rozwój społeczeństwa informacyjnego w czasie, kiedy sektor ten przechodził kryzys po tym, jak pękła tzw. bańka technologiczna. W okresie tym zakończono proces liberalizacji telekomunikacji, opracowano ramy prawne społeczeństwa informacyjnego i zainicjowano działania na rzecz upowszechniania nowych technologii w administracji, szkolnictwie i służbie zdrowia oraz w małych i średnich przedsiębiorstwach.

Również na innych etapach kariery zawodowej musiałem podejmować ważne decyzje, np. wtedy, gdy miałem uruchomić nową fundację polityczną, lub gdy koordynowałem przy różnych okazjach przygotowywanie programów wyborczych mojej partii.

Niezależność

3.      Traktat stanowi, że członkowie Trybunału Obrachunkowego powinni być „w pełni niezależni” w wykonywaniu swych funkcji. Jak zamierza Pan stosować się do tego obowiązku podczas pełnienia przyszłych zadań?

Jako członek Trybunału będę zobowiązany do przestrzegania postanowień Traktatu, który stanowi, że członkowie Trybunału Obrachunkowego pełnią swe funkcje całkowicie niezależnie, w ogólnym interesie Unii, nie zwracając się o instrukcje ani ich nie przyjmując od żadnego rządu ani innego organu. Sądzę, że sprawą zasadniczą dla zagwarantowania tej niezależności jest ścisłe przestrzeganie wartości Trybunału, a mianowicie niezależności, obiektywizmu, bezstronności, profesjonalizmu, wartości dodanej, doskonałości i skuteczności. To samo dotyczy przestrzegania regulaminu Trybunału, ustalonych procedur kontroli, zasad kodeksu etyki i kolejnych oświadczeń INTOSAI, wytycznych samego Trybunału dotyczących etyki, które obowiązują wszystkich pracowników Trybunału, a szczególnie jego członków, a także samego kodeksu postępowania członków. Jestem gotów przestrzegać tych kodeksów postępowania bez żadnych zastrzeżeń.

Przez całą moją karierę zawodową – w charakterze urzędnika, wysokiego urzędnika i posła – podlegałem różnym kodeksom etycznym i zasadom niepołączalności ustalonym w hiszpańskim prawie jako gwarancja interesu ogólnego.

4.      Czy uzyskał Pan absolutorium z wykonywania swych poprzednich funkcji kierowniczych, jeżeli taka procedura miała zastosowanie?

Nigdy nie zostałem poddany formalnej procedurze absolutorium, gdyż taka procedura nie istnieje w prawie hiszpańskim. Nigdy jednak nie wniesiono żadnej sprawy sądowej ani nie byłem pociągany do odpowiedzialności za działania w zakresie zarządzania sprawami publicznymi ani w żadnym innym zakresie. Zadania wykonywane przeze mnie jako sekretarza stanu podlegały kontroli wewnętrznej sprawowanej przez państwową inspekcję generalną i zewnętrznej prowadzonej przez trybunał obrachunkowy za pośrednictwem państwowej izby kontroli, przy czym nie zgłaszano żadnych zastrzeżeń. Z kolei publiczny podmiot rynkowy Red.es był przedmiotem sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez hiszpański trybunał obrachunkowy w 2003 r.; w sprawozdaniu tym sformułowano zalecenia dotyczące poprawy zarządzania, przy czym ani podmiotowi, ani jego kierownictwu nie postawiono żadnych zarzutów. Nigdy też nie sformułowano zastrzeżeń co do działań wykonywanych przeze mnie jako członka zarządu różnych spółek i podmiotów publicznych. Kiedy byłem sekretarzem generalnym fundacji FAES, jej zarząd składał sprawozdania inspekcji ds. fundacji w Ministerstwie Kultury oraz właściwym ministerstwom przyznającym dotacje, a ponadto publikowała wyniki audytu księgowego wykonywanego przez prywatnego audytora, chociaż nie było takiego obowiązku ustawowego.

5.      Czy posiada Pan jakiekolwiek udziały w podmiotach gospodarczych lub jakiekolwiek udziały finansowe czy też inne zobowiązania, które mogłyby kolidować z przyszłymi obowiązkami? Czy jest Pan gotów ujawnić prezesowi Trybunału wszystkie swoje interesy finansowe i inne zobowiązania oraz pozwolić na ich upublicznienie? Czy bierze Pan w jakimkolwiek toczącym się obecnie postępowaniu sądowym? Jeśli tak, proszę podać szczegóły.

Jako hiszpański poseł podaję na stronie internetowej Kongresu Deputowanych informacje o wszystkich swoich dochodach, majątku i działalności.

O ile mi wiadomo, nie prowadzę żadnej działalności gospodarczej i nie mam udziałów finansowych ani zobowiązań, które mogłyby zakłócać pełnienie przeze mnie funkcji członka Trybunału Obrachunkowego. Jestem oczywiście gotów ujawnić prezesowi Trybunału wszystkie moje interesy finansowe i inne zobowiązania oraz zezwolić na ich upublicznienie.

Nie biorę udziału w żadnym toczącym się obecnie postępowaniu sądowym.

6.      Czy po wyborze na członka Trybunału jest Pan gotowy ustąpić z aktualnie piastowanych stanowisk, na które został Pan wybrany, oraz zrezygnować z aktywnie pełnionych funkcji partyjnych?

Jeżeli zostanę wybrany na członka Trybunału Obrachunkowego, zrezygnuję z mandatu posła w hiszpańskim Kongresie Deputowanych. Zrezygnuję również z funkcji członka krajowej komisji wykonawczo-koordynacyjnej mojej partii ds. badań i programów.

7.      Jak postąpiłby Pan w przypadkach poważnych nieprawidłowości, a nawet oszustwa lub korupcji z udziałem osób pochodzących z Pana kraju?

Zgodnie z art. 234 Traktatu członkowie Trybunału wykonują swoje zadania w pełni niezależnie, w ogólnym interesie Unii. Zadaniem Trybunału jest ochrona dobrego funkcjonowania instytucji Unii pod względem finansowym, w interesie wszystkich obywateli i podatników europejskich. Dlatego pełniąc obowiązki członka Trybunału Obrachunkowego, będę zobowiązany do działania z równą niezależnością, bezstronnością, obiektywizmem i profesjonalizmem niezależnie od narodowości danych osób. W razie wykrycia przypadków oszustwa czy korupcji poinformuję o tym prezesa Trybunału oraz OLAF, zgodnie z decyzją 97/2004 Trybunału Obrachunkowego.

Wykonywanie obowiązków

8.      Jakie powinny być główne cechy należytego zarządzania finansami w przypadku instytucji publicznych?

Rozporządzenie finansowe Unii ustanawia w odniesieniu do budżetu Unii Europejskiej klasyczne zasady gospodarności, wydajności i skuteczności. Zasady te muszą się przejawiać w oszczędnym zarządzaniu, z jasno określonymi celami i wskaźnikami oraz ze stałą oceną odpowiedniości zastosowanych środków i uzyskiwanych wyników. Należy również jasno rozgraniczyć właściwości i zakres odpowiedzialności podmiotów administracji publicznej oraz wprowadzić mechanizmy kontroli wewnętrznej i odpowiednie terminy składania sprawozdań. Przejrzystość i umożliwienie obywatelom dostępu do odpowiednich informacji w całym cyklu budżetowym to wymóg demokratyczny zachęcający do należytego zarządzania i ułatwiający sprawozdawczość.

Nowe technologie mogą się znacznie przyczynić do realizacji tych celów, gdyż odpowiednio stosowane sprzyjają zarówno obniżaniu kosztów, jak i monitorowaniu wykonania budżetu i uzyskiwanych wyników. Powinniśmy również dążyć do uproszczenia procedur administracyjnych, by nie naruszając gwarancji prawnych, zminimalizować ingerencję organów administracji w społeczeństwie. Profesjonalizm służby publicznej – z czym wiążą się odpowiednie procedury selekcji, uczenia się przez całe życie, oceny i przebiegu kariery, a także profesjonalne kierownictwo – przyczynia się do lepszego zarządzania sprawami publicznymi.

W obecnym kontekście kryzysu gospodarczego szczególnego znaczenia nabiera ścisłe przestrzeganie zasad należytego zarządzania środkami publicznymi. Należy pamiętać, że dobre zarządzanie finansowe budżetem to przede wszystkim wymóg demokracji, gdyż budżet służy interesowi ogólnemu i jest finansowany ze środków wszystkich podatników. Zaufanie w kwestii dobrego administrowania budżetem przyczynia się do właściwego umocowania demokratycznego instytucji w oczach obywateli. Dlatego szczególnie ważne jest odpowiednie funkcjonowanie instrumentów kontroli, zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej, mających zapewniać zgodność z prawem i realizację budżetu oraz pozwalać uniknąć marnotrawstwa i oszustw. Uważam, że należy stale poprawiać przejrzystość, sprawozdawczość i bieżące ocenianie polityki publicznej.

9.      Zgodnie z postanowieniami Traktatu Trybunał jest zobowiązany pomagać Parlamentowi w sprawowaniu funkcji kontrolnej w zakresie wykonania budżetu. Jak opisałby Pan swoje obowiązki w zakresie przedstawiania sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu, a w szczególności jego Komisji Kontroli Budżetowej?

Parlament Europejski ma udzielać Komisji absolutorium z wykonania budżetu, czemu służy sprawozdanie roczne, poświadczenie wiarygodności i sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego. Trybunał jako organ kontrolujący rachunki Unii ma za zadanie, zgodnie z art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, pomagać Parlamentowi w sprawowaniu funkcji kontroli wykonania budżetu.

Trybunał jest zatem organem technicznym wspierającym Parlament w sprawowaniu kontroli budżetowej. Odpowiednie prace Parlamentu organizuje Komisja Kontroli Budżetowej, dlatego też stosunki między Trybunałem a tą komisją i jej członkami powinny być stabilne i przebiegać bez zakłóceń. Jakość sprawozdań Trybunału na zasadnicze znaczenie dla właściwego sprawowania przez Parlament funkcji kontrolnych. Trybunał powinien organizować i planować swoje prace z uwzględnieniem opinii i priorytetów TEJ komisji i sporządzać sprawozdania w sposób ułatwiający pracę Parlamentu. Współpraca między Parlamentem (za pośrednictwem Komisji Kontroli Budżetowej) a Trybunałem Obrachunkowym musi być stała i lojalna. Ze swojej strony zobowiązuję się, że będę zawsze działać zgodnie z tymi zasadami i że będę zawsze gotów pracować i współpracować z Parlamentem Europejskim i z Komisją Kontroli Budżetowej.

10.    Co według Pana stanowi wartość dodaną kontroli wykonania zadań i w jaki sposób należałoby wprowadzić wyniki kontroli do procedur zarządzania?

Uważam, że kontrola wykonania zadań to coraz użyteczniejsze uzupełnienie kontroli finansowych i kontroli zgodności z prawem oraz że będzie ona odgrywać coraz większą rolę. Może ułatwiać prace Parlamentu Europejskiego, jeśli chodzi o przedstawianie uwag i zaleceń w sprawie zarządzania w instytucjach europejskich oraz wykonywania budżetu. Zalecenia formułowane przez Trybunał w ramach kontroli wykonania zadań mogą pomóc lepiej określać i stosować politykę publiczną oraz jakość obowiązujących zasad.

Kontrole wykonania zadań dotyczą zarządzania w sektorze publicznym oraz stosowania zasad gospodarności, wydajności i skuteczności. Powinny też skupiać się na realizacji celów wyznaczonych w poszczególnych programach, przestrzeganiu ustalonego harmonogramu oraz odpowiedniości środków i kosztów realizacji tych celów. Kontrole wykonania zadań umożliwiają również ocenę procedur i organizacji usług. Wykazują one, w jakim stopniu realizowane są cele ustalone w budżecie i czy odbywa się to wydajnie.

Z kontroli wykonania zadań można wyprowadzić zalecenia zmierzające do uzyskania oszczędności i poprawy zarządzania; są to również użyteczne narzędzia w procesie oceny i doskonalenia polityki publicznej. Kontrola wykonania zadań to narzędzie szczególnie użyteczne dla zarządzających, pozwalające im podnieść jakość ich pracy oraz ułatwić planowanie i wykonywanie przyszłych programów. Dlatego też sądzę, że włączenie wyników kontroli do procedur zarządzania wymaga współpracy i dialogu z samymi zarządzającymi oraz monitorowania sposobu, w jaki wykonują oni wydane zalecenia.

11.    Jak można usprawnić współpracę pomiędzy Trybunałem Obrachunkowym, krajowymi organami kontroli i Parlamentem Europejskim (Komisją Kontroli Budżetowej) w zakresie kontroli budżetu UE?

Art. 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje, że kontrole w państwach członkowskich mogą się odbywać we współpracy z krajowymi organami kontroli oraz że Trybunał i krajowe organy kontroli współpracują w duchu zaufania przy zachowaniu niezależności. Niezależność wynika z odmiennych funkcji: Trybunał Obrachunkowy odpowiada przed Parlamentem Europejskim za zewnętrzną kontrolę rachunków Unii, natomiast krajowe trybunały obrachunkowe odpowiadają przed odpowiednimi parlamentami krajowymi za kontrolę budżetów krajowych.

Znaczna część budżetu Unii Europejskiej jest wykonywana za pośrednictwem budżetów i organów państw członkowskich. W związku z tym zacieśnienie współpracy z trybunałami krajowymi może prowadzić do znacznych oszczędności, uwalniając zasoby Trybunału.

Obecnie współpraca odbywa się za pośrednictwem komitetu kontaktowego, który składa się z prezesów krajowych organów kontroli oraz z prezesa Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, a także za pośrednictwem dwustronnych kontaktów i grup roboczych. W miarę postępów w standaryzacji procedur roboczych Trybunałowi Obrachunkowemu coraz łatwiej będzie oprzeć się na pracy krajowych organów kontroli, a także prowadzić wspólne lub skoordynowane kontrole wykorzystywania funduszy europejskich w poszczególnych państwach członkowskich.

Uważam, że sam Trybunał Obrachunkowy – dzięki swoim kontaktom i stałej współpracy, planowaniu działań i zdawaniu z nich sprawy Parlamentowi Europejskiemu – jest najskuteczniejszym narzędziem łączącym pracę krajowych organów kontroli z Parlamentem Europejskim. Uważam też za niezwykle ważne zacieśnianie współpracy między Trybunałem Obrachunkowym a parlamentami krajowymi, które również są konstytucyjnie zainteresowane należytym zarządzaniem finansami publicznymi i zasobami podatników.

Sprawy różne

Czy wycofałby Pan swoją kandydaturę na członka Trybunału, jeśli opinia Parlamentu byłaby nieprzychylna?

Mam nadzieję, że ze względu na moją karierę zawodową i w oparciu o zobowiązanie do zachowania niezależności zgodnie z Traktatem zaskarbię sobie zaufanie Parlamentu. Jestem także przekonany, że stosunki między Trybunałem i Parlamentem powinny opierać się na zaufaniu, dialogu i stałej współpracy. W związku z tym, jeżeli Parlament negatywnie oceni moje kompetencje zawodowe, zwrócę się do hiszpańskiego rządu o ponowne rozważenie mojej kandydatury.