Procedura : 2012/2025(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0274/2012

Teksty złożone :

A7-0274/2012

Debaty :

PV 21/11/2012 - 11
CRE 21/11/2012 - 11

Głosowanie :

PV 22/11/2012 - 13.8
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2012)0453

SPRAWOZDANIE     
PDF 233kWORD 168k
3 października 2012
PE 486.099v03-00 A7-0274/2012

w sprawie rozszerzenia: strategie polityczne, kryteria i strategiczne interesy UE

(2012/2025 (INI))

Komisja Spraw Zagranicznych

Sprawozdawczyni: Maria Eleni Koppa

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Budżetowej
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie rozszerzenia: strategie polityczne, kryteria i strategiczne interesy UE

(2012/2025 (INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 2, 21 i 49,

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (COM(2011)0838/4),

–   uwzględniając konkluzje prezydencji przyjęte na szczycie Rady Europejskiej w Kopenhadze w dniach 21-22 czerwca 1993 r., na szczycie Rady Europejskiej w Madrycie w dniach 15-16 grudnia 1995 r., na szczycie Rady Europejskiej w Salonikach w dniach 19-20 czerwca 2003 r. oraz na szczycie Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 14-15 grudnia 2006 r.,

–   uwzględniając konkluzje Rady z dnia 5 grudnia 2011 r. w sprawie rozszerzenia oraz procesu stabilizacji i stowarzyszenia,

–   uwzględniając odnowiony konsensus w sprawie rozszerzenia, przyjęty przez Radę w 2006 r., oraz skonsolidowaną strategię rozszerzenia wdrożoną później przez Komisję,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 lutego 2008 r. zatytułowany „Pięć lat rozszerzonej UE - osiągnięcia i wyzwania gospodarcze” (COM(2009)0079/3),

–   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego strategii rozszerzenia i najważniejszych wyzwań w okresie 2006-2007, z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie dokumentu Komisji dotyczącego strategii rozszerzenia w 2007 r., oraz z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie dokumentu Komisji na 2009 r. na temat strategii rozszerzenia dotyczącej państw Bałkanów Zachodnich, Islandii i Turcji, jak również komunikaty Komisji w sprawie strategii rozszerzenia na lata 2009–2010, 2010–2011 oraz 2011–2012,

–   uwzględniając poprzednie rezolucje dotyczące państw Bałkanów Zachodnich, Islandii i Turcji,

–   uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Budżetowej (A7-0274/2012),

A. mając na uwadze, że zgodnie z art. 49 TUE każde państwo europejskie, które szanuje i zobowiązuje się wspierać wartości, jakimi są poszanowanie godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowanie praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, może ubiegać się o członkostwo w Unii; mając na uwadze, że wartości te są fundamentem Unii Europejskiej i nadają kierunek działaniom Unii na forum międzynarodowym, a także że muszą być one przestrzegane przez wszystkie państwa członkowskie;

B.  mając na uwadze, że rozszerzenie weszło na stałe w zakres programu UE wdrażanego już od lat 60.; mając na uwadze, że od czasu pierwszego rozszerzenia w 1973 r. UE stopniowo rośnie, a liczba państw członkowskich zwiększyła się z 6 członków założycieli do 27 państw (wkrótce 28); mając na uwadze, że szereg państw ubiega się o status państwa członkowskiego UE, ponieważ gwarantuje on bezpieczną, demokratyczną i dostatnią przyszłość;

C. mając na uwadze, że polityka integracji wykazała na przestrzeni minionych dziesięcioleci, że rozszerzenie przynosi korzyści całej UE i umożliwia jej zajęcie lepszej pozycji przy podejmowaniu globalnych wyzwań;

D. mając na uwadze, że rozszerzenie okazuje się procesem korzystnym zarówno dla UE, jak i dla całej Europy, bowiem pozwoliło przezwyciężyć podział powstały w wyniku zimnej wojny, przyczynia się do umocnienia pokoju, stabilności i dobrobytu w Europie, zwiększa stopień zapobiegania konfliktom, stymuluje reformy i konsoliduje wolność, demokrację, poszanowanie praw człowieka i podstawowych swobód, a także rządy prawa i gospodarkę rynkową oraz rozwój zrównoważony pod względem społecznym i ekologicznym;

E.  mając na uwadze, że po dwudziestu latach od szczytu Rady Europejskiej w Kopenhadze w 1993 r., który potwierdził perspektywę członkostwa państw Europy Środkowej i Wschodniej oraz ustanowił kryteria przystąpienia, nadszedł czas na ponowną ocenę związanych z tym przyjętych procedur i ogólnej polityki w dziedzinie rozszerzenia, bez uszczerbku dla toczących się negocjacji;

F.  mając na uwadze, że kryteria kopenhaskie wytrzymały próbę czasu i pozostają w centrum unijnej polityki rozszerzenia; mając na uwadze, że oczekuje się, iż skonsolidowana strategia rozszerzenia i nowe ukierunkowanie na wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne, rządy prawa i prawa podstawowe okażą się skuteczne i efektywne;

G. mając na uwadze, że Parlament Europejski za pośrednictwem corocznych rezolucji dotyczących krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów przyczynia się do zwiększania przejrzystości i odpowiedzialności w zakresie procesu rozszerzenia, dając wyraz opiniom obywateli europejskich; mając na uwadze, że po wejściu w życie Traktatu z Lizbony rola Parlamentu Europejskiego wzrosła dzięki uznaniu uprawnień w zakresie współstanowienia prawa dotyczącego między innymi Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA);

H. mając na uwadze, że perspektywa przystąpienia do UE wywiera istotny transformacyjny wpływ na polityczny, społeczno-gospodarczy i kulturowy krajobraz państw ubiegających się o członkostwo, a także jest potężną zachętą do wdrażania niezbędnych reform politycznych, gospodarczych i legislacyjnych oraz do umacniania pokoju, stabilności, pojednania i dobrych stosunków sąsiedzkich; mając na uwadze, że dzięki tej zachęcie do wprowadzania zmian rozszerzenie jest jednym z fundamentów „siły perswazji” UE (ang. soft power) i ważnym elementem jej zewnętrznych działań;

I.   mając na uwadze, że zaangażowanie, uwarunkowania i wiarygodność znalazły się w centrum procesu przystąpienia;

J.   mając na uwadze, że z punktu widzenia zwiększenia wiarygodności i spójności procesu rozszerzenia oraz unikania wszelkiej dyskryminacji potencjalnych nowych członków największe znaczenie ma to, by państwa członkowskie nadal w pełni przestrzegały kryteriów przystąpienia oraz praw podstawowych;

K. mając na uwadze, że zobowiązanie do podjęcia reform politycznych, gospodarczych i legislacyjnych leży przede wszystkim w najlepszym interesie państw kandydujących oraz państw będących potencjalnymi kandydatami, a także ich obywateli;

L.  mając na uwadze, że każde państwo ubiegające się o członkostwo w UE należy oceniać na podstawie jego własnych postępów w wypełnianiu, wdrażaniu i stosowaniu wspólnego dla wszystkich zbioru kryteriów; mając na uwadze, że tempo postępu procesu rozszerzenia powinno być uzależnione od stopnia rzeczywistego wdrożenia i zgodności z kryteriami przystąpienia do UE oraz od spełnienia priorytetów określonych w partnerstwie europejskim lub partnerstwie dla członkostwa i ramach negocjacyjnych; mając na uwadze, że stopień spełnienia wymogów warunkujących członkostwo należy oceniać w możliwie najbardziej sprawiedliwy i przejrzysty sposób;

M. mając na uwadze, że proces rozszerzenia ma istotny wpływ również na samą UE, stanowiąc okazję do lepszego określenia jej tożsamości, celów, wartości i strategii, jest to też odpowiedni moment do ich upowszechniania wśród obywateli;

N. mając na uwadze, że zgodnie z nowym porozumieniem w sprawie rozszerzenia, określonym w 2006 r., proces ten powinien opierać się na konsolidacji, warunkowości i komunikacji, a także uwzględniać zdolność UE do zintegrowania nowych państw członkowskich; mając na uwadze, że zdolność UE do integrowania jest kwestią o zasadniczym znaczeniu oraz warunkiem koniecznym trwałości polityki rozszerzenia i całego procesu integracji; mając na uwadze, że kwestia ta okazała się pozytywnym bodźcem do pogłębienia współpracy instytucjonalnej, o czym świadczą kolejne zmiany traktatów towarzyszące różnym falom rozszerzenia, które zwiększyły zakres funkcji i działań Unii;

O. mając na uwadze, że rzeczywiste pojednanie różnych narodów i ludów, pokojowe rozwiązywanie konfliktów oraz nawiązanie dobrych stosunków sąsiedzkich między państwami europejskimi ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia trwałego pokoju i stabilności i istotnie przyczynia się do prawdziwie europejskiego procesu integracji, uzyskując tym samym zasadnicze znaczenie dla procesu rozszerzenia; mając na uwadze, że wiele państw kandydujących do członkostwa i państw będących potencjalnymi kandydatami nadal nie rozwiązało problemów ze swoimi sąsiadami, a zatem wszystkie zainteresowane strony powinny podejmować jawne działania na rzecz rozwiązania sytuacji, w których występują obustronne napięcia; mając na uwadze, że kwestie te powinny być rozstrzygnięte przed przystąpieniem;

Uwagi ogólne

1.  zdecydowanie popiera proces rozszerzenia i jest przekonany, że należy zapewnić wiarygodność polityki rozszerzenia oraz jej poparcie społeczne zarówno w UE, jak i w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących; dlatego też podkreśla, że dla UE, krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów ważne jest spełnienie wszystkich wymogów, dotrzymanie wszystkich zobowiązań i stworzenie warunków zapewniających powodzenie przyszłych rozszerzeń, między innymi poprzez udzielenie wsparcia zainteresowanym krajom w ich wysiłkach zmierzających do wypełnienia kryteriów przystąpienia do UE;

2.  uznaje korzyści płynące z procesu rozszerzenia i przystąpienia zarówno dla obywateli w krajach kandydujących do UE i w krajach będących potencjalnymi kandydatami, jak i dla obywateli europejskich;

3.  uważa, że kryteria kopenhaskie wciąż są podstawowym fundamentem, na którym nadal powinna opierać się polityka rozszerzenia; podkreśla, że pełne i ścisłe wypełnienie kryteriów jest niezbędne, że należy poświęcić szczególną uwagę społecznym konsekwencjom w krajach kandydujących i będących potencjalnymi kandydatami oraz że należy wziąć w pełni pod uwagę zdolność UE do przyjmowania nowych państw;

4.  uważa, że koncepcja zdolności do integracji obejmuje cztery elementy:

(i)    państwa przystępujące powinny zwiększać zdolność Unii do utrzymania tempa realizacji jej politycznych celów, nie zaś ją umniejszać;

(ii)   ramy instytucjonalne Unii powinny być w stanie zapewnić skuteczne i efektywne zarządzanie;

(iii)   zasoby finansowe Unii powinny być wystarczające, by móc sprostać wyzwaniom spójności społecznej i gospodarczej oraz wspólnych strategii politycznych Unii;

(iv)  potrzebna jest całościowa strategia komunikacyjna informująca opinię publiczną o następstwach rozszerzenia;

5.  podkreśla jednak, że Unia ponosi odpowiedzialność za zwiększenie swojego potencjału integracyjnego w procesie rozpatrywania uzasadnionych europejskich aspiracji krajów kandydujących lub będących potencjalnymi kandydatami oraz tych, które potencjalnie mogą złożyć wniosek o członkostwo;

6.  zwraca uwagę, że UE nadal jest atrakcyjna również dzięki swojemu unikalnemu połączeniu dynamiki gospodarczej z modelem socjalnym, toteż wyraża ubolewanie, że wymiar socjalny został w dużej mierze zaniedbany w procesie rozszerzenia; zachęca Komisję do podjęcia działań w tym zakresie, szczególnie w ramach Rozdziału 19 (Polityka społeczna i zatrudnienie), do wspierania pozytywnej transformacji socjalnej w przyszłych państwach członkowskich UE oraz do zwrócenia należytej uwagi na kwestię sprawiedliwości społecznej;

7.  przypomina, że dorobek prawny UE w dziedzinie społecznej obejmuje normy minimalne w takich obszarach jak prawo pracy, równe traktowanie kobiet i mężczyzn, bezpieczeństwo i higiena pracy i walka z dyskryminacją oraz że w traktatach UE potwierdza się konieczność przestrzegania Europejskiej karty społecznej z 1961 r. oraz Wspólnotowej karty socjalnych praw podstawowych pracowników z 1989 r., przy czym również Karta praw podstawowych Unii Europejskiej zawiera szereg podstawowych praw socjalnych; podkreśla, że nieprzestrzeganie obowiązujących w UE podstawowych norm społecznych stanowi formę dumpingu socjalnego, który jest szkodliwy dla europejskich przedsiębiorstw i pracowników i który skutecznie uniemożliwiłby państwu kandydującemu udział w jednolitym rynku; wskazuje, że partnerzy społeczni, a w szczególności związki zawodowe, potrzebują ukierunkowanej pomocy UE, tak aby zwiększyć swoje zdolności;

8.  jest zdania, że zbiór kryteriów przystąpienia powinien znaleźć odpowiednie przełożenie na jasne, specyficzne i mierzalne cele w ramach IPA, tak aby wyraźnie wykazać związek między finansowanymi przez Unię strategiami politycznymi w państwach ubiegających się o członkostwo oraz postępem w spełnianiu ogólnych kryteriów przystąpienia;

9.  uznaje konieczność rozwijania gospodarek państw kandydujących w tym samym kierunku co gospodarek państw członkowskich UE, aby ułatwić dostosowanie; zachęca zatem państwa ubiegające się o członkostwo do sformułowania wykonalnych i właściwych dla poszczególnych państw celów odpowiadających głównym celom strategii „Europa 2020”, tak aby wprowadzać inteligentną, trwałą gospodarkę sprzyjającą włączeniu społecznemu;

10. zwraca uwagę na znaczenie kryteriów madryckich (zdefiniowanych przez Radę Europejską obradującą w Madrycie w grudniu 1995 r.), w ramach których podkreśla się zdolność państw kandydujących do wdrożenia przepisów i procedur UE; jest zdania, że zasada rygorystycznej warunkowości wymaga efektywnej oceny postępów krajów kandydujących lub potencjalnych kandydatów w przyjmowaniu i wdrażaniu reform na każdym etapie procesu, w oparciu o jasny zestaw kryteriów, oraz że kraje wyrażające wolę przystąpienia do UE powinny przechodzić z jednego etapu do następnego jedynie po spełnieniu wszystkich warunków przypisanych do danego etapu; podkreśla, że w celu wzmocnienia wiarygodności i skuteczności strategii rozszerzenia, kryteria kopenhaskie muszą być w pełni przestrzegane i realizowane również przez państwa członkowskie, aby uniknąć wymagania od kandydatów wyższych standardów niż te, które są stosowane w niektórych państwach członkowskich UE; podkreśla znaczenie wyraźniejszego określenia poszczególnych etapów, ustanowienia przejrzystych i jasnych punktów odniesienia w procesie, w którym ogólne kryteria członkostwa przekładają się na konkretne kroki na drodze do przystąpienia, a także zbadania, czy niezbędne wymogi zostały spełnione, jak również unikania wyznaczania daty przystąpienia lub jej obiecywania przed zakończeniem negocjacji; podkreśla, że powinno być też jasne, że po uzyskaniu wartości danego miernika należy ją utrzymać oraz że odstępstwa powinny pociągać za sobą odpowiednią reakcję ze strony podmiotów określających te mierniki;

11. podkreśla, że celem procesu przystąpienia jest pełne członkostwo w UE;

12. wzywa Komisję do utrzymania i intensywniejszego monitorowania postępów w procesie przystępowania do Unii oraz do wspierania państw kandydujących i potencjalnych kandydatów, ażeby zadbać o to, że uzyskają one wysoki stopień gotowości z korzyścią zarówno dla siebie, jak i całej UE;

13. jest przekonany, że utrzymanie wiarygodności procesu rozszerzenia wymaga oceny potencjału integracyjnego UE już na wczesnym etapie i należytego jej odzwierciedlenia w „opinii” Komisji dotyczącej każdego potencjalnego państwa kandydującego, w której zawarte zostaną główne obawy w tym zakresie oraz możliwe sposoby ich przezwyciężania; jest zdania, że w następstwie wydania takiej opinii należy wykonać kompleksową ocenę skutków; w tym kontekście podkreśla, że pomyślny proces przystąpienia wymaga, by UE utrzymała swoją zdolność do działania, rozwijania się, demokratycznego i skutecznego podejmowania decyzji, tak by posiadać zasoby finansowe do wspierania spójności gospodarczej i społecznej oraz do realizacji celów politycznych;

Polityka w dziedzinie rozszerzenia

14. przyjmuje z zadowoleniem nowe podejście negocjacyjne do przyszłych ram negocjacyjnych, w którym przyznano pierwszeństwo kwestiom związanym z sądownictwem i prawami podstawowymi oraz z wymiarem sprawiedliwości i sprawami wewnętrznymi; zgadza się, że kwestie te powinny być omawiane na początku negocjacji akcesyjnych oraz że z reguły Rozdziały 23 i 24 należy otwierać stosownie do osiąganych postępów w oparciu o plany działania, bowiem wymagają one udokumentowania przekonujących osiągnięć; wzywa Komisję do przedstawiania Parlamentowi regularnych sprawozdań z postępów w tych obszarach oraz do udostępniania na żądanie członkom Komisji Spraw Zagranicznych comiesięcznych sprawozdań przedakcesyjnych delegacji UE; zauważa jednak, że koncentracja na rzeczonych obszarach powinna pozostawać bez uszczerbku dla wysiłków i postępu w innych obszarach określonych w indywidualnych programach rozszerzenia dotyczących państw kandydujących i państw będących potencjalnymi kandydatami;

15. uważa, iż w polityce rozszerzenia ważne jest przyznanie odpowiedniego priorytetu budowaniu skutecznego, niezawisłego i bezstronnego systemu sądowego oraz przejrzystego i demokratycznego systemu politycznego, który zwiększa zaufanie obywateli do praworządności; zwraca jednocześnie uwagę na znaczenie wolności wszelkich form wypowiedzi, na konieczność zapewnienia wolności mediów zarówno w prawie, jak i w praktyce, oraz na konieczność skutecznej walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną;

16. podkreśla, że liberalizacja systemu wizowego to dobry przykład warunkowości UE, łączącej kryteria polityczne i techniczne z pożądanymi celami i wymiernymi korzyściami; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje i popiera wysiłki Komisji i zainteresowanych państw podejmowane w tej dziedzinie;

17. wzywa Komisję do uproszczenia procedury administracyjnej i ograniczenia obciążeń administracyjnych dotyczących finansowania w ramach IPA w celu zwiększenia dostępu do tego finansowania oraz zwiększenia udziału mniejszych i niescentralizowanych organizacji społeczeństwa obywatelskiego, związków zawodowych i innych beneficjentów;

18. wzywa do większego udziału w procesie przystąpienia do UE społeczeństwa obywatelskiego, podmiotów niepaństwowych i partnerów społecznych z państw kandydujących oraz z państw członkowskich; nawołuje Komisję do prowadzenia z nimi stałego dialogu; wzywa państwa kandydujące i państwa będące potencjalnymi kandydatami do zapewnienia ich udziału na wszystkich etapach; podkreśla, że społeczeństwo obywatelskie może stać się ważną siłą napędową dostosowania do przepisów UE i wywierać oddolny nacisk na wdrażanie agendy unijnej oraz poprawę przejrzystości tego procesu, a także wpływać na wzmocnienie społecznego poparcia dla przystąpienia; podkreśla znaczenie odpowiedniego wsparcia finansowego pochodzącego m.in. z instrumentu na rzecz społeczeństwa obywatelskiego, przede wszystkim aby zwiększyć potencjał społeczeństwa obywatelskiego w zakresie monitorowania i wdrażania dorobku prawnego; podkreśla znaczenie współpracy między europejskimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego a ich odpowiednikami z państwa kandydujących i będących potencjalnymi kandydatami do członkostwa;

19. zdecydowanie podkreśla konieczność zwiększenia zdolności administracyjnych i umocnienia zasobów ludzkich w celu umożliwienia transpozycji, stosowania i egzekwowania dorobku prawnego UE; uważa, że procesy w ramach rozszerzenia nie powinny mieć jedynie charakteru „technicznego” i podkreśla potrzebę ściślejszego powiązania procesu przeglądu z warunkami rzeczywistymi; w związku z tym wzywa Komisję, by w stosownych przypadkach angażowała w te działania organizacje pozarządowe, związki zawodowe i główne zainteresowane strony;

20. uznając ważną rolę, jaką dialog społeczny odgrywa w unijnym procesie podejmowania decyzji, wzywa do położenia większego nacisku na zwiększenie zdolności partnerów społecznych oraz roli dialogu społecznego w ramach procesu rozszerzenia; zwraca się ponadto o poświęcenie większej uwagi opracowywaniu mechanizmów egzekwowania, takich jak mechanizmy z zakresu inspekcji pracy ukierunkowane na ochronę pracowników, tak aby zapewnić im prawa socjalne, przestrzeganie norm bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zwalczać wyzysk pracowników, szczególnie tych wykonujących pracę niezarejestrowaną;

21. wzywa do większego zaangażowania Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) w proces rozszerzenia; podkreśla swoją rolę w przekazywaniu dobrych praktyk państwom kandydującym oraz państwom będącym potencjalnymi kandydatami, jak również w jednoczeniu społeczeństwa obywatelskiego w UE wokół kwestii integracji europejskiej; popiera dalszą intensyfikację dialogu między organizacjami społeczeństwa obywatelskiego z UE oraz z państw ubiegających się o członkostwo i zachęca do ściślejszej współpracy między EKES, Komisją oraz Parlamentem Europejskim;

22. przypomina, że doprowadzenie do trwałego ożywienia gospodarczego to zasadnicze wyzwanie w przypadku większości państw ubiegających się o członkostwo i podkreśla konieczność promowania inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu zgodnie ze strategią „Europa 2020”; wzywa do zwiększenia wsparcia dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), mających kluczowe znaczenie dla postępu społeczno-gospodarczego we wszystkich państwach ubiegających się o członkostwo, i nalega, by Komisja nakłaniała do priorytetowych reform, które tworzą korzystne otoczenie regulacyjne dla innowacyjnych MŚP i tych o wysokim potencjale; podkreśla jednocześnie potrzebę stałego poświęcania uwagi kwestiom rozrastającego się sektora nieformalnego, wysokiego bezrobocia oraz integracji ze społeczeństwem osób najsłabszych;

23. jest stanowczo przekonany o konieczności propagowania atmosfery tolerancji, wzajemnego szacunku, dobrych stosunków sąsiedzkich i współpracy regionalnej oraz transgranicznej jako koniecznych warunków stabilności i środków sprzyjających prawdziwemu i trwałemu pojednaniu; uważa, że ściganie zbrodni wojennych, pokojowa współegzystencja różnych wspólnot etnicznych, kulturowych i wyznaniowych w społeczeństwie, ochrona mniejszości, poszanowanie praw człowieka oraz reintegracja uchodźców i osób wysiedlonych muszą być nieodłącznymi elementami procesu akcesyjnego w regionach pokonfliktowych; w tym kontekście zachęca kraje kandydujące oraz te będące potencjalnymi kandydatami, które nie ratyfikowały jeszcze Konwencji ramowej o ochronie mniejszości narodowych, by tego dokonały; sugeruje, że w takich przypadkach propagowanie nauczania i uczenia się od siebie wzajemnie historii i języka oraz poznawania dziedzictwa kulturowego w trakcie procesu przystąpienia i po jego zakończeniu ułatwiałoby wzajemne zrozumienie i historyczne pojednanie;

24. uważa, że równouprawnieniu płci i przeciwdziałaniu dyskryminacji należy nadać jeszcze większy priorytet w ramach polityki rozszerzenia; podkreśla, że jako prawo podstawowe równość mężczyzn i kobiet to zasadnicza wartość UE i kluczowa zasada w jej działaniach zewnętrznych, jak również kwestia mająca ogromny potencjał w kontekście realizacji celów strategii „Europa 2020” ze względu na wkład we wzrost i pełne zatrudnienie; popiera zatem udział kobiet w procesie przystąpienia i podkreśla znaczenie włączenia w główny nurt strategii politycznych z zakresu równouprawnienia płci; podkreśla, że zakazana jest dyskryminacja na jakimkolwiek tle oraz że ocena unijna powinna obejmować prawa wspólnoty LGBT oraz kwestię włączania mniejszości w życie polityczne, społeczne i gospodarcze;

25. ponadto wzywa Komisję do zaangażowania państw ubiegających się o członkostwo w swoje inicjatywy ukierunkowane na włączenie społeczne, takie jak unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów, do lepszego wykorzystywania w tym celu IPA, jak również do nakłaniania państw ubiegających się o członkostwo, w oparciu o mechanizm procesu stabilizacji i stowarzyszenia (SAAP), do realizacji tych celów; wzywa te państwa do aktywnego udziału w inicjatywie „Dekada integracji Romów 2005–2015” oraz do zapewnienia poszanowania praw podstawowych Romów, poprawy ich sytuacji społecznej i gospodarczej oraz do zapewnienia im dostępu do mieszkań;

26. uważa, że przed przystąpieniem do Unii każde państwo ubiegające się o członkostwo powinno rozwiązać swoje główne problemy dwustronne i najpoważniejsze spory z sąsiadami, a szczególnie te dotyczące kwestii terytorialnych; zdecydowanie zaleca, aby kwestie te zostały rozwiązane jak najwcześniej w procesie przystąpienia, a najlepiej jeszcze przed rozpoczęciem negocjacji akcesyjnych, w konstruktywny sposób i na zasadzie dobrosąsiedzkiej współpracy, tak by nie wpłynęły one na przebieg negocjacji; w tym kontekście uważa za kluczowe uwzględnienie ogólnych interesów i wartości UE oraz zobowiązanie do pełnego przestrzegania dorobku prawnego UE i poszanowania zasad będących fundamentem UE;

27. wzywa UE do wspierania wysiłków ukierunkowanych na rozwiązanie nierozstrzygniętych sporów, w tym sporów granicznych, przed przystąpieniem do Unii; zgodnie z postanowieniami prawa międzynarodowego, Karty Narodów Zjednoczonych i odpowiednich rezolucji ONZ, a także aktu końcowego KBWE w Helsinek, zachęca wszystkie strony sporów, których trwanie może szkodzić procesowi wdrażania dorobku prawnego czy zagrozić pokojowi i bezpieczeństwu międzynarodowemu, do konstruktywnego angażowania się w ich pokojowe rozwiązanie, a w przypadku dowiedzionej niezdolności do osiągnięcia dwustronnego porozumienia – do przekazania sprawy celem rozstrzygnięcia Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości lub do zobowiązania się do zastosowania dowolnego, ale wiążącego mechanizmu arbitrażu bądź podjęcia konstruktywnych działań w ramach misji intensywnych mediacji; ponownie wzywa Komisję i Radę do rozpoczęcia opracowywania, w zgodzie z postanowieniami traktatów UE, mechanizmu arbitrażu z myślą o rozstrzyganiu sporów dwustronnych i wielostronnych;

28. przyjmuje z zadowoleniem takie inicjatywy, jak pozytywny program w przypadku Turcji, dialog akcesyjny wysokiego szczebla z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii i zorganizowany dialog w sprawie rządów prawa z Kosowem(1); przyjmuje z zadowoleniem cel wprowadzenia świeżej dynamiki do procesu reform, ale podkreśla, że tego typu inicjatywy nie mogą w żaden sposób zastępować formalnych procedur negocjacyjnych, lecz muszą być w pełni zgodne z ramami negocjacyjnymi;

29. podkreśla konieczność poczynienia przez kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące postępów w obszarze demokracji, praw człowieka i prowadzenia procesu pojednania, które zawsze powinny stanowić priorytet w procesie rozszerzenia i być odzwierciedlone w instrumentach finansowych; przypomina w związku z tym o znaczeniu pomocy finansowej uwzględniającej konieczność odbudowy dziedzictwa kulturowego w strefach konfliktów, biorąc pod uwagę jej rolę w budowaniu zaufania i integracji między poszczególnymi wspólnotami etnicznymi i religijnymi;

30. podkreśla, że polityka rozszerzenia UE jest instrumentem modernizacji, demokratyzacji i stabilizacji, a także ma na celu wzmocnienie UE w wymiarze wewnętrznym, jak również jako partnera na arenie międzynarodowej; apeluje do Komisji o przeprowadzanie kompleksowej oceny skutków zawsze podczas rozpatrywania nowych wniosków o członkostwo w UE oraz gdy zaleca ona otwarcie lub - w przypadku istotnie zmienionych okoliczności - zamknięcie negocjacji w sprawie przystąpienia do UE;

31. wyraża poparcie dla zaangażowania Komisji w poprawę jakości procesu akcesyjnego poprzez oparcie go w większym stopniu na zaletach, miernikach i zwiększenie jego przejrzystości; uważa, że dzięki temu proces ten będzie bardziej sprawiedliwy i obiektywnie mierzalny, a przez to bardziej wiarygodny; w tym kontekście zaleca, by sprawozdania okresowe były bardziej jednoznaczne w swoich ocenach; podkreśla, że mierniki nie powinny wiązać się z nałożeniem dodatkowych warunków na kraje kandydujące i potencjalnych kandydatów, ale powinny przekładać ogólne kryteria członkostwa i cele unijnej pomocy przedakcesyjnej na konkretne działania ukierunkowane na przystąpienie do UE, w pełnej zgodności z ramami negocjacyjnymi;

32. Podkreśla, że dla powodzenia procesu akcesyjnego najwyższe znaczenie ma walka z korupcją i przestępczością zorganizowaną; wzywa Komisję do przyjęcia nowego podejścia do tej kwestii poprzez zwracanie uwagi władz krajów ubiegających się o członkostwo na indywidualne przypadki korupcji systemowej; wzywa Komisję do ścisłej współpracy z Grupą Państw Przeciwko Korupcji (GRECO) oraz z organami ds. walki z korupcją w tych państwach; podkreśla, że takie nowe podejście miałoby bardzo korzystny wpływ na wizerunek Unii wśród obywateli państw ubiegających się o członkostwo i ułatwiałoby potencjalnie walkę z korupcją;

33. nalega, aby Komisja zaplanowała niezmniejszanie w wartościach realnych całkowitego finansowania przeznaczonego dla każdego z beneficjentów; odnotowuje, że takie wyliczenie powinno być dokonane z uwzględnieniem następujących elementów: a)stosunek całkowitej zaplanowanej pomocy z IPA dla danego kraju do wartości jego PKB nie powinien się obniżyć w ujęciu względnym, nawet jeśli w wartościach bezwzględnych mianownik (PKB) dla poszczególnych krajów beneficjentów stale rósł w okresie 2007-2013, b) liczba krajów korzystających z finansowania przez przyszły instrument prawdopodobnie zmniejszy się wraz z przystąpieniem Chorwacji, co potencjalnie zmieni porównawczy podział w obrębie puli środków oraz c) po wprowadzeniu sugerowanych zmian w nowym instrumencie, służących usunięciu różnic między krajami w oparciu o ich status kraju kandydującego, więcej krajów uzyska dostęp do finansowania – do tej pory niedostępnego dla krajów, które nie kandydują do UE – przeznaczonego na obszary polityki koncentrujące się na rozwoju społeczno-gospodarczym; w tym kontekście zaleca, aby żadnemu z beneficjentów nie uniemożliwiać wystarczającego i sprawiedliwego dostępu do finansowania z powodu ograniczonych zasobów UE, zwłaszcza w obszarze polityki budowania potencjału instytucjonalnego;

34. przypomina o tym, że dalszym rozszerzeniom UE musi towarzyszyć wspólna, bardziej skuteczna i przejrzysta polityka informacyjna prowadzona przez wszystkie instytucje UE, rządy i parlamenty państw członkowskich, a także przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, tak aby zainicjować otwartą i szczerą debatę na temat skutków rozszerzenia, obejmującą opinię publiczną zarówno w państwach członkowskich UE, jak i w państwach kandydujących; podkreśla, że podobna polityka informacyjna powinna być prowadzona we wszystkich państwach kandydujących we współpracy ze wszystkimi podmiotami;

35. jest zdania, że zwiększanie poparcia wśród obywateli UE dla kolejnych rozszerzeń i zaangażowanie obywateli państw kandydujących i potencjalnie kandydujących w kontynuowanie reform wymaga przedstawiania jednoznacznych i kompleksowych informacji na temat politycznych, społeczno-gospodarczych i kulturalnych korzyści związanych z rozszerzeniem; za istotne uznaje w szczególności wyjaśnienie obywatelom, w jaki sposób rozszerzenie sprzyja nowym inwestycjom i eksportowi oraz jak może ono pomóc osiągnąć cele UE w zakresie lepszego zapobiegania konfliktom i poprawy ich pokojowego rozwiązywania, przeciwdziałania kryzysowi gospodarczemu, tworzenia miejsc pracy, ułatwiania swobodnego przepływu pracowników, ochrony środowiska, zwiększania bezpieczeństwa i ochrony, przy jednoczesnym przyspieszeniu wdrażania programu reform, ułatwianiu dostępu do środków finansowych i tym samym poprawie warunków życia w krajach przystępujących do UE z korzyścią dla wszystkich europejskich obywateli, jak również redukcji nierówności społecznych i ekonomicznych; podkreśla konieczność prowadzenia ukierunkowanych działań obejmujących wszystkie grupy społeczeństwa, między innymi poprzez włączenie – na szczeblu szkoły średniej lub równorzędnym – osobnego przedmiotu dotyczącego podstaw, celów i funkcjonowania Unii Europejskiej, a także procesu jej rozszerzenia; podkreśla też konieczność ukierunkowania działań na kluczowych opiniotwórców, takich jak dziennikarze, przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i podmioty gospodarcze; jest zdania, że należy zachęcać do takich działań w państwach kandydujących oraz tych będących potencjalnymi kandydatami i udzielać wsparcia na ich rzecz;

Perspektywy i strategiczne interesy UE

36. jest stanowczo przekonany, że UE nadal może uzyskać korzyści strategiczne dzięki polityce rozszerzenia; podkreśla, że członkostwo w UE zapewnia stabilność w gwałtownie zmieniającym się otoczeniu międzynarodowym oraz że przynależność do Unii Europejskiej wciąż niesie ze sobą perspektywę rozwoju społecznego i dobrobytu; jest zdania, że rozszerzenie leży w długoterminowym strategicznym interesie UE, który wymyka się takim miernikom, jak krótkoterminowe bilanse; uważa, iż ważne jest należyte uwzględnienie jego istotnej i trwałej wartości, która – choć jest przykładem „miękkiej siły” – jest ogromną mocą UE;

37. wyraża wciąż pełne poparcie dla perspektywy rozszerzenia i wzywa państwa członkowskie do utrzymania tempa procesu rozszerzenia; podkreśla swoje przekonanie, iż Traktat z Lizbony umożliwia UE zarówno wdrażanie jej programu rozszerzenia, jak i utrzymanie dynamiki głębszej integracji;

38. uznaje jednak, że nie wszystkie państwa członkowskie podejmą starania o pełne członkostwo, a spośród tych, które to uczynią, nie wszystkie spełnią kryteria przystąpienia; zaleca zatem, by w ramach następnej generalnej zmiany traktatów i bez uszczerbku dla wszelkich toczących się negocjacji dotyczących rozszerzenia Parlament Europejski zainicjował dyskusję na temat wprowadzenia nowej kategorii członków stowarzyszonych Unii;

39. przypomina, że proces ten nie kończy się wraz z prostą transpozycją dorobku prawnego UE i podkreśla znaczenie skutecznego wprowadzenia w życie i przestrzegania w długiej perspektywie zarówno dorobku prawnego UE, jak i kryteriów kopenhaskich; uważa, że utrzymanie wiarygodności warunków akcesyjnych wymaga również oceny państw członkowskich UE pod kątem zachowania przez nie zgodności z podstawowymi wartościami UE oraz wykonywania zobowiązań dotyczących funkcjonowania demokratycznych instytucji i praworządności; wzywa Komisję do opracowania szczegółowego wniosku dotyczącego mechanizmu monitorowania w oparciu o art. 7 TUE i art. 258 TFUE;

40. przypomina, że usprawniona i dalekosiężna polityka rozszerzenia może być wartościowym instrumentem strategicznym dla rozwoju gospodarczego UE i całego regionu oraz powinna mieć na celu tworzenie synergii budżetowych i większej koordynacji między różnymi środkami i typami pomocy udzielanymi przez UE, państwa członkowskie i międzynarodowe instytucje finansowe oraz istniejącymi instrumentami, a mianowicie Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej, dzięki uniknięciu potencjalnego dublowania i powielania działań oraz luk w finansowaniu, zwłaszcza w napiętej sytuacji budżetowej;

41. zwraca uwagę, że globalny kryzys finansowy i trudności w strefie euro ujawniły współzależność krajowych gospodarek zarówno wewnątrz UE, jak i poza jej granicami; podkreśla w związku z tym znaczenie dalszego umacniania stabilności gospodarczej i finansowej oraz wspierania wzrostu gospodarczego, również w państwach kandydujących i potencjalnie kandydujących; mając na uwadze tak trudne okoliczności, podkreśla konieczność zapewnienia odpowiedniej i lepiej ukierunkowanej przedakcesyjnej pomocy finansowej państwom kandydującym i potencjalnie kandydującym; odnotowuje wniosek Komisji w sprawie nowego IPA, w tym zwiększenie wsparcia finansowego w ramach perspektywy finansowej 2014-2020; zwraca w związku z tym uwagę na konieczność uproszczenia i przyspieszenia procedur oraz wzmocnienia zdolności administracyjnej państw będących beneficjentami w celu zapewnienia wysokiego stopnia uczestnictwa w programach UE i zwiększenia zdolności absorpcyjnej; zaznacza, że pełne stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie IPA zostanie przedstawione w ramach zwykłej procedury ustawodawczej; podkreśla znaczenie stabilności budżetowej w skali kraju i rosnący nacisk na zarządzanie gospodarcze na szczeblu UE; zaleca, by w procesie akcesyjnym właściwie zająć się kwestią zdrowych finansów publicznych;

42. podkreśla, że cele strategii „Europa 2020” konstruowane są wokół uniwersalnych wartości, które stanowią ważną siłę napędową gospodarczej prosperity; w związku z tym zaleca, aby postępy w realizacji sztandarowych inicjatyw zostały uwzględnione w dialogu przedakcesyjnym i aby do nich zachęcano dodatkowymi funduszami; uważa, że model wzrostu oparty na gospodarce niskoemisyjnej zasługuje na szczególną uwagę i powinien być aktywnie wdrażany w ramach procesu rozszerzenia;

43. apeluje o nieprzerwany dialog między darczyńcami oraz, w razie potrzeby, o utworzenie odpowiednich struktur koordynacji pomocy i zarządzania nią; apeluje zatem o bliższe zbadanie wykorzystywania innowacyjnych instrumentów finansowych wymagających struktur koordynacji, takich jak na przykład ramy inwestycyjne dla Bałkanów Zachodnich, uzupełniających w stosunku do struktur administracyjnych IPA, których celem jest pozyskanie, połączenie i ukierunkowanie wsparcia na obszary priorytetowe; podkreśla potencjalny większy wpływ finansowy i polityczny finansowania projektów za pomocą połączonych funduszy – unijnych, jak i z państw członkowskich lub międzynarodowych instytucji finansowych – w sposób, który zapewni zarówno ścisłą zgodność z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania finansowego, jak i koordynację kluczowych podmiotów;

°

° °

44. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Islandii, Kosowa, Czarnogóry, Serbii i Turcji.

(1)

Użycie tej nazwy nie stanowi uszczerbku dla stanowisk dotyczących statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją RB ONZ 1244/1999 oraz opinią MTS w sprawie ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.


OPINIA Komisji Budżetowej (10.5.2012)

dla Komisji Spraw Zagranicznych

w sprawie rozszerzenia: strategie polityczne, kryteria i strategiczne interesy UE

(2012/2025 (INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Nadezhda Neynsky

WSKAZÓWKI

Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że usprawniona i dalekosiężna polityka rozszerzenia może być wartościowym instrumentem strategicznym dla rozwoju gospodarczego UE i całego regionu oraz powinna mieć na celu tworzenie synergii budżetowych i większej koordynacji między różnymi środkami i typami pomocy udzielanymi przez UE, państwa członkowskie i międzynarodowe instytucje finansowe oraz istniejącymi instrumentami, a mianowicie Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej, unikając potencjalnego dublowania i powielania działań oraz luk w finansowaniu, zwłaszcza w napiętej sytuacji budżetowej;

2.  przyjmuje do wiadomości sugerowany wzrost o 7,3% w Instrumencie Pomocy Przedakcesyjnej w następnych wieloletnich ramach finansowych (z 11 668 mld EUR w latach 2007-2013 do 12 520 mld EUR w latach 2014-2020, według stałych cen z 2011 r.(1)) i z zadowoleniem przyjmuje proponowane zmiany, zwłaszcza jeśli chodzi o zwiększone zróżnicowanie pomocy zależnie od indywidualnych potrzeb danego kraju beneficjenta, zachęty za dobre wyniki, podejście sektorowe, spełnianie warunków, przejrzystość i odpowiedzialność oraz lepsze wykorzystanie instrumentów i współpracę z partnerami w celu uzyskania większego wpływu finansowego i politycznego; apeluje o uproszczenie zasad finansowania, celem zmniejszenia obciążeń administracyjnych i zwiększenia udziału społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych w programach finansowania; przychylnie odnosi się do kontynuowania wsparcia dla reform instytucjonalnych i budowania potencjału sektora publicznego z myślą o tworzeniu wiarygodnych struktur instytucjonalnych zarządzających funduszami w krajach z nich korzystających; podkreśla znaczenie nieprzerwanych wysiłków w zwalczaniu korupcji;

3.  nalega, aby Komisja zaplanowała realne niemalejące całkowite finansowanie dla każdego z beneficjentów; zauważa, że taka kalkulacja powinna być dokonana z uwzględnieniem następujących elementów: a) stosunek całkowitej zaplanowanej pomocy z IPA dla danego kraju do wartości jego PKB nie powinien się obniżyć w ujęciu względnym, nawet jeśli w wartościach bezwzględnych mianownik (PKB) dla poszczególnych krajów beneficjentów stale rósł w okresie 2007-2013, b) liczba krajów korzystających z finansowania przez przyszły instrument prawdopodobnie zmniejszy się wraz z przystąpieniem Chorwacji, co potencjalnie zmieni porównawczy podział w obrębie puli środków oraz c) po wprowadzeniu sugerowanych zmian w nowym instrumencie, służących usunięciu różnic między krajami w oparciu o ich status kraju kandydującego, więcej krajów uzyska dostęp do finansowania – do tej pory niedostępnego dla krajów, które nie kandydują do UE – przeznaczonego na obszary polityki koncentrujące się na rozwoju społeczno-gospodarczym; w tym kontekście zaleca, aby żadnemu z beneficjentów nie uniemożliwiać wystarczającego i sprawiedliwego dostępu do finansowania z powodu ograniczonych zasobów UE, zwłaszcza w obszarze polityki budowania potencjału instytucjonalnego;

4.  podkreśla, że cele strategii „Europa 2020” konstruowane są wokół uniwersalnych wartości, które są silnym napędem gospodarczej prosperity; w związku z tym zaleca, aby postępy w realizacji przewodnich inicjatyw zostały uwzględnione w dialogu przedakcesyjnym i aby do nich zachęcano dodatkowymi funduszami; uważa, że model wzrostu oparty na gospodarce niskoemisyjnej zasługuje na szczególną uwagę i powinien być aktywnie wdrażany w ramach procesu rozszerzenia;

5.  podkreśla systemową rolę stabilności budżetowej w skali kraju i rosnący nacisk UE na zarządzanie gospodarcze w dziedzinie ustawodawstwa europejskiego; zaleca zatem, aby dialog przedakcesyjny zajął się kwestią roli zdrowych finansów publicznych; zaleca także, aby cele polityki rozszerzenia były starannie dostosowywane i odzwierciedlały ukierunkowany na wzrost program UE mający na celu modernizację gospodarki, wzrost konkurencyjności, poprawę warunków dla MŚP i rozwiązanie problemu bezrobocia wśród młodzieży; podkreśla znaczenie włączenia społeczeństwa obywatelskiego i partnerów społecznych w proces akcesyjny; przypomina o konieczności zwiększenia udziału organizacji społeczeństwa obywatelskiego w programach finansowania;

6.  nalega, aby kraje kandydujące w pełni wykorzystywały krzywą doświadczeń i okres korzystania z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej na poprawę swojej zdolności administracyjnej i zapewnienie udanej absorpcji funduszy UE;

7.  apeluje o nieprzerwany dialog między darczyńcami oraz, w razie potrzeby, o utworzenie odpowiednich struktur koordynacji pomocy i zarządzania nią; apeluje zatem o bliższe zbadanie wykorzystywania innowacyjnych instrumentów finansowych wymagających struktur koordynacji, takich jak na przykład ramy inwestycyjne dla Bałkanów Zachodnich, uzupełniających w stosunku do struktur administracyjnych IPA, których celem jest przyciągnięcie, połączenie i ukierunkowanie wsparcia na obszary priorytetowe; podkreśla potencjalny większy wpływ finansowy i polityczny finansowania projektów za pomocą połączonych funduszy – unijnych, jak i z państw członkowskich lub międzynarodowych instytucji finansowych – w sposób, który zapewni zarówno ścisłą zgodność z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania finansowego, jak i koordynację kluczowych podmiotów;

8.  kładzie nacisk na znaczenie zapewnienia wystarczającego poziomu zasobów zarówno dla wsparcia przed akcesją, jak i po niej, podkreślając, że odpowiedni przydział środków na wczesnym etapie powinien stworzyć konieczne warunki instytucjonalne i ekonomiczne do mniejszego zaangażowania na późniejszym etapie;

9.  podkreśla konieczność poczynienia przez kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące postępów w obszarze demokracji, praw człowieka i prowadzenia procesu pojednania, które zawsze powinny stanowić priorytet w procesie rozszerzenia i być odzwierciedlone w instrumentach finansowych; przypomina w związku z tym o znaczeniu pomocy finansowej uwzględniającej konieczność odbudowy dziedzictwa kulturowego w strefach konfliktów, biorąc pod uwagę jej rolę w budowaniu zaufania i poczucia łączności między poszczególnymi wspólnotami etnicznymi i religijnymi.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

10.5.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

24

2

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Francesca Balzani, Zuzana Brzobohatá, Göran Färm, Eider Gardiazábal Rubial, Salvador Garriga Polledo, Ivars Godmanis, Lucas Hartong, Jutta Haug, Monika Hohlmeier, Sidonia Elżbieta Jędrzejewska, Anne E. Jensen, Ivailo Kalfin, Sergej Kozlík, Jan Kozłowski, Alain Lamassoure, Giovanni La Via, George Lyon, Claudio Morganti, Juan Andrés Naranjo Escobar, Nadezhda Neynsky, Dominique Riquet, Derek Vaughan, Angelika Werthmann

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Alexander Alvaro, Paul Rübig, Peter Šťastný, Georgios Stavrakakis

(1)

    Wszystkie kwoty pojawiające się w tej opinii opierają się na obliczeniach DG BUDG Komisji Europejskiej


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

13.9.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

62

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Bastiaan Belder, Elmar Brok, Jerzy Buzek, Tarja Cronberg, Mário David, Michael Gahler, Marietta Giannakou, Ana Gomes, Andrzej Grzyb, Richard Howitt, Anna Ibrisagic, Liisa Jaakonsaari, Anneli Jäätteenmäki, Jelko Kacin, Ioannis Kasoulides, Tunne Kelam, Nicole Kiil-Nielsen, Maria Eleni Koppa, Andrey Kovatchev, Paweł Robert Kowal, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Eduard Kukan, Ryszard Antoni Legutko, Krzysztof Lisek, Ulrike Lunacek, Mario Mauro, Willy Meyer, Francisco José Millán Mon, Alexander Mirsky, María Muñiz De Urquiza, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Raimon Obiols, Ria Oomen-Ruijten, Pier Antonio Panzeri, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Bernd Posselt, Hans-Gert Pöttering, Cristian Dan Preda, Libor Rouček, Tokia Saïfi, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Nikolaos Salavrakos, György Schöpflin, Werner Schulz, Adrian Severin, Marek Siwiec, Sophocles Sophocleous, Charles Tannock, Sir Graham Watson, Boris Zala

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Laima Liucija Andrikienė, Charalampos Angourakis, Jean-Jacob Bicep, Andrew Duff, Hélène Flautre, Kinga Gál, Elisabeth Jeggle, Jean Roatta, Helmut Scholz

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Margrete Auken, Spyros Danellis, Georgios Koumoutsakos

Ostatnia aktualizacja: 11 października 2012Informacja prawna