Procedura : 2017/2083(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0334/2017

Teksty złożone :

A8-0334/2017

Debaty :

PV 14/11/2017 - 16
CRE 14/11/2017 - 16

Głosowanie :

PV 16/11/2017 - 7.7

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0448

SPRAWOZDANIE     
PDF 881kWORD 94k
24 października 2017
PE 606.307v02-00 A8-0334/2017

w sprawie strategii UE–Afryka na rzecz pobudzenia rozwoju

(2017/2083(INI))

Komisja Rozwoju

Sprawozdawca: Maurice Ponga

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie strategii UE–Afryka na rzecz pobudzenia rozwoju

(2017/2083(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej pt. „Wspólna wizja, wspólne działanie: silniejsza Europa” przedstawioną Radzie Europejskiej podczas posiedzenia w dniach 28–29 czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie z dnia 7 czerwca 2017 r. Parlamentu, Rady, przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie oraz Komisji, dotyczące nowego konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju pt. „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość”,

–  uwzględniając szczyt ONZ na temat zrównoważonego rozwoju i dokument końcowy przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 25 września 2015 r. pt. „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030” oraz 17 celów zrównoważonego rozwoju,

–  uwzględniając zasady odpowiedzialnego inwestowania w rolnictwo i systemy żywnościowe opracowane przez Komitet ds. Światowego Bezpieczeństwa Żywnościowego, aby przyczynić się do osiągnięcia pierwszego i drugiego celu zrównoważonego rozwoju,

–  uwzględniając plan działania z Addis Abeby w sprawie finansowania rozwoju z 2015 r.,

–  uwzględniając paryskie porozumienie klimatyczne z 2015 r.,

–  uwzględniając afrykański szczyt w sprawie planowanych działań, który odbył się w dniu 16 listopada 2016 r. i podczas którego zatwierdzono afrykański wymiar COP 22,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie Planu działania UE przeciwko nielegalnemu handlowi handlu dziką fauną i florą (COM(2016)0087),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (zwaną dalej „umową z Kotonu”)(1), a także jej przeglądy z 2005 i 2010 r.,

–  uwzględniając wspólną strategię Afryka–UE przyjętą przez afrykańskich i europejskich szefów państw i rządów na szczycie w Lizbonie w dniu 9 grudnia 2007 r. oraz dwa plany działania, jeden przyjęty w Akrze w październiku 2007 r. (na lata 2008–2010), a drugi w Trypolisie w listopadzie 2010 r. (na lata 2011–2013),

–  uwzględniając wnioski z czwartego szczytu UE–Afryka, który odbył się w Brukseli w dniach 2–3 kwietnia 2014 r., oraz plan działania określający formułę spotkań (tzw. format kairski) i osie współpracy między tymi kontynentami na okres 2014–2017, a także deklarację UE–Afryka w sprawie migracji i mobilności,

–  uwzględniając Agendę 2063 Unii Afrykańskiej przyjętą w maju 2014 r.,

–  uwzględniając sporządzone przez Jego Ekscelencję Paula Kagamé sprawozdanie w sprawie projektów zaleceń dotyczących reformy instytucjonalnej Unii Afrykańskiej pt. „Konieczność wzmocnienia naszej Unii”,

–  uwzględniając 3. Międzykontynentalne Forum Społeczeństwa Obywatelskiego, które odbyło się w Tunisie w dniach 11–13 lipca 2017 r., zawierające apel o większe zaangażowanie organizacji społeczeństwa obywatelskiego i o skoncentrowanie strategii Afryka–UE na obywatelach,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji oraz wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 7 czerwca 2017 r. pt. „Strategiczne podejście do kwestii odporności w ramach działań zewnętrznych UE” (JOIN(2017)0021),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1601 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), gwarancji EFZR i funduszu gwarancyjnego EFZR(2),

–  uwzględniając wniosek z dnia 5 lipca 2016 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 230/2014 ustanawiające Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 22 listopada 2016 r. pt. „Odnowione partnerstwo z krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku” (JOIN(2016)0052),

–  uwzględniając różne komunikaty Komisji na temat stosunków między UE i Afryką, a w szczególności komunikat z dnia 27 czerwca 2007 r. pt. „Od Kairu do Lizbony – Partnerstwo strategiczne między UE i Afryką” (COM(2007)0357), komunikat z dnia 17 października 2008 r. pt. „Rok po szczycie w Lizbonie: aktualny stan partnerstwa Afryka–UE” (COM(2008)0617) oraz komunikat z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie zacieśnienia stosunków między UE a Afryką – 1,5 mld ludzi, 80 państw, dwa kontynenty, jedna przyszłość (COM(2010)0634),

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 maja 2017 r. w sprawie nadania nowego impulsu partnerstwu Afryka–UE (JOIN(2017)0017) oraz konkluzje Rady na ten temat z dnia 19 czerwca 2017 r.,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie stosunków między Unią a Afryką i państwami AKP, w szczególności rezolucję z dnia 4 października 2016 r. w sprawie przyszłości stosunków AKP–UE po roku 2020(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2016 r. w sprawie funduszu powierniczego UE dla Afryki: skutki dla rozwoju i pomocy humanitarnej(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie sprawozdania UE za rok 2015 w sprawie spójności polityki na rzecz rozwoju(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie podniesienia skuteczności współpracy na rzecz rozwoju(6),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0334/2017),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska od dawna utrzymuje związki z państwami afrykańskimi oraz że losy UE i tych państw są ściśle powiązane; mając na uwadze, że UE jest głównym partnerem Afryki w dziedzinie gospodarki i handlu oraz w kwestiach rozwoju, pomocy humanitarnej i bezpieczeństwa;

B.  mając na uwadze, że należy nadać partnerstwu Afryka–UE nową wizję, odzwierciedlającą rozwój sytuacji politycznej, gospodarczej, środowiskowej i społecznej na obu kontynentach; mając na uwadze, że należy dostosować się do nowych podmiotów na scenie międzynarodowej – w tym Chin – oraz dążyć do pogłębionego i unowocześnionego partnerstwa, które będzie miało bardziej polityczny charakter i w którym położy się większy nacisk na obronę naszych podstawowych wspólnych interesów;

C.  mając na uwadze, że stosunki między UE i Afryką należy budować na zasadzie wzajemnego zrozumienia i wspólnych interesów, a także kierując się wspólnymi wartościami w ramach dwustronnego partnerstwa;

D.  mając na uwadze, że stosunki między UE i kontynentem afrykańskim opierają się na różnych instrumentach prawnych i strategiach politycznych oraz że należy wzmacniać synergie oraz spójność pomiędzy nimi dla zwiększenia skuteczności i trwałości tego partnerstwa;

E.  mając na uwadze, że umowa z Kotonu, zrzeszająca 79 państw AKP – w tym 48 krajów Afryki Subsaharyjskiej – oraz UE, jest głównym partnerstwem między Unią i Afryką; mając na uwadze, że UE nawiązała również stosunki z państwami afrykańskimi niebędącymi stronami umowy z Kotonu; mając na uwadze, że partnerstwo UE–AKP ustanowiono w czasie, gdy nie uformowały się jeszcze obecne struktury współpracy między państwami AKP na szczeblu regionalnym i kontynentalnym; mając na uwadze, że w następstwie utworzenia Unii Afrykańskiej w 2003 r. i przyjęcia wspólnej strategii Afryka–UE w 2007 r. konieczne jest usprawnienie działań w poszczególnych ramach polityki obowiązujących w relacjach między UE a Afryką; mając na uwadze, że cel, by traktować Afrykę jako całość, jest jednoznacznie ujęty w preambule wspólnej strategii Afryka–UE;

F.  mając na uwadze, że UE prowadzi pogłębiony dialog instytucjonalny i polityczny z państwami afrykańskimi za sprawą szczytów UE–Afryka, organizacji międzyrządowej Unia dla Śródziemnomorza oraz organów współpracy AKP–UE, w tym na szczeblu parlamentarnym dzięki Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP–UE, delegaturze Parlamentu Europejskiego przy Zgromadzeniu Parlamentarnym Unii dla Śródziemnomorza oraz dzięki dialogowi z Parlamentem Panafrykańskim;

G.  mając na uwadze, że 11. Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) dysponuje budżetem w wysokości 30,5 mld EUR, z czego 900 mln EUR zarezerwowano dla Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, oraz że 1,4 mld z EFR zostanie wykorzystane na potrzeby kryzysowego funduszu powierniczego UE dla Afryki; mając na uwadze, że na potrzeby państw afrykańskich przeznaczono ponad 5 mld EUR w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa oraz że ogólnoafrykańskiemu programowi przydzielono 845 mln EUR w ramach Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju w celu wdrożenia wspólnej strategii Afryka–UE;

H.  mając na uwadze, że kolejny szczyt Afryka–UE, który odbędzie się w Abidżanie w dniach 29–30 listopada 2017 r. i którego tematem będzie „Inwestowanie w młodzież”, stanowi szansę na stworzenie, wspieranie i rozwijanie warunków gospodarczych służących rzeczywistej równości między partnerami chcącymi bronić podstawowych wspólnych interesów;

I.  mając na uwadze, że w przyszłej umowie, która zastąpi umowę z Kotonu, należy uwzględnić nową wspólną strategię Afryka–UE;

J.  mając na uwadze, że UE jest długoletnim partnerem i głównym gwarantem bezpieczeństwa na kontynencie afrykańskim, które ma pierwszorzędne znaczenie; mając na uwadze, że bezpieczeństwo i zrównoważony wzrost kontynentu europejskiego są ściśle i bezpośrednio zależne od stabilności i rozwoju kontynentu afrykańskiego i na odwrót;

K.  mając na uwadze, że stałe wspieranie procesu skutecznego wdrażania afrykańskiej architektury pokoju i bezpieczeństwa oraz zaangażowanie UE, UA i innych podmiotów międzynarodowych obecnych w Afryce mają zasadnicze znaczenie dla rozwoju i stabilności kontynentu afrykańskiego;

L.  mając na uwadze, że migracja stanowi ważny punkt globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE oraz priorytetową kwestię w stosunkach zewnętrznych Unii, w tym w jej stosunkach z Afryką; mając na uwadze, że Afryka i Europa mają wspólny interes i ponoszą wspólną odpowiedzialność w odniesieniu do migracji i mobilności, w tym w walce z handlem ludźmi i przemytem ludzi, oraz że zarządzanie migracjami wymaga globalnych rozwiązań opartych na solidarności, podziale odpowiedzialności, poszanowaniu praw migrantów i prawa międzynarodowego, a także skutecznego wykorzystania instrumentów współpracy na rzecz rozwoju;

M.  mając na uwadze, że w Afryce ponad 218 milionów ludzi żyje w skrajnym ubóstwie; mając na uwadze, że odsetek ludności żyjącej w skrajnym ubóstwie w Afryce subsaharyjskiej spadł z 56 % w 1990 r. do 43 % w 2012 r.; mając na uwadze, że 33 z 47 krajów najsłabiej rozwiniętych znajduje się na kontynencie afrykańskim, co czyni z partnerstwa UE–Afryka niezbędne narzędzie realizacji programu zrównoważonego rozwoju do roku 2030 oraz osiągania celów zrównoważonego rozwoju, w szczególności celu eliminacji ubóstwa;

N.  mając na uwadze, że potrzeby infrastrukturalne w Afryce szacuje się na 75 mld EUR rocznie, wartość rynku konsumpcji ma osiągnąć 1000 mld USD w 2020 r., bezpośrednie inwestycje zagraniczne stale rosną i mają wynieść w 2020 r. 144 mld USD, zaś liczba ludności wynosi obecnie 1 mld mieszkańców;

O.  mając na uwadze, że kraje afrykańskie wciąż eksportują głównie produkty nieprzetworzone i że dużą część tego eksportu objęły przyznane preferencje handlowe; mając na uwadze, że swobodny dostęp do rynku dla większości produktów afrykańskich zwiększa potencjał państw afrykańskich oraz ich konkurencyjność i udział w rynkach światowych, jeżeli towarzyszy mu m.in. polityka trwałego i zrównoważonego uprzemysłowienia oraz wydajności rolnictwa jako kluczowych czynników rozwoju;

P.  mając na uwadze, że należy uwzględnić tendencje demograficzne, ponieważ do roku 2050 – według niektórych prognoz – Afryka może liczyć 2,5 mld mieszkańców, w większości młodych ludzi, podczas gdy ludność Europy znacznie się zestarzeje; mając na uwadze, że w związku z tym konieczne będzie stworzenie milionów miejsc pracy oraz zapewnienie pomocy i wsparcia w celu upodmiotowienia kobiet i młodzieży, w szczególności przez edukację, dostęp do opieki zdrowotnej i szkolenia zawodowego na kontynencie afrykańskim;

Nasilenie dialogu politycznego między UE i Afryką – niezbędny warunek odnowionego partnerstwa strategicznego

1.  odnotowuje nowy komunikat w sprawie nadania nowego impulsu partnerstwu Afryka–UE, którego celem jest nadanie nowego impulsu partnerstwu Afryka–UE, tak aby poszerzyć i pogłębić to partnerstwo, ukierunkowując je na dobrobyt i stabilność na obu kontynentach, zgodnie z zobowiązaniami przyjętymi w ramach celów zrównoważonego rozwoju, nowego konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju, który stanowi wytyczne dla europejskiej polityki rozwoju, globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii oraz Agendy 2063;

2.  przypomina, że Afryka jest kluczowym partnerem strategicznym UE, i uważa, że zasadnicze znaczenie ma zacieśnienie stosunków między UE a UA za pośrednictwem zrewidowanego i rozszerzonego dialogu, obejmującego zasady przejrzystości i dobrych rządów, tak aby zapewnić korzyści obu stronom, a także równej i trwałej współpracy, aby sprostać wspólnym wyzwaniom i czerpać wspólnie korzyści, gwarantując jednocześnie zasadę współodpowiedzialności i uwzględniając specyfikę i stopień rozwoju każdego kraju partnerskiego;

3.  apeluje, by przyszłe partnerstwo koncentrowało się na priorytetowych obszarach zidentyfikowanych zarówno przez UA, jak i UE, takich jak:

  rozwój gospodarczy (dzięki handlowi, umowom o partnerstwie gospodarczym, zwiększonej integracji regionalnej, zróżnicowaniu gospodarczym, zrównoważonym uprzemysłowieniu oraz tworzeniu miejsc pracy wysokiej jakości),

•  dobre rządy, w tym prawa człowieka,

•  rozwój społeczny dzięki usługom publicznym zaspokajającym podstawowe potrzeby, takie jak edukacja, opieka zdrowotna, dostęp do wody i kanalizacji, równouprawnienie płci, nauka, technologia i innowacja,

•  bezpieczeństwo i walka z terroryzmem,

•  migracja i mobilność,

•  środowisko (w tym zmiana klimatu);

4.  przypomina, że wsparcie budżetowe stanowi najlepszy sposób na realizację płatności, gdyż daje rządom środki, które pozwalają im decydować o własnych potrzebach i priorytetach; przypomina, że ogólna lub sektorowa pomoc budżetowa umożliwia wspieranie polityki rozwojowej i zapewnia maksymalną zdolność absorpcyjną;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że głównym tematem 5. szczytu UE–Afryka, który odbędzie się w listopadzie 2017 r. na Wybrzeżu Kości Słoniowej, będzie młodzież z uwzględnieniem jej znaczenia dla przyszłości obu kontynentów;

6.  przypomina o znaczeniu i skuteczności współpracy AKP–UE oraz o wynikach uzyskanych w dziedzinie rozwoju; podkreśla, że te prawnie wiążące ramy należy utrzymać po 2020 roku; podkreśla konieczność zacieśnienia tej współpracy, przy czym należy jednocześnie rozwinąć wymiar regionalny, w tym przez wzmocnioną współpracę z UA, regionalnymi wspólnotami gospodarczymi i innymi organizacjami regionalnymi; apeluje o przyjęcie bardziej strategicznego, pragmatycznego, kompleksowego i uporządkowanego podejścia do dialogu politycznego w ramach negocjacji w sprawie porozumienia, które w przyszłości zastąpi umowę z Kotonu;

7.  wzywa do zwiększenia wymiaru parlamentarnego AKP–UE; podkreśla, że Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP–UE stanowi jedyną w swoim rodzaju platformę do prowadzenia wymiany poglądów i odgrywa zasadniczą rolę we wzmacnianiu demokracji, praworządności i poszanowania praw człowieka;

8.  podkreśla, że ponowna ocena europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) stwarza możliwości pozwalające na lepszą koordynację polityki sąsiedztwa i polityki skierowanej do innych państw afrykańskich za sprawą stworzenia poszerzonych ram współpracy w kwestiach regionalnych, takich jak bezpieczeństwo, energia czy nawet migracja;

9.  podkreśla konieczność stosowania w ramach partnerstwa Afryka–UE skoordynowanego podejścia między samymi państwami członkowskimi UE oraz między UE i jej państwami członkowskimi zgodnie z art. 210 TFUE; ponadto przypomina, że poszanowanie unijnej zasady spójności polityki na rzecz rozwoju jest niezbędne w europejskich i afrykańskich strategiach politycznych oraz inicjatywach, by osiągnąć cele zrównoważonego rozwoju;

10.  apeluje o to, by zasada spójności polityki na rzecz rozwoju została w pełni włączona do stosunków handlowych UE z Afryką, które zakładają uwzględnienie wykonalnych klauzul dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju we wszystkich umowach handlowych zawieranych przez UE z krajami afrykańskimi, zgodnie z zobowiązaniem podjętym przez Komisję w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich”;

11.  przypomina, że państwa członkowskie powinny wywiązać się ze zobowiązania do przeznaczania 0,7 % PKB na oficjalną pomoc rozwojową, aby zacieśnić współpracę z Afryką;

12.  podziela deklarowaną wolę zacieśnienia sojuszy między UE i Afryką w kwestiach dotyczących globalnego sprawowania rządów; podkreśla w związku z tym konieczność wzmocnienia dialogu z UA oraz zapewnienia jej niezależności finansowej – zgodnie z przyjętą w Kigali decyzją w sprawie finansowania – przez zmniejszenie jej zależności od finansowania zewnętrznego; odnotowuje propozycje przedstawione w sprawozdaniu Paula Kagamé, mające na celu wzmocnienie UA, tak aby nadać impuls procesowi integracji politycznej w Afryce;

13.  wskazuje na rolę społeczeństwa obywatelskiego – w tym organizacji pozarządowych, organizacji wyznaniowych, organizacji młodzieżowych i zajmujących się prawami kobiet, sektora prywatnego, związków zawodowych, zgromadzeń parlamentarnych, władz lokalnych i diaspory, każde z nich zgodnie ze swoją specyfiką – w zacieśnianiu dialogu politycznego między UE i Afryką, tak aby zagwarantować ukierunkowanie partnerstwa na obywateli;

14.  podkreśla konieczność zwiększenia udziału społeczeństwa obywatelskiego w partnerstwie Afryka–UE poprzez sprzyjanie budowaniu ich zdolności, zwłaszcza dzięki przekazywaniu wiedzy specjalistycznej i zapewnianiu ich udziału w opracowywaniu i realizacji odpowiednich reform i strategii politycznych; uważa, że zaangażowanie organizacji społeczeństwa obywatelskiego ma zasadnicze znaczenie dla interesu publicznego; popiera wdrożenie różnych platform mających na celu uczynienie ze społeczeństwa obywatelskiego głównego podmiotu partnerstwa, a w szczególności Wspólne Coroczne Forum, które ma za zadanie wdrażać plan działania UE–Afryka; ubolewa jednak, że nigdy dotąd nie zwołano tego forum, oraz stanowczo wzywa UE i UA, by niezwłocznie udostępniły środki finansowe i polityczne niezbędne do zapewnienia znaczącego udziału wszystkich zainteresowanych stron tego partnerstwa, w tym w ramach 5. szczytu UA–UE;

Zwiększanie odporności państw i społeczeństw z korzyścią dla wszystkich ludzi, szczególnie dla ludzi młodych, z myślą o realizacji celów zrównoważonego rozwoju

15.  uważa, że należy uczynić z odporności – we wszystkich jej pięciu wymiarach – główną oś nowej strategii UE–Afryka;

Odporność polityczna

16.  podkreśla konieczność promowania dobrych rządów, demokracji, państwa prawa, poszanowania praw człowieka, a także podejmowania starań w walce z korupcją na obu kontynentach, ponieważ działania te są nieodłącznymi elementami zrównoważonego rozwoju;

17.  wzywa w związku z tym do szczerego i pluralistycznego dialogu, opartego na wzajemnym szacunku, tak aby uczynić z tych wartości i zasad główną oś współpracy, w szczególności przez rozszerzenie uzależniania pomocy rozwojowej od ich ścisłego przestrzegania;

18.  podkreśla, że bardziej zdecydowane zajęcie się wyzwaniami związanymi ze sprawowaniem władzy na obu kontynentach ma ogromne znaczenie dla tworzenia sprawiedliwszych, stabilniejszych i bezpieczniejszych społeczeństw; podkreśla konieczność przestrzegania i promowania praw człowieka i sprawowania rządów w oparciu o obowiązujące międzynarodowe instrumenty prawne, przepisy, zasady i mechanizmy, w tym ustanowione przez afrykańskie regionalne organy zarządzające, takie jak Afrykańska karta praw człowieka i ludów wraz z protokołami, Afrykańska karta na rzecz demokracji, wyborów i dobrych rządów, Afrykańska Komisja Praw Człowieka i Ludów oraz Afrykański Trybunał Praw Człowieka i Ludów, tak aby zwiększyć odpowiedzialność za własny rozwój;

19.  przypomina o istotnej roli Międzynarodowego Trybunału Karnego w walce z bezkarnością i w zakresie propagowanych przezeń wartości, takich jak pokój, bezpieczeństwo, równość, uczciwość, sprawiedliwość i zadośćuczynienie; apeluje do państw członkowskich UE i państw afrykańskich o dalsze popieranie statutu rzymskiego i Międzynarodowego Trybunału Karnego; apeluje do wszystkich sygnatariuszy statutu rzymskiego, aby ratyfikowały go jak najszybciej;

20.  popiera organizację wspólnej konferencji wysokiego szczebla UA–UE na temat procesów wyborczych, demokracji i rządzenia w Afryce i Europie oraz apeluje o pełnoprawne uczestnictwo w tej inicjatywie Parlamentu Europejskiego, Parlamentu Panafrykańskiego, Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP–UE oraz Euro-śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego (PA-UfM); apeluje o zacieśnienie więzi między poszczególnymi zgromadzeniami, tak aby wspierać synergie i zapewnić spójność podejmowanych działań;

Odporność w dziedzinie bezpieczeństwa

21.  podkreśla bliski związek między bezpieczeństwem a rozwojem; wskazuje na potrzebę lepszego uwzględnienia problemów dotyczących bezpieczeństwa i celów rozwojowych w celu rozwiązania konkretnych problemów państw niestabilnych oraz zwiększania odporności państw i społeczeństw; zauważa, że należy tego dokonać za pomocą konkretnych instrumentów i dodatkowego finansowania;

22.  wzywa do zacieśnienia współpracy między UE i Afryką w dziedzinie bezpieczeństwa i sprawiedliwości w odniesieniu do międzynarodowych ram prawnych, tak aby przyjąć całościowe podejście do rozwiązywania problemów i skuteczniej zwalczać przestępczość zorganizowaną, handel ludźmi i przemyt ludzi – zwłaszcza dzieci – a także terroryzm; uważa, że powinna istnieć synergia między działaniami podejmowanymi przez UE a strategiami przyjętymi przez państwa afrykańskie, w szczególności strategiami w dziedzinie pokoju i bezpieczeństwa, przedstawionymi w Agendzie 2063;

23.  podkreśla potrzebę współpracy między UE, UA, organizacjami regionalnymi i innymi istotnymi podmiotami politycznymi w Afryce w dziedzinie bezpieczeństwa, tak aby zwiększyć zdolności krajów rozwijających się, zreformować ich sektory bezpieczeństwa, a także wspierać działania w obszarze rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji byłych bojowników;

24.  przypomina, że terroryzm to globalne zagrożenie dla pokoju i stabilności w regionie, zrównoważonego rozwoju i bezpieczeństwa wewnętrznego, a zagrożeniem tym w sposób skoordynowany powinny się zająć rządy krajowe, organizacje regionalne i międzynarodowe oraz agencje europejskie; wzywa do zacieśnienia współpracy w ramach strategii UE–Afryka, tak aby zapobiegać bezkarności i promować praworządność oraz rozwój zdolności policji i wymiaru sprawiedliwości w celu ułatwienia wymiany informacji i najlepszych praktyk oraz zapobiegania i przeciwdziałania terroryzmowi, a także zwalczania finansowania terroryzmu oraz ścigania terrorystów; zauważa, że strategia antyterrorystyczna powinna również obejmować środki na rzecz promowania dialogu międzywyznaniowego, zapobiegania radykalizacji postaw prowadzącej do brutalnego ekstremizmu w Afryce i w Europie, zwłaszcza wśród młodzieży;

25.  przypomina o znaczeniu różnych misji i operacji UE prowadzonych w Afryce; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie wspólnych sił Grupy Pięciu na rzecz Sahelu; wzywa do nasilenia działań europejskich na rzecz pokoju i bezpieczeństwa we współpracy z partnerami afrykańskimi i międzynarodowymi oraz do wspierania pełnego uruchomienia afrykańskiej architektury pokoju i bezpieczeństwa; apeluje o wstępny wkład UE w fundusz UA na rzecz pokoju, z przeznaczeniem na działania w obszarze „mediacja i dyplomacja”;

Odporność w dziedzinie środowiska

26.  przypomina, że Afryka jest szczególnie wrażliwa na skutki zmiany klimatu; uważa, że dla UE zasadnicze znaczenie ma wypracowanie strategicznego podejścia do budowy odporności na zmianę klimatu, a także wspieranie państw afrykańskich, zwłaszcza krajów najsłabiej rozwiniętych, w ich dążeniu do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych oraz dostosowania się do zmiany klimatu; podkreśla znaczenie zmiany klimatu jako czynnika, który zwielokrotnia ryzyko konfliktu, suszy, głodu i migracji, czego przykładem jest niedawna klęska głodu w Sudanie Południowym, Nigerii i Somalii; w związku z tym przypomina, że kluczowe jest promowanie i wypełnienie zobowiązania przyjętego w Paryżu w 2015 r., by przyznać krajom rozwijającym się 100 mld USD do roku 2020; wzywa do wykorzystywania nowych form współpracy między UE a Afryką w celu zmniejszania przeszkód w finansowaniu i transferze technologii;

27.  podkreśla, że Afryka posiada bogate i różnorodne środowisko naturalne; podkreśla, że ochrona różnorodności biologicznej musi być zasadniczym elementem agendy politycznej UA–UE; apeluje, aby strategia UE–Afryka działała w powiązaniu z priorytetami Planu działania UE przeciwko nielegalnemu handlowi dziką fauną i florą oraz chroniła dziedzictwo naturalne, w szczególności rezerwaty przyrody;

28.   zachęca do zwiększenia inwestycji w dziedzinie energii odnawialnej i gospodarki o obiegu zamkniętym, aby dalej wspierać działania przyczyniające się do poszanowania środowiska i tworzenia miejsc pracy; przypomina, że zapewnienie dostępu do przystępnej cenowo, niezawodnej, zrównoważonej i nowoczesnej energii dla wszystkich ma zasadnicze znaczenie dla zaspokojenia podstawowych potrzeb ludzkich oraz dla praktycznie wszystkich rodzajów działalności gospodarczej i stanowi kluczowy czynnik rozwoju; apeluje o dalsze wspieranie przez UE Afrykańskiej Inicjatywy na rzecz Energii Odnawialnej (AREI) i z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie uruchomienia nowego partnerstwa UE–Afryka na rzecz badań naukowych i innowacji w zakresie zmiany klimatu i zrównoważonej energii;

29.  apeluje, by partnerstwo Afryka–UE koncentrowało się w dłuższej perspektywie na rolnictwie i bezpieczeństwie żywnościowym, a także wspierało synergię między bezpieczeństwem żywnościowym a działaniami klimatycznymi; w związku z tym wzywa UE, by zwiększyła swoją pomoc na rzecz zrównoważonego rolnictwa, agroleśnictwa i praktyk agroekologicznych, szanujących tradycyjne sposoby użytkowania gruntów i zapewniających dostęp do ziemi, wody i nasion z ogólnodostępnych źródeł; ponadto wzywa UE do udzielania wsparcia drobnym producentom, rolnikom i pasterzom w uzyskiwaniu bezpieczeństwa żywnościowego poprzez rozwój infrastruktury i inwestowanie w nią zgodnie z zasadami odpowiedzialnego inwestowania w rolnictwo i systemy żywnościowe CFS, a także do wspierania zakładania spółdzielni; podkreśla również zdolności i doświadczenia zdobyte przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego na szczeblu społeczności w odniesieniu do zrównoważonego rolnictwa;

30.  przyjmuje z zadowoleniem inicjatywy UE domagające się lepszego gospodarowania zasobami naturalnymi i bardziej przejrzystego handlu nimi; uważa, że zrównoważone gospodarowanie i zrównoważony handel zasobami naturalnymi, takimi jak minerały, drewno oraz dzika fauna i flora, umożliwiłyby państwom bogatym w zasoby i ich mieszkańcom czerpanie z nich dodatkowych korzyści; przypomina o konieczności wprowadzenia – w ramach unijnego prawodawstwa dotyczącego minerałów z regionów ogarniętych konfliktami – środków wspomagających w wyniku zintegrowanego podejścia zachęcającego do stosowania norm międzynarodowych w dziedzinie należytej staranności, zdefiniowanych w wytycznych OECD; wzywa do opracowania wspólnej karty UE–Afryka w sprawie zrównoważonej gospodarki zasobami naturalnymi;

Odporność gospodarcza

31.  uważa, że stabilne otoczenie prawne i instytucjonalne oraz zdrowa gospodarka stanowią elementy niezbędne dla zwiększania konkurencyjności, inwestycji, tworzenia miejsc pracy, podniesienia poziomu życia i trwałego wzrostu gospodarczego; w związku z tym podkreśla potrzebę zwiększenia dostępności online informacji na temat prawa spółek; przypomina, że wzrost gospodarczy bez bezstronnego państwa nie gwarantuje automatycznie rozwoju lub postępu społecznego, oraz podkreśla potrzebę zagwarantowania redystrybucji dóbr, zapewnienia usług dla obywateli i zwiększenia równości szans;

32.  wzywa do zacieśnienia współpracy między europejskim i afrykańskim sektorem prywatnym oraz do skoncentrowania inwestycji, w szczególności z wykorzystaniem partnerstw publiczno-prywatnych, w oparciu o rygorystyczny kodeks etyczny i zasady odpowiedzialności społecznej, w kluczowych sektorach, takich jak:

–  zrównoważona energia, w tym dostęp do energii elektrycznej dla wszystkich,

–  infrastruktura podstawowa, zwłaszcza w sektorze transportu, w tym transportu morskiego,

–  zrównoważone wykorzystywanie zasobów naturalnych,

–  zrównoważone rolnictwo,

–  niebieska gospodarka, w tym przemysł morski,

–  badania, nauka, technologia i innowacja, zarówno w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, jak i w kwestiach, które dotykają szczególnie jeden z kontynentów, takich jak choroby związane z ubóstwem bądź choroby zaniedbane,

–  cyfryzacja jako kluczowy element zapewniający rozwój gospodarki afrykańskiej, ale również łączący ludzi;

33.  podkreśla, że integracja regionalna jest siłą napędową rozwoju gospodarczego oraz warunkiem koniecznym w zglobalizowanym świecie; apeluje o wspieranie współpracy południe–południe, która odzwierciedla stopniową transformację kontynentu afrykańskiego; popiera utworzenie kontynentalnej strefy wolnego handlu w Afryce, a także cel zwiększenia wskaźnika handlu wewnątrzafrykańskiego do 50% do 2050 r.; przypomina również o perspektywach rozwoju oferowanych przez umowy o partnerstwie gospodarczym i porozumienia handlowe między UE a państwami afrykańskimi, które umożliwiają promowanie zrównoważonego rozwoju, praw człowieka oraz sprawiedliwego i etycznego handlu; podkreśla potrzebę zapewnienia reguł pochodzenia wspierających rozwój, skutecznych klauzul ochronnych, asymetrycznych harmonogramów liberalizacji, ochrony nowo powstających gałęzi przemysłu oraz uproszczenia i przejrzystości procedur celnych; przypomina, że umowy o partnerstwie gospodarczym mają pomóc państwom AKP w poszerzaniu rynków, sprzyjać wymianie handlowej towarów i pobudzać inwestycje, oraz że umowy te przewidują powolne, stopniowe i asymetryczne otwieranie rynków na handel towarami między UE i państwami AKP;

34.  apeluje o przejrzystość w umowach handlowych oraz o zapewnienie pełnego udziału wszystkich zainteresowanych stron, w tym społeczeństwa obywatelskiego danych krajów – w drodze formalnych konsultacji – w przyszłych negocjacjach i we wdrażaniu obecnie negocjowanych umów;

35.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do lepszej koordynacji ich programów pomocy na rzecz handlu, a także do zwiększenia synergii z ich strategiami politycznymi na rzecz inwestycji w Afryce; wzywa ponadto do zwiększenia ich zaangażowania finansowego w pomoc na rzecz wymiany handlowej i pomoc techniczną oraz w inicjatywy służące budowaniu zdolności, co jest niezbędne dla krajów afrykańskich, zwłaszcza najsłabiej rozwiniętych;

36.  uważa, że sektor prywatny – od mikroprzedsiębiorstw przez małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) po spółdzielnie i przedsiębiorstwa wielonarodowe – odgrywa decydującą rolę w tworzeniu miejsc pracy i w procesie rozwojowym oraz przyczynia się do finansowania tego procesu; podkreśla szczególną rolę MŚP i małych rodzinnych przedsiębiorstw oraz wzywa do wspierania inicjatyw indywidualnych; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie Europejskiego Funduszu Zrównoważonego Rozwoju, którego celem powinno być wspieranie sektora prywatnego w państwach afrykańskich, zwłaszcza lokalnych przedsiębiorstw i MŚP w państwach niestabilnych, oraz promowanie inwestycji i tworzenia trwałych miejsc pracy, szczególnie dla kobiet i młodzieży;

37.  przypomina o obowiązkach sektora prywatnego określonych w wytycznych ONZ i OECD oraz ponawia swój apel do państw członkowskich UE i UA o konstruktywny udział w pracach międzyrządowej grupy roboczej ONZ ds. spółek międzynarodowych i innych przedsiębiorstw w zakresie praw człowieka, która ma na celu ustanowienie – w oparciu o wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka – wiążącego traktatu międzynarodowego dotyczącego tego, jak przedsiębiorstwa wywiązują się z obowiązków przestrzegania praw człowieka oraz norm społecznych, norm pracy i norm środowiskowych;

38.  podkreśla konieczność tworzenia godnych miejsc pracy i powiązania ich z inwestycjami, co należy realizować w ramach partnerstwa Afryka–UE; wzywa do przestrzegania norm MOP w tym zakresie; podkreśla znaczenie interakcji między podmiotami społecznymi, gospodarczymi i instytucjonalnymi oraz wzywa do wzmocnienia roli partnerów społecznych poprzez zwiększenie skuteczności dialogu społecznego na wszystkich odpowiednich szczeblach, co sprzyja zawieraniu układów zbiorowych;

39.  ubolewa, że co roku z Afryki ucieka 50 mld USD w postaci nielegalnych przepływów finansowych, co przekracza łączną kwotę rocznej oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) i niweczy wysiłki podejmowane w dziedzinie mobilizacji dochodów krajowych; w związku z tym wzywa obie strony do:

–  stworzenia skutecznych narzędzi służących do zwalczania uchylania się od opodatkowania, oszustw podatkowych i korupcji, w tym zapewnienia publicznej przejrzystości w zakresie ostatecznej własności rzeczywistej podmiotów prawnych, funduszy powierniczych i podobnych porozumień,

–  promowania zasad odpowiedzialnego inwestowania, wspieranych przez ONZ,

–  wspierania inicjatyw mających na celu zwiększenie skuteczności i przejrzystości publicznych systemów zarządzania finansami;

40.  ponadto wzywa do skutecznego wdrożenia wytycznych ONZ dotyczących zadłużenia zagranicznego i praw człowieka oraz zasad Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD) dotyczących promowania odpowiedzialnego zaciągania i udzielania pożyczek; z zadowoleniem przyjmuje prace ONZ na rzecz opracowania międzynarodowego mechanizmu spłaty długu publicznego;

41.  apeluje o większe włączenie społeczne pod względem finansowym w Afryce, w tym w odniesieniu do kobiet, poprzez rozwój bankowości elektronicznej w celu zwalczania polaryzacji afrykańskiego społeczeństwa; przypomina, że wartość przekazów pieniężnych przesyłanych przez emigrantów do krajów rozwijających się jest większa od całkowitej wartości oficjalnej pomocy rozwojowej, a przekazy emigrantów mogą wydatnie przyczynić się do osiągnięcia celów agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030; w związku z tym wzywa UE do dalszego wspierania wysiłków podejmowanych przez UA w celu udoskonalenia mechanizmów przesyłania przekazów pieniężnych przez emigrantów;

Odporność społeczna

42.  uznaje znaczenie dynamiki demograficznej w Afryce, która wymaga opracowania długoterminowej wizji strategicznej, aby rozwijać zrównoważone, integracyjne i partycypacyjne społeczeństwa; równocześnie podkreśla konieczność zapewnienia niedyskryminacji wobec grup szczególnie wrażliwych, w tym osób niepełnosprawnych i ludów tubylczych; przyznaje, że rosnąca liczba ludności Afryki stanowi zarówno wyzwanie dla lokalnej gospodarki, jak i szansę dla kontynentu; wzywa zatem UE do zaangażowania w promowanie odpowiednich strategii publicznych i inwestycji w edukację oraz zdrowie, w tym prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne, aby zadbać o to, by młodzi ludzie mogli podejmować świadome decyzje dotyczące swojego zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, a także zapewnić równouprawnienie i przestrzeganie praw dziecka, co stanowi konieczny warunek osiągnięcia odporności społecznej, gospodarczej i środowiskowej;

43.  podkreśla, że wskaźnik urbanizacji Afryki stale wzrasta oraz stanowi wzywanie społeczne, gospodarcze i środowiskowe; apeluje o znalezienie rozwiązań w celu złagodzenia tej presji urbanizacyjnej oraz ograniczenia problemów związanych z niekontrolowaną urbanizacją;

44.  wzywa UE i UA do wzmocnienia krajowych systemów edukacji w Afryce, w tym budowania zdolności w ramach własnych struktur administracyjnych, przez inwestowanie w edukację co najmniej 20 % budżetu państwa, a także zwiększenie unijnego wsparcia dla Globalnego Partnerstwa na rzecz Edukacji i funduszu o nazwie „Edukacja nie może czekać”;

45.   podkreśla potrzebę zapewnienia powszechnego, integracyjnego, sprawiedliwego i długoterminowego dostępu do wysokiej jakości edukacji na wszystkich poziomach – począwszy od wczesnego dzieciństwa – dla wszystkich, ze szczególnym uwzględnieniem dziewcząt, w tym w sytuacjach nagłych i kryzysowych;

46.  podkreśla potrzebę inwestowania w kapitał ludzki oraz zadbania o to, by młodzież była świadoma sytuacji światowej i posiadała kompetencje odpowiadające obecnym i przyszłym potrzebom rynku pracy przez wzmocnienie systemu edukacji i szkolenia zawodowego – zarówno formalnego, jak i nieformalnego – oraz samozatrudnienia i przedsiębiorczości;

47.  uważa, że należy wspierać państwa afrykańskie we wdrażaniu wydajnych systemów opieki zdrowotnej oraz zapewnianiu przystępnego cenowo dostępu do wysokiej jakości usług zdrowotnych dla wszystkich, przy czym należy w szczególności likwidować bariery, jakie napotykają kobiety i inne grupy szczególnie wrażliwe, w tym dzieci, osoby niepełnosprawne i LGBTI;

48.  apeluje o wprowadzenie minimalnego zakresu powszechnego ubezpieczenia dzięki ustanowieniu krajowych horyzontalnych systemów opieki zdrowotnej; podkreśla potrzebę przeszkolenia dodatkowego miliona wykwalifikowanych pracowników medycznych w stosunku do pierwotnego planu, zgodnie z obecnymi tendencjami, aby spełnić minimalną normę WHO do 2030 r.;

49.  podkreśla, że choroby zakaźne stanowią poważne zagrożenie dla odporności społecznej; wzywa Komisję, by wzmogła wysiłki na rzecz współpracy naukowej i medycznej między oboma kontynentami, takiej jak partnerstwo między Europą a krajami rozwijającymi się w zakresie badań klinicznych (EDCTP2), a także by inwestowała w naukę, technologię i innowacje, aby rozwiązać nadal poważny problem chorób związanych z ubóstwem i zaniedbywanych, prowadząc współpracę na rzecz rozwoju;

50.  przypomina o potrzebie większych inwestycji w dostęp do opieki zdrowotnej nad matkami i do zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego w celu ograniczenia umieralności matek i niemowląt, a także zwalczania tradycyjnych praktyk, takich jak okaleczanie narządów płciowych kobiet czy przymusowe małżeństwa lub małżeństwa dzieci;

51.  podkreśla znaczenie równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet we współpracy między UE a Afryką; podkreśla pozytywną rolę i udział kobiet w życiu politycznym i gospodarczym, jak również w zapobieganiu konfliktom oraz budowaniu trwałego pokoju;

52.  zauważa, że kultura jest zarówno istotnym czynnikiem rozwoju, jak i istotnym jego elementem, może też ułatwiać włączenie społeczne, korzystanie z wolności słowa, budowanie tożsamości, wzmacnianie pozycji obywateli i zapobieganie konfliktom, przy jednoczesnym wzmacnianiu wzrostu gospodarczego; wzywa wobec tego UE i UA do promowania międzykulturowego dialogu politycznego i różnorodności kulturowej oraz do wspierania strategii ochrony kultury i dziedzictwa kulturowego; podkreśla, że demokracja jest wartością uniwersalną, która może być częścią wszystkich kultur; podkreśla także rolę sportu jako źródła włączenia społecznego i równouprawnienia płci oraz czynnika sprzyjającego tym zjawiskom;

Wdrożenie strategii na rzecz mobilności oraz migracji przyczyniającej się do rozwoju obu kontynentów

53.  przypomina, że migracja i mobilność w Europie i Afryce oraz między kontynentami mają skutki gospodarcze, społeczne, środowiskowe i polityczne oraz że oba kontynenty powinny stawić czoła temu wyzwaniu w skoordynowany i kompleksowy sposób, we współpracy z krajami pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia, dążąc do jak największej synergii i wykorzystując stosowne unijne strategie, instrumenty i narzędzia, w oparciu o solidarność, podział odpowiedzialności, szacunek i godność ludzką; przypomina w związku z tym, że należy zacieśnić dialog Afryka–UE przed negocjacjami dwóch globalnych umów dotyczących migracji i uchodźców, które mają zostać opracowane do 2018 r. pod auspicjami ONZ, tak aby – w miarę możliwości – określić wspólne priorytety;

54.   przypomina o konieczności zwiększenia pozytywnego wpływu migracji i mobilności, tak aby zjawiska te były postrzegane jako narzędzia dwustronnego rozwoju dla obu kontynentów; podkreśla, że wymaga to dokładnie zaplanowanej, wyważonej, opartej na dowodach i zrównoważonej reakcji politycznej, której musi towarzyszyć długoterminowa strategia uwzględniająca prognozy demograficzne i pierwotne przyczyny migracji;

55.   uznaje, że pełne przemocy konflikty, prześladowania, nierówności, naruszenia praw człowieka, słabość rządów, korupcja, terroryzm, represyjne reżimy, klęski żywiołowe, zmiana klimatu, bezrobocie i długotrwałe ubóstwo doprowadziły w ostatnich latach do przemieszczania się ludności i wzrostu natężenia ruchów migracyjnych w kierunku Europy; przypomina jednak, że ponad 85 % mieszkańców Afryki opuszczających swój kraj pozostaje w obrębie kontynentu;

56.  wspiera różne inicjatywy przyjęte na szczeblu europejskim mające na celu walkę z pierwotnymi przyczynami nielegalnej migracji: partnerstwa migracyjne, fundusze powiernicze dla Afryki, Europejski Fundusz Zrównoważonego Rozwoju; apeluje, by zapewnić i wspierać elastyczne, skuteczne, spójne i przejrzyste wdrażanie tych inicjatyw, przy jednoczesnym zwiększaniu potencjalnych synergii między różnymi instrumentami, programami i działaniami, zarówno w ramach działań wewnętrznych, jak i zewnętrznych; podkreśla potrzebę intensywniejszej współpracy w dziedzinie zarządzania granicami;

57.  ponawia swój apel o wspieranie legalnej migracji, zgodnie z zaleceniami określonymi w planie działania z Valetty; podkreśla ponadto, że pomoc rozwojowa nie powinna zależeć od współpracy w kwestiach migracyjnych;

58.  apeluje do państw członkowskich, aby oferowały znacznej liczbie uchodźców swoje miejsca przesiedlenia; apeluje w związku z tym o ustanowienie europejskich ram relokacji, które będą mogły być w łatwy sposób wdrażane przez państwa członkowskie; wzywa ponadto UE i jej państwa członkowskie do współpracy i świadczenia pomocy państwom afrykańskim, które borykają się z przepływami uchodźców lub z przedłużającymi się kryzysami, tak aby zwiększyć ich zdolności azylowe i wzmocnić ich systemy ochrony;

59.  apeluje do państw członkowskich o zwiększenie ich wkładu finansowego na rzecz funduszy powierniczych i innych instrumentów mających na celu wspieranie zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego oraz tworzenie miejsc pracy, przyczyniając się w ten sposób do eliminowania pierwotnych przyczyn migracji; zwraca się także o wzmocnienie roli kontrolnej Parlamentu Europejskiego w celu zagwarantowania, by partnerstwa migracyjne i narzędzia finansowania były zgodne z podstawą prawną, zasadami i zobowiązaniami UE;

60.  wzywa UE i UA do wspierania wymiany studentów, nauczycieli, przedsiębiorców i naukowców między dwoma kontynentami; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie uruchomienia instrumentu na rzecz młodzieży afrykańskiej rozszerzającego zakres programu Erasmus+ oraz unijnego instrumentu kształcenia i szkolenia zawodowego; wzywa do podjęcia dyskusji nad uznawaniem przez UE świadectw i dyplomów wydanych przez afrykańskie szkoły i uniwersytety; zauważa, że zapewnienie migracji cyrkulacyjnej ma zasadnicze znaczenie dla zrównoważonego rozwoju, a także dla zapobiegania drenażowi mózgów z Afryki;

61.  uznaje szczególną rolę diaspory zarówno w krajach przyjmujących, jak i w krajach pochodzenia, jeżeli chodzi o przesyłanie znaczących środków finansowych, a także jako partnera na rzecz rozwoju na szczeblu krajowym i regionalnym; pragnie, aby diaspora mogła działać jako źródło informacji dostosowanych do reagowania na rzeczywiste potrzeby obywateli, zwracając uwagę na zagrożenia związane z nielegalną migracją, a także wyzwania związane z integracją w państwach przyjmujących;

°

°  °

62.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji Unii Afrykańskiej, Radzie AKP oraz Parlamentowi Panafrykańskiemu i Prezydium Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE.

(1)

Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

(2)

Dz.U. L 249 z 27.9.2017, s. 1.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0371.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0337.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0246.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0437.


OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych (5.9.2017)

dla Komisji Rozwoju

w sprawie strategii UE–Afryka na rzecz pobudzenia rozwoju

(2017/2083(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Fabio Massimo Castaldo

WSKAZÓWKI

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się do Komisji Rozwoju, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla wzrastające znaczenie relacji politycznych, ekonomicznych oraz związanych z bezpieczeństwem pomiędzy UE i Afryką w czasie, gdy obie przechodzą dogłębne zmiany, a także honoruje wkład wspólnej strategii Afryka–UE w budowanie silniejszego partnerstwa w ostatnim dziesięcioleciu; podkreśla potrzebę korzystanie z tych osiągnięć i dążenia do nawiązania partnerskich, zrównoważonych i wzajemnie korzystnych relacji z Afryką w duchu dzielonej podmiotowości współodpowiedzialności przy jednoczesnym poszanowaniu niezależności i suwerenności państw afrykańskich; wyraża w tym kontekście uznanie dla aktywnego uczestnictwa i zaangażowania państw afrykańskich wraz z UE na niedawnych międzynarodowych forach, takich jak negocjacje w sprawie porozumienia paryskiego na konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu w 2015 r. (COP 21);

2.  podkreśla, że UE jako całość jest obecnie głównym zagranicznym inwestorem w Afryce, jej głównym partnerem handlowym, głównym źródłem przekazów pieniężnych i najważniejszym partnerem w zakresie pomocy rozwojowej i humanitarnej oraz kluczowym gwarantem bezpieczeństwa na kontynencie; biorąc pod uwagę kluczową rolę rozwoju sytuacji w Afryce dla UE i jej strategicznych interesów, oczekuje, że nadchodzący szczyt UE–UA zapewni świeże bodźce i nowe pomysły na dostosowanie strategii do szybko zmieniającego się środowiska;

3.  podkreśla potrzebę silniejszego i bardziej politycznego partnerstwa pomiędzy UE i Afryką, opartego na wspólnych wartościach i interesach, mającego na celu zapewnienie pokoju, rozwiązywanie globalnych problemów, takich jak zmiana klimatu, brak bezpieczeństwa żywnościowego, dostęp do wody, degradacja środowiska, niezrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych, wzrost liczby ludności, urbanizacja dużych miast, bezrobocie młodzieży, bezkarność, realizacja celów zrównoważonego rozwoju ONZ, terroryzm, radykalizacja, przestępczość zorganizowana i przepływy migracyjne, przy czym należy bazować na naszych wspólnych zasadach rządów prawa, społecznej gospodarki rynkowej, dobrego sprawowania władzy i poszanowania praw człowieka, a także promowanie globalnego ładu opartego na zasadach, pod egidą silnej Organizacji Narodów Zjednoczonych;

4.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że nadchodzący szczyt UA–UE skupi się na kwestii młodzieży, ponieważ dynamika demograficzna obu kontynentów stawia ten temat w centrum relacji między Afryką a UE; zauważa, że zgodnie z prognozami do 2035 r. Afryka Subsaharyjska będzie musiała tworzyć co roku 18 milionów nowych miejsc pracy, aby przyjąć nowe osoby wchodzące na rynek pracy i uniknąć w ten sposób poważnych konsekwencji dla stabilności społecznej; podkreśla, że w bardziej ogólnym ujęciu należy priorytetowo traktować tworzenie miejsc pracy i rozwój gospodarczy społeczeństw oraz wykorzystać rolę sektora prywatnego na kontynencie afrykańskim;

5.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie uruchomienia instrumentu na rzecz młodzieży afrykańskiej rozszerzającego zakres programu Erasmus+ oraz unijnego instrumentu kształcenia i szkolenia zawodowego, aby pomóc krajom docelowym zlikwidować dysproporcje między potrzebami a możliwościami rynku pracy i kwalifikacjami absolwentów, promując jednocześnie włączenie grup szczególnie wrażliwych;

6.  apeluje o większe wsparcie dla wysokiej jakości kształcenia na wszystkich poziomach, zwłaszcza dla dziewcząt, przez ulepszone programy dwustronne oraz ciągłe wsparcie dla globalnych inicjatyw takich jak Globalne Partnerstwo na rzecz Edukacji; podkreśla znaczenie zwiększonych inwestycji w szkoły, uniwersytety i badania, promowania partnerstw na rzecz mobilności, zwalczania zjawiska drenażu mózgów, wspierania programów takich jak Erasmus+ oraz harmonizacji kształcenia wyższego poprzez transgraniczne programy i uznawanie kwalifikacji;

7.  przypomina, że nigdy wcześniej interesy bezpieczeństwa UE nie były tak ściśle powiązane z Afryką; apeluje o silniejsze wspieranie afrykańskich partnerów i organizacji regionalnych przez UE w dziedzinie pokoju, bezpieczeństwa i zapobiegania konfliktom, w tym przez konkretne narzędzia, takie jak operacje w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO), europejski wkład wojskowy i policyjny w misje ONZ, działania podejmowane przez UE w celu wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325, a także Instrument na rzecz Pokoju w Afryce, umożliwiające zapewnianie koniecznego wsparcia i pomocy w globalnej walce z terroryzmem dżihadystów oraz wspierające zapewnianie pokoju i bezpieczeństwa ludności dotkniętej tymi problemami; podkreśla ważną rolę wcześniejszych i obecnych misji WPBiO, między innymi w zwalczaniu piractwa, wspieraniu budowania zdolności oraz zwiększeniu bezpieczeństwa morskiego i pomocy granicznej w Afryce; apeluje do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i Rady o zapewnienie, by misje WPBiO w Afryce mogły nadal skutecznie działać;

8.  podkreśla znaczenie sprzyjania bezpieczeństwu i stabilizacji przez udzielaną partnerom pomoc w budowaniu silniejszych państw i społeczeństw, w tym przez budowanie zdolności i reformy sektora bezpieczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem dobrego zarządzania w sektorze, nadzoru parlamentarnego i odpowiedzialności przed parlamentami, a także nasilenie działań w obszarze rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji byłych uczestników walk;

9.  apeluje o ciągłe wspieranie przez UE coraz bardziej aktywnego podejścia Unii Afrykańskiej (UA) oraz odpowiednich organizacji regionalnych do pełnego uruchomienia afrykańskiej architektury pokoju i bezpieczeństwa; apeluje o wstępny wkład UE w Fundusz UA na rzecz Pokoju, z przeznaczeniem na działania w obszarze „mediacja i dyplomacja”;

10.  wskazuje na potrzebę lepszego uwzględnienia problemów dotyczących bezpieczeństwa i celów rozwojowych w celu rozwiązania konkretnych problemów państw niestabilnych oraz w celu budowania silniejszych państw i społeczeństw, w tym przez budowanie zdolności w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego, w szczególności w małych gospodarstwach rolnych, dostosowanie do zmian klimatu, tworzenie większej liczby miejsc pracy lepszej jakości, zwłaszcza dla młodych ludzi, upodmiotowienie kobiet oraz wspieranie edukacji;

11.  podkreśla, że bardziej zdecydowane zajęcie się wyzwaniami związanymi ze sprawowaniem władzy w Afryce ma ogromne znaczenie dla tworzenia sprawiedliwszych, stabilniejszych i bezpieczniejszych społeczeństw, oraz wzywa do podjęcia działań w celu zwalczania zjawiska zawłaszczania państwa, charakteryzującego się oligarchiczną kontrolą i ekstrakcyjnymi praktykami części państwowych systemów biurokratycznych, które leży u źródeł wielu problemów społeczno-gospodarczych Afryki oraz konfliktów politycznych;

12.  podkreśla fakt, że realizowanie wspólnych interesów i współpraca w dziedzinie bezpieczeństwa muszą być w pełni zgodne z prawem międzynarodowym, fundamentalnymi wartościami UE, a także z celami wspierania demokracji, dobrego sprawowania władzy i praw człowieka oraz rządów prawa; uważa, że do tych celów należy dążyć w największym możliwym zakresie w synergii i spójnym zobowiązaniu z innymi istotnymi podmiotami gospodarczymi i politycznymi działającymi w Afryce, takimi jak Chiny i Indie;

13.  podkreśla, że poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności jest niezmiennym elementem zaangażowania UE w stosunki z partnerami z państw trzecich; wzywa UE do wzmocnienia wsparcia dla demokracji, promowania praw człowieka, rządów prawa, wolności mediów oraz odpowiedzialnego, przejrzystego i elastycznego sprawowania władzy, które to elementy mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia stabilnego i sprzyjającego włączeniu środowiska politycznego, społecznego i gospodarczego w Afryce; wzywa UE do zwiększenia wsparcia dla afrykańskich instrumentów na rzecz praw człowieka, takich jak Afrykańska Komisja Praw Człowieka i Ludów oraz Afrykański Trybunał Praw Człowieka i Ludów;

14.  apeluje o bardziej strategiczne, pragmatyczne, kompleksowe i uporządkowane podejście do dialogu politycznego w ramach umowy z Kotonu, z większym zaangażowaniem społeczeństwa obywatelskiego i głębszym wymiarem międzyludzkim; podkreśla znaczenie dialogu politycznego zgodnie z art. 8 tej umowy oraz uwzględniania poszanowania praw człowieka, zasad demokratycznych i rządów prawa jako kluczowych elementów umowy zgodnie z art. 9, a także „klauzuli dotyczącej właściwych środków” zgodnie z art. 96; apeluje do Komisji, aby w ramach negocjacji w sprawie porozumienia, które w przyszłości zastąpi umowę z Kotonu, przyjęła bardziej zorganizowane i strategiczne podejście do dialogów na temat praw człowieka przez ustanowienie stałych komisji międzyparlamentarnych na wzór tych uwzględnionych w unijnych układach o stowarzyszeniu, upoważnionych do monitorowania wdrażania klauzul dotyczących zasadniczych elementów, aby wykroczyć poza podejście oparte na trybie nadzwyczajnym i zaangażować się w bardziej kompleksowy i systematyczny dialog;

15.  podkreśla znaczenie wspierania dialogu, wymiany informacji i współpracy w różnych dziedzinach, takich jak zarządzanie finansami publicznymi oraz sprawiedliwe i skuteczne systemy podatkowe, walka z korupcją, przejrzysta i odpowiedzialna administracja publiczna, uczestnictwo społeczeństwa obywatelskiego i obywateli w procesach podejmowania decyzji oraz zrównoważone gospodarowanie surowcami naturalnymi;

16.  uznaje skuteczne partnerstwo między Afryką a UE za kluczowe dla stawienia czoła wspólnym wyzwaniom walki z terroryzmem, ekstremizmem i radykalizacją; przypomina, że handel nielegalną bronią, narkotykami i ludźmi jest często głównym źródłem dochodów dla radykalnych lub terrorystycznych organizacji w regionie; podkreśla destrukcyjny wpływ grup terrorystycznych takich jak Daisz lub Boko Haram na lokalną ludność oraz długoterminowy rozwój gospodarczy; w związku z tym podkreśla potrzebę zintensyfikowanej długoterminowej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa oraz potrzebę zwiększenia inwestycji w programy kształcenia i rehabilitacji; podkreśla, że dobrze funkcjonująca demokracja wzmacnia stabilność i jest potężnym narzędziem w walce z terroryzmem;

17.  podkreśla potrzebę przeciwdziałania pierwotnym przyczynom radykalizacji, takim jak wykluczenie społeczne, ubóstwo i brak edukacji, a także konieczność prowadzenia z partnerami afrykańskimi ukierunkowanych dialogów na temat bezpieczeństwa i przeciwdziałania terroryzmowi, aby wspólnie zająć się na poziomie lokalnym kwestiami, które mogą prowadzić do radykalizacji i aktów terroryzmu; podkreśla znaczenie pogłębienia dialogu międzywyznaniowego, wspierania inicjatyw mających na celu integrowanie młodych ludzi w społeczeństwie, przeciwdziałania propagandzie terrorystycznej, przy jednoczesnym uwzględnianiu roli internetu i mediów społecznościowych w procesie radykalizacji, przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu i wzmocnienia współpracy sądowej;

18.  podkreśla, że ponowna ocena europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) stwarza możliwości pozwalające na lepszą koordynację polityki sąsiedztwa i polityki skierowanej do innych państw afrykańskich za sprawą stworzenia poszerzonych ram współpracy; zachęca zatem do ustanowienia tych ram tematycznych, aby pogłębić współpracę między UE, krajami partnerskimi południowego sąsiedztwa i krajami trzecimi położonymi na kontynencie afrykańskim w obszarze wyzwań regionalnych, takich jak bezpieczeństwo, energia czy migracja;

19.  przypomina o znaczeniu skutecznego wdrażania polityki zewnętrznej UE umożliwiającej usuwanie prawdziwych pierwotnych przyczyn migracji i skuteczniejszą walkę z organizacjami przestępczymi zaangażowanymi w handel ludźmi; wzywa do wzmożonych wspólnych wysiłków we wdrażaniu planu działań z Valetty bazującego na sprawiedliwym i rzeczywistym partnerstwie z państwami trzecimi pochodzenia i tranzytu; przypomina o znaczeniu zrównoważonego i całościowego podejścia w nowych ramach partnerstwa i podkreśla w tym kontekście znaczenie demokratycznej kontroli ze strony Parlamentu; podkreśla, że nowe ramy partnerstwa z krajami trzecimi nie mogą stać się jedynym filarem działań UE w sprawie migracji oraz że powinny one wykraczać poza wąską koncentrację na kontroli granic, obejmując na przykład bardziej sprawiedliwe relacje handlowe, walkę ze zmianą klimatu i nielegalnym przekazywaniem środków pieniężnych z Afryki, ustanowienie bezpiecznych i legalnych kanałów migracji oraz wprowadzenie inicjatyw mających na celu ułatwienie i zmniejszenie kosztów przekazów pieniężnych;

20.  przypomina, że pierwotnymi przyczynami migracji są m.in. konflikty, słabe sprawowanie rządów, niestabilność rządu, łamanie praw człowieka, korupcja, brak rządów prawa, bezkarność, nierówność, bezrobocie lub niepełne zatrudnienie, brak środków do życia lub zasobów i zmiana klimatu;

21.  uważa, że Afryka i Europa mają wspólny interes i wspólną odpowiedzialność w odniesieniu do migracji oraz że kryzys wymaga globalnych rozwiązań opartych na solidarności, podziale odpowiedzialności, poszanowaniu praw migrantów i zasady non-refoulement oraz wywiązaniu się państw z obowiązku właściwego zarządzania przepływami migracyjnymi przez ich terytorium, przyjmowania własnych obywateli z powrotem na swoje terytorium i przyznawania im pełnych praw konstytucyjnych, jeśli nie mogą oni uzyskać prawa legalnego pobytu za granicą;

22.  podkreśla, że silna współpraca między krajami afrykańskimi i UE, a w szczególności między krajami po obu stronach Morza Śródziemnego, ma kluczowe znaczenie dla walki z handlem ludźmi i przemytem migrantów; popiera w tym kontekście wdrożenie kompleksowej polityki i ram prawnych w oparciu o Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i protokoły do niej;

23.  zauważa, że wkłady państw członkowskich wnoszone do kryzysowego funduszu powierniczego dla Afryki pozostają niskie; oczekuje, że Europejski plan inwestycji zewnętrznych doprowadzi do realizacji zobowiązań dotyczących mobilizacji inwestycji w Afryce, wspierania sprzyjającego włączeniu i zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz pobudzania tworzenia miejsc pracy, przyczyniając się w ten sposób do wyeliminowania pierwotnych przyczyn migracji;

24.  wskazuje z wielkim zaniepokojeniem na brak centralnych organów państwowych w niektórych częściach kontynentu afrykańskiego, w szczególności w odniesieniu do zarządzania granicami, i przypomina o negatywnych konsekwencjach tej sytuacji dla walki z terroryzmem i handlem narkotykami; podkreśla w związku z tym potrzebę intensywniejszej współpracy w dziedzinie zarządzania granicami i polityki migracyjnej;

25.  uznaje znaczenie, istotny potencjał i transformacyjną siłę regionalnej, transregionalnej i kontynentalnej integracji na rzecz wzrostu gospodarczego i rozwoju w Afryce, a także potrzebę unikania tworzenia nowych barier dla handlu, mobilności i współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa; uważa, że UA obejmująca cały kontynent afrykański jest bardzo dobrym krokiem w kierunku integracji panafrykańskiej, i z zadowoleniem przyjmuje zmianę nazwy „szczyt Afryka–UE” na „szczyt UA–UE”;

26.  zauważa potrzebę wsparcia przez UE wzmocnienia handlu i zrównoważonych inwestycji wewnątrz kontynentu afrykańskiego, w miarę możliwości w lokalnej walucie, a także międzyregionalnego, kontynentalnego i globalnego wymiaru projektów i programów w różnych obszarach, od zrównoważonego rolnictwa i środowiska po kształcenie wyższe, ICT, badania naukowe oraz sieci infrastruktury fizycznej;

27.  wyraża pogląd, że projekty na rzecz integracji regionalnej, np. w Afryce Południowej, Zachodniej lub Wschodniej, muszą być wspierane w sposób uzupełniający i wzmacniający procesy integracji panafrykańskiej w ramach UA; stwierdza, że UE powinna również nawiązać strategiczną dwustronną współpracę – w oparciu o poszanowanie praw człowieka i praworządności – z kluczowymi państwami afrykańskimi jako liderami i podmiotami umożliwiającymi realizację odpowiednich projektów na rzecz integracji; ponadto podkreśla potrzebę ożywienia Unii dla Śródziemnomorza jako narzędzia służącego wspólnemu bezpieczeństwu i dobrobytowi w Afryce Północnej;

28.  uznaje znaczenie stosunków międzyparlamentarnych i zachęca afrykańskich partnerów do dalszego traktowania międzyparlamentarnej współpracy na poziomie dwustronnym, regionalnym i międzynarodowym jako politycznego priorytetu; podkreśla konstruktywną rolę delegacji międzyparlamentarnych i zgromadzeń regionalnych w rozwijaniu partnerstwa Afryka–UE oraz promowaniu wspólnych interesów i prawdziwego dialogu między równorzędnymi partnerami, a także proponuje zacieśnienie współpracy z afrykańskimi parlamentami w celu wzmocnienia ich kluczowej demokratycznej roli;

29.  przypomina o ważnej roli odpowiedzialnych inwestycji i handlu oraz odpowiedzialnego sektora prywatnego, który spełnia międzynarodowe normy w dziedzinie zdrowia, bezpieczeństwa, pracy i środowiska, a także sprzyjającego otoczenia biznesowego w tworzeniu długoterminowego rozwoju gospodarczego; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy z międzynarodowymi partnerami w celu zapobiegania i położenia kresu przypadkom nieprzestrzegania tych norm oraz prowadzenia dochodzeń w ich sprawie, lub w przypadkach, w których europejskie przedsiębiorstwa powodują naruszenia praw człowieka lub przyczyniają się do nich i naruszają prawa grup szczególnie wrażliwych, takich jak mniejszości, ludność tubylcza, kobiety i dzieci; apeluje do UE i państw członkowskich UA o aktywne uczestnictwo i dążenie do owocnych wyników negocjacji w sprawie projektu traktatu o korporacjach międzynarodowych i prawach człowieka na forum Rady Praw Człowieka ONZ;

30.  apeluje o zwiększenie unijnego wsparcia dla Afryki w obszarze redukcji zadłużenia i zdolności obsługi zadłużenia oraz podkreśla potrzebę międzynarodowego ustawodawstwa i powołania komisji ds. audytu zadłużenia w sprawach dotyczących „haniebnego” długu; wzywa państwa członkowskie do skutecznego wdrożenia wytycznych ONZ dotyczących zadłużenia zagranicznego i praw człowieka oraz zasad Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD) dotyczących promowania odpowiedzialnego zaciągania i udzielania pożyczek przez nadanie im mocy wiążącej;

31.  podkreśla wartość dodaną infrastruktury transportowej dla pobudzenia gospodarki i handlu między UE a Afryką; podkreśla strategiczne znaczenie portów i lotnisk;

32.  uznaje, że Afryka zmaga się z ogromnym niedoborem dostaw energii, ponieważ 645 milionów ludzi nie ma dostępu do przystępnej cenowo energii elektrycznej; jest zdania, że należy traktować priorytetowo zrównoważone rozwiązania oparte na energii ze źródeł odnawialnych, systemy mini sieci i systemy pozasieciowe, oraz apeluje do UE, by pomagała afrykańskim partnerom pokonywać finansowe, techniczne i polityczne wyzwania związane z tym procesem; uznaje potrzebę ulepszenia zarządzania w sektorze energetycznym i konieczność pobudzenia publicznych i prywatnych inwestycji – krajowych oraz transgranicznych – w energię ze źródeł odnawialnych na wszystkich poziomach, a także jest zdania, że nowy plan inwestycji zewnętrznych może stanowić doskonałą możliwość w tym zakresie; apeluje o dalsze wspieranie przez UE Afrykańskiej Inicjatywy na rzecz Energii Odnawialnej (AREI) i z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie uruchomienia nowego partnerstwa UE–Afryka na rzecz badań naukowych i innowacji w zakresie zmiany klimatu i zrównoważonej energii;

33.  podkreśla znaczenie projektów rozwojowych na małą skalę, które wywierają bezpośredni wpływ na życie ludzi; wzywa Komisję, by dalej wspierała takie projekty;

34.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie środków towarzyszących rozporządzeniu w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami (rozporządzenie (UE) nr 2017/821)(1) zgodnie z odpowiednim wspólnym komunikatem (JOIN(2014)0008);

35.  uznaje znaczenie skutecznych systemów zabezpieczenia społecznego dla bezpieczeństwa ludzi, zapobiegania konfliktom i łagodzenia skutków przedłużających się konfliktów oraz przymusowego wysiedlania; wskazuje na nieproporcjonalny wpływ brutalnych konfliktów i przymusowego wysiedlania na kobiety i dzieci;

36.  podkreśla fundamentalną rolę kobiet w procesie rozwoju i uważa, że uczestnictwo kobiet w sprawowaniu rządów stanowi warunek postępu społeczno-gospodarczego, spójności społecznej i sprawiedliwego demokratycznego sprawowania rządów; wzywa do podjęcia pozytywnych działań w celu zapewnienia postępów na rzecz równego uczestnictwa kobiet w społeczeństwie, w tym na stanowiskach decyzyjnych na wszystkich szczeblach; wzywa jednocześnie kraje afrykańskie, by zachęcały do większego uczestnictwa kobiet w rynku pracy i wspierały działania w tym zakresie oraz by podejmowały wszelkie konieczne środki w celu zapobiegania dyskryminacji ze względu na płeć w miejscu pracy;

37.  wzywa Komisję, by w zewnętrznych programach na rzecz rozwoju poświęcała szczególną uwagę prawom seksualnym i reprodukcyjnym kobiet i dziewcząt;

38.  apeluje do ESDZ, by nadal poruszała kwestię osób LGBTI w dialogach na temat praw człowieka i dialogu politycznym z krajami afrykańskimi, oraz by za pośrednictwem odpowiednich instrumentów zapewniała wsparcie obrońcom praw osób LGBTI;

39.  przypomina o swoim poparciu dla zobowiązania Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) i UE do pełnej współpracy w zakresie zapobiegania poważnym przestępstwom podlegającym jurysdykcji trybunału; apeluje do UE, aby pozostała otwarta na konstruktywną dyskusję w przypadku pojawienia się zastrzeżeń w ramach Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz aby nadal wspierała kraje afrykańskie wychodzące z konfliktów w walce z bezkarnością i zapewnieniu odpowiedzialności za popełnione zbrodnie prawa międzynarodowego;

40.  podkreśla, że zbliżający się szczyt UA–UE zapewni możliwość podkreślenia priorytetów UE w relacjach UA–UE po wygaśnięciu umowy z Kotonu;

41.  uważa, że Afryka, Karaiby i Pacyfik są bardzo różnymi regionami ze szczególnymi interesami i wyzwaniami, których nie da się łatwo objąć całościową strukturą umowy z Kotonu; dlatego jest zdania, że przyszła współpraca z Afryką powinna opierać się na istniejących organizacjach regionalnych i subregionalnych, w szczególności UA.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

30.8.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

54

7

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Lars Adaktusson, Petras Auštrevičius, Mario Borghezio, Klaus Buchner, James Carver, Fabio Massimo Castaldo, Lorenzo Cesa, Andi Cristea, Georgios Epitideios, Knut Fleckenstein, Anna Elżbieta Fotyga, Eugen Freund, Michael Gahler, Iveta Grigule, Sandra Kalniete, Manolis Kefalogiannis, Tunne Kelam, Janusz Korwin-Mikke, Andrey Kovatchev, Ilhan Kyuchyuk, Ryszard Antoni Legutko, Barbara Lochbihler, Sabine Lösing, Andrejs Mamikins, Alex Mayer, David McAllister, Tamás Meszerics, Francisco José Millán Mon, Javier Nart, Pier Antonio Panzeri, Demetris Papadakis, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Julia Pitera, Cristian Dan Preda, Jozo Radoš, Sofia Sakorafa, Alyn Smith, Jordi Solé, Jaromír Štětina, Dubravka Šuica, Charles Tannock, Ivo Vajgl, Elena Valenciano, Hilde Vautmans, Anders Primdahl Vistisen, Boris Zala

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Elisabetta Gardini, Neena Gill, Ana Gomes, András Gyürk, Takis Hadjigeorgiou, Liisa Jaakonsaari, Marek Jurek, Urmas Paet, Mirosław Piotrowski, Miroslav Poche, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Bodil Valero, Marie-Christine Vergiat, Janusz Zemke, Željana Zovko

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Seb Dance, Jean-Luc Schaffhauser, Marie-Pierre Vieu, Ivan Štefanec

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

54

+

ALDE

Petras Auštrevičius, Iveta Grigule, Ilhan Kyuchyuk, Javier Nart, Urmas Paet, Jozo Radoš, Ivo Vajgl, Hilde Vautmans

ECR

Anna Elżbieta Fotyga, Ryszard Antoni Legutko, Charles Tannock, Anders Primdahl Vistisen

EFDD

Fabio Massimo Castaldo

PPE

Lars Adaktusson, Lorenzo Cesa, Michael Gahler, Elisabetta Gardini, András Gyürk, Sandra Kalniete, Manolis Kefalogiannis, Tunne Kelam, Andrey Kovatchev, David McAllister, Francisco José Millán Mon, Alojz Peterle, Julia Pitera, Cristian Dan Preda, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Željana Zovko, Ivan Štefanec, Jaromír Štětina, Dubravka Šuica

S&D

Andi Cristea, Seb Dance, Knut Fleckenstein, Eugen Freund, Neena Gill, Ana Gomes, Liisa Jaakonsaari, Andrejs Mamikins, Alex Mayer, Pier Antonio Panzeri, Demetris Papadakis, Ioan Mircea Paşcu, Miroslav Poche, Elena Valenciano, Boris Zala, Janusz Zemke

Verts/ALE

Klaus Buchner, Barbara Lochbihler, Tamás Meszerics, Alyn Smith, Jordi Solé, Bodil Valero

7

-

EFDD

James Carver

GUE/NGL

Takis Hadjigeorgiou, Sabine Lösing, Marie-Christine Vergiat, Marie-Pierre Vieu

NI

Georgios Epitideios, Janusz Korwin-Mikke

5

0

ECR

Marek Jurek, Mirosław Piotrowski

ENF

Mario Borghezio, Jean-Luc Schaffhauser

GUE/NGL

Sofia Sakorafa

Objaśnienie używanych znaków

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Dz.U. L 130 z 19.5.2017, s. 1.


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (27.9.2017)

dla Komisji Rozwoju

w sprawie strategii UE–Afryka na rzecz pobudzenia rozwoju

(2017/2083(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Maria Arena

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Rozwoju, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że potrzeby infrastrukturalne w Afryce szacuje się na 75 mld EUR rocznie, wartość rynku konsumpcji ma osiągnąć 1000 mld USD w 2020 r., bezpośrednie inwestycje zagraniczne (BIZ) stale rosną i mają wynieść w 2020 r. 144 mld USD, zaś liczba ludności wynosi obecnie 1 mld mieszkańców;

B.  mając na uwadze, że bezpieczeństwo gospodarcze i dobrobyt Europy i Afryki są powiązane i że oba te kontynenty powinny razem stawiać czoła wspólnym zagrożeniom i razem wykorzystywać istniejące możliwości;

C.  mając na uwadze konieczność stworzenia środowiska sprzyjającego inwestycjom, w którym priorytetem będzie poprawa służby zdrowia i edukacji;

D.  mając na uwadze, że odsetek ludności żyjącej w skrajnym ubóstwie w Afryce subsaharyjskiej spadł z 56 % w 1990 r. do 43 % w 2012 r.;

E.  mając na uwadze znaczne różnice w poziomie rozwoju i wzrostu gospodarczego państw afrykańskich oraz fakt, że według ONZ 33 spośród 47 krajów najsłabiej rozwiniętych to kraje afrykańskie; mając na uwadze, że w Afryce ponad 218 milionów ludzi żyje w skrajnym ubóstwie;

F.  mając na uwadze, że kraje afrykańskie wciąż eksportują głównie surowce i produkty nieprzetworzone i że dużą część tego eksportu objęły przyznane preferencje handlowe; mając na uwadze, że swobodny dostęp do rynku dla większości produktów afrykańskich zwiększa potencjał danych państw oraz ich konkurencyjność i udział w rynkach światowych, jeżeli towarzyszy mu m.in. polityka trwałego i zrównoważonego uprzemysłowienia oraz wydajności rolnictwa jako kluczowych czynników rozwoju;

G.  mając na uwadze, że preferencyjny dostęp do rynku UE dał korzystającym z niego krajom afrykańskim możliwość poprawy wyników eksportowych stosownie do ich zdolności do faktycznego czerpania korzyści z takich preferencji;

H.  mając na uwadze, że dobre zarządzanie i przejrzystość zmniejszają koszty wymiany handlowej oraz stymulują handel, inwestycje i rozwój gospodarczy; mając na uwadze, że uczciwy i odpowiedzialny handel i inwestycje odgrywają zasadniczą rolę w rozwoju i mogą przyczynić się do stworzenia ponad 18 milionów nowych, zrównoważonych miejsc pracy rocznie, których Afryka potrzebuje, by zatrudnić rosnącą liczebnie siłę roboczą, co byłoby korzystne również dla UE;

I.  mając na uwadze, że zrównoważone i odpowiedzialne zarządzanie surowcami i zasobami naturalnymi musi być centralnym elementem strategii UE–Afryka i jednym z priorytetów współpracy między Unią Europejską a Unią Afrykańską, zwłaszcza by przyczynić się do przezwyciężenia i zlikwidowania klątwy surowcowej; mając na uwadze, że Europejczycy i Afrykanie muszą bronić silnego wspólnego stanowiska w tej sprawie w odpowiednich instancjach i na stosownych szczytach międzynarodowych, takich jak G20, Zgromadzenie Generalne ONZ czy Światowa Organizacja Handlu;

J.  mając na uwadze, że powszechny dostęp do energii elektrycznej stanowi istotne wyzwanie rozwojowe dla Afryki;

K.  mając na uwadze, że dotychczasowe działania nie doprowadziły do pełnego włączenia Afryki do światowego systemu handlu ani do wyeliminowania ubóstwa czy zmniejszenia nierówności w krajach Afryki, oraz mając na uwadze, że większość krajów afrykańskich może jeszcze wiele skorzystać na większym udziale w światowym handlu i czerpać z niego zyski;

L.  mając na uwadze, że w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich” z 2015 r. zapisano zobowiązanie UE do osiągnięcia wiążącego i wykonalnego celu dotyczącego handlu i zrównoważonego rozwoju;

1.  wzywa UE do wspierania zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu społecznemu rozwoju w Afryce oraz do skupienia się na wspieraniu przedsięwzięć, które rzeczywiście i pozytywnie przyczynią się do tworzenia godnych miejsc pracy dla kobiet i mężczyzn, walki z ubóstwem, wspierania rozwoju społecznego i ochrony środowiska, wywierając jednocześnie pozytywny wpływ na zrównoważony wzrost gospodarczy, korzystny handel towarami i usługami z poszanowaniem wartości i zasad, uprzemysłowienie i rozwój potencjału, wysokiej jakości przewidywalne otoczenie biznesowe, zarządzanie finansami publicznymi z myślą o większej sprawiedliwości podatkowej, zwiększenie przejrzystości w zarządzaniu zasobami naturalnymi (zwłaszcza w górnictwie i energetyce) oraz zwalczanie korupcji i nielegalnego odpływu kapitału z kontynentu, a także na propagowanie praw człowieka, równouprawnienia płci, dobrych rządów i praworządności, a ponadto przyczynią się do tworzenia stabilności i bezpieczeństwa; zwraca w szczególności uwagę na inicjatywy UE koncentrujące się na mobilizowaniu sektora prywatnego, który w krajach rozwijających się zapewnia 90 % miejsc pracy;

2.  wzywa UE do wzmocnienia jej prorozwojowej polityki handlowej oraz do zwiększenia zaangażowania finansowego w pomoc na rzecz wymiany handlowej i pomoc techniczną oraz w inicjatywy służące budowaniu zdolności, co jest niezbędne, by kraje afrykańskie, zwłaszcza najsłabiej rozwinięte, mogły w pełni wykorzystać preferencje handlowe UE; zwraca się ponadto do Komisji i państw członkowskich o skoordynowane wdrażanie ich programów w celu zmaksymalizowania skuteczności pomocy na rzecz wymiany handlowej; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w lutym 2017 r. weszła w życie umowa WTO o ułatwieniach w handlu, co powinno ułatwić procedury celne, a tym samym zmniejszyć koszty prowadzenia handlu;

3.  wzywa UE i państwa członkowskie, by lepiej koordynowały swoje programy pomocy na rzecz handlu, a także by dalej zwiększały synergię z ich polityką inwestycji w Afryce;

4.  uważa, że właściwie stosowane i uzupełnione o odpowiednie środki strukturalne umowy o partnerstwie gospodarczym, szeroko popierane przez parlamenty danych krajów, mogą być ważnym narzędziem wspierania rozwoju regionalnego i włączenia kontynentu do struktur handlu światowego;

5.  podkreśla, że stosunki między UE a Afryką muszą być uczciwymi i zrównoważonymi stosunkami między równorzędnymi partnerami, na zasadzie wzajemnego poszanowania i przy uznaniu interesów obu stron, ukierunkowanymi na propagowanie praw człowieka i osiąganie celów zrównoważonego rozwoju ONZ;

6.  wzywa Komisję, by wspierała włączenie krajów afrykańskich do struktur handlu światowego i regionalnego przez budowanie infrastruktury krytycznej oraz zapewnienie dostępu do energii, usług finansowych i szkoleń dla przedsiębiorców;

7.  wzywa Komisję, by wsparła kraje afrykańskie w rozwoju i włączaniu się w struktury gospodarki światowej, w tym przez globalne i regionalne łańcuchy wartości, by różne kraje mogły uczestniczyć w wytwarzaniu półproduktów i wyrobów gotowych; w związku z tym apeluje do UE o większe wsparcie dla afrykańskich ambicji zmierzających do utworzenia kontynentalnej strefy wolnego handlu sprzyjającej zmniejszaniu nierówności dochodów na szczeblu lokalnym, o wspieranie zróżnicowania gospodarczego i transferu technologii oraz większego udziału w międzynarodowej wymianie handlowej, a także o dalszą współpracę z zainteresowanymi państwami z myślą o osiągnięciu tego celu; zauważa, że choć polityka UE ma zasadnicze znaczenie jako pomoc w osiąganiu tych celów, to kluczowe jest oczywiście zaangażowanie polityczne krajów afrykańskich;

8.  apeluje do UE, by określając i wdrażając politykę handlową wobec Afryki, zawsze uwzględniała różnice w poziomie rozwoju poszczególnych krajów i regionów Afryki, a także ich różne oczekiwania oraz by w związku z tym przyjęła ukierunkowane i zróżnicowane preferencje handlowe lub środki zwiększające zdolności produkcyjne i przetwórcze, wspierające integrację regionalną i zrównoważone rolnictwo na małą skalę przez propagowanie miejscowych produktów na rynkach lokalnych; podkreśla również, że wszelkie umowy handlowe lub jednostronne uzgodnienia handlowe między UE a krajami afrykańskimi lub ugrupowaniami regionalnymi muszą przewidywać wystarczająco asymetryczne harmonogramy liberalizacji, środki ochrony nowo powstających gałęzi przemysłu, reguły pochodzenia wspierające rozwój oraz skuteczne klauzule ochronne;

9.  zauważa, że skuteczne wdrożenie porozumienia WTO o ułatwieniach w handlu oraz uproszczenie i przejrzystość procedur celnych pozwolą na zintensyfikowanie handlu między Europą a Afryką, co będzie szczególnie korzystne dla MŚP oraz dla innowacji;

10.  apeluje do UE, by wykorzystując politykę handlową i inwestycyjną, skupiła się na wzroście sektora prywatnego, wspieraniu innowacji, konkurencyjności i przedsiębiorczości w Europie i w Afryce, a także by jej działania dotyczące Afryki były zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju i odpowiedzialności społecznej;

11.  uważa, że partnerstwa publiczno-prywatne mają zasadniczą rolę do odegrania w rozwoju gospodarczym, gdyż ożywiają one sektor prywatny oraz sprzyjają synergii między instytucjami a podmiotami gospodarczymi, dlatego powinny być wspierane w omawianej strategii;

12.  apeluje, by europejskim projektom rozwojowym i inwestycyjnym w Afryce przyświecała zasada odpowiedzialności za własny rozwój, by kraje otrzymujące pomoc mogły same decydować o swoich modelach rozwoju;

13.  oczekuje, że UE przedstawi strategiczne plany współpracy w przyszłym dialogu z Afryką;

14.  wzywa EBI i Komisję, by z wykorzystaniem zwłaszcza europejskiego partnerstwa innowacyjnego inwestowały w projekty o dużym potencjale tworzenia miejsc pracy oraz realizowane w priorytetowych obszarach czystych źródeł energii, infrastruktury, zdrowia i badań medycznych;

15.  podkreśla, że wspieranie przedsięwzięć inwestycyjnych powinno być uzależnione od efektywności ekonomicznej i spodziewanych wyników gospodarczych, by stymulować handel na rynku afrykańskim oraz z krajami i regionami trzecimi, a także zwiększać zdolności przetwórcze przemysłu krajów Afryki;

16.  przypomina, że polityka inwestycyjna UE, szczególnie w przypadku zaangażowania środków publicznych, musi przyczyniać się do osiągania celów zrównoważonego rozwoju; przypomina o potrzebie zwiększenia przejrzystości i rozliczalności instytucji finansowania rozwoju i partnerstw publiczno-prywatnych, aby skutecznie śledzić i monitorować przepływy pieniężne, zdolność obsługi zadłużenia i wartość dodaną projektów w odniesieniu do zrównoważonego rozwoju;

17.  uważa, że rozwój środowiska cyfrowego może stworzyć szanse wzrostu w Afryce, np. dzięki handlowi elektronicznemu lub płatnościom przez telefon, a ponadto jest zdania, że polityka rozwojowa UE i Afryki powinna służyć poprawie dostępu do energii elektrycznej i do internetu na kontynencie afrykańskim;

18.  apeluje o przejrzystość w umowach handlowych oraz o zapewnienie pełnego udziału wszystkich zainteresowanych stron, w tym społeczeństwa obywatelskiego danych krajów, w przyszłych negocjacjach i we wdrażaniu umów negocjowanych obecnie, w drodze formalnych konsultacji;

19.  apeluje o pełne włączenie zasad spójności polityki rozwojowej do stosunków handlowych UE z Afryką, co zakłada zapisanie możliwych do wyegzekwowania klauzul dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju we wszystkich umowach handlowych zawieranych przez UE z krajami afrykańskimi, zgodnie z zobowiązaniem podjętym przez Komisję w strategii „Handel z korzyścią dla wszystkich”;

20.  z zadowoleniem przyjmuje podejmowanie w ostatnich latach przez UE starania o propagowanie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; zwraca się do UE o dalsze działania mające zapewnić pełne rozliczanie przedsiębiorstw za łamanie praw człowieka i przestępstwa przeciwko środowisku; podziela w tej kwestii pogląd, że wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka powinny być zapisywane we wszystkich przyszłych umowach między krajami afrykańskimi a UE, oraz zwraca się do obu stron o uwzględnianie tych wytycznych we wszystkich przeglądach obowiązujących umów; wzywa ponadto UE do skutecznego propagowania obowiązków należytej staranności w celu zapewnienia zrównoważonego charakteru globalnych łańcuchów dostaw;

21.  oczekuje także opracowania strategii walki z korupcją i nielegalną ucieczką kapitału z Afryki oraz nalega, by w przyszłości uwzględniać rozwój regionalnych rynków afrykańskich;

22.  uważa, że strategia UE–Afryka powinna uwzględniać istotną rolę kobiet w rozwoju gospodarczym i tworzeniu odporności społeczeństw w Europie i w Afryce oraz że przygotowywane projekty powinny obejmować ten aspekt.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

25.9.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

2

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

William (The Earl of) Dartmouth, Laima Liucija Andrikienė, Maria Arena, Tiziana Beghin, Santiago Fisas Ayxelà, Eleonora Forenza, Karoline Graswander-Hainz, Heidi Hautala, France Jamet, Bernd Lange, David Martin, Emma McClarkin, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Alessia Maria Mosca, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Viviane Reding, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Helmut Scholz, Adam Szejnfeld, Hannu Takkula, Iuliu Winkler, Jan Zahradil

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Klaus Buchner, Edouard Ferrand, Agnes Jongerius, Sajjad Karim, Sander Loones, Paul Rübig, Jarosław Wałęsa

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Massimiliano Salini, Bogdan Brunon Wenta

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

32

+

ALDE

Hannu Takkula

ECR

Emma McClarkin, Jan Zahradil, Sajjad Karim. Sander Loones

EFDD

Tiziana Beghin, William (The Earl of) Dartmouth

GUE/NGL

Anne-Marie Mineur, Eleonora Forenza, Helmut Scholz

PPE

Adam Szejnfeld, Bogdan Brunon Wenta, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Iuliu Winkler, Jarosław Wałęsa, Laima Liucija Andrikienė, Massimiliano Salini, Paul Rübig, Santiago Fisas Ayxelà, Tokia Saïfi, Viviane Reding

S&D

Agnes Jongerius, Alessia Maria Mosca, Bernd Lange, David Martin, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Karoline Graswander-Hainz, Maria Arena, Sorin Moisă

Verts/ALE

Heidi Hautala, Klaus Buchner

2

-

ENF

Edouard Ferrand, France Jamet

0

0

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (29.9.2017)

dla Komisji Rozwoju

w sprawie strategii UE–Afryka na rzecz pobudzenia rozwoju

(2017/2083(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Cécile Kashetu Kyenge

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Rozwoju, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że Afrykę i Unię Europejską łączą kwestie dotyczące migracji i mobilności oraz że oba kontynenty stawiają czoła wspólnym wyzwaniom w zakresie bezpieczeństwa i zwalczania transgranicznej przestępczości zorganizowanej; mając na uwadze, że sprawami tymi należy zająć się wspólnie i w sposób praktyczny;

1.  podkreśla, że po wdrożeniu strategia UE–Afryka powinna uwzględniać wszystkie aspekty migracji, ochrony międzynarodowej i przymusowych przesiedleń, z naciskiem na zasady solidarności, partnerstwa i współodpowiedzialności, a także wzajemnej rozliczalności i poszanowania praw człowieka;

2.  zauważa, że atmosfera niepewności wynikająca z konfliktów toczących się w Afryce uniemożliwia sprawowanie dobrych rządów i tworzy środowisko, które nie sprzyja wzrostowi gospodarczemu, zatrudnieniu, inwestycjom i rozwojowi; podkreśla, że demokratyczne i przejrzyste struktury państwowe, praworządność, poszanowanie praw człowieka, równość płci i dobre rządy są kluczowymi elementami rozwoju krajów afrykańskich; uważa, że Afryka jest kluczowym partnerem na arenie międzynarodowej oraz że Unia Europejska powinna zacieśnić współpracę i dialog polityczny z tym kontynentem, wzmacniając pozycję afrykańskich partnerów w drodze wzajemnego zaufania; podkreśla, że finansowanie i pomoc UE na rzecz rozwoju powinny wspierać zrównoważony rozwój i dobre rządy w krajach afrykańskich; apeluje o silniejsze i bardziej polityczne partnerstwo między UE a Afryką oraz o konkretne ramy finansowe w celu zajęcia się tymi kwestiami;

3.  podkreśla, że strategia Afryka–UE musi umożliwiać uwzględnienie znacznej różnorodności krajów afrykańskich oraz musi w związku z tym pozwalać na dostosowanie się do specyfiki każdego kraju partnerskiego;

4.  uznaje różnice w rozwoju między poszczególnymi krajami kontynentu afrykańskiego; zachęca Unię Europejską, by współpracowała ze strategicznymi partnerami i wiodącymi krajami, które mogą pociągnąć politycznie, gospodarczo i społecznie Afrykę ku warunkom sprzyjającym wzrostowi i rozwojowi, w szczególności za pośrednictwem umów dwustronnych i strategii regionalnych, co jednocześnie pozwoli zwalczać pierwotne przyczyny ruchów migracyjnych między Afryką a Europą;

5.  uważa, że choć partnerstwo UE–Afryka powinno stanowić centralny element naszej polityki w dziedzinie pomocy rozwojowej i działań podejmowanych na kontynencie afrykańskim, to kraje afrykańskie i ich przywódcy pozostają głównymi odpowiedzialnymi za przyszłość własnego kontynentu; uważa zatem, że rola Unii Europejskiej powinna polegać na wspieraniu działań podejmowanych przez przywódców afrykańskich w celu sprzyjania warunkom gwarantującym stabilność i dobrobyt w Afryce oraz współpracy opartej na naszych wspólnych interesach w dziedzinie pokoju, bezpieczeństwa i dobrych rządów;

6.  zwraca uwagę, że migracja i mobilność w Afryce oraz między Afryką a UE są korzystne dla obu kontynentów oraz że przyjęcie całościowego podejścia do migracji i mobilności ma nadrzędne znaczenie dla pobudzenia zrównoważonego rozwoju, promowania demokracji, praworządności, dobrych rządów i przestrzegania praw człowieka; zachęca Komisję do tworzenia nowych partnerstw w zakresie mobilności i migracji z krajami partnerskimi w Afryce;

7.  uznaje, że zgodnie z przewidywaniami do 2050 r. populacja Afryki wyniesie 2,4 mld osób, przy czym w większości będą to ludzie młodzi(1); z zadowoleniem przyjmuje chęć skoncentrowania się na roli młodzieży w ramach partnerstwa Afryka–UE; zachęca UE do dalszego określania i wspierania inicjatyw inspirowanych przez młodych ludzi, które promują demokrację, praworządność i prawa człowieka, a także do zacieśnienia współpracy z krajami afrykańskimi w celu zwalczania militaryzacji dzieci, okaleczania żeńskich narządów płciowych, przymusowych małżeństw i innych naruszeń praw dzieci; przypomina, że 10 % mobilnych studentów na świecie pochodzi z Afryki, przy czym połowa z nich przybywa do Europy; podkreśla znaczenie wspierania wymiany wiedzy, aby niezależnie od okoliczności uniknąć drenażu mózgów z Afryki;

8.  wzywa w szczególności do wdrożenia z korzyścią dla studentów afrykańskich dyrektywy (UE) 2016/801 w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair;

9.  uznaje, że pełne przemocy konflikty, prześladowania, nierówności, naruszenia praw człowieka, terroryzm, represyjne reżimy, klęski żywiołowe, zmiana klimatu i długotrwałe ubóstwo doprowadziły w ostatnich latach do przemieszczania się ludności i wzrostu natężenia ruchów migracyjnych w kierunku Europy; niemniej jednak przypomina, że zjawisko migracji międzynarodowej w Afryce dotyczy mniej niż 35 mln osób, a migracja wewnątrz kontynentu afrykańskiego stanowi ponad 85 % wszystkich przepływów migracyjnych; podkreśla, że uchodźcy i migranci mają te same powszechne prawa człowieka i podstawowe wolności;

10.  przypomina, że większość uchodźców i migrantów znajduje schronienie w krajach rozwijających się oraz że migracja ludności odbywa się przede wszystkim wewnątrz wspomnianych krajów i między nimi; podkreśla, że systemy wsparcia w tych krajach muszą stawić czoła ogromnym wyzwaniom, co może poważnie zagrażać ochronie coraz większej liczby przesiedlonej ludności;

11.  zwraca szczególną uwagę na przemoc i prześladowania ze względu na rasę, pochodzenie etniczne, religię/przekonania, orientację seksualną, tożsamość płciową i cechy płciowe, co narusza międzynarodowe zobowiązania w dziedzinie praw człowieka i podstawowe wolności, spowalnia rozwój i prowadzi do dużych przepływów uchodźców i migrantów;

12.  uważa, że terroryzm to globalne zagrożenie dla pokoju i stabilności, zrównoważonego rozwoju i bezpieczeństwa wewnętrznego w regionie, którym w sposób skoordynowany powinny się zająć rządy krajowe, organizacje regionalne i międzynarodowe oraz agencje UE; przypomina, że przestępczość zorganizowana, pranie brudnych pieniędzy, przemyt narkotyków i nielegalny handel dziką fauną i florą oraz piractwo mają niezaprzeczalny wpływ na kraje afrykańskie; wzywa do wzmocnionej współpracy w ramach wspólnej strategii UE–Afryka, tak aby uniknąć bezkarności i promować praworządność oraz rozwój zdolności policji i wymiaru sprawiedliwości w celu ułatwienia wymiany informacji i najlepszych praktyk oraz zapobiegania i przeciwdziałania terroryzmowi i przestępczości zorganizowanej, a także zwalczania finansowania oraz ścigania sprawców tych zjawisk; uważa, że strategia antyterrorystyczna powinna również obejmować środki na rzecz zapobiegania radykalizacji postaw prowadzącej do brutalnego ekstremizmu w Afryce i w Europie, zwłaszcza wśród młodzieży;

13.  zwraca uwagę, że dialog UE–Afryka poświęcony migracji i mobilności powinien ułatwiać mobilność i swobodny przepływ osób – nie tylko wysoce wykwalifikowanych – w Afryce, a także między Afryką a UE na podstawie dobrze zarządzanego podejścia opartego na prawach, w tym wzmocnienia bezpiecznych i legalnych kanałów migracji; wzywa UE i jej państwa członkowskie do ułatwiania łączenia rodzin;

14.  ponawia swój apel o zwiększenie możliwości prawnych dla osób wymagających ochrony międzynarodowej; apeluje do państw członkowskich, aby oferowały znacznej liczbie uchodźców swoje miejsca przesiedlenia, biorąc pod uwagę ogólną liczbę uchodźców przebywających w krajach afrykańskich; apeluje w związku z tym o ustanowienie unijnych ram relokacji, które będą mogły być w łatwy sposób wdrażane przez państwa członkowskie oraz które skłonią Unię i jej państwa członkowskie do odegrania kluczowej i wzorcowej roli w dziedzinie przesiedleń na arenie międzynarodowej; przypomina, aby państwa członkowskie udostępniły w ambasadach UE i urzędach konsularnych w krajach pochodzenia lub krajach tranzytowych wszelkie niezbędne obiekty oraz plan otwarcia nowych i bezpiecznych szlaków dla osób ubiegających się o azyl, zwłaszcza osób o szczególnych potrzebach;

15.  wzywa ponadto Unię Europejską i jej państwa członkowskie do współpracy i świadczenia pomocy państwom afrykańskim, które borykają się z przepływami uchodźców lub z długotrwałymi sytuacjami kryzysowymi, tak aby zwiększyć ich zdolności azylowe i wzmocnić ich systemy ochrony; przypomina, że wszelka współpraca w dziedzinie migracji i azylu musi mieć na celu promowanie poszanowania zasad dotyczących praw podstawowych, które regulują politykę migracyjną i azylową UE;

16.  przypomina o znaczeniu jak najdokładniejszego informowania osób noszących się z zamiarem migracji o niebezpieczeństwach związanych z nielegalnymi szlakami migracyjnymi, a także o perspektywach tych osób na terytorium UE, zwłaszcza w dziedzinie zatrudnienia i kształcenia;

17.  przypomina, że w następstwie Deklaracji nowojorskiej w sprawie uchodźców i migrantów przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 19 września 2016 r. do 2018 r. na forum ONZ opracowane zostaną dwie globalne umowy dotyczące odpowiednio migracji i uchodźców; przypomina także, że należy z wyprzedzeniem wzmocnić dialog między Afryką a UE w celu określenia – w miarę możliwości – wspólnych priorytetów;

18.  podkreśla, że powroty mogą być przeprowadzane jedynie po dokonaniu oceny każdego przypadku z pełnym poszanowaniem praw zainteresowanych osób oraz że wszelkie próby zawracania migrantów są sprzeczne z prawem unijnym i międzynarodowym; uważa, że powroty migrantów powinny być przeprowadzane w sposób bezpieczny, że należy priorytetowo traktować powroty dobrowolne względem powrotów przymusowych oraz że należy systematycznie podejmować kwestie reintegracji migrantów;

19.  wzywa do skutecznej, wzmocnionej i systematycznej współpracy z krajami Afryki, w tym stosowania zdecydowanej i rzeczywistej polityki relokacji i dochodzeń finansowych, w walce z przemytem migrantów i handlem ludźmi; wzywa UE i kraje afrykańskie do zacieśnienia współpracy i zwiększenia wysiłków, aby ostatecznie ukrócić handel ludźmi i przemyt ludzi na obu kontynentach;

20.  uznaje strategiczny potencjał diaspory afrykańskiej na świecie pod względem zarówno wkładów finansowych, jak i wartości niefinansowych, jeżeli chodzi o zdolność do tworzenia i umacniania pokoju, demokracji, dobrego sprawowania rządów i stabilności społecznej; zwraca uwagę na znaczenie współpracy z diasporami i powiązanie ich z projektami rozwojowymi, aby zagwarantować ich wkład w skuteczność polityki rozwojowej;

21.  przypomina, że afrykańscy przywódcy zobowiązali się do przyspieszenia wzrostu gospodarczego i rozwoju, a także zwiększenia dobrobytu i wzmocnienia dobrych rządów na kontynencie afrykańskim do roku 2063; wzywa UE i jej państwa członkowskie do wspierania krajów rozwijających się, aby mogły one przyjąć długoterminowe strategie polityczne, w które wpisane będzie przestrzeganie praw do swobody przemieszczania się i prawo do kształcenia, opieki zdrowotnej i zatrudnienia; podkreśla konieczność wspierania przez UE, a zwłaszcza jej państwa członkowskie krajów najsłabiej rozwiniętych w ich wysiłkach w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu, aby zapobiegać pogłębianiu się skrajnego ubóstwa w tych krajach;

22.  zaleca dalsze wysiłki na rzecz wdrożenia planu działania z Valletty w sprawie humanitarnego i zrównoważonego zarządzania migracją po obu stronach Morza Śródziemnego; przypomina o znaczeniu inicjatyw zmierzających do pogłębienia dialogu i współpracy w kwestiach migracji, takich jak proces z Rabatu i proces chartumski;

23.  apeluje o ściślejszą kontrolę parlamentarną nad porozumieniami roboczymi zawieranymi z państwami trzecimi oraz nad działaniami w zakresie współpracy zewnętrznej właściwych agencji UE.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

28.9.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

2

6

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Philipp Albrecht, Heinz K. Becker, Malin Björk, Michał Boni, Caterina Chinnici, Rachida Dati, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Frank Engel, Cornelia Ernst, Tanja Fajon, Laura Ferrara, Lorenzo Fontana, Kinga Gál, Ana Gomes, Nathalie Griesbeck, Sylvie Guillaume, Monika Hohlmeier, Brice Hortefeux, Sophia in ‘t Veld, Dietmar Köster, Barbara Kudrycka, Cécile Kashetu Kyenge, Marju Lauristin, Juan Fernando López Aguilar, Roberta Metsola, Louis Michel, Péter Niedermüller, Soraya Post, Judith Sargentini, Birgit Sippel, Branislav Škripek, Helga Stevens, Traian Ungureanu, Marie-Christine Vergiat, Josef Weidenholzer, Cecilia Wikström

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marina Albiol Guzmán, Anna Hedh, Lívia Járóka, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Jean Lambert, Gilles Lebreton, Angelika Mlinar, Emil Radev, Christine Revault d’Allonnes Bonnefoy, Jaromír Štětina

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Andrea Bocskor, Maurice Ponga, Cristian Dan Preda

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

41

+

ALDE

Nathalie Griesbeck, Sophia in ‘t Veld, Louis Michel, Angelika Mlinar, Cecilia Wikström

ECR

Branislav Škripek, Helga Stevens

EFDD

Laura Ferrara

PPE

Heinz K. Becker, Andrea Bocskor, Michał Boni, Rachida Dati, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Frank Engel, Kinga Gál, Monika Hohlmeier, Brice Hortefeux, Lívia Járóka, Barbara Kudrycka, Roberta Metsola, Maurice Ponga, Cristian Dan Preda, Jaromír Štětina, Traian Ungureanu

S&D

Caterina Chinnici, Tanja Fajon, Ana Gomes, Sylvie Guillaume, Anna Hedh, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Cécile Kashetu Kyenge, Marju Lauristin, Juan Fernando López Aguilar, Péter Niedermüller, Soraya Post, Christine Revault d’Allonnes Bonnefoy, Birgit Sippel, Josef Weidenholzer

VERTS/ALE

Jan Philipp Albrecht, Jean Lambert, Judith Sargentini

2

-

ENF

Lorenzo Fontana, Gilles Lebreton

6

0

GUE/NGL

Marina Albiol Guzmán, Malin Björk, Cornelia Ernst, Marie-Christine Vergiat

PPE

Emil Radev

S&D

Dietmar Köster

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

ONZ, „World population prospects” [Perspektywy dotyczące ludności świata], 2015 r.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

10.10.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

5

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Beatriz Becerra Basterrechea, Ignazio Corrao, Nirj Deva, Doru-Claudian Frunzulică, Enrique Guerrero Salom, Maria Heubuch, György Hölvényi, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Arne Lietz, Linda McAvan, Norbert Neuser, Vincent Peillon, Maurice Ponga, Lola Sánchez Caldentey, Eleftherios Synadinos, Eleni Theocharous, Paavo Väyrynen, Bogdan Brunon Wenta, Anna Záborská, Joachim Zeller, Željana Zovko

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marina Albiol Guzmán, Thierry Cornillet, Brian Hayes, Cécile Kashetu Kyenge, Florent Marcellesi

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

France Jamet


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

19

+

ALDE

Beatriz Becerra Basterrechea, Thierry Cornillet, Paavo Väyrynen

ECR

Nirj Deva, Eleni Theocharous

PPE

Brian Hayes, György Hölvényi, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Maurice Ponga, Bogdan Brunon Wenta, Joachim Zeller, Željana Zovko

S&D

Doru-Claudian Frunzulică, Enrique Guerrero Salom, Cécile Kashetu Kyenge, Arne Lietz, Linda McAvan, Norbert Neuser, Vincent Peillon

5

-

EFDD

Ignazio Corrao

ENF

France Jamet

GUE/NGL

Marina Albiol Guzmán, Lola Sánchez Caldentey

NI

Eleftherios Synadinos

3

0

PPE

Anna Záborská

Verts/ALE

Maria Heubuch, Florent Marcellesi

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 10 listopada 2017Informacja prawna