SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 926kWORD 112k
25 czerwiec 2018
PE 610.856v02-00 A8-0218/2018

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zmieniającej dyrektywę 98/26/WE, dyrektywę 2002/47/WE, dyrektywę 2012/30/UE, dyrektywę 2011/35/UE, dyrektywę 2005/56/WE, dyrektywę 2004/25/WE oraz dyrektywę 2007/36/WE

(COM(2016)0852 – C8-0481/2016 – 2016/0362(COD))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Gunnar Hökmark

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zmieniającej dyrektywę 98/26/WE, dyrektywę 2002/47/WE, dyrektywę 2012/30/UE, dyrektywę 2011/35/UE, dyrektywę 2005/56/WE, dyrektywę 2004/25/WE oraz dyrektywę 2007/36/WE

(COM(2016)0852 – C8-0481/2016 – 2016/0362(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0852),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0481/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0218/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Poprawka    1

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO(1)*

do wniosku Komisji

---------------------------------------------------------

2016/0362 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zmieniająca dyrektywę 98/26/WE, dyrektywę 2002/47/WE, dyrektywę 2012/30/UE, dyrektywę 2011/35/UE, dyrektywę 2005/56/WE, dyrektywę 2004/25/WE oraz dyrektywę 2007/36/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(2),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej opublikowała istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte przez grupę G-20 w listopadzie 2015 r. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym, zwane w unijnych ramach prawnych globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, muszą dysponować wystarczającą minimalną kwotą zobowiązań zapewniających możliwość pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r.(4) Komisja zobowiązała się do przedstawienia do końca 2016 r. wniosku ustawodawczego, który umożliwiłby wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przed terminem uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym, który upływa w 2019 r.

(1a)  Aby ułatwić planowanie długoterminowe oraz zagwarantować pewność w odniesieniu do niezbędnych buforów, należy zapewnić rynkom w odpowiednim czasie czytelne informacje na temat kryteriów kwalifikowalności wymaganych w celu uznania instrumentów za zobowiązania dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat / minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

(2)  Podczas wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii należy wziąć pod uwagę istniejący specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mający zastosowanie do wszystkich unijnych instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, określony w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE(5). Ponieważ całkowita zdolność do pokrycia strat i minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mają wspólny cel, jakim jest zapewnienie, by instytucje z Unii posiadały wystarczającą zdolność do pokrycia strat, wspomniane dwa wymogi powinny stanowić uzupełniające się elementy wspólnych ram. Z operacyjnego punktu widzenia w przepisach unijnych należy wprowadzić zharmonizowany minimalny poziom standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym („minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”) poprzez wprowadzenie zmian w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013(6), a kwestie związane ze specyficznym dla danej instytucji narzutem dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz specyficznym dla danej instytucji wymogiem mającym zastosowanie do globalnych instytucji nieposiadających znaczenia systemowego, zwanym dalej minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, należy uregulować, wprowadzając ukierunkowane zmiany w dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu (UE) nr 806/2014(7). Stosowne przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące zdolności instytucji do pokrycia strat i dokapitalizowania powinny być stosowane w spójny sposób w połączeniu z przepisami wspomnianych powyżej aktów prawnych i z przepisami dyrektywy 2013/36/UE(8).

(3)  Brak zharmonizowanych przepisów unijnych w zakresie wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii generowałby dodatkowe koszty i prowadziłby do braku pewności prawa oraz utrudniłby stosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do instytucji działających w skali transgranicznej. Wspomniany brak zharmonizowanych przepisów unijnych skutkuje również zakłóceniem konkurencji na rynku wewnętrznym z uwagi na fakt, że ponoszone przez instytucje koszty zapewnienia zgodności z obowiązującymi wymogami i standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat różnią się istotnie w Unii. Dlatego też należy usunąć wspomniane przeszkody utrudniające funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji wynikających z braku zharmonizowanych przepisów unijnych w zakresie wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat. W związku z powyższym właściwą podstawą prawną dla niniejszej dyrektywy jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

(4)  Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat w dyrektywie 2014/59/UE należy w dalszym ciągu uznawać strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bazującą na pojedynczym punkcie kontaktowych oraz strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bazującą na wielokrotnym punkcie kontaktowym. Zgodnie ze strategią pojedynczego punktu kontaktowego tylko jeden podmiot powiązany – zazwyczaj jednostka dominująca – zostaje poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podczas gdy inne podmioty w ramach grupy – zazwyczaj operacyjne jednostki zależne – nie są poddawane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale przenoszą swoje straty i potrzeby w zakresie dokapitalizowania do podmiotu znajdującego się na wyższym szczeblu, który ma zostać poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zgodnie ze strategią wielokrotnych punktów kontaktowych dopuszcza się możliwość poddania więcej niż jednego podmiotu wchodzącego w skład grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Precyzyjne zidentyfikowanie podmiotów, które mają zostać poddane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”), oraz jednostek zależnych należących do tych podmiotów („grupy objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”) ma istotne znaczenie dla zapewnienia możliwości skutecznego zrealizowania pożądanej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zidentyfikowanie tych podmiotów jest również istotne dla ustalenia poziomu stosowania przepisów w zakresie zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania, które firmy finansowe powinny stosować. Dlatego też należy przyjąć definicje pojęć „podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” i „grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oraz zmienić przepisy dyrektywy 2014/59/UE dotyczące grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby wprost zobowiązać organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do zidentyfikowania podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach grupy oraz aby rozważyć potencjalne skutki wszelkich planowanych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla grupy w celu zapewnienia skutecznego przeprowadzenia grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(5)  Państwa członkowskie powinny upewnić się, że instytucje dysponują dostateczną zdolnością do pokrycia strat i dokapitalizowania, aby zapewnić sprawne i szybkie pokrywanie strat i dokapitalizowanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy minimalnym wpływie na stabilność finansową i podatników. Cel ten powinien zostać osiągnięty poprzez zagwarantowanie przestrzegania przez instytucje specyficznego dla danych instytucji minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE.

(6)  Aby dostosować mianowniki wykorzystywane do pomiaru zdolności instytucji do pokrycia strat i dokapitalizowania do mianowników przewidzianych w standardzie dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat, minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien zostać wyrażony jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i miary ekspozycji wskaźnika dźwigni odpowiedniej instytucji.

(6a)  Aby zagwarantować rynkom pewność prawa oraz umożliwić stworzenie niezbędnych buforów, rynki potrzebują w odpowiednim czasie czytelnych informacji na temat wymaganych kryteriów kwalifikowalności w celu uznania instrumentów za zobowiązania dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat / minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

(7)  Kryteria kwalifikowalności zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji do celów minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinny zostać ściśle dostosowane do kryteriów w zakresie minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 zgodnie z uzupełniającymi dostosowaniami i wymogami wprowadzonymi w niniejszej dyrektywie. W szczególności niektóre instrumenty dłużne zawierające element o charakterze wbudowanego instrumentu pochodnego, takie jak niektóre strukturyzowane papiery wartościowe, powinny kwalifikować się do celów spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w zakresie, w jakim obejmują one ustaloną kwotę główną podlegającą zwrotowi w terminie zapadalności, a z instrumentem pochodnym powiązana jest wyłącznie ich dodatkowa rentowność, która jest uzależniona od wyników składnika aktywów referencyjnych. Biorąc pod uwagę ich stałą kwotę główną, instrumenty te powinny cechować się wysoką zdolnością do pokrycia strat i powinny łatwo podlegać umorzeniu lub konwersji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dostosowanie kryteriów kwalifikowalności minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych do tych ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 powinno zapewnić unijnym instytucjom równe warunki działania na szczeblu światowym, co oznacza, że poziom wymogów, które muszą być spełnione zwłaszcza w przypadku długu podporządkowanego, powinien być ustalony na poziomie wymogów dotyczących całkowitej zdolności do pokrycia strat transponowanych do prawa unijnego.

(8)  Do zobowiązań spełniających minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zalicza się zasadniczo wszystkie zobowiązania z tytułu roszczeń niezabezpieczonych, nieuprzywilejowanych wierzycieli (zobowiązania niepodporządkowane), chyba że nie spełniają one szczególnych kryteriów kwalifikowalności przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Aby zwiększyć możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji poprzez skuteczne korzystanie z instrumentu umorzenia lub konwersji długu, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny mieć możliwość zażądania spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych za pomocą zobowiązań podporządkowanych, w szczególności w przypadku istnienia wyraźnych przesłanek świadczących o tym, że wierzyciele, w odniesieniu do których stosuje się instrument umorzenia lub konwersji długu, mogą ponieść straty w wyniku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których wysokość przekraczałaby wysokość ewentualnych strat, jakie ponieśliby w ramach postępowania upadłościowego. Z prawa do zażądania spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych za pomocą zobowiązań podporządkowanych powinno się korzystać wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne do tego, by zapobiec sytuacji, w której straty poniesione przez wierzycieli w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji byłyby wyższe niż straty, jakie ponieśliby oni w ramach postępowania upadłościowego. Wszelkie zgłaszane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji żądania podporządkowania instrumentów dłużnych związane z minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinny pozostawać bez uszczerbku dla możliwości częściowego spełnienia minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat za pomocą niepodporządkowanych instrumentów dłużnych zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w zakresie, w jakim jest to dozwolone zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat. Równocześnie w przypadku, gdy instytucje posiadają wysoki poziom kapitału własnego, należy uznać ten fakt również przy stosowaniu i obliczaniu minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Instytucje powinny mieć możliwość spełnienia wymogów dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych za pomocą instrumentów w kapitale podstawowym Tier I (CET1), kapitale dodatkowym Tier I lub Tier II, aby te same wymogi dotyczące minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych miały zastosowanie do instytucji dysponujących zarówno wyższymi, jak i niższymi zasobami kapitału własnego. Cel, jakim jest stworzenie równych warunków działania dla instytucji, należy realizować również na szczeblu światowym, w szczególności dostosowując kryteria kwalifikowalności dotyczące minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych do kryteriów kwalifikowalności odnoszących się do minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat.

(9)  Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien umożliwić instytucjom pokrycie oczekiwanych strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz dokapitalizowanie instytucji po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny – w oparciu o wybraną przez siebie strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – należycie uzasadnić zastosowany poziom minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, w szczególności jeżeli chodzi o konieczność zastosowania wymogu, o którym mowa w art. 104a dyrektywy 2013/36/UE, w odniesieniu do kwoty dokapitalizowania, oraz o poziom tego wymogu. Poziom ten powinien obejmować sumę kwoty oczekiwanych strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiadającej wymogom w zakresie funduszy własnych instytucji i kwotę dokapitalizowania, która po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji umożliwia danej instytucji spełnienie swoich wymogów w zakresie funduszy własnych koniecznych do uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności zgodnie z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien zostać wyrażony jako odsetek łącznej ekspozycji na ryzyko i miar wskaźnika dźwigni, a instytucje powinny być zobowiązane do jednoczesnego zapewnienia zgodności z poziomem uzyskanym w rezultacie przeprowadzenia wspomnianych dwóch pomiarów. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien mieć możliwość skorygowania kwot dokapitalizowania w należycie uzasadnionych przypadkach, aby odpowiednio odzwierciedlić również podwyższone ryzyko, które wpływa na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wynikające z modelu biznesowego, profilu finansowania i ogólnego profilu ryzyka grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w związku z tym powinien mieć możliwość żądania w tych ograniczonych przypadkach podwyższenia kwot dokapitalizowania, o których mowa w art. 45c ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4 akapit pierwszy.

(9a)  W szczególności zobowiązania kwalifikowalne nie powinny być przedmiotem praw do kompensowania ani potrąceń, które osłabiałyby ich zdolność do pokrycia strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Konieczne jest zatem zadbanie o to, by zobowiązania kwalifikowalne nie podlegały prawom do kompensowania ani uzgodnieniom dotyczącym potrącenia, mimo iż postanowienia umowne regulujące zobowiązania kwalifikowalne nie muszą zawierać klauzuli wyraźnie stwierdzającej, że instrument ten nie jest przedmiotem takich praw. Nie jest też konieczne, by postanowienia umowne regulujące zobowiązania kwalifikowalne precyzowały, że zobowiązania te mogą być przedmiotem umorzenia lub konwersji. Przepisy regulujące zobowiązania kwalifikowalne nie powinny proponować żadnych zachęt do wykupu i nie powinny dawać posiadaczowi prawa do przyspieszenia planowanej przyszłej płatności odsetek lub kwoty głównej w innych przypadkach niż likwidacja.

(9b)  Ogół instrumentów kwalifikowalnych wyemitowanych przed datą przyjęcia kryterium kwalifikowalności powinien być uznany za kwalifikujący się do objęcia minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, bez potrzeby spełnienia nowych kryteriów kwalifikowalności wprowadzonych wraz z pakietem ograniczania ryzyka. Taka zasada praw nabytych jest niezbędna, ponieważ uczestnicy rynku nie mogli antycypować tych zmian i potrzebują czasu na dostosowanie swoich instrumentów. Zasada praw nabytych powinna obejmować wszystkie nowe kryteria kwalifikowalności, w tym prawa do kompensowania i dotyczące potrącenia, a także prawa do przyspieszenia wykonania.

(10)  Aby zwiększyć możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tych instytucji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny móc nakładać na globalne instytucje o znaczeniu systemowym specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obok minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przewidzianego w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. Taki specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych może zostać nałożony wyłącznie w przypadku, gdy minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat okaże się niewystarczający do pokrycia strat i dokapitalizowania globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w ramach wybranej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(11)  Ustalając poziom minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny brać pod uwagę stopień znaczenia systemowego danej instytucji oraz potencjalny niekorzystny wpływ jej upadłości na stabilność finansową. Organy te powinny uwzględniać konieczność zapewnienia równych warunków działania tak globalnym instytucjom o znaczeniu systemowym, jak i innym porównywalnym instytucjom o znaczeniu systemowym na terenie Unii. Dlatego też minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych instytucji, których nie uznano za globalne instytucje o znaczeniu systemowym, lecz których znaczenie systemowe na terenie Unii jest porównywalne do znaczenia systemowego globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, nie powinien niewspółmiernie odbiegać od poziomu i składu minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych zasadniczo ustalanego dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym.

(13)  Zgodnie z rozporządzeniem nr 575/2013 instytucje kwalifikujące się jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny podlegać wyłącznie minimalnemu wymogowi funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie skonsolidowanej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Oznacza to, że aby spełnić minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być zobowiązane do emisji na rzecz kredytodawców zewnętrznych będących osobami trzecimi kwalifikowalnych instrumentów i pozycji, które zostałyby poddane umorzeniu lub konwersji długu, jeżeli podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostałby poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

(14)  Instytucje niebędące podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny spełniać minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie indywidualnym. Potrzeby tych instytucji w zakresie pokrycia strat i dokapitalizowania powinny co do zasady być zaspokajane przez ich odpowiednie podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez nabycie przez te podmioty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez te instytucje oraz ich umorzenie lub konwersję na instrumenty właścicielskie z chwilą, gdy instytucje te utracą rentowność. Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mający zastosowanie do instytucji niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien być stosowany łącznie i spójnie z wymogami mającymi zastosowanie do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Powinno to umożliwić organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przeprowadzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez poddawania niektórych jej jednostek zależnych restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unikając tym samym potencjalnie niekorzystnego oddziaływania na rynek. ▌Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla jednostek zależnych podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny również mieć możliwość całkowitego uchylenia stosowania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w odniesieniu do instytucji niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do których ma on zastosowanie, jeżeli zarówno podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i jego jednostki zależne mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim. Stosowanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wobec instytucji niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być zgodne z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności nie powinno zmieniać stosunku własności między instytucjami a ich grupą objętą planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po dokapitalizowaniu tych instytucji.

(15)  Aby zapewnić odpowiednie poziomy minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na potrzeby restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organami odpowiedzialnymi za ustalenie poziomu minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinny być: organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będący organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwym dla jednostki dominującej najwyższego szczebla oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla innych podmiotów wchodzących w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Do rozwiązywania wszelkich sporów między organami uprawniony jest Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/201017(9), z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie.

(16)  Właściwe organy oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny odpowiednio odnosić się do wszelkich przypadków naruszenia minimalnego wymogu w zakresie całkowitej zdolności do pokrycia strat i minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych oraz im zaradzić. Ponieważ naruszenie tych wymogów mogłoby stanowić przeszkodę w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grupy, należy skrócić obowiązujące procedury usuwania przeszkód, by szybko reagować na jakiekolwiek naruszenia przedmiotowych wymogów. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny również móc nakładać na instytucje obowiązek zmiany profili zapadalności instrumentów i pozycji kwalifikowalnych oraz przygotowania i wdrożenia planów w celu przywrócenia poziomu tych wymogów.

(17)  Aby zapewnić przejrzyste stosowanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, instytucje powinny przekazywać swoim właściwym organom i organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sprawozdania dotyczące poziomów zobowiązań kwalifikowalnych oraz elementów składowych tych zobowiązań, w tym dotyczące ich profilu zapadalności oraz uprzywilejowania w standardowym postępowaniu upadłościowym, oraz regularnie podawać informacje na ten temat do wiadomości publicznej. Sprawozdania dla organów nadzoru dotyczące zgodności z wymogami w zakresie funduszy własnych oraz z minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych powinny być przekazywane przez poszczególne instytucje z taką samą częstotliwością.

(18)  Wymóg uwzględniania umownego uznania skutków zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu w umowach lub instrumentach generujących zobowiązania, które są regulowane przez przepisy prawa państw trzecich, powinien zapewniać, by zobowiązania te można było poddać umorzeniu lub konwersji w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli i dopóki we wszystkich jurysdykcjach państw trzecich nie zostaną przyjęte ustawowe ramy uznawania mające na celu umożliwienie przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w wymiarze transgranicznym, wykonalne rozwiązanie powinny zapewnić uzgodnienia umowne – o ile zostaną prawidłowo opracowane i powszechnie przyjęte. Nawet po wdrożeniu ustawowych ram uznawania uzgodnienia umowne dotyczące uznawania powinny pomóc w zwiększaniu pewności prawa i przewidywalności uznawania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w wymiarze transgranicznym. Mogą mieć jednak miejsce sytuacje, w których instytucje nie mają możliwości włączenia tych postanowień umownych do umów lub instrumentów generujących określone zobowiązania, w szczególności zobowiązania, które nie są wyłączone ze stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu na mocy dyrektywy 2014/59/UE, depozyty gwarantowane lub instrumenty funduszy własnych. W szczególności instytucje nie mają możliwości włączenia do umów lub instrumentów generujących zobowiązania postanowień umownych dotyczących uznania skutków zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu, jeżeli wspomniane postanowienia umowne są niezgodne z prawem obowiązującym w danych państwach trzecich lub jeżeli instytucje nie posiadają siły przetargowej pozwalającej im narzucić wspomniane postanowienia umowne. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem mieć możliwość uchylenia stosowania wymogu uwzględniania wspomnianych postanowień umownych w przypadku, gdy te postanowienia umowne wiązałyby się z poniesieniem przez instytucje nieproporcjonalnych kosztów, a odnośne zobowiązania nie zapewniłyby wystarczającej zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Nie należy jednak korzystać z odstępstwa, gdy kilka umów lub zobowiązań łącznie zapewnia wystarczającą zdolność do pokrycia strat i dokapitalizowania podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto, aby zapewnić brak oddziaływania na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, zobowiązania, w odniesieniu do których zastosowano odstępstwo, nie powinny kwalifikować się do celów spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

(19)  W celu utrzymania stabilności finansowej istotne jest, by właściwe organy były w stanie zaradzić pogorszeniu sytuacji finansowej i gospodarczej instytucji, zanim instytucja ta znajdzie się w sytuacji, w której organy nie będą miały innej alternatywy niż przeprowadzić jej restrukturyzację i uporządkowaną likwidację. W tym celu właściwym organom należy przyznać uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji. Uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji powinny obejmować uprawnienie do zawieszenia – na minimalny konieczny czas – realizacji określonych zobowiązań umownych. Uprawnienie do zawieszenia powinno zostać dokładnie sformułowane i należy z niego korzystać wyłącznie w przypadku, gdy jest to konieczne, aby ustalić, czy należy podjąć środki wczesnej interwencji lub czy dana instytucja znajduje się na progu upadłości bądź jest zagrożona upadłością. Wspomnianego uprawnienia do zawieszenia nie stosuje się jednak w odniesieniu do obowiązków w zakresie uczestnictwa w systemach wskazanych w dyrektywie 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(10), kontrahentów centralnych (CCP) i banków centralnych, w tym CCP będących osobami trzecimi uznanymi przez Europejski Urząd Nadzoru Rynków Kapitałowych („ESMA”). Nie stosuje się go również w odniesieniu do depozytów gwarantowanych. Uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji powinny obejmować uprawnienia określone już w dyrektywie 2013/36/UE w odniesieniu do okoliczności innych niż uznawane za wczesną interwencję, a także innych sytuacji, w których zostanie to uznane za konieczne do przywrócenia stabilności finansowej instytucji.

(20)  Ze względu na skuteczność restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w szczególności w celu uniknięcia konfliktów kompetencyjnych istotne jest, aby nie wszczynano lub nie kontynuowano standardowego postępowania upadłościowego w odniesieniu do instytucji będącej na progu upadłości w czasie, gdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonuje swoje uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub stosuje instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, chyba że odbywa się to z inicjatywy organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub za jego zgodą. Przydatne i niezbędne jest zawieszenie na ograniczony okres określonych zobowiązań umownych, tak by organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miał wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie wyceny i praktyczne wdrożenie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Uprawnienie to należy precyzyjnie sformułować i należy z niego korzystać wyłącznie przez najkrótszy możliwy czas konieczny do przeprowadzenia wyceny lub wdrożenia instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wspomnianego uprawnienia nie należy jednak stosować w odniesieniu do depozytów gwarantowanych lub obowiązków w zakresie uczestnictwa w systemach wskazanych w dyrektywie 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, CCP i banków centralnych, w tym CCP będących osobami trzecimi uznanymi przez ESMA. Dyrektywa 98/26/WE zmniejsza ryzyko związane z udziałem w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych, w szczególności zmniejszając zakłócenia w razie niewypłacalności uczestnika takiego systemu. Dla zapewnienia odpowiedniego działania tych zabezpieczeń w sytuacjach kryzysowych przy zachowaniu odpowiedniego poziomu pewności dla operatorów systemów płatności i rozrachunku papierów wartościowych i innych uczestników rynku, należy zmienić dyrektywę 2014/59/UE w taki sposób, by stanowiła, że środek w zakresie zapobiegania kryzysom lub środek w zakresie zarządzania kryzysowego jako takie nie powinny być uznawane za postępowanie upadłościowe w rozumieniu dyrektywy 98/26/WE, pod warunkiem że są nadal wykonywane istotne zobowiązania wynikające z umowy. Żaden przepis dyrektywy 2014/59/UE nie powoduje jednak uszczerbku dla działania systemu określonego na mocy dyrektywy 98/26/WE lub prawa do ochrony zabezpieczenia gwarantowanego przez tę samą dyrektywę.

(21)  W celu uniknięcia powielania wymogów oraz w celu stosowania odpowiednich przepisów umożliwiających skuteczną naprawę oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], należy zmienić dyrektywę 2014/59/UE w taki sposób, by wyłączyć z zakresu jej stosowania CCP, w odniesieniu do których – zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012(11) – państwa członkowskie stosują pewne wymogi dotyczące udzielania zezwoleń na mocy dyrektywy 2013/36/UE oraz które w związku z tym również posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności instytucji kredytowej.

(22)  Wyłączenie konkretnych zobowiązań instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu lub z zakresu uprawnień do zawieszenia niektórych zobowiązań, ograniczenia egzekucji zabezpieczeń wierzytelności lub do czasowego zawieszenia praw do wypowiedzenia umowy określonych w dyrektywie 2014/59/UE powinno w równym stopniu obejmować zobowiązania wobec CCP posiadających siedzibę w Unii oraz CCP z państw trzecich uznanych przez ESMA.

(23)  W celu zapewnienia jednolitego zrozumienia pojęć stosowanych w różnych instrumentach prawnych do dyrektywy 98/26/WE należy włączyć definicje i pojęcia wprowadzone w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 dotyczące „kontrahenta centralnego”, inaczej „CCP”, i „uczestnika”.

(24)  Aby skutecznie przeprowadzić restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP, gwarancje określone w dyrektywie 2002/47/WE(12) nie powinny mieć zastosowania do żadnych ograniczeń w zakresie egzekwowania uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych ani żadnych ograniczeń skutków uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji, przepisów dotyczących nettingu upadłościowego lub uzgodnień dotyczących kompensacji, wprowadzonych na mocy rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].

(25)  Dyrektywa 2012/30/UE(13), dyrektywa 2011/35/UE(14), dyrektywa 2005/56/WE(15), dyrektywa 2004/25/WE(16) i dyrektywa 2007/36/WE(17) zawierają przepisy dotyczące ochrony akcjonariuszy i wierzycieli CCP objętych zakresem stosowania tych dyrektyw. W sytuacji gdy organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą podejmować szybkie działania zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], przepisy te mogą utrudniać skuteczną realizację działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz skuteczne wykorzystanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także wykonywanie uprawnień w tym zakresie przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odstępstwa przewidziane w dyrektywie 2014/59/UE należy zatem rozszerzyć na działania podejmowane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]. Aby zagwarantować zainteresowanym stronom jak największą pewność prawa, odstępstwa powinny być zdefiniowane jasno i w wąskim zakresie oraz powinny być stosowane wyłącznie w interesie publicznym, jeżeli spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakłada, że spełnione są cele i warunki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określone w rozporządzeniu (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]. Aby zapewnić organom możliwość nakładania sankcji w przypadku nieprzestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP] oraz aby zapewnić spójność wspomnianych uprawnień do nakładania sankcji z ramami prawnymi dotyczącymi naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji innych instytucji finansowych, zakres stosowania tytułu VIII dyrektywy 2014/59/UE powinien obejmować również naruszenie przepisów rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].

(26)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie określenie jednolitych przepisów dotyczących ram w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skalę działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(27)  Aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na transpozycję i zastosowanie niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny mieć dwanaście miesięcy na transpozycję niniejszej dyrektywy do swojego prawa krajowego, licząc od daty jej wejścia w życie, a instytucje, których to dotyczy, należy zobowiązać do dostosowania się do nowych przepisów w terminie sześciu miesięcy od daty transpozycji.

(27a)  Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby ich krajowe przepisy dotyczące niewypłacalności prawidłowo odzwierciedlały hierarchię pokrycia strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy czym należy unikać poważnych niezgodności między ramami prawnymi dotyczącymi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a ramami prawnymi dotyczącymi niewypłacalności i zadbać o to, by regulowane instrumenty kapitałowe – zarówno w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i w przypadku niewypłacalności – pokrywały straty przed pozostałymi roszczeniami podporządkowanymi.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1Zmiany w dyrektywie 2014/59/UE1

1.  W art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do kontrahentów centralnych, w odniesieniu do których – zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 – państwa członkowskie stosują określone wymogi dotyczące udzielenia zezwolenia na mocy dyrektywy 2013/36/UE.

Przepisy określone w tytule VIII niniejszej dyrektywy stosuje się jednak również w odniesieniu do sankcji mających zastosowanie w przypadku niespełnienia przepisów rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”;

1a.  artykuł 2 ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) »instytucja kredytowa« oznacza instytucję kredytową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, z wyjątkiem podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 5, 5a oraz 5b dyrektywy 2013/36/UE;”;

2.  w art. 2 ust. 1 pkt 71 słowa „zobowiązania kwalifikowalne” zastępuje się słowami „zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji”;

3.  w art. 2 ust. 1 dodaje się punkt w brzmieniu:

„71a)  »zobowiązania kwalifikowalne« oznaczają zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji, które spełniają – w stosownych przypadkach – warunki określone w art. 45b lub w art. 45g ust. 3 lit. a);”;

4.  w art. 2 ust. 1 dodaje się pkt 83a i 83b oraz 109 i 110 w brzmieniu:

„83a) »podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza podmiot mający siedzibę w Unii, wskazany przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 12 jako podmiot, w odniesieniu do którego w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziano działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

83b)  »grupa objęta planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza:

a)  podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jego jednostki zależne, które same nie są:

(i)  podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(ii)  jednostkami zależnymi innych podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; lub

(iii)  podmiotami z siedzibą w państwie trzecim niewłączonymi do grupy objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zgodnie z planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ani ich jednostkami zależnymi;

b)  instytucje kredytowe powiązane z organem centralnym, organ centralny oraz dowolną inną instytucję kontrolowaną przez organ centralny, jeśli co najmniej jeden z tych podmiotów jest objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

„109) »członek rozliczający« oznacza członka rozliczającego zgodnie z definicją w art. 2 pkt 14 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

110)   »zarząd« oznacza organ zarządzający lub organ nadzorczy lub obydwa te organy, utworzone zgodnie z krajowym prawem spółek, stosownie do art. 27 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.”;

5.  artykuł 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.  Państwa członkowskie zapewniają, by grupowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wraz z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwymi dla jednostek zależnych i po konsultacjach z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwymi dla istotnych oddziałów, w zakresie stosownym dla danego istotnego oddziału, sporządzały grupowe plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W grupowym planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wskazuje się środki, które należy podjąć wobec następujących podmiotów:

a)  unijnej jednostki dominującej;

b)  jednostek zależnych należących do grupy i zlokalizowanych w Unii;

c)  podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) i d); oraz

d)  z zastrzeżeniem przepisów tytułu VI – jednostek zależnych należących do grupy i zlokalizowanych poza Unią.

Zgodnie ze środkami, o których mowa w akapicie pierwszym, w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do każdej grupy określa się następujące elementy:

a)  podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  grupy objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

6.  artykuł 12 ust. 3 lit. a) i b) otrzymuje brzmienie:

„a)  określa działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mają zostać podjęte w odniesieniu do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach scenariuszy przewidzianych w art. 10 ust. 3, oraz skutki wspomnianych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla innych podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), jednostki dominującej i instytucji zależnych;

b)  zawiera analizę tego, w jakim zakresie można w sposób skoordynowany zastosować instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i wykonać uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mających siedzibę w Unii, w tym środki ułatwiające osobie trzeciej nabycie całej grupy lub odrębnych linii biznesowych lub obszarów działalności prowadzonej przez szereg podmiotów powiązanych, lub poszczególnych podmiotów powiązanych lub grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także wskazuje wszelkie ewentualne przeszkody w przeprowadzeniu skoordynowanej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”;

7.  artykuł 12 ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)  określa wszelkie dodatkowe działania, nieujęte w niniejszej dyrektywie, jakie właściwe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zamierzają podjąć w odniesieniu do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”;

8.  w art. 12 ust. 3 dodaje się lit. a1) w brzmieniu:

„a1) jeżeli grupa składa się z więcej niż jednej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, określa działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziane w odniesieniu do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z każdej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz skutki tych działań dla:

(i)  innych podmiotów powiązanych należących do tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(ii)  innych grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”;

9.  w art. 13 ust. 4 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeżeli grupa składa się z więcej niż jednej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, planowanie działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 12 ust. 3 lit. a1), przybiera formę wspólnej decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym.”;

10.  artykuł 13 ust. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w terminie czterech miesięcy, każdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiedzialny za jednostkę zależną, który wyrazi sprzeciw wobec grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, samodzielnie podejmuje decyzję oraz w stosownych przypadkach wskazuje podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz sporządza i utrzymuje plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji składającej się z podmiotów objętych jego jurysdykcją. Każda z takich indywidualnych decyzji zawiera pełne uzasadnienie, m.in. przedstawia powody sprzeciwu wobec proponowanego grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uwzględnia opinie i zastrzeżenia innych właściwych organów i organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Każdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamia o swojej decyzji pozostałych członków kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

11.  artykuł 16 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Uznaje się, że przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy jest możliwe, jeżeli wykonalna i wiarygodna jest likwidacja podmiotów powiązanych w ramach standardowego postępowania upadłościowego albo restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja tej grupy poprzez zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do tej grupy oraz wykonanie w odniesieniu do tych podmiotów uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unikając w możliwie największym zakresie wszelkich znaczących negatywnych skutków dla systemów finansowych – w tym w sytuacji ogólnej niestabilności finansowej lub zdarzeń mających wpływ na cały system – w państwach członkowskich, w których mają siedzibę podmioty powiązane, lub w innych państwach członkowskich lub w Unii oraz mając na uwadze zapewnienie ciągłości funkcji krytycznych wykonywanych przez te podmioty powiązane, w przypadku gdy można je rozdzielić w rozsądnym terminie lub w inny sposób. Grupowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji terminowo powiadamiają EUNB, jeżeli przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy zostało uznane za niemożliwe.”;

12.  w art. 16 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4.  Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy grupa składa się z więcej niż jednej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organy, o których mowa w ust. 1, poddały ocenie możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji każdej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z niniejszym artykułem.

Oprócz oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji całej grupy przeprowadza się ocenę, o której mowa w akapicie pierwszym.”;

13.  w art. 17 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeżeli istotna przeszkoda w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynika z sytuacji, o której mowa w art. 141a ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, w terminie dwóch tygodni od daty otrzymania powiadomienia wystosowanego zgodnie z ust. 1 instytucja przedstawia organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji propozycje możliwych środków zapewniających przestrzeganie przez instytucję przepisów art. 45f lub art. 45g oraz spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 128 ust. 6 dyrektywy 2013/36/UE.”;

14.  w art. 17 ust. 5 dodaje się lit. h1) w brzmieniu:

„h1)  zobowiązanie instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), do przedstawienia planu przywrócenia zgodności z art. 45f i 45g oraz wymogu, o którym mowa w art. 128 ust. 6 dyrektywy 2013/36/UE;”;

15.  w art. 17 ust. 5 dodaje się lit. j1) w brzmieniu:

„j1)  zobowiązanie instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), do zmiany profilu zapadalności pozycji, o których mowa w art. 45b lub art. 45g ust. 3 lit. a) i b), w celu zapewnienia ciągłej zgodności z art. 45f lub art. 45g;”;

16.  w art. 17 ust. 5 lit. i) i j) słowa „art. 45” zastępuje się słowami „art. 45f i art. 45g”;

17.  artykuł 18 ust. 1–7 otrzymuje brzmienie:

„1.  Grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wraz z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwymi dla jednostek zależnych, po konsultacjach z kolegium organów nadzoru i organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w jurysdykcjach, w których zlokalizowane są istotne oddziały, w zakresie stosownym dla danego istotnego oddziału, analizują ocenę wymaganą na mocy art. 16 w ramach kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i podejmują wszelkie uzasadnione kroki, aby podjąć wspólną decyzję dotyczącą stosowania środków określonych zgodnie z art. 17 ust. 4 w odniesieniu do wszystkich podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz ich jednostek zależnych będących podmiotami wchodzącymi w skład grupy, o której mowa w art. 1 ust. 1.

2.  Grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, we współpracy z organem sprawującym nadzór skonsolidowany i EUNB zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, sporządza i przedkłada sprawozdanie unijnej jednostce dominującej, organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwym dla jednostek zależnych, które przedstawią go jednostkom zależnym podlegającym ich nadzorowi, a także organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w jurysdykcjach, w których zlokalizowane są istotne oddziały. Sprawozdanie jest sporządzane po konsultacjach z właściwymi organami i zawiera analizę istotnych przeszkód w skutecznym zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonaniu uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do danej grupy oraz w odniesieniu do grup objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli grupa składa się z więcej niż jednej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W sprawozdaniu rozważa się wpływ na model biznesowy danej instytucji oraz zaleca proporcjonalne i ukierunkowane środki, które zdaniem danego organu są niezbędne lub stosowne w celu usunięcia wspomnianych przeszkód.

Jeżeli przeszkoda w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy wynika z sytuacji, o której mowa w art. 141a ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamia w swojej ocenie o tej przeszkodzie unijną jednostkę dominującą, po konsultacji z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwym dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwymi dla instytucji zależnych tego podmiotu.

3.  W terminie czterech miesięcy od daty otrzymania tego sprawozdania unijna jednostka dominująca może przedstawić uwagi i zaproponować grupowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji alternatywne środki służące usunięciu przeszkód wskazanych w sprawozdaniu.

Jeżeli wspomniane przeszkody wynikają z sytuacji, o której mowa w art. 141a ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, w terminie dwóch tygodni od daty otrzymania powiadomienia wystosowanego zgodnie z ust. 2 unijna jednostka dominująca przedstawia grupowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji propozycje możliwych środków służących ograniczeniu wspomnianych przeszkód lub ich usunięciu.

4.  Informacje o wszelkich środkach zaproponowanych przez unijną jednostkę dominującą przekazywane są przez grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany, EUNB, organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwym dla jednostek zależnych oraz organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w jurysdykcjach, w których zlokalizowane są istotne oddziały, w zakresie stosownym dla danego istotnego oddziału. Grupowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla jednostek zależnych, po konsultacjach z właściwymi organami i organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w jurysdykcjach, w których zlokalizowane są istotne oddziały, dokładają wszelkich możliwych starań w celu podjęcia wspólnej decyzji w ramach kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczącej ustalenia istotnych przeszkód i, w razie konieczności, oceny środków zaproponowanych przez unijną jednostkę dominującą oraz środków wymaganych przez te organy w celu ograniczenia lub usunięcia tych przeszkód, w której to decyzji uwzględnia się ewentualny wpływ tych środków we wszystkich państwach członkowskich, w których grupa prowadzi działalność.

5.  Wspólna decyzja jest podejmowana w terminie czterech miesięcy od daty przedstawienia wszelkich uwag przez unijną jednostkę dominującą lub po upływie czteromiesięcznego terminu, o którym mowa w ust. 3, w zależności od tego, który z nich upływa wcześniej.

Wspólną decyzję dotyczącą przeszkody w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynikającej z sytuacji, o której mowa w art. 141a ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, podejmuje się w terminie dwóch tygodni od daty przedstawienia jakichkolwiek uwag przez unijną jednostkę dominującą zgodnie z ust. 3.

Wspólną decyzję uzasadnia się i wydaje w postaci dokumentu, który to dokument grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazuje unijnej jednostce dominującej.

Na wniosek właściwego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji EUNB może udzielić właściwym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wsparcia w osiągnięciu wspólnej decyzji zgodnie z art. 31 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

6.  W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji w terminie, o którym mowa w ust. 5, grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji samodzielnie podejmuje decyzję dotyczącą stosownych środków, które należy podjąć zgodnie z art. 17 ust. 4 na poziomie grupy lub na poziomie grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Decyzja ta zawiera pełne uzasadnienie oraz uwzględnia opinie i zastrzeżenia innych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazuje tę decyzję unijnej jednostce dominującej.

Jeżeli w odpowiednim okresie, o którym mowa w ust. 5, którykolwiek z organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skieruje sprawę wymienioną w ust. 9 niniejszego artykułu do EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odracza podjęcie decyzji w oczekiwaniu na decyzję, jaką EUNB może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje następnie swoją decyzję zgodnie z decyzją EUNB. Odpowiedni okres, o którym mowa w ust. 5, uznaje się za fazę postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia. EUNB podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca lub w terminie jednego tygodnia, gdy przekazanie sprawy do EUNB jest związane z przeszkodą w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji spowodowaną sytuacją, o której mowa w art. 141a ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE. Sprawy nie kieruje się do EUNB, jeżeli odpowiedni okres, o którym mowa w ust. 5, upłynął lub jeżeli wspólna decyzja została podjęta. Jeżeli EUNB nie podejmie decyzji, zastosowanie ma decyzja grupowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

7.  W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla jednostek zależnych samodzielnie podejmują decyzję o stosownych środkach, jakie mają podjąć jednostki zależne na zasadzie indywidualnej zgodnie z art. 17 ust. 4. Decyzja ta zawiera pełne uzasadnienie oraz uwzględnia opinie i zastrzeżenia innych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Decyzja jest przekazywana odnośnej jednostce zależnej i grupowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Jeżeli na koniec odpowiedniego okresu, o którym mowa w ust. 5, którykolwiek z organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skieruje sprawę, o której mowa w ust. 9 niniejszego artykułu, do EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla jednostki zależnej odracza podjęcie decyzji w oczekiwaniu na decyzję, jaką EUNB może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje następnie swoją decyzję zgodnie z decyzją EUNB. Odpowiedni okres, o którym mowa w ust. 5, uznaje się za fazę postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia. EUNB podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca lub w terminie jednego tygodnia, gdy przekazanie sprawy do EUNB jest związane z przeszkodą w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji spowodowaną naruszeniem art. 45–45i. Sprawy nie kieruje się do EUNB, jeżeli odpowiedni okres, o którym mowa w ust. 5, upłynął lub jeżeli wspólna decyzja została podjęta. Jeżeli EUNB nie podejmie decyzji, zastosowanie ma decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwego dla jednostki zależnej.”;

20.  artykuł 32 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) biorąc pod uwagę ograniczenia czasowe i inne istotne okoliczności, nie istnieje rozsądne prawdopodobieństwo, by jakiekolwiek alternatywne środki sektora prywatnego, w tym środki w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, lub środki organów nadzoru, w tym środki wczesnej interwencji bądź obniżenie wartości lub konwersja odpowiednich instrumentów kapitałowych lub zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 59 ust. 2 podjęte w stosunku do instytucji, mogły w rozsądnym czasie zapobiec upadłości instytucji;”;

20a.  dodaje się art. 32a w brzmieniu:

„Artykuł 32aPostępowania upadłościowe w odniesieniu do instytucji niepodlegających restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

Państwa członkowskie zapewniają, aby w prawie krajowym regulującym zwykłe postępowanie upadłościowe zwykłemu postępowaniu upadłościowemu instytucja, do której mają zastosowanie wszystkie poniższe przepisy:

a)  jest ona na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a); oraz

b)  biorąc pod uwagę ograniczenia czasowe i inne istotne okoliczności, nie istnieje rozsądne prawdopodobieństwo, by jakiekolwiek alternatywne środki sektora prywatnego podjęte w stosunku do instytucji, w tym środki w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, lub środki organów nadzoru, w tym środki wczesnej interwencji bądź obniżenie wartości lub konwersja odpowiednich instrumentów kapitałowych zgodnie z art. 59 ust. 2, mogły zapobiec w rozsądnym czasie, w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. b), upadłości instytucji; oraz

c)  organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustalił, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie leży w interesie publicznym zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. c).”;

21.  artykuł 33 ust. 2, 3 i 4 otrzymuje brzmienie:

2.  „Państwa członkowskie zapewniają, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowały działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w stosunku do podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) lub d), w przypadku gdy podmiot spełnia warunki określone w art. 32 ust. 1.

3.  Jeżeli instytucje zależne spółki holdingowej prowadzącej działalność mieszaną znajdują się w bezpośrednim lub pośrednim posiadaniu pośredniczącej finansowej spółki holdingowej, plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stanowi, że pośredniczącą finansową spółkę holdingową wskazuje się jako podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a państwa członkowskie zapewniają, aby działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do celów grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były podejmowane w odniesieniu do pośredniczącej finansowej spółki holdingowej. Państwa członkowskie zapewniają, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie podejmowały działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na potrzeby grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do spółki holdingowej prowadzącej działalność mieszaną.

4.  Z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu i niezależnie od tego, że podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) lub d), nie spełnia warunków określonych w art. 32 ust. 1, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą podjąć działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) lub d), jeżeli spełnione zostały wszystkie poniższe warunki:

a)  podmiot jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  co najmniej jedna jednostka zależna tego podmiotu będąca instytucją, lecz niebędąca podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji spełnia warunki określone w art. 32 ust. 1;

c)  aktywa i zobowiązania takich jednostek zależnych są takiej natury, że ich upadłość stanowi zagrożenie dla całej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz konieczne jest podjęcie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) lub d), w celu przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takich jednostek zależnych będących instytucjami lub do przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jako całości.”;

21a.  dodaje się art. 33a w brzmieniu:

„Artykuł 33a

Uprawnienie do zawieszenia niektórych zobowiązań

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, po konsultacji z właściwym organem, posiadały uprawnienie do zawieszenia wszelkich zobowiązań do płatności lub dostawy wynikających z jakiejkolwiek umowy, której stroną jest instytucja lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), w przypadku gdy spełnione są wszystkie poniższe warunki:

  a)  stwierdzono, że instytucja lub podmiot są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a);

  b)  nie istnieje żaden natychmiast dostępny środek sektora prywatnego w rozumieniu art. 32 ust. 1 lit. b), który zapobiegałby upadłości instytucji;

  c)  wykonywanie uprawnienia do zawieszenia jest jednocześnie:

1)    konieczne, aby uniknąć dalszego pogorszenia warunków finansowych instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d); i albo

2)(i)  niezbędne do dokonania ustalenia określonego w art. 32 ust. 1 lit. b) i c); albo

2)(ii)   niezbędne do dokonania wyboru odpowiednich działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub do zapewnienia skutecznego stosowania co najmniej jednego instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Czas trwania zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, nie przekracza minimalnego okresu, jaki organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uznaje za konieczny w celach określonych w tym ustępie, a w żadnym wypadku nie trwa dłużej niż dwa dni robocze.

3.  Po upływie okresu zawieszenia, o którym mowa w ust. 2, zawieszenie zostaje zniesione.

4.  W przypadku zawieszenia zgodnie z ust. 1 wykonywanie uprawnienia, o którym mowa w art. 69, w stosunku do tego samego podmiotu może nastąpić dopiero po upływie co najmniej 10 dni roboczych od zakończenia zawieszenia, o którym mowa w ust. 1.

5.  Żadne zawieszenia zgodnie z ust. 1 nie mają zastosowania do zobowiązań do płatności i dostawy względem systemów lub operatorów systemów wyznaczonych zgodnie z dyrektywą 98/26/WE ani do CCP i CCP z państw trzecich uznanych przez ESMA zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, ani do banków centralnych.

6.  Podczas ustalania, czy wykonać uprawnienie na mocy niniejszego artykułu, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmuje decyzję na podstawie oceny wpływu, jaki wykonanie tego uprawnienia mogłoby mieć na prawidłowe funkcjonowanie rynków finansowych. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa zakres zawieszenia na podstawie okoliczności każdego przypadku. W szczególności organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje starannej oceny stosowności objęcia zakresem zawieszenia depozytów gwarantowanych.

7.  Jeżeli na mocy niniejszego artykułu wykonywane jest uprawnienie do zawieszenia zobowiązań do płatności lub dostawy w odniesieniu do depozytów gwarantowanych, depozytów tych nie uznaje się za niedostępne do celów art. 2 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 2014/49/UE.

8.  Państwa członkowskie mogą postanowić, że jeżeli uprawnienie do zawieszenia zobowiązań do płatności lub dostawy jest wykonywane w odniesieniu do depozytów gwarantowanych, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zezwalają deponentom na wycofanie odpowiedniej kwoty dziennej przez okres zawieszenia.

9.  Termin zobowiązania do płatności lub dostawy, który przypadłby podczas okresu zawieszenia, upływa natychmiast po wygaśnięciu tego okresu zawieszenia.

10.  Jeżeli zobowiązania do płatności lub dostawy wynikające z umowy zostają zawieszone na mocy ust. 1, zobowiązania kontrahentów tego podmiotu do płatności lub dostawy wynikające z tej umowy zawiesza się na ten sam okres.

11.  W przypadku instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), w odniesieniu do których w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określono, że instytucja lub podmiot zostanie zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego, państwa członkowskie mogą utrzymać lub przyjąć zasady, które wykraczają poza zakres i czas trwania zawieszenia uprawnień przewidzianych w niniejszym artykule. Określone w niniejszym artykule warunki korzystania z uprawnienia do zawieszenia pozostają bez uszczerbku dla warunków ustanowionych w tego typu przepisach krajowych o szerszym zakresie.”;

22.  artykuł 44 ust. 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f) zobowiązań, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż siedem dni, względem systemów lub operatorów systemów wyznaczonych zgodnie z dyrektywą 98/26/WE lub ich uczestników i powstałych w wyniku udziału w takim systemie lub względem CCP z państw trzecich uznanych przez ESMA;”;

22a.  w art. 44 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. Państwa członkowskie zabraniają instytucjom lub podmiotom, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), przedstawiania wszelkich sugestii, komunikatów lub oświadczeń stwierdzających, że zobowiązanie inne niż zobowiązania wymienione w ust. 2 lit. a)–g) niniejszego artykułu nie podlega uprawnieniom do umorzenia lub konwersji. Naruszenie zakazu podlega karze administracyjnej i innym środkom administracyjnym zgodnie z art. 110 i art. 111.

2b. Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów art. 25 dyrektywy 2014/65/UE instrumenty dłużne, o których mowa w art. 108 ust. 2, były uznawane za złożone, a także aby przepisy tej dyrektywy dotyczące konfliktu interesów były ściśle egzekwowane w odniesieniu do sprzedaży takich instrumentów aktualnym klientom instytucji emitującej. Państwa członkowskie zapewniają, aby firmy inwestycyjne były uznawane za podmioty niewypełniające swoich zobowiązań wynikających z dyrektywy 2014/65/UE, jeżeli płacą lub otrzymują jakiekolwiek honorarium lub prowizję albo dostarczają lub otrzymują jakiekolwiek korzyści niepieniężne, lub też jeżeli nie ujawniają szczegółowych wytycznych wewnętrznych dotyczących sprzedaży w związku z oferowaniem podrzędnego długu uprzywilejowanego inwestorom niekwalifikującym się do kategorii inwestorów profesjonalnych na podstawie tej dyrektywy.”;

23.  artykuł 45 zastępuje się artykułami w brzmieniu:

„Artykuł 45Stosowanie i obliczanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by instytucje i podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), zawsze spełniały wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 45–45i.

2.  Wymóg, o którym mowa w ust. 1, oblicza się – stosowanie do przypadku – zgodnie z art. 45c ust. 3 lub 4 jako kwotę funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych i wyraża się jako procent:

a)  łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko odnośnego podmiotu, o którym mowa w ust. 1, obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b)  miary ekspozycji wskaźnika dźwigni odnośnego podmiotu, o którym mowa w ust. 1, obliczonej zgodnie z art. 429 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

2a.  Instytucje i podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), mogą spełniać dowolną część wymogu, o którym mowa w ust. 1, za pomocą instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, kapitale dodatkowym Tier I lub Tier II.

2b.  W drodze odstępstwa od ust. 1 organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określają stosowny okres przejściowy, w którym instytucja lub podmiot, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), mają spełnić wymogi przedstawione w art. 45f lub 45g lub wymóg wynikający ze stosowania art. 45b ust. 3, stosownie do przypadku. Termin zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w art. 45f lub 45g bądź z wymogiem wynikającym ze stosowania art. 45b ust. 3 upływa dnia 1 stycznia 2024 r.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa poziom celu pośredniego dla wymogów określonych w art. 45f lub 45g bądź dla wymogu wynikającego ze stosowania art. 45b ust. 3, stosownie do przypadku. Instytucja lub podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d) osiąga poziom celu pośredniego na dzień 1 stycznia 2022 r. Poziom celu pośredniego pozwala zapewnić liniowy wzrost zobowiązań kwalifikowalnych i funduszy własnych w kierunku spełnienia wymogu.

Artykuł 45aWyłączenie ze stosowania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Niezależnie od art. 45 organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zwalniają z wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, instytucje zajmujące się udzielaniem kredytów hipotecznych finansowane z obligacji zabezpieczonych, którym zgodnie z prawem krajowym nie wolno przyjmować depozytów, jeżeli spełnione zostały wszystkie następujące warunki:

a)  instytucje te zostaną zlikwidowane w ramach krajowych postępowań upadłościowych lub innego typu procedur stosowanych zgodnie z art. 38, 40 lub 42, określonych dla tych instytucji;

b)  takie krajowe postępowania upadłościowe lub inne typy procedur zapewnią, by wierzyciele tych instytucji, w tym w stosownych przypadkach posiadacze obligacji zabezpieczonych, ponieśli straty w sposób zgodny z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Instytucje zwolnione z wymogu określonego w art. 45 ust. 1 nie są częścią konsolidacji, o której mowa w art. 45f ust. 1.

Artykuł 45bZobowiązania kwalifikowalne podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Zobowiązania kwalifikowalne włącza się do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyłącznie w przypadku, gdy spełniają one warunki, o których mowa w następujących artykułach rozporządzenia (UE) nr 575/2013:

a)  art. 72a;

b)  art. 72b, z wyjątkiem ust. 2 lit. d);

c)  art. 72c.

1a.  W drodze odstępstwa od ust. 1 zobowiązania wyemitowane przed ... [data wejścia w życie niniejszej zmiany dyrektywy] r., które nie spełniają warunków określonych w art. 72b ust. 2 lit. g)–o) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, mogą zostać włączone do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

2.  Na zasadzie odstępstwa od art. 72a ust. 2 lit. l) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zobowiązania wynikające z instrumentów dłużnych posiadających cechy instrumentów pochodnych, takich jak strukturyzowane papiery wartościowe, włącza się do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wyłącznie w przypadku, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)  określona kwota zobowiązania wynikającego z instrumentu dłużnego jest znana z wyprzedzeniem w momencie emisji, jest stała, a posiadane przez ten instrument cechy instrumentów pochodnych nie mają na nią wpływu;

b)  instrument dłużny, w tym posiadane przez niego cechy instrumentu pochodnego, nie jest przedmiotem żadnej umowy o kompensowaniu zobowiązań, a jego wycena nie podlega przepisom art. 49 ust. 3;

ba)  podmiot wykaże w sposób zadowalający organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że instrument wystarczająco pokrywa straty i może podlegać umorzeniu i konwersji długu bez zbędnych zawiłości, przy uwzględnieniu zasad ostrożnej wyceny określonych w niniejszej dyrektywie i w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013.

Zobowiązania, o których mowa w akapicie pierwszym, włącza się do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wyłącznie w części odpowiadającej kwocie, o której mowa w akapicie pierwszym lit. a).

3.  Po konsultacji z właściwymi organami organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceniają i decydują, czy i w jakim stopniu wymóg, o którym mowa w art. 45f, jest spełniony przez podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji posiadające instrumenty spełniające wszystkie warunki, o których mowa w art. 72a rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w celu zapewnienia, by podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mógł zostać poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sposób pozwalający na spełnienie celów w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podjęta na mocy niniejszego ustępu zawiera uzasadnienie tej decyzji. Podstawą uzasadnienia są:

a)  fakt, że zobowiązania niepodporządkowane, o których mowa w ust. 1 i 2, mają taki sam stopień uprzywilejowania w hierarchii roszczeń w krajowym postępowaniu upadłościowym jak niektóre zobowiązania wyłączone ze stosowania uprawnień do umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 44 ust. 2 lub art. 44 ust. 3;

b)  ryzyko, że w wyniku planowanego stosowania uprawnień do umorzenia i konwersji wobec zobowiązań niepodporządkowanych, które nie są wyłączone ze stosowania uprawnień do umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 44 ust. 2 lub 3, wierzyciele, którym przysługują roszczenia wynikające z tych zobowiązań, ponoszą większe straty niż straty, które ponieśliby w przypadku likwidacji w drodze standardowego postępowania upadłościowego.

Kwota funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wymaganych na podstawie decyzji na mocy niniejszego ustępu, która ma zostać osiągnięta za pomocą instrumentów spełniających wszystkie warunki, o których mowa w art. 72a rozporządzenia (UE) nr 575/2013, nie przekracza wyższej wartości:

a)  współczynnika opartego na analizie ryzyka na poziomie 18 %, reprezentującego fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia;

b)  współczynnika nieopartego na analizie ryzyka na poziomie 6,75 %, reprezentującego fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek miary ekspozycji całkowitej, o której mowa w art. 429 ust. 4 tego rozporządzenia,

z zastrzeżeniem przepisów art. 72b ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz przepisów przejściowych określonych w art. 494 tego rozporządzenia.

Z zastrzeżeniem akapitu trzeciego kwota funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wymaganych na podstawie decyzji na mocy niniejszego ustępu jest wystarczająca do zapewnienia, aby wierzyciele, o których mowa w akapicie drugim lit. b), nie ponosili strat wyższych niż straty, które ponieśliby w przypadku likwidacji w drodze standardowego postępowania upadłościowego.

4.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących środków służących dalszemu doprecyzowaniu warunków, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy lit. a).

Artykuł 45cOkreślanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

1.  We współpracy z właściwym organem organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1, w odniesieniu do każdego z podmiotów, biorąc pod uwagę następujące kryteria:

a)  konieczność zapewnienia możliwości przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w drodze zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym, w stosownych przypadkach, instrumentu umorzenia lub konwersji długu, w sposób służący osiągnięciu celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  konieczność zapewnienia – w stosownych przypadkach – by podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jego jednostki zależne będące instytucjami, lecz nie podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, posiadały zobowiązania kwalifikowalne wystarczające do tego, by – w przypadku zastosowania wobec nich odpowiednio instrumentu umorzenia lub konwersji długu lub uprawnień do umorzenia i konwersji – zapewnić pokrycie strat oraz przywrócenie całkowitego współczynnika kapitałowego i wskaźnika dźwigni w postaci kapitału podstawowego Tier I odpowiednich podmiotów do poziomu niezbędnego do tego, by umożliwić im dalsze spełnianie warunków uzyskania zezwolenia oraz kontynuowanie działalności, na którą uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub dyrektywą 2014/65/UE;

c)  konieczność zapewnienia, by – w przypadku gdy w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziano możliwość wyłączenia określonych klas zobowiązań kwalifikowalnych z umorzenia lub konwersji długu na mocy art. 44 ust. 3 lub możliwość przeniesienia ich w całości na odbiorcę w ramach częściowego przeniesienia – podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji posiadał inne zobowiązania kwalifikowalne wystarczające do zapewnienia możliwości pokrycia strat oraz przywrócenia wymogów kapitałowych lub, w stosownych przypadkach, wskaźnika dźwigni w postaci kapitału podstawowego Tier I podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do poziomu niezbędnego do tego, by umożliwić temu podmiotowi dalsze spełnianie warunków uzyskania zezwolenia oraz kontynuowanie działalności, na którą uzyskał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub dyrektywą 2014/65/UE;

d)  wielkość, model biznesowy, model finansowania i profil ryzyka podmiotu;

f)  zakres, w jakim upadłość danego podmiotu wywarłaby niekorzystny wpływ na stabilność finansową, w tym również z powodu wzajemnych powiązań tego podmiotu z innymi instytucjami lub podmiotami lub z resztą systemu finansowego poprzez efekt domina względem innych instytucji lub podmiotów.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewnia, by poziom wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, był proporcjonalny do specyfiki modeli biznesowych i modeli finansowania podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z uwzględnieniem następujących aspektów:

(i)  przewaga depozytów w strukturze finansowania;

(ii)  brak doświadczenia w emitowaniu instrumentów dłużnych wynikający z ograniczonego dostępu do transgranicznych i hurtowych rynków kapitałowych;

(iii)  poleganie przez instytucję przede wszystkim na instrumentach w kapitale podstawowym Tier I (CET1) i instrumentach kapitałowych w celu spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1.

2.  Jeżeli w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziano, że przeprowadzone ma zostać działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z odpowiednim scenariuszem, o którym mowa w art. 10 ust. 3, wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1, równa się kwocie wystarczającej do zapewniania, by:

a)  straty, których poniesienia może oczekiwać podmiot, zostały w pełni pokryte (»pokrycie strat«);

b)  podmiot lub jego jednostki zależne będące instytucjami, lecz niebędące podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zostały dokapitalizowane do takiego poziomu, który umożliwi im dalsze spełnianie warunków uzyskania zezwolenia i wykonywanie działalności, na którą uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE, dyrektywą 2014/65/UE lub przepisami równoważnymi (»dokapitalizowanie«).

Jeżeli w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określono, że podmiot zostanie zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego, wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1, dla tego podmiotu nie przekracza kwoty wystarczającej do pokrycia strat zgodnie z akapitem pierwszym lit. a).

2a.  Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dopilnowują, aby kwota na pokrycie strat, o których mowa w ust. 2 lit. a), nie była automatycznie uznawana za wyższą od rzeczywistego poziomu funduszy własnych tego podmiotu lub mu równą.

3.  Nie naruszając przepisów ostatniego akapitu w przypadku podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby określić kwotę, o której mowa w ust. 2, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oblicza większą z następujących wartości:

a)  suma:

(i) wysokości strat, które wymagałyby pokrycia w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na skonsolidowanym poziomie grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, odpowiadającej wymogom, o których mowa w art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i w art. 104a dyrektywy 2013/36/UE;

(ii) kwoty dokapitalizowania umożliwiającej grupie objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powstałej w wyniku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przywrócenie zgodności ze swoim wymogiem łącznego współczynnika kapitałowego, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz przywrócenia dotyczącego jej wymogu, o którym mowa w art. 104a dyrektywy 2013/36/UE, na skonsolidowanym poziomie grupy po przeprowadzeniu preferowanego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  suma:

(i) wysokości strat, które będą wymagały pokrycia w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na skonsolidowanym poziomie grupy ▌, odpowiadającej poziomowi wymogu dotyczącego wskaźnika dźwigni, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; oraz

(ii) kwoty dokapitalizowania umożliwiającej grupie objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powstałej w wyniku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przywrócenie zgodności z wymogiem poziomu wskaźnika dźwigni, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, na skonsolidowanym poziomie grupy po przeprowadzeniu preferowanego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Do celów akapitu pierwszego lit. a) pkt (ii) i lit. b) pkt (ii) kwota dokapitalizowania jest uzupełniana o dodatkową kwotę, którą organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uzna za niezbędną do zapewnienia dostatecznego poziomu zaufania rynku po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uwzględniając model biznesowy, model finansowania i profil ryzyka podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Kwota buforowa podana w akapicie drugim niniejszego ustępu nie przekracza kwoty określonej w wymogu połączonego bufora, o którym mowa w art. 128 ust. 6 dyrektywy 2013/36/UE, z wyjątkiem wymogu, o którym mowa w lit. a) tego przepisu, chyba że ustanowienie bufora zaufania rynku na takim wyższym poziomie jest niezbędne do tego, by w następstwie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dany podmiot nadal spełniał warunki uzyskania zezwolenia przez odpowiedni okres nie dłuższy niż jeden rok.

Do celów art. 45 ust. 2 lit. a) wartość wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, wyraża się procentowo jako kwotę obliczoną zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, podzieloną przez łączną kwotę ekspozycji na ryzyko.

Do celów art. 45 ust. 2 lit. b) wartość wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, wyraża się procentowo jako kwotę obliczoną zgodnie z lit. b) niniejszego ustępu, podzieloną przez miarę ekspozycji wskaźnika dźwigni.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa kwoty dokapitalizowania, o których mowa w poprzednich akapitach, zgodnie z działaniami w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianymi w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz może skorygować te kwoty dokapitalizowania, aby odpowiednio odzwierciedlić ryzyko, które wpływa na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wynikające z modelu biznesowego, profilu finansowania i ogólnego profilu ryzyka grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

3a.  Jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceni, że gdyby instytucja miała upaść, zostałaby ona zlikwidowana lub objęta postępowaniem upadłościowym, wówczas wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1 niniejszej dyrektywy, nie przekracza wymogów, o których mowa w art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i w art. 104a dyrektywy 2013/36/UE.

4.  Nie naruszając przepisów ostatniego akapitu w przypadku podmiotów niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby określić kwotę, o której mowa w ust. 2, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oblicza większą z następujących wartości:

a)  sumę:

(i) wysokości strat, które będą wymagały pokrycia w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu, odpowiadającej wymogom, o których mowa w art. 92 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i w art. 104a dyrektywy 2013/36/UE; oraz

(ii) kwoty dokapitalizowania umożliwiającej danemu podmiotowi przywrócenie zgodności z dotyczącym go wymogiem w zakresie łącznego współczynnika kapitałowego, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz z dotyczącym go wymogiem, o którym mowa w art. 104a dyrektywy 2013/36/UE, po wykonaniu uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 59 niniejszej dyrektywy;

b)  sumę:

(i) wysokości strat, które będą wymagały pokrycia w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, odpowiadającej określonemu dla podmiotu wymogowi dotyczącemu wskaźnika dźwigni, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

(ii) kwoty dokapitalizowania umożliwiającej podmiotowi przywrócenie zgodności z odnoszącym się do niego wymogiem dotyczącym wskaźnika dźwigni, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, po wykonaniu uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 59 niniejszej dyrektywy.

Do celów akapitu pierwszego lit. a) pkt (ii) i lit. b) pkt (ii) kwota dokapitalizowania jest uzupełniana o dodatkową kwotę, którą organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uzna za niezbędną do zapewnienia dostatecznego poziomu zaufania rynku po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uwzględniając model biznesowy, model finansowania i profil ryzyka podmiotu.

Kwota buforowa podana w akapicie drugim niniejszego ustępu nie przekracza kwoty określonej w wymogu połączonego bufora, o którym mowa w art. 128 ust. 6 dyrektywy 2013/36/UE, z wyjątkiem wymogu, o którym mowa w lit. a) tego przepisu, chyba że ustanowienie bufora zaufania rynku na takim wyższym poziomie jest niezbędne do tego, by w następstwie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dany podmiot nadal spełniał warunki uzyskania zezwolenia przez odpowiedni okres nie dłuższy niż jeden rok.

Do celów art. 45 ust. 2 lit. a) wartość wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, wyraża się procentowo jako kwotę obliczoną zgodnie z lit. a), podzieloną przez łączną kwotę ekspozycji na ryzyko.

Do celów art. 45 ust. 2 lit. b) wartość wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, wyraża się procentowo jako kwotę obliczoną zgodnie z lit. b), podzieloną przez miarę ekspozycji wskaźnika dźwigni.

Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa kwoty dokapitalizowania, o których mowa w poprzednich akapitach, zgodnie z działaniami w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianymi w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz może skorygować te kwoty dokapitalizowania, aby odpowiednio odzwierciedlić ryzyko, które wpływa na zapotrzebowanie na dokapitalizowanie, wynikające z modelu biznesowego, profilu finansowania i ogólnego profilu ryzyka podmiotu.

5.  Jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oczekuje, że pewne klasy zobowiązań kwalifikowalnych mogą zostać wyłączone z umorzenia lub konwersji długu na podstawie art. 44 ust. 3 lub mogą zostać przeniesione na odbiorcę w całości w ramach częściowego przeniesienia, wartość wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, nie może przekraczać kwoty wystarczającej do:

a)  pokrycia kwoty wyłączonych zobowiązań określonych zgodnie z art. 44 ust. 3;

b)  zapewnienia spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2.

6.  Podjęta na podstawie niniejszego artykułu decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o nałożeniu minimalnego wymogu dotyczącego funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zawiera uzasadnienie tej decyzji, w tym pełną ocenę elementów, o których mowa w ust. 2–5.

7.  Do celów ust. 3 i 4 wymogi kapitałowe interpretuje się zgodnie z zastosowaniem przez właściwy organ przepisów przejściowych ustanowionych w części dziesiątej tytuł I rozdziały 1, 2 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz w przepisach prawa krajowego wdrażających warianty przyznane właściwym organom w tym rozporządzeniu.

8.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych, precyzujące kryteria, o których mowa w ust. 1, na podstawie których określony ma zostać wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z niniejszym artykułem.

EUNB przedstawia Komisji te projekty standardów regulacyjnych do dnia [1 miesiąc od dnia wejścia w życie] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 45dOkreślanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym

1.  Wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1, dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będącego globalną instytucją o znaczeniu systemowym lub częścią globalnej instytucji o znaczeniu systemowym składa się z następujących elementów:

a)  z zastrzeżeniem przepisów art. 72b ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz przepisów przejściowych określonych w art. 494 tego rozporządzenia – tej wartości, która jest wyższa:

(i)  współczynnik oparty na analizie ryzyka na poziomie 18 %, reprezentującego fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia;

(ii)  współczynnik nieoparty na analizie ryzyka na poziomie 6,75 %, reprezentujący fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek miary ekspozycji całkowitej, o której mowa w art. 429 ust. 4 tego rozporządzenia; oraz

b)  jakiegokolwiek dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określonego przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, specyficznego dla danego podmiotu zgodnie z ust. 2, który zaspokaja się zobowiązaniami spełniającymi warunki określone w art. 45b ust. 1 i 2.

2.  Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może nałożyć dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 1 lit. b), wyłącznie:

a)  w przypadku gdy wymóg, o którym mowa w ust. 1 lit. a), nie jest wystarczający do spełnienia warunków określonych w art. 45c; oraz

b)  w takim zakresie, by kwota wymaganych funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych nie przekroczyła poziomu koniecznego do spełnienia warunków określonych w art. 45c.

3.  Jeżeli więcej niż jeden podmiot będący globalną instytucją o znaczeniu systemowym należący do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym z UE jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, właściwe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obliczają kwotę, o której mowa w ust. 2:

a)  w odniesieniu do każdego objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej, jak gdyby była jedynym podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnej instytucji o znaczeniu systemowym z UE.

4.  Podjęta na podstawie ust. 1 lit. b) decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o nałożeniu dodatkowego wymogu dotyczącego funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zawiera uzasadnienie tej decyzji, w tym pełną ocenę elementów, o których mowa w ust. 2.

Artykuł 45fStosowanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w odniesieniu do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji spełniają wymogi określone w art. 45c–45e na zasadzie skonsolidowanej, na poziomie grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1, dotyczący podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie skonsolidowanej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa się zgodnie z art. 45h, na podstawie wymogów określonych w art. 45c–45e oraz na podstawie tego, czy należące do grupy jednostki zależne z państw trzecich mają zostać odrębnie poddane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2a.  W przypadku grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 pkt 83b, odpowiedni organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyduje, który podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zidentyfikowanej zgodnie z tym przepisem ma spełnić wymóg, o którym mowa w art. 45c ust. 3, w celu zapewnienia zgodności całej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z wymogiem, o którym mowa w ust. 1 i 2.

Artykuł 45gStosowanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w odniesieniu do podmiotów niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Instytucje, które są jednostkami zależnymi podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a same nie są podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, spełniają wymogi określone w art. 45c ▌na zasadzie indywidualnej. Po konsultacji z właściwym organem organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może podjąć decyzję o zastosowaniu wymogu określonego w niniejszym artykule do podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), będącego jednostką zależną podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz który sam nie jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1, dotyczący podmiotu, o którym mowa w akapicie pierwszym, określa się zgodnie z art. 45h oraz na podstawie wymogów określonych w art. 45c.

2.  Stosowanie wymogu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, dotyczącego podmiotów, o których mowa w ust. 1, podlega następującym warunkom:

a)  podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji spełnia skonsolidowany wymóg, o którym mowa w art. 45f;

b)  suma wszystkich wymogów, które mają zostać zastosowane w odniesieniu do jednostek zależnych grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zostaje pokryta wymogiem skonsolidowanym, o którym mowa w art. 45f, lecz nie przekracza wartości tego wymogu, chyba że wynika to wyłącznie ze skutków konsolidacji na poziomie grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 45f ust. 1;

c)  wymóg ustanawia się na poziomie od 75 % do 90 % wymogów obliczonych zgodnie z art. 45 ust. 1 oraz nie przekracza on wkładu wniesionego przez jednostkę zależną do skonsolidowanego wymogu, o którym mowa w art. 45f ust. 1;

d)  wymóg spełnia kryteria kwalifikowalności określone w ust. 3.

3.  Wymóg spełnia się za pośrednictwem jednego lub większej liczby następujących elementów:

a)  zobowiązań, które:

(i) są emitowane na rzecz podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i przez niego nabywane, bezpośrednio albo pośrednio za pośrednictwem innych podmiotów w tej samej grupie objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, która nabyła zobowiązania od podmiotu podlegającego temu artykułowi, lub przez istniejącego akcjonariusza, który nie jest częścią tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o ile korzystanie z uprawnienia do umorzenia lub konwersji określonego w art. 59–62 nie ma wpływu na kontrolę jednostki zależnej przez podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(ii) spełniają kryteria kwalifikowalności, o których mowa w art. 72a, z wyjątkiem kryteriów określonych w art. 72b ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

(iii) w standardowym postępowaniu upadłościowym mają niższy stopień uprzywilejowania niż zobowiązania inne niż zobowiązania kwalifikowalne na potrzeby spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych, które zostały wyemitowane na rzecz podmiotów innych niż podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i które zostały nabyte przez te podmioty;

(iv) podlegają prawu do umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 59–62, które jest zgodne ze strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności nie mając wpływu na kontrolę sprawowaną nad jednostką zależną przez podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  instrumentów funduszy własnych wyemitowanych na rzecz podmiotów innych niż podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i nabytych przez te podmioty, jeżeli stosowanie prawa umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 59–62 nie ma wpływu na kontrolę sprawowaną nad jednostką zależną przez podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

3a.  W drodze odstępstwa od ust. 3 lit. a) pkt (ii) zobowiązania wyemitowane przed ... [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r., które nie spełniają warunków określonych w art. 72b ust. 2 lit. g)–o) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, mogą zostać włączone do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

5.  Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla jednostki zależnej niebędącej podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może w pełni odstąpić od stosowania niniejszego artykułu w odniesieniu do tej jednostki zależnej, w przypadku gdy:

a)  zarówno jednostka zależna, jak i podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podlegają obowiązkowi uzyskania zezwolenia oraz nadzorowi ze strony tego samego właściwego organu lub znajdują się w uczestniczących państwach członkowskich w rozumieniu rozporządzenia (UE) 1024/2013;

b)  podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji spełnia wymóg, o którym mowa w art. 45f, na zasadzie subskonsolidowanej;

c)  nie istnieją obecnie i nie są oczekiwane w przyszłości istotne przeszkody natury praktycznej lub prawnej dla szybkiego przeniesienia funduszy własnych lub spłaty zobowiązań przez podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rzecz jednostki zależnej, w odniesieniu do których dokonano ustalenia zgodnie z art. 59 ust. 3, w szczególności jeżeli wobec podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podjęto działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

d)  podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykaże właściwemu organowi, że jednostka zależna podlega ostrożnemu zarządzaniu, i oświadczy, za zgodą właściwego organu, że gwarantuje on pokrycie zobowiązań zaciągniętych przez jednostkę zależną lub ryzyko w jednostce zależnej ma znaczenie marginalne;

e)  procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują jednostkę zależną;

f)  podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dysponuje ponad 50 % praw głosu z akcji w kapitale jednostki zależnej lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego jednostki zależnej.

5a.  Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu niebędącego podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stanowiącego część grupy objętej takim planem rozważa, a następnie może częściowo lub całkowicie uchylić, zastosowanie ust. 1–5 do tego podmiotu, o ile spełnione zostały następujące warunki:

a)  podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należący do grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest organem centralnym sieci lub grupą spółdzielczą;

b)  podmiot jest instytucją kredytową trwale powiązaną z tym organem centralnym;

c)  członkowie sieci podlegają prawomocnemu wewnętrznemu mechanizmowi solidarnościowemu.

Artykuł 45hProcedura określania wymogu

1.  Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli jest inny niż organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiedzialne za jednostki zależne należące do grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na zasadzie indywidualnej dokładają wszelkich starań, by osiągnąć wspólną decyzję w sprawie:

a)  poziomu wymogu stosowanego na poziomie skonsolidowanym w odniesieniu do każdego podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  poziomu wymogu stosowanego w odniesieniu do każdej jednostki zależnej podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie indywidualnym.

Wspólna decyzja zapewnia zgodność z art. 45f i 45g, jest w pełni uzasadniona i zostaje przedstawiona:

a)  podmiotowi objętemu planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez właściwy dla niego organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  jednostkom zależnym podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez odpowiednie właściwe dla nich organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

c)  unijnej jednostce dominującej należącej do grupy przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy wspomniana unijna jednostka dominująca sama nie jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wchodzącym w skład tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Jeżeli więcej niż jeden podmiot będący globalną instytucją o znaczeniu systemowym należący do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym z UE jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 1, omawiają i – w stosowanych przypadkach i gdy jest to zgodne ze strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnej instytucji o znaczeniu systemowym – wydają zgodę na stosowanie art. 72e rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz na zastosowanie korekty służącej zminimalizowaniu lub usunięciu różnicy między sumą kwot, o których mowa w art. 45d ust. 3 lit. a) oraz art. 12 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, dla poszczególnych podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz sumą kwot, o których mowa w art. 45d ust. 3 lit. b) i art. 12 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Taką korektę można stosować przy spełnieniu następujących warunków:

a)  korektę tę można zastosować w odniesieniu do różnic w obliczeniach łącznych kwot ekspozycji na ryzyko między odpowiednimi państwami członkowskimi poprzez dostosowanie poziomu wymogu;

b)  korekty tej nie stosuje się w celu wyeliminowania różnic będących wynikiem ekspozycji między grupami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Suma kwot, o których mowa w art. 45d ust. 3 lit. a) oraz art. 12 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 dla poszczególnych podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie może być niższa niż suma kwot, o których mowa w art. 45d ust. 3 lit. b) i art. 12 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

3.  W przypadku niepodjęcia takiej wspólnej decyzji w terminie czterech miesięcy decyzję podejmuje się zgodnie z ust. 4–6.

4.  Jeżeli wspólna decyzja nie została podjęta w terminie czterech miesięcy z powodu sporu dotyczącego wymogu skonsolidowanego, decyzję dotyczącą wymogu skonsolidowanego podejmuje organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po odpowiednim uwzględnieniu:

a)  oceny jednostek zależnych przeprowadzonej przez właściwe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  opinii grupowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli jest inny niż organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Jeżeli na koniec wspomnianego okresu czterech miesięcy którykolwiek z zainteresowanych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skieruje sprawę do EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odracza podjęcie decyzji w oczekiwaniu na decyzję, którą EUNB może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, oraz podejmuje następnie swoją decyzję zgodnie z decyzją EUNB.

Podejmując decyzję, EUNB uwzględnia przepisy akapitu pierwszego lit. a) i b).

Okres czterech miesięcy uznaje się za fazę postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia. EUNB podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca.

Sprawy nie kieruje się do EUNB, jeżeli termin czterech miesięcy upłynął lub jeżeli wspólna decyzja została podjęta.

Jeżeli EUNB nie podejmie decyzji w terminie jednego miesiąca, zastosowanie ma decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwego dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

5.  Jeżeli wspólna decyzja nie została podjęta w terminie czterech miesięcy z powodu sporu dotyczącego poziomu wymogu, który ma zostać zastosowany w odniesieniu do jednostek zależnych grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na zasadzie indywidualnej, decyzję podejmują odpowiednie organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla jednostek zależnych, gdy spełnione zostały wszystkie następujące warunki:

a)  odpowiednio uwzględniono opinie i zastrzeżenia wyrażone przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; oraz

b)  odpowiednio uwzględniono opinię grupowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli organ ten jest inny niż organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

c)  oceniono zgodność z art. 45g ust. 2.

Jeżeli we wspomnianym okresie czterech miesięcy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skieruje sprawę do EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiedzialne za jednostki zależne na zasadzie indywidualnej odraczają podjęcie decyzji w oczekiwaniu na decyzję, którą EUNB może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, oraz podejmują następnie swoje decyzje zgodnie z decyzją EUNB. Podejmując decyzję, EUNB uwzględnia przepisy akapitu pierwszego lit. a), b) i c).

Okres czterech miesięcy uznaje się za fazę postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia. EUNB podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca.

Sprawy nie kieruje się do EUNB, jeżeli termin czterech miesięcy upłynął lub jeżeli wspólna decyzja została podjęta.

Jeżeli EUNB nie podejmie decyzji w terminie jednego miesiąca, zastosowanie mają decyzje organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwych dla jednostek zależnych.

Wspólna decyzja i każda decyzja podjęta w przypadku braku wspólnej decyzji są regularnie poddawane przeglądowi i w stosownym przypadku aktualizowane.

6.  Jeżeli wspólna decyzja nie została podjęta w terminie czterech miesięcy z powodu sporu dotyczącego poziomu wymogu skonsolidowanego oraz poziomu wymogu, który ma zostać zastosowany w odniesieniu do jednostek zależnych grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na zasadzie indywidualnej, zastosowanie mają następujące warunki:

a)  decyzję dotyczącą wymogu skonsolidowanego podejmuje się zgodnie z ust. 4;

b)  decyzję dotyczącą poziomu wymogu, który ma zostać zastosowany w odniesieniu do jednostek zależnych grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na zasadzie indywidualnej, podejmuje się zgodnie z ust. 4 w następstwie:

(i) należytego uwzględnienia decyzji, o której mowa w lit. a);

(ii) dokonania oceny zgodności z art. 45g ust. 2.

7.  Wspólna decyzja, o której mowa w ust. 1, i wszelkie decyzje podjęte przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 4, 5 i 6, w przypadku braku wspólnej decyzji są wiążące dla zainteresowanych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Wspólna decyzja i każda decyzja podjęta w przypadku braku wspólnej decyzji są regularnie poddawane przeglądowi i w stosownym przypadku aktualizowane.

8.  Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w porozumieniu z właściwymi organami, wymagają, by podmioty spełniały wymóg, o którym mowa w art. 45 ust. 1 i sprawdzają, czy spełniają one te wymogi, a także podejmują wszelkie decyzje na podstawie niniejszego artykułu i równolegle opracowują i utrzymują plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

9.  Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informuje EUNB o poziomie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, który ustanowiono:

a)  na poziomie skonsolidowanej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

b)  na poziomie jednostek zależnych grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na zasadzie indywidualnej.

Artykuł 45iSprawozdawczość nadzorcza w zakresie wymogu oraz podawanie do wiadomości publicznej informacji na jego temat

1.  Podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1, na żądanie i co najmniej raz do roku przekazują swoim właściwym organom oraz organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sprawozdania na temat następujących elementów:

a)  poziomów dostępnych pozycji spełniających warunki określone w art. 45b lub w art. 45g ust. 3, kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wyrażonych w sposób określony w art. 45 ust. 2 po zastosowaniu odliczeń zgodnie z art. 72e–72j rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a także poziomów zobowiązań, które nie są wyłączone z zakresu art. 44 na mocy ust. 2 tego artykułu;

b)  składu pozycji, o których mowa w lit. a), w tym ich profilu zapadalności i uprzywilejowania w standardowym postępowaniu upadłościowym.

2.  Podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1, co najmniej raz do roku podają do wiadomości publicznej informacje na temat następujących elementów:

a)  poziomów dostępnych pozycji spełniających warunki określone w art. 45b lub w art. 45g ust. 3;

b)  składu pozycji, o których mowa w lit. a), w tym ich profilu zapadalności i uprzywilejowania w standardowym postępowaniu upadłościowym.

2a.  Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do podmiotów, które spełniają następujące warunki:

a)  w przypadku gdy podmiot jest instytucją, osiąga wskaźnik dźwigni na poziomie co najmniej 10 % w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 575/2013; oraz

b)  plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje, że podmiot ma zostać zlikwidowany w ramach zwykłego postępowania upadłościowego.

3.  EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia jednolitych formatów, wzorów i częstotliwości na potrzeby sprawozdawczości nadzorczej i podawania do wiadomości publicznej informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

EUNB przedstawia Komisji te wykonawcze standardy techniczne do dnia [12 miesięcy od dnia wejścia w życie] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

4.  Państwa członkowskie stosują ust. 2 od dnia 1 stycznia 2025 r.

Artykuł 45jPrzekazywanie informacji EUNB

1.  Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w porozumieniu z właściwymi organami, informują EUNB o poziomie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, który został ustalony dla każdej instytucji objętej jego jurysdykcją.

2.  EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia jednolitych formatów, szablonów i definicji na potrzeby identyfikowania i przekazywania EUNB informacji do celu ust. 1 przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w porozumieniu z właściwymi organami.

EUNB przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia [12 miesięcy od dnia wejścia w życie] ...(18)*.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 45kNaruszenia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

1.  Odpowiednie organy odnoszą się do każdego przypadku naruszenia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych przez podmiot, stosując co najmniej jeden z poniższych środków:

a)  uprawnienia do ograniczenia lub usunięcia przeszkód w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 17 i 18;

b)  środki, o których mowa w art. 104 dyrektywy 2013/36/UE;

c)  środki wczesnej interwencji zgodnie z art. 27;

d)  kary administracyjne i inne środki administracyjne zgodnie z art. 110 i art. 111.

1a.  Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji monitorują co kwartał spełnienie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych oraz informują właściwy organ o wszelkich naruszeniach lub innych istotnych wydarzeniach, które mogłyby wpłynąć na spełnienie minimalnego wymogu.

2.  Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwe organy konsultują się ze sobą podczas stosowania uprawnień, o których mowa w ust. 1 lit. a)–d).

2a.  W drodze odstępstwa od art. 141a ust. 1 dyrektywy 2013/36/WE instytucja nie jest uznawana za niespełniającą wymogu połączonego bufora do celów art. 141 tej dyrektywy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 141a ust. 2 lit. a) i b) tej dyrektywy, w przypadku gdy niespełnienie wymogu dotyczy jedynie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określonych w art. 45c i 45d niniejszej dyrektywy, oraz jeżeli nie spełnia tego wymogu przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Artykuł 45lSprawozdania

1.  EUNB we współpracy z właściwymi organami i organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazuje Komisji sprawozdanie zawierające ocenę co najmniej następujących elementów:

a)  sposobu wdrożenia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na szczeblu krajowym, a w szczególności tego, czy wystąpiły rozbieżności w poziomach określonych dla porównywalnych podmiotów w poszczególnych państwach członkowskich;

b)  sposobu stosowania przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnienia do zobowiązania instytucji do spełnienia wymogu za pomocą instrumentów, o których mowa w art. 45b ust. 2, a także tego, czy pojawiły się rozbieżności w stosowaniu tego uprawniania w poszczególnych państwach członkowskich.

2.  W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się następujące elementy:

a)  wpływ minimalnego wymogu oraz ewentualnych proponowanych zharmonizowanych poziomów minimalnego wymogu na:

(i)  rynki finansowe ogólnie i w szczególności rynki długu niezabezpieczonego i instrumentów pochodnych;

(ii)  modele biznesowe i struktury bilansów instytucji, w szczególności profil finansowania i strategię finansowania w instytucjach, oraz prawną i operacyjną strukturę grup;

(iii)  rentowność instytucji, w szczególności ich koszt finansowania;

(iv)  migrację ekspozycji do podmiotów, które nie są objęte nadzorem ostrożnościowym;

(v)  innowacje finansowe;

(vi)  powszechność występowania umownych instrumentów umorzenia lub konwersji długu oraz charakter i zbywalność takich instrumentów;

(vii)  podejmowanie ryzyka przez instytucje;

(viii)  poziom obciążenia aktywów w instytucjach;

(ix)  działania podejmowane przez instytucje w celu spełnienia minimalnych wymogów, w szczególności zakres, w jakim minimalne wymogi zostały spełnione poprzez delewarowanie aktywów, emisję długu długoterminowego oraz pozyskiwanie kapitału; oraz

(x)  poziom akcji kredytowej instytucji kredytowych, ze szczególnym uwzględnieniem kredytów udzielanych mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom, władzom lokalnym, władzom regionalnym i podmiotom sektora publicznego oraz finansowania handlu, w tym kredytów udzielanych w ramach urzędowych programów ubezpieczania kredytów eksportowych;

b)  interakcję minimalnych wymogów z wymogami w zakresie funduszy własnych, wskaźnikiem dźwigni i wymogami dotyczącymi płynności określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE;

c)  zdolność instytucji do samodzielnego pozyskiwania kapitału lub finansowania z rynków w celu spełnienia wszelkich proponowanych zharmonizowanych wymogów minimalnych.

3.  Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje jeden rok kalendarzowy i jest przekazywane Komisji do dnia 30 września roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie.”;

23a.  w art. 48 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:

„6a. W celu umożliwienia skutecznego zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu lub uprawnień do umorzenia lub konwersji długu bez naruszenia zasady ogólnej określonej w art. 34 ust. 1 lit. g) państwa członkowskie zapewniają, że w prawie krajowym regulującym standardowe postępowania upadłościowe stopień uprzywilejowania instrumentów kapitałowych (instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I i instrumenty w Tier II) w ramach postępowania upadłościowego jest niższy niż stopień uprzywilejowania pozostałych należności podporządkowanych niekwalifikujących się jako instrumenty kapitałowe.”;

24.  artykuł 55 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 55Umowne uznanie umorzenia lub konwersji długu

1.  Państwa członkowskie zobowiązują instytucje i podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), do włączenia postanowienia umownego, zgodnie z którym wierzyciel lub strona umowy lub instrumentu ustanawiających zobowiązanie uznają, że zobowiązanie może podlegać uprawnieniom do umorzenia i konwersji, oraz zgadzają się uznać za wiążące każde obniżenie kwoty głównej lub należnej kwoty pozostającej do spłaty, każdą konwersję lub każde umorzenie, których dokonuje się w drodze zastosowania tych uprawnień przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pod warunkiem że takie zobowiązanie spełnia wszystkie poniższe warunki:

a)  zobowiązanie nie jest wyłączone na mocy art. 44 ust. 2;

b)  zobowiązanie nie jest depozytem, o którym mowa w art. 108 lit. a);

c)  zobowiązanie podlega prawu państwa trzeciego;

d)  zobowiązanie zostało wyemitowane lub zawarte po dacie, od której dane państwo członkowskie rozpoczęło stosowanie przepisów przyjętych w celu transpozycji niniejszej sekcji.

1a.  Ustęp 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do zobowiązań instytucji ani podmiotów, w odniesieniu do których wymóg, zgodnie z art. 45 ust. 1, równa się kwocie na pokrycie strat określonej zgodnie z art. 45c ust. 2 lit. a), pod warunkiem że zobowiązania te nie są wliczane do tego wymogu.

2.  Wymóg, o którym mowa w ust. 1, nie może mieć zastosowania, w przypadku gdy albo:

a)  ▌zobowiązania lub instrumenty ▌mogą podlegać uprawnieniom do umorzenia i konwersji przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państwa członkowskiego zgodnie z prawem państwa trzeciego lub wiążącym porozumieniem zawartym z tym państwem trzecim; albo zarówno

b)  uwzględnienie przez instytucję lub podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), takiego postanowienia umownego w odniesieniu do określonych zobowiązań jest niewykonalne z punktu widzenia prawnego lub innego; jak i

c)  takie zaprzestanie stosowania wymogu, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu do tych zobowiązań nie wywiera niekorzystnego wpływu na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d).

Zobowiązania, o których mowa w lit. b) i c), nie obejmują ▌instrumentów dodatkowych w Tier I i instrumentów w Tier II. Ponadto są one uprzywilejowane w stosunku do zobowiązań, które spełniają warunki określone w art. 108 ust. 2 lit. a), b) i c), oraz – jeśli są instrumentami dłużnymi – muszą być zabezpieczone. Suma zobowiązań podlegających wyłączeniu na mocy lit. b) i c) nie może przekroczyć 15 % całkowitych zobowiązań, które są jednocześnie zobowiązaniami nadrzędnymi w stosunku do zobowiązań spełniających warunki określone w art. 108 ust. 2 lit. a), b) i c) i które spełniają warunki określone w ust. 1 lit. a), b) i d).

Zobowiązań, które nie zawierają postanowienia umownego zgodnie z ust. 1 lub w odniesieniu do których zgodnie z lit. b) i c) postanowienie umowne, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane, nie wlicza się do minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kontrolują stosowanie odstępstwa od uznania umownego zgodnie z lit. b) i c) akapitu pierwszego. W tym celu mają prawo wglądu do umów, w przypadku których instytucja lub podmiot ustaliły, że zastosowanie ma akapit pierwszy lit. b) i c).

Jeśli organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzą, że warunki odstępstwa zgodnie z lit. b) i c) akapitu pierwszego nie zostały spełnione, mogą wystosować do danej instytucji lub podmiotu decyzję, żądając skorygowania polityki odnośnie stosowania odstępstwa od uznania umownego umorzenia lub konwersji długu.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogły nakładać na instytucje i podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), wymóg przekazania organom opinii prawnej odnoszącej się do prawnej wykonalności i skuteczności postanowienia umownego, o którym mowa w ust. 1.

4.  Jeżeli instytucja lub podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), nie włączą do swoich warunków umownych regulujących odpowiednie zobowiązanie postanowienia umownego wymaganego zgodnie z ust. 1, nie uniemożliwia to organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonania uprawnień do umorzenia i konwersji w odniesieniu do tego zobowiązania.

5.  EUNB opracowuje projekt regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania wykazu zobowiązań, do których stosuje się wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, oraz treści postanowienia umownego wymaganego zgodnie z tym ustępem, uwzględniając różne modele działalności instytucji.

ESMA przedkłada Komisji projekt tych regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [jeden rok od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

6.  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia warunków, w jakich uwzględnienie przez instytucję lub podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), takiego postanowienia umownego, o którym mowa w ust. 1, w określonych zobowiązaniach byłoby niewykonalne z punktu widzenia prawnego lub innego oraz na jakich zaprzestanie stosowania wymogu, o którym mowa w ust. 1, nie wywierałoby niekorzystnego wpływu na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub podmiotu.

ESMA przedstawia Komisji ten projekt regulacyjnych standardów technicznych do dnia ... [jeden rok od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

6a.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczącym zmiany wartości procentowej, określonej w ust. 2 akapit drugi, sumy zobowiązań podlegających wyłączeniu na mocy ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c).”;

27.  w tytułach art. 59 i art. 60 dodaje się słowa „i zobowiązań kwalifikowalnych”;

28.  artykuł 59 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.  Uprawnienie do umorzenia lub konwersji odnośnych instrumentów kapitałowych zobowiązań kwalifikowalnych można wykonać:

a)  niezależnie od działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; albo

b)  łącznie z działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określone w art. 32 i 33.

Z uprawnienia do umorzenia lub konwersji zobowiązań kwalifikowalnych, niezależnie od działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, można skorzystać wyłącznie w odniesieniu do zobowiązań kwalifikowalnych spełniających warunki, o których mowa w art. 45g ust. 3 lit. a), z wyjątkiem warunku dotyczącego rezydualnego terminu zapadalności zobowiązań.”;

29.  w art. 59 ust. 2 i 3 słowa „instrumentów kapitałowych” i „instrumenty kapitałowe” zastępuje się odpowiednio słowami „instrumentów kapitałowych i zobowiązań, o których mowa w ust. 1” oraz słowami „instrumenty kapitałowe i zobowiązania, o których mowa w ust. 1”;

30.  w art. 59 ust. 4 i 10 słowa „instrumentów kapitałowych” zastępuje się słowami „instrumentów kapitałowych lub zobowiązań, o których mowa w ust. 1”;

31.  w art. 60 ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:

„d)  kwotę główną zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 59 ust. 1, umarza się lub dokonuje się jej konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I lub przeprowadza się oba te działania, w zakresie, w jakim jest to konieczne dla osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 31, lub do maksymalnej możliwości pokrywania strat przez odpowiednie zobowiązania kwalifikowalne, w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa.”;

32.  artykuł 60 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.  W przypadku gdy umarza się kwotę główną odpowiedniego instrumentu kapitałowego lub zobowiązania kwalifikowalnego:

a)  obniżenie tej kwoty głównej ma charakter trwały, z zastrzeżeniem jakiegokolwiek umorzenia, zgodnie z mechanizmem zwrotu określonym w art. 46 ust. 3;

b)  następuje zniesienie zobowiązań w stosunku do posiadacza odpowiedniego instrumentu kapitałowego oraz zobowiązania, o którym mowa w art. 59 ust. 1, wynikających z kwoty danego instrumentu, która została umorzona, lub powstałych w związku z tą kwotą, z wyjątkiem narosłych już zobowiązań oraz zobowiązań z tytułu szkód, które mogą powstać w wyniku odwołania kwestionującego legalność wykonania uprawnienia do umorzenia;

c)  żadnemu posiadaczowi odpowiednich instrumentów kapitałowych oraz zobowiązań, o których mowa w art. 59 ust. 1, nie wypłaca się odszkodowania innego niż zgodnie z ust. 3.”;

33.  w art. 60 ust. 3 słowa „odpowiednich instrumentów kapitałowych” i „odpowiednie instrumenty kapitałowe” zastępuje się odpowiednio słowami „odpowiednich instrumentów kapitałowych i zobowiązań, o których mowa w art. 59 ust. 1” oraz „odpowiednie instrumenty kapitałowe i zobowiązania, o których mowa w art. 59 ust. 1”;

34.  artykuł 69 ust. 4 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) zobowiązań do płatności i dostawy względem systemów lub operatorów systemów wyznaczonych do celów dyrektywy 98/26/WE, kontrahentów centralnych, kontrahentów centralnych z państw trzecich uznanych przez ESMA zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz banków centralnych;”;

35.  artykuł 70 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie wykonują uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu do posiadanego przez systemy lub operatorów systemów wyznaczonych do celów dyrektywy 98/26/WE, kontrahentów centralnych i kontrahentów centralnych z państw trzecich uznanych przez ESMA zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz banki centralne zabezpieczenia ustanowionego na aktywach zastawionych lub zapewnionych przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją tytułem depozytu zabezpieczającego lub zabezpieczenia.”;

36.  artykuł 71 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Jakiekolwiek zawieszenie zgodnie z ust. 1 lub 2 nie ma zastosowania do systemów lub operatorów systemów wyznaczonych do celów dyrektywy 98/26/WE, kontrahentów centralnych i kontrahentów centralnych z państw trzecich uznanych przez ESMA zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 lub banków centralnych.”;

37.  w art. 88 słowa „art. 45” zastępuje się słowami „art. 45–45i”;

38.  artykuł 88 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Z zastrzeżeniem art. 89 grupowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustanawiają kolegia ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do celów realizacji zadań, o których mowa w art. 12, 13, 16, 18, 45–45i, 91 i 92, oraz, w stosownych przypadkach, zapewnienia współpracy i koordynacji z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwach trzecich.”;

39.  artykuł 89 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 89Europejskie kolegia ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

1.  Jeżeli instytucja z państwa trzeciego lub jednostka dominująca z państwa trzeciego posiada unijne jednostki zależne lub unijne jednostki dominujące w co najmniej dwóch państwach członkowskich – lub co najmniej dwa unijne oddziały uznawane za istotne przez co najmniej dwa państwa członkowskie – z siedzibą w co najmniej dwóch państwach członkowskich, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwach członkowskich, w których te podmioty mają siedzibę lub w których są zlokalizowane te istotne oddziały, ustanawiają pojedyncze europejskie kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.  Europejskie kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w ust. 1, pełni funkcje i realizuje zadania określone w art. 88 w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w ust. 1, i oddziałów, jeżeli zadania te dotyczą tych ostatnich.

Zadania europejskiego kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 2, obejmują ustanowienie wymogu, o którym mowa w art. 45–45i.

Podczas ustalania wymogu, o którym mowa w art. 45–45i, członkowie europejskiego kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji biorą pod uwagę globalną strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli takowa istnieje, przyjętą przez organy z państw trzecich.

Jeżeli zgodnie z globalną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji unijne jednostki zależne lub unijna jednostka dominująca i jej instytucje zależne nie są podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a członkowie europejskiego kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgadzają się z tą strategią, unijne jednostki zależne lub unijna jednostka dominująca spełniają wymóg określony w art. 45g ust. 1 na zasadzie skonsolidowanej, emitując instrumenty kwalifikowalne, o których mowa w art. 45g ust. 3 lit. a) i b) na rzecz podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państwa trzeciego.

3.  Jeżeli tylko jedna unijna jednostka dominująca posiada wszystkie unijne jednostki zależne instytucji z państwa trzeciego lub jednostki dominującej z państwa trzeciego, europejskiemu kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewodniczy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba unijnej jednostki dominującej.

Jeżeli akapit pierwszy nie ma zastosowania, europejskiemu kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewodniczy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla unijnej jednostki dominującej lub unijnej jednostki zależnej, która posiada całkowite aktywa bilansowe o największej wartości.

4.  Państwa członkowskie mogą, za wzajemnym porozumieniem wszystkich właściwych stron, odstąpić od wymogu ustanowienia europejskiego kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli inna grupa lub kolegium pełni już te same funkcje i realizuje już te same zadania określone w niniejszym artykule oraz spełnia wszystkie warunki i przestrzega wszystkich procedur, które ustanowiono w niniejszym artykule i art. 90, w tym spełnia warunki i przestrzega procedur, które dotyczą członkostwa w europejskich kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz udziału w ich pracach. W takim przypadku wszystkie odniesienia do europejskich kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w niniejszej dyrektywie należy również rozumieć jako odniesienia do tych innych grup lub kolegiów.

5.  Pod innymi względami europejskie kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji działa, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, zgodnie z przepisami art. 88.”;

40.  w art. 110 wprowadza się następujące zmiany:

a)   ustęp 1 pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:

„Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do przewidywania i nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji administracyjnych i innych środków administracyjnych mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych celem wdrożenia niniejszej dyrektywy lub przepisów rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP] oraz podejmują wszelkie konieczne działania, by zapewnić ich wykonanie.”;

b)  ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacji, gdy obowiązki, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie do instytucji, instytucji finansowych lub unijnych jednostek dominujących w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub do CCP, członków rozliczających CCP lub jednostek dominujących w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], lub w przypadku ich naruszenia sankcje administracyjne mogły być nakładane – z zastrzeżeniem warunków określonych w prawie krajowym – na członków organu zarządzającego w rozumieniu niniejszej dyrektywy lub na członków zarządu w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP] oraz na inne osoby fizyczne, które zgodnie z prawem krajowym są odpowiedzialne za to naruszenie.”;

c)  ustęp 3 pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:

„Uprawnienia do nakładania sankcji administracyjnych, o których mowa w niniejszej dyrektywie, przyznaje się organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub – gdy nie są tożsame – właściwym organom, w zależności od rodzaju naruszenia.”;  

41.  w art. 111 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ustęp 1 lit. a), b) i c) otrzymuje brzmienie:

„a) niedopełnienie obowiązku sporządzenia, utrzymania i aktualizacji planów naprawy i grupowych planów naprawy, z naruszeniem przepisów art. 5 lub 7 niniejszej dyrektywy lub art. 9 rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP];

b) niedopełnienie obowiązku powiadomienia właściwego organu o zamiarze udzielenia wsparcia finansowego w ramach grupy, z naruszeniem przepisów art. 25 niniejszej dyrektywy;

c) niedopełnienie obowiązku przedstawienia wszelkich informacji niezbędnych do opracowania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z naruszeniem przepisów art. 11 niniejszej dyrektywy lub art. 14 rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP];

ca)  sugerujące, komunikujące lub oświadczające, że zobowiązanie inne niż zobowiązania wymienione w art. 44 ust. 2 lit. a)–g) nie podlegałoby uprawnieniom do umorzenia lub konwersji, naruszając niniejszym ust. 2a tego artykułu;

d) niedopełnienie przez organ zarządzający instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d) niniejszej dyrektywy, lub przez zarząd CCP w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP] obowiązku powiadomienia właściwego organu, gdy instytucja lub podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d) niniejszej dyrektywy, lub CCP są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością, z naruszeniem przepisów art. 81 niniejszej dyrektywy lub art. 68 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”;

b)  w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) litera a) otrzymuje brzmienie:

„a) podanie do publicznej wiadomości informacji wskazującej odpowiedzialną osobę fizyczną, instytucję, instytucję finansową, unijną jednostkę dominującą, CCP lub inną osobę prawną oraz charakter naruszenia;”;

(ii) litera c) otrzymuje brzmienie:

„c) tymczasowy zakaz pełnienia funkcji w instytucjach lub podmiotach, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d) niniejszej dyrektywy, lub w CCP, wydany w stosunku do każdego uznanego za odpowiedzialnego członka organu zarządzającego lub kierownictwa wyższego szczebla instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d) niniejszej dyrektywy, lub zarządu CCP lub każdej innej osoby fizycznej uznanej za odpowiedzialną;”;

42.  w art. 112 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ustęp 1 pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy publikowały na swojej oficjalnej stronie internetowej co najmniej informacje dotyczące wszelkich sankcji administracyjnych, od których nie odwołano się lub w przypadku których prawo do odwołania wyczerpano, nałożonych przez te organy w związku z naruszeniem przepisów krajowych wdrażających niniejszą dyrektywę lub przepisów określonych w rozporządzeniu (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”;

b)   ustęp 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) jeżeli w wyniku publikacji zainteresowane instytucje lub podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d) niniejszej dyrektywy, lub CCP, lub osoby fizyczne poniosłyby – o ile można to stwierdzić – nieproporcjonalne szkody.”;

c)  w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(i) pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:

„W terminie do dnia 3 lipca 2016 r. EUNB przedkłada Komisji sprawozdanie na temat anonimowego publikowania przez państwa członkowskie informacji o sankcjach za nieprzestrzeganie krajowych przepisów transponujących niniejszą dyrektywę, jak przewidziano w ust. 2, wskazując w szczególności, czy w praktykach stosowanych przez państwa członkowskie w tym względzie wystąpiły znaczące rozbieżności.”;

(ii) dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do dnia [...] r. ESMA przedkłada Komisji podobne sprawozdanie dotyczące publikowania informacji na temat sankcji za nieprzestrzeganie przepisów określonych w rozporządzeniu (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”;

43.  artykuł 113 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 113Prowadzenie przez EUNB i ESMA centralnych baz danych

1.  Z zachowaniem wymogów dotyczących tajemnicy służbowej, o czym mowa w art. 84, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy informują EUNB o wszelkich sankcjach administracyjnych, które nałożyły na mocy art. 111 za naruszenie krajowych przepisów transponujących niniejszą dyrektywę, a także o statusie postępowania odwoławczego i jego wyniku.

Z zachowaniem wymogów dotyczących tajemnicy służbowej, o czym mowa w art. 71 rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy odpowiednio informują ESMA o sankcjach administracyjnych, które nałożyły za naruszenie przepisów tego rozporządzenia.

2.  EUNB i ESMA prowadzą centralne bazy danych dotyczących sankcji, o których je poinformowano, wyłącznie do celów wymiany informacji między organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy czym dostęp do tych baz danych przysługuje tylko organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a bazy te aktualizuje się na podstawie informacji przekazywanych przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

3.  EUNB i ESMA prowadzą centralne bazy danych dotyczących sankcji, o których je poinformowano, wyłącznie do celów wymiany informacji między właściwymi organami, przy czym dostęp do tych baz danych przysługuje wyłącznie właściwym organom, a bazy te aktualizuje się na podstawie informacji przekazywanych przez właściwe organy.

4.  EUNB i ESMA prowadzą strony internetowe zawierające odnośniki do informacji na temat sankcji opublikowanych przez każdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz informacji na temat sankcji opublikowanych przez każdy właściwy organ na mocy art. 112 oraz wskazują okres, przez który każde państwo członkowskie publikuje sankcje.”.

Artykuł 2

Zmiana w dyrektywie 98/26/WE

W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się literę w brzmieniu:

„aa) każdy system państwa trzeciego w rozumieniu art. 2 lit. ma), podlegający prawu państwa innego niż państwo członkowskie;”

b) litera b) otrzymuje brzmienie:

„b) każdego uczestnika takiego systemu;”;

artykuł 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) „partner centralny” lub „CCP” oznacza CCP zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;”;

artykuł 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f) »uczestnik« oznacza instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę rozliczeniową, operatora systemu lub członka rozliczającego CCP, który uzyskał zezwolenie zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.”;

w art. 2 dodaje się literę w brzmieniu:

„ma) »system państwa trzeciego« oznacza system ustanowiony w państwie innym niż państwo członkowskie, który spełnia warunki określone w art. 10 ust. 2a.”;

w art. 10 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„System państwa trzeciego oraz jego operator systemu jest objęty zakresem niniejszej dyrektywy zgodnie z ust. 1, jeśli spełniono wszystkie następujące warunki:

a)  co najmniej jeden faktyczny lub potencjalny bezpośredni uczestnik systemu państwa trzeciego posiada siedzibę główną w Unii;

b)    w przypadku systemu rozliczeń i rozrachunku instrumentów finansowych państwa trzeciego ESMA uznaje, że przepisy mające zastosowanie do tego systemu państwa trzeciego są odpowiednie;

c)   w przypadku systemu przetwarzania płatności państwa trzeciego zawarto układ współpracy nadzorczej między odpowiednim unijnym bankiem centralnym będącym bankiem emisyjnym każdej waluty unijnej przetwarzanej w tym systemie a właściwymi organami nadzorującymi ten system w danym państwie trzecim.

Bank centralny będący bankiem emisyjnym powiadamia ESMA o układzie dotyczącym nadzoru, o którym mowa w niniejszej literze.

ESMA publikuje na swojej stronie internetowej wykaz systemów państw trzecich objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.”.

Artykuł 3

Zmiany w dyrektywie 2002/47/WE

W dyrektywie 2002/47/WE wprowadza się następujące zmiany:

artykuł 1 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Artykuły 4–7 niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do żadnych ograniczeń w zakresie egzekwowania uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych ani żadnych ograniczeń w odniesieniu do skutków uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji, przepisów dotyczących kompensowania sald na zamknięcie lub uzgodnień dotyczących kompensacji, wprowadzonych na podstawie tytułu IV rozdział V lub VI dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE lub tytułu V rozdział IV rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], ani do żadnych tego typu ograniczeń wprowadzonych na podstawie podobnych uprawnień przewidzianych w prawie państwa członkowskiego w celu ułatwienia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszelkich podmiotów, o których mowa w ust. 2 lit. c) pkt (iv), objętej zabezpieczeniami odpowiadającymi co najmniej zabezpieczeniom przewidzianym w tytule IV rozdział VII dyrektywy 2014/59/UE oraz w tytule V rozdział V rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”;

artykuł 9a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9a

Dyrektywa 2008/48/WE, dyrektywa 2014/59/UE i rozporządzenie (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]

Niniejsza dyrektywa nie narusza dyrektywy 2008/48/WE, dyrektywy 2014/59/UE i rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”.

Artykuł 4

Zmiana w dyrektywie 2004/25/WE

Artykuł 4 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.  Państwa członkowskie zapewniają, aby art. 5 ust. 1 niniejszej dyrektywy nie miał zastosowania w przypadku stosowania instrumentów i mechanizmów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianych w tytule IV dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE lub w tytule V rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”.

Artykuł 5

Zmiana w dyrektywie 2005/56/WE

Artykuł 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby niniejsza dyrektywa nie miała zastosowania w odniesieniu do spółki lub spółek, w odniesieniu do których stosowane są instrumenty i mechanizmy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywane są uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziane w tytule IV dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE lub w tytule V rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”.

Artykuł 6

Zmiany w dyrektywie 2007/36/WE

W dyrektywie 2007/36/UE wprowadza się następujące zmiany:

a)  artykuł 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby niniejsza dyrektywa nie miała zastosowania w przypadku stosowania instrumentów i mechanizmów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianych w tytule IV dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE lub w tytule V rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”;

b)  artykuł 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów dyrektywy 2014/59/UE oraz rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP] walne zgromadzenie mogło większością dwóch trzecich ważnych głosów zwołać walne zgromadzenie w celu podjęcia decyzji w sprawie podwyższenia kapitału w terminie krótszym od terminu określonego w ust. 1 niniejszego artykułu lub zmodyfikować statut w taki sposób, aby nakazywał on zwołanie takiego zgromadzenia w tym krótszym terminie, pod warunkiem że zgromadzenie to nie odbywa się w ciągu dziesięciu dni kalendarzowych od jego zwołania i spełnione są warunki określone w art. 27 lub 29 dyrektywy 2014/59/UE lub art. 19 rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], a podwyższenie kapitału jest niezbędne, by uniknąć spełnienia warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonych w art. 32 i 33 dyrektywy 2014/59/UE lub w art. 22 rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”.

Artykuł 7

Zmiana w dyrektywie 2011/35/UE

Artykuł 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby niniejsza dyrektywa nie miała zastosowania do spółki lub spółek, w odniesieniu do których stosowane są instrumenty i mechanizmy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywane są uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziane w tytule IV dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE lub w tytule V rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”.

Artykuł 8

Zmiana w dyrektywie 2012/30/UE

Artykuł 45 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby art. 10, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, 2 i 3, art. 31 ust. 2 akapit pierwszy oraz art. 33–36 i art. 40, 41 i 42 niniejszej dyrektywy nie miały zastosowania w przypadku stosowania instrumentów i mechanizmów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianych w tytule IV dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE lub w tytule V rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”.

Artykuł 9Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, do dnia [12 miesięcy od daty wejścia w życie] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te środki od dnia [6 miesięcy od daty transpozycji] r.

2.  Przepisy, o których mowa w ust. 1, przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

3.  Państwa członkowskie przekazują Komisji i EUNB tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 10Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Przepisy art. 1 pkt 1, 40, 41, 42, 43 oraz art. 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 wchodzą w życie w dniu [data wejścia w życie rozporządzenia [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]] r.

Artykuł 11Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia ... r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego  W imieniu Rady

Przewodniczący  Przewodniczący

(1)

* Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.

(2)

  Dz.U. C [...] z [...], s. [...].

(3)

  Dz.U. C [...] z [...], s. [...].

(4)

  Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Banku Centralnego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów „Droga do utworzenia unii bankowej”, 24.11.2015 r., COM(2015) 587 final.

(5)

  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190).

(6)

  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

(7)

  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1).

(8)

  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

(9)

  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

(10)

  Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45).

(11)

  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).

(12)

  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).

(13)

  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 74).

(14)

  Dyrektywa 2011/35/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotycząca łączenia się spółek akcyjnych (Dz.U. L 110 z 29.4.2011, s. 1).

(15)

  Dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz.U. L 310 z 25.11.2005, s. 1).

(16)

  Dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (Dz.U. L 142 z 30.4.2004, s. 12).

(17)

  Dyrektywa 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym (Dz.U. L 184 z 14.7.2007, s. 17).

(18)

*  Dz.U.: proszę wstawić datę: 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.


PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Tytuł

Zdolności instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych do absorpcji strat i dokapitalizowania i zmiana dyrektywy 98/26/WE, dyrektywy 2002/47/WE, dyrektywy 2012/30/UE, dyrektywy 2011/35/ UE, dyrektywy 2005/56/WE, dyrektywy 2004/25/WE oraz dyrektywy 2007/36/WE

Odsyłacze

COM(2016)0852 – C8-0481/2016 – 2016/0362(COD)

Data przedstawienia w PE

23.11.2016

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

ECON

1.2.2017

 

 

 

Komisje wyznaczone do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

EMPL

1.2.2017

ITRE

1.2.2017

JURI

1.2.2017

 

Opinia niewydana

       Data decyzji

EMPL

15.12.2016

ITRE

12.1.2017

JURI

25.1.2017

 

Sprawozdawcy

       Data powołania

Gunnar Hökmark

24.11.2016

 

 

 

Rozpatrzenie w komisji

28.2.2017

25.4.2017

3.5.2017

11.12.2017

 

22.2.2018

 

 

 

Data przyjęcia

19.6.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

38

14

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Burkhard Balz, Hugues Bayet, Pervenche Berès, David Coburn, Thierry Cornillet, Esther de Lange, Markus Ferber, Jonás Fernández, Sven Giegold, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Cătălin Sorin Ivan, Petr Ježek, Barbara Kappel, Wolf Klinz, Georgios Kyrtsos, Philippe Lamberts, Werner Langen, Olle Ludvigsson, Ivana Maletić, Fulvio Martusciello, Marisa Matias, Gabriel Mato, Alex Mayer, Bernard Monot, Caroline Nagtegaal, Luděk Niedermayer, Stanisław Ożóg, Sirpa Pietikäinen, Anne Sander, Alfred Sant, Martin Schirdewan, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Kay Swinburne, Paul Tang, Ramon Tremosa i Balcells, Ernest Urtasun, Marco Valli, Miguel Viegas, Jakob von Weizsäcker, Marco Zanni

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Andrea Cozzolino, Ashley Fox, Doru-Claudian Frunzulică, Syed Kamall, Alain Lamassoure, Thomas Mann, Luigi Morgano, Michel Reimon, Joachim Starbatty

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Christofer Fjellner, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz

Data złożenia

25.6.2018


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

38

+

ALDE

Thierry Cornillet, Petr Ježek, Wolf Klinz, Ramon Tremosa i Balcells

ENF

Barbara Kappel

PPE

Burkhard Balz, Markus Ferber, Christofer Fjellner, Brian Hayes, Gunnar Hökmark, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Georgios Kyrtsos, Alain Lamassoure, Esther de Lange, Werner Langen, Ivana Maletić, Thomas Mann, Fulvio Martusciello, Gabriel Mato, Luděk Niedermayer, Sirpa Pietikäinen, Anne Sander, Theodor Dumitru Stolojan

S&D

Pervenche Berès, Andrea Cozzolino, Jonás Fernández, Doru-Claudian Frunzulică, Neena Gill, Roberto Gualtieri, Cătălin Sorin Ivan, Olle Ludvigsson, Alex Mayer, Luigi Morgano, Alfred Sant, Pedro Silva Pereira, Peter Simon, Paul Tang, Jakob von Weizsäcker

14

-

ALDE

Caroline Nagtegaal

ECR

Ashley Fox, Syed Kamall, Stanisław Ożóg, Joachim Starbatty, Kay Swinburne

EFDD

David Coburn, Bernard Monot, Marco Valli

ENF

Gerolf Annemans, Marco Zanni

GUE/NGL

Marisa Matias, Martin Schirdewan, Miguel Viegas

5

0

S&D

Hugues Bayet

VERTS/ALE

Sven Giegold, Philippe Lamberts, Michel Reimon, Ernest Urtasun

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 10 lipiec 2018Informacja prawna