(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski ,

–   uwzględniając projekt Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2003)0739),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi projekt został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C5-0642/2003),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii jak również opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0130/2005),

1.   zatwierdza po poprawkach projekt Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowną konsultację, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno - Społecznego(1) ,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2) ,

działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(3) ,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Wspólnota Europejska stwierdza konieczność zwiększenia wydajności energii końcowej, potrzebę zarządzania popytem, a także wspierania produkcji energii ze źródeł odnawialnych, ponieważ w perspektywie krótko- i średniofalowej istnieją stosunkowo niewielkie możliwości wywierania innego wpływu na warunki dostaw i dystrybucji energii, czy to drogą budowy nowych mocy, czy też usprawnienia przesyłu i dystrybucji energii(4) . Tym samym niniejsza dyrektywa przyczynia się do poprawy w zakresie zapewnienia dostaw energii.

(2)  Zwiększenie wydajności energii końcowej przyczyni się również do zmniejszenia emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych. Emisje te nieprzerwanie się zwiększają, w coraz większym stopniu utrudniając wypełnienie zobowiązań podjętych w Protokole z Kioto. Działalność człowieka, związana z sektorem energetycznym, odpowiada za aż 78% emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie. 6 Program działań na rzecz środowiska przewiduje, że niezbędne są dalsze redukcje w celu osiągnięcia długofalowego celu Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC), jakim jest osiągnięcie stabilizacji stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegłby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny.

(3)  Aby osiągnąć cel ogólny, jakim jest zapobieżenie niebezpiecznym zmianom klimatycznym poprzez utrzymanie średniej temperatury na świecie poniżej wartości maksymalnej wynoszącej 2°C powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej, konieczne jest wdrożenie konkretnych polityk i działań .

(4)  Poprawa wydajności energetycznej umożliwi wykorzystanie potencjalnych opłacalnych oszczędności w sposób efektywny ekonomicznie. Środki służące wydajności energetycznej i popyt na usługi z zakresu zarządzania mogłyby zrealizować te oszczędności energetyczne i tym samym pomóc Europie w zmniejszeniu jej uzależnienia od importu energii. Co więcej, przesunięcie w kierunku bardziej energooszczędnej technologii może dać impuls do innowacyjności i konkurencyjności w Europie, co podkreśla raport grupy wysokiego szczebla pod przewodnictwem Wima Koka w sprawie strategii lizbońskiej.

(5)  Proponowane cele w zakresie oszczędności energetycznych nie prowadzą automatycznie do zmniejszenia zużycia energii w każdym Państwie Członkowskim lub na poziomie UE, a zatem nie osiągają automatycznie ogólnego celu zapobiegania niebezpiecznym zmianom klimatycznym .

(6)  Komunikat Komisji w sprawie pierwszego etapu Europejskiego Programu Zmian Klimatu (ECCP) wymienił dyrektywę w sprawie zarządzania popytem na energię jako jedno z priorytetowych działań związanych ze zmianą klimatu, które należy podjąć na szczeblu wspólnotowym.

(7)  Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej(5) , a także dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku gazu ziemnego(6) , przewiduje możliwość wykorzystania wydajności energetycznej oraz zarządzania popytem jako alternatywy dla budowy nowych elektrowni i dla celów ochrony środowiska, pozwalając władzom Państw Członkowskich, między innymi, ubiegać się o nowe moce lub wybrać działania służące wydajności energetycznej oraz zarządzaniem popytem, w tym systemy tzw. "białych certyfikatów".

(8)  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla art. 3 dyrektywy 2003/54/WE zgodnie z którą Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że wszyscy odbiorcy w gospodarstwach domowych oraz, jeżeli Państwa Członkowskie uznają za stosowne, małe przedsiębiorstwa, mogą korzystać z usługi powszechnej, jaką jest prawo do dostaw energii elektrycznej o określonej jakości na ich terytorium po rozsądnych, przejrzyście i wyraźnie porównywalnych cenach.

(9)  Uwolnienie dla użytkowników końcowych rynków detalicznych energii elektrycznej, gazu ziemnego, węgla kamiennego i brunatnego, ogrzewania oraz, w niektórych przypadkach, nawet ciepłownictwa i chłodzenia, niemal bez wyjątku doprowadziło do zwiększenia wydajności i niższych kosztów po stronie wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji energii(7) . Uwolnienie to nie doprowadziło do znaczącego wzrostu konkurencji w dziedzinie produktów i usług, która mogłaby przynieść rezultaty w postaci zwiększenia wydajności po stronie popytu.

(10)  Celem niniejszej dyrektywy jest zatem nie tylko dalsze wspieranie podaży usług na rzecz wydajności energetycznej, ale także stworzenie silniejszych bodźców w obszarze popytu. Dlatego też od sektora publicznego w każdym Państwie Członkowskim należy wymagać dawania dobrego przykładu w dziedzinie inwestycji, utrzymania i innych wydatków na urządzenia wykorzystujące energię, usługi na rzecz wydajności energetycznej i inne środki służące wydajności energetycznej.

(11)  W swej rezolucji z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie wydajności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej(8) , Rada zaaprobowała cel dla Wspólnoty jako całości, by do roku 2010 poprawić energochłonność zużycia końcowego o dodatkowy jeden punkt procentowy rocznie.

(12)  W swojej rezolucji z 14 marca 2001 r. w sprawie planu działań Komisji na rzecz poprawy wydajności energetycznej we Wspólnocie Europejskiej (9) , Parlament Europejski potwierdził swoją wcześniejszą opinię, iż roczna redukcja natężenia energetycznego o 2,5% jest osiągalna i podkreślił znaczenie wydajności energetycznej dla osiągnięcia celów Strategii Lizbońskiej.

(13)  Stąd też Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć wiążące cele krajowe, mające na celu wspieranie wydajności energii końcowej oraz zagwarantowanie dalszego rozwoju i stabilności rynku usług na rzecz wydajności energetycznej, a tym samym przyczynić się do realizacji Strategii Lizbońskiej. Państwa Członkowskie powinny ponadto sporządzić porozumienia w sprawie przyjęcia odpowiednich standardów w celu poprawy poziomów wydajności energetycznej.

(14)  Zwiększenie wydajności końcowej może zostać osiągnięte przez zwiększenie dostępności usług na rzecz wydajności energetycznej oraz zwiększenie popytu na te usługi.

(15)  Wnioski Rady z dnia 5 grudnia 2000(10) wymieniają promowanie usług na rzecz wydajności energetycznej poprzez rozwój strategii Wspólnoty jako obszar priorytetowy dla działań mających na celu zwiększenie wydajności energetycznej.

(16)   Dystrybutorzy energii i przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą energii, jak również inni dostawcy usług na rzecz wydajności energetycznej mogą poprawić wydajność energetyczną we Wspólnocie Europejskiej, jeżeli będą oferować usługi na rzecz wydajności energetycznej obejmujące wydajne zużycie końcowe, takie jak wydajny komfort cieplny, ciepła woda użytkowa, chłodnictwo, oświetlenie i siła napędowa. Maksymalizacja zysków tych przedsiębiorstw staje się zatem bardziej związana ze sprzedażą usług na rzecz wydajności energetycznej dla możliwie jak największej liczby klientów, niż ze sprzedażą możliwie jak największej ilości energii dla poszczególnych klientów. W celu zagwarantowania odpowiedniego pola manewru dla wszystkich dystrybutorów energii, winny być surowo zabronione tzw. subsydia krzyżowe pomiędzy różnymi rodzajami działalności dystrybutorów energii i jej sprzedawców. Krajowe organy nadzorujące powinny dążyć do zapobiegania wypaczeniom konkurencji w tej dziedzinie.

(17)  Finansowanie podaży i koszt popytu odgrywają w przypadku usług na rzecz wydajności energetycznej ważną rolę. Tworzenie funduszy na subsydiowanie wdrażania programów dotyczących wydajności energetycznej i innych działań służących wydajności energetycznej oraz na wspieranie rozwoju rynku usług na rzecz wydajności energetycznej stanowi zatem ważny instrument niedyskryminacyjnego finansowania powstania takiego rynku.

(18)  Usługi na rzecz wydajności energetycznej, programy wydajności energetycznej oraz inne działania służące wydajności energetycznej, zastosowane w celu osiągnięcia celu oszczędnościowego, mogą być wspierane i/lub wdrażane za pośrednictwem umów dobrowolnych pomiędzy interesariuszami i niezależnymi organami sektora publicznego wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie.

(19)  Przy określaniu mechanizmów oszczędności energetycznych w odniesieniu do ilości energii dostarczonej i/lub sprzedanej klientom końcowym należy uwzględniać przyrosty wydajności, uzyskane poprzez powszechne korzystanie z innowacji technicznych w zakresie pomiarów energii.

(20)  Z chwilą przyjęcia niniejszej dyrektywy wszystkie zasadnicze postanowienia dyrektywy 93/76/EWG Rady z dnia 13 września 1993 dotyczące ograniczenia emisji ditlenku węgla poprzez poprawienie efektywności energetycznej(11) są objęte innymi wspólnotowymi przepisami prawa, i z tego powodu dyrektywa 93/76/EWG powinna zostać uchylona.

(21)  Zważywszy, że cele promowania wydajności energii końcowej i rozwoju rynku usług na rzecz wydajności energetycznej nie mogą być osiągnięte w zadowalającym stopniu przez Państwa Członkowskie, ale mogą być lepiej osiągnięte na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.

(22)  Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać wprowadzone w życie zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (12) .

(23)  Niniejsza dyrektywa jest zgodna z przepisami dyrektywy 2003/54/WE.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

PRZEDMIOT I ZAKRES

Artykuł 1

Cel

Artykuł 2

Zakres

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do dystrybucji i sprzedaży energii odbiorcom końcowym.

2.  Państwa Członkowskie mogą wykluczyć małych dystrybutorów lub małe przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą energii z zastosowań tej dyrektywy.

3.  Państwa Członkowskie mogą wykluczyć budynki wymienione w art. 4 ust. 3 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków(13) z zastosowań niniejszej dyrektywy, jak również obiekty, których dotyczą dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (14) i dyrektywa 96/61/WE Rady z 24 września 1996 r. w sprawie zintegrowanego zapobiegania i kontroli zanieczyszczeń (15) .

Artykuł 3

Definicje

Dla celów niniejszej dyrektywy zastosowanie znajdują następujące definicje:

a)   "Energia": energia w formie energii elektrycznej, gazu (w tym skroplonego gazu ziemnego (LNG) i gazu płynnego (LPG)), energii grzewczej i chłodniczej, oleju opałowego, węgla kamiennego i brunatnego , paliw, a także produktów energetycznych i odpadów leśnictwa i rolnictwa oraz powstających w wyniku działań w zakresie kształtowania krajobrazu.

d)   "Działania służące wydajności energetycznej": wszystkie działania, takie jak usługi na rzecz wydajności energetycznej , programy i mechanizmy dotyczące wydajności energetycznej lub podobne działania, inicjowane przez dowolnego uczestnika rynku, łącznie z rządami i władzami, które prowadzą do możliwego do weryfikacji i pomiaru zwiększenia wydajności energii końcowej, a przez to do oszczędności w zakresie końcowego zużycia energii w okresie pomiaru.

e)  "Usługa na rzecz wydajności energetycznej": usługa energetyczna, prowadząca do możliwej do weryfikacji i zmierzenia poprawy wydajności energii końcowej, a przez to do oszczędności w zakresie końcowego zużycia energii w okresie pomiaru . Usługa energetyczna to fizyczne udogodnienie dla końcowych użytkowników energii, wywodzące się z połączenia energii i technologii wykorzystujących energię oraz, w pewnych przypadkach, eksploatacji i utrzymania, niezbędnych do zapewnienia tej usługi (na przykład komfort cieplny wewnątrz budynków, komfort oświetlenia, ciepła woda użytkowa, chłodnictwo, wytwarzanie produktów itd.), spełniające wysokie wymagania sprawnościowe i zwiększające wydajność energetyczną, zamawiane na czas określony i opłacane bezpośrednio przez odbiorcę lub pośrednika, który uzyskuje z nich korzyści. Zakres niniejszej dyrektywy obejmuje także dostarczanie poszczególnych elementów usług energetycznych, takich jak doradztwo energetyczne, instalacja urządzeń oszczędzających energię itd.

Świadczenie takich usług przez dystrybutorów energii i przedsiębiorstwa sprzedaży detalicznej energii sprzedające paliwo silnikowe odbywa się zgodnie ze zobowiązaniami nałożonymi na nich postanowieniami niniejszej dyrektywy.

f)  "Programy wydajności energetycznej": środki (np. audyty energetyczne, rabaty finansowe na urządzenia energooszczędne oraz informacje i inne środki z rodzaju tych, o jakich wspomina się w załączniku III), skierowane do końcowych użytkowników energii lub pośredników rynkowych i tak zaprojektowane, by pomóc im w podejmowaniu działań służących wydajności energetycznej, opłacane zwykle zbiorowo i oferowane przez krajowe agencje, przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą energii, jej dystrybutorów i innych uczestników rynku.

g)   " Mechanizmy wydajności energetycznej": konkretne środki, takie jak certyfikacja, regulowane taryfy, podatki, systemy subsydiów, fundusze itd. podejmowane przez rządy lub organy administracji w celu tworzenia systemu wspierania lub zachęt dla przedsiębiorstw energetycznych, przedsiębiorstw usług energetycznych, instalatorów lub innych uczestników rynku, aby dostarczali usług na rzecz wydajności energetyczne j i programów wydajności energetycznej, nieodnoszących się bezpośrednio do użytkowników końcowych.

h)  "Odbiorca końcowy": użytkownik końcowy w gospodarstwie domowym, sektorze rolnym, handlowym, publicznym i przemysłowym (z pominięciem instalacji wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE i tych rodzajów działalności przemysłowej, które zostały wymienione w załączniku I do dyrektywy 96/61/WE) oraz w sektorze transportowym (z pominięciem środków transportu w lotnictwie i żegludze morskiej).

i)  "Umowa finansowania przez stronę trzecią" : porozumienie umowne , w którym uczestniczy strona trzecia – oprócz dystrybutora energii i beneficjenta danego działania służącego wydajności energetycznej – która dostarcza działania służące wydajności energetycznej, zazwyczaj finansuje inwestycję i pobiera od beneficjenta opłatę równoważną części oszczędności energetycznych, osiągniętych w wyniku danego działania służącego wydajności energetycznej.

j)  "Kontraktacja wyników energetycznych": zobowiązanie umowne, które zawiera obejmującą czas trwania umowy gwarancję, że wielkość uzgodnionego zwiększenia wydajności energetycznej w wyniku realizacji usługi na rzecz wydajności energetycznej zostanie faktycznie osiągnięta. Zobowiązaniu temu, przyjmowanemu na siebie przez przedsiębiorstwo musi towarzyszyć obowiązek osiągnięcia rezultatu, który gwarantuje dostarczenie usługi (wygoda, charakter usług itp.).

k)  "Instrumenty finansowe służące oszczędnościom energetycznym": umowy finansowania przez stronę trzecią, kontraktacja wyników energetycznych, gwarancja umów oszczędnościowych, outsourcing energetyczny i inne odnośne umowy wykorzystywane na rynku usług na rzecz wydajności energetycznej w celu zapewnienia poziomu oszczędności oraz poziomu i jakości wyników.

l)  "Dystrybutor energii " : osoba fizyczna lub prawna, odpowiedzialna za transport energii, takiej jak energia elektryczna (średniego i niskiego napięcia), gaz ziemny i ciepło, w sieciach przesyłowych lub innych sieciach transportowych i dystrybucyjnych, przystosowanych do dostawy nośników energii, jak olej opałowy, węgiel kamienny, węgiel brunatny i paliwa transportowe, w obrocie z klientami końcowymi.

m)  "Przedsiębiorstwo zajmujące się sprzedażą energii": przedsiębiorstwo zajmujące się sprzedażą energii, osoba fizyczna lub prawna, dokonująca sprzedaży dla odbiorców końcowych w gospodarstwach domowych, handlu i przemyśle, zakupujących energię na własny użytek.

n)  "Drobni dystrybutorzy i przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą energii" : dystrybutorzy lub przedsiębiorstwa detaliczne, wykazujące się obrotem rocznym poniżej ekwiwalentu 50 GWh energii elektrycznej w zużytej energii grzewczej i chłodniczej lub ekwiwalentu dostarczonych metrów sześciennych lub ton pozostałych nośników energii.

o)  "Przedsiębiorstwo usług energetycznych": firma, która wykonuje usługi na rzecz wydajności energetycznej , programy wydajności energetycznej i inne działania służące wydajności energetycznej w lokalu użytkownika.

p)   "Audyt energetyczny": systematyczna procedura pozwalająca na zdobycie odpowiedniej wiedzy o profilu istniejącego zużycia energii danego placu budowy, operacji przemysłowej itd.; audyt identyfikuje i określa ilościowo możliwości opłacalnych oszczędności energetycznych, a także informuje o uzyskanych danych.

q)   "Białe certyfikaty": certyfikaty wydane przez niezależne organy certyfikujące, potwierdzające roszczenia uczestników rynku w związku z oszczędnościami energetycznymi, jako konsekwencja działań służących wydajności energii końcowej.

CELE OSZCZĘDNOŚCIOWE

Artykuł 4

Cel ogólny

1.  Państwa Członkowskie przyjmują i realizują obowiązkowe cele w zakresie łącznych oszczędności energii, które można przypisać usługom na rzecz wydajności energetycznej , programom wydajności energetycznej i innym działaniom służącym wydajności energetycznej, takim jak środki wymienione w załączniku III.

2.  Cele polegają na założeniu , że ilość zaoszczędzonej energii równa jest w ciągu 3 pierwszych lat od momentu transpozycji niniejszej dyrektywy w sumie co najmniej 3%, w ciągu następnych 3 lat co najmniej 4%, zaś w ciągu kolejnych 3 lat co najmniej 4,5 % energii dostarczanej i/lub sprzedawanej odbiorcom końcowym, tak jak zostało to wyliczone zgodnie z załącznikiem I. Koszty działań podjętych dla osiągnięcia tych celów nie powinny przekraczać korzyści z nich wynikających.

3.  Każde Państwo Członkowskie opracuje programy i działania zmierzające do poprawy wydajności energetycznej.

4 .  Pierwsze oszczędności przy dystrybucji i/lub detalicznej sprzedaży klientom końcowym zgodnie z tym założeniem celowym będą miały miejsce w pierwszym roku kalendarzowym po roku, w którym niniejsza dyrektywa zostanie wprowadzona do przepisów prawa krajowego. Oszczędności rosną dzięki kumulacji założeń celowych lat następnych do roku 2015 włącznie.

5 .  Zużycie energii w roku bazowym oraz inne warunki, takie jak uwzględnienie efektów działań wdrożonych w latach poprzednich, oblicza się zgodnie z metodologią określoną w załączniku I i oszczędnościami, zmierzonymi i zweryfikowanymi zgodnie z wytycznymi w załączniku IV. Dla celów porównawczych i do przeliczania na jednostkę porównywalną stosuje się współczynniki przewidziane w załączniku II.

6.  Gdyby sprawozdanie złożone zgodnie z art. 19 ust. 2 wykazało, że działania wdrożone przez Państwo Członkowskie nie prowadzą do zwiększeń wydajności energetycznej, ustalonych zgodnie z ust. 2, dane Państwo Członkowskie jest zobowiązane do wdrożenia dodatkowych działań dla osiągnięcia przyjętego celu.

7.  Państwa Członkowskie zapewnią wyznaczenie jednego lub więcej nowych bądź istniejących niezależnych organów władzy lub agencji publicznych, którym powierzona zostanie ogólna kontrola i odpowiedzialność za nadzorowanie systemu służącego do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 2, a zatem za weryfikację oszczędności, przyniesionych przez usługi na rzecz wydajności energetycznej , programy i inne działania służące wydajności energetycznej, łącznie z istniejącymi działaniami w wymiarze krajowym służącymi wydajności energetycznej, a także informowanie o wynikach.

Części tych zadań mogą być delegowane podmiotom prywatnym.

8 .  Przynajmniej na dwa lata przed upływem okresu obejmującego wyznaczone w ust. 2 cele , Komisja przygotuje projekt, wyznaczający przyszłe cele w zakresie wydajności energetycznej, który wejdzie w życie w końcu tego okresu.

9 .  Po dokonaniu korekty i sporządzeniu po raz pierwszy sprawozdania w sprawie tych celów Komisja zbada zasadność przedstawienia projektu dyrektywy mającej na celu dalszy rozwój, za pomocą tzw. "białych certyfikatów", podejścia rynkowego do wydajności energetycznej.

10.  Komisja może, w terminie jednego roku od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, skorzystać z procedury komitetowej (komitologii) zgodnie z art. 20 w celu rozwinięcia i przyjęcia obowiązkowych zróżnicowanych celów krajowych.

Przy obliczaniu rzeczonego procentu należy wziąć pod uwagę poziomy wydajności energetycznej osiągnięte przez poszczególne Państwa Członkowskie (uwzględniając również zmniejszenie emisji CO 2 osiągnięte dzięki podjętym środkom wydajności energetycznej).

Ogólnie ww. zróżnicowane krajowe cele muszą być zgodne z odpowiednimi obowiązkowymi i trzyletnimi celami całej Wspólnoty, zgodnie z ust. 2.

Załącznik I pkt 3 nie będzie miał już wówczas zastosowania.

11.  Państwa Członkowskie wypracują wspólne dla całej Wspólnoty wzorce w celu ulepszenia wydajności energetycznej we wszystkich istotnych obszarach, wyznaczonych w oparciu o sektorowe wskaźniki wydajności energetycznej.

Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20, Komisja prowadzi prace dotyczące zharmonizowanych wskaźników wydajności energetycznej oraz opartych na nich wzorców na potrzeby rynków i podrynków przetwarzania energii, wymienionych w załączniku V.

Komisja, w terminie najpóźniej do trzech lat po realizacji, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępów w ustanawianiu wskaźników i wzorców.

Niezwłocznie po tym, jak Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 przedstawi szczegółowe wskaźniki dla wszystkich rynków i podrynków przetwarzania energii wymienionych w załączniku V, Państwa Członkowskie podejmują wspólnie decyzję o ewentualnym zastąpieniu ogólnych celów zgodnych z art. 4 ust. 2 wzorcami, jeżeli energia zaoszczędzona poprzez osiągnięcie wzorców osiąga poziom odnośnych celów obowiązkowych, ustanowionych w ust. 2.

Artykuł 5

Zaopatrzenie w wydajność energii końcowej przez sektor publiczny

1.  Państwa Członkowskie wyznaczą i wykonają wiążące cele w zakresie oszczędności energii w sektorze publicznym poprzez przygotowanie usług na rzecz wydajności energetycznej , programów wydajności energetycznej i innych działań w tym zakresie. Cele te mogą być celami cząstkowymi celów łącznych wymienionych w art. 4 ust. 1, tak, że spełnienie celów w sektorze publicznym przyczyni się do spełnienia celów łącznych .

2.  Cele sektora publicznego polegają na osiągnięciu planowanego poziomu oszczędności od daty wejścia w życie dyrektywy w łącznej wysokości przynajmniej 4,5% w ciągu pierwszych trzech lat, co najmniej 5,5% w ciągu następnych trzech lat i co najmniej 6% w ciągu kolejnych trzech lat energii dostarczonej i/lub sprzedanej temu sektorowi, przydzielonej i obliczonej zgodnie z art. 4 ust. 4 i metodologią w załączniku I. Do celów porównawczych i do przeliczania energii pierwotnej stosuje siê wspó³czynniki okreœlone w za³¹czniku II.

3.  Państwa Członkowskie wyznaczą jedną lub kilka nowych lub istniejących placówek odpowiedzialną w zakresie spełnienia celów dotyczących administrowania, kierowania i wykonania dostaw oraz doradztwa i opracowania wytycznych dostawczych w kontekście wydajności energetycznej. Placówki te mogą być identyczne z niezależnymi organami władzy lub placówkami publicznymi zgodnie z art. 4 ust. 7 .

4.  Aby osiągnąć planowane cele przyjęte zgodnie z ust. 1, Państwa Członkowskie ustalają wytyczne dotyczące zamówień publicznych, tak by zobowiązać administracje publiczne do zintegrowania ich planów dotyczących wydajności energii z ich budżetami inwestycyjnymi i operacyjnymi oraz działaniami poprzez wykorzystanie usług na rzecz wydajności energetycznej , programów dotyczących wydajności energetycznej i innych środków związanych z wydajnością energii oraz wpisania wydajności energetycznej jako kryterium oceny w przetargach na zamówienia publiczne . Z poszanowaniem procedur krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących zamówień publicznych wytyczne obejmują przynamniej :

Państwa Członkowskie opublikują wytyczne przyjęte w sprawie wydajności energetycznej przy zamówieniach publicznych dokonywanych przez administrację, a Komisja dokona ich oceny po upływie danego okresu, w którym stosuje się cel określony w ust. 2.

5.  Po upływie okresu, dla którego obowiązują dane cele , Komisja zweryfikuje cele , wspomniane w ust. 2 i zbada, czy powinna przedstawić wniosek w sprawie przedłużenia lub zmiany tych celów . Jednocześnie Komisja oceni użyteczność wniosku w sprawie zharmonizowanych wytycznych i środków wspierania wydajności energetycznej w sektorze publicznym.

Artykuł 6

Wydajność energii końcowej w innych sektorach

Przedsiębiorstwa mogą wspólnie zawierać porozumienia w obrębie własnego sektora dotyczące wspierania wydajności energii końcowej.

W tym celu przedsiębiorstwa mogą przedłożyć Komisji odpowiedni wniosek, zaś Komisja oznajmia w ciągu dwóch miesięcy, czy możliwe jest wyznaczenie dla danego sektora wiążących celów w zakresie oszczędności.

PROMOWANIE WYDAJNOŚCI ENERGII KOŃCOWEJ I USŁUG NA RZECZ WYDAJNOŚCI ENERGETYCZNEJ

Artykuł 7

Przedsiębiorstwa zajmujące się dostawami energii i/lub sprzedażą energii elektrycznej

Państwa Członkowskie gwarantują stworzenie wystarczających bodźców, jednakowych warunków konkurencji, równość szans i przejrzystość dla przedsiębiorstw niewymienionych w niniejszym artykule, aby mogły one niezależnie oferować i wykonywać usługi energetyczne.

Artykuł 8

Realizacja oszczędności

1.  Państwa Członkowskie zapewnią, aby usługi na rzecz wydajności energetycznej , programy wydajności energetycznej bądź inne działania służące wydajności energetycznej były oferowane wszystkim odpowiednim odbiorcom, w tym małym i średnim przedsiębiorstwom, odbiorcom i dobrowolnym zrzeszeniom drobniejszych odbiorców; a także by te usługi na rzecz wydajności energetycznej , programy i inne działania mogły być dostarczane i wykonywane przez wykwalifikowane organy, łącznie z instalatorami, przedsiębiorstwami usług energetycznych, doradcami do spraw energii i konsultantami do spraw energii.

2.  Państwa Członkowskie zapewnią, że sektor paliw i transportu sprosta swoim szczególnym zobowiązaniom w zakresie wydajności i oszczędności energetycznych.

3.  Państwa Członkowskie zapewnią, by każdy sektor energetyczny wypełnił ciążące na nim szczegółowe obowiązki w zakresie wydajności energetycznej i oszczędności energii, określonych w odniesieniu do udziału procentowego danego sektora w gospodarce oraz trendu zużycia w ostatnich latach.

Artykuł 9

Informacje i doradztwo

1.  Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie większych wysiłków na rzecz wspierania wydajności energii końcowej w kształceniu szkolnym, zawodowym i uniwersyteckim, w szkoleniu zawodowym i w oświacie dorosłych.

2.  Państwa Członkowskie ustanowią odpowiednie warunki i bodźce dla podmiotów rynkowych do podniesienia poziomu informacji i doradztwa dla klientów końcowych na temat wydajności energii końcowej.

3.  Państwa Członkowskie wspierają cele niniejszej dyrektywy poprzez swą krajową politykę informacyjną.

Artykuł 10

Kontraktacja wyników energetycznych

Państwa Członkowskie podejmują środki w celu usunięcia poważnych przeszkód utrudniających dalszy rozwój rynków kontraktacji i stworzenia bodźców dla porozumień kontraktacyjnych.

Artykuł 11

Kwalifikacja, certyfikacja i akredytacja dostawców usług energetycznych

1.  Państwa Członkowskie zapewnią dostępność odpowiednich systemów kwalifikacji, akredytacji i/lub certyfikacji dla uczestników rynku dostarczających usług na rzecz wydajności energetycznej , w celu utrzymania wysokiego poziomu kompetencji technicznych personelu, a także jakości oraz niezawodności oferowanych usług na rzecz wydajności energetycznej . Dowód kwalifikacji, certyfikacji oraz akredytacji, dostarczony w tym celu przez władze Państwa Członkowskie jest, w przypadku żądania innego Państwa Członkowskiego, wzajemnie uznawany.

2.  Zgodnie z art. 19 , Państwa Członkowskie włączą do swojego sprawozdania dla Komisji ocenę efektywności swoich krajowych systemów kwalifikacji, certyfikacji i/lub akredytacji, oraz możliwej konieczności harmonizacji z UE.

Artykuł 12

Instrumenty finansowe dotyczące oszczędności energetycznych

1.  Państwa Członkowskie usuną lub zmienią krajowe akty prawne i przepisy wykonawcze hamujące lub ograniczające wykorzystanie instrumentów finansowych i umów dotyczących oszczędności energetycznych na rynku usług na rzecz wydajności energetycznej , takich jak finansowanie przez stronę trzecią i kontraktacja wyników energetycznych.

2.  Państwa Członkowskie udostępnią instrumenty i umowy wzmiankowane w ust. 1, w formie umów modelowych, zarówno publicznym, jak i prywatnym odbiorcom usług na rzecz wydajności energetycznej i rozwiązania służące wydajności energetycznej.

Artykuł 13

Taryfy i inne przepisy wykonawcze dotyczące energii sieciowej

Państwa Członkowskie zapewnią, że usuwa się zachęty do zwiększania ilości przesyłanej energii bądź sprzedaży energii zawarte w systemach regulacji taryf w monopolistycznych segmentach dystrybucji energii sieciowej. Można to zrobić poprzez wprowadzenie struktur taryf przesyłowych i dystrybucyjnych, które uwzględnią, oprócz wielkości sprzedaży, takie czynniki jak liczba obsłużonych odbiorców, poprzez użycie limitów przychodów lub poprzez jakiekolwiek inne środki, które można uważać za posiadające ten sam skutek.

Artykuł 14

Fundusze i mechanizmy finansowania

1.  Bez uszczerbku dla art. 87 i 88 Traktatu, Państwa Członkowskie mogą utworzyć fundusz lub fundusze, aby subsydiować realizację programów wydajności energetycznej i innych działań służących wydajności energetycznej oraz aby promować rozwój rynku usług na rzecz wydajności energetycznej , łącznie z promocją audytów energetycznych, instrumentów finansowych służących oszczędnościom energetycznym i, tam gdzie to stosowne, lepszego odmierzania przy pomocy liczników i przejrzystych informacji na rachunkach. Fundusze te, jeśli zostaną utworzone, będą także nakierowane na sektory użytku końcowego o wyższych kosztach transakcji i wyższym ryzyku oraz będą promować rozwój rynków dostawców usług na rzecz wydajności energetycznej .

2.  Fundusze, jeśli zostaną utworzone, mogą dostarczać subsydiów, pożyczek, gwarancji i/lub innych rodzajów finansowania, przynoszących gwarantowane wyniki.

3.  Fundusze są otwarte dla wszystkich wykwalifikowanych dostawców usług na rzecz wydajności energetycznej , programów wydajności energetycznej i innych działań w tym zakresie, obecnych na wewnętrznym rynku usług na rzecz wydajności energetycznej , takich jak przedsiębiorstwa usług energetycznych, niezależni doradcy do spraw energii i instalatorzy. Przetargi powinny być przeprowadzane przy pełnym przestrzeganiu przepisów obowiązujących dla zaopatrzenia publicznego, przy czym należy także zapewnić, że fundusze będą działały jako uzupełnienie, a nie konkurencja wobec finansowanych komercyjnie usług na rzecz wydajności energetycznej , programów wydajności energetycznej i innych działań w tym zakresie.

4.  Ustanawiany/e fundusz/e może/mogą być finansowany/e z narzutu na taryfy i/lub ceny, ze składek uczestników rynku energii, o których mowa w art. 7, podatku energetycznego lub innych instrumentów finansowych.

5.  Państwa Członkowskie mogą także osiągać swoje założone cele poprzez umowy gwarantujące wyniki oszczędności energetycznych, na podstawie których przedsiębiorstwu przyznawano by zadanie ulepszania urządzeń i usług na rzecz wydajności energetycznej w obiektach publicznych bez korzystania z funduszy celowych. Zainteresowane przedsiębiorstwo byłoby odpowiedzialne za dostarczenie finansowania i ulepszanie projektu, a wynagrodzenie otrzymywałoby na przestrzeni szeregu lat, w oparciu o oszczędności wynikające z tych ulepszeń.

Artykuł 15

Audyt energetyczny

Państwa Członkowskie zapewnią dostępność niezależnych systemów audytu energetycznego wysokiej jakości, które przeznaczone są dla określenia potencjalnych działań służących wydajności energetycznej oraz potrzeb związanych z usługami na rzecz wydajności energetycznej , a także przygotowania do ich wdrożenia. Audyt powinien być również dostępny dla mniejszych odbiorców domowych, handlowych i małych lub średnich odbiorców przemysłowych oraz przedsiębiorstw o względnie wysokich kosztach transakcji; w stosownych przypadkach należy wdrożyć System Zarządzania Wydajnością Energetyczną i Audytu Energetycznego (E2MAS).

Artykuł 16

Konwersja energii oraz urządzenia energochłonne

Nie później niż dwa lata po wdrożeniu niniejszej dyrektywy, Komisja dokona oceny, w jakim stopniu oszczędność energetyczna została uzyskana lub może zostać dodatkowo uzyskana dzięki konwersji energii i urządzeń, jak np. zamiana indywidualnych bojlerów na systemy ciepłownicze lub zamiana źródeł paliw kopalnych na energię odnawialną.

Niniejsza ocena powinna być wykorzystana jako dodatkowe narzędzie, dzięki któremu Państwa Członkowskie mogą uzyskać większy potencjał oszczędnościowy oraz korzyści ekologiczne przy realizacji planowanych celów dotyczących ich oszczędności energetycznych.

Artykuł 17

Pomiary przy pomocy liczników oraz przejrzystość informacji o zużyciu na rachunkach

1.  Państwa Członkowskie, we współpracy z przedsiębiorstwami energetycznymi, zapewnią, że zawsze, gdy wykonywane jest nowe przyłączenie lub konieczna jest wymiana istniejącego licznika, a w innych przypadkach w miarę możliwości technicznych, o ile jest to racjonalne ekonomicznie i proporcjonalne do potencjalnych oszczędności, wszyscy klienci końcowi przedsiębiorstw energetyki sieciowej zaopatrzeni są w konkurencyjnie wycenione indywidualne liczniki, pokazujące rzeczywiste zużycie energii przez klienta oraz rzeczywisty czas korzystania.

2.  Państwa Członkowskie zapewnią, że rozliczenie odzwierciedli w zrozumiały sposób rzeczywiste zużycie. Klienci otrzymają regularnie dane dotyczące ich własnego zużycia tak, aby byli w stanie sterować własnym zużyciem energii. W przypadku energii sieciowej, oraz tam, gdzie to wskazane, w tym samym rozliczeniu wyodrębnione zostaną opłaty za dystrybucję i za energię.

3.  Państwa Członkowskie, we współpracy z przedsiębiorstwami energetycznymi, zapewnią, że na lub przy rachunkach, umowach, transakcjach, pokwitowaniach ze stacji dystrybucji, a także na materiałach promocyjnych udostępnione zostaną przez wszystkich dystrybutorów i/lub sprzedawców energii następujące informacje przeznaczone dla odbiorców końcowych:

Artykuł 18

Definicja mechanizmów oszczędności energetycznych

Przy określaniu mechanizmów oszczędności energetycznych w odniesieniu do ilości energii dostarczonej i/lub sprzedanej klientom końcowym należy uwzględniać przyrosty wydajności, uzyskane poprzez powszechne korzystanie z innowacji technicznych w zakresie pomiarów elektronicznych.

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 19

Sprawozdanie

1.  Po upływie roku od transpozycji dyrektywy Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdania w sprawie ogólnej administracji i wdrażania niniejszej dyrektywy. Sprawozdanie takie powinno zawierać informacje na temat podjętych lub planowanych środków, takich jak kwalifikacja, certyfikacja i/lub akredytacja dostawców usług energetycznych oraz na temat stosowania systemu bottom-up . Winno także zawierać informacje na temat systemów audytu energetycznego, wykorzystania instrumentów finansowych dla celów oszczędności energetycznych, na temat poprawy pomiarów zużycia oraz na temat przejrzystości informacji na rachunkach. Należy także uwzględnić informacje w sprawie oczekiwanych skutków oraz finansowania danych środków.

2.  Nie później niż dnia 1 października 2009 r. i od tego czasu co trzy lata do roku 2015 włącznie, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie na temat ich osiągnięć w realizacji krajowych celów w zakresie oszczędności energetycznych , określonych w art. 4 ust 1., na temat celów sektora publicznego określonych w art. 5 ust. 1 oraz na temat rozwoju usług na rzecz wydajności energetycznej określonych w art. 7 lit. a). Rezultat środków z lat poprzednich uwzględniony przy obliczaniu oszczędności, zostanie należycie wyszczególniony i określony ilościowo. Będzie to trwało do złożenia sprawozdania z ostatniego roku obowiązywania celu, przedstawionego w art. 4 i 5.

3.  Na podstawie sprawozdań Państw Członkowskich Komisja dokona oceny postępów w osiąganiu celów krajowych poszczególnych Państw Członkowskich. Po raz pierwszy Komisja opublikuje wnioski końcowe w sprawozdaniu nie później niż cztery lata od transpozycji niniejszej dyrektywy, a następnie co trzy lata. W razie potrzeby do sprawozdania zostaną dołączone propozycje dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodatkowych działań. Komisja zapewnia wymianę informacji o najlepszych praktykach w dziedzinie oszczędności energetycznych pomiędzy Państwami Członkowskimi.

4.  Nie póŸniej ni¿ dwa lata po transpozycji niniejszej dyrektywy Komisja opublikuje analizę korzyści i kosztów badającą związki pomiędzy normami, przepisami, politykami i działaniami UE a ich wpływem na wydajność energii końcowej.

Artykuł 20

Komitologia

1.  Komisję wspomaga Komitet.

2.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu obowiązują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem art. 8.

Termin zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.  Komitet uchwali własny regulamin.

Artykuł 21

Uchylenia

Dyrektywa 93/76/EWG zostaje uchylona z mocą od daty wejścia w życie określonej w art. 24 .

Artykuł 22

Transpozycja

1.  Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 1 czerwca 2006 r., ustawy, akty wykonawcze i przepisy administracyjne niezbędne do zastosowania się do niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy nimi i niniejszą dyrektywą.

Kiedy Państwa Członkowskie przyjmą te przepisy, będą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub będą zaopatrzone w takie odniesienie przy okazji ich oficjalnej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2.  Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.

Artykuł 23

Kolejne akty prawne

Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie nie później niż 1 stycznia 2007 r. projekt nowej dyrektywy, obejmującej w sposób wszechstronny wspieranie wydajności energetycznej i usług na rzecz wydajności energetycznej w sektorze paliwowym i transportowym.

Artykuł 24

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 25

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Metodologia obliczania celów w zakresie wydajności końcowej

Metodologia wykorzystywana do obliczania krajowych celów, przedstawionych w art. 4 i 5, winna być następująca:

1.  Przed wdrożeniem niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wyliczą średnią arytmetyczną całkowitego krajowego zużycia energii dla ostatnich pięciu lat kalendarzowych, dla których posiadają oficjalne dane. Na podstawie tej wartości wyliczone zostaną planowane oszczędności energii. Wartość bazowa będzie stosowana dla całego okresu stosowania niniejszej dyrektywy. Wartość bazowa odpowiada ilości energii, dostarczonej lub sprzedanej odbiorcom końcowym w danym okresie, i nie podlega korektom z tytułu stopniodni, zmian strukturalnych bądź zmian w produkcji.

2.  Cele oszczędnościowe będą wyliczone na podstawie przeciętnego zużycia energii w okresie pięciu lat i podane w kategoriach bezwzględnych w GWh lub ekwiwalencie po przeliczeniu z zastosowaniem współczynników zgodnie z załącznikiem II. Metoda ta jest niezależna od przyrostu PKB.

3.  Przy obliczaniu oszczędności mogą być uwzględnione oszczędności energetyczne w określonym roku po wejściu w życie niniejszej dyrektywy , uzyskane w wyniku działań na rzecz wydajności energetycznej wdrożonych w roku wcześniejszym (nie wcześniej niż w roku 2000 ) i wywołujące trwały efekt . Zgodnie z wytycznymi załącznika IV do niniejszej dyrektywy musi istnieć możliwość zmierzenia i sprawdzenia tych oszczędności.

ZAŁĄCZNIK II

Zawartość energii pierwotnej w wybranych paliwach dla użytkownika końcowego – tabela przeliczeniowa

ZAŁĄCZNIK III

Odpowiednie programy wydajności energetycznej i inne działania służące wydajności energetycznej

Niniejszy załącznik zawiera przykłady, w jakich przypadkach można tworzyć i wdrażać programy wydajności energetycznej i inne działania służące wydajności energetycznej. W celu uwzględnienia w kontekście wypełniania celów w zakresie oszczędności energetycznych, przedstawionych w art. 4 i 5, usługi na rzecz wydajności energetycznej , programy wydajności energetycznej i inne działania służące wydajności energetycznej muszą zawierać czynności, które powodują możliwe do weryfikacji i pomiaru oszczędności, zmniejszające zużycie energii bez zwiększania negatywnego wpływu na środowisko. Te usługi na rzecz wydajności energetycznej , programy wydajności energetycznej i inne działania służące wydajności energetycznej muszą być opłacalne, a ich realizacja i wdrażanie – otwarte dla wszystkich certyfikowanych, kwalifikowanych i/lub akredytowanych dostawców usługi na rzecz wydajności energetycznej , programów wydajności energetycznej oraz urządzeń wspierających wydajność energetyczną i innych działań służących wydajności energetycznej. Niniejsza lista nie jest wyczerpująca, ma jedynie charakter orientacyjny.

1.  Wchodzące w grę obszary, w których mogą być identyfikowane i wdrażane programy wydajności energetycznej i inne działania służące wydajności energetycznej:

u)  Wprowadzenie zasady top-runner, ustanowienie wartości bazowych lub wprowadzenie krajowych znaków energetycznych.

2.  Wchodzące w grę działania horyzontalne

ZAŁĄCZNIK IV

Wytyczne dotyczące pomiarów i weryfikacji oszczędności energetycznych

1.  Jak należy dokonywać pomiarów oszczędności energetycznych

Przy pomiarze oszczędności energii zgodnie z art. 4 i 5 należy zastosować model bottom-up. Oznacza to, że oszczędności energii, uzyskane w wyniku określonej usługi energetycznej, określonego programu lub zamierzenia energetycznego lub określonego działania w tym zakresie, mierzone będą w kilowatogodzinach (kWh), dżulach (J) lub ekwiwalentnie w kilogramach oleju (kg OE), i zsumowane z oszczędnościami uzyskanymi z innych specjalnych usług, programów, działań lub zamierzeń. Wymienione w art. 4 ust. 7 powołane organy władzy lub publiczne placówki zagwarantują uniknięcie podwójnego naliczania oszczędności energii, wynikających z kombinacji działań wydajnościowych.

Zadaniem powołanej zgodnie z art. 20 komisji jest opracowanie w ciągu jednego roku od wejścia w życie niniejszej dyrektywy jasnego, przejrzystego i niezbiurokratyzowanego, zharmonizowanego w skali ogólnoeuropejskiej systemu bottom-up oraz umożliwienie jego wdrożenia.

System ten powinien opierać się na systemach bottom-up, które zostały już opracowane i z powodzeniem, bez zbędnej biurokracji, zastosowane w niektórych krajach. Koszty ewaluacji nie powinny przekroczyć 2% kosztów programów, za wyjątkiem programów pilotażowych.

Najpóźniej jeden rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przestawią swoje pomiary i kontrolę oszczędności energetycznych na ów zharmonizowany w skali ogólnoeuropejskiej system.

W przypadku programów, przy których przewidywana łączna oszczędność energii wyniesie mniej niż ekwiwalent 40 milionów kWh rocznie (np. programy promocyjne lub bezpłatne doradztwo), system bottom-up może być prowadzony metodą uproszczoną, np.: oszczędność w kWh = oszczędność przypadająca na jedno działanie danego typu x ilość tych działań (zewidencjonowane ilości uczestników oraz działań na jednego uczestnika; jeżeli dane te nie są dostępne, mogą zostać określone np. przy użyciu danych rynkowych, wskaźników lub ekstrapolacji na bazie reprezentatywnego ankietowania wyrywkowego). W ustaloną oszczędność przypadającą na jedno działanie danego typu musi być także wliczone potrącenie z tytułu efektów współkorzyści.

W przypadku ewaluacji usług na rzecz wydajności energetycznej (np. kontraktowanie energooszczędne lub opłacone doradztwo), przy których przewidywana oszczędność przypadająca na jednego klienta jest mniejsza od ekwiwalentu 40 000 kWh rocznie, dla programów wydajnościowych można stosować metodę uproszczoną.

W przypadku ewaluacji działań poziomych można użyć wskaźników wydajności energetycznej, o ile możliwe jest określenie ich trendów rozwojowych, jakie miałyby miejsce bez działań poziomych. Należy przy tym zadbać o maksymalne wykluczenie podwójnego liczenia oszczędności w wyniku celowych programów wydajnościowych, usług na rzecz wydajności energetycznej i innych instrumentów politycznych. Odnosi się to w szczególności do podatku energetycznego i podatku z tytułu emisji CO 2 oraz kampanii informacyjnych.

Otrzymane wyniki pomiarów, które muszą być przedstawione w sprawozdaniu zgodnie z art. 19 niniejszej dyrektywy, oparte są na następujących przesłankach:

a)  Jeżeli usługa lub program/zamierzenie jest zrealizowane, a w czasie składania sprawozdania dostępna jest dostateczna ilość danych, pomiar wyników przeprowadza się zgodnie z pkt. 2.1 niniejszego załącznika.

b)  Jeżeli usługa lub program/zamierzenie nie jest zrealizowane, a w czasie składania sprawozdania nie jest dostępna dostateczna ilość danych, pomiar wyników przeprowadza się zgodnie z pkt. 2.2 niniejszego załącznika.

Metoda wyliczenia zużycia energii w roku bazowym opisana jest w załączniku I, tabela przeliczeniowa została zamieszczona w załączniku II, a przykłady usług na rzecz wydajności energetycznej , programów wydajności energetycznej i innych działań służących zwiększeniu wydajności energetycznej znajdują się w załączniku III.

2.  Dane i metody do zastosowania (Mierzalność)

Istnieje kilka metod gromadzenia danych służących do pomiaru i oceny oszczędności energetycznych. W czasie dokonywania oceny usługi na rzecz wydajności energetycznej , programu wydajności energetycznej, działania lub zamierzenia, nie zawsze będzie możliwe poleganie wyłącznie na pomiarach. Z tego powodu rozróżnia się metody dokonywania pomiaru oszczędności energetycznych oraz metody dokonywania oceny oszczędności energetyczne.

2.1  Dane i metody oparte na pomiarach

Rachunki wystawione przez przedsiębiorstwa dostarczające energię lub sprzedawców

Rachunki za sprzedaną energię mogą stanowić podstawę pomiaru dla właściwego i wystarczająco długiego okresu przed wprowadzeniem usługi na rzecz wydajności energetycznej , działania służącego wydajności energetycznej, usługi lub programu. Mogą być one porównane z rachunkami za okres po wprowadzeniu i zastosowaniu działania, także dla właściwego i wystarczająco długiego okresu czasu. Uzyskane dane są również porównywane z grupą kontrolną (nie biorącą udziału w badaniach), jeżeli istnieje taka możliwość.

Dane dotyczące sprzedaży produktów energetycznych

Zużycie różnych produktów energetycznych (np. ropy naftowej, węgla, drewna opałowego itd.) może być zmierzone przez porównanie danych dotyczących sprzedaży pochodzących od sprzedawcy lub dystrybutora, uzyskanych przed wprowadzeniem usług na rzecz wydajności energetycznej , programów lub innych działań służących wydajności energetycznej, z danymi dotyczącymi sprzedaży pochodzącymi z okresu po wprowadzeniu działań. Uzyskane dane porównuje się z grupą kontrolną.

Dane dotyczące sprzedaży sprzętu i urządzeń

Wydajność sprzętu i urządzeń może być wyliczona na podstawie informacji uzyskanych bezpośrednio od producenta. Dane dotyczące sprzedaży wyposażenia i urządzeń mogą być zazwyczaj uzyskane od sprzedawców. W niektórych wypadkach mogą być przeprowadzone specjalne badania i pomiary w celu uzyskania od producenta lub sprzedawców dokładniejszych danych. Dostępne dane mogą być sprawdzone w porównaniu z wynikami sprzedaży w celu określenia wielkości oszczędności.

Dane dotyczące zapotrzebowania mocy odbiorców końcowych

Zużycie energii przez budynek lub urządzenie może być w całości monitorowane w celu zarejestrowania popytu na energię przed i po wprowadzeniu usługi na rzecz wydajności energetycznej programu lub innego działania służącego wydajności energetycznej. Istotne odnośne czynniki (np. proces produkcji, specjalne wyposażenie, instalacje grzewcze itd.) mogą być zmierzone z większą dokładnością. Na poziomie mikro, konkretne obwody lub wyposażenie, na które miało wpływ wprowadzenie nowego działania, również mogą być monitorowane w celu zarejestrowania popytu na energię przed i po.

2.2  Dane i metody oparte na oszacowaniach

Zaawansowane inżynieryjne dane szacunkowe: Kontrola

Dane dotyczące energii mogą być wyliczone na podstawie informacji uzyskanych przez niezależnego kontrolera w czasie audytu, lub innego rodzaju kontroli, w jednym lub kilku punktach docelowych. Na tej podstawie można opracowane bardziej wyszukane algorytmy/modele symulacyjne, które mogą być zastosowane w większym skupisku punktów (np. budynków, urządzeń, pojazdów itd.). Metoda ta potwierdzi jedynie oszczędności energetyczne, ale ich nie zweryfikuje.

Proste inżynieryjne dane szacunkowe: Brak kontroli

Dane mogą być oszacowane z zastosowaniem zasad inżynieryjnych, bez wykorzystywania danych zebranych w punkcie badanym, ale przy założeniach opartych na specyfikacjach wyposażenia, charakterystyce działania, profilach operacyjnych zastosowanych działań oraz klauzul opartych na statystyce.

3.  Jak postępować w przypadku niepewności

Wszystkie metody wymienione w Rozdziale 2 niniejszego załącznika mogą zawierać pewien stopień niepewności. Niepewność może być wynikiem(21) :

Niepewność może być także spowodowana planowanymi bądź nieplanowanymi założeniami; mają one zazwyczaj związek z oszacowaniami, klauzulami i/lub wykorzystaniem danych inżynieryjnych. Występowanie błędów wiąże się z wybranym systemem gromadzenia danych, przedstawionym w zarysie w Rozdziale 2 niniejszego załącznika. Zaleca się sporządzenie dalszego wyszczególnienia niepewności.

Państwa Członkowskie mogą wybrać do zastosowania system niepewności mierzalnej przy składaniu sprawozdania w sprawie celów wyznaczonych w niniejszej dyrektywie. Niepewność mierzalna będzie wyrażona w sposób zrozumiały ze statystycznego punktu widzenia, z podaniem dokładności oraz poziomu wiarygodności. Przykładowo, "stwierdzono błąd ilościowy o wartości ± 20% stwierdzonej przy 90% wiarygodności".

Przy zastosowaniu metody niepewności mierzalnej Państwa Członkowskie muszą także uwzględnić fakt, że możliwy do przyjęcia poziom niepewności, wymagany przy obliczaniu oszczędności, jest funkcją poziomu oszczędności oraz efektywności kosztów malejącej niepewności.

4.  W jaki sposób weryfikować oszczędności energetyczne

O ile jest to ekonomicznie wykonalne, weryfikacja oszczędności energetycznych uzyskanych w wyniku określonej usługi energetycznej, programu lub działania służącego wydajności energetycznej, dokonana jest przez stronę trzecią. Weryfikacja może być dokonana przez certyfikowanych konsultantów, przedsiębiorstwa usług energetycznych lub innych uczestników rynku. Odpowiednie władze lub agencje Państwa Członkowskiego, o których mowa w art. 4 mogą udzielić w tej sprawie dalszych instrukcji.

Źródła: A European Ex-post Evaluation Guidebook for DSM and EE Service Programmes; Międzynarodowa Agencja Energii IEA, Baza danych INDEEP; IPMVP, Tom 1 (wersja Marzec 2002).

ZAŁĄCZNIK V

Opracowanie wzorców jest możliwe dla następujących rynków i podrynków przetwarzania energii:

1.  Rynek dla sprzętu gospodarstwa domowego/technologii informacyjnej i oświetlenia:

1.1  Urządzenia kuchenne (sprzęt elektryczny);

1.2  Technologie w dziedzinie informacji/rozrywki;

1.3  Oświetlenie.

2.  Rynek dla domowych technologii grzewczych:

2.1  Ogrzewanie;

2.2  Zaopatrzenie w ciepłą wodę;

2.3  Klimatyzacja;

2.4  Wentylacja;

2.5  Izolacja grzewcza;

2.6  Okna.

3.  Rynek dla pieców przemysłowych.

4.  Rynek dla energii maszynowej w przemyśle.

5.  Rynek dla instytucji sektora publicznego:

5.1  Szkoły/administracja publiczna;

5.2  Szpitale;

5.3  Pływalnie;

5.4  Oświetlenie uliczne.

6.  Rynek dla usług transportowych.

(1) Dz.U. C 120 z 20.5.2005, str. 115. (2) Dz.U. C 318 z 22.12.2004, str. 19. (3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2005 r. (4) Zielona Księga "Ku europejskiej strategii bezpieczeństwa energetycznego" (COM(2000) 769) . (5) Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2004/85/WE (Dz.U. L 236 z 7.7.2004. str. 10). (6) Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57. (7) Implementing the internal energy market: First benchmarking report; Komisja Europejska, 2002. (8) Dz.U. C 394 z 17.12.1998, str. 1. (9) Dz.U. C 343 z 5.12.2001, str. 190. (10) Wnioski Rady: Biuletyn 5-2000, pkt 1.4.41. (11) Dz.U. L 237 z 22.9.1993, str. 28. (12) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. (13) Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 65. (14) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, str. 32. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2004/101/WE (Dz.U. L 338 z 13.11.2004, str. 18). (15) Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r. (16) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 114), zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1874/2004 (Dz.U. L 326 z 29.10.2004, str. 17). (17) Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 31 marca 2004 w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 1), zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1874/2004. (18) Zawartość metanu 93,0%. (19) Państwa Członkowskie mogą zastosować inne wartości w zależności od rodzaju drewna opałowego, najczęściej wykorzystywanego w danym Państwie. (20) Dla oszczędności wyrażonej w kWh energii elektrycznej Państwa Członkowskie mogą zastosować współczynnik standardowy = 2,5, który wyraża oszacowaną na 40% przeciętną wydajność produkcji energii w UE podczas okresu docelowego. Źródło: Eurostat. (21) Model ustalania poziomu niepewności mierzalnej, oparty na trzech podanych rodzajach błędów, zamieszczono w Załączniku B w International Performance Measurement & Verification Protocol (IPMVP).