(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski ,

–   uwzględniając projekt Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2004)0516),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 i art. 175 ust. 1 Traktatu WE, na mocy których Komisja przedstawiła projekt Parlamentowi (C6-0099/2004),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0108/2005),

1.   zatwierdza zmieniony projekt Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1) ,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2) ,

stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu(3) ,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Polityka Wspólnoty w kwestii środowiska musi dążyć do wysokiego poziomu ochrony, biorąc pod uwagę różnorodność sytuacji w różnych regionach Wspólnoty. Przy opracowywaniu polityki w zakresie środowiska od Wspólnoty oczekuje się wzięcia pod uwagę dostępnych danych naukowych i technicznych, warunków środowiskowych w różnych regionach Wspólnoty, gospodarczego i społecznego rozwoju Wspólnoty jako całości oraz zrównoważonego rozwoju jej regionów. Dla wielu polityk w kwestii środowiska niezbędne są informacje związane z aspektem przestrzennym. Ponadto te same informacje są często potrzebne do formułowania i wdrażania innych polityk wspólnotowych, które zgodnie z art. 6 Traktatu muszą zawierać wymagania dotyczące ochrony środowiska. Aby doprowadzić do takiej integracji, należy ustanowić instrument koordynacji pomiędzy podmiotami dostarczającymi informacje na te tematy i użytkownikami tych informacji, tak aby możliwe było łączenie informacji i wiedzy pochodzących z różnych sektorów.

(2)  Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego, przyjęty decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(4) , wymaga poświęcenia szczególnej uwagi kwestiom mającym na celu zapewnienie, aby formułowanie polityk wspólnotowych w zakresie środowiska odbywało się w sposób zintegrowany, biorąc pod uwagę różnice regionalne i lokalne. Program wymaga również położenia nacisku na rozwój europejskich inicjatyw mających na celu zwiększanie świadomości społeczeństwa i władz lokalnych oraz na podwyższaniu poziomu wiedzy naukowej oraz danych i informacji na temat stanu środowiska naturalnego oraz jego tendencji. Wymaga on również przeprowadzenia następujących działań priorytetowych: oceny ex-ante i ex-post środków polityki, rozwoju powiązań w dziedzinie informacji, szkoleń, badań, edukacji i polityk pomiędzy podmiotami związanymi ze środowiskiem oraz innymi, zapewnienia regularnych informacji m.in. w celu powiadamiania szerszej społeczności oraz rewidowania i regularnego monitorowania systemów informacji i sprawozdań. Dodatkowo wymaga on skutecznego zajęcia się monitorowaniem i zbieraniem danych w przyszłym prawodawstwie w sprawie środowiska naturalnego oraz zwiększenia rozwoju narzędzi oraz wniosków w sprawie monitorowania ziemi, aby wesprzeć Państwa Członkowskie w opracowywaniu odpowiednich systemów zbierania danych. Istnieje wiele poważnych problemów dotyczących dostępności, jakości i organizacji informacji przestrzennej potrzebnej do osiągnięcia celów wyznaczonych w Szóstym wspólnotowym programie działań w zakresie środowiska naturalnego.

(3)  Problemy dotyczące dostępności, jakości i organizacji informacji przestrzennej są problemami wspólnymi dla wielu obszarów działalności informacji i doświadczają ich władze publiczne na różnych poziomach. Rozwiązanie tych problemów wymaga działań nastawionych na wymianę, dzielenie się, dostęp i stosowanie interoperacyjnych danych przestrzennych i serwisów danych przestrzennych z różnych poziomów władz publicznych i różnych sektorów. Należy zatem utworzyć infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie.

(4)  Infrastruktura Informacji Przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej, nazywana również INSPIRE, powinna opierać się na infrastrukturach informacji przestrzennej stworzonych przez Państwa Członkowskie, które są zgodne ze wspólnymi zasadami i uzupełniane środkami na poziomie wspólnotowym. Środki te powinny zapewnić zgodność i możliwość stosowania w kontekście transgranicznym infrastruktur informacji przestrzennej stworzonych przez Państwa Członkowskie.

(5)  Infrastruktury informacji przestrzennej w Państwach Członkowskich powinny być opracowane tak, aby zapewnić przechowywanie, udostępnianie oraz utrzymywanie danych przestrzennych na najodpowiedniejszym poziomie; aby możliwe było łączenie w jednolity sposób danych przestrzennych pochodzących z różnych źródeł we Wspólnocie i równoczesne wykorzystywanie ich przez kilku użytkowników i do celów kilku aplikacji; aby możliwe było wykorzystywanie danych przestrzennych zebranych na jednym poziomie władz publicznych przez wszystkie poziomy władz publicznych; aby dane przestrzenne były udostępniane na warunkach, które nie ograniczają ich szerokiego wykorzystywania; aby łatwo było znaleźć dostępne dane przestrzenne, ocenić ich przydatność dla danego celu oraz poznać warunki odnoszące się do ich wykorzystywania.

(6)  Informacje przestrzenne, o których mowa w niniejszej dyrektywie, oraz informacje, których dotyczy dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska(5) , w pewnym stopniu się pokrywają. Jednakże techniczne i ekonomiczne aspekty informacji przestrzennych utrudniają stosowanie ich w celu wspierania polityki ochrony środowiska oraz włączenie kwestii środowiskowych do innych obszarów działalności. W związku z tym potrzebne jest wprowadzenie szczególnych przepisów w odniesieniu do informacji przestrzennej, dotyczących zobowiązań, wyjątków i zabezpieczeń. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy 2003/4/WE za wyjątkiem niektórych przepisów odnoszących się do powodów ograniczenia dostępu do danych przestrzennych, o których mowa w niniejszej dyrektywie, unikając możliwości nadmiernego ograniczania dostępu do danych przestrzennych, o których mowa w niniejszej dyrektywie.

(7)  Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego(6) , której cele uzupełniają cele niniejszej dyrektywy. Jednakże Komisja powinna podjąć dalsze środki w celu poruszenia kwestii istotnych dla ponownego wykorzystywania konkretnej kategorii informacji sektora publicznego, której dotyczy niniejsza dyrektywa.

(8)  Ustanowienie Infrastruktury Informacji Przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej stanowić będzie znaczącą wartość dodaną do – a także będzie korzystać z – innych inicjatyw wspólnotowych, takich jak rozporządzenie Rady (WE) nr 876/2002 z dnia 21 maja 2002 r. ustanawiające Wspólne Przedsiębiorstwo Galileo(7) oraz Globalny Monitoring dla Środowiska i Bezpieczeństwa (Global Monitoring for Environment and Security – GMES): Ustanowienie wydolności GMES do roku 2008(8) . Aby wykorzystać synergię pomiędzy tymi dwoma inicjatywami, Państwa Członkowskie powinny rozważyć korzystanie z danych i usług powstałych w wyniku programów Galileo i GMES, kiedy tylko staną się one dostępne, a szczególnie z pochodzących z Galileo informacji odnoszących się do czasu i przestrzeni.

(9)  Na poziomie krajowym i wspólnotowym podejmuje się wiele inicjatyw mających na celu gromadzenie, harmonizację lub organizację rozpowszechniania czy wykorzystania informacji przestrzennych. Inicjatywy takie mogą być zainicjowane ustawodawstwem wspólnotowym (np. decyzją Komisji 2000/479/WE z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie wdrożenia europejskiego rejestru emisji zanieczyszczeń (EPER) zgodnie z art. 15 dyrektywy Rady 96/61/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC)(9) , rozporządzeniem (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczącym monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest focus)(10) , w ramach programów finansowanych przez Wspólnotę (np. CORINE land cover, Europejski System Informacji o Polityce Transportowej) lub może pochodzić od inicjatyw podejmowanych na poziomie krajowym lub regionalnym. Niniejsza dyrektywa nie tylko uzupełni takie inicjatywy tworząc ramy, które pozwolą im stać się interoperacyjnymi, lecz będzie rozwijać istniejące doświadczenia i inicjatywy zamiast powtarzać wykonaną już pracę.

(10)  Niniejsza dyrektywa powinna się stosować do danych przestrzennych przechowywanych przez władze publiczne lub w ich imieniu oraz do wykorzystania danych przestrzennych przez władze publiczne w wykonywaniu ich publicznych zadań. Jednak z pewnymi zastrzeżeniami powinna się również stosować do danych przestrzennych przechowywanych przez osoby fizyczne lub prawne inne niż władze publiczne, pod warunkiem wystąpienia o to przez wspomniane osoby fizyczne lub prawne.

(11)  Niniejsza dyrektywa nie powinna wyznaczać wymagań w odniesieniu do gromadzenia nowych danych dotyczących stanu środowiska naturalnego lub przedkładania takich informacji Komisji, ponieważ kwestie te są regulowane innym ustawodawstwem w sprawie środowiska.

(12)  Wdrażanie infrastruktur na poziomie krajowym powinno odbywać się stopniowo, a co za tym idzie, grupom danych przestrzennych, do których odnosi się niniejsza dyrektywa, należy przyznać różne poziomy pierwszeństwa. Przy wdrażaniu należy wziąć pod uwagę stopień przydatności danych przestrzennych dla szerokiej gamy zastosowań w różnych obszarach polityki, priorytetową wagę działań wynikających z polityk Wspólnoty, które potrzebują zharmonizowanych danych przestrzennych oraz postępy już poczynione przez działania harmonizacyjne podejmowane w Państwach Członkowskich.

(13)  Główną przeszkodą w pełnym wykorzystaniu dostępnych danych jest strata czasu i środków na poszukiwanie istniejących danych przestrzennych lub sprawdzanie, czy mogą one być użyte w danym celu.. Państwa Członkowskie powinny zatem dostarczyć opisy dostępnych grup danych przestrzennych oraz usług w formie metadanych.

(14)  Ponieważ duża różnorodność formatów i struktur, w których dane przestrzenne są zorganizowane i dostępne we Wspólnocie, utrudnia efektywne formułowanie, wdrażanie, monitorowanie i ocenę wspólnotowego ustawodawstwa bezpośrednio lub pośrednio dotyczącego środowiska, należy przyjąć środki wykonawcze ułatwiające korzystanie z danych przestrzennych z różnych źródeł i różnych Państw Członkowskich. Środki te powinny mieć na celu uczynienie zestawów danych przestrzennych interoperacyjnymi, a Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby dostęp do żadnych danych lub informacji potrzebnych do osiągnięcia interoperacyjności nie był w jakikolwiek sposób ograniczony.

(15)  Do dzielenia się danymi przestrzennymi pomiędzy różnymi poziomami władz publicznych we Wspólnocie niezbędne są usługi sieciowe. Usługi te powinny umożliwiać wyszukiwanie, przetwarzanie, przeglądanie i pobieranie danych przestrzennych oraz wykorzystywanie danych przestrzennych i usług świadczonych drogą internetową. Aby zapewnić interoperacyjność infrastruktur utworzonych przez Państwa Członkowskie, usługi sieciowe powinny działać zgodnie ze wspólnie uzgodnionymi specyfikacjami i minimalnymi kryteriami wydajności. Sieć usług powinna również obejmować usługi połączeń sieciowych , co pozwoli władzom publicznym na udostępnianie swoich zestawów danych przestrzennych i usług.

(16)  Doświadczenie w Państwach Członkowskich pokazuje, że dla udanego wdrożenia infrastruktury informacji przestrzennej ważne jest bezpłatne udostępnienie minimalnej ilości usług. Państwa Członkowskie i Unia Europejska powinny zatem udostępnić, jako minimum i bezpłatnie, usługi zezwalające na odkrywanie i przeglądanie zestawów danych przestrzennych.

(17)  Niektóre zestawy danych przestrzennych i usług istotne dla polityk wspólnotowych bezpośrednio lub pośrednio wpływających na środowisko są w posiadaniu i są obsługiwane przez strony trzecie. Państwa Członkowskie powinny zatem zaoferować stronom trzecim możliwość wniesienia wkładu w infrastruktury na poziomie krajowym pod warunkiem, że nie pogorszy to spójności i łatwości użytkowania danych i usług przestrzennych będących częściami tej infrastruktury.

(18)  Aby pomóc w integracji infrastruktur krajowych ze wspólnotową infrastrukturą informacji przestrzennej, Państwa Członkowskie powinny zapewnić dostęp do swoich infrastruktur przez geo-portal Wspólnoty obsługiwany przez Komisję oraz przez wszelkie drogi dostępu, które same zdecydują się obsługiwać.

(19)  Aby udostępnić informacje z różnych poziomów władz publicznych, Państwa Członkowskie powinny usunąć bariery, które napotykają te władze na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym przy wykonywaniu swoich funkcji publicznych mogących mieć pośredni lub bezpośredni wpływ na środowisko. Bariery te należy usunąć na etapie, na którym informacje mają zostać użyte do wykonywania funkcji publicznych. W wypadkach prowadzenia przez władze publiczne nie tylko działalności publicznej, ale też gospodarczej, Państwa Członkowskie powinny podjąć stosowne środki, aby zapobiec zakłóceniu konkurencji.

(20)  Ramy służące do dzielenia się danymi przestrzennymi pomiędzy władzami publicznymi powinny być neutralne nie tylko względem władz publicznych w obrębie Państwa Członkowskiego, lecz również władz publicznych w innych Państwach Członkowskich oraz instytucji wspólnotowych. Ponieważ instytucje i organy wspólnotowe muszą często integrować i oceniać informacje przestrzenne z innych Państw Członkowskich, powinny mieć możliwość uzyskania dostępu oraz skorzystania z danych przestrzennych i powiązanych z nimi usług na zharmonizowanych warunkach.

(21)  Wykluczenie ograniczeń natury finansowej w miejscu dostępu nie uniemożliwia władzom publicznym, które wytwarzają zestawy danych przestrzennych i świadczą związane z nimi usługi, otrzymywania rekompensat finansowych od władz publicznych używających tych zestawów danych przestrzennych i korzystających ze związanych z nimi usług.

(22)  Aby stymulować rozwijanie przez strony trzecie usług o wartości dodanej, z korzyścią zarówno dla władz publicznych, jak i społeczeństwa, należy ułatwić dostęp oraz ponowne wykorzystanie danych przestrzennych, a dostęp ten powinien przekraczać granice administracyjne i państwowe.

(23)  Skuteczne wprowadzanie infrastruktury informacji przestrzennej wymaga koordynacji tych wszystkich, którzy są zainteresowani zbudowaniem takiej infrastruktury, jako wprowadzający dane lub ich użytkownicy. Należy zatem ustanowić odpowiednie struktury koordynacyjne na różnych szczeblach rządowych oraz uwzględnić podział uprawnień i obowiązków pomiędzy Państwami Członkowskimi.

(24)  Aby wykorzystać doświadczenie europejskich i międzynarodowych organów normalizacyjnych, środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny wspierać się na normach przyjętych przez europejskie organy normalizacyjne zgodnie z procedurą wyznaczoną dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych(11) oraz na normach przyjętych przez międzynarodowe organy normalizacyjne .

(25)  Ponieważ Europejska Agencja Ochrony Środowiska ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska(12) ma za zadanie dostarczanie Wspólnocie obiektywnych, rzetelnych i porównywalnych informacji na temat środowiska na poziomie wspólnotowym, i dąży między innymi do polepszenia przepływu ważnych dla polityki informacji o środowisku pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz instytucjami wspólnotowymi, powinna się ona brać aktywny udział we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.

(26)  Ponieważ niniejsza dyrektywa jest dyrektywą ramową, jej wdrożenie wymaga podjęcia dalszych decyzji, biorących pod uwagę zmieniający się kontekst polityczny, instytucjonalny i organizacyjny oraz szybki postęp technologiczny w zakresie usług i systemów danych przestrzennych. Środki potrzebne do wdrożenia niniejszej dyrektywy należy zatem przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(13) .

(27)  Prace przygotowawcze nad decyzjami dotyczącymi wdrażania niniejszej dyrektywy oraz przyszłej ewolucji infrastruktury informacji przestrzennej we Wspólnocie wymagają ciągłego monitorowania wdrażania dyrektywy oraz regularnych sprawozdań.

(28)  Celu niniejszej dyrektywy – ustanowienia infrastruktury informacji przestrzennej we Wspólnocie – same Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć w wystarczającym stopniu ze względu na jego aspekty transnarodowe oraz z powodu ogólnej wewnątrzwspólnotowej potrzeby koordynacji warunków dostępu do danych przestrzennych. Może on zatem zostać lepiej osiągnięty na szczeblu wspólnotowym i Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą subsydiarności, jak stanowi art. 5 Traktatu. Zgodnie z opisaną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Przepisy ogólne

Artykuł 1

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia elementy lub główne składniki planowania strategicznego przeznaczone do tworzenia infrastruktury informacji przestrzennej we Wspólnocie dla celów polityki zrównoważonego wzrostu we Wspólnocie oraz polityk lub działań mogących mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na środowisko naturalne i zarządzanie przestrzenne .

2.  Infrastruktura informacji przestrzennej we Wspólnocie opiera się na infrastrukturach informacji przestrzennej ustanowionych i obsługiwanych przez Państwa Członkowskie oraz na każdej odpowiedniej infrastrukturze istniejącej już na szczeblu wspólnotowym .

Elementy składowe tych infrastruktur zawierają metadane, zestawy danych przestrzennych oraz związanych z nimi usług, usługi i technologie sieciowe, umowy dotyczące podziału, dostępu i użytkowania, a także mechanizmy, procesy oraz procedury koordynacji i monitorowania .

Artykuł 2

1.  Niniejsza dyrektywa nie uchybia przepisom dyrektywy 2003/4/WE, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów.

2.  Niniejsza dyrektywa nie uchybia przepisom dyrektywy 2003/98/WE.

Artykuł 3

Artykuł 4

1.  Niniejsza dyrektywa obejmuje zestawy danych przestrzennych spełniające następujące warunki

2.  Niniejsza dyrektywa obejmuje również usługi dotyczące danych przestrzennych związanych z danymi zawartymi w zestawach danych przestrzennych określonych w ust. 1.

3.  W przypadku zestawów danych przestrzennych spełniających warunek zawarty w ust. 1 lit. c), ale w stosunku do których prawa własności intelektualnej są w posiadaniu osoby trzeciej, władze publiczne mogą podjąć działania na mocy niniejszej dyrektywy tylko za zgodą tej osoby trzeciej .

4.  W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejsza dyrektywa obejmuje zestawy danych przestrzennych przetrzymywane przez lub w imieniu władz publicznych działających na najniższym szczeblu rządowym w Państwie Członkowskim wyłącznie, gdy zbieranie lub rozprowadzanie takich zestawów danych przestrzennych koordynowane jest przez inne władze publiczne lub jest wymagane prawem krajowym.

5.  Komisja może dostosować jednostki tematyczne odnoszące się do danych przestrzennych określonych w załącznikach I, II i III zgodnie z procedurą określoną art. 27 ust. 2, tak, aby wziąć pod uwagę zmieniające się zapotrzebowanie na dane przestrzenne dla celów polityk wspólnotowych bezpośrednio lub pośrednio dotyczących środowiska.

Metadane

Artykuł 5

1.  Państwa Członkowskie zapewniają stworzenie metadanych dotyczących zestawów danych przestrzennych oraz związanych z nimi usług, a także bieżące uaktualnianie tych metadanych.

2.  Metadane zawierają informacje dotyczące:

3.  Państwa Członkowskie podejmują kroki niezbędne dla zapewnienia kompletności i odpowiedniej jakości metadanych.

Artykuł 6

Artykuł 7

Komisja przyjmuje przepisy do wdrożenia art. 5 zgodnie z procedurą wymienioną w art. 27 ust. 2.

Interoperacyjność zestawów danych przestrzennych i związanych z nimi usług

Artykuł 8

1.  Komisja, zgodnie z procedurą wymienioną w art. 27 ust. 2 , przyjmuje przepisy wykonawcze określające:

2.  Przedstawiciele Państw Członkowskich na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym mogą otrzymać, z racji swojej roli jako wytwórców, posiadaczy i dostawców danych przestrzennych, jak również jako osoby fizyczne i prawne, zainteresowane opisywanymi danymi przestrzennymi z racji swojej roli w infrastrukturze informacji przestrzennej, która obejmuje użytkowników, producentów, dostawców usług o wartości dodanej lub organ koordynujący otrzymują możliwość uczestnictwa w dyskusjach przygotowawczych dotyczących treści przepisów wykonawczych wymienionych w ust. 1, przed ich rozpatrzeniem przez Komitet, o którym mowa w art. 27 ust. 1.

Artykuł 9

1.  Przepisy wykonawcze wymienione w art. 8 ust. 1 są tak skonstruowane, aby zapewnić możliwość łączenia zestawów danych przestrzennych i interakcji usług, w taki sposób, aby otrzymany wynik był przedstawiającą wartość dodaną, spójną kombinacją, niewymagającą szczególnych wysiłków ze strony osoby obsługującej ani maszyny.

2.  Przepisy wykonawcze wymienione w art. 8 ust. 1 obejmują definicję i klasyfikację obiektów przestrzennych dotyczących danych przestrzennych oraz sposobu, w jaki te dane przestrzenne opisują odniesienia geograficzne.

Artykuł 10

1.  W przypadku zestawów danych przestrzennych odpowiadających jednostkom tematycznym wymienionym w załącznikach I i II, przepisy wykonawcze wymienione w art. 8 ust. 1 spełniają warunki wymienione w ust. 2, 3 i 4 tego artykułu .

2.  Przepisy wykonawcze dotyczą następujących aspektów danych przestrzennych:

3.  Przepisy wykonawcze są tak skonstruowane, aby zapewnić spójność informacji odnoszących się do tej samej lokalizacji lub informacji odnoszących się do tego samego obiektu przedstawionego w różnej skali.

4.  Przepisy wykonawcze są tak skonstruowane, aby zapewnić porównywalność informacji pochodzących z różnych zestawów danych przestrzennych pod względem aspektów wymienionych w art. 9 ust. 2 oraz w ust. 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 11

Artykuł 12

Państwa Członkowskie zapewniają doprowadzenie do zgodności z tymi specyfikacjami zestawów danych przestrzennych zebranych lub aktualizowanych później niż w ciągu dwóch lat po przyjęciu odpowiednich specyfikacji wymienionych w art. 8 ust. 1 poprzez adaptację zestawów danych przestrzennych lub poprzez ich przekształcenie.

Artykuł 13

1.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszelkie informacje lub dane potrzebne zgodnie z przepisami wykonawczymi wymienionymi w art. 8 ust. 1 zostały udostępnione władzom publicznym lub stronom trzecim zgodnie z warunkami, które nie ograniczają ich użycia w tym celu.

2.  Aby zapewnić spójność danych przestrzennych odnoszących się do cech przestrzennych lokalizacji znajdującej się na granicy pomiędzy dwoma lub większą liczbą Państw Członkowskich , Państwa Członkowskie tam, gdzie jest to właściwe, decydują za obopólną zgodą o opisie i pozycji takich wspólnych cech.

Usługi sieciowe

Artykuł 14

1.  Państwa Członkowskie tworzą i obsługują usługi w zakresie połączeń sieciowych , aby udostępnić metadane i zestawy danych przestrzennych oraz związanych z nimi usług poprzez usługi opisane w art . 15 ust. 1 .

2.  Usługi w zakresie połączeń sieciowych, o których mowa w ust. 1, udostępnia się władzom publicznym.

3.  Usługi w zakresie połączeń sieciowych, o których mowa w ust. 1, udostępnia się stronom trzecim na ich prośbę, pod warunkiem, że ich zestawy danych przestrzennych oraz związane z nimi usługi są zgodne z przepisami wykonawczymi ustanawiającymi wymagania dotyczące w szczególności metadanych, usług sieciowych i interoperacyjności.

Artykuł 15

1.  Państwa Członkowskie tworzą i obsługują sieć następujących usług odnośnie do zestawów danych przestrzennych oraz związanych z nimi usług, dla których metadane zostały utworzone zgodnie z niniejszą dyrektywą:

Usługi te są proste w użyciu i publicznie dostępne za pośrednictwem Internetu lub innego odpowiedniego środka telekomunikacji.

2.  Dla celów usług wymienionych w ust. 1 lit. a), wprowadza się jako minimum następującą kombinację kryteriów wyszukiwania:

3.  Usługi przekształcania wymienione w ust. 1 lit d) są połączone z innymi usługami wymienionymi w tym ustępie w sposób umożliwiający obsługiwanie wszystkich tych usług zgodnie z przepisami wykonawczymi zawartymi w art. 8 .

Artykuł 16

1.  W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE oraz art. 15 ust. 1 niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć publiczny dostęp do usług wymienionych w art. 15 ust. 1 lit b) i e) lub do usług handlu za pośrednictwem Internetu, wymienionych w art. 17 ust. 2 , w wypadkach, w których dostęp taki niekorzystnie wpłynąłby na którąkolwiek z następujących kwestii:

2.  2 Przyczyny ograniczania dostępu wymienione w ust. 1 interpretuje się w sposób restrykcyjny, biorąc pod uwagę w poszczególnych przypadkach interes publiczny, któremu służyłoby udzielenie tego dostępu. W każdym poszczególnym przypadku interes publiczny, któremu służyłoby ujawnienie informacji, porównuje się z interesem publicznym, któremu służyłoby ograniczenie lub uwarunkowanie dostępu. Państwa Członkowskie nie mogą z racji ust. 1 lit. a), d), e) oraz f) ograniczać dostępu do informacji dotyczących emisji do środowiska naturalnego.

Artykuł 17

1.  Państwa Członkowskie zapewniają bezpłatny publiczny dostęp do usług wymienionych w art. 15 ust. 1 lit. a) i b). W celu ochrony praw własności intelektualnej przysługujących władzom publicznym w odniesieniu do danych przestrzennych, dane udostępniane za pomocą usług wymienionych w art. 15 ust. 1 lit. b) mogą mieć formę uniemożliwiającą ich ponowne użycie dla celów komercyjnych oraz może być przewidziana licencja elektroniczna, aby ograniczyć możliwość użycia tych danych.

2.  Tam, gdzie władze publiczne pobierają opłaty za usługi wymienione w art. 15 ust. 1 lit. c) i e), Państwa Członkowskie zapewniają dostępność usług handlu za pośrednictwem Internetu.

Artykuł 18

1.  Komisja zakłada i obsługuje geo-portal Wspólnoty.

2.  Państwa Członkowskie zapewniają dostęp przez geo-portal Wspólnoty do usług wymienionych w art. 15 ust. 1.

Państwa Członkowskie mogą również zapewnić dostęp do tych usług przez swoje własne punkty dostępu.

Artykuł 19

Podział oraz ponowne wykorzystanie danych

Artykuł 20

1.  Państwa Członkowskie przyjmują środki służące do dzielenia się zestawami danych przestrzennych oraz związanymi z nimi usługami pomiędzy władzami publicznymi. Środki te umożliwiają władzom publicznym Państw Członkowskich oraz instytucjom i organom Wspólnoty uzyskanie dostępu do zestawów danych przestrzennych i związanych z nimi usług oraz wymianę i wykorzystywanie tych zestawów i usług dla celów zadań publicznych, które mogą mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na środowisko naturalne.

Środki opisane w ustępie pierwszym wykluczają jakiekolwiek ograniczenia w miejscach dostępu, w szczególności natury transakcyjnej, proceduralnej, prawnej, instytucjonalnej lub finansowej. Państwa Członkowskie zapewniają, że implementacja tych środków nie wpływa niekorzystnie na dostępność zestawów danych przestrzennych i związanych z nimi usług.

2.  Te same ustalenia w zakresie dzielenia się danymi przestrzennymi, opisane w ust. 1, mają zastosowanie do organów utworzonych na podstawie umów międzynarodowych, których stronami są Państwa Członkowskie lub Wspólnota, do wykonywania zadań, które mogą mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na środowisko naturalne.

3.  Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapobiec zakłócaniu konkurencji.

4.  Instytucje i organy Wspólnoty mają dostęp do zestawów danych przestrzennych i związanych z nimi usług na zharmonizowanych warunkach. . Komisja, zgodnie z procedurą opisaną w art. 27 ust. 2, przyjmuje przepisy wykonawcze regulujące taki dostęp i związane z nim prawa do użytkowania.

Artykuł 21

Komisja, zgodnie z procedurą opisaną w art. 27 ust. 2, przyjmuje przepisy wykonawcze zwiększające możliwość ponownego wykorzystania zestawów danych przestrzennych i związanych z nimi usług przez strony trzecie. Te przepisy wykonawcze mogą zawierać ustanowienie wspólnych warunków licencjonowania.

Ustanowienie wspólnych licencji nie ograniczy niepotrzebnie możliwości ponownego wykorzystania danych i wykorzystania usług oraz nie zostanie użyte do ograniczenia konkurencji.

Koordynacja i działania uzupełniające

Artykuł 22

1.  Państwa Członkowskie zapewniają wyznaczenie, na poszczególnych szczeblach rządowych, odpowiednich struktur i mechanizmów do koordynacji udziału wszystkich stron zainteresowanych ich infrastrukturą informacji przestrzennej, takich jak użytkownicy, producenci, dostawcy usług o wartości dodanej oraz organy koordynujące należą do osób zainteresowanych infrastrukturą informacji przestrzennej .

2.  Udział ten zawiera określenie potrzeb użytkownika, dostarczenie informacji o istniejących praktykach oraz opinii na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy.

Artykuł 23

1.  Komisja jest odpowiedzialna za koordynację infrastruktury informacji przestrzennej we Wspólnocie na szczeblu wspólnotowym, a pomaga jej w tym Europejska Agencja Ochrony Środowiska.

2.  Każde Państwo Członkowskie określa strukturę koordynacyjną odpowiedzialną za kontakty z Komisją w kwestiach związanych z niniejszą dyrektywą, biorąc pod uwagę podział uprawnień i obowiązków w Państwach Członkowskich.

Artykuł 24

Normy przyjęte przez europejskie organy normalizacyjne zgodnie z procedurą wyznaczoną dyrektywą 98/34/WE oraz przez międzynarodowe organy normalizacyjne mogą wspierać wdrażanie niniejszej dyrektywy.

Postanowienia końcowe

Artykuł 25

1.  Państwa Członkowskie monitorują wdrażanie i wykorzystywanie swoich infrastruktur informacji przestrzennej.

2.  Monitorowanie opisane w ust. 1 odbywa się zgodnie z przepisami wykonawczymi przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą opisaną w art. 27 ust. 2.

3.  Informacje uzyskane w wyniku monitorowania opisanego w ust. 1 są stale udostępniane Komisji i udostępniane publicznie .

Artykuł 26

1.  Państwa Członkowskie zdają Komisji raport z wdrażania niniejszej dyrektywy oraz z doświadczeń uzyskanych podczas jej stosowania. Raport zawiera:

2.  Raport opisany w ust. 1 przysyłany jest do Komisji co trzy lata, poczynając od roku ...(18)

3.  Komisja, zgodnie z procedurą opisaną w art. 27 ust. 2, przyjmuje przepisy wykonawcze dla ust. 1.

Artykuł 27

1.  Komisji pomaga Komitet.

2.  W przypadku odniesień do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.

Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.  Komitet przyjmuje swój regulamin.

Artykuł 28

Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport ze stosowania niniejszej dyrektywy oparty na raportach Państw Członkowskich, o których mowa w art. 26 , do ...(19) , a następnie co sześć lat.

Tam, gdzie to konieczne, do raportu dołącza się projekt działań Wspólnoty.

Artykuł 29

1.  Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do ...(20) *. Przedstawiają też Komisji bezzwłocznie tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2.  Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego, które przyjęły w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 30

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 31

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Jednostki tematyczne danych przestrzennych określone w art. 6 lit. a), art. 10 ust. 1 oraz art. 11 lit. a)

1.  Systemy oznaczania współrzędnego

Systemy jednoznacznego przestrzennego oznaczania informacji przestrzennej jako zbioru współrzędnych (x,y,z) i/lub szerokości, długości i wysokości na bazie geodezyjnych danych horyzontalnych i wertykalnych.

2.  Systemy siatki geograficznej

Zharmonizowana wielorozdzielcza siatka o wspólnym punkcie wyjścia i znormalizowanej lokalizacji oraz wielkości pól siatki.

3.  Nazwy geograficzne

Nazwy obszarów, regionów, miejscowości, miast, przedmieść, miasteczek lub osiedli, lub każdej innej jednostki geograficznej lub topograficznej o znaczeniu publicznym lub historycznym.

4.  Jednostki administracyjne

Jednostki administracyjne dzielące terytorium państwowe dla celów zarządu na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym. Jednostki administracyjne podzielone są granicami administracyjnymi. Włącza się w to również granice terytorium państwowego oraz wybrzeże.

5.  Sieci transportu

Sieci transportu drogowego, kolejowego, powietrznego i wodnego oraz związana z nimi infrastruktura. Włącza się w to połączenia pomiędzy różnymi sieciami. Zalicza się do nich także sieć transportu transeuropejskiego w rozumieniu decyzji nr 1692/96/WE(21) oraz przyszłych zmian tej decyzji.

6.  Hydrografia

Elementy hydrograficzne, zarówno naturalne, jak i sztuczne, włączając w to rzeki, jeziora, wody przejściowe, zbiorniki, zbiorniki wód podziemnych, kanały oraz inne masy wodne, tam, gdzie jest to stosowne w formie sieci i połączone z innymi sieciami. Zalicza się tu także dorzecza oraz sub-zbiorniki w rozumieniu dyrektywy 2000/60/WE(22) .

7.  Miejsca chronione

Obszar przeznaczony lub uregulowany i zarządzany tak, aby osiągnąć konkretne cele ochronne.

ZAŁĄCZNIK II

Jednostki tematyczne danych przestrzennych określone w art. 6 lit. a), art. 10 ust. 1 oraz art. 11 lit. b)

1.  Wysokość nad poziomem morza

Cyfrowe modele ukształtowania powierzchni lądów, lodów oraz oceanów. Jednostka ta obejmuje także rzeźbę terenu, batymetrię oraz linie brzegowe.

2.  Identyfikatory nieruchomości

Lokalizacja geograficzna oparta na identyfikatorach adresowych, zazwyczaj według nazwy ulicy, numeru budynku, kodu pocztowego.

3.  Parcele katastralne

Obszary określone granicami katastralnymi, o wyszczególnionym statusie prawnym własności.

4.  Pokrycie lądu

Fizyczne i biologiczne pokrycie powierzchni ziemi, włączając w to powierzchnie sztuczne, obszary rolnicze, lasy, obszary (pół-)naturalne, tereny podmokłe, masy wodne.

5.  Wykonywanie ortoobrazów

Posiadające określenie geograficzne dane obrazowe powierzchni Ziemi, otrzymywane z satelity lub czujników umieszczonych w samolotach.

6.  Geologia

Geologia charakteryzowana ze względu na skład i strukturę oraz zmiany i zmiany struktury, jakie następują w ramach jej rozwarstwienia. Zalicza się tu również podłoże skalne i geomorfologię.

ZAŁĄCZNIK III

Jednostki tematyczne danych przestrzennych określone w art. 6 lit. b) oraz art. 11 lit. b)

1.  Jednostki statystyczne

Jednostki do określania spisów ludności lub innych informacji statystycznych.

2.  Budynki

Lokalizacja geograficzna budynków.

3.  Gleba

Gleby i podglebie charakteryzowane w zależności od głębokości, tekstury, struktury i zawartości cząstek oraz materiału organicznego, kamienistości, erozji, a tam, gdzie jest to stosowne - przeciętnego nachylenia oraz przewidywanej zdolności zatrzymywania wody .

4.  Wykorzystanie gruntu

Terytorium charakteryzowane ze względu na jego obecny lub przyszły wymiar funkcjonalny lub przeznaczenie socjo-ekonomiczne (np. mieszkaniowe, przemysłowe, handlowe, rolnicze, leśne, wypoczynkowe).

5.  Zdrowie i bezpieczeństwo ludzi

Rozmieszczenie geograficzne zachorowalności i śmiertelności, powiązanych bezpośrednio (epidemie, rozprzestrzenianie się chorób, klęski żywiołowe, wpływ stresu środowiskowego na zdrowie, zanieczyszczenie powietrza, chemikalia, zmniejszenie grubości warstwy ozonowej, hałas, itp.) lub pośrednio (pożywienie, organizmy modyfikowane genetycznie, zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi , stres, itp.) z jakością środowiska naturalnego. Rozmieszczenie geograficzne wypadków drogowych .

6.  Usługi użyteczności publicznej i rządowe

Do usług użyteczności publicznej i rządowych zalicza się naziemne i podziemne sieci i urządzenia użyteczności publicznej, takie jak kanalizacja, gospodarka odpadami, dostawa energii, telekomunikacja i zaopatrzenie w wodę oraz służby administracyjne, społeczne i rządowe, takie jak administracja publiczna, szkoły oraz szpitale.

7.  Urządzenia do monitorowania środowiska

Lokalizacja i obsługa urządzeń do monitorowania środowiska obejmuje obserwację i pomiar emisji, stanu środowiska (środowiska morskiego, śródlądowych powierzchniowych i podziemnych mas wodnych, powietrza i gleby) oraz innych parametrów ekosystemu (różnorodności biologicznej, ekologicznych warunków wegetacji itp.) przez władze publiczne lub w ich imieniu.

8.  Zakłady produkcyjne i przemysłowe

Zakłady produkcji przemysłowej. Zalicza się tu również urządzenia do poboru wody, górnictwo oraz tereny składowe.

9.  Urządzenia rolnicze oraz do akwakultury

Sprzęt rolniczy oraz urządzenia produkcyjne (łącznie z systemami nawadniania, szklarniami i stajniami).

10.  Rozmieszczenie ludności – demografia

Geograficzne rozmieszczenie ludności według siatki geograficznej, regionu, jednostki administracyjnej lub innej jednostki analitycznej. Obejmuje to także charakterystyki ludności i poziomy aktywności.

11.  Zarządzanie obszarem/ograniczenia/strefy regulacyjne oraz jednostki sprawozdawcze

Obszary zarządzane, regulowane lub stosowane do tworzenia raportów na szczeblu międzynarodowym, europejskim, krajowym i lokalnym. Zalicza się tu również wysypiska śmieci, obszary o ograniczonym dostępie wokół zbiorników wody pitnej, strefy szczególnie zagrożone azotanami, uregulowane tory wodne na morzach lub dużych wodach śródlądowych, obszary do wywożenia odpadów, strefy ograniczania hałasu, obszary poszukiwań górniczych oraz obszary z pozwoleniem na wydobycie, rejony dorzeczy, obszary zarządzania strefy brzegowej i jednostki raportowe właściwe dla środowiska .

12.  Obszary oddziaływania antropopresji

Obszary oddziaływania antropopresji w tym obszary zanieczyszczone oraz strefy hałasu i promieniowania

13.  Strefy naturalnego ryzyka

Obszary narażone charakteryzowane według zagrożeń naturalnych (wszystkie zjawiska atmosferyczne, hydrologiczne, sejsmiczne, wulkaniczne oraz pożary, które, ze względu na swoją lokalizację, mogą wywrzeć poważny wpływ na społeczeństwo), np. powodzi, obsunięć się śniegu , lawin, pożarów lasów, trzęsień ziemi, wybuchów wulkanów, obsunięć się ziemi i zapadnięć .

14.  Warunki atmosferyczne

Warunki fizyczne w atmosferze. Zalicza się tu również dane przestrzenne oparte na pomiarach, modelach lub na kombinacji tych dwóch elementów, a także lokalizacje pomiarów.

15.  Cechy meteorologiczno-geograficzne

Warunki pogodowe oraz ich pomiary; opady, temperatura, parowanie terenowe, prędkość i kierunek wiatru.

16.  Cechy oceanograficzno-geograficzne

Warunki fizyczne oceanów (prądy, zasolenie, wysokość fali, itp.).

17.  Regiony morskie

Warunki fizyczne mórz i słonych mas wodnych w podziale na regiony i podregiony o wspólnych cechach.

18.  Regiony biogeograficzne

Obszary o stosunkowo jednorodnych warunkach ekologicznych i o wspólnych cechach.

19.  Siedliska i biotopy

Obszary geograficzne charakteryzujące się szczególnymi warunkami ekologicznymi i utrzymujące fizycznie żyjące na nich organizmy. Zalicza się tu obszary lądowe lub wodne wyróżniające się cechami geograficznymi, abiotycznymi i biotycznymi, naturalne lub pół naturalne. Obejmuje to również drobne elementy krajobrazu wiejskiego – żywopłoty, strumienie, itp.

20 .  Rozmieszczenie gatunków

Geograficzne rozmieszczenie występowania gatunków zwierząt i roślin według siatki geograficznej, regionu, jednostki administracyjnej lub innej jednostki analitycznej.

21.  Zasoby energii odnawialnej

(1) Dz.U. C […] z […] , str. […] . (2) Dz.U. C […] z […] , str. […] . (3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2005 r. (4) Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1. (5) Dz.U. L 41 z 14.2.2003, str. 26. (6) Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 90. (7) Dz. U. L 138 z 28.5.2002, str. 1. (8) COM(2004) 0065 final. (9) Dz.U. L 192 z 28.7.2000, str. 36. (10) Dz.U. L 324 z 11.12.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 788/2004 (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 17). (11) Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem o Przystąpieniu z 2003 r. (12) Dz.U. L 120 z 11.5.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1641/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 1). (13) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. (14) * 3 lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (15) ** 6 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (16) * 2 lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (17) ** 5 lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (18) * trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (19) * siedem lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (20) ** dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (21) Decyzja nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej (Dz.U. L 228 z 9.9.1996, str. 1) . Decyzja ostatnio zmieniona decyzją nr 884/2004/WE (Dz.U. L 167 z 30.4.2004, str. 1). (22) Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1). Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją nr 2455/2001/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1).