Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2004/0001(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0409/2005

Teksty złożone :

A6-0409/2005

Debaty :

PV 14/02/2006 - 12
PV 14/02/2006 - 14
CRE 14/02/2006 - 12
CRE 14/02/2006 - 14

Głosowanie :

PV 16/02/2006 - 6.1
CRE 16/02/2006 - 6.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2006)0061

Teksty przyjęte
PDF 439kDOC 475k
Czwartek, 16 lutego 2006 r. - Strasburg Wersja ostateczna
Usługi na rynku wewnętrznym ***I
P6_TA(2006)0061A6-0409/2005
Rezolucja
 Tekst skonsolidowany

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskeigo w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (COM(2004)0002 – C5-0069/2004 – 2004/0001(COD))

(Procedura współdecyzji, pierwsze czytanie)

Parlament Europejski ,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2004)0002)(1) ,

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 47 ust. 2, art. 55 i 71 oraz 80 ust. 2 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C5-0069/2004),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinie Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej, Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Komisji Petycji (A6-0409/2005);

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 lutego 2006 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2006 /.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej usług na rynku wewnętrznym
P6_TC1-COD(2004)0001

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności pierwsze i trzecie zdanie art. 47 ust. 2 oraz art. 55, 71 i art. 80 ust. 2 tego Traktatu,

uwzględniając projekt Komisji ,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1) ,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2) ,

działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu(3) ,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unia Europejska pragnie jeszcze bardziej zacieśnić stosunki między państwami i narodami Europy i zapewnić postęp gospodarczy i społeczny. Zgodnie z art. 14 ust. 2 Traktatu rynek wewnętrzny składa się z obszaru bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ usług oraz swoboda przedsiębiorczości. Eliminacja przeszkód w rozwoju działalności usługowej między Państwami Członkowskimi jest niezbędna w celu wzmocnienia integracji narodów Europy oraz promowania zrównoważonego i trwałego postępu gospodarczego i społecznego. W celu eliminacji takich barier kluczowe znaczenie ma zapewnienie, aby rozwój działalności usługowej przyczyniał się do realizacji zadania określonego w art. 2 Traktatu polegającego na popieraniu w całej Wspólnocie harmonijnego, zrównoważonego i stałego rozwoju działalności gospodarczej, wysokiego poziomu zatrudnienia i ochrony socjalnej, równości mężczyzn i kobiet, stałego i nieinflacyjnego wzrostu, wysokiego stopnia konkurencyjności i konwergencji działań gospodarczych, wysokiego poziomu ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, podnoszenia poziomu i jakości życia, spójności gospodarczej i społecznej oraz solidarności między Państwami Członkowskimi.

(2)  Konkurencyjny rynek usług ma istotne znaczenie przy wspieraniu wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w UE. Obecnie liczne bariery na rynku wewnętrznym uniemożliwiają usługodawcom, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), rozszerzanie swojej działalności poza granice ich krajów i pełny udział w korzyściach z rynku wewnętrznego. Osłabia to globalną konkurencyjność usługodawców z UE. Wolny rynek zobowiązujący Państwa Członkowskie do znoszenia ograniczeń w transgranicznym świadczeniu usług, przy jednoczesnej większej przejrzystości i większym zapotrzebowaniu na informacje, oznaczałby dla konsumentów większy wybór i niższe ceny usług.

(3)  W sprawozdaniu dotyczącym "Stanu Rynku Wewnętrznego w Usługach"(4) Komisja sporządziła listę dużej liczby barier stanowiących przeszkodę dla rozwoju usług między Państwami Członkowskimi lub spowalniających go, zwłaszcza w przypadku usług świadczonych przez MŚP, które dominują w obszarze usług. Ze sprawozdania wynika, że dziesięć lat po przewidywanym ukończeniu tworzenia rynku wewnętrznego nadal istnieje ogromna luka między wizją zintegrowanej gospodarki Unii Europejskiej a rzeczywistością, w jakiej żyją obywatele i usługodawcy europejscy. Wymienione bariery dotyczą szerokiej gamy działalności usługowych na wszystkich etapach działalności usługodawcy i mają kilka wspólnych cech charakterystycznych, w tym w szczególności fakt, że często są wynikiem obciążeń administracyjnych, niepewności prawnej związanej z działalnością transgraniczną oraz brakiem wzajemnego zaufania między Państwami Członkowskimi.

(4)  Ponieważ usługi stanowią motor wzrostu gospodarczego i stanowią 70% PKB oraz zatrudnienia w większości Państw Członkowskich, owa fragmentacja rynku wewnętrznego wywiera niekorzystny wpływ na całą gospodarkę europejską, a w szczególności na konkurencyjność MŚP i przepływ pracowników , a także nie pozwala konsumentom na uzyskanie dostępu do większej gamy usług o konkurencyjnych cenach. Należy zwrócić uwagę na fakt, że sektor usług jest ważnym sektorem zatrudnienia, szczególnie dla kobiet i dlatego mogą one w znacznej mierze skorzystać z nowych możliwości, wynikających z zakończenia tworzenia wewnętrznego rynku usług. Parlament Europejski i Rada podkreśliły, że usunięcie barier prawnych na drodze do ustanowienia prawdziwego rynku wewnętrznego jest sprawą priorytetową w osiąganiu celu wyznaczonego przez Radę Europejską w Lizbonie, dotyczącego poprawy zatrudnienia, spójności społecznej i osiągnięcia stałego wzrostu gospodarczego, by uczynić Unię Europejską do roku 2010 najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką na świecie opartą na wiedzy oraz sprzyjającą zatrudnieniu . Usunięcie tych barier, przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokich standardów europejskiego modelu społecznego, jest więc podstawowym warunkiem pokonania przeszkód napotykanych w trakcie realizacji strategii lizbońskiej oraz ożywienia gospodarki europejskiej , zwłaszcza pod względem zatrudnienia i inwestycji. Jednakże ważne jest zakończenie realizacji jednolitego rynku usług przy zachowaniu równowagi między otwarciem rynku, usługami publicznymi oraz prawami socjalnymi i konsumenckimi.

(5)  W szczególności, po rozszerzeniu o dziesięć nowych Państw Członkowskich przedsiębiorcy pragnący świadczyć usługi w innym Państwie Członkowskim stoją wobec wyraźnych ograniczeń.

(6)  Niezbędne jest więc usunięcie barier w swobodzie przedsiębiorczości dotyczących usługodawców w Państwach Członkowskich, a także barier w swobodnym przepływie usług między Państwami Członkowskimi oraz zagwarantowanie usługobiorcom i usługodawcom pewności prawnej niezbędnej do realizowania w praktyce owych dwóch podstawowych swobód zapisanych w Traktacie. Ponieważ bariery na wewnętrznym rynku usług dotyczą operatorów, którzy pragną rozpocząć działalność w innych Państwach Członkowskich, a także tych, którzy świadczą usługi w innym Państwie Członkowskim nie posiadając w nim siedziby, niezbędne jest pozwolenie usługodawcom na prowadzenie działalności usługowej w ramach rynku wewnętrznego poprzez założenie siedziby w Państwie Członkowskim lub skorzystanie ze swobodnego przepływu usług. Usługodawcy powinni mieć możliwość dokonania wyboru między tymi dwoma swobodami, zgodnie z ich strategią wzrostu w każdym Państwie Członkowskim.

(7)  Barier tych nie można usunąć wyłącznie poprzez opieranie się na bezpośrednim stosowaniu art. 43 i 49 Traktatu, ponieważ z jednej strony eliminowanie ich w poszczególnych przypadkach poprzez zastosowanie procedur wobec danych Państw Członkowskich w razie naruszenia przepisów, a w szczególności po rozszerzeniu Unii, byłoby niesłuchanie skomplikowane z punktu widzenia instytucji krajowych i wspólnotowych, a z drugiej strony zniesienie wielu barier wymaga uprzedniej koordynacji krajowych systemów prawnych, w tym ustanowienia współpracy administracyjnej. Jak zostało to uznane przez Parlament Europejski i Radę, instrument ustawodawczy Wspólnoty umożliwia osiągnięcie prawdziwego wewnętrznego rynku usług.

(8)  Niniejsza Dyrektywa ustanawia ogólne ramy prawne, które są korzystne dla szerokiej gamy usług, a jednocześnie uwzględniają specyficzne cechy każdego rodzaju działalności lub zawodu oraz ich system regulacji. Ramy te są oparte na dynamicznym i selektywnym podejściu, które polega na usunięciu w pierwszej kolejności barier, które można zlikwidować szybko, a w przypadku innych na uruchomieniu procesu oceny, konsultacji komplementarnej harmonizacji specyficznych kwestii, który umożliwi postępową i skoordynowaną modernizację krajowych systemów regulacyjnych w zakresie działalności usługowej, co jest niezbędne dla osiągnięcia prawdziwego wewnętrznego rynku usług do roku 2010. Należy uwzględnić zrównoważony zestaw środków, w tym ukierunkowaną harmonizację, współpracę administracyjną, swobodę świadczenia usług, jak zostało to określone w niniejszej dyrektywie oraz zachęcanie do opracowywania kodeksów postępowania w pewnych kwestiach. Owa koordynacja krajowych systemów ustawodawczych powinna gwarantować wysoki stopień integracji prawnej Wspólnoty oraz wysoki poziom ochrony celów leżących w ogólnym interesie, w szczególności ochrony konsumentów, środowiska, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia i poszanowania prawa pracy, co jest ważne dla ustanowienia wzajemnego zaufania między Państwami Członkowskimi.

(9)  Postanowienia niniejszej dyrektywy dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług mają zastosowanie w takim zakresie, w jakim dane działania są otwarte na konkurencję i tym samym nie zobowiązują Państw Członkowskich do liberalizacji usług w ogólnym interesie gospodarczym ani do prywatyzacji podmiotów świadczących takie usługi, ani też do zlikwidowania istniejących monopoli w zakresie innych rodzajów działalności , lub pewnych usług dystrybucyjnych .

(10)  Niniejsza dyrektywa nie narusza, zgodnie z prawem wspólnotowym, działań Państw Członkowskich, mających na celu ochronę lub promowanie różnorodności kulturalnej lub językowej bądź też pluralizmu środków masowego przekazu, włącznie z ich finansowaniem.

(11)  Równie istotne jest, aby niniejsza dyrektywa w pełni respektowała inicjatywy wspólnotowe oparte na art. 137 Traktatu, mając na względzie potrzebę realizacji celów określonych w art. 136 Traktatu, dotyczących promowania zatrudnienia i poprawy warunków życia i pracy.

(12)  Mając na uwadze, że Traktat przewiduje szczególną podstawę prawną w sprawach należących do dziedziny prawa pracy i ubezpieczeń społecznych oraz w celu zapewnienia, że niniejsza dyrektywa nie wpływa na te dziedziny, niezbędne jest wykluczenie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych z zakresu niniejszej dyrektywy.

(13)  Niniejsza dyrektywa nie dotyczy wymogów regulujących korzystanie z funduszy publicznych przez niektórych usługodawców. Wymogi takie obejmują w szczególności te, które ustanawiają warunki, zgodnie z którymi usługodawcy uprawnieni są do uzyskania publicznych funduszy, w tym szczególne warunki umowne, zwłaszcza dotyczące standardów jakości, których przestrzeganie stanowi warunek uzyskania funduszy publicznych, na przykład w zakresie usług socjalnych.

(14)  Niniejsza dyrektywa, a w szczególności jej przepisy dotyczące systemów zezwoleń i terytorialnego zakresu obowiązywania zezwolenia, nie narusza podziału kompetencji na szczeblu regionalnym i lokalnym w Państwach Członkowskich, w tym w zakresie samorządu regionalnego i lokalnego oraz używania języków urzędowych.

(15)  Niezbędne jest, aby w procesie regulacji działalności usługowej oraz ustanawiania zasad zawodowych uznać rolę organów, stowarzyszeń zawodowych oraz partnerów społecznych, o ile nie hamują one powstawania konkurencji pomiędzy prowadzącymi działalność gospodarczą .

(16)  Usługi opieki społecznej są obowiązkiem państwa realizowanym na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym w dziedzinie społecznej. Są one wyrazem zasad spójności społecznej i solidarności, które odzwierciedla, między innymi, fakt, że mają one na celu udzielenie pomocy osobom potrzebującym wsparcia ze względu na niewystarczające dochody rodzinne, całkowity lub częściowy brak niezależności oraz zagrożenie marginalizacją. Takie usługi często są niedochodowe, dlatego też korzyści z nich wynikających nie należy rozpatrywać w kategoriach ekonomicznych.

(17)   Niniejsza dyrektywa nie obejmuje finansowania lub systemu pomocy związanej z budownictwem socjalnym. Nie ma ona również wpływu na kryteria lub warunki przyjęte przez Państwa Członkowskie celem skutecznego zapewnienia korzystnego wpływu usług budownictwa socjalnego na interes publiczny i spójność społeczną.

(18)  Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla usług w zakresie opieki nad dziećmi i usług dla rodzin, których celem jest udzielanie wsparcia rodzinom i młodzieży, jak również dla usług w dziedzinie edukacji i kultury, o celach typowo społecznych.

(19)  Niniejszą dyrektywę należy interpretować tak, aby pogodzić poszanowanie praw podstawowych uznawanych w Państwach Członkowskich i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z podstawowymi swobodami wyrażonymi w art. 43 i 49 Traktatu. Prawa podstawowe obejmują między innymi prawo do strajku. Niniejsza dyrektywa powinna być interpretowana tak, aby zapewnić pełną skuteczność wspomnianych praw podstawowych i podstawowych swobód.

(20)  Niniejsza dyrektywa jest zgodna z innymi bieżącymi inicjatywami wspólnotowymi dotyczącymi usług, w szczególności z tymi, które odnoszą się do konkurencyjności usług dla biznesu, bezpieczeństwa usług(5) , a także pracami nad mobilnością pacjentów oraz rozwojem opieki zdrowotnej w Unii Europejskiej. Jest również spójna z aktualnymi inicjatywami w dziedzinie rynku wewnętrznego, takimi jak projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego promocji sprzedaży na rynku wewnętrznym(6) oraz inicjatywami w zakresie ochrony konsumenta, takimi jak dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym ("Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych") (7) oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów ("Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów")(8) .

(21)  Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do usług użyteczności publicznej świadczonych i określonych przez Państwa Członkowskie z tytułu obowiązku Państw Członkowskich ochrony interesu publicznego. Działania te nie są objęte definicją zawartą w art. 50 Traktatu i tym samym nie wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy . Postanowienia niniejszej dyrektywy mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy wspomniane rodzaje działalności są otwarte dla konkurencji i nie wymagają od Państw Członkowskich dokonania liberalizacji usług użyteczności publicznej, prywatyzacji istniejących struktur publicznych lub zniesienia istniejących monopoli, takich jak loterie lub niektóre usługi dystrybucyjne. W zakresie usług użyteczności publicznej niniejsza dyrektywa odnosi się jedynie do usług o ogólnym znaczeniu gospodarczym, tzn. usług odpowiadających pewnej działalności gospodarczej lub otwartych dla konkurencji. Niniejsza dyrektywa nie wpływa również na finansowanie usług użyteczności publicznej o charakterze gospodarczym i nie obejmuje pomocy publicznej przyznawanej przez Państwa Członkowskie, w szczególności w dziedzinie spraw socjalnych, zgodnie z Tytułem VI, Rozdziałem I Traktatu.

(22)  Wyłączenia z zakresu stosowania powinny stosować się nie tylko do kwestii szczegółowo uregulowanych w tych dyrektywach, lecz także spraw, w których dyrektywy wyraźnie przewidują możliwość przyjęcia przez Państwa Członkowskie określonych środków na szczeblu krajowym.

(23)  Usługi finansowe powinny być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, ponieważ działalność ta jest obecnie przedmiotem określonego planu działań mającego na celu osiągnięcie, podobnie jak w przypadku tej dyrektywy, prawdziwego wewnętrznego rynku usług. Derogacja ta powinna dotyczyć wszystkich usług związanych z bankowością, kredytami, ubezpieczeniami, w tym z reasekuracją, indywidualnymi emeryturami, inwestycjami, płatnościami, doradztwem inwestycyjnym oraz ogólnie usług wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (9) .

(24)  Biorąc pod uwagę przyjęcie w 2002 r. pakietu instrumentów ustawodawczych dotyczących elektronicznych sieci komunikacyjnych i usług oraz towarzyszących im zasobów i usług, który stanowi ramy regulacyjne ułatwiające dostęp do tej działalności w obrębie rynku wewnętrznego, przede wszystkim dzięki eliminacji większości systemów zezwoleń indywidualnych, niezbędne jest wyłączenie kwestii rozpatrywanych przez te instrumenty z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.

(25)  Zakładanie agencji pracy czasowej podlega szczególnym warunkom wprowadzonym przez Państwa Członkowskie, dlatego usługi tego rodzaju nie mogą wejść w zakres niniejszej dyrektywy na tym etapie. W związku z powyższym, niezbędna jest pełna harmonizacja zasad przedsiębiorczości w tym sektorze, celem ustanowienia ram prawnych regulujących wprowadzenie rynku wewnętrznego w tym sektorze.

(26)  Usługi ochroniarskie podlegają szczególnym warunkom wprowadzonym przez Państwa Członkowskie, dlatego, na obecnym etapie, usługi te nie mogą wejść w zakres niniejszej dyrektywy. W związku z powyższym, niezbędna jest pełna harmonizacja zasad przedsiębiorczości w tym sektorze, celem ustanowienia ram prawnych regulujących wprowadzenie rynku wewnętrznego w tym sektorze.

(27)  Wyłączenie usług zdrowotnych obejmuje usługi medyczne i farmaceutyczne świadczone przez pracowników służby zdrowia celem oceny stanu zdrowia, jego utrzymania lub umożliwienia powrotu do zdrowia, jeżeli działalność taka dozwolona jest jedynie przedstawicielom zawodów regulowanych w Państwie Członkowskim, w którym usługa jest świadczona.

(28)  Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody w zwrocie kosztów za usługi medyczne świadczone w Państwie Członkowskim innym niż państwo, którego rezydentem jest usługobiorca. Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie wydawał orzeczenia w tej sprawie i uznał w nich prawa pacjentów. W celu uzyskania większej pewności prawnej i jasnego wyrażenia tej kwestii, ważne jest uwzględnienie tego problemu w innym wspólnotowym instrumencie prawnym.

(29)  Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy również wyłączyć usługi audiowizualne, bez względu na tryb nadawania, w szczególności usługi w zakresie telewizyjnej działalności transmisyjnej określone w dyrektywie Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (10) , usługi radiowe, kinowe i usługi spółek wspólnego zarządzania prawami własności intelektualnej. Usługi te odgrywają zasadniczą rolę w kształceniu europejskich tożsamości kulturowych i opinii publicznej. Zaś ochrona i promowanie różnorodności kulturowej i pluralizmu wymagają szczególnych środków, które muszą uwzględniać specyficzne sytuacje regionalne i krajowe. Ponadto, Wspólnota uwzględnia aspekty kulturowe w swoim działaniu na podstawie postanowień Traktatu, aby zapewnić w szczególności poszanowanie i promowanie swojej różnorodności kulturowej. W poszanowaniu zasady pomocniczości i prawa wspólnotowego, w szczególności zasad konkurencji, nadzór nad usługami audiowizualnymi musi uwzględniać kwestie o znaczeniu kulturowym i społecznym, które sprawiają, że stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy staje się niewłaściwe.

(30)  Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy wyłączyć gry pieniężne, w tym loterie i zakłady, ze względu na specyficznych charakter takiej działalności, która prowadzi do wprowadzenia przez Państwa Członkowskie polityk związanych z porządkiem publicznym i zmierzających do ochrony konsumentów. Specyficzny charakter takiej działalności nie jest poddawany w wątpliwość przez orzecznictwo wspólnotowe, które nakłada jedynie na sądy krajowe obowiązek pogłębionego badania pobudek wynikających z interesu ogólnego, które mogą uzasadniać odstępstwa od swobody świadczenia usług lub przedsiębiorczości. Zważywszy na fakt, że istnieją poza tym znaczne rozbieżności w dziedzinie podatków od gier pieniężnych związane z różnymi potrzebami Państw Członkowskich w dziedzinie porządku publicznego, byłoby całkowicie niemożliwe ustanowienie uczciwej konkurencji transgranicznej między podmiotami z sektora gier bez wcześniejszego uregulowania kwestii spójności systemów podatkowych między Państwami Członkowskimi, których niniejsza dyrektywa nie porusza i nie wchodzą one w zakres jej stosowania.

(31)  Niniejsza dyrektywa nie dotyczy działalności osób wykonujących te zawody, które stale lub czasowo bezpośrednio i specyficznie związane są ze sprawowaniem władzy publicznej, a w szczególności działalności związanej z wystawianiem dokumentów urzędowych i certyfikatów przez urzędników publicznych.

(32)  Biorąc pod uwagę fakt, że w Traktacie przewidziano szczególną podstawę prawną dla kwestii opodatkowania oraz instrumentów wspólnotowych przyjętych już w tej dziedzinie, niezbędne jest wyłączenie zagadnień opodatkowania z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy .

(33)  Usługi transportowe, w tym transport miejski, usługi portowe, taksówki i pogotowie ratunkowe, są wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy . Przewóz gotówki lub transport zwłok zostaną objęte zakresem niniejszej dyrektywy, o ile zostaną stwierdzone problemy w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego w tych dziedzinach.

(34)  Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa karnego. Przepisy prawa karnego nie mogą jednakże być wykorzystywane do obchodzenia przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.

(35)  Nienastawiona na zysk amatorska działalność sportowa ma duże znaczenie społeczne. Jej cele są często wyłącznie społeczne lub rekreacyjne. Nie jest to zatem działalność gospodarcza w rozumieniu prawa wspólnotowego i w związku z tym znajduje się poza zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

(36)  Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy nie istnieją specyficzne przepisy wspólnotowe obowiązujące w zakresie określonych aspektów dostępu do działalności usługowej i jej prowadzenia w określonych dziedzinach lub w ramach określonych zawodów.

(37)  Zgodnie z jednolitym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do art. 49 i następnych Traktatu koncepcja usługi obejmuje działalność gospodarczą zwykle świadczoną za wynagrodzeniem. Opłata wnoszona przez usługobiorców w celu pokrycia w określonym stopniu wydatków operacyjnych związanych z funkcjonowaniem systemu nie stanowi sama w sobie wynagrodzenia, ponieważ dana usługa jest nadal finansowana głównie ze środków publicznych.

(38)  Pojęcie usługi obejmuje każdy rodzaj działalności gospodarczej realizowanej normalnie za wynagrodzeniem. Warunek dotyczący wynagrodzenia nie występuje w przypadku działalności wykonywanej przez państwo albo władzę regionalną lub lokalną, które nie podejmują działalności gospodarczej, bez wynagrodzenia, w kontekście ich obowiązków w dziedzinie socjalnej, kulturalnej, edukacyjnej i sądowej, takiej jak kursy organizowane w ramach krajowego systemu kształcenia przez publiczne lub prywatne placówki edukacyjne lub zarządzanie systemami zabezpieczenia społecznego, które nie są związane z działalnością gospodarczą . Działania te nie wchodzą w zakres pojęcia "usługi" i tym samym nie wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy.

(39)  Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na stosowanie art. 28 do 30 Traktatu, dotyczących swobodnego przepływu towarów. Zakazane ograniczenia, zgodnie ze swobodą świadczenia usług, jak zostało to określone w niniejszej dyrektywie , obejmują wymagania mające zastosowania do dostępu do działalności usługowej lub jej realizacji i tym samym nie odnoszą się do towarów jako takich.

(40)  Koncepcja usługodawcy obejmuje każdą osobę fizyczną, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego lub osobę prawną, która prowadzi działalność usługową w tym Państwie, korzystając ze swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług. Koncepcja usługodawcy nie jest tym samym ograniczona wyłącznie do świadczenia usług transgranicznych na podstawie swobody świadczenia usług, ale obejmuje również przypadki, w których operator zakłada firmę siedzibę w Państwie Członkowskim, aby rozwijać tam swoją działalność usługową. Z drugiej strony, koncepcja usługodawcy nie obejmuje przypadku otwierania oddziałów przez spółki z państw trzecich w Państwie Członkowskim, ponieważ zgodnie z art. 48 Traktatu swoboda przedsiębiorczości oraz swobodny przepływ usług mogą być stosowane wyłącznie przez spółki założone zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego i mające zarejestrowaną siedzibę, centralny ośrodek administracji lub główne miejsce prowadzenia działalności na terenie Wspólnoty.

(41)  Miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę powinno być ustalane zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym koncepcja miejsca siedziby zakłada faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej przez czas nieokreślony z wykorzystaniem stałej siedziby. Wymóg ten jest również spełniany, jeśli przedsiębiorstwo utworzone jest na czas określony lub też wynajmuje budynek lub zakład, za pośrednictwem którego wykonuje swoją działalność. Zgodnie z tą definicją, która wymaga faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej w miejscu siedziby usługodawcy, założenie zwykłej skrzynki pocztowej nie jest równoznaczne z posiadaniem siedziby. W przypadku, gdy usługodawca posiada kilka miejsc siedziby, istotne jest określenie miejsca siedziby, z którego rzeczywiście świadczona jest dana usługa. W przypadku, gdy trudno jest ustalić, które z kilku miejsc siedziby jest miejscem, z którego świadczona jest dana usługa, miejscem siedziby jest to, w którym usługodawca ma centrum swojej działalności w odniesieniu do tej konkretnej usługi.

(42)  W przypadkach, w których operator podróżuje do innego Państwa Członkowskiego w celu prowadzenia tam działalności usługowej, należy dokonać rozróżnienia między dwoma sytuacjami: działalnością objętą swobodą przedsiębiorczości oraz działalnością objętą, z uwagi na tymczasowy jej charakter, swobodnym przepływem usług. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości tymczasowy charakter danej działalności należy ocenić nie tylko na podstawie czasu trwania usługi, ale również biorąc pod uwagę regularność, okresowość lub ciągłość świadczenia usług. W każdym przypadku tymczasowy charakter świadczenia usług nie oznacza, że usługodawca nie może ustanowić pewnej infrastruktury w Państwie Członkowskim przeznaczenia (na przykład biura, kancelarii lub punktu konsultacyjnego) w goszczącym go Państwie Członkowskim, w takim zakresie, w jakim infrastruktura ta jest niezbędna do świadczenia danej usługi.

(43)  Koncepcja systemu zezwoleń obejmuje między innymi procedury administracyjne mające na celu wydawanie zezwoleń, licencji, zgód lub koncesji, a także, aby móc prowadzić działalność, obowiązek zarejestrowania się w organizacji zawodowej lub wpisania do rejestru, na listę lub do bazy danych, oficjalne mianowanie do organu władzy lub uzyskanie "karty zawodowej". Zezwolenie może zostać wydane nie tylko w formie oficjalnej decyzji, ale również decyzji dorozumianej, wynikającej na przykład z braku reakcji właściwych władz lub faktu, że strona zainteresowana musi czekać na potwierdzenie przyjęcia deklaracji, aby mogła rozpocząć daną działalność, lub aby deklaracja uprawomocniła się .

(44)  Przepisy dotyczące procedur administracyjnych nie służą harmonizacji procedur administracyjnych, lecz likwidacji zbyt uciążliwych systemów zezwoleń oraz związanych z nimi procedur i formalności, które utrudniają korzystanie ze swobody przedsiębiorczości oraz tworzenie nowych przedsiębiorstw usługowych.

(45)  Jedną z największych trudności, napotykanych w szczególności przez MŚP, w dostępie do działalności usługowej i jej wykonywaniu jest złożoność, długotrwałość i niestałość prawna procedur administracyjnych. Z tego powodu, idąc za przykładem pewnych inicjatyw mających na celu modernizację oraz wprowadzenie dobrych praktyk administracyjnych podjętych na szczeblu wspólnotowym i krajowym, niezbędne jest ustanowienie zasad upraszczania procedur administracyjnych, między innymi poprzez wprowadzenie z koordynacją na poziomie Wspólnoty systemu pojedynczych punktów kontaktowych oraz ograniczenie obowiązku wcześniejszego uzyskania zezwolenia do przypadków, w których jest to konieczne. Takie działania modernizacyjne, spełniając wymagania dotyczące przejrzystości i aktualizacji informacji w odniesieniu do operatorów, mają na celu wyeliminowanie opóźnień, kosztów i efektów zniechęcających do prowadzenia działalności, które wynikają na przykład ze zbędnych lub nadmiernie złożonych i uciążliwych procedur, ich duplikacji, biurokracji związanej z przedkładaniem dokumentów, nadużywania kompetencji uznaniowego podejmowania decyzji przez właściwe władze, nieokreślonych lub nadmiernie wydłużonych okresów udzielania odpowiedzi, ograniczonego okresu ważności udzielonych zezwoleń, a także nadmiernych opłat i kar. Takie praktyki mają szczególnie zniechęcający wpływ na usługodawców pragnących rozwijać swoją działalność w innych Państwach Członkowskich i wymagają skoordynowanej modernizacji w ramach rozszerzonego rynku wewnętrznego 25 Państw Członkowskich.

(46)  Państwa Członkowskie powinny wprowadzić, w odpowiednich przypadkach, ujednolicone europejskie formularze jako odpowiednik certyfikatów, zaświadczeń lub innych dokumentów dotyczących prowadzenia działalności.

(47)  Aby ułatwić dostęp do działalności usługowej oraz jej prowadzenia na rynku wewnętrznym niezbędne jest ustanowienie celu, wspólnego dla wszystkich Państw Członkowskich, uproszczenia procedur administracyjnych oraz ustanowienia przepisów dotyczących między innymi pojedynczych punktów kontaktowych, prawa do informacji, procedur realizowanych drogą elektroniczną oraz ustanowienia ram systemów wydawania zezwoleń. Inne środki przyjęte na szczeblu krajowym dla realizacji tego celu mogą obejmować zmniejszenie liczby procedur i formalności mających zastosowanie do działalności usługowej oraz ograniczenie ich do tych, które są niezbędne, aby osiągnąć ogólne cele, oraz które nie powielają się pod względem treści lub celu.

(48)  W celu uproszczenia procedur administracyjnych, nie powinno się nakładać ogólnych wymagań dotyczących formy, takich jak wymóg przedłożenia oryginalnych dokumentów, poświadczonych odpisów lub tłumaczeń przysięgłych , chyba, że jest to uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, takim jak ochrona pracowników, zdrowia publicznego, ochrona środowiska naturalnego, konsumentów lub edukacji . Niezbędne jest również zagwarantowanie, że zezwolenie zazwyczaj zapewnia dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenia na całym terytorium krajowym, chyba, że nowe zezwolenie dla każdego przedsiębiorstwa, na przykład każdego nowego hipermarketu, lub zezwolenie ograniczone do określonego obszaru terytorium państwa, jest uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

(49)  Koncepcję nadrzędnych względów związanych z użytecznością publiczną, do których odnoszą się niektóre postanowienia niniejszej dyrektywy, ukształtował stopniowo Trybunał Sprawiedliwości w swoim orzecznictwie odnoszącym się do art. 43 i 49 Traktatu i może ona podlegać dalszej ewolucji. Koncepcja ta obejmuje przynajmniej następujące przyczyny: politykę publiczną, bezpieczeństwo publiczne i zdrowie publiczne, w rozumieniu art. 46 i 55 Traktatu, utrzymanie porządku społecznego, cele polityki społecznej, ochronę usługobiorców, w tym bezpieczeństwo pacjentów, ochronę konsumentów, ochronę pracowników, w tym zabezpieczenie społeczne pracowników, utrzymanie równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego, utrzymanie zrównoważonej, dostępnej dla wszystkich służby medycznej i szpitalnej, zapobieganie nadużyciom finansowym, spójność systemu podatkowego, zapobieganie nieuczciwej konkurencji, utrzymanie dobrego imienia krajowego sektora finansowego, ochronę środowiska naturalnego i miejskiego, w tym planowanie zagospodarowania przestrzennego miast i wsi, ochronę wierzycieli, zabezpieczenie rzetelnego sprawowania wymiaru sprawiedliwości, bezpieczeństwo drogowe, ochronę praw własności intelektualnej, cele polityki kulturalnej, w tym ochronę w sektorze audiowizualnym swobody wyrażania różnych elementów, w szczególności, społecznych, kulturalnych, religijnych i filozoficznych społeczeństwa, utrzymanie zróżnicowania prasy oraz polityki propagowania języka narodowego, ochronę dziedzictwa historycznego i artystycznego oraz politykę weterynaryjną.

(50)  Właściwe jest ustanowienie pojedynczych punktów kontaktowych w celu zapewnienia, że każdy usługodawca ma dostęp do pojedynczego punktu, w którym może dopełnić wszystkich procedur i formalności. Liczba pojedynczych punktów kontaktowych przypadających na Państwo Członkowskie może być różna, w zależności od regionalnych lub lokalnych kompetencji lub danej działalności. Utworzenie pojedynczych punktów kontaktowych nie koliduje z podziałem funkcji między właściwymi władzami w każdym systemie krajowym. W przypadkach, w których właściwych jest kilka władz na szczeblu regionalnym lub lokalnym, jedna z nich może przyjąć rolę pojedynczego punktu kontaktowego i koordynatora. Pojedyncze punkty kontaktowe mogą być ustanawiane nie tylko przez władze administracyjne, ale również przez izby handlowe lub rzemieślnicze, czy też przez stowarzyszenia zawodowe lub prywatne organy, którym Państwo Członkowskie decyduje się powierzyć tę funkcję. Pojedyncze punkty kontaktowe odgrywają ważną rolę w zapewnianiu wsparcia usługodawcom jako władze bezpośrednio właściwe do wydawania dokumentów niezbędnych, aby prowadzić działalność usługową, czy też jako pośrednik między usługodawcą a władzami, które są bezpośrednio właściwe. W zaleceniu z dnia 22 kwietnia 1997 r. w sprawie udoskonalenia i uproszczenia środowiska biznesowego w zakresie rozpoczynania działalności gospodarczej(11) , Komisja zachęciła już Państwa Członkowskie do wprowadzania pojedynczych punktów kontaktowych dla uproszczenia formalności.

(51)  Zobowiązanie Państw Członkowskich do umożliwienia usługodawcy wypełnienia wszystkich procedur i formalności potrzebnych do uzyskania dostępu do prowadzonej przez niego działalności usługowej w pojedynczych punktach kontaktowych obejmuje wszystkie procedury i formalności niezbędne w celu zapewnienia zgodności z dyrektywą 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (12) . Nie powinno to mieć wpływu na rolę pełnioną przez biura lub inne właściwe organy krajowe wyznaczone przez Państwa Członkowskie w celu wdrażania dyrektywy 96/71/WE. Wyznaczone biura lub inne właściwe organy krajowe powinny jednak udostępnić pojedynczym punktom kontaktowym informacje dotyczące procedur i formalności niezbędne w celu zapewnienia zgodności z dyrektywą 96/71/WE.

(52)  Obowiązek Państw Członkowskich dotyczący zapewnienia, że właściwe informacje będą łatwo dostępne dla usługodawców i usługobiorców może zostać spełniony poprzez udostępnienie tych informacji na stronie internetowej. Obowiązek właściwych organów dotyczący udzielania pomocy usługodawcom i usługobiorcom nie obejmuje udzielania porad prawnych w indywidualnych przypadkach. Jednak należy podać ogólne informacje na temat sposobu, w jaki wymogi są zazwyczaj interpretowane lub stosowane.

(53)  Ustanowienie, w stosunkowo nieodległej przyszłości, między innymi elektronicznych procedur i formalności będzie niezmiernie ważne dla uproszczenia procedur administracyjnych w dziedzinie działalności usługowej z korzyścią dla usługodawców, usługobiorców oraz właściwych organów . Aby możliwe było wypełnienie tego zobowiązania, konieczna może być zmiana krajowych ustaw i innych przepisów mających zastosowanie do usług. Fakt, że należy umożliwić dopełnienie tych samych procedur i formalności na odległość oznacza przede wszystkim, że Państwa Członkowskie muszą dopilnować, aby możliwe było ich przeprowadzenie przez granice kraju. To zobowiązanie nie obejmuje procedur lub formalności, które ze względu na ich charakter nie mogą zostać przeprowadzone na odległość. Ponadto nie narusza to przepisów Państw Członkowskich w sprawie reżimu językowego.

(54)  Usługodawcy i odbiorcy usług muszą mieć swobodny dostęp do pewnych rodzajów informacji. Obejmują one w szczególności informacje dotyczące procedur i formalności, dane właściwych organów, warunki dostępu do rejestrów i publicznych baz danych oraz do informacji dotyczących możliwych form odwołań i danych stowarzyszeń i organizacji zapewniających praktyczne wsparcie usługodawcom. Informacje te muszą być łatwo dostępne, to jest udostępnione społeczeństwu bez przeszkód i trudności. Informacje muszą być przekazywane w sposób precyzyjny i jednoznaczny.

(55)  Możliwość uzyskania dostępu do działalności usługowej nie może być uzależniona od zezwolenia wydanego przez właściwe organy , chyba, że decyzja ta spełnia kryteria zakazu dyskryminacji, konieczności i proporcjonalności. Oznacza to w szczególności, że systemy zezwoleń są dopuszczalne wyłącznie w przypadku, gdy kontrola a posteriori nie byłaby skuteczna, przy założeniu, że niemożliwe jest ustalenie wad danych usług a posteriori i biorąc pod uwagę ryzyko i niebezpieczeństwo, które powstają przy braku kontroli a priori. Owe postanowienia dyrektywy nie mogą uzasadniać stosowania systemów zezwoleń, które tak czy inaczej są niedozwolone na podstawie innych instrumentów wspólnotowych, takich jak dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie ram wspólnotowych dla podpisów elektronicznych(13) , lub dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie pewnych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, na rynku wewnętrznym ("dyrektywa w sprawie handlu elektronicznego")(14) . Wyniki procesu wzajemnej oceny umożliwią określenie, na szczeblu Wspólnoty, rodzajów działalności, dla których wyeliminowane zostaną systemy zezwoleń.

(56)  Zezwolenie powinno normalnie umożliwić usługodawcy podjęcie działalności lub prowadzenie tej działalności na całym terytorium państwa, chyba, że nadrzędny interes publiczny uzasadnia ograniczenie jego zakresu go do określonego terytorium. Przykładowo ochrona środowiska naturalnego uzasadnia wymóg uzyskania odrębnego zezwolenia na każdy zakład na terytorium państwa. Niniejszy przepis nie wpływa na kompetencje władz regionalnych i lokalnych w zakresie udzielania zezwoleń w Państwach Członkowskich.

(57)  Przepisy niniejszej dyrektyw dotyczące systemów zezwoleń powinny obejmować przypadki, w których dostęp do działalności usługowej lub jej wykonywanie przez operatorów gospodarczych wymaga wydania decyzji przez właściwy organ. Nie dotyczy to decyzji właściwych organów o ustanowieniu publicznej lub prywatnej jednostki w celu świadczenia określonej usługi ani zawarcia przez właściwe organy umowy o świadczenie określonej usługi, jeśli jest to uregulowane w przepisach o zamówieniach publicznych.

(58)  Niniejsza dyrektywa nie narusza możliwości Państw Członkowskich do późniejszego wycofywania zezwoleń, w szczególności w przypadkach, gdy nie są dłużej spełniane warunki wymagane do udzielenia zezwolenia.

(59)   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, cele w zakresie zdrowia publicznego, ochrony konsumentów, zdrowia zwierząt i środowiska miejskiego stanowią nadrzędne względy w zakresie użyteczności publicznej, które mogą uzasadniać stosowanie systemów zezwoleń i innych ograniczeń dotyczących usług socjalnych. Jednakże takie systemy zezwoleń lub ograniczenia nie mogą stanowić dyskryminacji ze względu na kraj pochodzenia wnioskodawcy, nie mogą one również być skonstruowane w taki sposób, by utrudniały transgraniczne świadczenie usług spełniających wymogi Państw Członkowskich. Ponadto w każdym przypadku należy stosować zasadę konieczności i proporcjonalności.

(60)  W przypadkach, w których liczba zezwoleń dostępnych dla działalności jest ograniczona z uwagi na niedobór zasobów naturalnych lub możliwości technicznych, należy przyjąć procedurę wyboru spomiędzy kilku potencjalnych kandydatów w celu poprawienia – dzięki otwartej konkurencji – jakości i warunków dostawy usług dostępnych dla użytkowników. Taka procedura musi dawać gwarancje przejrzystości i bezstronności, a zezwolenie udzielone w ten sposób nie może mieć zbyt długiego okresu obowiązywania, nie może podlegać automatycznemu odnowieniu i nie może przyznawać wybranemu usługodawcy żadnych korzyści. W szczególności okres obowiązywania udzielonego zezwolenia musi być określony w taki sposób, aby nie ograniczał wolnej konkurencji bardziej niż jest to niezbędne w celu umożliwienia usługodawcy odzyskania kosztów inwestycji oraz uzyskania godziwego zwrotu z zainwestowanego kapitału. Niniejszy przepis nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w ograniczeniu liczby zezwoleń z przyczyn innych niż niewielka ilość zasobów naturalnych lub brak możliwości technicznych. Takie zezwolenia podlegają innym postanowieniom niniejszej dyrektywy, dotyczącym systemów zezwoleń.

(61)  W celu ustanowienia prawdziwego wewnętrznego rynku usług jest konieczne zniesienie restrykcji dotyczących swobody przedsiębiorczości oraz swobodnego przepływu usług, które są zawarte w przepisach niektórych Państw Członkowskich i które są niezgodne odpowiednio z art. 43 i 49 Traktatu. Ograniczenia zakazane, jakie przewidziano w niniejszej dyrektywie, wpływają w szczególności na wewnętrzny rynek usług i należy je systematycznie usuwać tak szybko, jak to tylko będzie możliwe.

(62)  Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, swoboda przedsiębiorczości implikuje w szczególności zasadę równego traktowania, która zakazuje nie tylko wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo Państwa Członkowskiego, ale również wszelkiej dyskryminacji pośredniej opartej na innych kryteriach, która prowadzi do tego samego rezultatu. Stąd też dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenia w Państwie Członkowskim jako działalności głównej lub pobocznej nie może podlegać kryteriom takim, jak miejsce rejestracji przedsiębiorstwa, miejsce zamieszkania, miejsce zameldowania lub zasadniczego świadczenia usług. Jednakże w pewnych przypadkach przyczyny wynikające z nadrzędnego interesu publicznego mogą stanowić uzasadnienie obowiązku obecności usługodawcy przy prowadzeniu jego działalności. Podobnie Państwo Członkowskie nie może ograniczać zdolności prawnej lub prawa do wszczęcia postępowania prawnego wobec spółek zarejestrowanych zgodnie z prawem innego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mieści się ich siedziba główna. Co więcej, Państwo Członkowskie nie może przyznać żadnych korzyści usługodawcom, którzy mają konkretne powiązania narodowe lub lokalne społeczno-ekonomiczne, ani też nie może ograniczać – z uwagi na miejsce zarejestrowania przedsiębiorstwa usługodawcy – ich swobody nabywania, korzystania lub zbywania praw i towarów, ani też dostępu do różnych form kredytu lub lokali, pod warunkiem, że wybory te są korzystne z punktu widzenia dostępu do jego działalności lub skuteczności jej prowadzenia.

(63)  Zakaz stosowania testów ekonomicznych jako warunku wstępnego przyznania zezwolenia dotyczy testów ekonomicznych jako takich, ale nie wymagań uzasadnionych na podstawie nadrzędnych przyczyn związanych z użytecznością publiczną, takich jak ochrona środowiska miejskiego, polityka socjalna oraz ochrona zdrowia publicznego . Zakaz nie wpływa na wykonywanie uprawnień przez organy odpowiedzialne za stosowanie prawa konkurencji. Zakaz bezpośredniego lub pośredniego udziału konkurujących operatorów w przyznawaniu zezwolenia nie dotyczy zasięgania opinii takich organizacji jak izby handlowe w sprawach innych niż indywidualne wnioski o wydanie zezwolenia.

(64)  W celu skoordynowania modernizacji krajowych przepisów z wymaganiami rynku wewnętrznego, niezbędne jest dokonanie oceny określonych niedyskryminujących wymogów krajowych, które – z uwagi na swój charakter – mogą istotnie ograniczyć lub nawet stanąć na przeszkodzie działalności czy jej wykonywaniu w oparciu o swobodę prowadzenia działalności gospodarczej. Państwa Członkowskie muszą dopilnować w okresie transpozycji dyrektywy, aby takie wymagania były niezbędne i proporcjonalne, zaś w stosownych przypadkach odrzucić lub znowelizować je. Co więcej, wymagania muszą być zawsze zgodne z wspólnotowym prawem konkurencji.

(65)  Procedura oceny wzajemnej przewidziana w niniejszej dyrektywie nie wpływa na swobodę Państw Członkowskich we wprowadzaniu wysokiego poziomu ochrony interesów publicznych, zwłaszcza, gdy ma to na celu realizację celów polityki zdrowia publicznego i społecznej. Ponadto w procedurze wzajemnej oceny należy w pełni uwzględnić specyfikę usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym oraz szczególne zadania, których realizacji służą. Mogą one uzasadniać określone ograniczenia swobody przedsiębiorczości, w szczególności, gdy służą ochronie celów polityki zdrowia publicznego i społecznej. Przykładowo w odniesieniu do obowiązku przyjmowania określonej formy prawnej w celu świadczenia określonych usług w dziedzinie społecznej, Trybunał Sprawiedliwości uznał już, że zasadne może okazać się nałożenie na usługodawcę obowiązku działania w celu niezarobkowym. Ponadto należy umożliwić wprowadzenie ograniczeń zmierzających do zapewnienia dostępności leków na słabo zaludnionych obszarach.

(66)  Ograniczenia, które winny być zbadane, obejmują na przykład przepisy krajowe, które – z przyczyn innych niż dotyczące kwalifikacji zawodowych – warunkują dla wybranych usługodawców, dostęp do takiej działalności.

(67)  Fakt, że niniejsza dyrektywa ustala pewną liczbę wymogów, które Państwa Członkowskie muszą wyeliminować lub poddać ocenie w ciągu okresu transpozycji, nie narusza żadnych działań podjętych wobec Państwa Członkowskiego w przypadku braku zgodności z art. 43 lub 49 Traktatu.

(68)  Aby zapewnić skuteczne wdrożenie reguł swobodnego przepływu usług oraz wyciąganie korzyści z nich i ich świadczenie przez usługodawców w całej Wspólnocie, bez względu na wewnętrzne granice, niezbędne jest wyjaśnienie, w jakim stopniu usługodawcy podlegają ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ich siedziba oraz w jakim stopniu można stosować ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym świadczona jest usługa. Należy również podkreślić, że nie uniemożliwia to egzekwowania przez Państwo Członkowskie, w którym świadczona jest usługa, szczegółowych wymogów niezbędnych w interesie polityki społecznej lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia lub środowiska, w celu uniknięcia szczególnego ryzyka w miejscu świadczenia usługi.

(69)  Niezbędne jest przyjęcie postanowień , że stosowanie zasady, że stosuje się prawo państwa pochodzenia, może być zawieszone wyłącznie w obszarach objętych derogacjami, ogólnymi lub przejściowymi, przewidzianymi w niniejszej dyrektywie. Derogacje te są niezbędne dla uwzględnienia poziomu integracji rynku wewnętrznego lub pewnych instrumentów wspólnotowych dotyczących usług, które stanowią, że usługodawca podlega prawu innego Państwa Członkowskiego niż państwo pochodzenia. Co więcej, w drodze wyjątku, w pewnych indywidualnych przypadkach oraz na podstawie pewnych warunków proceduralnych i merytorycznych można podjąć działania przeciwko danemu usługodawcy. Aby zagwarantować stabilność prawną, która jest niezbędna dla zachęcenia MŚP do świadczenia ich usług w innych Państwach Członkowskich, derogacje te muszą być ograniczone do absolutnie niezbędnych. W szczególności derogacje te mogą być stosowane wyłącznie z przyczyn związanych z bezpieczeństwem usług, wykonywaniem zawodów związanych z ochroną zdrowia lub kwestiami należącymi do polityki państwa, jak na przykład ochrona młodocianych, a także w takim zakresie, w jakim przepisy krajowe w tej dziedzinie nie zostały zharmonizowane. Dodatkowo wszelkie ograniczenia takiej wolności nie będą mogły podlegać żadnym wyłączeniom, chyba, że są zgodne z podstawowymi prawami, które według ustalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości tworzą integralną część ogólnych zasad prawa zawartych w porządku prawnym Wspólnoty.

(70)  Swoboda świadczenia usług, tak to przewidziano w niniejszej dyrektywie, nie ma zastosowania do obowiązujących w Państwach Członkowskich przepisów, zgodnie z którymi świadczenie danej usługi, zastrzeżone jest dla określonego zawodu, np. wymogu, zgodnie z którym porad prawnych mogą udzielać jedynie prawnicy.

(71)  W przypadkach, w których usługodawca przeprowadza się tymczasowo do Państwa Członkowskiego innego niż Państwo Członkowskie pochodzenia, niezbędne jest uwzględnienie w przepisach pomocy wzajemnej między tymi dwoma Państwami, która pozwala pierwszemu z nich prowadzić kontrole, inspekcje i dochodzenia na wniosek Państwa Członkowskiego będącego miejscem pochodzenia, lub też prowadzić takie kontrole na własną inicjatywę, jeśli są to wyłącznie kontrole faktyczne. Co więcej, w przypadku pracowników oddelegowanych, państwo przyjmujące może wystąpić przeciwko usługodawcy zarejestrowanemu w innym Państwie Członkowskim, tak aby zagwarantować zgodność z warunkami zatrudnienia i pracy mającymi zastosowanie na mocy dyrektywy 96/71/WE.

(72)  Zasada kraju pochodzenia nie obowiązuje w odniesieniu do warunków zatrudnienia, które, zgodnie z dyrektywą 96/71/WE, obowiązują pracowników delegowanych do świadczenia usługi na terytorium innego Państwa Członkowskiego. Zgodnie z dyrektywą 96/71/WE, w podobnych przypadkach, usługodawcy zobowiązani są do stosowania warunków zatrudnienia dotyczących wyszczególnionej liczby dziedzin obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym usługa jest świadczona. Należą do nich: maksymalny czas pracy i minimalne okresy wypoczynku, minimalny okres corocznego płatnego urlopu, minimalne wynagrodzenie, w tym stawka za nadgodziny, warunki wynajmowania pracowników, w szczególności dostarczanie pracowników przez agencje pracy czasowej, zdrowie, bezpieczeństwo i higiena pracy, środki ochronne dotyczące zatrudniania kobiet ciężarnych lub kobiet, które niedawno urodziły dziecko jak również, dzieci i młodzieży, równouprawnienie płci oraz inne przepisy wprowadzające zakaz dyskryminacji. Dotyczy to nie tylko warunków zatrudnienia ustanowionych przepisami prawa, lecz również warunków wynikających z umów zbiorowych oficjalnie lub faktycznie uznawanych za powszechnie obowiązujące, w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE. Niniejsza dyrektywa nie powinna również stanowić przeszkody w stosowaniu przez Państwa Członkowskie warunków zatrudnienia także w innych dziedzinach niż te wyszczególnione w dyrektywie 96/71/WE, w oparciu o przepisy polityki publicznej.

(73)  Niniejsza dyrektywa nie powinna również wpłynąć na warunki zatrudnienia w przypadku, gdy pracownik zatrudniony do świadczenia usługi transgranicznej, został zatrudniony w Państwie Członkowskim, w którym usługa jest świadczona. Wreszcie, dyrektywa powinna objąć prawo Państw Członkowskich, w którym usługa jest świadczona, do stwierdzenia istnienia stosunku pracy oraz wprowadzenie rozróżnienia na osoby prowadzące działalność na własny rachunek i osoby zatrudnione, w tym osoby, które podają nieprawdziwą informację o działalności na własny rachunek. Pod tym względem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, zasadniczą cechą stosunku zatrudnienia w rozumieniu art. 39 Traktatu jest fakt, że przez pewien czas osoba świadczy usługi dla i pod kierunkiem innej osoby, w zamian za co otrzymuje wynagrodzenie; każda działalność, którą dana osoba wykonuje poza stosunkiem służbowym, musi zostać zaliczona do działalności prowadzonej na własny rachunek dla celów art. 43 i 49 Traktatu.

(74)  Należy przewidzieć odstępstwo od swobody świadczenia usług, przewidzianej w niniejszej dyrektywie w przypadku usług, które są przedmiotem ogólnego zakazu w Państwie Członkowskim, do którego przeniósł się usługodawca, jeśli taki zakaz jest uzasadniony polityką publiczną, bezpieczeństwem publicznym lub zdrowiem publicznym. Derogacja ta jest ograniczona do ogólnych zakazów i nie obejmuje – na przykład – systemów krajowych, które, nie zawierając ogólnego zakazu prowadzenia działalności, zastrzegają sobie prawo do wykonywania tej działalności dla jednego lub kilku konkretnych operatorów, lub które zakazują wykonywania działalności bez uzyskania wcześniejszego zezwolenia. Jak tylko Państwo Członkowskie zezwoli na prowadzenie działalności, zastrzegając ją dla wybranych operatorów, działalność ta nie podlega ogólnemu zakazowi, a tym samym jako taka nie jest uznawana za niezgodną z polityką publiczną, bezpieczeństwem publicznym lub zdrowiem publicznym. W efekcie nie byłoby uzasadnione, aby taka działalność została wyłączona z zakresu dyrektywy.

(75)  Swoboda świadczenia usług jak to przewidziano w niniejszej dyrektywie, nie powinna mieć zastosowania, do konkretnych wymagań Państw Członkowskich, do których przeniósł się usługodawca ze względu na szczególną charakterystykę miejsca świadczenia usługi, i które muszą być spełnione dla zachowania polityki publicznej, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska. Taka sytuacja miałaby miejsce, na przykład, w przypadku zezwoleń na zajęcie lub wykorzystanie drogi publicznej, wymagań dotyczących organizacji imprez publicznych lub wymagań w zakresie bezpieczeństwa placów budowy.

(76)  Wyłączenie ze swobody świadczenia usług jak to przewidziano w niniejszej dyrektywie, w sprawach dotyczących rejestracji pojazdów wziętych w leasing w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym są użytkowane, wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, który przyjął, że Państwo Członkowskie może objąć pojazdy użytkowane na jego terytorium takim obowiązkiem, przy założeniu proporcjonalnych warunków. Takie wyłączenie nie obejmuje wynajmu sporadycznego lub tymczasowego.

(77)  Stosunki umowne pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, jak również pomiędzy pracodawcą a pracownikiem nie powinny być przedmiotem niniejszej dyrektywy. Ustalenie obowiązującego prawa kontraktowego i pozakontraktowego regulowane jest przez inne instrumenty wspólnotowe dotyczące prawa prywatnego międzynarodowego. Ponadto, zobowiązania umowne przeważają, w zakresie, w jakim zawierają przepisy dotyczące standardów jakości.

(78)  Niezbędne jest, aby umożliwić Państwom Członkowskim, w drodze wyjątku i badając poszczególne przypadki osobno, podjęcie działań stanowiących derogację od swobody świadczenia usług jak to przewidziano w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do usługodawcy z siedzibą w innym Państwie Członkowskim, z konkretnych przyczyn, takich jak bezpieczeństwo usług. Takie środki mogą być podjęte wyłącznie z powodu braku harmonizacji na szczeblu wspólnotowym. Co więcej możliwość ta nie powinna pozwalać na stosowanie restrykcyjnych środków w obszarach, w których inne dyrektywy zakazują wszelkich derogacji od swobodnego przepływu usług, tak jak w przypadku dyrektywy 1999/93/WE lub dyrektywy 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie ochrony prawnej usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie(15) . Możliwość ta nie powinna też zezwalać na rozszerzenie lub ograniczenie możliwości stosowania derogacji zawartych w innych dyrektywach, takich jak dyrektywa 89/552/EWG lub 2000/31/WE .

(79)  Ograniczenia swobodnego przepływu usług sprzeczne z niniejszą dyrektywą mogą powstać nie tylko z działań stosowanych wobec usługodawców, ale również z licznych barier korzystania z usług przez usługodawców, a zwłaszcza konsumentów. Niniejsza dyrektywa cytuje jako przykład pewne rodzaje ograniczeń stosowanych wobec usługobiorcy, który pragnie skorzystać z usługi świadczonej przez usługodawcę z siedzibą w innym Państwie Członkowskim.

(80)  Zgodnie z zasadami Traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu usług, według interpretacji Trybunału Sprawiedliwości, dyskryminacja z uwagi na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania usługobiorcy jest zakazana. Taka dyskryminacja może przybrać formę zobowiązania nałożonego wyłącznie na obywateli innego Państwa Członkowskiego, do dostarczenia oryginalnych dokumentów, poświadczonych kopii, zaświadczenia o obywatelstwie lub oficjalnego tłumaczenia dokumentów, aby skorzystać z usługi bądź z korzystniejszych warunków lub cen. Jednakże zakaz stosowania dyskryminujących wymagań nie oznacza, że takie korzyści, zwłaszcza w odniesieniu do taryf, nie mogą być ograniczone do wybranych usługobiorców, jeśli są one oparte na zgodnych z prawem, obiektywnych kryteriach, na przykład na bezpośrednim powiązaniu z podatkami płaconymi przez tych odbiorców.

(81)  Mimo, że niniejsza dyrektywa nie ma na celu sztucznego ujednolicenia cen w Unii Europejskiej, w szczególności w warunkach, gdy w poszczególnych państwach panują różne warunki rynkowe, jeżeli obszar wewnętrzny bez granic ma być skutecznie osiągnięty, zasada niedyskryminacji wymaga, aby obywatele Wspólnoty nie mogli być pozbawiani korzystania z usługi, która jest technicznie dostępna na rynku, ani być poddani różnym warunkom i taryfom wyłącznie z uwagi na ich obywatelstwo lub miejsce zamieszkania. Utrzymanie takiej dyskryminacji w odniesieniu do odbiorców usługi oznacza dla obywateli Wspólnoty, brak istnienia prawdziwego rynku wewnętrznego dla usług, oraz w sensie bardziej ogólnym zapobiega integracji narodów Europy. Zasada dotycząca zakazu dyskryminacji w ramach Rynku Wewnętrznego oznacza, że nie można odmówić lub utrudnić usługobiorcy, a zwłaszcza konsumentowi, dostępu do usługi oferowanej publicznie z uwagi na jakieś kryterium, ujęte w ogólnych warunkach udostępnionych publicznie, dotyczące obywatelstwa lub miejsca zamieszkania usługobiorcy. Nie wpływa to na możliwość wprowadzenia tych ogólnych warunków dla zmiennych taryf i warunków dotyczących świadczenia usług, które są bezpośrednio uzasadnione obiektywnymi przyczynami, które mogą się różnić w poszczególnych państwach, na przykład efektywnymi kosztami dodatkowymi wynikającymi z odległości lub charakterystyki technicznej świadczenia usług, różnych warunków rynkowych, takich jak wyższy lub niższy popyt, zależny od sezonu, odmienne terminy wakacji w Państwach Członkowskich, różne ceny stosowane przez konkurentów, lub dodatkowego ryzyka związanego z przepisami innymi niż obowiązujące w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi usługodawca .

(82)  Należy zapewnić, że jednym ze środków, za pomocą których usługodawca może łatwo udostępnić odbiorcy informacje, jakie jest zobowiązany dostarczyć, jest przedstawienie jego adresu poczty elektronicznej, w tym adresu strony internetowej. Co więcej, zobowiązanie do przedstawienia określonych informacji w dokumentach informacyjnych usługodawcy prezentujących szczegółowo jego usługi nie ma zastosowania do ogólnych komunikatów handlowych, takich jak reklamy, lecz do dokumentów zawierających szczegółowy opis proponowanych usług, w tym dokumentów na stronie internetowej.

(83)  Jakikolwiek operator świadczący usługi dotyczące w szczególności zdrowia, bezpieczeństwa lub ryzyka finansowego odbiorcy powinien posiadać odpowiednie ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej zawodowej lub jego ekwiwalent, bądź porównywalną gwarancję co oznacza przede wszystkim, że usługodawca musi być objęty odpowiednim ubezpieczeniem obejmującym usługi świadczone w jednym lub więcej niż jednym Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, z którego pochodzi usługodawca.

(84)  Takie ubezpieczenie lub gwarancja muszą być dostosowane do rodzaju i zakresu ryzyka, co oznacza, że usługodawcy potrzebują ubezpieczenia transgranicznego, wyłącznie jeżeli rzeczywiście świadczą usługi w innych Państwach Członkowskich. Usługodawcy i towarzystwa ubezpieczeniowe powinni zachować niezbędną elastyczność w negocjowaniu polis ubezpieczeniowych dokładnie dostosowanych do rodzaju i zakresu ryzyka. Wreszcie, od Państw Członkowskich nie powinno się wymagać, aby te wprowadziły zastrzeżenie, że towarzystwa ubezpieczeniowe zobowiązane są do zapewnienia ubezpieczenia.

(85)  Należy zakończyć stosowanie całkowitego zakazu publikacji komunikatów handlowych przez zawody regulowane nie poprzez usuwanie zakazów dotyczących treści komunikatu handlowego lecz przez zniesienie tych zakazów, które ogólnie i dla danego zawodu zakazują jednej lub więcej form komunikatów handlowych: na przykład wszelkiej reklamy w jednym lub więcej niż jednym środku masowego przekazu. W odniesieniu do treści i metod publikacji komunikatów handlowych, niezbędne jest zachęcanie przedstawicieli wolnych zawodów, aby sporządzali, zgodnie z prawem wspólnotowym, kodeksy postępowania na szczeblu wspólnotowym.

(86)  Aby zwiększyć przejrzystość i promować dokonywanie oceny opartej na porównywalnych kryteriach dotyczących jakości usług oferowanych usługobiorcom i dostarczanych im, ważne jest udostępnienie informacji dotyczących znaczenia etykiet jakości i innych znaków szczególnych odnoszących się do tych usług. To zobowiązanie do przejrzystości jest szczególnie ważne w obszarach, takich jak turystyka, zwłaszcza w hotelarstwie, gdzie wykorzystanie systemu klasyfikacji jest szeroko rozpowszechnione. Co więcej, przydatne byłoby zbadanie zakresu, w jakim standaryzacja europejska mogłaby wspomóc zgodność i jakość usług. Normy europejskie są sporządzane przez europejskie organy ustanawiające normy Europejski Komitet Standaryzacji CEN, Europejski Komitet Standaryzacji Elektrotechnicznej CENELEC i Europejski Instytut Standardów Łączności ETSI. W stosownych przypadkach Komisja, zgodnie z procedurami ustanowionymi w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. określającej procedurę dostarczania informacji w dziedzinie standardów technicznych oraz przepisów i regulacji dotyczących usług Społeczeństwa Informacyjnego(16) , wyda upoważnienie do sporządzenia szczególnych norm europejskich.

(87)  Rozwój sieci organów zajmujących się ochroną konsumenta w Państwach Członkowskich, które są przedmiotem rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 , uzupełnia współpracę przewidzianą w niniejszej dyrektywie. Zastosowanie ustawodawstwa w dziedzinie ochrony konsumenta w przypadkach wymiany transgranicznej, w szczególności w odniesieniu do nowych praktyk w zakresie marketingu i sprzedaży, a także potrzeby usunięcia pewnych konkretnych przeszkód współpracy w tej dziedzinie, wymaga wyższego stopnia współpracy między Państwami Członkowskimi. W szczególności niezbędne jest zapewnienie, aby Państwa Członkowskie wymagały w tej dziedzinie zaprzestania stosowania przez operatorów na ich terytorium niezgodnych z prawem praktyk, ukierunkowanych na konsumentów innego Państwa Członkowskiego.

(88)  Współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi wymaga dobrego funkcjonowania elektronicznego systemu informacyjnego, aby umożliwić właściwym organom łatwą identyfikację właściwych interlokutorów w innych Państwach Członkowskich oraz skuteczną komunikację.

(89)  Współpraca administracyjna ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego w sektorze usług. Brak współpracy pomiedzy Państwami Członkowskimi skutkuje mnożeniem się przepisów obowiązujących usługodawców lub powielaniem kontroli działalności transgranicznej oraz może zostać wykorzystany przez nieuczciwych przedsiębiorców do uchylania się od nadzoru lub obchodzenia obowiązujących przepisów krajowych w dziedzinie usług. Dlatego zasadnicze znaczenie ma nałożenie na Państwa Członkowskie przejrzystych zobowiązań prawnych do prowadzenia efektywnej współpracy.

(90)  Niezbędnym jest zapewnienie, że Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją zachęcą zainteresowane strony do sporządzenia kodeksów postępowania na szczeblu wspólnotowym, których celem jest w szczególności promowanie jakości usług i uwzględnienie szczególnego charakteru każdego zawodu. Owe kodeksy postępowania powinny być zgodne z prawem wspólnotowym, a zwłaszcza z prawem konkurencji. Nie mogą one być niezgodne z wiążącymi prawnie zasadami zawodowymi Państw Członkowskich.

(91)  Państwa Członkowskie powinny zachęcać, w szczególności instytucje, organizacje i stowarzyszenia zawodowe na szczeblu wspólnotowym, do sporządzania kodeksów postępowania. Kodeksy te powinny zawierać, zgodnie z charakterem każdego zawodu, zasady publikacji komunikatów handlowych przez przedstawicieli zawodów regulowanych oraz zasady etyki zawodowej i postępowania związane z wykonywaniem zawodów regulowanych, które mają na celu przede wszystkim zapewnienie niezależności, bezstronności oraz dochowania tajemnicy zawodowej. Ponadto przedmiotowe kodeksy powinny określać warunki, którym podlega działalność agentów nieruchomości. Państwa Członkowskie powinny podjąć działania towarzyszące w celu zachęcenia instytucji, organizacji i stowarzyszeń zawodowych do wdrożenia na szczeblu krajowym powyższych kodeksów postępowania, przyjętych na szczeblu wspólnotowym .

(92)  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla jakiejkolwiek inicjatywy legislacyjnej lub innych inicjatyw wspólnotowych w dziedzinie ochrony konsumenta.

(93)  Brak reakcji ze strony Komisji, w kontekście procedury oceny wzajemnej przewidzianej w niniejszej dyrektywie, nie ma wpływu na zgodność wymagań krajowych, ujętych w raportach Państw Członkowskich, z prawem wspólnotowym.

(94)  Dyrektywa 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów(17) zbliża ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne Państw Członkowskich odnoszące się do zaleceń w celu ochrony łącznych interesów konsumentów zawartych w dyrektywach wymienionych w załączniku do dyrektywy 98/27/WE. W celu umożliwienia podjęcia takich działań w przypadkach, gdy obecna dyrektywa została naruszona na niekorzyść łącznych interesów konsumentów, załącznik do dyrektywy 98/27/WE powinien zostać odpowiednio zmieniony.

(95)  W związku z tym, że cele proponowanego działanie, a mianowicie zniesienie barier w swobodzie zakładania przedsiębiorstw dla usługodawców w Państwach Członkowskich i w swobodzie świadczenia usług pomiędzy Państwami Członkowskimi, nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie i mogą, ze względu na skalę działania, być lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza ponad to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(96)  Niniejsza dyrektywa bierze pod uwagę fundamentalne prawa i przestrzega zasad uznanych zwłaszcza w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności w jej art. 8, 15, 21 i 47.

(97)  Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte w zgodzie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wdrożeniowych nadanych Komisji(18) ,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Postanowienia ogólne

Artykuł 1

Temat

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne przepisy ułatwiające korzystanie ze swobody przedsiębiorczości przez usługodawców oraz swobodny przepływ usług, utrzymując jednocześnie wysoki poziom jakości usług .

2.  Niniejsza dyrektywa nie dotyczy liberalizacji usług o ogólnym znaczeniu gospodarczym zarezerwowanych dla państwowych lub prywatnych podmiotów gospodarczych ani prywatyzacji państwowych przedsiębiorstw usługowych.

Niniejsza dyrektywa nie dotyczy znoszenia monopoli na świadczenie usług, ani pomocy udzielanej przez Państwa Członkowskie i uregulowanej we wspólnych przepisach w dziedzinie konkurencji.

Niniejsza dyrektywa nie ogranicza swobody Państw Członkowskich do zdefiniowania, w zgodzie z prawem wspólnotowym, usług o ogólnym znaczeniu gospodarczym, do określania, w jaki sposób usługi te powinny być zorganizowane i finansowane oraz do ustalania szczegółowych wymogów, którym podlegają.

3.  Dyrektywa ta nie ma wpływu na usługi świadczone w ramach publicznej opieki zdrowotnej oraz na dostęp podmiotów świadczących usługi zdrowotne do funduszy publicznych.

4.  Niniejsza dyrektywa nie narusza działań podjętych na poziomie wspólnotowym lub krajowym, mających na celu ochronę lub promowanie różnorodności kulturalnej i językowej, bądź też pluralizmu środków masowego przekazu.

5.  Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa karnego Państw Członkowskich.

6.  Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla usług, których cel mieści się w zakresie opieki społecznej.

7.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do prawa pracy ani nie narusza jego przepisów, tzn. jakichkolwiek postanowień prawnych lub umownych dotyczących warunków zatrudnienia, warunków pracy, w tym bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosunków między pracodawcą a pracownikiem. Dyrektywa zapewnia w szczególności pełne poszanowanie prawa do negocjowania, zawierania, rozszerzania i wykonywania układów zbiorowych oraz prawo do strajku i akcji protestacyjnych zgodnie przepisami dotyczącymi stosunków pracy w Państwach Członkowskich. Nie narusza ona również krajowego prawa ubezpieczeń społecznych w Państwach Członkowskich.

8.  Niniejsza dyrektywa nie może być interpretowana w sposób powodujący w jakikolwiek sposób naruszenie wykonywania praw podstawowych, uznawanych w Państwach Członkowskich lub w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawa do strajku.

Artykuł 2

Zakres

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do usług świadczonych przez usługodawców mających siedzibę w Państwie Członkowskim.

2.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do następującej działalności:

   a) usług użyteczności publicznej, zgodnie z tym jak zostały one określone przez Państwa Członkowskie;
   b) usług w zakresie bankowości, działalności kredytowej, ubezpieczeń, rent i emerytur, inwestycji i płatności oraz, ogólniej ujmując, usługi wymienione w Załączniku I do dyrektywy 2000/12/WE;
   c) usług i sieci łączności elektronicznej oraz urządzeń i usług towarzyszących dotyczących kwestii ujętych lub o których mowa w dyrektywach 2002/19/WE (19) , 2002/20/WE (20) , 200 2/21/WE(21) , 2002/22/WE(22) oraz 2002/58/WE(23) ;
   d) usług transportowych w tym transport miejski, taksówki i pogotowie ratunkowe;
   e) usługi portowe;
   f) usług prawnych w zakresie, w jakim zostały one uregulowane w innych instrumentach wspólnotowych, w tym w dyrektywie Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług (24) i dyrektywie 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (25) ;
   g) usług zdrowotnych niezależnie od tego czy są one świadczone w ramach systemu opieki zdrowotnej, jak również niezależnie od struktury organizacyjnej i sposobów finansowania na płaszczyźnie krajowej oraz tego czy są to usługi publiczne czy prywatne;
   h) usług socjalnych, takich jak budownictwo socjalne, opieka nad dziećmi i usługi rodzinne;
   i) usług audiowizualnych, niezależnie od sposobów ich powstania, dystrybucji i transmisji, włącznie z transmisją radiową i kinem;
   j) agencji pracy czasowej;
   k) usług ochroniarskich;
   l) gier hazardowych ze stawkami pieniężnymi w grach losowych, włącznie z loterią, kasynem i zakładami;
   m) zawodów lub rodzajów działalności, które stale lub okresowo związane są ze sprawowaniem władzy publicznej w danym Państwie Członkowskim, w szczególności notariusza .

3.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w dziedzinie podatków.

Artykuł 3

Powiązania z innymi przepisami prawa wspólnotowego

1.  W przypadku konfliktu między postanowieniami niniejszej dyrektywy i innymi przepisami wspólnotowymi odnoszącymi się do specyficznych aspektów dostępu do działalności usługowej i jej prowadzenia w określonych dziedzinach lub w ramach określonych zawodów, przeważają te inne przepisy i to one stosowane są do tych określonych dziedzin lub zawodów. Odnosi się to między innymi do:

   a) dyrektywy 96/71/WE;
   b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie(26) ;
   c) dyrektywy nr 89/552/EWG;
   d) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych (27) .

2.  Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów prawa prywatnego międzynarodowego, między innymi przepisów obowiązujących w zakresie zobowiązań umownych i pozaumownych (Rzym I i Rzym II).

3.  Niniejsze wyłączenie zobowiązań umownych i pozaumownych oznacza, że konsument w każdym przypadku będzie korzystał z ochrony na mocy prawa ochrony konsumenta obowiązującego w danym Państwie Członkowskim.

Artykuł 4

Definicje

Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

   1) "usługa" oznacza wszelką działalność gospodarczą prowadzoną na własny rachunek, w rozumieniu art. 50 Traktatu, wykonywaną zwyczajowo za wynagrodzeniem, które stanowi zapłatę za dane świadczenie, zwyczajowo uzgodnioną pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą;
   2) "obowiązki w zakresie usług publicznych" oznaczają szczególne obowiązki nałożone przez władze publiczne na usługodawcę w celu zapewnienia realizacji niektórych celów interesu publicznego;
   3) "usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym" oznacza usługi zakwalifikowane jako takie przez Państwa Członkowskie lub Wspólnotę, przy świadczeniu których zainteresowane Państwo Członkowskie nakłada na usługodawcę specyficzne dla usług publicznych obowiązki w celu zapewnienia realizacji niektórych celów interesu publicznego;
   4) "usługodawca" oznacza każdą osobę fizyczną będącą obywatelem Państwa Członkowskiego lub każdą osobę prawną, zarejestrowaną zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego, która oferuje lub świadczy usługę;
   5) "usługobiorca" oznacza każdą osobę fizyczną lub osobę prawną mającą siedzibę w Państwie Członkowskim , która dla celów zawodowych lub niezawodowych korzysta z usługi lub pragnie z niej skorzystać;

(6)  "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się siedziba usługodawcy;

   7) "prowadzenie działalności gospodarczej" oznacza rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z postanowieniami art. 43 Traktatu, przez czas nieokreślony oraz przez przedsiębiorstwo usługodawcy wyposażone w odpowiednią infrastrukturę, w którym działalność usługodawcy jest rzeczywiście prowadzona ;
   8) "system zezwoleń" oznacza każdą procedurę, która faktycznie zobowiązuje usługodawcę lub usługobiorcę do podjęcia kroków w celu uzyskania od władz właściwych oficjalnej lub dorozumianej decyzji w sprawie dostępu do działalności usługowej lub jej prowadzenia;
   9) "wymóg" oznacza wszelkie zobowiązanie, zakaz, warunek lub limit przewidziane w przepisach ustawodawczych, wykonawczych lub administracyjnych Państw Członkowskich, albo wynikające z prawa precedensowego, praktyki administracyjnej, regulaminów organów zawodowych lub wspólnych przepisów stowarzyszeń lub innych organizacji zawodowych, przyjętych w ramach wykonania ich autonomii prawnej; w rozumieniu niniejszej dyrektywy zasady ustanowione na mocy układów zbiorowych nie są postrzegane jako wymogi;
   10) "nadrzędny interes publiczny" obejmuje, między innymi, następujące dziedziny: ochronę polityki publicznej, bezpieczeństwa publicznego, ochrony, zdrowia publicznego, utrzymanie równowagi finansowej systemu opieki społecznej, włącznie z utrzymaniem zrównoważonego systemu opieki zdrowotnej, która byłaby dostępna dla wszystkich, ochronę konsumentów, usługobiorców i pracowników, uczciwe transakcje handlowe, zwalczanie oszustw, ochronę środowiska, w tym również w miastach, zdrowie zwierząt, własność intelektualną, ochronę narodowego dziedzictwa historycznego i artystycznego lub też cele polityki społecznej i kulturalnej;
   11) "właściwe organy " oznacza każdy organ lub instytucję , które w Państwie Członkowskim pełnią rolę nadzorczą lub regulacyjną w odniesieniu do działalności usługowej, w tym w szczególności organy administracyjne, podmioty prawa publicznego, organy zawodowe oraz stowarzyszenia lub inne organizacje zawodowe, które w ramach wykonywania swojej autonomii prawnej wspólnie regulują dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenie;
   (12) "Państwo Członkowskie przeznaczenia " oznacza Państwo Członkowskie, w którym usługa o charakterze transgranicznym jest świadczona i wykonywana okazjonalnie, przez usługodawcę mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim;
   13) "pracownik" oznacza osobę fizyczną mającą status pracownika zgodnie z ustawodawstwem krajowym, umowami zbiorowymi i/lub stałą praktyką w Państwie Członkowskim, w którym świadczona jest usługa;
   14) "zawód regulowany" oznacza działalność zawodową lub grupę działalności zawodowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE;
  15) "komunikat handlowy" oznacza każdy rodzaj komunikatu mający na celu bezpośrednio lub pośrednio promowanie towarów, usług lub wizerunku firmy, organizacji lub osoby wykonującej działalność handlową, przemysłową, rzemieślniczą albo wykonującej zawód regulowany. Poniższe komunikaty nie stanowią komunikatów handlowych:
   a) informacja zapewniająca bezpośredni dostęp do działalności firmy, organizacji lub osoby, w tym w szczególności nazwa domeny lub adres poczty elektronicznej;
   b) komunikaty dotyczące towarów, usług lub wizerunku firmy, organizacji lub osoby stworzone w sposób niezależny, w szczególności jeśli nie pobrano za nie wynagrodzenia finansowego.

Uproszczenie procedur administracyjnych

Artykuł 5

Uproszczenie procedur

1.  Państwa Członkowskie zatwierdzają oraz, w odpowiednim przypadku, upraszczają procedury i formalności dotyczące dostępu do działalności usługowej i jej prowadzenia, jeżeli i w takim zakresie, w jakim utrudniają one dostęp do rynku .

2.  Państwa Członkowskie wraz z Komisją wprowadzają, tam gdzie jest to uzasadnione i możliwe, ujednolicone formularze europejskie. Formularze te są wydawane jako odpowiedniki certyfikatów, zaświadczeń lub jakichkolwiek innych dokumentów dotyczących ustanowienia siedziby, potwierdzających spełnienie wymogu w Państwie Członkowskim przeznaczenia.

3.  W przypadkach, w których Państwa Członkowskie wymagają, aby usługodawca lub usługobiorca dostarczył certyfikat, zaświadczenie lub jakikolwiek inny dokument potwierdzający spełnienie wymogu, przyjmują one każdy dokument z innego Państwa Członkowskiego, który służy podobnemu celowi lub z którego jasno wynika, że dany wymóg został spełniony. Nie mogą one wymagać przedłożenia dokumentu z innego Państwa Członkowskiego w wersji oryginalnej ani w formie poświadczonej kopii lub tłumaczenia przysięgłego, chyba że jest to przewidziane w innych instrumentach wspólnotowych lub jeśli taki wymóg jest uzasadniony nadrzędnym interesem publicznym, uwzględniając również porządek i bezpieczeństwo publiczne . Postanowienia te nie ograniczają prawa Państw Członkowskich do żądania dokumentów przetłumaczonych na ich języki urzędowe.

4.  Ust. 3 nie ma zastosowania do dokumentów, o których mowa w art. 50 dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, w art. 45 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (28) , w art. 3 ust. 2 dyrektywy 98/5/WE, w dyrektywie 2003/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r., zmieniającej dyrektywę Rady 68/151/EWG w zakresie wymagań dotyczących jawności w odniesieniu do niektórych typów spółek (29) , lub w jedenastej dyrektywie Rady 89/666/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r., dotyczącej wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa (30) .

Artykuł 6

Pojedyncze punkty kontaktowe

1.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby najpóźniej do... (31) usługodawca mógł wypełnić następujące procedury i formalności zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału i rozdziału III a w punktach kontaktowych zwanych "pojedynczym punktem kontaktowym ":

   a) wszystkie procedury i formalności potrzebne do uzyskania dostępu do działalności usługowej prowadzonej przez usługodawcę, a w szczególności wszystkie niezbędne deklaracje, powiadomienia lub wnioski o zezwolenie wydawane przez władze właściwe, w tym wnioski o umieszczenie w rejestrze, na liście, w bazie danych lub wnioski o rejestrację w organizacji lub stowarzyszeniu zawodowym;
   b) wszelkie wnioski o wydanie zezwolenia potrzebnego do prowadzenia działalności usługowej.

2.  W Państwie Członkowskim, w którym wymagana jest rejestracja pro forma, Państwa Członkowskie zapewniają, aby najpóźniej do... (32) usługodawca mógł dokonać rejestracji pro forma w pojedynczym punkcie kontaktowym, w tym drogą elektroniczną, pod warunkiem, że rejestracja ta nie opóźni i nie utrudni w jakikolwiek sposób świadczenia danych usług oraz nie obciąży usługodawcy dodatkowymi kosztami.

3.  Komisja koordynuje pojedyncze punkty kontaktowe tworząc europejski pojedynczy punkt kontaktowy.

4.  Utworzenie pojedynczych punktów kontaktowych nie wpływa na podział obowiązków ani kompetencji właściwych organóww systemach krajowych.

Artykuł 7

Prawo do informacji

1.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby następujące informacje były łatwo dostępne dla usługodawców i usługobiorców za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych:

   a) wymogi mające zastosowanie do usługodawców prowadzących działalność na ich terytorium, w szczególności wymogi dotyczące procedur i formalności, jakich należy dopełnić, aby uzyskać dostęp do działalności usługowej i jej prowadzenia;
   b) dane kontaktowe władz właściwych pozwalające na bezpośrednie skontaktowanie się z nimi, w tym dane władz odpowiedzialnych za sprawy związane z prowadzeniem działalności usługowej;
   c) sposoby i warunki uzyskania dostępu do publicznych rejestrów i baz danych usługodawców i usług;
   d) powszechnie dostępne sposoby dochodzenia zadośćuczynienia w przypadku zaistnienia sporu między właściwymi organami a usługodawcą lub usługobiorcą, między usługodawcą a usługobiorcą lub między usługodawcami;
   e) dane kontaktowe stowarzyszeń lub organizacji innych niż właściwe organy, od których usługodawcy lub usługobiorcy mogą uzyskać pomoc praktyczną.

2.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługodawcy i usługobiorcy mogli na swój wniosek skorzystać z pomocy właściwych organów polegającej na udzieleniu informacji na temat sposobu, w jaki wymogi, o których mowa w ust. 1 lit. a), są na ogół interpretowane i stosowane. W odpowiednim przypadku, wskazówki te obejmują nieskomplikowany przewodnik objaśniający kolejne etapy procedury. Informacje przekazywane są prostym i zrozumiałym językiem.

3.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje i pomoc, o których mowa w ust. 1 i 2, były udzielane w sposób jasny i jednoznaczny, były łatwo dostępne między innymi na odległość i drogą elektroniczną oraz uaktualniane.

4.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby pojedyncze punkty kontaktowe i władze właściwe reagowały tak szybko, jak to tylko możliwe, na wszelkie wnioski o udzielenie informacji lub pomocy w rozumieniu ust. 1 i 2, a w przypadku, gdy wniosek jest niekompletny lub nieuzasadniony, bezzwłocznie informowały wnioskodawcę o tym fakcie.

5.  Państwa Członkowskie wprowadzą w życie ustępy 1-4 najpóźniej w terminie ... (33) .

6.  Państwa Członkowskie i Komisja zachęcają pojedyncze punkty kontaktowe do udostępniania informacji przewidzianych w niniejszym artykule w innych językach Wspólnoty w zakresie, w jakim jest to zgodne z ich ustawodawstwem w sprawie reżimu językowego.

7.  Obowiązek właściwych organów dotyczący udzielania pomocy usługodawcom i usługobiorcom nie wymaga od tych organów udzielania porad prawnych w indywidualnych przypadkach, lecz dotyczy wyłącznie ogólnych informacji na temat sposobu, w jaki wymogi są zazwyczaj interpretowane lub stosowane.

Artykuł 8

Procedury realizowane drogą elektroniczną

1.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby najpóźniej do dnia ... (34) wszystkie procedury i formalności dotyczące dostępu do działalności usługowej oraz jej prowadzenia mogły zostać łatwo realizowane, między innymi na odległość i drogą elektroniczną, w odpowiednim pojedynczym punkcie kontaktowym oraz u odpowiednich właściwych organów .

2.  Ust. 1 nie odnosi się do inspekcji lokalu, w którym świadczona jest usługa, ani do wyposażenia używanego przez usługodawcę, ani też fizycznego badania predyspozycji usługodawcy. Nie odnosi się on również do wymogów dotyczących przedłożenia oryginalnej dokumentacji, zgodnie z art. 5. Ustęp 1 nie odnosi się również do tych procedur, które, z powodu nadrzędnego interesu publicznego, wymagają osobistej obecności wnioskodawcy.

3.  Komisja zapewnia interoperacyjność systemów informacyjnych oraz wykorzystanie procedur realizowanych drogą elektroniczną między Państwami Członkowskimi. Zastosowanie ma procedura, o której mowa w art. 39 ust. 2.

Zezwolenia

Artykuł 9

Systemy zezwoleń

1.  Państwa Członkowskie mogą uczynić dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenia przedmiotem jakiegokolwiek systemu zezwoleń, jeżeli spełnione są następujące warunki:

   a) system zezwoleń nie dyskryminuje danego usługodawcy;
   b) potrzeba istnienia systemu zezwoleń jest uzasadniona przez nadrzędny interes publiczny;
   c) celu wprowadzenia systemu zezwoleń nie można osiągnąć przez zastosowanie mniej restrykcyjnego środka, w szczególności z uwagi na to, że inspekcja a posteriori zostałaby przeprowadzona zbyt późno, aby mogła być rzeczywiście skuteczna.

2.  Ustęp 1 nie ma zastosowania do systemów zezwoleń, które zostały narzucone lub dozwolone przez inne instrumenty wspólnotowe.

Ustęp 1 nie ma zastosowania do tych aspektów systemów zezwoleń, które podlegają harmonizacji przez inne instrumenty wspólnotowe.

Artykuł 10

Warunki udzielania zezwolenia

1.  Systemy zezwoleń są oparte na kryteriach, które zapobiegają temu, aby władze właściwe wykonywały swoje uprawnienia w zakresie oceny w sposób arbitralny lub uznaniowy.

2.  Kryteria, o których mowa w ust. 1, muszą być:

   a) niedyskryminujące;
   b) uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym;
   c) proporcjonalne do celu owego interesu publicznego;
   d) precyzyjne i jednoznaczne;
   e) obiektywne;
   f) podane do wiadomości publicznej z wyprzedzeniem;
   g) przejrzyste i łatwo dostępne.

3.  Warunki udzielania zezwolenia na rozpoczęcie nowej działalności nie powielają wymogów ani kontroli, które są równoważne i zasadniczo porównywalne w odniesieniu do celu, którym usługodawca podlega już w innym lub w tym samym Państwie Członkowskim. Punkty kontaktowe oraz usługodawca wspierają właściwe organy udzielając niezbędnych informacji dotyczących tych wymogów. W ramach oceny, czy warunki są równorzędne lub zasadniczo porównywalne, uwzględnia się, oprócz celu i przyczyny, także ich skutki oraz efektywność ich wdrożenia.

4.  Zezwolenie zapewnia usługodawcy dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenia na całym terytorium kraju, w tym poprzez ustanawianie przedstawicielstw, filii, oddziałów lub biur, chyba że zezwolenie dla każdego przedsiębiorstwa z osobna albo zezwolenie ograniczone do określonej części terytorium kraju jest uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

5.  Zezwolenie jest udzielane natychmiast po ustaleniu, że w świetle przeprowadzonych odpowiednich analiz warunki udzielenia zezwolenia zostały spełnione.

6.  Za wyjątkiem przypadku udzielenia zezwolenia, każda inna odpowiedź właściwych organów , w tym odmowa lub wycofanie zezwolenia, są w pełni uzasadnione, zwłaszcza w odniesieniu do postanowień niniejszego artykułu i podlegają odwołaniu w drodze sądowej.

7.  Niniejszy artykuł nie poddaje w wątpliwość podziału kompetencji lokalnych lub regionalnych pomiędzy organami Państw Członkowskich, które wydają przedmiotowe zezwolenia.

Artykuł 11

Okres obowiązywania zezwolenia

1.  Zezwolenie udzielane usługodawcy nie jest wydawane na czas określony, z wyjątkiem przypadków, w których:

   a) zezwolenie podlega automatycznemu odnowieniu lub też podlega jedynie obowiązkowi ciągłego spełniania wymogów;
   b) liczba dostępnych zezwoleń jest ograniczona nadrzędnym interesem publicznym;
   c) ograniczony okres obowiązywania zezwolenia może zostać uzasadniony nadrzędnym interesem publicznym.

2.  Ust. 1 nie dotyczy maksymalnego okresu, w którym usługodawca musi faktycznie podjąć działalność po otrzymaniu zezwolenia.

3.  Państwa Członkowskie zobowiązują usługodawcę do informowania odpowiedniego pojedynczego punktu kontaktowego określonego w art. 6 o następujących zmianach:

   - utworzeniu filii, których działalność objęta jest zakresem systemu zezwoleń;
   - zmianach w jego sytuacji w wyniku których warunki uzyskania zezwolenia nie są już spełnione .

4.  Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla możliwości Państw Członkowskich wycofania zezwolenia, szczególnie w przypadkach, gdy warunki przyznania zezwolenia nie są już spełniane.

Artykuł 12

Wybór spośród kilku kandydatów

1.  W przypadkach, w których liczba dostępnych zezwoleń na prowadzenie danej działalności jest ograniczona z uwagi na niedostatek dostępnych zasobów naturalnych lub możliwości technicznych, Państwa Członkowskie stosują procedurę selekcji wobec potencjalnych kandydatów, która w pełni gwarantuje bezstronność i przejrzystość, w tym w szczególności odpowiednie podanie do wiadomości rozpoczęcia procedury i jej zakończenia .

2.  W przypadkach określonych w ust. 1 zezwolenie musi zostać udzielone na odpowiednio ograniczony okres i nie może podlegać automatycznemu odnowieniu ani przyznawać jakichkolwiek innych korzyści usługodawcy, którego zezwolenie właśnie utraciło ważność, ani też żadnej osobie związanej w jakikolwiek sposób z tym usługodawcą.

3.  Bez uszczerbku dla art. 9 i 10, Państwa Członkowskie stosując swoją procedurę selekcji mogą brać pod uwagę względy dotyczące zdrowia publicznego, zdrowia i bezpieczeństwa pracowników lub osób działających na własny rachunek, ochrony środowiska naturalnego, zachowania dziedzictwa kulturowego oraz wspierania dowolnego celu polityki publicznej, który nie stoi w sprzeczności z Traktatem.

Artykuł 13

Procedury udzielania zezwoleń

1.  Procedury i formalności związane z udzielaniem zezwoleń są przejrzyste, z wyprzedzeniem podawane do wiadomości publicznej i gwarantują stronom , których to dotyczy, że ich wnioski będą rozpatrzone w sposób obiektywny i bezstronny.

2.  Procedury i formalności związane z udzielaniem zezwoleń nie odwodzą usługodawców od prowadzenia działalności, nie są nadmiernie skomplikowane ani nie opóźniają świadczenia usług. Są łatwo dostępne a wszelkie opłaty, jakie mogą wyniknąć dla zainteresowanych stron z ich stosowania, są proporcjonalne do kosztu danych procedur udzielania zezwoleń oraz nie przekraczają kosztów udzielenia zezwolenia.

3.  Procedury i formalności związane z udzielaniem zezwoleń gwarantują zainteresowanym stronom, że ich wnioski zostaną rozpatrzone tak szybko, jak to będzie możliwe, a w każdym przypadku w rozsądnym terminie, który zostanie ustalony i opublikowany z wyprzedzeniem. Okres przewidziany na rozpatrzenie wniosków liczy się od momentu przedłożenia całej dokumentacji.

4.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby wnioskodawcy otrzymali odpowiedź w terminie ustalonym zgodnie z ust. 3.

5.  Na prośbę wnioskodawcy, wniosek o zezwolenie jest przyjmowany tak szybko, jak to możliwe. Potwierdzenie przyjęcia powinno określać czas na odpowiedź, o którym mowa w ust. 3 .

6.  W przypadku gdy wniosek jest niekompletny, należy jak najszybciej poinformować zainteresowane osoby o potrzebie przedłożenia dodatkowej dokumentacji, jak również o możliwych konsekwencjach związanych z terminem odpowiedzi zgodnie z ustępem 3.

7.  W przypadku odrzucenia wniosku z powodu jego niezgodności z odnośnymi procedurami lub wymogami formalnymi, należy jak najszybciej poinformować o tym zainteresowane osoby.

Wymogi zakazane lub podlegające ocenie

Artykuł 14

Wymogi zakazane

Państwa Członkowskie nie uzależniają uzyskania dostępu do działalności usługowej lub jej prowadzenia na ich terytorium od spełnienia któregokolwiek z poniższych wymogów:

  1) wymogi dyskryminujące bezpośrednio lub pośrednio ze względu na kraj pochodzenia lub – w przypadku spółek – lokalizację siedziby, w tym przede wszystkim:
   a) wymogi dotyczące obywatelstwa usługodawcy, jego personelu, udziałowców, członków zarządu lub organów nadzorczych;
   b) wymóg, aby usługodawca, jego personel, udziałowcy, członkowie zarządu lub organów nadzorczych zamieszkiwali na ich terytorium;
   2) zakaz prowadzenia działalności w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, wpisu do rejestru, przynależności do organizacji lub stowarzyszeń zawodowych w więcej niż jednym Państwie Członkowskim;
   3) ograniczenia swobody usługodawcy do dokonania wyboru między głównym a wtórnym przedsiębiorstwem, w szczególności zobowiązanie usługodawcy do posiadania głównego przedsiębiorstwa na ich terytorium, lub ograniczenie swobody wyboru między prowadzeniem działalności w formie przedstawicielstwa, oddziału lub filii;
   4) warunek wzajemności z Państwem Członkowskim, w którym usługodawca posiada już przedsiębiorstwo, z wyjątkiem warunków wzajemności przewidzianych w instrumentach wspólnotowych dotyczących energii;
   5) Indywidualne stosowanie testu ekonomicznego, uzależniającego przyznanie zezwolenia od udowodnienia istnienia zapotrzebowania ekonomicznego lub popytu rynkowego, oceny potencjalnych lub bieżących efektów gospodarczych działalności lub oceny odpowiedniości działalności do celów planowania gospodarczego ustanowionych przez właściwe organy ; zakaz ten nie dotyczy wymogów planowania, które nie podlegają celom gospodarczym, ale służą nadrzędnemu interesowi publicznemu;
   6) bezpośrednie lub pośrednie zaangażowanie konkurencyjnych podmiotów, w tym w organach konsultacyjnych, w udzielanie zezwoleń lub przyjmowanie innych decyzji władz właściwych, z wyjątkiem organizacji i stowarzyszeń zawodowych lub innych organizacji pełniących funkcję właściwych organów ; zakaz ten nie dotyczy zasięgania opinii takich organizacji jak izby handlowe lub partnerów społecznych w sprawach niedotyczących indywidualnych wniosków o wydanie zezwolenia;
   7) obowiązek dostarczenia gwarancji finansowej lub uczestniczenia w takiej gwarancji, albo wykupienia ubezpieczenia od usługodawcy lub organu ustanowionego na ich terytorium. Nie wpływa on na możliwość wymagania przez Państwa Członkowskie gwarancji finansowych, ani też, zawsze pod warunkiem przestrzegania zasad niezapobiegania, nieograniczania i niezakłócania konkurencji na rynku wewnętrznym oraz niedyskryminacji ze względu na narodowość, nie uniemożliwia, bez uszczerbku dla art. 29 ust. 4, wprowadzenia przez Państwo Członkowskie wymogu, aby ubezpieczenie wykupione zostało za pośrednictwem lub od przedsiębiorstw, którym Państwo Członkowskie przyznało specjalne lub wyłączne prawa, a także nie wpływa on na wymogi związane z udziałem w funduszu zbiorowego odszkodowania, np. dla członków organów lub organizacji zawodowych;
   8) obowiązek bycia wstępnie zarejestrowanym w rejestrach prowadzonych na ich terytorium lub wcześniejszego prowadzenia działalności na ich terytorium.

Artykuł 15

Wymogi podlegające ocenie

1.  Państwa Członkowskie badają, czy ich system prawny zawiera wymogi określone w ust. 2 i zapewniają, aby wszelkie takie wymogi były zgodne z warunkami określonymi w ust. 3. Państwa Członkowskie przystosowują swoje przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne, tak aby były one zgodne z tymi warunkami.

2.  Państwa Członkowskie badają, czy ich system prawny uzależnia dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenia od spełnienia któregokolwiek z następujących niedyskryminujących wymogów:

   a) ograniczenia ilościowe lub terytorialne, w szczególności w formie limitów ustalonych na podstawie liczby ludności lub na podstawie minimalnej odległości geograficznej między usługodawcami;
   b) obowiązek usługodawcy przyjęcia konkretnej formy prawnej ;
   c) wymogi dotyczące własności udziałów w spółce ;
   d) wymogi inne niż dotyczące kwestii, o których mowa w tytule II dyrektywy 2005/36/WE lub przewidziane w innych instrumentach wspólnotowych, które zastrzegają dostęp do działalności usługowej dla wybranych usługodawców z uwagi na szczególny charakter działalności;
   e) zakaz prowadzenia więcej niż jednego przedsiębiorstwa na terytorium tego samego kraju;
   f) wymogi określające minimalną liczbę pracowników;
   g) stałe minimalne i/lub maksymalne taryfy, do których usługodawca musi się stosować;
   h) obowiązek usługodawcy świadczenia innych konkretnych usług wraz z jego usługą.

3.  Państwa Członkowskie oceniają, czy wymogi, o których mowa w ust. 2, spełniają następujące warunki:

   a) zakaz dyskryminacji: wymogi nie mogą być bezpośrednio lub pośrednio dyskryminujące ze względu na przynależność państwową lub – w przypadku spółek – ze względu na lokalizację statutowej siedziby;
   b) konieczność: wymogi muszą być uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym;
   c) proporcjonalność: wymogi muszą być odpowiednie dla zabezpieczenia osiągnięcia wyznaczonego celu; nie mogą one wykraczać poza to, co niezbędne do osiągnięcia celu; nie jest możliwe zastąpienie tych wymogów innymi mniej restrykcyjnymi środkami, przy pomocy których można osiągnąć ten sam rezultat.

4.  W sprawozdaniu dotyczącym wzajemnej oceny określonym w art. 38 , Państwa Członkowskie określą:

   a) wymogi, jakie zamierzają utrzymać oraz powody, dla których uważają, że wymogi te są zgodne z warunkami określonymi w ust. 3;
   b) wymogi, które zostały zniesione lub złagodzone.

5.  Ustępy 1-4 nie stosują się do prawodawstwa w dziedzinie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i systemów ubezpieczeń społecznych, łącznie z systemami obowiązkowych ubezpieczeń zdrowotnych.

Współpraca administracyjna

Artykuł 16

Skuteczność nadzoru

1.  Państwa Członkowskie zapewniaja , aby uprawnienia w zakresie monitorowania i nadzoru określone w prawie krajowym w odniesieniu do usługodawcy były również wykonywane w przypadku, gdy usługa jest świadczona na terytorium innego Państwa Członkowskiego.

2.  Ust. 1 nie nakłada na Państwo Członkowskie pierwotnego pochodzenia obowiązku przeprowadzania ustaleń faktycznych ani kontroli na terytorium Państwa Członkowskiego, gdzie świadczone są dane usługi.

3.  Właściwe organy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego świadczone są dane usługi, mogą przeprowadzać na miejscu kontrole, inspekcje i dochodzenia, pod warunkiem że te kontrole, inspekcje i dochodzenia będą obiektywnie usprawiedliwione i niedyskryminacyjne.

Artykuł 17

Wzajemna pomoc

1.  Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy i ustanawiają wszelkie możliwe środki służące skutecznej współpracy między nimi w celu zapewnienia nadzoru nad usługodawcami i świadczonymi przez nich usługami.

2.  Państwo Członkowskie przeznaczenia zobowiązane jest do nadzorowania działalności usługodawcy na swoim terytorium. Państwo Członkowskie przeznaczenia dokonuje wyżej wymienionych kontroli zgodnie z postanowieniami ust. 3.

3.  Państwo Członkowskie przeznaczenia:

   - podejmuje wszelkie środki konieczne w celu zapewnienia, że usługodawcy działają zgodnie z przepisami prawa krajowego tego Państwa Członkowskiego w razie wykonywania działalności usługowej na jego terytorium, oraz w przypadkach objętych art. 21 ust. 1 akapit trzeci;
   - przeprowadza kontrole, inspekcje i dochodzenia niezbędne niezbędne do nadzorowania świadczonych usług;
   - przeprowadza kontrole, inspekcje i dochodzenia wymagane przez Państwo Członkowskie pierwotnego pochodzenia.

4.  Państwa Członkowskie dostarczają informacje, o które zwrócą się inne Państwa Członkowskie lub Komisja, drogą elektroniczną i w najkrótszym możliwym terminie .

5.  Po otrzymaniu informacji o jakimkolwiek przypadku niezgodnego z prawem postępowania usługodawcy lub o konkretnych czynach, które mogłyby spowodować poważne szkody w którymś z Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie informują o tym w możliwie najkrótszym terminie Państwo Członkowskie pierwotnego pochodzenie.

6.  Kiedy po dokonaniu kontroli, inspekcji i dochodzeń zgodnie z postanowieniami ust. 3, Państwo Członkowskie przeznaczenia stwierdzi, że usługodawca nie wypełnił swoich zobowiązań, może ono, zgodnie ze swoim prawem oraz prawem wspólnotowym, nakazać usługodawcy złożenie kaucji lub nałożyć na niego środki tymczasowe. Kaucja ta może zostać wykorzystana do zapewnienia wykonania decyzji i wyroków w sprawach administracyjnych, cywilnych i karnych.

Artykuł 18

Wzajemna pomoc w przypadku tymczasowego przemieszczenia się usługodawcy

1.  Państwo Członkowskie pierwotnej siedziby zobowiązane jest do nadzorowania usługodawcy na swoim terytorium, w szczególności poprzez zastosowanie środków kontroli w miejscu siedziby usługodawcy, zgodnie z postanowieniami ust. 2.

2.  Państwo Członkowskie pierwotnej siedziby:

   - przeprowadza kontrole, inspekcje i dochodzenia, o które zwróci się inne Państwo Członkowskie, po czym informuje je o wynikach kontroli oraz o ewentualnie podjętych działaniach;
   - na wniosek innego Państwa Członkowskiego dostarcza informacji na temat usługodawcy mającego swą siedzibę na jego terytorium, obejmujących w szczególności potwierdzenie, że usługodawca posiada siedzibę na jego terytorium i prowadzi legalną działalność usługową.

3.  Państwo Członkowskie pierwotnej siedziby nie może odmówić podjęcia środków nadzorczych lub wykonawczych na swoim terytorium, powołując się na argument, że usługi były świadczone lub wyrządziły szkody w innym Państwie Członkowskim.

Artykuł 19

Mechanizm ostrzegania

1.  Państwo Członkowskie, które uzyska informacje na temat konkretnych, poważnych zdarzeń lub okoliczności, mogących spowodować poważny uszczerbek na zdrowiu lub zagrożenie bezpieczeństwa ludzi na terytorium tego Państwa Członkowskiego lub w innych Państwach Członkowskich, informuje o tym niezwłocznie Państwo Członkowskie pochodzenia, pozostałe zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję.

2.  Komisja wspiera rozwój europejskiej sieci współpracy organów Państw Członkowskich i uczestniczy w jej pracach w celu realizacji postanowień ust. 1.

3.  Komisja przygotowuje i regularnie uaktualnia wytyczne w sprawie zarządzania siecią współpracy, o której mowa w ust. 2, zgodnie z procedurą określoną w art. 39 ust. 2 .

Artykuł 20

Działania wdrożeniowe

Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 39 ust. 2 , Komisja przyjmuje środki transpozycji niezbędne do wdrożenia art. 17 oraz ustalenia praktyczne wymiany informacji drogą elektroniczną między Państwami Członkowskimi , a w szczególności postanowienia dotyczące współoperatywności systemów informacyjnych.

Swoboda świadczenia usług i derogacje

Artykuł 21

Swoboda świadczenia usług

1.  Państwa Członkowskie przestrzegają praw usługodawców do świadczenia usług w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym mają oni siedzibę.

Państwo Członkowskie, w którym świadczona jest usługa, zapewnia do niej wolny dostęp oraz swobodne wykonywanie działalności usługowej na swoim terytorium.

Państwa Członkowskie nie uzależniają uzyskania dostępu do działalności usługowej lub jej prowadzenia na ich terytorium od spełnienia wymogów sprzecznych z następującymi zasadami:

   a) zakaz dyskryminacji: wymagania nie mogą być ani bezpośrednio, ani pośrednio dyskryminujące ze względu na przynależność państwową, lub w przypadku osób prawnych ze względu na Państwo Członkowskie, w którym mają swoją siedzibę;
   b) konieczność: wymagania muszą być uzasadnione względami polityki społecznej lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia lub środowiska; oraz
   c) proporcjonalność: wymagania muszą być odpowiednie dla zapewnienia osiągnięcia wyznaczonego celu i nie mogą wykraczać poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu.

2.  Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać swobody świadczenia usług przez usługodawcę mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, szczególnie poprzez nałożenie któregoś z następujących wymogów:

   a) obowiązek posiadania przez usługodawcę przedsiębiorstwa na ich terytorium;
   b) obowiązek uzyskania przez usługodawcę zezwolenia od ich właściwych organów , w tym wpisu do rejestru lub zarejestrowania w organizacji lub stowarzyszeniu zawodowym na ich terytorium, za wyjątkiem przypadków przewidzianych w niniejszej dyrektywie lub innych instrumentach prawa wspólnotowego;
   c) zakaz tworzenia przez usługodawcę określonej infrastruktury na ich terytorium, w tym biura lub kancelarii, które są usługodawcy potrzebne do świadczenia danych usług ;
   d) zastosowanie szczególnych postanowień umownych między usługodawcą a usługobiorcą, które uniemożliwiają lub ograniczają świadczenie usług przez osoby pracujące na własny rachunek ;
   e) obowiązek posiadania przez usługodawcę dokumentu tożsamości wydanego przez właściwe organy odpowiednie dla prowadzenia działalności usługowej;
   f) wymogi, za wyjątkiem tych, które są konieczne do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w pracy , wpływające na używanie sprzętu i materiałów stanowiących integralną część świadczonej usługi;
   g) ograniczenia swobody świadczenia usług określone w art. 24 .

3.  Przepisy niniejszego artykułu nie uniemożliwiają Państwu Członkowskiemu, w którym usługodawca obiera siedzibę, nakładania wymogów w zakresie świadczenia działalności usługowej, gdy są one uzasadnione interesem polityki publicznej, bezpieczeństwa publicznego, opieki zdrowotnej lub ochrony zdrowia lub środowiska. Ponadto przepisy te nie uniemożliwiają Państwu Członkowskiemu stosowania, zgodnie z prawem wspólnotowym, własnych zasad dotyczących warunków zatrudnienia, w tym zasad określonych w umowach zbiorowych.

4.  Nie później niż... (35) , Komisja, po konsultacjach z Państwami Członkowskimi i partnerami społecznymi na poziomie europejskim, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego artykułu, w którym rozważy potrzebę zaproponowania środków harmonizacyjnych w odniesieniu do działalności usługowej objętej dyrektywą.

Artykuł 22

Derogacje ogólne

Art. 21 nie ma zastosowania do:

  1) usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym w innym Państwie Członkowskim, między innymi:
   a) usług pocztowych objętych dyrektywą 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (36) ;
   b) usług związanych z przesyłem , dystrybucją i dostawami energii elektrycznej, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (37) ;
   c) usług związanych z przesyłem, dystrybucją i dostawami i przechowywaniem gazu, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (38) ;
   d) usług w zakresie dystrybucji i dostaw wody oraz usług w zakresie oczyszczania ścieków;
   e) gospodarki odpadami;
   2) kwestii objętych dyrektywą 96/71/WE;
   3) kwestii objętych dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (39) ;
   4) działalności w zakresie sądowej windykacji należności;
   5) w odniesieniu do kwalifikacji zawodowych, przepisów dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, wraz z wymogami Państw Członkowskich, w których usługi są świadczone, które zastrzegają daną działalność dla konkretnego zawodu ;
   6) przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 określających prawo właściwe;
   7) w odniesieniu do formalności administracyjnych dotyczących swobodnego przepływu osób i ich miejsca zamieszkania przepisów dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r . w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich(40) , która określa formalności administracyjne, jakie beneficjenci muszą podjąć przed właściwymi organami Państwa Członkowskiego przeznaczenia ;
   8) w odniesieniu do transportu odpadów systemu udzielania zezwoleń przewidzianego w art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli transportu odpadów w obrębie Wspólnoty Europejskiej, do niej oraz poza jej obszar (41) ;
   9) praw autorskich, praw pokrewnych, praw objętych dyrektywą Rady 87/54/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych (42) oraz dyrektywą 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (43) , a także praw własności przemysłowej;
   10) kontroli ustawowej;
   11) usług, które w Państwie Członkowskim, do którego usługodawca przenosi się w celu świadczenia usługi, są zakazane, jeśli zakaz ten jest uzasadniony polityką państwową, bezpieczeństwem publicznym lub zdrowiem publicznym;
   12) szczególnych wymogów Państwa Członkowskiego, do którego usługodawca przenosi się , które są bezpośrednio powiązane ze szczególną cechą charakterystyczną miejsca, w którym świadczona jest usługa oraz szczególnym zagrożeniem wywołanym świadczeniem usługi w miejscu jej świadczenia lub zagrożeniem dla bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy i zgodność z którymi jest niezbędna z uwagi na politykę państwową, bezpieczeństwo publiczne lub ochronę zdrowia publicznego, czy środowiska naturalnego;
   13) rejestracji pojazdów wziętych w leasing w innym Państwie Członkowskim;
   14) wszystkich postanowień międzynarodowego prawa prywatnego, w szczególności odnoszących się do zobowiązań umownych i pozaumownych, w tym formy umów.

Artykuł 23

Derogacje indywidualne

1.  W drodze derogacji od art. 21 oraz wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach Państwo Członkowskie może podjąć w odniesieniu do usługodawcy mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim jakiekolwiek z poniższych działań dotyczących:

   a) bezpieczeństwa usług, w tym aspektów związanych ze zdrowiem publicznym;
   b) wykonywania zawodu związanego z opieką zdrowotną;
   c) ochrony polityki państwa, a w szczególności aspektów związanych z ochroną nieletnich.

2.  Działania określone w ust. 1 można podjąć jedynie wtedy, jeżeli są spełnione wszystkie następujące warunki:

   a) przepisy krajowe, zgodnie z którymi działanie jest podejmowane, nie podlegają harmonizacji wspólnotowej w dziedzinach określonych w ust. 1;
   b) działania przewidują wyższy poziom ochrony usługobiorcy niż ma to miejsce w przypadku działań, które byłyby podjęte przez Państwo Członkowskie pochodzenia na mocy jego przepisów krajowych;
   c) Państwo Członkowskie pochodzenia nie podjęło żadnych środków lub podjęło środki niewystarczające w porównaniu do tych określonych w art. 18 ust. 2 ;
   d) działania muszą być proporcjonalne.

3.  Ust. 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla postanowień gwarantujących swobodę świadczenia usług lub dopuszczających derogacje od tych postanowień określonych w instrumentach wspólnotowych.

Prawa usługobiorców

Artykuł 24

Ograniczenia zakazane

Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na usługobiorcę wymogów, które ograniczają korzystanie z usług świadczonych przez usługodawcę, mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, a w szczególności następujących wymogów:

   a) obowiązku uzyskania zezwolenia od jego właściwych organów lub złożenia deklaracji wobec tych władz;
   b) ograniczeń w zakresie możliwości uzyskania odliczeń podatkowych lub przyznania pomocy finansowej z uwagi na to, że usługodawca ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim lub ze względu na miejsce świadczenia usługi;
   c) wymogów, które powodują nałożenie na usługobiorcę dyskryminujących lub nieproporcjonalnych podatków za sprzęt niezbędny do odbioru usługi na odległość z innego Państwa Członkowskiego.

Artykuł 25

Niedyskryminacja

1.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby na usługobiorcę nie nałożono dyskryminujących wymogów wyłącznie z uwagi na jego obywatelstwo lub miejsce zamieszkania.

2.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby ogólne warunki dostępu do usługi świadczonej przez usługodawcę na rzecz ogółu ludności nie zawierały dyskryminujących postanowień dotyczących wyłącznie obywatelstwa lub miejsca zamieszkania usługobiorcy, jednak nie wykluczając możliwości zachowania różnic w tych warunkach dostępu, które są bezpośrednio uzasadnione obiektywnymi kryteriami.

Artykuł 26

Pomoc dla usługobiorców

1.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługobiorcy mogli uzyskać za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych,

   a) informacje na temat wymogów obowiązujących w innych Państwach Członkowskich w odniesieniu do dostępu do działalności usługowej i jej prowadzenia, a w szczególności na temat tych wymogów, które dotyczą ochrony konsumenta;
   b) ogólne informacje na temat sposobów dochodzenia zadośćuczynienia dostępnych w przypadku sporu między usługodawcą a usługobiorcą;
   c) dane kontaktowe stowarzyszeń lub organizacji, od których usługodawcy lub usługobiorcy mogą uzyskać praktyczną pomoc.

W uzasadnionych przypadkach właściwe organy udzielają prostych wskazówek co do postępowania.

Informacje i pomoc powinny zostać udzielone w jasny i niebudzący wątpliwości sposób, powinny być uaktualniane i łatwo dostępne na odległość, również przy pomocy elektronicznych środków przekazu.

2.  Państwa Członkowskie mogą przyznawać odpowiedzialność za zadanie, o którym mowa w ust. 1, jakiemukolwiek innemu organowi, takiemu jak Europejskie Ośrodki Informacji Konsumenckiej, punktom kontaktowym Europejskiej Sieci Pozasądowej (EEJ-net), stowarzyszeniom konsumenckim lub Centrom Euro Info.

Najpóźniej do ...(44) Państwa Członkowskie podadzą Komisji nazwy i dane kontaktowe wyznaczonych organów. Komisja przekaże je wszystkim Państwom Członkowskim.

3.  Aby móc dostarczyć informacje określone w ust. 1, odpowiedni organ, do którego zwróci się usługobiorca, skontaktuje się z odpowiednim organem dla danego Państwa Członkowskiego. Państwo dostarczy żądane informacje tak szybko, jak to tylko możliwe. Państwa Członkowskie zapewniają, aby organy te udzielały sobie pomocy wzajemnej i przedsięwzięły wszelkie możliwe środki służące skutecznej współpracy.

4.  Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 39 ust. 2 Komisja podejmie działania w celu wdrożenia ust. 1, 2 i 3, określając techniczne mechanizmy wymiany informacji między organami różnych Państw Członkowskich, a w szczególności interoperatywności systemów informacyjnych.

Artykuł 27

Pomoc dla usługodawców

1.  Państwa Członkowskie gwarantują, że najpóźniej do ... (45) usługodawca będzie mógł dopełnić w pojedynczym punkcie kontaktowym wszystkich procedur i formalności, wymaganych zgodnie z niniejszą dyrektywą w celu prowadzenia działalności usługowej w innym Państwie Członkowskim.

2.  Art. 6 do 8 stosuje się odpowiednio.

Jakość usług

Artykuł 28

Informacje dotyczące usługodawców i ich usług

1.  Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługodawcy udostępnili usługobiorcy, europejskiemu pojedynczemu punktowi kontaktowemu oraz pojedynczym punktom kontaktowym w Państwach Członkowskich, w których usługodawca prowadzi swoją działalność, następujące informacje:

   a) nazwę usługodawcy, jego formę prawną, w przypadku, gdy jest on osobą prawną, adres, pod którym ma on siedzibę i dane, które pozwolą na szybkie skontaktowanie się z nim i skomunikowanie bezpośrednie oraz, zależnie od okoliczności, drogą elektroniczną;
   b) w przypadkach, w których usługodawca jest zarejestrowany w rejestrze handlowym lub innym podobnym rejestrze publicznym, nazwę rejestru oraz numer, pod którym jest zarejestrowany usługodawca albo równoważny sposób identyfikacji w tym rejestrze;
   c) w sytuacji gdy działalność podlega systemowi zezwoleń, dane dotyczące odpowiedniej właściwego organu lub pojedynczego punktu kontaktowego;
   d) w przypadku gdy usługodawca prowadzi działalność podlegającą obowiązkowi zapłaty podatku od towarów i usług (VAT), numer identyfikacji podatkowej wymieniony w art. 22 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej : ujednolicona podstawa wymiaru podatku (46) ;
   e) w odniesieniu do zawodów regulowanych wszelkie organizacje zawodowe lub podobne instytucje, w których zarejestrowany jest usługodawca, tytuł zawodowy oraz Państwo Członkowskie, w którym został on przyznany;
   f) ogólne warunki i klauzule, jeśli takie istnieją, stosowane przez usługodawcę;
   g) warunki umowne określające właściwe prawo mające zastosowanie do umowy i/lub właściwe sądy;
   h) w przypadku, gdy ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej zawodowej lub odpowiadająca mu gwarancja jest obowiązkowa, szczegółowe dane, o których mowa w art. 29 ust. 1, zwłaszcza w odniesieniu do danych ubezpieczyciela lub gwaranta, dotyczące zakresu ubezpieczenia pod kątem zawodów i obszarów geograficznych, jak również dowodu uregulowania płatności na rzecz ubezpieczyciela.

2.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje wymienione w ust. 1, według uznania usługodawcy:

   a) zostały dostarczone przez usługodawcę z jego własnej inicjatywy;
   b) były łatwo dostępne dla usługobiorcy w miejscu świadczenia usługi lub w miejscu zawarcia umowy;
   c) były łatwo dostępne dla usługobiorcy drogą elektroniczną przy użyciu adresu dostarczonego przez usługodawcę;
   d) pojawiły się we wszelkich dokumentach informacyjnych dostarczonych przez usługodawcę usługobiorcy, opisujących szczegółowo świadczoną usługę.

3.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby na wniosek usługobiorcy usługodawcy dostarczyli następujące informacje dodatkowe:

   a) główne cechy usługi;
   b) cenę usługi lub, jeżeli nie może zostać podana dokładna cena, metodę kalkulacji ceny, tak aby usługobiorca mógł ją sprawdzić, lub wystarczająco szczegółowy szacunek;
   c) status i formę prawną usługodawcy;
   d) w odniesieniu do zawodów regulowanych, odniesienie do przepisów zawodowych mających zastosowanie w Państwie Członkowskim pochodzenia, a także informację, jak uzyskać dostęp do tych przepisów.

4.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje, które usługodawca musi dostarczyć zgodnie z niniejszym rozdziałem były dostępne lub przekazywane w przejrzysty i jednoznaczny sposób, a także z odpowiednim wyprzedzeniem przed zawarciem umowy lub, jeżeli nie istnieje umowa pisemna, przed świadczeniem usługi.

5.  Wymagania dotyczące informacji określone w niniejszym rozdziale uzupełniają wymagania przewidziane już wcześniej w prawie wspólnotowym i nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w nakładaniu wymagań w zakresie informacji dodatkowych mających zastosowanie do usługodawców mających siedzibę na ich terytorium.

6.  Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 39 ust. 2 Komisja może określić treść informacji wymienionych w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu, w zależności od szczególnego charakteru danego rodzaju działalności i wyznaczyć praktyczny sposób wdrożenia postanowień ust. 2.

Artykuł 29

Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej zawodowej i gwarancje

1.  Państwa Członkowskie mogą wymagać , aby usługodawcy, których usługi stanowią bezpośrednie i szczególne ryzyko dla zdrowia lub bezpieczeństwa usługobiorcy lub osób trzecich , czy też ryzyko dla bezpieczeństwa finansowego usługobiorcy albo zagrożenie dla środowiska naturalnego , zostali zobowiązani do uzyskania ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej, odpowiedniego do charakteru i zakresu ryzyka, lub też przedłożyli jakąkolwiek inną gwarancję, która jest równoważna lub zasadniczo porównywalna w odniesieniu do ich celu. Ubezpieczenie od zawodowych strat finansowych lub gwarancja pokrywają także ryzyko związane ze świadczeniem takich usług w innych Państwach Członkowskich.

2.  W sytuacji, gdy usługodawca przenosi się po raz pierwszy z jednego Państwa Członkowskiego do innego w celu świadczenia usług, Państwa Członkowskie mogą wymagać od usługodawcy, aby wcześniej poinformował o tym właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym będzie przebywał, poprzez przedłożenie pisemnego oświadczenia zawierającego informacje o zakresie ubezpieczeń lub o innych środkach ochrony indywidualnej i zbiorowej związanej z odpowiedzialnością zawodową. Powyższe oświadczenie odnawia się raz na rok, jeżeli usługodawca zamierza w danym roku świadczyć usługi tymczasowo lub okazjonalnie w danym Państwie Członkowskim. Usługodawca może dostarczyć takie oświadczenie w dowolny sposób.

3 .  Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługodawcy dostarczyli usługobiorcy informacje dotyczące ubezpieczenia lub gwarancji wymienionych w ust. 1, a w szczególności dane kontaktowe ubezpieczyciela lub gwaranta oraz zakres terytorialny.

4 .  Gdy usługodawca zakłada działalność lub świadczy usługi na ich terytorium, Państwa Członkowskie nie mogą wymagać ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej lub gwarancji finansowej od usługodawcy, gdy jest on już objęty gwarancją, która jest równoważna lub zasadniczo porównywalna w odniesieniu do celu, w innym Państwie Członkowskim, w którym usługodawca prowadzi już działalność gospodarczą.

Gdy Państwo Członkowskie wymaga ubezpieczenia od ryzyka finansowego związanego z odpowiedzialnością zawodową, dane Państwo Członkowskie przyjmuje od usługodawcy mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim jako wystarczający dowód stosowne zaświadczenie wydane przez bank lub firmę ubezpieczeniową z tego Państwa Członkowskiego, w którym usługodawca ma siedzibę.

Gdy równoważność jest jedynie częściowa, Państwa Członkowskie mogą wymagać zapewnienia gwarancji uzupełniającej, aby pokryła ona aspekty dotychczas nie uwzględnione.

5 .  Ust. od 1 do 4 nie wpływają na ustalenia w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej lub gwarancji przewidzianych w innych instrumentach wspólnotowych.

6 .  Aby wprowadzić w życie przepisy ust. 1, Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 39 ust. 2, sporządzić listę usług, które posiadają cechy wspomniane w ust. 1 i ustalić wspólne kryteria dla określenia odpowiedniego charakteru ubezpieczenia lub gwarancji wymienionych w tym ustępie, zgodnie z naturą i zakresem ryzyka.

Artykuł 30

Gwarancje posprzedażne

Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługodawcy dostarczyli usługobiorcy, na jego wniosek, informacje dotyczące istnienia gwarancji posprzedażnej lub jej braku, jej treści oraz zasadniczych kryteriów jej stosowania, a w szczególności okresu jej ważności i zasięgu terytorialnego .

Artykuł 31

Komunikaty handlowe przekazywane przez zawody regulowane

1.  Państwa Członkowskie usuną wszystkie całościowe zakazy dotyczące komunikatów handlowych przekazywanych przez zawody regulowane.

2.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby komunikaty handlowe przekazywane przez zawody regulowane stosowały się, w sposób zgodny ze specyficznym charakterem każdego zawodu, do zasad zawodowych, zgodnie z prawem wspólnotowym, odnoszących się w szczególności do niezależności, godności oraz uczciwości zawodowej, a także do zachowania tajemnicy zawodowej.

Artykuł 32

Działalność multidyscyplinarna

1.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługodawcy nie byli objęci wymogami, które zobowiązują ich do prowadzenia określonej działalności na podstawie wyłączności lub które ograniczają wykonywanie danej działalności łącznie lub w spółce.

Jednakże usługodawcy wymienieni poniżej mogą zostać objęci tego typu wymogami:

   a) zawody regulowane, jeśli jest to uzasadnione w celu zagwarantowania zgodności z różnymi zasadami etyki zawodowej i postępowania zawodowego, które różnią się w zależności od szczególnego charakteru każdego zawodu;
   b) usługodawcy w zakresie certyfikacji, akredytacji, kontroli technicznej testowania oraz prób, w takim zakresie, w jakim jest to uzasadnione dla zagwarantowania ich niezależności i bezstronności.

2.  W przypadku, gdy działalność multidyscyplinarna jest przedmiotem zezwolenia, Państwa Członkowskie zapewniają:

   a) aby nie występowały konflikty interesów i niezgodności między pewnymi rodzajami działalności;
   b) niezależność i bezstronność, jakiej wymagają pewne rodzaje działalności;
   c) aby zasady etyki zawodowej i postępowania zawodowego dla różnych rodzajów działalności były kompatybilne ze sobą, w szczególności w odniesieniu do kwestii tajemnicy zawodowej.

3.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługodawcy dostarczyli usługobiorcy, na jego wniosek, informacje dotyczące ich działalności multidyscyplinarnej oraz współpracy, a także działań podjętych w celu uniknięcia konfliktów interesów. Informacje te zostaną ujęte w jakimkolwiek dokumencie informacyjnym, w którym usługodawcy podają szczegółowy opis ich usług.

Artykuł 33

Polityka w zakresie jakości usług

1.  Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją podejmują dodatkowe działania dla zachęcenia usługodawców do podejmowania dobrowolnych działań mających na celu zapewnienie jakości świadczenia usług, a w szczególności poprzez użycie jednej z poniższych metod:

   a) objęcie działalności certyfikacją lub oceną przez niezależne organy;
   b) sporządzenie własnej karty jakości lub uczestniczenie w systemach kart lub etykiet jakości sporządzanych przez organizacje zawodowe na szczeblu wspólnotowym.

2.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby informacje dotyczące znaczenia niektórych etykiet oraz kryteriów stosowania etykiet oraz innych znaków jakości związanych z usługami były łatwo dostępne dla usługobiorców i usługodawców.

3.  Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją podejmują dodatkowe działania dla zachęcenia organizacji zawodowych, a także izb handlowych i związków rzemiosła w Państwach Członkowskich do podejmowania współpracy na szczeblu wspólnotowym w celu promowania jakości świadczenia usług, w szczególności poprzez ułatwianie oceny kompetencji usługodawcy.

4.  Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją podejmują dodatkowe działania dla promowania rozwoju dostępnych publicznie niezależnych ocen dotyczących jakości oraz wad świadczenia usług, a w szczególności rozwoju porównywalnych prób lub testów na szczeblu wspólnotowym oraz informowanie o ich wynikach.

5.  Państwa Członkowskie, we współpracy z Komisją, wspierają opracowanie dobrowolnych standardów europejskich w celu ułatwienia zgodności między usługami świadczonymi przez usługodawców z różnych Państw Członkowskich, informacjami dla usługobiorcy oraz jakością świadczonej usługi.

Artykuł 34

Rozstrzyganie sporów

1.  Państwa Członkowskie podejmują działania o charakterze ogólnym mające na celu zapewnienie, by usługodawcy dostarczyli adres pocztowy, numer faksu lub adres poczty elektronicznej i numer telefonu , na który wszyscy usługobiorcy, w tym zamieszkali w innym Państwie Członkowskim, mogliby przesłać skargę lub wniosek o udzielenie informacji na temat świadczonych usług. Usługodawcy dostarczają swój adres urzędowy przypadku, gdy nie jest on ich zwykle używanym adresem do korespondencji.

2.  Państwa Członkowskie podejmują działania o charakterze ogólnym mające na celu zapewnienie, by usługodawcy reagowali na skargi, o których mowa w ust. 1, w najkrótszym możliwym terminie i dokładali wszelkich starań, aby znaleźć zadowalające rozwiązania.

3.  Państwa Członkowskie podejmują działania o charakterze ogólnym mające na celu zapewnienie, by usługodawcy byli zobowiązani do udowodnienia przestrzegania obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie dotyczących dostarczania informacji oraz udowodnienia, że informacje te są precyzyjne.

4.  W przypadkach, w których do zastosowania się do orzeczenia sądowego wymagana jest gwarancja finansowa, Państwa Członkowskie uznają równoważne gwarancje udzielone usługodawcy lub podmiotowi mającemu siedzibę w innym Państwie Członkowskim.

5.  Państwa Członkowskie podejmują działania o charakterze ogólnym mające na celu zapewnienie, by usługodawcy podlegający kodeksowi postępowania lub będący członkami zrzeszenia branżowego producentów lub organizacji zawodowej, które przewidują zastosowanie polubownych metod rozstrzygania sporów, poinformowali o tym usługobiorcę i zamieścili odpowiednią informację w każdym dokumencie, który szczegółowo opisuje ich usługi, podając, jak dotrzeć do szczegółowych informacji dotyczących cech charakterystycznych oraz warunków zastosowania takiego mechanizmu.

Artykuł 35

Informacje dotyczące dobrej reputacji usługodawcy

1.  Państwa Członkowskie, na wniosek właściwych organów w innym Państwie Członkowskim, dostarczają informacje na temat skazań, kar, środków administracyjnych lub dyscyplinarnych oraz decyzji w sprawie niewypłacalności lub bankructwa, w ramach którego doszło do oszustwa, zebrane przez właściwe organy w odniesieniu do usługodawcy, które mają bezpośrednie znaczenie dla oceny jego kompetencji lub wiarygodności zawodowej.

Wniosek złożony na podstawie niniejszego ustępu musi być należycie uzasadniony, w szczególności co do przyczyn wystąpienia o udzielenie informacji.

2.  Państwo Członkowskie, które dostarcza informacje określone w ust. 1, określa jednocześnie, czy dana decyzja jest ostateczna lub czy wniesiono od niej apelację; w przypadku apelacji dane Państwo Członkowskie powinno podać datę wydania decyzji w sprawie apelacji.

Ponadto Państwo Członkowskie określa przepisy prawa krajowego, na mocy których usługodawca został uznany za winnego lub ukarany.

3.  Wdrożenie ust. 1 i 2 musi być zgodne z postanowieniami dotyczącymi ochrony danych osobowych i prawami gwarantowanymi osobom uznanym za winne lub ukaranym, również przez stowarzyszenia zawodowe, w danych Państwach Członkowskich. Wszelkie wspomniane informacje o charakterze jawnym będą łatwo dostępne dla konsumentów.

Program konwergencji

Artykuł 3 6

Kodeksy postępowania na szczeblu wspólnotowym

1.  Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją podejmują działania towarzyszące w celu promowania sporządzania na szczeblu wspólnotowym, w szczególności przez instytucje, organizacje i stowarzyszenia zawodowe, kodeksów postępowania mających na celu ułatwienie świadczenia usług lub podjęcia przez usługodawcę działalności w innym Państwie Członkowskim , zgodnie z prawem wspólnotowym.

2.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby kodeksy postępowania, o których mowa w ust. 1, były dostępne na odległość, drogą elektroniczną .

3.  Państwa Członkowskie zapewniają, aby usługodawcy wskazywali, na wniosek usługobiorcy lub w jakimkolwiek dokumencie informacyjnym opisującym szczegółowo ich usługi, wszelkie kodeksy postępowania, którym podlegają oraz adres, pod którym można uzyskać wgląd w te kodeksy drogą elektroniczną, z podaniem dostępnych wersji językowych.

Artykuł 37

Dodatkowa harmonizacja

1.  Komisja oceni, najpóźniej do ...(47) , możliwość przedstawienia propozycji instrumentów harmonizacyjnych dotyczących następujących kwestii:

   a) szczegółowych reguł świadczenia usług przewozu gotówki;
   b) dostępu do działalności w zakresie sądowej windykacji należności;
   c) usług w zakresie bezpieczeństwa.

Artykuł 38

Wzajemna ocena

1.  Najpóźniej do ...(48) Państwa Członkowskie przedłożą Komisji sprawozdanie w sprawie wymagań podlegających ocenie zawierające informacje określone w art. 15 ust.4.

2.  Komisja przekaże sprawozdania określone w ust. 1 Państwom Członkowskim, które przedłożą swoje uwagi dotyczące każdego ze sprawozdań w ciągu sześciu miesięcy. W tym samym okresie Komisja skonsultuje się z zainteresowanymi stronami w sprawie tych sprawozdań.

3.  Komisja przekaże sprawozdania oraz uwagi Państw Członkowskich Komitetowi, o którym mowa w art. 39 ust. 1 , który może przedstawić swoje uwagi.

4.  W świetle uwag określonych w ust. 2 i 3 Komisja najpóźniej do... (49) * przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie podsumowujące oraz w stosownych przypadkach propozycje dodatkowych inicjatyw.

Artykuł 39

Komitet

1.  Komisji pomaga Komitet, który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

2.  W przypadkach odniesień do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, zgodnie z postanowieniami art. 8 tej decyzji.

3.  Komitet uchwala swój regulamin.

Artykuł 40

Klauzula rewizji

Po sprawozdaniu podsumowującym, o którym mowa w art. 38 ust. 4 , Komisja co trzy lata przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie obszerne sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 2 i 21, oraz w stosownych przypadkach propozycje jej zmian.

Artykuł 41

Zmiana dyrektywy 98/27/WE

W załączniku do dyrektywy 98/27/WE dodaje się następujący punkt:

"

13.   dyrektywa 2006/../WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … [ w sprawie usług na rynku wewnętrznym] *

_________________

* Dz.U...

"

Postanowienia końcowe

Artykuł 42

1.  Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania niniejszej dyrektywy najpóźniej do... (50) . Przedstawią Komisji treść przepisów i tabelę zgodności przepisów z niniejszą dyrektywą.

Gdy Państwa Członkowskie przyjmą te przepisy, będą one zawierały odniesienie do niniejszej dyrektywy lub będzie im towarzyszyło takie odniesienie w momencie ich oficjalnej publikacji. Państwa Członkowskie określą, w jaki sposób należy zamieścić takie odniesienie.

2.  Państwa Członkowskie poinformują Komisję o treści głównych przepisów prawa krajowego, jakie przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 43

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 44

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 221 z 8.9.2005, str. 113.
(2) Dz.U. C 43 z 18.2.2005, str. 18.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2006 roku.
(4) COM(2002)0441 wersja ostateczna.
(5) COM(2003)0313 wersja ostateczna.
(6) COM(2002)0585 wersja ostateczna.
(7) Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22.
(8) Dz.U. L 364 z 9.12.2004, str. 1. Rozporządzenie zmienione dyrektywą 2005/29/WE.
(9) Dz.U. L 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/69/WE (Dz.U. L 125 z 28.4.2004, str. 44).
(10) Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str. 23. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 202 z 30.7.1997, str. 60).
(11) Dz.U. L 145 z 5.6.1997, str. 29.
(12) Dz.U. L 18 z 21.1.1997, str. 1.
(13) Dz.U. L 13 z 19.1.2000, str. 12.
(14) Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1.
(15) Dz.U. L 320 z 28.11.1998, str. 54.
(16) Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37. Dyrektywa zmieniona ostatnio Aktem Przystąpienia z 2003 r.
(17) Dz.U. L 166 z 11.6.1998, str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona Dyrektywą 2002/65/WE (Dz.U. L 271 z 9.10.2002, str. 16).
(18) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
(19) Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 7).
(20) Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21).
(21) Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33).
(22) Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51).
(23) Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, str. 37).
(24) Dz.U. L 78 z 26.3.1977, str. 17. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.
(25) Dz.U. L 77 z 14.3.1998, str. 36. Dyrektywa zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.
(26) Dz.U. L 149 z 5.7.1971, str. 2. Rozporządzenie ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 100 z 6.4.2004, str. 1).
(27) Dz.U. L 255 z 30.9.2005, str. 22.
(28) Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 114.
(29) Dz.U. L 221 z 4.9.2003, str. 13.
(30) Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 36.
(31)* Trzy lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(32)* Trzy lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(33)* Trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(34)* Trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej Dyrektywy.
(35)* Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(36) Dz.U. L 15 z 21.1.1998, str. 14. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).
(37) Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37.
(38) Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57.
(39) Dz.U. L 281 z 23 .11.1995, str. 31 . Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.
(40) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, str. 77.
(41) Dz.U. L 30 z 6.2.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2557/2001 (Dz.U. L 349 z 31.12.2001, str. 1).
(42) Dz.U. L 24 z 27.1.1987, str. 36.
(43) Dz.U. L 77 z 27.3.1996, str. 20.
(44)* Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(45)* Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(46) Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/18/WE (Dz.U. L 51 z 22.2.2006, str. 12).
(47)* Rok od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(48)* Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(49)** Cztery lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(50)* Trzy lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Ostatnia aktualizacja: 16 sierpnia 2006Informacja prawna