Parlament Europejski ,

–   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie wzmocnionego partnerstwa między Unią Europejską a Ameryką Łacińską(1) , z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie wszechstronnego partnerstwa i wspólnej strategii stosunków między Unią Europejską i Ameryką Łacińską (2) oraz z dnia 26 września 2002 r. w sprawie Mercosuru(3) ,

–   uwzględniając oświadczenia przyjęte na czterech szczytach szefów państw i rządów Ameryki Łacińskiej i Karaibów oraz Unii Europejskiej, które odbyły się kolejno w Rio de Janeiro (w dniach 28 i 29 czerwca 1999 r,), Madrycie (w dniach 17 i 18 maja 2002 r.), Guadalajarze (w dniach 28 i 29 maja 2004 r.) oraz Wiedniu (w dniach od 11 do 13 maja 2006 r.),

–   uwzględniając oświadczenie z Luksemburga przyjęte na XII spotkaniu ministerialnym między Grupą z Rio a Unią Europejską, które odbyło się w Luksemburgu w dniu 27 maja 2005 r.,

–   uwzględniając komunikat strategiczny Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wzmocnionego partnerstwa między Unią Europejską i Ameryką Łacińską (COM(2005)0636), przedstawiony w związku z IV szczytem UE-Ameryka Łacińska/ Karaiby, który odbył się w Wiedniu w dniach 11 - 13 maja 2006 r.,

–   uwzględniając oświadczenie z Wiednia przyjęte na IV szczycie UE-Ameryka Łacińska i Karaiby, który odbył się w Wiedniu w dniach 11 - 13 maja 2006 r.,

–   uwzględniając akt końcowy XVII Konferencji Międzyparlamentarnej Unia Europejska-Ameryka Łacińska, która odbyła się w Limie w dniach 14 - 16 czerwca 2005 r.,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Rozwoju (A6-0302/2006),

A.   mając na uwadze niepokój spowodowany brakiem postępów, jaki wzbudza zarówno obecny proces negocjacji układu o stowarzyszeniu UE-Mercosur, jak i negocjacje rundy z Doha w ramach WTO,

B.   mając na uwadze, że UE i Mercosur podzielają silne przekonanie, że integracja regionalna jest kamieniem węgielnym rozwoju gospodarczo-społecznego ludności tych państw oraz podstawowym instrumentem konsolidacji demokracji, zmniejszania ubóstwa i nierówności oraz umacniania znaczenia obu regionów na arenie światowej,

C.   mając na uwadze, że UE i Mercosur zdecydowanie wspierają wielostronny system wolnego i sprawiedliwego handlu, który promuje wymianę handlową i przyczynia się do zrównoważonego rozwoju oraz skutecznego zarządzania globalizacją z korzyścią dla wszystkich,

D.   mając na uwadze, że UE i Mercosur są głównymi podmiotami negocjacji z Doha w ramach WTO oraz że podjęły zobowiązanie złożone na konferencji ministerialnej WTO w Hongkongu w sprawie pomyślnego zakończenia w 2006 r. negocjacji rozpoczętych w Doha i osiągnięcia ambitnych i zrównoważonych wyników we wszystkich dziedzinach negocjacji,

E.   mając na uwadze, że w dniu 10 lipca 2006 r. grupa negocjacyjna ds. standardów przyjęła nowe mechanizmy przejrzystości WTO dla wszystkich regionalnych porozumień handlowych, aby mogły stanowić podstawę do budowy światowego handlu,

F.   mając na uwadze, że zawarcie układu o stowarzyszeniu UE-Mercosur ma kluczowe znaczenie dla dalszej realizacji, w oparciu o szczególne powiązania kulturowe i historyczne, wspólnych zobowiązań na rzecz promowania i umacniania wspólnych wartości takich jak poszanowanie praw człowieka, demokracja i spójność społeczna, pokój i stabilizacja w ramach strategicznego stowarzyszenia międzyregionalnego UE-Ameryka Łacińska,

G.   mając na uwadze, że wzmacnianie i poprawienie stosunków gospodarczo-handlowych między UE a Mercosurem w ramach umowy o stowarzyszeniu, zgodnie z zasadami wielostronnej agendy WTO, może prowadzić do wzajemnego umacniania obydwu uzupełniających się procesów,

H.   mając na uwadze, że pomyślne zakończenie rundy negocjacji z Doha oraz zawarcie porozumienia o utworzeniu strefy wolnego handlu (SWH) UE-Mercosur jest konieczne dla doprowadzenia do prawdziwego otwarcia rynku, poprawienia wielostronnych standardów stymulującego wzrost gospodarczy, rozwój i zatrudnienie na świecie, skutecznie przyczyniając się do integracji państw rozwijających się z gospodarką światową;

I.   mając na uwadze, że zawarcie i pomyślne wdrożenie umów o stowarzyszeniu pomiędzy UE i Meksykiem oraz UE i Chile, świadczy o strategicznym znaczeniu oraz gospodarczym, politycznym i społecznym interesie stosunków pomiędzy dwoma regionami UE i Ameryką Łacińską opartych na umowach stowarzyszeniowych obejmujących strefy wolnego handlu;

J.   mając na uwadze, że utworzenie SWH UE-Mercosur jest celem absolutnie priorytetowym w kontekście pojawienia się nowych interesów handlowych, w szczególności na kontynencie azjatyckim,

K.   mając na uwadze, że w odróżnieniu od negocjacji dotyczących utworzenia SWH Ameryk, Unia Europejska i Mercosur proponują utworzenie ogólnego strategicznego stowarzyszenia wykraczającego poza czysto handlowe aspekty;

L.   mając na uwadze, że przyszłe wstąpienie Wenezueli do Mercosuru będzie oznaczało zasadniczą zmianę w przyszłym układzie o stowarzyszeniu UE-Mercosur, w szczególności w odniesieniu do rynku energii,

M.   mając na uwadze, że zawarcie układu o stowarzyszeniu UE-Mercosur powinno przyczynić się do wzrostu gospodarczego i zmniejszenia ubóstwa, co pozwoli na osiągnięcie milenijnych celów rozwoju, w szczególności celów dotyczących zmniejszenia ubóstwa, równego i sprawiedliwego podziału bogactw, tworzenia stałych i wysokiej jakości miejsc pracy oraz społecznej integracji grup wykluczonych ze społeczeństwa,

N.   mając na uwadze, że UE jest największym inwestorem i pierwszym partnerem handlowym Mercosuru oraz, że od 2000 roku handel pomiędzy dwoma regionami wzrastał regularnie począwszy od sytuacji równowagi, osiągając w roku 2004 nadwyżki na korzyść Mercosuru w wysokości ok. 10 miliardów EUR;

O.   mając na uwadze, że Mercosur korzysta obecnie z unijnego Systemu Ogólnych Preferencji Taryfowych (GSP) dla krajów o niskich dochodach,

P.   mając na uwadze, że UE i Mercosur powinny w ramach stowarzyszenia i szeroko postrzeganego zarządzania globalnego zobowiązać się do propagowania wielostronnych i międzynarodowych standardów z zakresu handlu, polityki socjalnej i ochrony środowiska;

Q.   mając na uwadze, że włączenie wszystkich państw członkowskich WTO, szczególnie G-20, w której uczestniczą członkowie Mercosur, a także G-90, w proces decyzyjny WTO jest aspektem pozytywnym i koniecznym;

1.   podkreśla, że zawarcie układu o stowarzyszeniu EU-Mercosur ustanawiającego największą SWH między regionami świata jest strategicznym priorytetowym celem dla zewnętrznych stosunków UE w międzynarodowym kontekście zwiększonej współzależności, wzrostu gospodarczego, pojawiania się nowych potęg gospodarczych oraz wzrastającej liczby globalnych, transgranicznych wyzwań, takich jak bezpieczeństwo, ład administracyjno-regulacyjny gospodarki światowej, środowisko naturalne i zmniejszenie ubóstwa;

2.   powtarza, że UE powinna zawrzeć w jak najkrótszym terminie pełny, ambitny i zrównoważony układ o stowarzyszeniu z Mercosurem, złożony z trzech rozdziałów: politycznego i instytucjonalnego, który umocni demokratyczny dialog i porozumienie polityczne; współpracy, promującego zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny, oraz handlowego, który ustanowi rozwiniętą strefę wolnego handlu (SWH) obejmującą szeroki zakres dziedzin, począwszy od wzajemnej liberalizacji handlu towarami i usługami po aspekty związane z inwestycjami, zamówieniami publicznymi, ochroną praw własności intelektualnej, współpracą w zakresie konkurencji, a także instrumentami ochrony handlu, ułatwieniami dla handlu oraz wiążącym system rozstrzygania sporów;

3.   żałuje, że na wspomnianym szczycie w Wiedniu nie udało się określić ambitnego mandatu do wznowienia i zakończenia negocjacji UE-Mercosur; podkreśla w związku z tym konieczność wspierania integracyjnego procesu negocjacyjnego, skutecznego i przejrzystego oraz zwraca się o silniejsze zaangażowanie i wsparcie polityczne na najwyższym szczeblu oraz ustalenie ostatecznego harmonogramu, który umożliwi zakończenie negocjacji w możliwie najkrótszym terminie;

4.   uważa, że zawarcie układu o stowarzyszeniu UE-Mercosur byłoby istotnym bodźcem do utworzenia w średnioterminowej perspektywie strefy UE-Ameryka Łacińska Wszechstronnego Stowarzyszenia Międzyregionalnego, co zaproponował Parlament w swojej wyżej wspomnianej rezolucji z dnia 27 kwietnia 2006 r.,

5.   zaznacza, że handel i negocjacje dotyczące zaawansowanej SWH obejmującej całą agendę są skutecznym motorem wzrostu gospodarczego a także skuteczną metodą dla zapewnienia większej współzależności i bliższej współpracy na wszystkich poziomach;

6.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w komunikacie Komisji w sprawie wzmocnionego partnerstwa między UE a Ameryką Łacińską integracja regionalna pozostaje priorytetową osią wsparcia na rzecz rozwoju Ameryki Łacińskiej; zwraca się, w celu nieosłabiania procesów integracji regionalnej, aby dostosowane mechanizmy dialogu nie ciążyły na całościowej wizji związanej z integracją regionalną, w szczególności w przypadku Mercosuru,

7.   podkreśla znaczenie, jakie mogłaby mieć dla umocnienia procesu integracji instytucjonalizacja przyszłego szczytu społecznego krajów Mercosur, który odbędzie się w grudniu 2006 r., i który umożliwi udział różnych sektorów społeczeństwa obywatelskiego w polityce społecznej; zwraca się do Komisji o wsparcie dla tej nowej inicjatywy integracyjnej oraz o szersze uwzględnienie wymiaru społecznego w przyszłym układzie o stowarzyszeniu;

Interesy UE w SWH z Mercosurem

8.   przypomina, że Mercosur jest obszarem o dużym potencjale w zakresie wzrostu gospodarczego i otwarcia rynków, który obejmuje 45% ludności Ameryki Łacińskiej i jest jej największym rynkiem, stanowiącym 45% PNB; podkreśla w związku z tym, że SWH UE-Mercosur, która stałaby się największa SWH między regionami świata, otworzyłaby duże możliwości handlowe i wzrostu gospodarczego oraz podniosłaby międzynarodową konkurencyjność obu rynków;

9.   podkreśla, że SWH UE-Mercosur ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia wiodącej roli UE jako głównego partnera inwestycyjnego i handlowego Mercosuru i że pilne jest utworzenie tej strefy wobec inicjatywy Strefy Wolnego Handlu Obu Ameryk (FTAA); zaznacza, że inicjatywa w sprawie FTAA mająca na celu liberalizację handlu na kontynencie amerykańskim oraz ekspansję i otwarcie Mercosuru na rynki azjatyckie, południowo-afrykańskie lub rynki Rady Współpracy Krajów Zatoki Perskiej leży we wspólnym interesie geopolitycznym obydwu kontynentów;

10.   zaznacza, że w odróżnieniu od sytuacji w Ameryce Łacińskiej, gdzie import ze Stanów Zjednoczonych jest trzykrotnie wyższy od importu z UE, w Mercosurze część UE stanowi około 25% w porównaniu do 20% ze Stanów Zjednoczonych;

11.   uważa, że równie ważny jest decydujący wkład przestrzeni wolnego handlu UE- Mercosur dla konsolidacji Mercosuru jako wspólnego rynku, unii celnej, procesu globalnej integracji i modelu dla innych procesów integracyjnych w Ameryce Łacińskiej;

Koszt niezawarcia układu

12.   podkreśla, że zgodnie z badaniami dotyczącymi wpływu utworzenia SWH UE-Mercosur przeprowadzonymi przez katedrę Mercosuru Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu na zlecenie MEBF (Mercosur-EU Business Forum ), koszt niezawarcia układu szacuje się na co najmniej 3,7 miliardów EUR rocznie w zakresie handlu towarami oraz na ponad 5 miliardów EUR biorąc pod uwagę inwestycje i usługi;

Negocjacje dotyczące SWH UE- Mercosur
Zasady, zasięg i związek z negocjacjami z Doha

13.   podkreśla konieczność osiągnięcia jedynego i całościowego porozumienia handlowego, które wykroczy poza wzajemne obowiązki w ramach WTO i, nie wyłączając żadnego sektora, uwzględni w jak najmniej restrykcyjny sposób specyficzny charakter niektórych towarów;

14.   żałuje, że pomimo zalecanego przez Parlament rozdzielenia negocjacji układu z Mercosurem od negocjacji WTO z Doha, opóźnienie w negocjacjach z Mercosurem w rzeczywistości doprowadziło do tymczasowego uzależnienia tych negocjacji od rozwoju i zakończenia rundy z Doha; uważa w związku z tym, że obydwa procesy nie wykluczają się, lecz uzupełniają;

15.   podkreśla, że SWH EU-Mercosur podobnie jak zakończenie rundy (WTO) z Doha nie powinny być podporządkowane jedynie celowi zakończenia negocjacji wokół kwestii rolnictwa oraz że należy prowadzić negocjacje we wszystkich dziedzinach i czynić równoległe postępy oparte na dużych ambicjach, w tym w dziedzinie handlu towarami, usług oraz inwestycji, zamówień publicznych i w zakresie innych barier utrudniających handel;

16.   uważa, że UE i Mercosur jako uprzywilejowani partnerzy handlowi powinni bliżej współpracować w ramach wielostronnych negocjacji handlowych, szczególnie w ramach WTO, gdzie często mają wspólne interesy odnośnie dalszej liberalizacji światowego handlu;

Specjalne i zróżnicowane traktowanie

17.   uważa, że negocjacje będą mogły postępować jedynie w oparciu o rozsądne wspólne kryterium dotyczące wartości wzajemnych ustępstw i zaznacza w związku z tym, że należy skutecznie uznać zasady: "mniej niż pełna wzajemność" i "specjalne i zróżnicowane traktowanie", w zależności od poziomu rozwoju i konkurencyjności sektora obydwu regionów a nie w ujęciu globalnym i absolutnym, co jest dalekie specyficznej rzeczywistości każdego rynku;

Rolnictwo

18.   podkreśla, że Komisja wskazała, iż propozycja złożona Mercosurowi w zakresie rolnictwa jest najbardziej ambitną propozycją, jaką kiedykolwiek złożono w negocjacjach dwustronnych oraz że UE jest największym importerem artykułów rolnych pochodzących z krajów Mercosuru, które stanowią 48% ogólnej liczby towarów importowanych z tego regionu w roku 2005 r.; w tym zakresie UE ma prawo oczekiwać równie ambitnej oferty od swoich partnerów w Mercosur;

19.   przypomina, że przy okazji reformy wspólnej polityki rolnej w 2003 r. UE znacznie zredukowała subwencje krajowe, które zakłócały wymianę handlową i zwróciła się o podjęcie przez partnerów handlowych konkretnych zobowiązań w tym zakresie w ramach negocjacji z Doha;

20.   zwraca uwagę, jako punkt głównego zainteresowania dla Mercosuru, na ważną ofertę zaproponowaną przez UE w ramach rundy z Doha dotyczącą zniesienia systemu refundacji wywozowych do roku 2013 oraz podkreśla, że istnieje konieczność, aby inni członkowie WTO postąpili podobnie w zakresie kredytów eksportowych, państwowych przedsiębiorstw handlowych oraz pomocy żywnościowej; zaznacza jednakże, że podobne postępy należy osiągnąć w zakresie pomocy wewnętrznej i dostępu do rynków;

21.   uważa, że elastyczność reakcji UE na wnioski Mercosuru dotyczące dostępu do rynku dla ich produktów rolnych powinna zależeć od postępów w innych dziedzinach, takich jak dostęp do rynku dla towarów nierolnych (NAMA) i usług oraz w innych kwestiach dotyczących rolnictwa, takich jak porozumienie w sprawie win i likierów, skuteczna ochrona oznaczeń geograficznych i zniesienie nieuzasadnionych środków w zakresie ochrony handlu i stosowania norm sanitarnych, fitosanitarnych i dotyczących zdrowia zwierząt;

22.   wzywa Komisję do sprawowania nadzoru z poszanowaniem wniosków o preferencyjny dostęp do wspólnotowych rynków bioetanolu, złożonych przez państwa członkowskie Mercosur, w trakcie negocjacji dwóch regionów w tym zakresie;

23.   popiera zamiar Komisji zastosowania zrównoważonego podejścia w negocjacjach handlowych z państwami produkującymi etanol oraz utrzymania warunków importu biopaliw do UE połączenia interesów europejskiego przemysłu i partnerów handlowych UE, jak również celów polityk wspólnotowych, w szczególności dotyczących zmniejszenia uzależnienia od zagranicznych dostaw energii;

NAMA - dostęp do rynku dla towarów nierolnych

24.   wzywa do osiągnięcia dalekosiężnych i zrównoważonych wyników w negocjacjach w sprawie dostępu do rynku dla towarów nierolnych (NAMA), które zapewnią nowe realne możliwości dostępu do rynku w ramach ogólnej wymiany handlowej, w myśl elastyczności przewidzianej w harmonogramie znoszenia należności celnych; będzie to obejmowało zapewnienie utrzymania i rozwoju działalności związanej z rybołówstwem;

25.   w związku z tym zwraca uwagę na wagę jaką UE przywiązuje do sektora rybołówstwa jak również produktów przetworzonych, takich jak tuńczyk w puszce;

Usługi

26.   podkreśla, że układ ambitny i o szerokim zasięgu przyniósłby zarówno Mercosurowi, jak i UE, gdzie sektor usług wytwarza największą część PNB, duże korzyści, które wpłynęłyby zarówno na liberalizację sektorową, łącznie z Mode 4, jak i na stopień bezpieczeństwa prawnego i przewidywalności w zakresie świadczenia usług;

27.   uważa, że potencjał wzrostu w wielostronnych stosunkach handlowych jest najwyższy w sektorze usług, gdzie członkowie Mercosur powoli, ale zdecydowanie wychodzą z głębokiego kryzysu gospodarczego, którego można w przyszłości uniknąć poprzez zrównoważoną współpracę gospodarczą dwóch bloków handlowych;

28.   podkreśla w szczególności wagę, jaką ma konieczność osiągnięcia rzeczywistej poprawy podjętych i dotrzymanych dotychczas zobowiązań w zakresie liberalizacji oraz konieczność jasnych i stałych ram prawnych regulujących swobodny przepływ kapitałów, a w szczególności usług finansowych, a także działania związane z telekomunikacją i transportem morskim i lotniczym;

29.   zwraca uwagę na stale wzrastający potencjał turystyki dla gospodarek państw Mercosuru oraz podkreśla wagę promowania turystyki pomiędzy obydwoma regionami;

Inwestycje

30.   zaznacza, że inwestycje europejskie były skoncentrowane na usługach mających podstawowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego Mercosuru oraz na sektorze produkcji w perspektywie długookresowej, jako źródło zatrudnienia i dobrobytu;

31.   podkreśla wagę negocjacji rozdziału dotyczącego inwestycji, w celu zapewnienia jasnych i stałych ram prawnych regulujących promowanie i ochronę inwestycji zagranicznych, bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo i przy zapewnieniu odpowiedniego bezpieczeństwa prawnego w stosowaniu umów inwestycyjnych;

32.   podkreśla konieczność wpierania inwestycji infrastrukturalnych stanowiących siłę napędową rozwoju gospodarczego;

33.   zaznacza, że konsolidacja i wzmacnianie Mercosuru, głównie poprzez zakończenie tworzenia unii celnej i rozwijanie wspólnego rynku, w tym ustanowienie wspólnej zagranicznej polityki handlowej oraz rzeczywistego swobodnego przepływu dóbr importowanych, mają kluczowe znaczenie dla zmniejszenia barier dla podmiotów gospodarczych oraz stymuluje wymianę handlową i inwestycje pomiędzy obydwoma regionami;

34.   wskazuje na potrzebę podejmowania zdecydowanych działań na rzecz dalszej harmonizacji standardów księgowych i audytu celem zwiększenia wymiany handlowej;

35.   zaznacza, że kwestia długu i pożyczek nadal pozostaje jedną z głównych przeszkód racjonalizacji administracji publicznej i postępów w gospodarce oraz, że powinna ona stanowić zasadniczy rozdział współpracy pomiędzy obydwoma regionami;

36.   zauważa, ze słabość walutowa wynikająca z różnorodności i słabości wielu walut Ameryki Południowej, a w szczególności ich dużej zależności od dolara, jest często przeszkodą dla inwestycji europejskich; wzywa, aby euro było szerzej akceptowane oraz stosowane w większym stopniu w płatnościach import-eksport;

Zamówienia publiczne

37.   podkreśla, że ze względu na fakt, iż żaden członek Mercosuru nie jest członkiem wielostronnej umowy o zamówieniach publicznych zawartej w ramach WTO oraz że umowa o zamówieniach publicznych ma zasadnicze znaczenie dla utworzenia otoczenia znacznie bardziej pewnego, przewidywalnego, przejrzystego i niedyskryminującego podmioty gospodarcze;

Własność intelektualna

38.   wnosi, aby umowa handlowa wykroczyła poza ramy porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS+); uważa jednakże, że porozumienia TRIPS+ nie mogą wykluczać gwarancji dotyczących ochrony zdrowia publicznego, na którą zezwolono członkom WTO w ramach TRIPS, gdyż w przeciwnym razie ograniczony zostałby dostęp do przystępnych cenowo produktów leczniczych w państwach rozwijających się;

Środki sanitarne i fitosanitarne

39.   uważa, że włączenie do porozumienia rozdziału o środkach sanitarnych i fitosanitarnych przyczyniłoby się do zapobiegania stosowania ich jako potajemnych narzędzi ochrony i poprawiłoby tym samym dostęp do poszczególnych rynków;

Inne przeszkody w handlu

40.   zaznacza, że zbliżenie systemów standardów i certyfikacji pomiędzy dwoma regionami doprowadzi do lepszego wzajemnego dostępu do rynków, w szczególności w ramach wymiany handlowej produktów przemysłowych;

41.   zaleca większą i bliższą współpracę pomiędzy poszczególnymi organami standaryzacji, akredytacji, certyfikacji i metrologii oraz specjalną pomoc techniczną UE dla zwiększenia możliwości Mercosur w tym zakresie i stymulowanie, o ile to możliwe, harmonizacji tych aspektów technicznych pomiędzy różnymi państwami Mercosur;

Rozwiązywanie sporów

42.   wskazuje, że układ powinien zawierać zinstytucjonalizowany instrument rozstrzygania sporów, który byłby wiążący dla rozwiązywania konfliktów, jakie mogą pojawić się w którejkolwiek z dziedzin objętych SWH;

Współpraca między UE a Mercosurem

43.   zaznacza, że UE jest zdecydowanie największym donatorem pomocy na rzecz rozwoju dla Mercosur i jedynym, który ustanowił strategię współpracy skierowaną na wzmacnianie integracji regionalnej;

44.   zaznacza, że oprócz współpracy regionalnej państwa członkowskie Mercosur korzystają ze współpracy bilateralnej z UE i są głównymi beneficjentami pożyczek Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) oraz horyzontalnych programów współpracy dla Ameryki Łacińskiej: @LIS, ALBAN, AL-INVEST, URB-AL, ALURE oraz ALFA;

45.   zaznacza, ze strategia współpracy pomiędzy UE i Mercosurem opiera się na wspólnych wartościach, ochronie demokracji, poszanowaniu praworządności, ochronie podstawowych praw i wolności oraz solidarności pomiędzy dwoma regionami; podkreśla fakt, że geostrategiczna waga porozumienia gospodarczego pomiędzy obydwoma regionami pomoże w upowszechnianiu tych wspólnych wartości w świecie, stymulując tym samym wielostronność jako jedyną drogę do sprostania wyzwaniom bezpieczeństwa, stabilności politycznej i wzrostu gospodarczego, przed którymi stoi wspólnota międzynarodowa;

46.   uważa, że w obecnym porozumieniu o współpracy bardziej szczegółowe mechanizmy wzmacniają dialog polityczny, a jednocześnie podkreślona jest potrzeba poszanowania praw człowieka i zasad dobrego rządzenia; podkreśla jednak, że wciąż konieczna jest gwarancja, iż postanowienia rozdziału dotyczącego współpracy będą skuteczne w zwalczaniu ubóstwa i spójne ze środkami polityki rozwoju UE w Ameryce Łacińskiej; podkreśla potrzebę utrzymania równowagi między handlem a rozwojem w ostatecznym tekście umowy, tak aby rozdziały dotyczące handlu nie pozostawały sprzeczne z rozdziałami dotyczącymi rozwoju;

47.   podkreśla, że zasady dobrego rządzenia, prawa człowieka i demokracja są istotnymi elementami wspólnego oświadczenia Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej UE: Konsensus Europejski(4) , oraz że konieczne są dalsze wysiłki w celu zwalczania złego administrowania w dziedzinie usług handlowych i publicznych;

48.   podkreśla potrzebę zagwarantowania, że standardowa klauzula ochrony praw człowieka stanie się częścią układu;

49.   zwraca się do Komisji o zwiększenie środków finansowych przeznaczonych na nową strategię współpracy regionalnej z Mercosurem na lata 2007-2013, aby móc śmiało stawić czoła instytucjonalizacji i pogłębianiu Mercosuru, szybkiemu i pełnemu stosowaniu przyszłego układu o stowarzyszeniu UE-Mercosur zwracając szczególną uwagę na utworzenie unii celnej i wspólnego rynku oraz większy udział społeczeństwa obywatelskiego poprzez lepsze wzajemne poznanie i większą postrzegalność współpracy;

50.   zaznacza, jak wskazano w "Europejskim konsensusie w sprawie rozwoju", że UE, w oparciu o własne doświadczenia i jej wyłączną władzę w zakresie handlu, daje przewagę nad konkurencją pomagając państwom partnerskim we włączeniu handlu do ich krajowych strategii rozwoju i rozwijaniu współpracy regionalnej;

51.   wzywa Komisję do ustanowienia środków wsparcia operacyjnego dla przedsiębiorstw, ich pracowników i przedstawicieli w obydwu regionach, szczególnie małych i średnich przedsiębiorstw, dla stosunków społeczno-gospodarczych pomiędzy UE a Mercosurem;

52.   uważa, że niezbędne jest, aby Mercosur korzystał ze współpracy i pomocy na rzecz rozwoju skierowanej na zwalczanie ubóstwa i nierówności, uwzględniającej jednocześnie zasadniczą rolę, jaką ma współpraca gospodarcza dla osiągnięcia celów rozwoju i bardziej sprawiedliwej dystrybucji bogactw oraz niesienia pomocy krajom Mercosuru w rozwijaniu konkurencyjnych gospodarek i rzeczywistego włączenia w wielostronny system handlowy;

53.   zaznacza, że zarówno rozdział dotyczący współpracy w układzie o stowarzyszeniu UE-mercosur jak i nowy instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju muszą w związku z tym ułatwiać i sprzyjać współpracy z państwami Mercosur poprzez ambitne środki mające na celu ułatwianie i wspieranie inwestycji i handlu, wspieranie sektora prywatnego i małych przedsiębiorstw, zwiększanie potencjału naukowego i technologicznego oraz ram instytucjonalnych i gospodarczych, ochronę środowiska oraz środki ustanawiające kontakty pomiędzy biznesem i organizacjami pozarządowymi;

Środowisko naturalne

54.   zaznacza, że współpraca z Mercosurem musi promować stosowanie głównych porozumień międzynarodowych w sprawie środowiska naturalnego w szczególności Konwencji w sprawie zmian klimatu, Protokołu z Kioto oraz Konwencji o różnorodności biologicznej;

55.   zdecydowanie popiera pogląd, że należy wykorzystywać współpracę i środki gospodarcze do zapewnienia zachowania środowiska naturalnego krajów Mercosuru ze szczególnym uwzględnieniem lasów Amazonii; podkreśla, że rozwój zrównoważonego rolnictwa w krajach Mercosuru powinien również stać się przedmiotem zainteresowania z punktu widzenia współpracy europejskiej i że należy wspierać uczciwy handel i produkcję organiczną, np. w drodze negocjowania specjalnych taryf UE dla uczciwego handlu i/lub produktów organicznych;

Energia

56.   uważa, że rozdział współpracy układu o stowarzyszeniu UE-Mercosur powinien promować ściślejszą współpracę regionalną w sektorze energetycznym, w szczególności w kontekście przyszłego przystąpienia Wenezueli, w celu wspierania bezpieczeństwa i efektywności energetycznej i szerszego wykorzystania odnawialnych źródeł energii;

Technologie informacyjne i komunikacyjne

57.   zaleca, zgodnie z propozycją komisyjnej dyrekcji generalnej ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów, wzmocnienie współpracy z państwami Mercosur w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych, obszaru o dużym potencjale poprawy konkurencyjności i spójności społecznej obu regionów;

Inne elementy współpracy

58.   podkreśla wagę standardów pracy i wysokiej jakości miejsc pracy dla rozwoju Mercosuru; w związku z tym stwierdza, że układ musi zawierać specjalny program dotyczący godnej pracy przygotowany na miarę państw Mercosuru oraz zobowiązanie ze strony UE do niesienia odpowiedniej pomocy w zrealizowaniu tego programu;

59.   podkreśla znaczenie, jakie ma dla osiągnięcia w regionie społecznych i związanych z zatrudnieniem celów Forum Pracy UE-Mercosur, utworzone przez Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) oraz główne organizacje związkowe krajów Mercosur, i podkreśla, że należałoby promować dialog między Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym a Konsultacyjnym Forum Ekonomiczno-Społecznym krajów Mercosur w celu wzmacniania współpracy instytucjonalnej między organami konsultacyjnymi obu regionów i zwiększenia udziału podmiotów społecznych w procesie integracyjnym;

60.   uważa, że oprócz represyjnego aspektu walki z narkotykami umowa powinna kłaść nacisk na udzielanie pomocy rolnikom, aby mogli rozpocząć nową produkcję alternatywną;

61.   w odniesieniu do nielegalnej imigracji wyraża zrozumienie dla faktu, że należy nie tylko przewidzieć umowy o readmisji, lecz istotne jest również wzięcie pod uwagę bieżącego zapatrywania wspólnoty międzynarodowej;

62.   uważa, że po wejściu umowy w życie należy wspierać współpracę trójstronną i międzyregionalną – zwłaszcza z Karaibami – oraz politykę Mercosuru w zakresie porozumienia południe-południe;

63.   przypomina, że Parlament wzywał do utworzenia Międzyregionalnego Funduszu Solidarności od czasu wymienionej wyżej rezolucji z dnia 15 listopada 2001 r., oraz że wezwanie to powtórzył kilkakrotnie, ostatnio w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2006 r.;

64.   jest zdania, że fundusz taki mógłby między innymi stanowić użyteczne narzędzie międzyregionalnej współpracy dwustronnej, która przyniosłaby również korzyści stosunkom UE i Mercosuru; że mógłby stanowić konkretne urzeczywistnienie zobowiązania UE do zwiększenia zewnętrznej pomocy w ramach współpracy i lepszego nią zarządzania oraz być utworzony jako środek walki z ubóstwem; oraz że mógłby skupić współpracę z UE na kwestiach zasadniczych, jak spójność społeczna i integracja regionalna.

Rola Parlamentu

65.   zachęca Mercosur do zakończenia przygotowań do utworzenia przyszłego parlamentu Mercosuru złożonego z przedstawicieli różnych parlamentów krajowych; jest zdania, że utworzenie zgromadzenia parlamentarnego złożonego z członków parlamentu Mercosur i posłów Parlamentu Europejskiego mogłoby pomóc w zwiększeniu zaangażowania Parlamentu Europejskiego w bieżące negocjacje handlowe; zaznacza ponadto, że dzięki temu nasiliłyby się kontakty między UE i Mercosurem oraz proces integracji otrzymałby nowy bodziec poprzez aktywne zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego dzięki, między innymi, partnerom społecznym, podmiotom gospodarczym i podmiotom społecznym obydwu regionów, co zwiększy legalność całego procesu; wyraża w związku z tym poparcie dla utworzenia Europejsko-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego, złożonego z posłów do Parlamentu Europejskiego oraz posłów do integracyjnych parlamentów państw Ameryki Łacińskiej;

66.   uważa, że niezbędna jest ścisła współpraca wszystkich instytucji europejskich w celu osiągnięcia zadowalających wyników w negocjacjach z Mercosurem i w związku z tym zwraca się do Rady i Komisji, aby odpowiednio i punktualnie konsultowały i informowały Parlament o strategii UE w negocjacjach z Mercosuresm; zwraca się do Komisji o przesłanie pod koniec każdej rundy lub znaczącego spotkania negocjacyjnego dokumentu objaśniającego Parlamentowi wyniki tych negocjacji zgodnie z obowiązującymi zasadami dotyczącymi poufności;

o
o   o

67.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również obecnemu przewodnictwu Mercosuru.

(1) Teksty przyjęte , P6_TA(2006)0155. (2) Dz.U. C 140 E z 13.6.2002, str. 569. (3) Dz.U. C 273 E z 14.11.2003, str. 293. (4) Dz.U. C 46 z 24.2.2006, str. 1.