Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2008/2616(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

B6-0362/2008

Debaty :

PV 10/07/2008 - 11.1
CRE 10/07/2008 - 11.1

Głosowanie :

PV 10/07/2008 - 13.1

Teksty przyjęte :

P6_TA(2008)0366

Teksty przyjęte
DOC 46k
Czwartek, 10 lipca 2008 r. - Strasburg Wersja ostateczna
Kaszmir
P6_TA(2008)0366B6-0349, 0355, 0359, 0362, 0367 oraz 0368/2008

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie domniemanego istnienia grobów w części Kaszmiru kontrolowanej przez Indie

Parlament Europejski ,

–   uwzględniając raporty swojej komisji wydane po wizytach w Kaszmirze w dniach od 8 do 11 grudnia 2003 r. i od 20 do 24 czerwca 2004 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie w 2005 roku i polityki UE w tej dziedzinie(1) ,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie obecnej sytuacji w Kaszmirze i perspektyw na przyszłość(2) ,

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że według doniesień od 2006 r. w stanie Dżammu i Kaszmir odkryto setki niezidentyfikowanych grobów, a także mając na uwadze doniesienia o znalezieniu w 18 wioskach samego tylko dystryktu Uri co najmniej 940 ciał,

B.   mając na uwadze, że mające siedzibę w Śrinagarze Stowarzyszenie Krewnych Osób Zaginionych opublikowało w dniu 29 marca 2008 r. sprawozdanie, w którym zasygnalizowało istnienie zbiorowych grobów w miejscowościach, do których dostęp nie jest możliwy bez specjalnego zezwolenia sił bezpieczeństwa, ponieważ są one położone w pobliżu linii oddzielającej obszar kontrolowany przez Pakistan,

C.   mając na uwadze, że zdaniem organizacji obrońców praw człowieka nie można wykluczyć, iż miejsca pochówku zawierają szczątki ofiar bezprawnych zabójstw, wymuszonych zaginięć, tortur i innych nadużyć, do których doszło w sytuacji konfliktu zbrojnego trwającego w stanie Dżammu i Kaszmir od 1989 r.,

D.   mając na uwadze znaczne rozbieżności w szacunkach liczby osób zaginionych od 1989 r. przedstawianych przez rodziny ofiar, mówiące o ponad 8 000 zaginionych, i przez władze rządowe, twierdzące, że było ich mniej niż 4 000,

E.   mając na uwadze, że w sprawozdaniu policji stanowej z 2006 r. potwierdzono, że od 1989 r. w czasie pobytu w areszcie zmarło 331 osób, a ponadto doszło do 111 wymuszonych zaginięć,

F.   mając na uwadze, że chociaż rząd Indii podjął we wrześniu 2005 r. zobowiązanie, iż nie będzie dłużej tolerował łamania praw człowieka w stanie Dżammu i Kaszmir, to jednak podnoszą się głosy, że nadal dochodzi do łamania praw człowieka,

G.   mając na uwadze, że Pervez Imroz, uhonorowany nagrodami prawnik i obrońca praw człowieka, przewodniczący Koalicji Społeczeństwa Obywatelskiego stanu Dźammu i Kaszmir i założyciel Stowarzyszenia Krewnych Osób Zaginionych, 30 czerwca 2008 r. uszedł z życiem z ataku zbrojnego dokonanego w Śrinagarze przez rzekomych członków sił bezpieczeństwa, a także mając na uwadze doniesienia o nękaniu innych członków Międzynarodowego Trybunału Praw Człowieka i Sprawiedliwości w Kaszmirze, którego działalność wspomaga Stowarzyszenie Krewnych Osób Zaginionych,

1.   wzywa rząd Indii, by w trybie pilnym zapewnił niezależne i bezstronne dochodzenia we wszystkich miejscach masowego pochówku w stanie Dżammu i Kaszmir, a także by w pierwszej kolejności bezzwłocznie zabezpieczył miejsca pochówku, co pozwoli na zachowanie dowodów;

2.   wzywa Komisję do udzielenia rządowi Indii pomocy finansowej i technicznej w ramach instrumentu stabilności na szczegółowe dochodzenie i na ewentualne dalsze środki na rzecz rozwiązania konfliktu w Kaszmirze;

3.   wzywa państwa członkowskie UE do poruszenia tej kwestii przy okazji nadchodzącego dialogu na temat praw człowieka, który ma mieć miejsce w drugiej połowie 2008 r.;

4.   wyraża obawę o bezpieczeństwo Perveza Imroza i innych obrońców praw człowieka, którzy badają nieoznaczone groby i inne doniesienia o przypadkach naruszania praw człowieka w stanie Dżammu i Kaszmir, oraz wzywa władze Indii do zapewnienia im ochrony i do umożliwienia im działania bez narażania się na szykany i przemoc; wzywa władze do przeprowadzenia niezwłocznego i bezstronnego dochodzenia w sprawie napaści na Perveza Imroza, podania wyników do publicznej wiadomości i wymierzenia winnym sprawiedliwości;

5.   powtarza wezwanie do rządu Indii oraz władz stanowych o zbadanie wszystkich zarzutów dotyczących wymuszonych zaginięć; nalega na przyznanie prokuraturze cywilnej jurysdykcji we wszystkich sprawach, w których podejrzewa się o współudział agentów wojskowych, pracowników pionu ochrony lub funkcjonariuszy organów ścigania, oraz na stworzenie jednej publicznie dostępnej bazy danych wszystkich zaginionych osób i wszystkich odnalezionych ciał; wzywa państwa członkowskie UE do ułatwiania i wspierania wszelkich rodzajów współpracy rządów Indii i Pakistanu w zakresie wspomnianego dochodzenia;

6.   wzywa władze stanowe do zagwarantowania, że wszystkie procedury zatrzymania spełniają minimalne wymogi międzynarodowych norm prawnych, właściwego traktowania, rejestracji i ścigania, szybkiego dostępu do członków rodziny, adwokatów i niezawisłych sądów, jak również odpowiedzialności za wszelkie przypadki naruszania takich procedur;

7.   zdecydowanie potępia bezprawne zabójstwa, wymuszone zaginięcia, tortury, gwałty i inne przypadki naruszania praw człowieka, które miały miejsce w stanie Dżammu i Kaszmir począwszy od wybuchu konfliktu zbrojnego w 1989 r.; domaga się, aby rodzinom ofiar przyznano pełne zadośćuczynienie;

8.   wzywa wszystkie rządy do ratyfikacji Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz ratyfikacji i wdrożenia bez zastrzeżeń konwencji ONZ o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem, oraz zgodnie z art. 31 i 32 tej konwencji do złożenia deklaracji uznającej kompetencję komisji ds. wymuszonych zaginięć;

9.   wzywa do przyznania specjalnym sprawozdawcom ONZ pełnego dostępu do obu stron linii demarkacyjnej na warunkach odnoszących się do procedur specjalnych ONZ, zwłaszcza specjalnym sprawozdawcom ds. tortur oraz ds. pozasądowych, doraźnych lub arbitralnych egzekucji, a także grupie roboczej ONZ ds. wymuszonych lub dobrowolnych zaginięć;

10.   wzywa ponownie Izbę Ludową (Lok Sabha) do zmiany ustawy o ochronie praw człowieka w celu umożliwienia krajowej komisji ds. praw człowieka przeprowadzenia niezależnego dochodzenia w sprawie domniemanych nadużyć ze strony członków sił zbrojnych;

11.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi i parlamentowi Indii, rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Pakistanu, rządowi i parlamentowi stanu Dżammu i Kaszmir oraz Sekretarzowi Generalnemu ONZ.

(1) Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, s. 341.
(2) Dz.U. C 102 E z 24.4.2008, s. 468.

Ostatnia aktualizacja: 31 marca 2009Informacja prawna