ΕΚΘΕΣΗ σχετικά με την αίτηση άρσης της κοινοβουλευτικής ασυλίας του κ. Ashley Mote

22.6.2005 - (2005/2037(IMM))

Επιτροπή Νομικών Θεμάτων
Εισηγητής: Klaus-Heiner Lehne

ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με την αίτηση για αίτηση άρσης της κοινοβουλευτικής ασυλίας του κ. Ashley Mote

(2005/2037(IMM))

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

–   έχοντας υπόψη την αίτηση άρσης της ασυλίας του κ. Ashley Mote, που υπεβλήθη, κατόπιν αιτήσεως του Γενικού Εισαγγελέως, από τη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ανακοινώθηκε στην ολομέλεια στις 23 Φεβρουαρίου 2005,

–   αφού άκουσε τον κ. Ashley Mote, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, του Κανονισμού του,

–   έχοντας υπόψη τα άρθρα 8, 9, 10 και 19 του Πρωτοκόλλου της 8ης Απριλίου 1965 περί των Προνομίων και Ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και το άρθρο 6, παράγραφος 2, της Πράξης της 20ής Σεπτεμβρίου 1976 περί της εκλογής των αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με άμεση και καθολική ψηφοφορία,

–   έχοντας υπόψη τις αποφάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με ημερομηνία 12 Μαΐου 1964 και 10 Ιουλίου 1986[1],

–   έχοντας υπόψη τα άρθρα 6, παράγραφος 2, και 7 του Κανονισμού του,

–   έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων (A6‑0213/2005),

1.  αποφασίζει να άρει την ασυλία του κ. Ashley Mote·

2.  αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει αμέσως την παρούσα απόφαση και την έκθεση της αρμόδιας επιτροπής του στην αρμόδια αρχή του Ηνωμένου Βασιλείου.

• [1]  Υπόθεση 101/63, Wagner/Fohrmann και Krier, Συλλογή 1964, σελ. 195, και υπόθεση 149/85 Wybot/Faure και άλλων, Συλλογή 1986, σελ. 2391.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Ι.   Η διαδικασία

1. Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Κανονισμού, ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου ενημέρωσε το Σώμα κατά τη συνεδρίασή του της 23ης Φεβρουαρίου 2005 ότι ο μόνιμος αντιπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου έχει υποβάλει αίτηση με στόχο την άρση της κοινοβουλευτικής ασυλίας του κ. Ashley Mote.

Η αίτηση (suplicatoire) υπεβλήθη από τον αντιπρόσωπο του Ηνωμένου Βασιλείου για τον Γενικό Εισαγγελία της Αυτού Μεγαλειότητος.

Το άρθρο 7, παράγραφος 7, επιτρέπει στην αρμόδια επιτροπή να εξετάσει το παραδεκτό της αίτησης καθώς και εάν η εθνική αρχή που ζητεί την άρση της ασυλίας έχει σχετική αρμοδιότητα.

2. Είναι σαφές στην παρούσα υπόθεση ότι ο Γενικός Εισαγγελέας της Αυτού Μεγαλειότητος είναι η αρμόδια αρχή στο Ηνωμένο Βασίλειο (σημείο 40 της απόφασης σχετικά με τις αιτήσεις παύσης, αναβολής ή διακοπής από τον Δικαστή Aikens). Επί πλέον η αίτηση υπεβλήθη από τη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δικαιούται να καθορίσει την "αρμόδια αρχή" (σε άλλες υποθέσεις η αντιπροσωπεία επιβεβαίωσε κατά πόσον μια αίτηση υπεβλήθη ή όχι από τον κατάλληλο εθνικό φορέα: βλ. υπόθεση Ματσάκης).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αίτηση έχει υποβληθεί νομότυπα.

ΙΙ.       Τα πραγματικά περιστατικά

1. Ο κ. Mote διώκεται σε σχέση με την παράνομη καταβολή επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας. Αυτό αφορά περιστατικά που χρονολογούνται πριν από την εκλογή του κ. Mote στο Κοινοβούλιο, μεταξύ Φεβρουαρίου 1996 και Σεπτεμβρίου 2002.

Κατά την περίοδο αυτή ο κ. Mote εισέπραξε από διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες επιδόματα ύψους 105.699 ευρώ (σημεία 6 και 26 της αίτησης και σημεία 3-9 του παραρτήματος 1- Περίληψη της δίωξης -).

Η κατηγορούσα αρχή υποστηρίζει ότι ο κ. Mote δεν ήταν ειλικρινής στις αιτήσεις του για την καταβολή επιδομάτων επειδή παρέλειψε να δηλώσει τα επιχειρηματικά συμφέροντα που είχε σε 4 επιχειρήσεις (σημείο 6 της αίτησης και σημεία 41-45 του παραρτήματος 2).

Κατά την άποψη της κατηγορούσας αρχής ο κ. Mote δήλωσε ψευδή στοιχεία στο έντυπο της δήλωσής του και στο έντυπο ελέγχου για την είσπραξη εισοδηματικής στήριξης, επιδόματος κατοικίας και επιδόματος δημοτικού φόρου. Ελάμβανε επί σειρά ετών τα επιδόματα αυτά χωρίς να δηλώνει τη συμμετοχή του σε διάφορες επιχειρήσεις, στοιχεία ενεργητικού και εισοδήματα (σημεία 41, 42, 43, 44 του παραρτήματος 2).

2. Η κατηγορία είναι πολύ καλά στοιχειοθετημένη (σημεία 15 ΣΠ του παραρτήματος 2).

Ο κ. Mote απειλείται με ποινή φυλάκισης μεταξύ 18 μηνών και 3 ετών εφόσον κριθεί ένοχος (βλ. σημείο 18 της αίτησης).

3. Ο εισαγγελέας έχει τονίσει με έμφαση τη σοβαρότητα με την οποία η απάτη αυτή αντιμετωπίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό συμβαίνει επίσης στα περισσότερα άλλα κράτη μέλη της Ένωσης.

Ο εισαγγελέας υπενθυμίζει επίσης ότι οι πολιτικές απόψεις ή τα πολιτικά καθήκοντα του κ. Mote ουδόλως επηρεάζουν τη δίωξη και ότι οι έρευνες διεξήχθησαν με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα. Δεν υπάρχει λόγος αμφισβήτησης των διαβεβαιώσεων αυτών. Οι διώξεις φαίνεται ότι έχουν κινηθεί σωστά.

Ο εισαγγελέας τόνισε με έμφαση ότι ένα μέλος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου θα υπόκειτο σε δίωξη υπό τις ίδιες με την παρούσα υπόθεση περιστάσεις (σημείο 32 της αίτησης και 28 του παραρτήματος 4).

4. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Αυτού Μεγαλειότητος ζητεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:

α) να επιβεβαιώσει ότι η δίωξη εις βάρος του κ. Mote δύναται να συνεχισθεί σύμφωνα με το Πωτόκολλο και ιδίως το άρθρο 8,

β) σε περίπτωση κατά την οποία ο κ. Mote θεωρηθεί ότι απολαύει προνομίων, να άρει το προνόμιο αυτό ούτως ώστε να καταστεί δυνατή η δίωξή του, και, σε περίπτωση καταδίκης, η τιμωρία του.

5. Ο κ. Mote ισχυρίζεται μέσω του δικηγόρου του ότι απολαύει προστασίας λόγω ασυλίας όπως ορίζεται στα άρθρα 8 και 10, δεύτερη παράγραφος του Πρωτοκόλλου του 1965 (βλ. σημεία 2 και 4 της αίτησης και σημείο 29 του παραρτήματος 4). Ισχυρίζεται ότι "η απαίτηση να παρίσταται ο κ. Mote σε δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσής του είναι ασυμβίβαστημε την ελεύθερη κυκλοφορία των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σύμφωνα με το άρθρο 8 του Πρωτοκόλλου".

Η εν λόγω ερμηνεία του άρθρου 8 δημιούργησε ορισμένες επιφυλάξεις στο Δικαστήριο και το εξανάγκασε να ζητήσει την άρση της ασυλίας του κ. Mote σε περίπτωση κατά την οποία το Κοινοβούλιο θεωρεί ότι πράγματι αυτή υφίσταται βάσει του άρθρου 8.

ΙΙΙ.      Νομοθετικές διατάξεις, κείμενα και αρχές σχετικά με την κοινοβουλευτική ασυλία των βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

1. Εφαρμοστέο δίκαιο είναι το Πρωτόκολλο περί Προνομίων και Ασυλιών (ΠΠΑ) της 8ης Απριλίου 1965, ο Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και η πρακτική που ακολουθεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην εξέταση υποθέσεων ασυλίας.

Πρέπει να τονισθεί κατ' αρχάς ότι ουδέποτε υπεβλήθη αίτηση άρσης της ασυλίας από το Ηνωμένο Βασίλειο. Επί πλέον η νομολογία σχετικά με το άρθρο 8 είναι πολύ περιορισμένη ενώ απουσιάζει παντελώς όσον αφορά το άρθρο 8, παράγραφος 1.

2. Κατ' ουσίαν, το Κοινοβούλιο πρέπει να εκτιμήσει:

α) κατά πόσον ο κ. Mote απολαύει ευρωπαϊκής ασυλίας ή όχι σύμφωνα με τα άρθρα 8 ή 10, δεύτερη παράγραφος,

β) σε περίπτωση που απολαύει ασυλίας, κατά πόσον είναι σκόπιμη ή όχι η άρση της,

γ) κατά πόσον προστατεύεται ή όχι από άλλα τυχόν άρθρα του Πρωτοκόλλου ή με βάση την πρακτική του Κοινοβουλίου.

3. Όσον αφορά τα άρθρα 8 και 10, δεύτερη παράγραφος, είναι χρήσιμο να επισημανθεί ο σκοπός της ασυλίας όπως αυτή ορίζεται μετά την έκθεση Donnez το 1986^[1]1: Η κοινοβουλευτική ασυλία δεν αποτελεί ατομικό προνόμιο του βουλευτή αλλά εγγύηση της ανεξαρτησίας του Κοινοβουλίου και των μελών του σε σχέση με άλλες αρχές και προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον η ασυλία πρέπει να αρθεί ή όχι, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει διαχρονικά την αρχή της ανεξαρτησίας της ασυλίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από την ασυλία του εθνικού κοινοβουλίου.

Συνεπώς, όταν το αποτέλεσμα της δικαστικής δίωξης εις βάρος ενός βουλευτή συνίσταται στον περιορισμό της δικής του ανεξαρτησίας ή της ανεξαρτησίας του Κοινοβουλίου, η ασυλία δεν πρέπει να αίρεται. Από αυτό προκύπτει ότι το ΕΚ δεν πρέπει να ελέγχει αυτοβούλως την ουσία της ποινικής δίωξης, εκτός εάν θεωρεί ότι ενδέχεται να υπάρχει ή όχι "fumus persecutionis".

Τα άρθρα 8 και 10, παράγραφος 2 προστατεύουν την ανεξαρτησία του Κοινοβουλίου, χορηγώντας στα μέλη του Κοινοβουλίου ορισμένα δικαιώματα που δεν καλύπτονται κατ' ανάγκην από τα άρθρα 9 και 10 α) και β).

4. Είναι σημαντικό να εξετασθεί ποιο είδος προνομίων μπορεί εύλογα να καλύπτουν τα δύο αυτά άρθρα:

α) Όσον αφορά το άρθρο 10, παράγραφος 2, αυτό συνδέεται με την πρώτη παράγραφο του άρθρου 10 και συμπληρώνει την ασυλία που θεσπίζεται στα στοιχεία α) και β). Όταν ένας βουλευτής ευρίσκεται στην επικράτεια του κράτους του, απολαύει των προνομίων που χορηγούνται στους βουλευτές του κοινοβουλίου του. Όταν ευρίσκεται στην επικράτεια ενός άλλου κράτους (π.χ. συμμετοχή σε διάλεξη ή διαδήλωση) απολαύει ασυλίας από κάθε μέτρο κρατήσεως και κάθε δικαστική δίωξη.

Η ασυλία εφαρμόζεται επίσης όταν οι βουλευτές μεταβαίνουν στον τόπο συνεδριάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή όταν επιστρέφουν από αυτόν, όπως ορίζεται στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 10.

Ο κ. Mote δεν μετέβαινε από την Αγγλία στη Γαλλία όταν διέπραξε τις φερόμενες ως παράνομες κατά τον εισαγγελέα πράξεις. Δεν πραγματοποιούσε καν ταξίδι.

Η επιχειρηματολογία αυτή γίνεται επίσης δεκτή από το δικαστήριο που δεν θεωρεί απαραίτητη την υποβολή αίτησης στο Κοινοβούλιο για την άρση της ασυλίας βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 2 (βλ. σημείο 44 του παραρτήματος 4 της αίτησης).

Ο κ. Mote δεν είναι λογικό να προστατεύεται από το άρθρο 10, δεύτερη παράγραφος.

β) Όσον αφορά το άρθρο 8 του Πρωτοκόλλου το οποίο επικαλείται ο δικηγόρος του κ. Mote και ευρίσκεται στο επίκεντρο της αίτησης του Γενικού Εισαγγελέα, πρέπει να εξετασθεί κατά πόσον το άρθρο αυτό παρέχει προστασία στον κ. Mote έναντι της δίωξης στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το άρθρο 8 σαφώς αποσκοπεί να διασφαλίσει την ελευθερία κυκλοφορίας των βουλευτών. Θεσπίστηκε σε μια περίοδο κατά την οποία δεν ήταν τόσο εύκολο όσο σήμερα για τους Ευρωπαίους πολίτες να κυκλοφορούν σε ολόκληρη την Ένωση. Ο κύριος σκοπός του είναι να αποτρέψει κάθε είδους περιορισμούς στην ελεύθερη κυκλοφορία των βουλευτών. Το άρθρο αυτό παρέχει επίσης προστασία σε τελωνειακά ζητήματα και διευκολύνει τον συναλλαγματικό έλεγχο.

Ο σκοπός του άρθρου 8 συνίσταται στην αποτροπή κάθε εμποδίου όταν οι βουλευτές ταξιδεύουν εντός της Κοινότητας σε συνάρτηση με την άσκηση των καθηκόντων τους από τον τόπο καταγωγής τους για κάθε συνεδρίαση του Κοινοβουλίου ή άλλη επίσημη συνεδρίαση σε συνάρτηση με τα καθήκοντά τους. Εξαιρούνται τα ταξίδια για προσωπικούς λόγους.

Τα εμπόδια αυτά πρέπει να είναι διοικητικής, αστυνομικής ή τελωνειακής φύσης. Το ακαταδίωκτο ή η ασυλία των άρθρων 9 και 10 καλύπτουν άλλα σοβαρότερα εμπόδια (σύλληψη).

Όπως ορθώς τονίζεται στο σημείο 19 της αίτησης, το άρθρο 8 δεν αποβλέπει να παράσχει απόλυτη ασυλία έναντι διώξεων κατά τη διάρκεια μιας δίκης. Σε αντίθετη περίπτωση, οι διατάξεις που αναφέρονται στο ακαταδίωκτο (άρθρο 9) και την ασυλία (άρθρο 10) θα ήσαν άνευ αντικειμένου κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου (5 χρόνια).

Το άρθρο 8 πρέπει να ερμηνεύεται σε συνάρτηση με την προαναφερθείσα αρχή του σημείου 3 καθώς και με τα άρθρα 9 και 10, κατά τρόπο ώστε τα άρθρα αυτά να μη στερούνται περιεχομένου και λογικού νοήματος.

Συνάγεται συνεπώς ότι ο κ. Mote δεν απολαύει προστασίας έναντι δίωξης με βάση το άρθρο 8 και ότι το δικαστήριο μπορεί να ασκήσει δίωξη.

5. Επί πλέον ο κ. Mote υποχρεώθηκε μόνο σε "εγγυοδοσία άνευ όρων" και δεν υποβλήθηκε σε καμίας μορφής προσωπική κράτηση.

Μπορεί να υποστηριχθεί ότι εάν το δικαστήριο προτίθεται να λάβει στο μέλλον τέτοια προληπτικά μέτρα, πρέπει να ζητείται η έγκριση του Κοινοβουλίου. Το δικαστήριο οφείλει επίσης να διασφαλίσει ότι ο κ. Mote μπορεί να παρίσταται σε συνεδριάσεις ολομέλειας.

Πρόκειται για μια δυνατή, αν και υπερβολικά διασταλτική και παράτολμη, ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1. Μια τέτοια ερμηνεία του άρθρου 8 θα ήταν καινοφανής και θα εισήγαγε μια νέα μορφή ασυλίας για τους βουλευτές με νομική βάση σε ένα άρθρο το οποίο μέχρι σήμερα δεν εθεωρείτο ότι αποσκοπούσε να παρέχει ασυλία αλλά ορισμένα προνόμια που διευκολύνουν την ελεύθερη κυκλοφορία των βουλευτών και ιδίως βουλευτών που δεν ήταν αντικείμενο δικαστικής δίωξης: για τις καταστάσεις αυτές υπάρχουν οι διατάξεις των άρθρων 9 και 10.

Οσάκις το Κοινοβούλιο αποφάσιζε να μην υπερασπίσει την ασυλία (βλ. πρόσφατες υποθέσεις Pannella ή Dupuis) ή να μην άρει την ασυλία (βλ. υποθέσεις Florentz ή Jeggle) δεν είχε την πρόθεση να ζητήσει από τα δικαστήρια να εγγυηθούν τα δικαιώματα των βουλευτών να παρίστανται σε συνεδριάσεις ολομέλειας ή σε άλλες συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου.

6. Εάν το Σώμα επιθυμεί να θεσπίσει τη νέα αυτή δυνατότητα (σύμφωνα με την οποία όταν δικάζεται ένας βουλευτής και η άρση της ασυλίας του έχει ζητηθεί και έχει γίνει δεκτή από το Κοινοβούλιο, το δικαστήριο οφείλει να διασφαλίζει το δικαίωμα παράστασης στις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου), τότε θα πρέπει να εξετάζει το ενδεχόμενο να το πράξει μέσω του αυτόνομου δικαιώματος του ΕΚ να άρει ή όχι την ασυλία ή να την άρει υπό όρους. Το νέο αυτό δικαίωμα των βουλευτών θα κατοχυρώνεται πλέον μέσω του άρθρου 10, παράγραφος 1 α) όπως έχει γίνει λ.χ. στην περίπτωση του fumus peersecutionis.

Ωστόσο στη συγκεκριμένη υπόθεση το δικαστήριο έχει καταδείξει την προθυμία του να διασφαλίσει τη συμμετοχή του κ. Mote στις συνεδριάσεις της ολομέλειας (βλ. σημείο 22 της αίτησης) και δεν είναι απαραίτητο να εξετασθεί μια τέτοια επέκταση του δικαιώματος ασυλίας.

7. Ούτε ο κ. Mote ούτε το δικαστήριο ισχυρίζονται ότι ο κ. Mote μπορεί να τύχει προστασίας βάσει του άρθρου 9. Το άρθρο αυτό δεν εφαρμόζεται προφανώς στην προκειμένη περίπτωση και θα πρέπει να αποκλεισθεί εξ υπ' αρχής.

8. Αντιθέτως, το άρθρο 10, α) θα μπορούσε να εφαρμοσθεί στην περίπτωση του κ. Mote αλλά δεν θα του παρείχε κανενός είδους ασυλία. Το άρθρο αυτό παραπέμπει στο βρετανικό δίκαιο και γνωρίζουμε ήδη ότι στους βρετανούς βουλευτές δεν παρέχεται κανενός είδους προστασία υπό τις συνθήκες αυτές (βλ. σημείο 32 της αίτησης και σημείο 2 του παραρτήματος 4). Η υπεράσπιση του κ. Mote έχει επίσης αποδεχθεί την κατάσταση αυτή (βλ. σημείο 28 του παραρτήματος 4).

Μπορεί συνεπώς να λεχθεί ότι ο Βρετανός δικαστής δεν θα ήταν υποχρεωμένος, σύμφωνα με το άρθρο 10, α), να ζητήσει την άρση της ασυλίας του κ. Mote για να ασκήσει δίωξη εις βάρος του, εκτός ενδεχομένως, εάν το δικαστήριο είχε αμφιβολίες όσον αφορά τις προθέσεις της κατηγορούσας αρχής ή κάποιου άλλου παράγοντα (πράγμα που προφανώς δεν συμβαίνει).

9. Ωστόσο, άπαξ και υποβληθεί αίτηση, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν εμποδίζεται να εξετάσει άλλα ζητήματα, δηλαδή κατά πόσον η ασυλία ενός βουλευτή πρέπει να αρθεί ή όχι, όπως έχει συμβεί. Το άρθρο 19 του ΠΠΑ ορίζει ότι τα θεσμικά όργανα συνεργάζονται με τις αρχές των κρατών μελών, το δε άρθρο 7, παράγραφος 2 του Κανονισμού ορίζει ότι η αρμόδια επιτροπή "καταρτίζει πρόταση απόφασης που περιορίζεται σε σύσταση για την έγκριση ή την απόρριψη της αίτησης". Εναπόκειται στη συνέχεια στο Κοινοβούλιο να αποφασίσει κατά πόσον η αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή ή να απορριφθεί.

Συμπέρασμα

Το άρθρο 8, παράγραφος 1 δεν παρέχει προστασία έναντι δικαστικής δίωξης. Το άρθρο 8 δεν αποσκοπεί να παράσχει απόλυτη ασυλία από τη δίωξη κατά τη διάρκεια μιας δίκης. Διαφορετικά, οι διατάξεις που αφορούν το ακαταδίωκτο (άρθρο 9) και την ασυλία (άρθρο 10) θα ήταν περιττές.

Δύναται να αποκλεισθεί ότι ο κ. Mote απολαύει προστασίας βάσει των διατάξεων για το ακαταδίωκτο (άρθρο 9 του ΠΠΑ) ή για την κοινοβουλευτική ασυλία (άρθρο 10 α)). Όπως οι βουλευτές του βρετανικού κοινοβουλίου δεν απολαύει ασυλίας από ποινική δίωξη.

Άπαξ και η αίτηση έχει υποβληθεί, δεν υπάρχει κώλυμα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εξετάσει κάθε άλλο ζήτημα και να άρει ή μη την ασυλία.

Υπό το φως των πραναφερθεισών σκέψεων και σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 2 του Κανονισμού, έχοντας λάβει υπόψη τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της άρσης της ασυλίας, η Επιτροπή Νομικών Θεμάτων και Εσωτερικής Αγοράς συστήνει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να άρει την κοινοβουλευτική ασυλία του κ. Ashley Mote.

• [1] ¹ Έγγραφο Α2-0121/1986

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Τίτλος	Αίτηση άρσης της κοινοβουλευτικής ασυλίας του κ. Ashley Mote
Αριθ. διαδικασίας	2005/20371(IMM)
Αίτηση άρσης της ασυλίας   Διαβίβαση   Ημερομηνία της αίτησης   Ημερομ. αναγγελίας στην ολομέλεια	Γενικός Εισαγγελέας του Ηνωμένου Βασιλείου 8.2.2005 23.2.2005
Επιτροπή αρμόδια επί της ουσίας   Ημερομ. αναγγελίας στην ολομέλεια	JURI 23.2.2005
Κανονιστική βάση	άρθρο 6, παρ. 2, και άρθρο 7
Εισηγητής   Ημερομηνία ορισμού	Klaus Heiner Lehne 30.3.2005
Εισηγητής/ήτρια που αντικαταστάθηκε
Εξέταση στην επιτροπή	21.4.2005	24.5.2005		20.6.2005
Ημερομηνία έγκρισης	20.6.2005
Αποτέλεσμα της τελικής ψηφοφορίας	υπέρ: κατά: αποχές:		18 0 0
Βουλευτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία	Antonio Di Pietro, Monica Frassoni, Giuseppe Gargani, Kurt Lechner, Klaus-Heiner Lehne, Katalin Lévai, Marcin Libicki, Antonio Masip Hidalgo, Viktória Mohácsi, Aloyzas Sakalas, Francesco Enrico Speroni, Daniel Stroz, Andrzej Jan Szejna, Diana Wallis, Nicola Zingaretti, Jaroslav Zvěřina
Αναπληρωτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία	Barbara Kudrycka, Evelin Lichtenberger
Αναπληρωτές (άρθρο 178, παρ. 2) παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία
Ημερομηνία κατάθεσης – A[6]	22.6.2005			A6 -0213/2005
Παρατηρήσεις	...