Procedura : 2005/2121(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0022/2006

Teksty złożone :

A6-0022/2006

Debaty :

PV 16/02/2006 - 12
CRE 16/02/2006 - 12

Głosowanie :

PV 14/03/2006 - 11.1
CRE 14/03/2006 - 11.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2006)0076

SPRAWOZDANIE     
PDF 202kWORD 194k
1.2.2006
PE 364.909v02-00 A6-0022/2006

w sprawie rewizji strategicznej Międzynarodowego Funduszu Walutowego

(2005/2121(INI))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Benoît Hamon

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE (w języku angielskim)
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 OPINIA Komisji Rozwoju
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie rewizji strategicznej Międzynarodowego Funduszu Walutowego

(2005/2121(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając art. 111 ust. 4 Traktatu WE w sprawie reprezentowania i stanowiska Wspólnoty na arenie międzynarodowej w kontekście Unii gospodarczej i walutowej,

- uwzględniając projekt Komisji z dnia 9 listopada 1998r. dotyczący decyzji Rady w sprawie reprezentowania i zajęcia przez Wspólnotę na arenie międzynarodowej w kontekście Unii gospodarczej i walutowej (COM(1998)0637),

- uwzględniając konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z Wiednia z 11 i 12 grudnia 1998 r.,

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2001 r. w sprawie międzynarodowego systemu monetarnego – w jaki sposób usprawnić jego funkcjonowanie i uniknąć sytuacji kryzysowych w przyszłości(1),

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lipca 2003 r.(2) w sprawie strefy euro w gospodarce światowej i możliwych zmianach na kolejne lata,

- uwzględniając sprawozdanie dyrektora generalnego Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie strategii średniookresowej funduszu(3),

- uwzględniając decyzje z posiedzenia ministrów finansów w ramach G8 z 11 czerwca 2005 r. w sprawie umorzenia długu ubogich krajów,

- uwzględniając artykuł 178 Traktatu w sprawie spójności z celami współpracy na rzecz rozwoju polityk realizowanych przez Unię Europejską, które mogą dotyczyć krajów rozwijających się,

- uwzględniając konkluzje prezydencji Rady Europejskiej, obradującej w Brukseli w dniach 16-17 czerwca 2005 r.,

- uwzględniając sprawozdanie Banku Światowego w sprawie rozwoju światowego na rok 2006,

- uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów zatytułowany "Wniosek dotyczący wspólnej deklaracji Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji - Polityka rozwoju Unii Europejskiej - „Konsensus europejski” (COM(2005)0311),

- uwzględniając milenijną deklarację Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 8 grudnia 2000 r. określającą milenijne cele rozwoju jako kryteria ustanowione przez całość społeczności międzynarodowej w celu eliminacji ubóstwa,

- uwzględniając rezolucję z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie roli Unii Europejskiej w osiągnięciu Milenijnych Celów Rozwoju(4),

- uwzględniając rezolucję z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie Światowego Apelu o Działania na rzecz Walki z Ubóstwem(5),

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie wniosku dotyczącego wspólnej deklaracji Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwoju Unii Europejskiej „Konsensus europejski"(6),

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Rozwoju oraz Komisji Handlu Międzynarodowego (A6‑0022/2006),

A.  mając na uwadze zwiększenie roli, jaką odgrywają instytucje Bretton Woods od momentu ich utworzenie oraz ich strategiczną misję na rzecz wzrostu, rozwoju i stabilności finansowej; mając na uwadze konieczność wspierania bardziej stabilnego i solidarnego systemu monetarnego,

B.  mając na uwadze, że waga różnych Państw Członkowskich, która przejawia się w ich prawie do głosowania i ich udziale, oddaje w sposób niedoskonały ich względną realną wagę oraz że rola odgrywana przez Unię Europejską nie odzwierciedla dokładnie jej roli w gospodarce światowej i w handlu międzynarodowym, mimo wagi jej wkładu w kapitał instytucji Bretton Woods,

C.  mając na uwadze, że wyżej wymienione konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z Wiednia z 11 i 12 grudnia 1998 r., które potwierdzają rolę MFW jako "elementu podstawowego w międzynarodowym systemie walutowym i finansowym", kładą nacisk, w tytule „Europa: aktor na scenie międzynarodowej – Przemawiać jednym głosem", na konieczność odgrywania w pełni przez Wspólnotę jej roli w międzynarodowej współpracy walutowej i gospodarczej w ramach takich instancji jak G7 i Międzynarodowy Fundusz Walutowy" oraz przewidują z jednej strony, że „[Europejski Bank Centralny (EBC)], jako organ Wspólnoty kompetentny w dziedzinie polityki walutowej, powinien uzyskać statut obserwatora w zarządzie MFW” oraz, z drugiej strony, że „punkt widzenia Wspólnoty Europejskiej/[Unii gospodarczej i walutowej (UEM)] w kwestiach o szczególnym znaczeniu dla UEM będzie przedstawiany zarządowi MFW przez kompetentnego członka administracji zarządzającej Państwa Członkowskiego sprawującego przewodnictwo nad euro, któremu towarzyszyć będzie przedstawiciel Komisji”, mając na uwadze, że art. 1 wyżej wspomnianego projektu Komisji z dnia 9 listopada 1998 r. sugeruje, iż „w kontekście Unii gospodarczej i walutowej Wspólnota powinna być reprezentowana na arenie międzynarodowej przez Radę i Komisję oraz przez Europejski Bank Centralny”,

D.  mając na uwadze, iż Państwa Członkowskie nie mogą wpływać na decyzje podejmowane przez MFW proporcjonalnie do ich wagi gospodarczej zwłaszcza z powodu braku koordynacji stanowisk w Unii Europejskiej oraz strefie euro oraz z powodu rozdzielenia reprezentacji na różne jednostki podziału;

E.  mając na uwadze, że MFW odpowiedzialny jest za własnych udziałowców (tzn. rządy krajowe) oraz że oni z kolei są odpowiedzialni przed swoim elektoratem,

F.  mając na uwadze, że polityki stabilizacji wdrażane przez MFW nie zawsze realizują założone cele i że zbyt nagłe przeprowadzenie stabilizacji gospodarczej może spowodować szkodliwe zmiany społeczne; mając na uwadze, że realizowane programy dostosowawcze wymagają przystosowania wszystkich podmiotów krajowych oraz, że ich monitorowanie powinno być przedmiotem demokratycznej i przejrzystej kontroli,

G.  mając na uwadze trudność związaną z pogodzeniem przejęcia odpowiedzialności przez państwa z coraz bardziej licznymi warunkami dotyczącymi środków pomocy i ograniczenia zadłużenia; mając na uwadze, że liczba kryteriów kwalifikowalności powiększyła się znacznie w ostatnich latach i że wielostronnym pożyczkom przyznawanym państwom Afryki Subsaharyjskiej towarzyszy średnio niemniej niż 114 warunków, z czego prawie trzy czwarte ma związek ze sprawowaniem władzy,

H. mając na uwadze, że MFW odgrywała i odgrywa nadal ważną rolę w krajach rozwijających się oraz że musiał zostać poddany odpowiednim przystosowaniom; mając na uwadze jednakże, że wspieranie rozwoju krajów najuboższych wymaga uruchomienia nowych narzędzi w celu skutecznej redukcji wysokości długu i poprzez poszukiwanie nowych, innowacyjnych narzędzi finansowania rozwoju i walki z ubóstwem w ramach milenijnych celów rozwoju; mając na uwadze, że takie działania wymagają jasnego i bardziej skutecznego podziału ról pomiędzy MWF, Bankiem Światowym oraz instytucjami ONZ, a także wyższego poziomu koordynacji i współpracy,

I.  mając na uwadze wyżej wymienione konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z Brukseli z 16 i 17 grudnia 2005 r., w których podkreślona została waga „wzięcia pod uwagę celów współpracy na rzecz rozwoju we wszystkich realizowanych politykach, które mogą dotyczyć krajów rozwijających się”, jak i „uwzględnienia w różnych politykach i we współpracy międzynarodowej społecznego wymiaru globalizacji”,

1.  uważa, że MFW jako instytucja w dalszym ciągu odgrywa ważną rolę w sprzyjaniu zrównoważonemu wzrostowi gospodarczemu na świecie i stabilności kursów walutowych, w ułatwianiu międzynarodowej wymiany handlowej i umożliwianiu państwom członkowskim zajęcia miejsca na rynku światowym oraz wspiera państwa członkowskie, które borykają się z trudnościami związanymi z bilansem płatniczym;

2.  z zadowoleniem przyjmuje trwający proces rewizji w MFW; wspiera reorientację polityki MFW w kierunku głównego zadania organizacji, jakim jest stabilizacja zmian światowego kursu walut, oraz działanie w charakterze pożyczkodawcy w sytuacjach ostatecznych w przypadku krajów borykających się z poważnymi problemami w zakresie bilansu płatniczego;

3.  stwierdza rozległy rozwój misji MFW, który nastąpił od momentu jego utworzenia, nie będąc wspomagany żadną znaczniejszą reformą związaną z zarządzaniem; podkreśla, że mimo kolejnych zmian dotyczących udziału i systemu jednakowego przyznawania pakietu podstawowego prawa do głosowania, rozdział kapitału i prawa do głosowania zmienił się niewiele na przestrzeni lat; wzywa zatem MFW do zbadania, w celu zwiększenia jego prawowitości, możliwości bardziej sprawiedliwego rozdziału udziałów i prawa do głosowania w swoich organach kierowniczych w taki sposób, aby oddawały one w większym stopniu międzynarodową sytuację gospodarczą i umożliwiły określenie właściwego znaczenia gospodarek rozwijających się i wschodzących;

4.  zwraca uwagę, że główne czynniki uniemożliwiające krajom rozwijającym się udział w dyskusji w Międzynarodowym Funduszu Walutowym (MFW) w stopniu proporcjonalnym do ich udziału w populacji światowej to brak głosów w Radzie Gubernatorów (państwa afrykańskie, które stanowią 25% wszystkich państw członkowskich, posiadają niewiele ponad 4% głosów) oraz brak środków ludzkich, technicznych i instytucjonalnych, aby uczestniczyć w znaczący sposób w posiedzeniach i w procesie decyzyjnym;

5.  wzywa w związku z tym do zmiany systemu głosowania poprzez:

-   zwiększenie liczby i wagi głosów podstawowych (obecnie stanowiących mniej niż 3% głosów), które wprowadzono z myślą o zapewnieniu większej równości między państwami członkowskimi, lepszej równowagi w procesie decyzyjnym i tym samym większej prawomocności MFW; wzywa również do:

-   opracowanie mechanizmu, który pozwoliłby państwom rozwijającym się zwiększyć swoje składki członkowskie w Funduszu, na przykład poprzez uruchomienie funduszu powierniczego, który miałby sfinansować składki członkowskie krajów najuboższych;

6.  stwierdza, że MFW rozszerzył swoje zalecenia na dziedziny znajdujące się poza wyjściowym obszarem makroekonomicznym, określając w dziedzinie polityk strukturalnych zalecenia, które bezpośrednio lub pośrednio mają wpływ na politykę prowadzoną w zakresie opieki socjalnej, prawa pracy, zdrowia, środowiska i edukacji; zauważa, że w wyniku tych zmian pojawia się pytanie o rozdział kompetencji między różnymi organami ONZ i Banku Światowego;

7.  uważa, że biorąc pod uwagę prerogatywy MFW, jego personel powinien reprezentować bardziej zróżnicowane pochodzenie, gwarantując ciągłą doskonałość tak, aby mógł wnieść decydujący wkład w realizację MCR,

8.  zauważa, że z powodu stopniowego otwierania się rynków kapitałowych i liberalizacji ruchów kapitałowych, trudno jest uniknąć pojawiania się kryzysów finansowych; podkreśla w związku z tym potrzebę prowadzenia przez MFW systematycznego nadzorowania wszystkich Państw Członkowskich;

9.  uważa, że utrzymujący się globalnie brak równowagi w handlu lub kursie wymiany walut wymaga wzmocnienia nadzorczej roli MFW, która jest ważna zarówno ze względu na przewidywanie przez Fundusz wszelkiej niestabilności finansowej na poziomie światowym i na przyczynianie się do jej ograniczania, jak i ze względu na doradzanie pojedynczym krajom w dziedzinie polityk z zakresu stabilności finansowej, wzrostu gospodarczego, kursów wymiany i gromadzeniu rezerwy; uważa, że MFW może prowadzić systematyczny nadzór i udzielać rad w dziedzinie środków zapobiegawczych w zakresie kryzysów finansowych jedynie wówczas, gdy państwa członkowskie regularnie przedstawiają wyczerpujące statystyki dotyczące - na przykład - rezerw walutowych i ilości pieniądza w obiegu;

10.  uważa, że osiągnięcie celu związanego ze stabilnością finansową wpisanego w misje MFW utrudniony jest poprzez brak ogólnej i przejrzystej uwagi w odniesieniu do procesu normalizacji, który dotyka bezpośrednio rynki finansowe, jak również w odniesieniu do obopólnej realizacji wspomnianych misji na oraz do ich interpretacji;

11.  dbając o analogiczność w stosunku do WTO, wzywa odpowiedzialne instytucje europejskie, zwłaszcza Radę i Komisję, o podjęcie niezbędnych kroków w celu zapewnienia, by strefa euro lub, jeżeli to możliwe, Wspólnota Europejska była reprezentowana i głosowała jako jedna całość oraz wzywa do ułatwienia realizacji tego celu tak szybko jak to będzie możliwe za pomocą uregulowania przejściowego; wzywa Państwa Członkowskie do połączenia się za pomocą rozwiązania równoważnego z porozumieniem udziałowców w prawie spółek, co zapewni, iż będą one tworzyć jeden blok w negocjacjach;

12.  odnotowuje rolę MFW we wprowadzaniu krajów o niskich dochodach w gospodarkę światową i podkreśla wspólną zależność handlu międzynarodowego, problemów z bilansem płatniczym i polityk dotyczących rozwoju krajowego, przepisów określających rynek pracy oraz zdrowie publiczne zorientowanych na zmniejszanie ubóstwa; uważa, iż jedną z podstawowych ról MFW powinno być ułatwianie wprowadzaniu w życie krajowych strategii rozwoju na rzecz ubogich za pomocą przyznawania pożyczek pozwalających na uelastycznienie polityk walutowych i kursowych w krajach o niskich dochodach;

13.  wzywa ze swej strony Komisję i Radę do zaangażowania się wraz z Parlamentem Europejskim w refleksję nad możliwością wykorzystania procedury Lamfalussy do określenia stanowiska bronionego przez instytucje upoważnione do wypowiadania się w imieniu Unii przed różnymi instancjami międzynarodowymi działającymi w sektorze finansowym;

14.  stwierdza, że politykom dostosowawczym MFW często nie udawało się zapobiec rozprzestrzenianiu się i ponownemu wybuchowi konfliktów; ubolewa w tym kontekście nad niepowodzeniem wielu wysiłków poczynionych, by sprzyjać solidnym gospodarczo politykom zapobiegania kryzysom; przypomina, że inflacja nie jedynym problemem gospodarczym w krajach rozwijających się i że polityki MFW powinny być zorientowane wokół celu stabilności makroekonomicznej oraz trwałego rozwoju; sugeruje określenie uwarunkowań w kontekście ulepszonej współpracy ze specjalistycznymi instytucjami ONZ oraz koordynowanie przez międzynarodowych darczyńców;

15.  zauważa, że w celu kontynuowania działań na rzecz trwałego rozwoju konieczne są gwarantowane polityki makroekonomiczne; w tym celu potwierdza, że stabilność makroekonomiczna nie stoi w sprzeczności ze sprawiedliwym podziałem wzrostu;

16.  przyznaje, że warunki narzucone przez MFW były w niektórych przypadkach zbyt sztywne i nie zawsze dostosowane do specyficznych lokalnych uwarunkowań; jednakże podkreśla potrzebę dobrego wykorzystania pożyczek podczas rozpatrywania sytuacji demokratycznie wyłonionych instytucji kraju pożyczkobiorcy;

17.  uznaje bieżącą rewizję kryteriów kwalifikowalności MFW związanych z pożyczkami dla państw o niskich dochodach; zaleca, aby rewizja traktowała priorytetowo zmniejszanie ubóstwa jako cel wszelkich działań MFW związanych z udzielaniem pożyczek państwom o niskich dochodach;

18.  podkreśla, że zasada własności państwa partnerskiego musi znajdować się w centrum współpracy na rzecz rozwoju; wzywa w związku z tym MFW do pełnego uznania, przy rozpatrywaniu kryteriów związanych z pożyczkami, priorytetu przyznanego zwalczaniu ubóstwa, oraz do nieutrudniania w żadnym razie realizacji MCR;

19.  zaleca, by przystąpić do stopniowej i etapowej i trwałej liberalizacji systemu finansowego krajów rozwijających się, która byłaby dostosowana do zdolności instytucji i umożliwiłaby skuteczną kontrolę i zarządzanie przepływem kapitałów;

20.  podtrzymuje opinię, że MFW powinien położyć większy nacisk na analizę rozwoju rynku finansowego i kapitałowego oraz ich wpływu zarówno na stabilność finansową krajową, jak i globalną;

21.  wyraża głębokie przekonanie, że należy, aby kraje rozwijające otwierały całkowicie swój rynek, bez ograniczeń dla przywozu z zewnątrz i że powinny one mieć możliwość ustanowienia środków ochrony niektórych branży przemysłu na określony czas tak, aby umożliwić stały rozwój; wzywa europejskich dyrektorów wykonawczych zasiadających w zarządzie MFW do zagwarantowania, aby pozostałe warunki kwalifikowalności nie wywierały na krajach o niskim dochodzie nacisku w celu jednostronnego otwarcia przez nie rynku poza ramami negocjacji WTO, czy też ograniczały ich swobodę negocjowania na ich warunkach w ramach WTO stopnia otwarcia rynku, na jakie są zdecydowane; wzywa również MFW do zapewnienia odpowiedniego stopnia elastyczności w stosowaniu kryteriów kwalifikowalności związanych z handlem tak, aby umożliwić krajom beneficjentom określenie ich własnego stopnia otwarcia rynku;

22.  zwraca się do MFW o dalsze wysiłki mające na celu zwiększenie przejrzystości i zbudowanie struktury instytucjonalnej sprzyjającej jego misji i zmieniającym się okolicznościom międzynarodowej polityki finansowej;

23.  podkreśla rolę MFW w ujednolicaniu europejskich i krajowych polityk rozwoju zmierzających do zwalczenia ubóstwa poprzez ogólne podejście opierające się na przekonaniu, że handel i polityki monetarne nie są celem samym w sobie, ale narzędziem do zwalczania ubóstwa;

24.  wzywa państwa członkowskie UE do wykorzystania obecnego systemu organizacyjnego MFW w celu zapewnienia skutecznego promowania agendy ukierunkowanej na rozwój przez grupy, których są one członkami, zgodnie z zamierzeniem realizacji Milenijnych Celów Rozwoju (MCR) do 2015 r., oraz zwrócenia szczególnej uwagi na braki techniczne i instytucjonalne krajów rozwijających się, które się w grupie znajdują i zapewnienia koniecznej pomocy technicznej, aby te niedostatki przezwyciężyć;

25.  wzywa do lepszej koordynacji i większej spójności pomiędzy politykami MFW, Banku Światowego, WTO, Europejskiego Banku Centralnego i innych organizacji międzynarodowych a także Unii Europejskiej, w szczególności w odniesieniu do narzędzi łączących różne rynki takich jak zintegrowane ramy, handlowy mechanizm integracji, mechanizm zmniejszania biedy i stymulowania wzrostu, a także niedawno przyjęte narzędzia wspomagające polityki (PSI), dla zapewnienia, że polityki otwarcia rynków mają pozytywny wpływ na zmniejszanie ubóstwa; wzywa do większej spójności pomiędzy programami MFW a Milenijnymi Celami Rozwoju; w związku z tym zwraca uwagę na niejednoznaczność stanowiska MFW, który mimo, iż jest odpowiedzialny tylko za jeden specyficzny aspekt działań publicznych, odgrywa wiodącą jeśli nie dominującą rolę we wdrażaniu strategii prowadzonych przez wszystkie strony; uważa w związku z tym, że konieczne jest utworzenie struktury koordynującej a wręcz planującej takie strategie, które dotyczą stron międzynarodowych;

26.  silnie wierzy, iż przejrzystość MFW i przyznawanych przez niego środków powinna zostać zwiększona poprzez wzmocnienie kontroli parlamentarnej przez państwa członkowskie należące do MFW;

27.  przyjmuje z uznaniem troskę MFW o poprawienie poziomu kształcenia i zdrowia w krajach rozwijających się; podkreśla, że najbardziej pewnym środkiem ograniczenia nierówności w dostępnie do takich podstawowych dóbr i praw jak zdrowie i kształcenie są nakłady publiczne, lepsze zarządzanie, walka z korupcją i bardziej skuteczne wykorzystanie zasobów;

28.  podkreśla, że międzynarodowa stabilność finansowa może jedynie wtedy zostać wypracowana, gdy reformie MFW towarzyszyć będzie w każdym państwie członkowskim zrównoważona polityka budżetowa i odpowiednie dostosowanie bilansu płatniczego;

29.  zauważa uderzający kontrast miedzy ilością istniejących środków wywierania nacisku na kraje rozwijające się i kraje będące w okresie przejściowym a bezsilnością MFW w zakresie wywierania znaczącego wpływu na polityki krajów uprzemysłowionych, których polityka budżetowa i bilans płatniczy nie w pełni spełniają kryteria ustalone przez MFW i mogą zatem podważyć międzynarodową stabilność finansową;

30.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję podjętą przez MFW i Bank Światowy w sprawie przedłużenia realizacji inicjatywy na rzecz głęboko zadłużonych ubogich krajów (HIPC); odnotowuje pozorne skutki programów HIPC i historycznych doświadczeń związanych z restrukturyzacją lub anulowaniem długów; sugeruje, aby MFW opracował polityki mogące zapobieć nowym kryzysom związanym z zadłużeniem;

31.  odnotowuje nowy program redukcji zadłużenia przyjęty przez MFW i Bank Światowy dotyczący krajów o niskich dochodach; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że nowy program ma na celu postawienie problemu zadłużenia w sercu procesu decyzyjnego międzynarodowych instytucji finansowych; ubolewa, że projekt jako całość daleki jest od potraktowania problemu rzeczywistego zrównoważenia w perspektywie długoterminowej z punktu widzenia stworzenia warunków pozwalających krajom o niskich dochodach na realizację MCR;

32.  z zadowoleniem przyjmuje ogólne zasady programu na rzecz instrumentu Poverty and Growth Facility MF, lecz zaniepokojony jest, że w programie tym MFW w dalszym ciągu stosuje ten sam, sztywny model gospodarczy i nie uznaje istnienia innych ram makroekonomicznych, wątpi zatem czy tak dobrze przyjęte założenie „zmniejszenie ubóstwa” zawarte w programie nie zostanie szeroko zdyskredytowane;

33.  popiera wezwanie Sekretarza Generalnego ONZ wyrażone podczas Dialogu Wysokiego Szczebla w sprawie środków finansowych na rozwój, aby „ponownie określić zdolność spłacania długu jako poziom długu, który pozwala danemu państwu na osiągnięcie MCR do 2015 r. bez potrzeby zwiększania wskaźników zadłużenia”, co wymaga większej komplementarności pomiędzy redukcją zadłużenia i znacznymi wymogami finansowymi związanymi z rozwojem; wyraża w związku z tym ubolewanie, że w nowym programie redukcji zadłużenia w krajach o niskich dochodach, zatwierdzonym w kwietniu 2005 r., MWF nadal określa zdolność spłacania długu głównie za pomocą wskaźników eksportu, (które nie stanowią wiarygodnych prognoz zdolności spłacania długu w przypadku krajów charakteryzujących się skrajną podatnością na załamania i gwałtowne wahania w dochodach z eksportu), że brakuje w nim realistycznych ocen podatności, oraz że nie ma systematycznej analizy łączącej zyski płynące z inicjatywy redukcji zadłużenia głęboko zadłużonych ubogich krajów (HIPC) z dodatkowymi funduszami potrzebnymi, aby zrealizować MCR.

34.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy podjęte zarówno przez instytucje Bretton Woods, jak i przez instancje międzynarodowe zmierzające do znalezienia innowacyjnych mechanizmów finansowania w celu wspierania rozwoju i osiągnięcia MCR, w szczególności w dziedzinie walki z ubóstwem; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki poczynione przez wielostronne instytucje na rzecz wniesienia wkładu w finansowanie redukcji zadłużenia w kontekście porozumienia zawartego w ramach G8;

35.  zachęca do lepszej współpracy pomiędzy MFW i Parlamentem Europejskim oraz parlamentami krajowymi zwłaszcza w państwach rozwijających się w celu wzmocnienia przejrzystości, odpowiedzialności demokratycznej i prawomocności MFW i jego polityk;

36.  podkreśla znaczenie regularnego kontaktu dyrektorów wykonawczych MFW z przedstawicielstwem narodowym ich kraju pochodzenia;

37.  zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również MFW, organom ONZ, EBC oraz członkom zarządu MFW z Państw Członkowskich UE.

(1)

Dz.U. C 112, z dnia 9.5.2002, str. 140.

(2)

Dz.U. C 74 E, z dnia 24.3.2004, str. 871.

(3)

http://www.imf.org/external/np/omd/2005/eng/091505.pdf

(4)

Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0115.

(5)

Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0289.

(6)

Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0446.


UZASADNIENIE (w języku angielskim)

I. Introduction - transformation of the IMF

The Articles of Agreement of the International Monetary Fund (IMF), created in 1944 under the Bretton Woods agreements, include among the IMF’s objectives the following:

- to promote international monetary stability;

- to facilitate the expansion of international trade, and to contribute thereby to the promotion and maintenance of high levels of employment and real income;

- to promote exchange stability and to avoid competitive exchange depreciation;

- to lessen the degree of disequilibrium in balances of payments;

To achieve these objectives, the IMF:

- monitors the development of financial and economic policies, and supplies advice on economic policy;

- lends to Member States which are experiencing balance of payments problems, and stimulates adjustment and reform policies it regards as likely to correct the underlying problems;

- supplies governments and central banks with technical assistance in its areas of expertise.

This extremely ambitious programme shows the scale of the task which devolves on the IMF. In practice, through its role as lender of last resort, and in particular through the conditionalities associated with these loans, the IMF has become a major actor in the economic, financial and social policies of the world’s poorest countries.

The developed countries remain covered by the Article IV multilateral surveillance system, and are always potential clients of the IMF in the event of a major financial crisis.

Today the IMF is faced with a legitimacy crisis resulting from two factors. The first relates to the nature and the increasingly wide scope of its recommendations and of the structural adjustment policies which it implements through the conditions attached to its loans. The second relates to the allocation of voting rights within the IMF, the under-representation of the emergent countries and the marginal influence of the developing countries. This adds up to a crisis of legitimacy which harms the reputation both of the IMF’s operations and of the substance and impact of its policies.

The Bretton Woods system was originally intended to support growth by liberalising international trade while at the same time guaranteeing global financial stability through fixed exchange rates and limited and controlled capital flows. However, the 1972 agreement changed everything. Floating exchange rates replaced fixed ones, financial deregulation and privatisation became widespread, initially in the OECD countries, and then elsewhere under IMF pressure through the conditions attached to its loans and its consultancy activity. There was an explosive growth in cross-border capital flows, as well as in financial speculation, leading to multiple financial crises. This contrasts starkly with the IMF’s original role of maintaining international financial stability. It therefore appears essential to encourage the IMF to refocus its activities on the prevention and surveillance of financial crises.

Moreover, in applying the Washington consensus principles across the board to all Member States (numbering 29 in 1944, and 184 today), the IMF strayed outside the strictly macroeconomic field to take an interest in all public policies, including education, public health and regulation of the labour market, because of the influence on budgetary balance, and economic impact, which these policies have.

And yet there are specialist international organisations such as the ILO, the WHO, the UNDP, UNCTAD, the World Bank and many others with much greater expertise in these areas of IMF intervention. The policies ultimately pursued by the IMF’s debtor countries follow its recommendations more closely than those of the specialised institutions, because the IMF – with its power to grant or refuse a loan, and thanks to the influence of its decisions on the whole donor and lending community – has at its disposal a powerful instrument in support of its policies which the other international organisations lack. This potential conflict between the standards issuing from the various international organisations is a source of incoherence and imbalance. In practice there is a hierarchy of norms at work in which the IMF’s recommendations have the highest status of all the regulations and programmes implemented by international and multilateral institutions. Now that a global debate has been launched on the reform of global governance, we should question the legitimacy of this de facto hierarchy and push for a process whereby the IMF’s action is refocused on its real area of expertise, while leaving the other international organisations to take the lead in their own fields.

II. Governance of the IMF

The IMF has no machinery for internal democratic parliamentary control, and lies outside the UN system, which is an admittedly imperfect but unique form of world democracy.

The debates which precede IMF decisions are thus confined to a restricted circle of experts, drawn mainly from the staff of the IMF itself, from finance ministries and central banks, often sharing the same kind of training and experience.

Then there is the IMF’s decision-making procedure, based essentially on the principle of “one dollar one vote”, thus ensuring that the bulk of voting rights are reserved for the richest countries, headed by the USA.

This situation cries out for reform in many respects:

Firstly, we should look to see the IMF diversify in terms of the origin, training and expertise of its staff, so as to improve their understanding of the complexity of local situations and challenges.

Secondly, the IMF should considerably increase its transparency and step up its dialogue with NGOs and civil society.

Thirdly, the IMF should embark upon a new type of relationship with parliamentary assemblies, characterised by greater openness, dialogue and transparency. The need for this is particularly pressing in the indebted countries, since the essential negotiations between these countries and the IMF must not marginalise the democratic parliamentary debate – not only out of respect for democratic institutions but also to ensure that these countries can take charge of their stabilisation and development programmes, which is the only lasting guarantee of these programmes’ being put into practice.

Finally, it is clear that in spite of successive reforms, the current distribution of quotas and voting rights is open to dispute. On the one hand the newly-industrialised countries, particularly those of Asia, feel they are insufficiently represented by a distribution which no longer reflects the reality of the world economic balance. On the other hand the indebted countries, many of them in Africa, find it impossible to make their voices heard on the IMF bodies, in spite of being the main interested parties in the decisions taken there.

III. The European dimension

With 17.11% of the votes, the USA is the leading force in the IMF, and has a right of veto in view of the special 85% majority needed to take the most important decisions.

If the 25-state European Union were regarded as a member of the IMF, it would have 31.92% of the votes, exceeding the votes of the USA, would share the right of veto, and could even – under the terms of the Articles of Agreement – insist that the headquarters of the IMF be moved to Europe.

The reality of European influence in the debates of the IMF is in stark contrast to its apparent strength in arithmetical terms. Divided among several constituencies and bypassed by other fora (notably the G7), the EU has difficulty in making a genuine common or coordinated position heard within the IMF, in spite of the progress it has made in terms of economic, monetary and political integration.

Nevertheless, a coherent and audible European voice on the IMF is essential for the emergence of a genuine European development cooperation policy, and so that Europe can have some influence on changes in the international monetary and financial system.

In line with the spirit of the conclusions of the 1998 Vienna European Council, a gradual process of strengthening European coordination within the IMF should be embarked upon with the long-term objective of a single representation respecting the prerogatives of the Community institutions, notably the role of the Commission and the democratic scrutiny exercised by the European Parliament.

In the immediate future the European Parliament should step up its surveillance and monitoring of the policies of the international financial institutions. Initiatives which might be taken in this context include forming an ad hoc working party, and inviting representatives of these institutions – and of the European Union’s position within them – to regularly attend Parliament’s debates.

IV. The Millennium Development Goals

The Millennium Development Goals (MDGs) are the responsibility of the whole international community, including the IMF. This is why the IMF must continue the work its has already begun with the Poverty Reduction Strategy Paper (PRSP), placing development and the relief of poverty at the centre of its activities.

This involves a thorough-going transformation of the IMF’s action towards the indebted countries. Firstly the countries themselves must take charge of their own development and poverty-reduction strategy, in other words they must form the basis for defining and implementing these strategies. Accordingly the conditionalities imposed by the IMF must be considerably scaled down. We must not forget that the true guarantee of good governance – which is a central theme of the conditionalities – is the proper functioning of democratic institutions, and that the fight against corruption need not always mean a reduction in public resources and in the sphere of intervention of the public authorities.

The relationship between the IMF, the other specialist international organisations and the donors needs to be clarified so that they will all operate in a coherent fashion towards the same end, namely the realisation of the MDGs.

Finally, the IMF’s macroeconomic approach in relation to development strategies must become more flexible and less dogmatic. In particular, public expenditure devoted to health and education must stop being regarded purely and simply as drains on the budget to be reduced at all costs, and start being seen on the contrary as genuine investments in a country’s human and economic development. Opening the country up to international trade must no longer be demanded as a sine qua non, and it must be possible to take account of other factors such as the need for customs revenue, often indispensable in the short term, and the need to protect certain emergent economic sectors on a temporary basis from the sudden impact of international competition. In meeting the objective of liberalising the financial sector, it must be possible to take account of the country’s institutional capacity to establish an adequate regulatory and supervisory framework.

V. International monetary and financial stability

In accordance with its aims under the Articles of Agreement, the IMF’s primary task is to preserve world monetary and financial stability. It is pertinent to ask whether this stability is today threatened principally by the risk of a balance of payments crisis in the poor and emerging countries, or whether the main source of instability does not rather lie with the major developed economies and their imbalances, notably the twin deficits of the USA.

The issue of how to adjust these global imbalances thus appears as a priority area for action by the international community and the IMF. And yet, beyond mere declarations and recommendations, we are still far from meeting our goal. A genuine global governance of monetary and financial stability, in terms of exchange rate stability, managed capital flows and prevention of major financial crises, has yet to be achieved.


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (27.1.2006)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie rewizji strategicznej Międzynarodowego Funduszu Walutowego

(2005/2121(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Jean-Louis Bourlanges

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje bieżącą rewizję wewnętrzną i zewnętrzną MFW; wspiera reorientację polityki MFW w kierunku głównego zadania organizacji, jakim jest stabilizacja zmian światowego kursu walut, oraz działanie w charakterze pożyczkodawcy w sytuacjach ostatecznych w przypadku krajów borykających się z poważnymi problemami w zakresie bilansu płatniczego;

2.  dbając o analogiczność w stosunku do WTO, wzywa odpowiedzialne instytucje europejskie, zwłaszcza Radę i Komisję, o podjęcie niezbędnych kroków w celu zapewnienia, by strefa euro lub, jeżeli to możliwe, Wspólnota Europejska była reprezentowana i głosowała jako jedna całość oraz wzywa do ułatwienia realizacji tego celu tak szybko jak to będzie możliwe za pomocą uregulowania przejściowego; wzywa Państwa Członkowskie do połączenia się za pomocą rozwiązania równoważnego z porozumieniem udziałowców w prawie spółek, co zapewni, iż będą one tworzyć jeden blok w negocjacjach;

3.  z zadowoleniem przyjmuje rolę, jaką MFW odgrywa w integracji krajów o niskim dochodzie z gospodarką światową oraz podkreśla współzależność handlu międzynarodowego, problemów związanych z bilansem płatniczym i krajowych polityk rozwoju; przepisów określających rynek pracy oraz zdrowie publiczne zorientowanych na zmniejszanie ubóstwa;

4.  uznaje bieżącą rewizję kryteriów kwalifikowalności MFW związanych z pożyczkami dla państw o niskich dochodach; zaleca, aby rewizja traktowała priorytetowo zmniejszanie ubóstwa jako cel wszelkich działań MFW związanych z udzielaniem pożyczek państwom o niskich dochodach; wzywa europejskich członków zarządu MFW do zagwarantowania, że pozostające kryteria kwalifikowalności nie doprowadzają do sytuacji, w której państwa o niskim dochodzie muszą jednostronnie otwierać rynki poza ramami negocjacji WTO ani nie ograniczają tym państwom swobody negocjowania na ich warunkach w ramach negocjacji WTO stopnia otwarcia rynku, na jaki są zdecydowane;

5.  wzywa również MFW do zapewnienia odpowiedniego stopnia elastyczności w stosowaniu kryteriów kwalifikowalności związanych z handlem tak, aby umożliwić krajom beneficjentom określenie stopnia otwarcia ich rynku;

6.  podkreśla rolę MFW w ujednolicaniu europejskich i krajowych polityk rozwoju zmierzających do zwalczenia ubóstwa poprzez ogólne podejście opierające się na przekonaniu, że handel i polityki monetarne nie są celem samym w sobie, ale narzędziem do zwalczania ubóstwa;

7.  wzywa do lepszej koordynacji i większej spójności pomiędzy politykami MFW, Banku Światowego, WTO, Europejskiego Banku Centralnego i innych organizacji międzynarodowych a także Unii Europejskiej, w szczególności w odniesieniu do narzędzi łączących różne rynki takich jak zintegrowane ramy, handlowy mechanizm integracji, mechanizm zmniejszania biedy i stymulowania wzrostu, a także niedawno przyjęte narzędzia wspomagające polityki (PSI), dla zapewnienia, że polityki otwarcia rynków mają pozytywny wpływ na zmniejszanie ubóstwa; wzywa do większej spójności pomiędzy programami MFW a Milenijnymi Celami Rozwoju; w związku z tym zwraca uwagę na niejednoznaczność stanowiska MFW, który mimo, iż jest odpowiedzialny tylko za jeden specyficzny aspekt działań publicznych, odgrywa wiodącą jeśli nie dominującą rolę we wdrażaniu strategii prowadzonych przez wszystkie strony; uważa w związku z tym, że konieczne jest utworzenie struktury koordynującej a wręcz planującej takie strategie, które dotyczą stron międzynarodowych;

8.  zachęca do lepszej współpracy pomiędzy MFW i Parlamentem Europejskim oraz parlamentami krajowymi zwłaszcza w państwach rozwijających się w celu wzmocnienia przejrzystości, odpowiedzialności demokratycznej i prawomocności MFW i jego polityk;

9.  wzywa Radę do podjęcia środków koniecznych, aby osiągnąć większą równowagę w podziale głosów zwłaszcza bardziej zrównoważonych praw do głosowania pomiędzy biednymi i bogatymi krajami oraz do dostosowania siły głosu krajów wschodzących, tak aby bardziej sprawiedliwie odzwierciedlała bieżące stosunki gospodarcze na świecie;

10. wzywa do zintegrowania walki z korupcją we wszystkich politykach MFW w celu zwiększenia jego skuteczności.

PROCEDURA

Tytuł

Rewizja strategiczna Międzynarodowego Funduszu Walutowego

Numer procedury

2005/2121(INI)

Komisja przedmiotowo właściwa

ECON

Opinia wydana przez
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

INTA                    DEVE                    AFET

4.7.2005                4.7.2005                4.7.2005

Ściślejsza współpraca

-

Sprawozdawca komisji opiniodawczej
  Data powołania

Jean-Louis Bourlanges

12.7.2005

Rozpatrzenie w komisji

24.11.2005

 

 

 

 

Data przyjęcia

25.1.2006

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

28

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jean-Pierre Audy, Enrique Barón Crespo, Jean-Louis Bourlanges, Daniel Caspary, Christofer Fjellner, Béla Glattfelder, Jacky Henin, Syed Kamall, Sajjad Karim, Caroline Lucas, Erika Mann, Helmuth Markov, David Martin, Javier Moreno Sánchez, Georgios Papastamkos, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Bogusław Rogalski, Tokia Saïfi, Robert Sturdy, Johan Van Hecke, Daniel Varela Suanzes-Carpegna, Zbigniew Zaleski

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Margrietus van den Berg, Elisa Ferreira, Robert Goebbels, Antolín Sánchez Presedo, Frithjof Schmidt

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Seán Ó Neachtain


OPINIA Komisji Rozwoju (26.1.2006)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie rewizji strategicznej Międzynarodowego Funduszu Walutowego

(2005/2121(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Anders Wijkman

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   z zadowoleniem przyjmuje trwający proces rewizji w MFW; wspiera reorientację polityki MFW w kierunku głównego zadania organizacji, jakim jest stabilizacja zmian światowego kursu walut, oraz działanie w charakterze pożyczkodawcy w sytuacjach ostatecznych w przypadku krajów borykających się z poważnymi problemami w zakresie bilansu płatniczego;

2.   zwraca uwagę, że główne czynniki uniemożliwiające krajom rozwijającym się udział w dyskusji w Międzynarodowym Funduszu Walutowym (MFW) w stopniu proporcjonalnym do ich udziału w populacji światowej to brak głosów w Radzie Gubernatorów (państwa afrykańskie, które stanowią 25% wszystkich państw członkowskich, posiadają niewiele ponad 4% głosów) oraz brak możliwości technicznych i instytucjonalnych, aby uczestniczyć w znaczący sposób w posiedzeniach i w procesie decyzyjnym;

3.   wzywa w związku z tym do zmiany systemu głosowania poprzez:

-   zwiększenie liczby i wagi głosów podstawowych (obecnie stanowiących mniej niż 3% głosów), które wprowadzono z myślą o zapewnieniu większej równości między państwami członkowskimi, lepszej równowagi w procesie decyzyjnym i tym samym większej prawomocności MFW;

-   opracowanie mechanizmu, który pozwoliłby państwom rozwijającym się zwiększyć swoje składki członkowskie w Funduszu, na przykład poprzez uruchomienie funduszu powierniczego, który miałby sfinansować składki członkowskie krajów najuboższych;

4.   wzywa państwa członkowskie UE do wykorzystania obecnego systemu organizacyjnego MFW w celu zapewnienia skutecznego promowania agendy ukierunkowanej na rozwój przez grupy, których są one członkami, zgodnie z zamierzeniem realizacji Milenijnych Celów Rozwoju (MCR) do 2015 r., oraz zwrócenia szczególnej uwagi na braki techniczne i instytucjonalne krajów rozwijających się, które się w grupie znajdują i zapewnienia koniecznej pomocy technicznej, aby te niedostatki przezwyciężyć;

5.   popiera wezwanie Sekretarza Generalnego ONZ wyrażone podczas Dialogu Wysokiego Szczebla w sprawie środków finansowych na rozwój, aby „ponownie określić zdolność spłacania długu jako poziom długu, który pozwala danemu państwu na osiągnięcie MCR do 2015 r. bez potrzeby zwiększania wskaźników zadłużenia”, co wymaga większej komplementarności pomiędzy redukcją zadłużenia i znacznymi wymogami finansowymi związanymi z rozwojem; wyraża w związku z tym ubolewanie, że w nowym programie redukcji zadłużenia w krajach o niskich dochodach, zatwierdzonym w kwietniu 2005 r., MWF nadal określa zdolność spłacania długu głównie za pomocą wskaźników eksportu, (które nie stanowią wiarygodnych prognoz zdolności spłacania długu w przypadku krajów charakteryzujących się skrajną podatnością na załamania i gwałtowne wahania w dochodach z eksportu), że brakuje w nim realistycznych ocen podatności, oraz że nie ma systematycznej analizy łączącej zyski płynące z inicjatywy redukcji zadłużenia głeboko zadłużonych ubogich krajów (HIPC) z dodatkowymi funduszami potrzebnymi, aby zrealizować MCR.

6.   podkreśla, że zasada własności państwa partnerskiego musi znajdować się w centrum współpracy na rzecz rozwoju; wzywa w związku z tym MFW do pełnego uznania, przy rozpatrywaniu kryteriów kwalifikowalności związanych z pożyczkami, priorytetu, jakim objęte jest zwalczanie ubóstwa, oraz do nieutrudniania w żadnym razie realizacji MCR;

7.   uznaje bieżącą rewizję kryteriów kwalifikowalności MFW związanych z pożyczkami dla państw o niskich dochodach; zaleca, aby rewizja traktowała priorytetowo zmniejszanie ubóstwa jako cel wszelkich działań MFW związanych z udzielaniem pożyczek państwom o niskich dochodach; wzywa europejskich członków zarządu MFW do zagwarantowania, że pozostające kryteria kwalifikowalności nie doprowadzają do sytuacji, w której państwa o niskim dochodzie muszą jednostronnie otwierać rynki poza ramami negocjacji WTO ani nie ograniczają tym państwom swobody negocjowania na ich warunkach w ramach negocjacji WTO stopnia otwarcia rynku, na jaki są zdecydowane.

PROCEDURA

Tytuł

Rewizja strategiczna Międzynarodowego Funduszu Walutowego

Dokumenty referencyjne

2005/2121(INI)

Komisja przedmiotowo właściwa

ECON

Komisj(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

DEVE
4.7.2005

 

 

 

 

Sciślejsza współpraca

        Data ogłoszenia na posiedzeniu

 

 

 

 

 

Sprawozdawca
  Data powołania

Anders Wijkman
24.5.2005

 

Sprawozdawca(y) zastąpiony/zastąpieni

 

 

Rozpatrzenie w komisji

24.1.2006

 

 

 

 

Data zatwierdzenia

26.1.2006

Wynik głosowania końcowego

za:

przeciw:

wstrzymujących się:

18

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Alessandro Battilocchio, Margrietus van den Berg, Danutė Budreikaitė, Marie-Arlette Carlotti, Koenraad Dillen, Filip Andrzej Kaczmarek, Maria Martens, Miguel Angel Martínez Martínez, Frithjof Schmidt, Jürgen Schröder, Anna Záborská and Mauro Zani

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Marie-Hélène Aubert, John Bowis, Linda McAvan, Manolis Mavrommatis, Anders Wijkman and Zbigniew Zaleski

Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

 

Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

...


PROCEDURA

Tytuł

Rewizja strategiczna Międzynarodowego Funduszu Walutowego

Numer procedury

2005/2121(INI)

Podstawa regulaminowa

art. 45

Komisja przedmiotowo właściwa
  Data ogłoszenia wydania zgody na posiedzeniu

ECON
4.7.2005

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

INTA
4.7.2005

DEVE
4.7.2005

AFET

4.7.2005

 

 

Opinia niewydana
  Data wydania decyzji

AFET

16.11.2005

 

 

 

 

Sprawozdawca(y)
  Data powołania

Benoît Hamon
7.3.2005

 

Poprzedni sprawozdawca(y)

 

 

Rozpatrzenie w komisji

29.11.2005

16.12.2005

 

 

 

Data zatwierdzenia

31.1.2005

Wynik głosowania końcowego

jednogłośnie

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Zsolt László Becsey, Udo Bullmann, Ieke van den Burg, David Casa, Jan Christian Ehler, Elisa Ferreira, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Robert Goebbels, Benoît Hamon, Gunnar Hökmark, Karsten Friedrich Hoppenstedt, Christoph Konrad, Kurt Joachim Lauk, Astrid Lulling, Gay Mitchell, Joseph Muscat, John Purvis, Alexander Radwan, Bernhard Rapkay, Eoin Ryan, Antolín Sánchez Presedo, Manuel António dos Santos, Peter Skinner, Margarita Starkevičiūtė, Ivo Strejček, Sahra Wagenknecht

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Pilar del Castillo Vera, Harald Ettl, Satu Hassi, Ona Juknevičienė, Werner Langen, Klaus-Heiner Lehne, Alain Lipietz, Sarah Ludford, Jules Maaten, Thomas Mann, Tobias Pflüger, Giovanni Pittella, Gilles Savary

Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

 

Data złożenia - A6

1.2.2006

A6-0022/2006

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności