SPRAWOZDANIE w sprawie ochrony naturalnego i architektonicznego dziedzictwa europejskiego w społecznościach wiejskich i wyspiarskich
20.7.2006 - (2006/2050(INI))
Komisja Kultury i Edukacji
Sprawozdawca: Nikolaos Sifunakis
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie ochrony naturalnego i architektonicznego dziedzictwa europejskiego w społecznościach wiejskich i wyspiarskich
Parlament Europejski,
– uwzględniając art. 151 traktatu WE,
– uwzględniając konwencję UNESCO z dnia 16 listopada 1972 r. dotyczącą ochrony światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego,
– uwzględniając konwencję Rady Europy z dnia 3 października 1985 r. w sprawie ochrony dziedzictwa architektonicznego Europy (Grenada),
– uwzględniając konwencję Rady Europy z dnia 16 stycznia 1972 r. o ochronie dziedzictwa archeologicznego (Valetta),
– uwzględniając europejską konwencję krajobrazową z dnia 20 października 2000 r. przyjętą przez Radę Europy (Florencja),
– uwzględniając konwencję ramową Rady Europy z dnia 27 października 2005 r. w sprawie znaczenia dziedzictwa kulturowego dla społeczeństwa (Faro),
– uwzględniając rezolucje PE z 13 maja 1974 r. w sprawie ochrony europejskiego dziedzictwa kulturowego[1], z 14 września 1982 r. w sprawie ochrony europejskiego dziedzictwa architektonicznego i archeologicznego[2], z 28 października 1988 r. w sprawie zachowania dziedzictwa architektonicznego i archeologicznego Wspólnoty[3], z 12 lutego 1993 r. w sprawie zachowania dziedzictwa architektonicznego i ochrony dóbr kulturalnych[4] oraz z 16 stycznia 2001 r. w sprawie stosowania konwencji dotyczącej ochrony światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego w państwach członkowskich Unii Europejskiej[5],
– uwzględniając decyzję 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 lutego 2002 r. ustanawiającą program Kultura 2000[6],
– uwzględniając stanowisko przyjęte podczas pierwszego czytania przez Parlament Europejski dnia 25 października 2005 r. w celu przyjęcia decyzji nr .../2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program „Kultura 2007” (2007-2013),
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A6-0260/2006),
A. mając na uwadze, że dziedzictwo kulturowe jest ważnym elementem tożsamości i rozwoju historycznego narodów Europy,
B. mając na uwadze, że „dziedzictwo kulturowe” obejmuje zarówno dobra materialne, jak i niematerialne, nieustannie wzbogacane wkładem twórczym i kulturalnym każdego kolejnego pokolenia,
C. mając na uwadze, że dziedzictwo kulturowe obejmuje zarówno dziedzictwo architektoniczne, jak i dziedzictwo naturalne naznaczone obecnością czasoprzestrzenną człowieka,
D. mając na uwadze, że Unia Europejska jest zaangażowana w promowanie i ochronę różnorodności kulturowej, jakości życia i środowiska,
E. mając na uwadze, że ochrona wielu składników dziedzictwa kulturowego zapewnia fundamenty przyszłego rozwoju społeczno-ekonomicznego tym samym zwiększając ochronę środowiska, szanse zatrudnienia i europejską integrację,
F. mając na uwadze, że dziedzictwo kulturowe ma szczególne znaczenie na obszarach wiejskich, które mimo że stanowią 90 proc. obszaru UE, odczuwają skutki wyludnienia i stagnacji gospodarczej,
G. mając na uwadze, że europejskim wyspom, zwłaszcza tym mniejszym, udało się w większości zachować swój niezmieniony, pierwotny charakter, a ich godne uwagi dziedzictwo kulturowe wymaga odpowiedniej ochrony, wsparcia i promocji
H. mając na uwadze, że istotne jest zachowanie i dbanie nie tylko o budowle, ale również o inne elementy wytworów kultury, które kształtują i umożliwiają odpowiednie warunki życia współczesnych mieszkańców UE,
I. mając na uwadze, że europejskie dziedzictwo kulturowe ma jako całość, niezależnie od swego europejskiego, krajowego czy lokalnego wymiaru, podstawowe znaczenie dla obywateli Europy,
1. wzywa Radę do jednoznacznego uznania wkładu dziedzictwa kulturowego do europejskiej integracji w zakresie europejskiej tożsamości i obywatelstwa, trwałego rozwoju społecznego i gospodarczego, wymiany kulturalnej i różnorodności kulturowej;
2. wzywa Komisję, aby podczas opracowywania projektów legislacyjnych na wszystkich szczeblach skutecznie stosowała postanowienia art. 151 ust. 4 traktatu WE dotyczące kultury i dogłębnie rozważała konsekwencje proponowanego ustawodawstwa dla kultury i dziedzictwa kulturowego, tak aby zapewnić włączenie promujących je działań do wszystkich polityk Unii Europejskiej;
3. wyraża opinię, że dziedzictwo kulturowe musi być postrzegane jako niepodzielna całość wymagająca podjęcia wspólnych działań ochronnych;
4. podkreśla, że trwały rozwój sugeruje zintegrowane podejście do środowiska kulturowego, architektonicznego i naturalnego, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich, oraz apeluje o zwrócenie szczególnej uwagi na europejskie dziedzictwo kulturowe na obszarach wiejskich;
5. podkreśla również, że szczególną uwagę należy poświęcić ochronie i rozwojowi naturalnego i architektonicznego dziedzictwa europejskich społeczności wyspiarskich;
6. wyraża opinię, że działania podejmowane w społecznościach wiejskich i wyspiarskich muszą brać pod uwagę następujące zasady:
– trwałą równowagę pomiędzy zaludnieniem a warunkami środowiska naturalnego,
– zintegrowane podejście do tradycyjnie rolniczych obszarów,
– udział lokalnej ludności w opracowywaniu i realizacji polityk i zgodność między jej oczekiwaniami a decyzjami podejmowanymi przez władze centralne;
– ciągły dialog z organizacjami społecznymi, prywatnymi i wolontariackimi aktywnie zaangażowanymi w ochronę dziedzictwa kulturowego,
7. nalega, aby Unia Europejska, państwa członkowskie, władze lokalne i pozarządowe organizacje kulturalne podjęły działania na rzecz ochrony i rewitalizacji europejskiego dziedzictwa kulturowego, zwłaszcza w małych społecznościach tradycyjnych, oraz na rzecz zwiększenia świadomości społecznej na temat ich znaczenia;
8. uważa, że czynniki, które należy wziąć pod uwagę w celu rozwoju tego specyficznego sektora, muszą uwzględniać, respektując przy tym zasadę pomocniczości:
– systematyczną ocenę dziedzictwa wiejskiego,
– ustanowienie ram prawnych mających na celu zagwarantowanie jego ochrony, zawierających zachęty do ochrony tradycyjnych obiektów i społeczności i do działań zapewniających, że nowe obiekty i prowadzona w nich działalność harmonizuje z pobliskimi obiektami historycznymi i lokalną architekturą,
– wszechstronną rewitalizację tradycyjnych siedlisk i odtworzenie tradycyjnych form architektonicznych,
– wszechstronną rewitalizację tradycyjnych siedlisk i odtworzenie tradycyjnych form architektonicznych, obejmującą właściwe wykorzystanie nowoczesnych materiałów i użycie nowoczesnych instalacji w tradycyjnych strukturach w sposób, który pozwala uniknąć zniekształcenia ich charakteru,
– pielęgnowanie lokalnej wiedzy i tradycyjnych zawodów,
9. wzywa państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do oferowania tam gdzie to konieczne zachęt do wyburzenia lub modyfikacji obiektów, które nie harmonizują lub zniekształcają szczególny charakter architektoniczny społeczności lub miejscowości, w których się znajdują, lub naturalnego otoczenia i sąsiednich budynków;
10. wzywa państwa członkowskie do promowania ochrony i konserwacji własnego dziedzictwa kulturowego we współpracy z Komisją, dzięki funduszom strukturalnym i inicjatywom, takim jak LEADER +, URBAN II i INTERREG III, które w najbliższym okresie finansowania (2007-2013) zostaną włączone do nowych instrumentów finansowych polityki spójności i wspólnej polityki rolnej;
11. wzywa państwa członkowskie do wzięcia pod uwagę, że strategie zachęt finansowych muszą obejmować koordynację między centralnymi i lokalnymi władzami oraz innymi lokalnymi organami i instytucjami (nie zapominając, że znaczna część zarejestrowanego dziedzictwa ma charakter religijny) w celu ochrony i doskonalenia naturalnego i kulturowego otoczenia poszczególnych miejscowości;
12. wzywa państwa członkowskie do zachęcania i wspierania rozwoju alternatywnej ekoturystyki oraz priorytetowego traktowania małych tradycyjnych społeczności przy pomocy instrumentów finansowych Wspólnoty, takich jak Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Rolny na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, Europejski Fundusz Rybołówstwa itd.;
13. wzywa Komisję do promowania, w ramach istniejących programów wspólnotowych, takich jak program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji, działań wspierających zwłaszcza te rzemiosła i zawody, którym grozi zapomnienie, a które są niezbędne dla właściwej konserwacji i odbudowy dziedzictwa architektonicznego;
14. wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania kształcenia osób specjalizujących się w zagospodarowaniu i zarządzaniu przestrzenią, architekturze, konserwacji i naprawie budynków i tym podobnych, tak aby chronić cechy szczególne dziedzictwa kulturowego i przystosować je do obecnych potrzeb; wzywa ponadto do działań usprawniających szkolenie rzemieślników i dostawców tradycyjnych materiałów oraz do wyboru metod wymagających ich ciągłego stosowania;
15. wzywa Komisję do wspierania – w ramach siódmego programu ramowego badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) – starań na rzecz opracowywania nowych narzędzi, technik i metod ochrony dziedzictwa kulturowego;
16. wzywa Komisję i państwa członkowskie do nieprzyznawania pomocy finansowej Wspólnoty na projekty, które w sposób widoczny prowadzą do niszczenia wartościowych elementów naszego dziedzictwa kulturowego;
17. wzywa Komisję do podjęcia w ramach istniejących programów wspólnotowych działań ułatwiających dostęp do dziedzictwa, do wspierania małych przedsiębiorstw, tradycyjnych rzemiosł i zawodów oraz lokalnych tradycji i zwyczajów, niezależnie prowadząc kampanię na dużą skalę promującą wsie i społeczności w państwach członkowskich, w celu przyczynienia się w decydujący sposób do rozwoju lokalnej gospodarki i zatrzymania masowego przesiedlania się ludności ze wsi do miasta;
18. wzywa Komisję do zwołania międzynarodowych konferencji i spotkań, aby przedstawić i wymienić doświadczenia;
19. wzywa Komisję, aby przede wszystkim w ramach wieloletnich programów „Kultury 2007” (2007-2013), dała sieciom partnerskim w licznych państwach członkowskich szansę wdrożenia wieloletnich programów w celu promowania w pełni zrewitalizowanych społeczności tradycyjnych o liczbie ludności mniejszej niż tysiąc osób;
20. uważa, że takie działania umożliwią zorganizowanie działań kulturalnych mających na celu rozwój dziedzictwa kulturowego tych społeczności z myślą o długofalowym celu, jakim byłoby zacieśnienie współpracy między społecznościami tradycyjnymi w Europie i umożliwienie im rozwijania ich specyficznych kultur lokalnych w europejskim wymiarze;
21. pragnie, aby w przyszłości podejmowano działania na rzecz małych tradycyjnych społeczności podobne do tych podjętych na rzecz powołania europejskich stolic kultury;
22. uważa, że Nagroda Unii Europejskiej związana z Dziedzictwem Kulturowym, przyznawana przez federację EUROPA NOSTRA, jest wartościową inicjatywą, która powinna być kontynuowana w przyszłości; uważa, że w związku z tym i w szerszym kontekście należy wprowadzić nową kategorię nagród za najlepszą całościową rewitalizację społeczności tradycyjnej, aby zachęcić te z nich, którym udało się zachować w całości lub częściowo swój charakter architektoniczny, do kontynuowania starań o wsparcie;
23. z zadowoleniem przyjmuje najnowszą propozycję Rady w sprawie sporządzenia wykazu europejskiego dziedzictwa kulturowego i wzywa Komisję do jej poparcia; wyraża opinię, że w tym kontekście należy nadać szczególną rangę lokalnej spuściźnie kulturowej obszarów wiejskich i wyspiarskich, biorąc również pod uwagę niematerialne aspekty dziedzictwa kulturowego; uważa, że kraje kandydujące również powinny zostać zaproszone do udziału w tej inicjatywie;
24. wzywa Radę i Komisję do promowania „Europejskiego roku dziedzictwa kulturowego”, aby uwrażliwić społeczeństwo europejskie na znaczenie podjęcia niezbędnych działań mających na celu rozwój jego dziedzictwa kulturowego;
25. wzywa Komisję i państwa członkowskie do współpracy z Radą Europy na rzecz dalszego promowania społeczności tradycyjnych i spuścizny architektonicznej społeczności wiejskich i wyspiarskich w ramach „Europejskiego dnia dziedzictwa kulturowego”, aby lepiej uświadomić europejskiemu społeczeństwu wartość lokalnych i regionalnych tożsamości kulturowych, które znajdują odzwierciedlenie w, między innymi, niezmiennym dziedzictwie kulturowym i zabytkach,
26. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich jak również Radzie Europy.
UZASADNIENIE
1. W kierunku wszechstronnej strategii dotyczącej dziedzictwa kulturowego Unii Europejskiej
Unia Europejska zdobędzie wspólną europejską tożsamość kiedy jej obywatele przekonają się, że posiadają wspólną kulturę. W związku z tym istotne jest, aby polityki Unii Europejskiej traktowały priorytetowo uznanie wspólnego dziedzictwa naturalnego i architektonicznego dziedzictwa kulturowego i jego konsekwencji dla przyszłych pokoleń za część wspólnej historii i źródło inspiracji na przyszłość.
Ochrona i rozwój dziedzictwa kulturowego musi być uważane za integralną część dalekosiężnych celów Unii Europejskiej zgodnie z art. 2 traktatu WE.
Unia Europejska musi również przyjąć wszechstronne podejście do dziedzictwa kulturowego, tak aby postanowienia mające na celu jego ochronę zostały włączone do wszystkich obszarów polityki.
W artykule 151 ust. 4 traktatu WE stwierdza się, że „Wspólnota uwzględnia aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień niniejszego traktatu, zwłaszcza w celu poszanowania i popierania różnorodności jej kultur”. Oznacza to praktycznie, że kultura musi być zawsze brana pod uwagę we wszystkich politykach UE. Jest to szczególnie ważne w odniesieniu do dziedzictwa kulturowego, które ze względu na swój charakter musi być brane pod uwagę w polityce rolnej, regionalnej, ochrony środowiska, badań naukowych, edukacyjnej i innych politykach Unii Europejskiej.
To ogólne postanowienie traktatu jest kluczowe dla powodzenia działań instytucji UE na rzecz ochrony i konserwacji dziedzictwa kulturowego.
Podczas przygotowywania przez Komisję projektów legislacyjnych jej Dyrekcja Generalna ds. edukacji musi odpowiednio do okoliczności poświęcić więcej uwagi wpływowi, jaki dany projekt wywrze na kulturę i dziedzictwo kulturowe w celu zapewnienia racjonalnego współdziałania różnych polityk Unii Europejskiej na rzecz kultury i dziedzictwa kulturowego.
2. Uznanie dziedzictwa kulturowego społeczności wiejskich i wyspiarskich
Celem sprawozdania jest podkreślenie specyficznego charakteru i znaczenia przyrodniczego i architektonicznego dziedzictwa kulturowego Europy ze względu na jego nader pozytywny wpływ na sferę społeczną i gospodarczą oraz ochronę środowiska naturalnego i integrację europejską.
Bardziej szczegółowym zadaniem sprawozdania jest wskazanie wyzwań pojawiających się w związku z mniej znanym aspektem dziedzictwa kulturowego, jakim jest europejskie dziedzictwo kulturowe społeczności wiejskich i wyspiarskich, które wymagają większej ochrony, ze szczególnym uwzględnieniem małych społeczności tradycyjnych.
Niemal 90 proc. obszaru poszerzonej Unii Europejskiej stanowią tereny rolnicze, na których znajdują się rezerwaty przyrody i bezcenne dobra kultury. Mimo to wiele strategii politycznych dotyczących społeczności wiejskich nie jest w stanie w wystarczającym stopniu oddać znaczenia ich specyficznego charakteru i określić ich rzeczywistych potrzeb. Szybki rozwój miast wiąże się nie tylko ze zmianami gospodarczymi, ale jest również brzemienny w skutki dla środowiska naturalnego, sfery społecznej i kultury, co nie pozostaje bez wpływu na dziedzictwo kulturowe społeczności wiejskich, które wciąż stanowią ważną część naszej zbiorowej pamięci europejskiej oraz źródło kreatywności.
Obecnie widoczna jest tendencja do koncentrowania działań w tych dziedzinach, w których nasze dziedzictwo kulturowe jest najbardziej interesujące, czyli na najpiękniejszych zabytkach, najlepiej zachowanych starych miastach oraz miejscach ważnych z historycznego i archeologicznego punktu widzenia. Chociaż pielęgnowanie tych miejsc ma ogromne znaczenie, równie dużo uwagi należy poświęcić kwestii promowania obszarów wiejskich i wyspiarskich w Europie, a zwłaszcza małych społeczności tradycyjnych.
To cenne dziedzictwo kulturowe jest jednak bez przerwy niszczone ze względu na postęp społeczny i technologiczny, nowoczesne metody uprawy, niepohamowaną chęć osiągania korzyści gospodarczych i szybki rozwój zabudowy oraz ludzką obojętność.
Ważna jest wobec tego świadomość znaczenia przyrody i potrzeby długofalowego zarządzania dziedzictwem kulturowym na obszarach wiejskich w celu poprawy warunków życia wszystkich obywateli Europy.
Skuteczna polityka w tej dziedzinie musi się opierać na takich zasadach, jak:
a) trwała równowaga pomiędzy zaludnieniem a warunkami środowiska naturalnego;
b) zintegrowane podejście do obszarów tradycyjnie rolniczych, wychodzące poza działania ściśle powiązane z danym sektorem i umożliwiające konsultacje pomiędzy władzami centralnymi a społecznością lokalną;
c) udział społeczności lokalnych w przygotowywaniu i realizacji strategii politycznych, a także dążenie do zbieżności ich stanowisk z decyzjami podejmowanymi przez władze centralne.
3. Ochrona i rozwój dziedzictwa kulturowego w społecznościach wiejskich i wyspiarskich
Celem konkretnych propozycji, jakie zawiera niniejsze sprawozdanie, jest skłonienie Unii Europejskiej, państw członkowskich, władz lokalnych i pozarządowych organizacji kulturalnych do podjęcia jasno określonych działań zmierzających do zabezpieczenia i rozwoju przyrodniczego i architektonicznego dziedzictwa kulturowego Europy, zwłaszcza na obszarach wiejskich i wyspiarskich oraz w małych społecznościach tradycyjnych.
Przedstawione w nim propozycje obejmują:
– systematyczną ocenę zasobów dziedzictwa kulturowego w społecznościach wiejskich i wyspiarskich;
– ustanowienie ram prawnych mających na celu jego ochronę;
– środki finansowe na restaurację lokalnych zabytków i podtrzymanie tradycyjnych metod uprawy;
– szeroki wachlarz działań mających na celu odtworzenie pierwotnych cech architektonicznych społeczności tradycyjnych oraz wyeliminowanie skutków wcześniejszych działań, niezgodnych z tym celem;
– szkolenie osób odpowiedzialnych za zagospodarowanie przestrzeni i zarządzanie nią, architekturę, restaurację budynków oraz wykonujących związane z tym czynności w celu przekazania im wiedzy na temat sposobów zachowania specyficznego charakteru tego dziedzictwa przy jednoczesnej dbałości o potrzeby wynikające z sytuacji obecnej;
– szkolenie i wsparcie dla rzemieślników i dostawców tradycyjnych materiałów oraz wykorzystanie metod, które ułatwiają ich ponowne użycie.
4. Inicjatywy Unii Europejskiej
Ze względu na niewystarczające środki finansowe z przeznaczeniem na programy kulturalne Wspólnoty należy poszukiwać dodatkowych funduszy pochodzących z innych instrumentów wspólnotowych, aby móc chronić dziedzictwo kulturowe.
Dziedzictwu kulturowemu należy zatem poświęcić więcej uwagi, włączyć je w pełni do strategii politycznych Unii Europejskiej, takich jak wspólna polityka rolna i polityka spójności, a także polityka dotycząca badań naukowych i kultury, oraz objąć je unijnymi instrumentami finansowymi.
a) Wspólna polityka rolna
Rozwój obszarów wiejskich stał się drugim filarem wspólnej polityki rolnej Wspólnoty. Działania podejmowane z myślą o ochronie środowiska naturalnego, korzystniejszym kształtowaniu krajobrazu i poprawie warunków życia na obszarach wiejskich stanowią jeden z głównych priorytetów, o których mówi decyzja Rady w sprawie strategii Wspólnoty dotyczących rozwoju obszarów wiejskich (2007-2013).
Inicjatywa Wspólnoty LEADER+, która w następnym okresie finansowania (2007-2013) będzie częścią Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, w znacznym stopniu przyczyniła się do rozwoju dziedzictwa kulturowego i architektonicznego obszarów wiejskich. W podobny sposób rozwój turystyki na wsi, który stanowi jeden z celów Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, może przyczynić się do ochrony i rozwoju społeczności wiejskich i wyspiarskich.
Sprawozdawca uważa, że państwa członkowskie powinny w przyszłości lepiej wykorzystywać środki w ramach wspólnej polityki rolnej.
b) Polityka spójności
Fundusze strukturalne oraz istniejące inicjatywy wspólnotowe URBAN II oraz INTERREG III, które w kolejnym okresie finansowania (2007-2013) będą stanowić część nowych instrumentów finansowych w ramach polityki spójności, również w znacznym stopniu przyczyniają się do ochrony i rozwoju dziedzictwa kulturowego.
Jednak wykorzystanie funduszy strukturalnych do realizacji programów związanych z dziedzictwem kulturowym jest bardzo zróżnicowane w poszczególnych państwach członkowskich. Kraje takie jak Grecja i Portugalia, korzystając ze wspólnotowych ram wsparcia, rozpoczęły realizację konkretnych programów operacyjnych w dziedzinie kultury, inne kraje nie wykazały jednak podobnego zainteresowania.
Należy zatem zachęcać państwa członkowskie do korzystania z funduszy strukturalnych w celu promowania ich własnego dziedzictwa kulturowego.
c) Program „Kultura 2007” (2007-2013)
Zakres i środki programu „Kultura 2000”, który do tej pory stanowi istotne wsparcie programów związanych z dziedzictwem kulturowym, są ograniczone. Poza tym program ten nie dysponuje środkami, które można byłoby przeznaczyć na restaurację budowli lub zabytków.
Warto byłoby zatem poszukać nowych możliwości w ramach nowego programu „Kultura 2007” (2007-2013).
Biorąc pod uwagę fakt, iż sieci partnerskie w państwach członkowskich mogą przedkładać wieloletnie programy w ramach programu dotyczącego kultury, można byłoby rozważyć możliwość utworzenia sieci obejmującej np. pięć lub więcej w pełni zrewitalizowanych społeczności tradycyjnych, których liczebność nie przekracza tysiąca osób i które zamieszkują różne państwa członkowskie.
W takim przypadku można byłoby podjąć działania zmierzające do rozwoju ich dziedzictwa kulturowego z myślą o zacieśnieniu współpracy pomiędzy społecznościami tradycyjnymi w Europie, dzięki czemu możliwe byłoby zachowanie ich specyficznie lokalnego charakteru przy uwzględnieniu ich europejskiego wymiaru.
5. Współpraca z Radą Europy
Rada Europy odgrywa istotną rolę w kwestii zachowania europejskiego dziedzictwa kulturowego, a to poprzez liczne inicjatywy, z których wiele jest podejmowanych we współpracy z Unią Europejską.
Przykładem na to jest ogłoszenie „Europejskiego dnia dziedzictwa kulturowego”, podczas którego zabytki i miejsca atrakcyjne, zazwyczaj zamknięte dla zwiedzających przez resztę roku, udostępnia się odwiedzającym. W związku z tym możliwe byłoby podjęcie inicjatyw mających na celu rozwój społeczności tradycyjnych oraz dziedzictwa architektonicznego obszarów wiejskich i wyspiarskich, aby w ten sposób bardziej uświadomić europejskiej opinii publicznej wartość lokalnych zabytków.
Ważne jest, aby UE i państwa członkowskie wzięły pod uwagę liczne konwencje Rady Europy dotyczące ochrony kulturowego, archeologicznego i architektonicznego dziedzictwa Europy oraz zacieśniły swoją współpracę z tą organizacją w ramach art. 151 ust. 3 traktatu WE.
6. Inne działania
Rozwojowi europejskiego dziedzictwa kulturowego mogą również służyć inne konkretne inicjatywy, takie jak:
a) organizowanie „Europejskiego roku dziedzictwa kulturowego” i podejmowanie działań towarzyszących w celu uświadomienia europejskiej opinii publicznej znaczenia europejskiego dziedzictwa kulturowego;
b) w związku z Nagrodą Unii Europejskiej związaną z Dziedzictwem Kulturowym, przyznawaną przez EUROPA NOSTRA, można byłoby ustanowić nową kategorię nagród za ogólnie najlepszy sposób rewitalizacji społeczności tradycyjnej, co stanowiłoby ważną zachętę dla społeczności, które zachowały częściowo lub w całości swój tradycyjny charakter, do starania się o wsparcie.
PROCEDURA
|
Tytuł |
Projekt rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie ochrony naturalnego i architektonicznego dziedzictwa europejskiego w społecznościach wiejskich i wyspiarskich | ||||||||||
|
Numer procedury |
|||||||||||
|
Podstawa prawna |
Artykuł 45 Regulaminu | ||||||||||
|
Komisja przedmiotowo właściwa |
CULT 16.3.2006 | ||||||||||
|
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii |
REGI 16.3.2006 |
|
|
|
| ||||||
|
Opinia niewydana |
REGI 20.4.2006 |
|
|
|
| ||||||
|
Sprawozdawca(y) |
Nikolaos Sifunakis 3.10.2005 |
| |||||||||
|
Poprzedni sprawozdawca(y) |
|
| |||||||||
|
Rozpatrzenie w komisji |
20.3.2006 |
29.5.2006 |
13.7.2006 |
|
| ||||||
|
Data przyjęcia |
13.7.2006 | ||||||||||
|
Wynik głosowania końcowego |
za: przeciw: wstrzymujących się: |
26
1 | |||||||||
|
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego |
Maria Badia I Cutchet, Ivo Belet, Guy Bono, Marie-Hélène Descamps, Jolanta Dičkutė, Věra Flasarová, Hanna Foltyn-Kubicka, Milan Gaľa, Claire Gibault, Vasco Graça Moura, Lissy Gröner, Luis Herrero-Tejedor, Ruth Hieronymi, Manolis Mavrommatis, Marianne Mikko, Ljudmila Novak, Doris Pack, Zdzisław Zbigniew Podkański, Christa Prets, Pál Schmitt, Nikolaos Sifunakis, Hannu Takkula, Helga Trüpel, Henri Weber, Thomas Wise, Tomáš Zatloukal | ||||||||||
|
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego |
Erna Hennicot-Schoepges, Nina Škottová | ||||||||||
|
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego |
| ||||||||||
|
Data złożenia |
20.7.2006 | ||||||||||
|
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku) |
2 substitute members from PPE were present, but only 1 vote was taken into account for the final vote. | ||||||||||