SPRAWOZDANIE zatytułowane „Szersza współpraca, lepsza współpraca: pakiet 2006 w sprawie skuteczności pomocy UE”

12.9.2006 - (2006/2208(INI))

Komisja Rozwoju
Sprawozdawca: Alain Hutchinson

Procedura : 2006/2208(INI)

Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji

Dokument w ramach procedury :

A6-0270/2006

Teksty złożone :

A6-0270/2006

Debaty :

PV 28/09/2006 - 5
CRE 28/09/2006 - 5

Głosowanie :

PV 28/09/2006 - 7.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2006)0382

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
UZASADNIENIE
OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

zatytułowanej „Szersza współpraca, lepsza współpraca: pakiet 2006 w sprawie skuteczności pomocy UE”

(2006/2208(INI))

Parlament Europejski,

– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Udzielanie pomocy przez UE: więcej, lepiej, szybciej” (COM(2006)0087),

– uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowany „Wzmocnienie oddziaływania europejskiego: wspólne ramy opracowywania krajowych dokumentów strategicznych i wspólnego wieloletniego programowania” (COM(2006)0088),

– uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2006 r. zatytułowany „Finansowanie na rzecz rozwoju i skuteczności pomocy – wyzwania w zakresie intensyfikacji pomocy UE 2006-2010” (COM(2006)0085),

– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Przyspieszenie tempa realizacji Milenijnych Celów Rozwoju – finansowanie rozwoju i efektywność pomocy” (COM(2005)0133),

– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Spójność polityki na rzecz rozwoju – przyspieszanie postępu w osiąganiu Milenijnych Celów Rozwoju” (COM(2005)0134),

– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Przyspieszenie postępów w realizacji Milenijnych Celów Rozwoju – wkład Unii Europejskiej” (COM(2005)0132),

– uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych z dnia 10 i 11 kwietnia 2006 r. w sprawie finansowania pomocy na rzecz rozwoju i skuteczności pomocy europejskiej,

– uwzględniając deklarację rzymską w sprawie harmonizacji, przyjętą w dniu 25 lutego 2003 r., i deklarację paryską w sprawie skuteczności pomocy na rzecz rozwoju, przyjętą w dniu 2 marca 2005 r. po forum wysokiego szczebla w sprawie harmonizacji i skuteczności pomocy (zwaną dalej „deklaracją paryską”),

– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie nowego instrumentu finansowego na rzecz rozwoju w związku z Milenijnymi Celami Rozwoju[1],

– uwzględniając rezolucję A/RES/55/2 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie Deklaracji Milenijnej,

– uwzględniając sprawozdanie Jeffrey’a Sachsa, doradcy Sekretarza Generalnego ONZ, pt. „Inwestowanie w rozwój: praktyczny plan realizacji Milenijnych Celów Rozwoju”,

– uwzględniając konsensus z Monterrey w sprawie finansowania rozwoju z dnia 22 marca 2002 r.,

– uwzględniając Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: Konsensus europejski[2] (zwany dalej „Konsensusem europejskim na rzecz rozwoju”),

– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Strategia UE na rzecz Afryki” (COM(2005)0489),

– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie strategii rozwoju dla Afryki[3],

– uwzględniając deklarację z Nowego Jorku z dnia 14 września 2005 r. w sprawie innowacyjnych źródeł finansowania rozwoju, w której 79 państw wyraziło do tej pory poparcie dla uruchomienia pierwszego pilotowego mechanizmu w formie podatku solidarnościowego od biletów lotniczych,

– uwzględniając sprawozdanie J.-P. Landau w sprawie nowatorskich źródeł finansowania rozwoju, opracowane na zlecenie grupy czterostronnej i opublikowane w 2004 r., oraz sprawozdanie A.B. Atkinsona pt. „New Sources of Development Finance: Funding the Millennium Development Goals” (Nowe źródła finansowania rozwoju: finansowanie Milenijnych Celów Rozwoju), opublikowane przez ONZ w 2004 r.,

– uwzględniając stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju i współpracy gospodarczej[4],

– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie skuteczności pomocy oraz korupcji w krajach rozwijających się[5],

– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie roli Unii Europejskiej w osiągnięciu Milenijnych Celów Rozwoju[6],

– uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie przeglądu strategicznego Międzynarodowego Funduszu Walutowego[7],

– uwzględniając komunikat z dnia 7 czerwca 2006 r., przekazany przez grupę afrykańską Komisji Rolnictwa WTO, w sprawie zasad negocjacji dotyczących produktów rolniczych (06-0000) (TN/AG/GEN/18),

– uwzględniając sprawozdanie z marca 2006 r. pt. „Assessing World Bank Support for Trade 1987-2004” (Ocena wsparcia handlu przez Bank Światowy, 1987-2004), opublikowane przez niezależną grupę badawczą (IEG) Banku Światowego,

– uwzględniając art. 45 Regulaminu,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A6-0270/2006),

A. mając na uwadze, że Unia Europejska, która zapewnia ponad połowę światowej pomocy publicznej, jest najważniejszym donatorem na świecie, lecz pozycja ta nie znajduje odzwierciedlenia w autentycznym przywództwie na arenie międzynarodowej,

B. mając na uwadze, że Konsensus europejski na rzecz rozwoju stanowi podstawy wspólnej wizji polityki rozwoju Unii Europejskiej poprzez wartości, zasady, cele i instrumenty wspólne dla państw członkowskich, Rady, Parlamentu i Komisji,

C. mając na uwadze, że nadrzędnym celem tej polityki jest eliminacja ubóstwa w kontekście trwałego rozwoju, obejmująca realizację Milenijnych Celów Rozwoju (MCR),

D. mając na uwadze, że po raz pierwszy od przyjęcia Konsensusu europejskiego na rzecz rozwoju Komisja zmierza w kierunku strategicznego planowania nie tylko pomocy świadczonej i/lub zarządzanej przez nią, lecz również pomocy dwustronnej świadczonej przez państwa członkowskie, w ramach kontynuowania zobowiązań podjętych w deklaracji paryskiej (własność koncepcji rozwojowych, dostosowanie do strategii biorców, harmonizacja, zarządzanie ukierunkowane na wyniki i wzajemna odpowiedzialność),

E. mając na uwadze, że brak spójności między różnymi dziedzinami polityki Unii stanowi przeszkodę dla skuteczności pomocy, a ponadto jest sprzeczny z art. 178 traktatu,

F. mając na uwadze, że liczne analizy wykazały, że pomoc niewiązana pozostaje zasadniczym elementem poprawy skuteczności, w szczególności jeżeli chodzi o pomoc żywnościową,

G. mając na uwadze, że podział strategii i programów rozwoju między kraje partnerskie jest jednym z podstawowych zasad Konsensusu europejskiego na rzecz rozwoju i deklaracji paryskiej,

H. mając na uwadze, że według wspomnianego sprawozdania Jeffrey’a Sachsa dla Organizacji Narodów Zjednoczonych, osiągnięcie Milenijnych Celów Rozwoju do 2015 r. wymaga co roku dodatkowo co najmniej 50 miliardów USD,

I. mając na uwadze, że Unia Europejska zobowiązała się do przeznaczenia 2 miliardów euro rocznie – w tym 1 miliarda z państw członkowskich i 1 miliarda z Komisji – na wsparcie zdolności handlowych krajów rozwijających się,

J. mając na uwadze, że Unia Europejska potwierdziła w konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 10 i 11 kwietnia 2006 r. zobowiązania podjęte 24 maja 2005 r. w dziedzinie zwiększenia wielkości pomocy, zgodnie z którymi przekaże wspólnie co najmniej 50% kwoty podwyżki pomocy publicznej na rozwój w Afryce, pozostając jedyną grupą donatorów, którzy podjęli istotne, wymierne i przewidywalne zobowiązania w zakresie zwiększenia pomocy, aby osiągnąć kwotę ponad 84 miliardów euro w 2015 r.,

K. mając na uwadze, że ze względu na ograniczenia przyjęte w perspektywach finansowych na lata 2007-2013 (konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z Brukseli w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r.) w odniesieniu do budżetu Unii Europejskiej, większość wysiłków na rzecz zwiększenia pomocy (80-90%) musi pochodzić od państw członkowskich,

L. mając na uwadze, że chociaż z danych liczbowych za 2005 r., opublikowanych przez Organizację Współpracy i Rozwoju Gospodarczego (OECD), wynika, że Unia Europejska wydaje się być na dobrej drodze do osiągnięcia celów wyznaczonych na 2006 r., to w czterech państwach członkowskich poziom pomocy wciąż plasuje się poniżej minimalnego progu 0,33% PKB, określonego w kompromisie barcelońskim,

M. mając na uwadze, że zgodnie z ostatnimi danymi Komitetu Pomocy na rzecz Rozwoju OECD Unia Europejska wliczyła do pomocy na rzecz rozwoju za 2005 r. zmniejszenie długu (głównie Iraku i Nigerii), co stanowi 9 miliardów euro, podczas gdy konsensus z Monterrey wyraźnie stanowi, że finansowanie zmniejszenia długu nie powinno pochodzić z funduszy pomocy na rzecz rozwoju, które w normalnych warunkach powinny być przeznaczone bezpośrednio dla krajów rozwijających się,

N. mając na uwadze, że poza zjawiskiem sztucznego zawyżania kwoty pomocy publicznej na rzecz rozwoju, znaczna część pomocy przyznanej przez wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej nie dociera bezpośrednio do ludności z krajów Południa, do których jest skierowana, z powodu nieskutecznego zarządzania,

O. mając na uwadze, że realizacja zobowiązań podjętych przez G8 w Gleneagles (zwiększanie pomocy rozwojowej o 50 miliardów USD rocznie do 2010 r.) odbiega w dużym stopniu od złożonych obietnic, jako że efektywna pomoc (nieuwzględniająca efektów anulowania zadłużenia najuboższych krajów) wzrosła w ubiegłym roku jedynie o 5 miliardów USD,

P. mając na uwadze, że dla wypełnienia swoich zobowiązań wspólnota międzynarodowa zgromadziła się już dwukrotnie od września 2005 r. celem kontynuowania dyskusji o innowacyjnych źródłach finansowania rozwoju,

Q. mając na uwadze, że wdrożenie innowacyjnych mechanizmów finansowania pozwoliłoby nie tylko zmobilizować nowe zasoby, ale również poprawić jakość przepływu finansowania rozwoju pod względem stabilności i przewidywalności zasobów, co ma podstawowe znaczenie dla długofalowego wspierania strategii krajowych,

R. mając na uwadze, że poprawa skuteczności europejskiej polityki współpracy na rzecz rozwoju zakłada określenie precyzyjnych celów oraz wskaźników umożliwiających pomiar dokonanych postępów,

S. mając na uwadze, że w deklaracji paryskiej donatorzy zobowiązali się do określenia celów na rok 2010 w oparciu o 12 wskaźników ustanowionych w tej deklaracji oraz do stworzenia skutecznego systemu kontroli realizacji tych celów przez wszystkie strony,

T. mając na uwadze pilną potrzebę trwałego rozwiązania problemu zadłużenia, będącego główną przeszkodą w realizacji MCR,

U. mając na uwadze istniejący międzynarodowy konsensus dotyczący przejścia z redukcji na umorzenie długów ubogich krajów, czego przejawem jest Deklaracja Milenijna oraz decyzja o anulowaniu zadłużenia podjęta przez państwa G8 w 2005 r.,

1. podkreśla rzeczywisty postęp w dziedzinie skuteczności, jaki odzwierciedlają ostatnie wnioski Komisji zawarte w trzech ostatnich komunikatach; przyjmuje do wiadomości konkluzje Rady z 11 kwietnia 2006 r., które częściowo powielają propozycje zawarte we wspomnianych komunikatach;

2. wzywa państwa członkowskie i Komisję do pracy na rzecz skuteczności pomocy w szerokich ramach wartości zagwarantowanych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w konwencjach ONZ, np. Międzynarodowym Pakcie Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych;

3. uważa, że wysiłki na rzecz wyłonienia „wiodących donatorów” w konkretnych sektorach na szczeblu krajowym stanowią interesujący krok naprzód;

4. zwraca się do państw członkowskich i Komisji o wspólne wysiłki o to, aby Unia Europejska mówiła jednym głosem w kwestii umocnienia i trwałości pierwszorzędnej roli, która będzie polegała nie tylko na wielkości kwot przyznanych na współpracę na rzecz rozwoju, lecz również na większej skuteczności;

5. uważa, że skuteczne zwalczanie ubóstwa wymaga, aby znaczna część pomocy publicznej na rzecz rozwoju (ODA) przyznawanej przez donatorów międzynarodowych była kierowana do najbiedniejszych krajów i populacji, i wyraża ubolewanie z powodu braku precyzyjnego celu Unii w tej kwestii;

6. uważa, że umowy dotyczące rybołówstwa zawarte z krajami rozwijającymi się winny mieć na celu poprawę zdolności tych krajów do właściwego zarządzania łowiskami na ich wodach, w tym kontroli i nadzoru działalności połowowej oraz prowadzenia badań naukowych, aniżeli po prostu wprowadzać opłaty za prawo do połowu ryb;

7. uważa, że skuteczna pomoc Unii Europejskiej zależy od zagwarantowania krajom rozwijającym się wystarczającego pola do działań politycznych oraz od oceny skuteczności pomocy pod względem konkretnych postępów w realizacji MCR;

8. zwraca się do Komisji oraz do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej o ścisłe przestrzeganie celów i zasad ustanowionych w Konsensusie europejskim na rzecz rozwoju, w szczególności celu zwalczania ubóstwa;

9. zwraca się do Unii Europejskiej o obronę i promowanie polityki respektującej prawa człowieka i prawo państw beneficjentów do stanowienia własnej polityki na wszystkich forach wielostronnych, na których jest ona obecna, a także w ramach stosunków dwustronnych;

10. wzywa Unię Europejską do włączenia do polityki rozwoju zaleceń ze sprawozdania ONZ dotyczącego milenijnej oceny ekosystemów, według których niszczenie światowych ekosystemów spowoduje zablokowanie realizacji MCR, oraz wzywa do podjęcia działań przeciw powszechnej degradacji;

11. zwraca się do państw członkowskich i Komisji o podjęcie wszelkich wysiłków – tak wspólnych, jak i z innymi donatorami Komitetu Pomocy na rzecz Rozwoju – w celu wsparcia wdrożenia deklaracji paryskiej w sprawie skuteczności pomocy;

12. zachęca państwa członkowskie i Komisję do niezwłocznego wdrożenia zaleceń proponowanych przez Komisję i powielonych przez Radę, co będzie związane z podjęciem istotnych wysiłków w celu zmiany, w razie potrzeby radykalnej, ich systemów pomocy i/lub procedur wdrażania pomocy w celu znacznego zwiększenia jej skuteczności poprzez lepszą koordynację programów, komplementarność działań i spójność polityki;

13. podkreśla, że do skuteczności pomocy należy dążyć poprzez dwojakie podejście: skupienie się nie tylko na kwestiach proceduralnych, takich jak koordynacja, komplementarność, harmonizacja i zgodność, ale także na treści i substancji; podkreśla, że w tym kontekście kluczowymi dziedzinami są takie kwestie, jak walka z korupcją, budowanie zdolności połączone z poważnym wysiłkiem w celu przeciwdziałania drenażowi mózgów, a także zmniejszenie zagrożenia katastrofami;

14. podkreśla, że bardziej skutecznej koordynacji powinna towarzyszyć komplementarność działań w kierunku lepszego podziału pracy między samymi państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Komisją, z naciskiem na szczebel krajowy oraz z krajami partnerskimi w roli liderów, tak aby zmierzyć się z problemem krajów i sektorów „osamotnionych”, i podkreśla znaczenie Atlasu donatorów w tej kwestii;

15. podkreśla, że koordynacja donatorów oraz podział pracy musi odbywać się pod egidą kraju partnerskiego, celem zgodności z jego priorytetami i procedurami;

16. uznaje, że koordynacja i podział pracy nie mogą być prowadzone w izolacji; Unia Europejska nie może zatem skupiać się wyłącznie na wewnętrznym podziale pracy, lecz musi mieć zawsze perspektywę obejmującą wszystkich donatorów;

17. zwraca się do zainteresowanych państw członkowskich, aby nie opóźniały wymaganego zwiększenia budżetów w celu przestrzegania ponawianych zobowiązań, które podjęły w celu osiągnięcia (bez sztucznych zabiegów księgowych) minimalnej kwoty pomocy na rzecz rozwoju w wysokości 0,56% PNB w 2010 r. i 0,7% PNB w 2015 r. w konkretnym celu przeznaczenia dodatkowych funduszy na skuteczną i większą pomoc na rzecz rozwoju; podkreśla również istotną rolę, jaką odgrywają państwa członkowskie w tej kwestii;

18. zwraca się do Unii Europejskiej, aby uwzględniła fakt, że zwiększenie kwoty pomocy na rzecz rozwoju ma sens jedynie wtedy, gdy towarzyszy mu znaczny wzrost skuteczności pomocy, a także jej jakości, i aby dążyła w związku z tym do uznania takiej poprawy za absolutny priorytet polityki współpracy na rzecz rozwoju każdego państwa członkowskiego oraz zainteresowanych instytucji europejskich;

19. zwraca się do wszystkich państw członkowskich, aby sporządzały co roku dokładny wykaz pomocy przy zachowaniu przejrzystości i rozróżnienia podziału kwot bezpośrednio przyznawanych na pomoc na rzecz rozwoju od kwot przyznawanych na inne inicjatywy, które nie należą bezpośrednio do takiej pomocy, takie jak redukcja zadłużenia, na podstawie wspólnego dokumentu referencyjnego przygotowanego przez Komisję; nalega, aby kwoty te były wyraźnie wyłączone z obliczenia całkowitych wydatków z tytułu pomocy rozwojowej;

20. przyjmuje do wiadomości, że debaty dotyczące inicjatyw, które mogą być uznane za należące do pomocy na rzecz rozwoju, będą kontynuowane w 2007 r. w Komitecie Pomocy na rzecz Rozwoju OECD celem ich zakończenia podczas szczytu wysokiego szczebla w Ghanie na początku 2008 r., i podkreśla determinację do aktywnego uczestnictwa w tych debatach;

21. zwraca się do Komisji o poinformowanie Parlamentu o zasadach przyznawania mandatu pełnionego przez nią w Komitecie Pomocy na rzecz Rozwoju OECD, o stanowisku, które przyjęła w komitecie, oraz o zasadach organizacji i funkcjonowania komitetu;

22. nalega, aby członkowie Komitetu Pomocy na rzecz Rozwoju OECD określili cele na rok 2010 w oparciu o 12 wskaźników ustanowionych w Paryżu – zwłaszcza w odniesieniu do warunkowości, wzajemnej odpowiedzialności i przewidywalności – oraz aby ustanowili skuteczny mechanizm nadzoru;

23. popiera inicjatywę wspólnego programowania zaproponowaną przez Komisję i przejętą przez Radę w odniesieniu do pierwszej grupy 11 krajów AKP, a także Wietnamu i Nikaragui, oraz uważa, że przygotowywane obecnie programowanie dla krajów AKP mogłoby stanowić dobry punkt wyjścia; podkreśla jednak, że należy zadbać, aby inicjatywy pilotażowe nie kolidowały z aktualnymi wspólnymi działaniami w krajach partnerskich (takimi jak strategie wspólnej pomocy), lecz wzmacniały istniejące procesy;

24. odnotowuje i docenia wysiłki Komisji dotyczące opracowania wskaźników wydajności jej działań, ale zauważa także, iż większość wskaźników odnosi się do ocen wewnętrznych, wskaźniki nie dotyczą wparcia budżetowego i programów sektorowych oraz brakuje wskaźników wpływu i trwałości służących ocenie już wdrożonych projektów;

25. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wspólne określenie wskaźników wydajności zorientowanych na wskaźniki MCR, zwłaszcza w odniesieniu do pomocy budżetowej, aby parlamenty krajowe, miejscowe organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz Parlament Europejski mogły śledzić rezultaty pomocy Unii Europejskiej;

26. podkreśla, że wspólne programowanie musi sprzyjać partnerstwu opartemu na podziale zadań między poszczególne kraje i wzajemnej odpowiedzialności;

27. podkreśla, że zarówno rozwiązania w zakresie pomocy, jak i działania handlowe mogą i powinny odgrywać ważną rolę w osiąganiu MCR;

28. zwraca się do Komisji o zbadanie, w jaki sposób można by dokonać przekształcenia sprawiedliwego handlu w trwałą politykę handlową zdolną do stymulowania zrównoważonego handlu północ-południe, oraz o zidentyfikowanie przeszkód w handlu, które najbardziej dotykają najbiedniejszych mieszkańców świata;

29. uznaje znaczenie stabilizacji cen towarów dla krajów rozwijających się i wzywa Komisję do zaproponowania środków w tym zakresie;

30. zwraca się do Komisji o sprecyzowanie, w jakim stopniu kraje beneficjenci i społeczeństwo obywatelskie będzie kontrolować swoją politykę rozwoju i dysponować niezbędnym polem do działań politycznych, w celu przygotowania analizy, oceny i wspólnej polityki strategicznej dla pobudzenia reakcji krajów beneficjentów;

31. uważa, że krajowa i regionalna polityka rozwoju powinna zostać przyjęta demokratycznie przez same kraje beneficjentów i że demokratycznie wybrane parlamenty powinny uważniej śledzić wdrażanie programu;

32. podkreśla znaczenie przejrzystości i walki z korupcją z punktu widzenia skuteczności pomocy; w związku z tym przypomina o zaleceniach zawartych w rezolucji z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie skuteczności pomocy oraz korupcji w krajach rozwijających się[8] i podtrzymuje poparcie dla kampanii „Publish what you pay” (Opublikuj, ile płacisz), domagającej się od przedsiębiorstw wielonarodowych publikowania informacji o płatnościach dokonywanych na rzecz rządów;

33. ponawia swoje zalecenia w sprawie skuteczności pomocy oraz na temat korupcji w krajach rozwijających się i zwraca się do Komisji i Rady o przeznaczenie odpowiedniego odsetka pomocy budżetowej dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego typu „watchdogs”, ustanowienie międzynarodowego systemu czarnych list dla unikania pożyczek bankowych dla skorumpowanych reżimów, wprowadzenie zakazu udzielania zamówień publicznych firmom zaangażowanym w działania korupcyjne w krajach rozwijających się i o wezwanie wszystkich państw członkowskich do ratyfikacji Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji z 2003 r.;

34. przypomina również o znaczeniu właściwego zarządzania i istnienia stabilnego państwa prawa, jak również przejrzystych i przewidywalnych struktur regulacyjnych, prawnych i instytucjonalnych jako warunków koniecznych dla stworzenia klimatu przychylnego dla rozwoju gospodarczego;

35. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o pogłębienie zdecentralizowanej współpracy prowadzonej bezpośrednio z jednostkami lokalnymi w krajach rozwijających się;

36. uważa, że współfinansowanie mogłoby odegrać rolę katalizatora dla funduszy europejskich i sprzyjać w ten sposób powstaniu faktycznie europejskiej polityki współpracy na rzecz rozwoju;

37. przyjmuje do wiadomości propozycję Komisji w sprawie promowania utworzenia elastycznego i trwałego instrumentu realizacji MCR i zwraca się o dalsze szczegóły na temat funkcjonowania takiego instrumentu i zasad zarządzania nim;

38. wyraża ubolewanie – w przeciwieństwie do Komisji – że postępy osiągnięte przez niektóre państwa członkowskie we wdrażaniu zobowiązań zmierzających do stopniowego wprowadzania pomocy niewiązanej[9] na rzecz rozwoju nie są satysfakcjonujące, podczas gdy na mechanizm ten oczekują producenci lokalni oraz ludność Południa, którzy mogliby skutecznie z niego skorzystać, i wzywa państwa członkowskie do stosowania niewiązanej pomocy żywnościowej oraz kierowania jej do krajów najsłabiej rozwiniętych, zgodnie z zaleceniami OECD;

39. wyraża zaniepokojenie faktem, że polityka pomocy budżetowej Unii Europejskiej na rzecz krajów rozwijających się w coraz większym stopniu podlega warunkom międzynarodowych instytucji finansowych, co zmusza te kraje do spełniania warunków Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), aby otrzymać pomoc rozwojową z Unii; uważa, że te scentralizowane uwarunkowania są sprzeczne z polityką krajów beneficjentów w zakresie własności koncepcji rozwojowych;

40. zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby poczyniły kroki zmierzające do dostatecznego informowania podmiotów w krajach beneficjentach, w tym organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w celu ułatwienia im dostępu do oferowanych programów;

41. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o popieranie inicjatyw na rzecz wspólnego rozwoju, rozumianego jako wykorzystanie potencjału, jaki przedstawiają wspólnoty migrantów osiadłe w krajach rozwiniętych, dla rozwoju ich kraju pochodzenia;

42. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o angażowanie w programy na rzecz rozwoju kompetentnych osób z diaspor, które chcą dostarczyć konkretnej pomocy i pracować w kraju pochodzenia, wykorzystując swoje kompetencje na rzecz rozwoju;

43. podkreśla, że do poprawy rzeczywistej pomocy, przekładającej się na konkretne osiągnięcia w terenie, absolutnie konieczne są innowacyjne instrumenty finansowe i dodatkowe zasoby, które nie mogą zastąpić zobowiązań już podjętych w ramach publicznej pomocy na rzecz rozwoju (ODA);

44. przychylnie przyjmuje zdecydowaną wolę Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia innowacyjnych mechanizmów finansowania rozwoju mających na celu zagwarantowanie stałej, skutecznej i przewidywalnej pomocy;

45. podkreśla, że nie należy postrzegać Komisji jako dwudziestego szóstego donatora Unii Europejskiej, ale określić przewagę komparatywną pomocy wspólnotowej; przypomina o znaczeniu dziedzin określonych w konsensusie europejskim, takich jak obecność Unii na świecie, wielkość budżetu na współpracę na rzecz rozwoju, wzmocnienie spójności polityki, promowanie najlepszych praktyk w zakresie rozwoju, upraszczanie procedur koordynacji oraz harmonizacja i promowanie demokracji, praw człowieka itp.; zwraca się do Unii Europejskiej o zajęcie jasnego stanowiska w tej kwestii;

46. zwraca się do parlamentów krajowych państw członkowskich o sprawowanie większej kontroli nad przyznawanymi funduszami i wdrażaniem dwustronnych programów współpracy;

47. wyraża ubolewanie, że inicjatywa dotycząca HIPC (głęboko zadłużone kraje ubogie) nie przyniosła trwałego rozwiązania problemu zadłużenia oraz że sytuacja zadłużenia w większości zainteresowanych krajów nie uległa poprawie, jak wykazało sprawozdanie niezależnej grupy badawczej (IEG) Banku Światowego z marca 2006 r.;

48. przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Norwegii w sprawie zlecenia badania na szczeblu Banku Światowego i Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego kluczowej kwestii bezprawności zadłużenia, i zachęca Unię Europejską i państwa członkowskie do promowania tej inicjatywy na forach międzynarodowych w celu międzynarodowego uznania tej kwestii i przeprowadzenia audytów w sprawie niektórych dwustronnych długów państw członkowskich, mających charakter „długu niegodziwego”, z myślą o ich anulowaniu;

49. ubolewa na tym, że Rada nie jest gotowa do wyasygnowania nowych środków na pomoc i handel w perspektywie finansowej na lata 2007-2013; jest zdania, że takich rozwiązań nie można finansować kosztem innych działań, zmierzających do osiągnięcia MCR; uważa, że byłoby to niespójne i nie do przyjęcia w sytuacji, kiedy nowe instrumenty finansowania oraz nowe kwoty są tak istotne;

50. podkreśla znaczenie inicjatywy „pomoc dla handlu”, pozwalającej krajom rozwijającym się na wzmocnienie zdolności handlowych i wdrożenie porozumień zawartych na forum WTO w celu wyciągnięcia z nich korzyści oraz zwiększenia handlu dzięki ułatwionemu włączaniu się do wymiany międzynarodowej; ponawia w związku z tym swe poparcie dla nowej linii budżetowej „Aid for Trade” (pomoc dla handlu), która wzmacnia zarówno przejrzystość, jak i demokratyczną kontrolę;

51. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, aby wzmocnić koordynację w dziedzinie związanej z handlem współpracy na rzecz rozwoju; podkreśla w tym kontekście zapotrzebowanie na lepsze środki koordynacyjne w odniesieniu ogólnie do donatorów, a w szczególności w terenie; podkreśla stojącą przed Unią Europejską konieczność wzajemnego wzmocnienia swoich wysiłków w dziedzinie pomocy dla rozwoju i wysiłków innych donatorów międzynarodowych;

52. uważa za konieczne udzielenie przez Unię Europejską wsparcia w ramach pomocy cukrowej dla krajów AKP, tak aby kraje te mogły dostosować się do nowych ograniczeń wynikających z reformy europejskiego systemu cukrowego; uważa natomiast, że budżet przyznawany w ramach pomocy na rzecz restrukturyzacji nie może być przyznawany kosztem innych działań prowadzonych w ramach polityki rozwoju Unii, a szczególnie kosztem wydatków na MCR;

53. przypomina Komisji o jej obietnicy w sprawie „Round for Free” (darmowa runda) w WTO dla krajów rozwijających się; apeluje do Komisji i Rady, aby najsłabiej rozwinięte kraje nie padły ofiarą interesów silnych układów handlowych;

54. uznaje dążenie Komisji i krajów AKP do zwiększenia skuteczności poprzez wzmocnienie współpracy regionalnej dzięki umowom o partnerstwie gospodarczym; domaga się w tym kontekście koniecznych gwarancji i realistycznego harmonogramu dla stopniowego i asymetrycznego otwierania handlu, tak aby zapewnić skuteczne pobudzanie wzrostu gospodarczego w krajach AKP przez umowy o partnerstwie gospodarczym;

55. wzywa wszystkie kraje rozwinięte i wszystkie zaawansowane kraje rozwijające się do podążania za wzorem inicjatywy Unii Europejskiej „wszystko oprócz broni” i zagwarantowania najsłabiej rozwiniętym krajom dostępu do rynku, wolnego od podatków i kontyngentów;

56. wskazuje na sprawozdanie Komisji, z którego wynika, że najsłabiej rozwinięte kraje najmniej korzystają z systemu preferencyjnego Unii Europejskiej; apeluje do Komisji o podjęcie nowych rozwiązań umożliwiających najuboższym krajom wykorzystanie preferencji handlowych Unii w optymalny sposób;

57. uważa, że chociaż kwota pomocy finansowej przyznawanej przez Unię Europejską jest wysoka, równie ważne jest podjęcie znaczących reform światowych instytucji finansowych i handlowych w celu uwzględnienia podejścia wielowymiarowego i opartego na prawach;

58. przypomina wyżej wspomnianą rezolucję w sprawie przeglądu strategicznego Międzynarodowego Funduszu Walutowego, w której wezwał państwa członkowskie do pracy na rzecz utworzenia jednolicie głosującej grupy krajów („constituency”) – począwszy od grupy krajów strefy euro – z myślą o zapewnieniu w dalszej perspektywie jednolitej europejskiej reprezentacji, obejmującej prezydencję Rady Ecofin i Komisję Europejską, podlegającej kontroli Parlamentu Europejskiego;

59. zwraca się o przegląd funkcjonowania międzynarodowych instytucji finansowych, poczynając od dostosowania systemu głosowania do aktualnej rzeczywistości, poprzez zwiększenie wagi krajów rozwijających się oraz dokonanie rewizji obecnie niezrównoważonego składu grup krajów;

60. mając na uwadze liczne sprawozdania Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym wspomniane sprawozdanie Sachsa, zwraca się do międzynarodowych instytucji finansowych o zapewnienie, że zrównoważony charakter zadłużenia krajów rozwijających się jest rozumiany jako poziom zadłużenia umożliwiający krajowi realizację MCR bez zwiększania poziomu zadłużenia, i zwraca się do przedstawicieli państw członkowskich w międzynarodowych instytucjach finansowych o opowiedzenie się za taką zmianą tej definicji;

61. przypomina sugestię zawartą we wspomnianej rezolucji w sprawie przeglądu strategicznego Międzynarodowego Funduszu Walutowego, dotyczącą określenia uwarunkowań pomocy i pożyczek z międzynarodowych instytucji finansowych w kontekście ulepszonej współpracy z instytucjami ONZ, i uznaje, że uwarunkowania te w wielu przypadkach miały negatywny wpływ na wskaźniki społeczno-gospodarcze w krajach rozwijających się;

62. proponuje utworzenie grupy roboczej do spraw skuteczności europejskiej pomocy i monitorowania konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju, złożonej z członków Komisji Rozwoju, i zwraca się o uczestnictwo w tej grupie Komisji Europejskiej, państw członkowskich, organizacji pozarządowych zajmujących się rozwojem, przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i związków zawodowych; sugeruje zatem, aby wybrać niektóre kraje do analizy przypadków celem dostarczenia Parlamentowi i Komisji Rozwoju lepszego obrazu wysiłków i ogólnych wyników na szczeblu krajowym;

63. podkreśla, że jest absolutnie konieczne, aby Unia Europejska realizowała bardziej systematycznie politykę charakteryzującą się ogólną spójnością, i przyjmuje z zadowoleniem fakt, że kwestia spójności pomiędzy dziedzinami polityki Unii Europejskiej została zapisana w agendzie prezydencji fińskiej, z którą wiąże duże oczekiwania;

64. podkreśla wagę osiągnięcia spójności między różnymi obszarami polityki Unii Europejskiej, jak również konieczną koordynację i uzupełnianie się działań między Unią Europejską a jej państwami członkowskimi pod kątem skuteczności pomocy, szczególnie na szczeblu lokalnym; uznaje brak spójności za sprzeczny z art. 178 traktatu WE;

65. uważa, że w ramach polityki skutecznej pomocy Unii Europejskiej należy zapewnić spójność pomiędzy wymianą handlową, współpracą na rzecz rozwoju oraz wspólną polityką rolną i rybołówstwa, aby uniknąć bezpośrednich lub pośrednich niekorzystnych skutków dla gospodarki krajów rozwijających się;

66. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

[1] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2006)0063.
[2] Dz.U. C 46 z 24.2.2006, str. 1.
[3] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2005)0445.
[4] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2006)0217.
[5] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2006)0141.
[6] Dz.U. C 33 E z 9.2.2006, str. 311.
[7] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2006)0076.
[8] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2006)0141.
[9] Tzn. nienakładania warunków dotyczących pochodzenia lub warunków dostarczania pomocy.

UZASADNIENIE

W ciągu niecałej minuty temu 11 dzieci umarło właśnie z głodu i ubóstwa. Do jutra rana opuści nas 16 000 dzieci. Witajcie w realnym świecie… Wobec takiego stanu rzeczy oraz z okazji jak dotąd największego spotkania przywódców państw i szefów rządów krajów całego świata, XXI wiek rozpoczął się od bezprecedensowej deklaracji solidarności w historii ludzkości – tzw. Deklaracji Milenijnej na rzecz Rozwoju. Przyjmując tę deklarację zawierającą osiem priorytetowych celów, przywódcy krajów całego świata zobowiązali się do podjęcia wszelkich działań, aby do 2015 r. między innymi zmniejszyć o połowę ubóstwo i skrajne ubóstwo, poprawić stan zdrowia miliardów osób, powstrzymać rozprzestrzenianie się poważnych chorób, takich jak malaria lub HIV/AIDS, i spowolnić degradację środowiska. Był to ważny etap dla UE, która jest głównym światowym donatorem. Był to również ważny etap dla Afryki, której sytuacja społeczna, gospodarcza i po prostu ludzka jest jednogłośnie uznawana za katastrofalną – co w szczególności dotyczy Afryki Subsaharyjskiej.

W 2005 r., przy okazji pierwszej oceny milenijnych celów oraz na podstawie niedostatecznych wyników odnotowanych w ciągu pięciu lat, a także alarmujących perspektyw dla krajów Południa, Unia Europejska podjęła ważne zobowiązania i odgrywała rolę napędową w promowaniu trwałego rozwoju ludzkiego i społecznego podczas posiedzeń G8 i Szczytu Światowego. W tym kontekście UE postanowiła wykonać znaczący gest poprzez przyjęcie Konsensusu europejskiego na rzecz rozwoju i opracowanie nowej strategii dla Afryki, będącej nową nadzieją dla milionów osób. Jeżeli zatem 2005 r. był rokiem znaczących gestów, 2006 powinien być rokiem konkretnego ich wdrażania.

Spośród nowych celów, jakie wyznaczyła sobie Unia w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju, niniejsze sprawozdanie porusza kwestię rzeczywistej pomocy europejskiej na rzecz krajów Południa. Ma ona stanowić niezbędne ulepszenie, od którego każdy z nas oczekuje, że pozwoli osiągnąć znaczne postępy na drodze do realizacji celów milenijnych. Trzy komunikaty Komisji Europejskiej, które stanowią pakiet w sprawie skuteczności pomocy, są pierwszym konkretnym etapem procesu rozpoczętego na nowej drodze. Ponadto po raz pierwszy Komisja zmierza do strategicznego planowania nie tylko pomocy przez nią świadczonej i/lub zarządzanej, lecz również pomocy dwustronnej świadczonej przez państwa członkowskie, które nadal odgrywają znaczną rolę w dziedzinie współpracy.

Chociaż trzy komunikaty rzeczywiście traktują w sposób priorytetowy kwestię poprawy skuteczności, należy jednak stwierdzić, że nie mówią nic o sposobie oceny oczekiwanych postępów w dziedzinie skuteczności ani o środkach, które pozwolą UE na realizację jej ambitnych założeń, podczas gdy w tym samym czasie stwierdza się między innymi, że pomimo podjętych zobowiązań państwa członkowskie Unii Europejskiej zaliczyły do pomocy na rzecz rozwoju w 2005 r. szereg inicjatyw, które budzą wątpliwości – poza głównymi zasadami zawartymi w Konsensusie europejskim na rzecz rozwoju – co do ich rzeczywistej przynależności do tego, co racjonalnie chcemy uważać za współpracę na rzecz rozwoju w zazwyczaj przyjmowanym jej znaczeniu, tj. solidarnego działania przejawiającego się w konkretnych czynach bezpośrednio sprzyjających najbiedniejszej ludności planety. Poza zjawiskiem sztucznego zawyżania kwoty pomocy na rzecz rozwoju rzeczywiście przekazanej na konkretne działania polityki rozwoju, należy również stwierdzić, że znaczna część pomocy przyznanej przez wszystkie państwa członkowskie UE nie dociera bezpośrednio do ludności krajów Południa, do której jest skierowana, bądź dlatego, że przyznawana pomoc jest mniejsza, niż pomoc obiecana, i że programowanie jest niedostosowane lub zasady przyznawania pomocy – nieadekwatne, bądź też z powodu nadmiernych kosztów zarządzania lub korupcji. Wszystkie te elementy prowadzą do konkretnych wątpliwości co do sposobu, w jaki mamy współpracować, i zachęca do poważnego potraktowania innych podstawowych pytań, na przykład dotyczących kosztów transakcji nałożonych na beneficjentów pomocy europejskiej, koordynacji różnych programów współpracy Unii, harmonizacji procedur i systemów pomocy, komplementarności różnych prowadzonych działań, spójności między różnymi dziedzinami polityki Unii Europejskiej, pomocy niezwiązanej na rzecz rozwoju dla producentów lokalnych i ludności Południa lub wspólnego programowania i terminów. W tej ostatniej kwestii należy zauważyć, że przyszłe negocjacje umów o partnerstwie gospodarczym w ramach 10. EFR będą pierwszym testem pozwalającym ocenić wdrażanie wspólnego programowania. Odpowiedź na te pytania będzie również wymagała odpowiedzi na pytanie, czy w kwestii rozwoju UE powinna w przyszłości być traktowana jako 26. państwo członkowskie czy jako organ koordynacyjny.

Jak powszechnie wiadomo, perspektywy finansowe przyjęte przez Radę Europejską w dniu 19 grudnia 2005 r. nie gwarantują odpowiednich funduszy, aby odpowiedzieć na oczekiwania nowych umów zawieranych z krajami partnerskimi, a Rada nie jest skłonna uwzględnić nowych środków na działania na rzecz rozwoju w puli środków na lata 2007-2013. Tymczasem potrzebne są znaczne fundusze, a finansowanie nowych środków podjętych w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju nie może odbywać się kosztem innych niezbędnych działań, aby osiągnąć milenijne cele. Również w tym przypadku należy zadać pytanie o skuteczność wobec przepaści, która dzieli zobowiązania Unii od środków, które oferuje, aby je wypełnić.

W tym względzie zawsze będziemy podkreślać konieczność przestrzegania zobowiązania do osiągnięcia minimalnego wspólnego celu w wysokości 0,7% PKB wszystkich państw członkowskich UE w konkretnym celu przeznaczenia dodatkowych funduszy na skuteczną i większą pomoc na rzecz rozwoju. Ponadto należy obecnie pilnie nie tylko rozwijać innowacyjne instrumenty finansowania, lecz również bardzo konkretnie wdrożyć zobowiązania podjęte w maju 2005 r. i przestrzegać ich, przy czym 90% dodatkowych wysiłków mają podjąć państwa członkowskie. W tym kontekście skuteczność koordynacji pomocy wydaje się ważniejsza niż kiedykolwiek indziej, jeżeli chcemy, aby UE wykorzystała pozycję głównego donatora, aby znacznie przyczynić się do transformacji świata przy poszanowaniu wartości, których broni, i celów, które realizuje w dziedzinie trwałego rozwoju i globalnego postępu dla wszystkich.

Poprawa skuteczności naszej pomocy obejmuje w nieunikniony sposób również stosowanie metod lepiej odpowiadających potrzebom wyrażonym przez kraje rozwijające się poprzez dostosowanie pomocy do strategii krajowych, instytucji i procedur beneficjentów lub poprzez stosowanie nowych zasad pomocy, na przykład pomocy technicznej oraz ogólnego i sektorowego wsparcia budżetowego. Nie ulega wątpliwości, że aby zapewnić optymalny podział przyznanej pomocy, beneficjenci muszą przedstawić wiarygodne mechanizmy struktur demokratycznych, czyli potwierdzić zdolność do dobrego zarządzania wsparciem finansowym. Niemniej jednak wymóg ten sam wymaga wsparcia (na przykład w kwestii walki z korupcją) i dotyczy wszystkich partnerów (wzajemna odpowiedzialność), tj. również donatorów. Jeżeli Unia Europejska ocenia systemy i procedury jako zbyt mało wiarygodne, mogłaby z pewnością przyjąć środki niezbędne do ich wzmocnienia, zamiast szkodzić im, tworząc szkodliwe struktury równoległe. Zazwyczaj kraje partnerskie łatwo akceptują fakt, że wzmocnienie własnych możliwości przy pomocy donatorów stanowi zasadniczy element ich rozwoju. Niemniej jednak miejscowi partnerzy przejawiają pewnego rodzaju dystans wobec angażowania krajów będących beneficjentami, które ich zdaniem napotykają coraz większe trudności przy wykorzystaniu strategii i programów dla nich przeznaczonych. Sytuacja ta pokazuje również bez wątpienia, jak wiele wysiłków należy jeszcze podjąć w celu poprawienia skuteczności naszej pomocy.

Niniejsze sprawozdanie nie byłoby kompletne bez uwzględnienia kwestii poprawy skuteczności pomocy wobec niezbędnej roli instytucji finansowych i organizacji międzynarodowych (Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, banki regionalne itp.) w tej dziedzinie. Sprawozdawca zwraca się do Unii Europejskiej o wyraźne określenie stanowiska co do tego, czy w kwestii rozwoju Komisja powinna zostać uznana za 26. państwo członkowskie czy za organ koordynacyjny.

Rok 2005 można nazwać rokiem wielkich obietnic istotnej poprawy losu miliardów osób żyjących w najbiedniejszych krajach naszej planety. Jeżeli chcemy być dumni z tego, że jesteśmy Europejczykami, musimy jeszcze sprawić, aby rok 2006 stał się rokiem spełnionych obietnic.

OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (13.7.2006)

dla Komisji Rozwoju

na temat „Szersza współpraca, lepsza współpraca: pakiet 2006 w sprawie skuteczności pomocy UE”
(2006/2208(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Margrietus van den Berg

WSKAZÓWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Rozwoju, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących sugestii:

1. podkreśla, że zarówno rozwiązania w zakresie pomocy, jak i działania handlowe mogą i powinny odgrywać ważną rolę w osiąganiu Milenijnych Celów Rozwoju (MCR);

2. podkreśla znaczenie wzmacniania oferty handlu; stwierdza w związku z tym, że zdolność handlowa krajów rozwijających się musi przewidzieć zwiększenie wpływu pomocy na zmniejszenie ubóstwa w celu zrealizowania MCR;

3. ubolewa na tym, że Rada nie jest gotowa do wyasygnowania nowych środków na pomoc i handel w perspektywie finansowej na lata 2007-2013; jest zdania, że takich rozwiązań nie można finansować kosztem innych działań, zmierzających do osiągnięcia MCR; uważa, że byłoby to niespójne i nie do przyjęcia w sytuacji, kiedy nowe instrumenty finansowania oraz nowe kwoty są tak istotne;

4. podkreśla znaczenie inicjatywy „pomoc dla handlu”, pozwalającej krajom rozwijającym się na wzmocnienie zdolności handlowych i wdrożenie porozumień zawartych na forum WTO w celu wyciągnięcia z nich korzyści oraz zwiększenia handlu, dzięki ułatwionemu włączaniu się do wymiany międzynarodowej; ponawia w związku z tym swe poparcie dla nowej linii budżetowej „Aid for Trade” (pomoc dla handlu), która wzmacnia zarówno przejrzystość jak i demokratyczną kontrolę;

5. przychylnie przyjmuje zdecydowaną wolę UE w sprawie ustanowienia innowacyjnych mechanizmów finansowania rozwoju mających na celu zagwarantowanie stałej, skutecznej i przewidywalnej pomocy;

6. uznaje znaczenie stabilizacji cen towarów dla krajów rozwijających się i wzywa Komisję do zaproponowania środków w tym zakresie;

7. podkreśla wagę osiągnięcia spójności między różnymi obszarami polityki UE, jak również konieczną koordynację i uzupełnianie się działań między Unią Europejską a jej państwami członkowskimi pod kątem skuteczności pomocy, szczególnie na szczeblu lokalnym; uznaje brak spójności za sprzeczny z art. 178 traktatu WE;

8. podkreśla w szczególności, że otwieraniu handlu muszą towarzyszyć środki wsparcia w zakresie prawodawstwa środowiskowego, aby uniknąć zanieczyszczenia na dużą skalę, a także degradacji podstawowych ekosystemów, od których zależy utrzymanie ubogich;

9. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, aby wzmocnić koordynację w dziedzinie związanej z handlem współpracy na rzecz rozwoju; podkreśla w tym kontekście zapotrzebowanie na lepsze środki koordynacyjne w odniesieniu ogólnie do donatorów, a w szczególności w terenie; podkreśla stojącą przed Unią Europejską konieczność wzajemnego wzmocnienia swoich wysiłków w dziedzinie pomocy dla rozwoju i wysiłków innych donatorów międzynarodowych;

10. uważa za konieczne udzielenie przez UE wsparcia w ramach pomocy cukrowej dla krajów AKP, tak aby kraje te mogły dostosować się do nowych ograniczeń wynikających z reformy europejskiego systemu cukrowego; uważa natomiast, że budżet przyznawany w ramach pomocy na rzecz restrukturyzacji nie może być przyznawany kosztem innych działań prowadzonych w ramach polityki rozwoju UE, a szczególnie kosztem wydatków na MCR;

11. podkreśla znaczenie przejrzystości i zwalczania korupcji dla osiągnięcia skuteczności pomocy; korupcja istotnie stanowi poważną przeszkodę dla mobilizacji i skutecznego przydzielania środków przeznaczonych na umożliwienie trwałego rozwoju gospodarczego; w związku z tym przypomina o zaleceniach PE zawartych w rezolucji z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie skuteczności pomocy oraz korupcji w krajach rozwijających się[1];

12. przypomina również o znaczeniu właściwego zarządzania i istnienia stabilnego państwa prawa, jak również przejrzystych i przewidywalnych struktur regulacyjnych, prawnych i instytucjonalnych, jako warunków koniecznych dla stworzenia klimatu przychylnego dla rozwoju gospodarczego;

13. przypomina Komisji o jej obietnicy w sprawie „Round for Free” (darmowa runda) w WTO dla krajów rozwijających się; apeluje do Komisji i Rady o dołożenie wszelkich starań, aby najsłabiej rozwinięte kraje nie padły ofiarą interesów silnych układów handlowych;

14. uznaje dążenie Komisji i krajów AKP do zwiększenia skuteczności poprzez wzmocnienie współpracy regionalnej dzięki umowom o partnerstwie gospodarczym; domaga się w tym kontekście koniecznych gwarancji i realistycznego harmonogramu dla stopniowego i asymetrycznego otwierania handlu, tak aby zapewnić skuteczne pobudzanie wzrostu gospodarczego w krajach AKP przez umowy o partnerstwie gospodarczym;

15. podkreśla, że dzięki ambitnym celom, jakie sobie wyznaczyła, np. stopniowemu znoszeniu subwencji dla rolnictwa do 2013 r., WTO umożliwia w ramach międzynarodowych negocjacji handlowych stworzenie warunków dla rozwoju i kontrolowanej globalizacji zgodnie z rundą z Ad-Dauhy;

16. wzywa wszystkie kraje rozwinięte i wszystkie zaawansowane kraje rozwijające się do podążania za wzorem inicjatywy UE „wszystko oprócz broni” i zagwarantowania najsłabiej rozwiniętym krajom dostępu do rynku, wolnego od podatków i kontyngentów;

17. wskazuje na sprawozdanie Komisji, z którego wynika, że najsłabiej rozwinięte kraje najmniej korzystają z systemu preferencyjnego UE; apeluje do Komisji o podjęcie nowych rozwiązań umożliwiających najuboższym krajom wykorzystanie preferencji handlowych UE w optymalny sposób.

PROCEDURA

Tytuł	Szersza współpraca, lepsza współpraca: pakiet 2006 w sprawie skuteczności pomocy UE
Numer procedury	2006/2208(INI)
Komisja przedmiotowo właściwa	DEVE
Opinia wydana przez Data ogłoszenia na posiedzeniu	INTA 7.9.2006
Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca komisji opiniodawczej Data powołania	Margrietus van den Berg 19.4.2006
Zastępca sprawozdawcy komisji opiniodawczej
Rozpatrzenie w komisji	29.5.2006	19.6.2006
Data przyjęcia	12.7.2006
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:		25 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Francisco Assis, Jean-Pierre Audy, Enrique Barón Crespo, Daniel Caspary, Giulietto Chiesa, Christofer Fjellner, Béla Glattfelder, Jacky Henin, Syed Kamall, Sajjad Karim, Alain Lipietz, Helmuth Markov, Javier Moreno Sánchez, Georgios Papastamkos, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Bogusław Rogalski, Peter Šťastný, Robert Sturdy, Gianluca Susta, Johan Van Hecke, Zbigniew Zaleski
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Margrietus van den Berg, Elisa Ferreira, Eugenijus Maldeikis, Antolín Sánchez Presedo, Mauro Zani
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)	...

[1] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2006)0141.

PROCEDURA

Tytuł

Szersza współpraca, lepsza współpraca: pakiet 2006 w sprawie skuteczności pomocy UE

Numer procedury

2006/2208(INI)

Komisja przedmiotowo właściwa
Data ogłoszenia wydania zgody na posiedzeniu

DEVE
7.9.2006

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
Data ogłoszenia na posiedzeniu

AFET
7.9.2006

INTA
7.9.2006

BUDG
7.9.2006

Opinia niewydana
Data wydania decyzji

AFET
29.8.2006

BUDG
6.9.2006

Ściślejsza współpraca
Data ogłoszenia na posiedzeniu

Sprawozdawca(y)
Data powołania

Alain Hutchinson
21.3.2006

Poprzedni sprawozdawca(y)

Rozpatrzenie w komisji

11.7.2006

28.8.2006

Data przyjęcia

28.8.2006

Wynik głosowania końcowego

–:

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Margrete Auken, Alessandro Battilocchio, Thierry Cornillet, Nirj Deva, Alexandra Dobolyi, Fernando Fernández Martín, Michael Gahler, Filip Andrzej Kaczmarek, Ģirts Valdis Kristovskis, Miguel Angel Martínez Martínez, Luisa Morgantini, Horst Posdorf, Pierre Schapira, Frithjof Schmidt, Jürgen Schröder, Feleknas Uca

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

John Bowis, Milan Gaľa, Ana Maria Gomes, Alain Hutchinson, Jan Jerzy Kułakowski, Bernard Lehideux, Manolis Mavrommatis, Miloslav Ransdorf, Karin Scheele, Anders Wijkman, Zbigniew Zaleski

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Data złożenia

12.9.2006

Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności