SPRAWOZDANIE w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską

5.2.2007 - (COM(2006)0188 – C6‑0169/2006 –2006/0062 (CNS)) - *

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
Sprawozdawca: Maria da Assunção Esteves

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską

(COM (2006)0188 – C6‑0169/2006 –2006/0062 (CNS))

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM (2006)0188)[1],

–   uwzględniając art. 62 ust. 2 litera b) punktatory i) i ii) oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6‑0169/2006),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A6‑0029/2007),

1.  zatwierdza zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz parlamentowi Federacji Rosyjskiej.

• [1]  Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.

UZASADNIENIE

1. Umowa: historia i powody

1.1. Historia

Decyzję o zawarciu umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między Wspólnotą Europejską i Rosją podjęto na szczycie w Sankt Petersburgu w maju 2003 r., na którym Rosja i Unia Europejska zobowiązały się również do zbadania warunków wprowadzenia ruchu bezwizowego w perspektywie długoterminowej. Na wspomnianym szczycie obie strony wykazały chęć wzmocnienia wzajemnych stosunków opierając się na utworzeniu czterech „wspólnych obszarów”, w tym wspólnego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Negocjacje z Federacją Rosyjską w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz rozpoczęte zostały w Brukseli w dniach 20-21 października 2004 r. Negocjacje wizowe prowadzone były równolegle z negocjacjami w sprawie porozumienia o readmisji nielegalnych imigrantów, które trwały od stycznia 2003 r. Zawarcie dwóch umów: w zakresie wiz oraz readmisji jest tak naprawdę jednym z nielicznych postępów osiągniętych do dnia dzisiejszego w realizacji omawianego wspólnego obszaru. Oficjalne podpisanie pełnego tekstu obu umów miało miejsce w Moskwie dnia 4 kwietnia 2006 r. Jako że umowa w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz i umowa o readmisji są ze sobą związane, obie powinny zostać podpisane, zawarte i wejść w życie jednocześnie. Umowy te świadczą o logice wzajemnej kompensacji politycznej.

Do dnia dzisiejszego Unia Europejska rozpoczęła negocjacje z Rosją, Ukrainą, Marokiem i Chinami w celu ustanowienia łatwiejszego systemu przyznawania wiz. Dnia 15 listopada br. Rada zezwoliła również na rozpoczęcie negocjacji z krajami Bałkanów Zachodnich (Macedonią, Bośnią i Hercegowiną, Czarnogórą oraz Serbią), które powinny zostać zakończone do czerwca 2007 r. Porozumienie z Rosją jest pierwszą z zawartych umów. Umowy te skierowane są ogólnie na strategię wzmocnienia związków z krajami sąsiadującymi (za wyjątkiem Chin, w przypadku których celem umowy jest turystyka) i mają na celu realizację „wspólnej przestrzeni europejskiej”.

Stosunki Unii Europejskiej z Rosją przeżywają fazę kluczową. Pojawieniu się nowego porozumienia o partnerstwie po 2007 r. towarzyszy obawa dotycząca sytuacji w zakresie praw człowieka w Rosji. Obecna, niezbyt ambitna umowa o ułatwieniach w wydawaniu wiz jest przykładem całkowicie pragmatycznego sposobu, w jaki stosunki te rozwijają się. Jednak ramy współpracy UE-Rosja nie mogą działać bez zasady warunkowości, która charakteryzuje politykę sąsiedztwa, a która praktycznie nie istniała w umowie o partnerstwie i współpracy z 1997 r. Ceł długoterminowy, polegający na ustanowieniu ruchu bezwizowego między oboma terytoriami, nie zostanie osiągnięty bez przestrzegania przez obie strony podstawowych zasad państwa prawa i demokracji.

1. 2. Powody

Umowa o ułatwieniach w wydawaniu wiz między Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską sprzyja przepływowi osób i kontaktom między narodami. Stanowi ona praktyczny wyraz współpracy i dobrego sąsiedztwa zaczerpnięty z projektu wspólnego europejskiego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

Celem tych działań jest ograniczenie biurokracji oraz ułatwianie wydawania wiz krótkoterminowych dla pewnych kategorii obywateli Unii Europejskiej i Federacji Rosyjskiej (bliska rodzina, przedsiębiorcy, członkowie delegacji oficjalnych, studenci, uczestnicy wydarzeń naukowych, kulturalnych i sportowych, dziennikarze, osoby odwiedzające cmentarze wojskowe i cywilne oraz kierowcy pracujący w ramach międzynarodowego przewozu towarów i osób).

Wartość umowy zawiera się przede wszystkim w fakcie, iż otwiera ona drogę ku lepszej komunikacji między Unią Europejską i Federacją Rosyjską, sprzyja spotkaniu kultur i przyczynia się do tworzenia szerszej Europy. Sprzyja zaufaniu i dialogowi i promuje coraz bardziej ludzką i intensywną wymianę między dwoma obszarami.

2. Rola Parlamentu Europejskiego

Rzeczą niezrozumiałą jest, że Parlament Europejski miałby pełnić jedynie rolę obserwatora w procesie zawierania umów międzynarodowych. W rzeczywistości bowiem konsultacje z Parlamentem odbywają się dopiero wtedy, kiedy nie jest już możliwe wprowadzanie poprawek do treści umowy ani sprzeciwienie się jej zawarciu. Faktem jest, że art. 300 Traktatu WE przewiduje pewne kompetencje konsultacyjne Parlamentu w tym zakresie, niemniej jednak Rada i Komisja powinny regularnie przekazywać informacje Parlamentowi od początku negocjacji: istnieje bowiem obowiązek lojalnej współpracy (art. 10 Traktatu), który kieruje nie tylko stosunkami państw członkowskich z instytucjami wspólnotowymi, lecz także stosunkami między samymi instytucjami. Parlament Europejski w dalszym ciągu będzie wzywał Radę i Komisję do spełniania obowiązku informowania o kolejnych umowach zawieranych przez Unię Europejską z krajami trzecimi.

Parlament wyraża zadowolenie z wprowadzenia w niedalekiej przyszłości „Wspólnotowego kodeksu wizowego” (projekt rozporządzenia Parlamentu i Rady, COM (2006)403), który poddany zostaje procedurze współdecydowania i którego podstawowe zasady przestrzegane będą we wszystkich poszczególnych umowach o ułatwianiu wydawania wiz.

Temat umów międzynarodowych oraz złożona dziedzina migracji z nimi związana wymaga podstawy demokratycznej dla europejskiego procesu decyzyjnego. Również traktat konstytucyjny nada polityce zewnętrznej Unii niezbędny jednolity, spójny i kompetentny kształt decyzji parlamentarnej.

3. Warunki, w jakich zawierana była umowa i związane z nią problemy

3.1. Powodzenie umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz wymaga stworzenia rzeczywistych warunków wzajemności. Parlament Europejski wyraża pewne obawy co do weryfikacji tych warunków w umowie.

3.1.2. Parlament przypomina o skomplikowanych procedurach obowiązkowej rejestracji, którym poddawane są wszystkie wizy rosyjskie, utrudniając podróże do i wewnątrz Rosji. Parlament nakłania ministrów sprawiedliwości i spraw zagranicznych Rosji i Unii Europejskiej do dodatkowych wysiłków w celu zagwarantowania równowagi i wzajemności oraz do informowania go o podejmowanych inicjatywach i dokonanych postępach w tym kierunku. Umowa o ułatwieniach w wydawaniu wiz nie odniesienie prawdziwego skutku użytecznego dopóki obowiązywać będą złożone procedury rejestracji wymagane obecnie przez władze rosyjskie.

Prezydencja austriacka poinformowała Parlament, że już rozpoczęto negocjacje na temat uproszczenia procedur, a nawet przygotowano poprawki legislacyjne po stronie Federacji Rosyjskiej, lecz Parlament nie uzyskał jeszcze informacji o jakichkolwiek konkretnych wynikach. Parlament Europejski musi być regularnie informowany przez Komisję i Radę o postępach poczynionych w tej dziedzinie.

3.1.3. Parlament Europejski uważa za niewłaściwe, iż podróż do niektórych regionów Rosji, takich jak Republika Czeczenii oraz części Rosji Wschodniej i Syberia, uzależniona jest od udzielenia dodatkowego zezwolenia lub w zamian za uiszczenie dodatkowej opłaty, podczas gdy wiza wspólnotowa Schengen upoważnia do podróżowania bez ograniczeń; podkreśla potrzebę wzmocnienia konsultacji między stronami w celu ułatwienia dostępu dziennikarzy i organizacji pozarządowych do Republiki Czeczenii; zauważa istnienie trudności, na jakie napotykają w ostatnich latach dziennikarze, osoby duchowne, zagraniczni misjonarze i członkowie organizacji społeczeństwa obywatelskiego w otrzymaniu i przedłużeniu wiz rosyjskich; wyraża nadzieję, że skuteczność niniejszej umowy położy kres wspomnianym trudnościom.

3.1.4. Parlament Europejski sugeruje, aby zakwestionować zasadę posiadania zaproszenia wymaganego do podróży z Unii Europejskiej do Rosji oraz aby uczynić to także w wyjątkowych przypadkach państw członkowskich Unii, które zasadę tę stosują. Zaproszenia nie przynoszą żadnej wartości dodanej zjawisku przepływu osób i sprzyjają korupcji. Parlament wskazuje także, że nie ma sensu wykluczanie z umowy turystów, którzy do tej pory nie mieli problemów wizowych.

3.1.5. Parlament wyraża ubolewanie z powodu, że art. 5 ust. 1 a) umowy - wydawanie wiz wielokrotnego przekraczania granicy - nie obejmuje posłów do Parlamentu Europejskiego, których status przewidziany w Traktatach zapewnia im te same przywileje i immunitet, jakie gwarantowane są posłom do parlamentów krajowych. Kierując się tą samą logiką, Parlament wyraża ubolewanie z faktu, że do art. 11 - paszporty dyplomatyczne - nie wpisano unijnego laissez-passer, z jakiego korzystają posłowie do Parlamentu Europejskiego.

3.1.6. Unia Europejska musi wzmocnić dialog z Rosją w sprawie przystosowania rosyjskiej polityki w zakresie wiz do polityki Unii Europejskiej. Parlament zwraca się do Komisji o dostarczenie władzom rosyjskim niezbędnej ekspertyzy, tak by Rosja mogła wypracować prawdziwe warunki wzajemności w wydawaniu wiz.

3.2. Polityka unijna zmierzająca do ułatwień w wydawaniu wiz, sprzyjając komunikacji w stosunkach sąsiedzkich i ułatwiając dostęp obywateli krajów trzecich do terytorium Unii, jedynie wtedy stanie się polityką spójną, gdy rozpatrywane będą aspekty wewnętrzne i zewnętrzne. Parlament Europejski przypomina, że wprowadzenie w tym kontekście „Wspólnotowego kodeksu wizowego” będzie bardzo pozytywne. Wspomniany „Kodeks” nie miał jednak wpływu na umowę z Rosją o ułatwieniach w wydawaniu wiz.

Ważne jest, aby w chwili zawierania umów międzynarodowych Komisja i Rada brały pod uwagę obowiązujące ustawodawstwo wspólnotowe oraz ustawodawstwo, które jest w trakcie opracowywania.

3.2.1. Parlament przypomina zatem, że COREPER przyjął w dniu 20 grudnia 2005 r. „wspólne podejście do polityki wizowej UE”, w którym określono kryteria zawierania umów o ułatwieniach w wydawaniu wiz, takie jak cele polityki zewnętrznej, wcześniejsze istnienie umowy o readmisji, wykonywanie już istniejących umów dwustronnych, kwestie związane z bezpieczeństwem, ruchy migracyjne. Parlament nie posiada informacji, czy Komisja i Rada dokonały tej oceny w przypadku umowy UE-Rosja. Zwraca się zatem do Komisji o poinformowanie go o wynikach oceny sporządzonej w celu zawarcia omawianej umowy. Podkreśla także, iż musi być informowany o ww. ocenie przy okazji wszystkich umów o ułatwieniach w wydawaniu wiz zawieranych w przyszłości przez Unię Europejską z krajami trzecimi.

3.3. Również warunkowość musi być kluczowym elementem polityki zewnętrznej Unii w zakresie wiz.

3.3.1. Stosunki Unii Europejskiej z Rosją powinny podlegać zasadzie warunkowości na wzór europejskiej polityki sąsiedztwa. Zgodnie z tą zasadą nie można wprowadzać ułatwień w wydawaniu wiz ani zniesienia wiz, jeżeli nie są przestrzegane zasady demokracji i państwa prawa.

3.3.2. Wbrew najnowszemu stanowisku Parlamentu Europejskiego w sprawie negocjacji o zawierania umów międzynarodowych z krajami trzecimi, umowa o ułatwieniach w wydawaniu wiz z Rosją nie zawiera wzajemnej „klauzuli praw człowieka i demokracji”, której złamanie może prowadzić do zawieszenia, a nawet zerwania umowy.

Parlament przypomina, że w pkt. 8 rezolucji w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską (2005/2057(INI)), określa on, że „klauzula dotycząca praw człowieka i demokracji powinna zostać rozszerzona na wszystkie nowe umowy zawierane przez Unię Europejską z państwami trzecimi, zarówno uprzemysłowionymi, jak i rozwijającymi się, a także na umowy sektorowe, wymianę handlową, pomoc techniczną lub finansową, podobnie jak uczyniono to wobec krajów AKP”.

3.3.3. Również cel długoterminowy związany ze zwolnieniem z obowiązku wizowego przepływu osób między Unią Europejską i Rosją powinien podlegać tej samej zasadzie warunkowości, jaka właściwa jest umowom sąsiedzkim zawartym przez UE z krajami trzecimi. Chociaż Rosja nie została włączona do omawianej polityki, już w komunikacie w sprawie stosunków z Rosją (COM(2004)106) Komisja twierdziła, że kroki podejmowane w tej dziedzinie „powinny być spójne z unijną polityką sąsiedztwa i zawierać jej odpowiednie elementy”.

Tę samą zasadę odnaleźć można w rozporządzeniu (WE) nr 539/2001 Rady, które wskazuje metodę opartą na spójności regionalnej dla polityki w zakresie ruchu bezwizowego między Unią Europejską i krajami trzecimi.

OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych (31.1.2007)

dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską
(COM(2006)0188 – C6‑0169/2006 – 2006/0062(CNS))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Ari Vatanen

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Sprawozdawca uważa, że zawarcie umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską jednocześnie z umową o readmisji stanowi krok naprzód w kierunku ustanowienia wspólnego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w ramach strategicznego partnerstwa pomiędzy UE i Rosją.

Umowa jest korzystna zarówno dla UE, jak i Rosji, w szczególności w związku z zasadą wzajemności, na jakiej umowa jest oparta oraz faktem, że wprowadza ona prawnie wiążące zasady w wielu dziedzinach, między innymi dotyczące trwania procedur rozpatrywania wniosków wizowych. Umowa ogranicza ponadto liczbę wymaganych dokumentów potwierdzających cel podróży, przewiduje wyrównanie opłat wizowych i ustanawia uproszczone kryteria wydawania wiz wielokrotnego wjazdu dla szerokiej grupy obywateli, w tym studentów, dyplomatów, biznesmenów oraz dziennikarzy.

Sprawozdawca uważa jednak, że należy rozszerzyć zakres umowy tak, aby obejmował on istotne kwestie takie jak odmowy wydania wizy, uznanie dokumentów podróży, udokumentowanie posiadania wystarczających środków na utrzymanie oraz odmowa wjazdu i wydalenie. Wyraża nadzieję, że kwestie te zostaną poruszone na posiedzeniu Wspólnego Komitetu ds. Zarządzania Umową.

Z uwagi na złożoność kwestii wizowych pomiędzy UE a Federacją Rosyjską, w tym kwestii wydalania dziennikarzy, sprawozdawca proponuje ustanowienie rzecznika, do którego obywatele kierowaliby skargi w sprawie decyzji wizowych i który przewodniczyłby Wspólnemu Komitetowi.

Dwie najpoważniejsze przeszkody utrudniające wjazd do Rosji i przemieszczanie się na jej terenie to wymóg posiadania zaproszenia oraz obciążenie kłopotliwymi obowiązkowymi procedurami rejestracji, którym podlegają wszystkie rodzaje rosyjskich wiz. Szczególne wysiłki konieczne są zarówno ze strony Rosji, jak i UE celem znalezienia odpowiedniego rozwiązania pozwalającego faktycznie ułatwić przepływ osób między krajami.

Należy również zwrócić uwagę na trudności, jakie napotykają zagraniczni dziennikarze, księża, misjonarze i członkowie organizacji społecznych w zakresie uzyskiwania i odnawiania wiz wjazdowych do Rosji w ostatnich latach. W tym kontekście wyróżnia się zwłaszcza odmowa władz rosyjskich odnowienia akredytacji i wizy pracowniczej Bertowi Sundströmowi, korespondentowi szwedzkiej telewizji publicznej SVT, co zmusiło go do powrotu do Sztokholmu w dniu 3 września 2005 r.

Ponadto uważa za wysoce niestosowne, aby podróżowanie do niektórych regionów Rosji, w szczególności do Republiki Czeczenii oraz części Wschodniej Rosji i Syberii, wymagało dodatkowego pozwolenia lub dodatkowych opłat, podczas gdy wiza UE Schengen umożliwia podróżowanie bez ograniczeń. Sprawozdawca wyraża przekonanie, że w szczególności decyzja rosyjskiej Federalnej Służby Bezpieczeństwa w sprawie ustanowienia strefy nadgranicznej w stylu radzieckim z ograniczonym wstępem dla cudzoziemców po podpisaniu umowy o ułatwieniach wizowych jest sprzeczne z duchem tej umowy.

Sprawozdawca wyraża ponadto zaniepokojenie, że umowa może zostać wykorzystana jako pośredni wyraz uznania dla tendencji separatystycznych, naruszających integralność terytorialną Gruzji. Jest zdania, że umowa nie powinna automatycznie obejmować rezydentów Osetii Południowej i Abchazji posiadających obywatelstwo rosyjskie i wzywa UE oraz stronę rosyjską do poważnego rozważenia tej kwestii.

Przypomina ponadto, że wspólne podejście do opracowania europejskiej polityki w zakresie ułatwień wizowych przyjęte przez państwa członkowskie i Komisję w grudniu 2005 r. określiło pewne kryteria podlegające ocenie przed rozpoczęciem negocjacji w sprawie ułatwień wizowych z państwami trzecimi. Za jeden z najważniejszych wymogów uznano obowiązywanie lub prowadzenie czynnych negocjacji dotyczących umowy o readmisji. Jednak w przypadku Rosji procedura ta nie została zastosowana.

W ramach wspólnego podejścia do kwestii ułatwień wizowych niektóre kraje zdefiniowano jako kraje, z którymi UE łączą szczególne stosunki, dotyczy to zwłaszcza krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów do przystąpienia do UE oraz krajów objętych europejską strategią sąsiedztwa. Sprawozdawca wyraża szczególne zadowolenie w związku z postępem w sprawie ułatwień wizowych wobec Ukrainy, z którą negocjacje w sprawie umowy zapoczątkowano w październiku, jak również wobec Albanii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry i Serbii, dla których mandaty negocjacyjne przyjęto w listopadzie. Sprawozdawca podkreśla jednak, że celem jest wprowadzenie ruchu bezwizowego.

Sprawozdawca wyraża wreszcie przekonanie, że cel w postaci wprowadzenia ruchu bezwizowego z Rosją powinien być realizowany w świetle rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001, które stanowi, że odstąpienie od obowiązku wizowego powinno podlegać dokładnej ocenie z uwzględnieniem szeregu kryteriów, między innymi nielegalnej imigracji, polityki społecznej i bezpieczeństwa oraz stosunków zewnętrznych UE z państwami trzecimi, z uwzględnieniem skutków spójności regionalnej i zasady wzajemności.

Komisja Spraw Zagranicznych zwraca się jednak do Rady i Komisji, aby na posiedzeniu plenarnym przed głosowaniem końcowym okazały w deklaracji swoje głębokie zaangażowanie w sprawę naprawy i usunięcia wad i niedociągnięć wymienionych przez Parlament Europejski i wspomnianych w powyższym tekście. Deklaracja ta powinna zawierać wyraźne zobowiązanie Rady i Komisji do kontynuacji starań w celu usuwania przeszkód biurokratycznych stojących przed podróżnymi, takich jak konieczność posiadania zaproszenia i obowiązek zameldowania się po przyjeździe, a także objęcia zakresem umowy osób, które do tej pory nie miały problemów wizowych.

******

Komisja Spraw Zagranicznych zaleca Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako komisji przedmiotowo właściwej, zatwierdzenie wniosku Komisji.

PROCEDURA

Tytuł	Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską
Odsyłacze	COM(2006)0188 – C6 0169/2006 – 2006/0062(CNS)
Komisja przedmiotowo właściwa	LIBE
Opinia wydana przez   Data ogłoszenia na posiedzeniu	AFET 13.6.2006
Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca komisji opiniodawczej   Data powołania	Ari Vatanen 3.5.2006
Poprzedni sprawozdawca komisji opiniodawczej
Rozpatrzenie w komisji	24.1.2007
Data przyjęcia	30.1.2007
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	53 8 2
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Roberta Alma Anastase, Panagiotis Beglitis, Bastiaan Belder, Marco Cappato, Philip Claeys, Véronique De Keyser, Bronisław Geremek, Maciej Marian Giertych, Ana Maria Gomes, Klaus Hänsch, Jana Hybášková, Anna Ibrisagic, Stanimir Ilchev, Ioannis Kasoulides, Bogdan Klich, Helmut Kuhne, Joost Lagendijk, Vytautas Landsbergis, Eugen Mihaescu, Emilio Menéndez del Valle, Willy Meyer Pleite, Pasqualina Napoletano, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Baroness Nicholson of Winterbourne, Raimon Obiols i Germà, Vural Öger, Justas Vincas Paleckis, Ioan Mircea Pascu, Tobias Pflüger, João de Deus Pinheiro, Mirosław Mariusz Piotrowski, Raül Romeva i Rueda, Libor Rouček, Katrin Saks, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Saryusz-Wolski, György Schöpflin, Gitte Seeberg, Marek Siwiec, Hannes Swoboda, Konrad Szymański, Antonio Tajani, Charles Tannock, Paavo Väyrynen, Inese Vaidere, Geoffrey Van Orden, Luis Yañez-Barnuevo García, Josef Zieleniec
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Laima Liucija Andrikienė, Alexandra Dobolyi, Árpád Duka-Zólyomi, Jaromír Kohlíček, Janusz Onyszkiewicz, Doris Pack, Rihards Pīks, Józef Pinior, Miguel Portas, Aloyzas Sakalas, Csaba Sándor Tabajdi
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Hanna Foltyn-Kubicka, Gisela Kallenbach, Leopold Józef Rutowicz, Czesław Adam Siekierski
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)	...

PROCEDURA

Tytuł	Wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską
Odsyłacze	COM(2006)0188 – C6 0169/2006 – 2006/0062(CNS)
Data konsultacji z PE	1.6.2006
Komisja przedmiotowo właściwa   Data ogłoszenia na posiedzeniu	LIBE 13.6.2006
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii   Data ogłoszenia na posiedzeniu	AFET 13.6.2006
Opinia niewydana   Data wydania decyzji
Ściślejsza współpraca   Data ogłoszenia na posiedzeniu
Sprawozdawca(y)   Data powołania	Maria da Assunção Esteves 23.1.2006
Poprzedni sprawozdawca(y)
Procedura uproszczona - data decyzji
Zastrzeżenia do podstawy prawnej   Data wydania opinii JURI			/
Zmiana wysokości środków finansowych   Data wydania opinii BUDG			/
Zasięgnięcie opinii Komitetu Ekonomiczno-Społecznego przez PE - data decyzji na posiedzeniu
Zasięgnięcie opinii Komitetu Regionów przez PE - data decyzji na posiedzeniu
Rozpatrzenie w komisji	13.9.2006		6.11.2006	24.1.2007	1.2.2007
Data przyjęcia	1.2.2007
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	41 3 0
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Alexander Alvaro, Alfredo Antoniozzi, Edit Bauer, Mario Borghezio, Philip Bradbourn, Mihael Brejc, Michael Cashman, Giusto Catania, Jean-Marie Cavada, Mladen Petrov Chervenyakov, Carlos Coelho, Fausto Correia, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Konstantin Dimitrov, Giovanni Claudio Fava, Kinga Gál, Lilli Gruber, Adeline Hazan, Jeanine Hennis-Plasschaert, Ewa Klamt, Roger Knapman, Magda Kósáné Kovács, Barbara Kudrycka, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Kartika Tamara Liotard, Sarah Ludford, Dan Mihalache, Javier Moreno Sánchez, Martine Roure, Inger Segelström, Søren Bo Søndergaard, Károly Ferenc Szabó, Adina-Ioana Vălean, Ioannis Varvitsiotis, Manfred Weber, Stefano Zappalà, Tatjana Ždanoka
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Inés Ayala Sender, Simon Busuttil, Giuseppe Castiglione, Maria da Assunção Esteves, Genowefa Grabowska, Sophia in 't Veld, Tchetin Kazak, Marian-Jean Marinescu, Marianne Mikko, Radu Podgorean, Eva-Britt Svensson, Johannes Voggenhuber
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego
Data złożenia	5.2.2007
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)