SPRAWOZDANIE w sprawie finansów publicznych w krajach unii gospodarczej i walutowej w 2006 r.
26.3.2007 - (2007/2004(INI))
Komisja Gospodarcza i Monetarna
Sprawozdawca: Kurt Joachim Lauk
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
w sprawie finansów publicznych w krajach unii gospodarczej i walutowej w 2006 r.
Parlament Europejski,
− uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Finanse publiczne w krajach unii gospodarczej i walutowej w 2006 r. – pierwszy rok zrewidowanego Paktu na rzecz stabilności i wzrostu” (COM(2006)0304),
− uwzględniając wnioski prezydencji Rady Europejskiej ze Sztokholmu w dniach 23-24 marca 2001 r., wzywające do regularnej kontroli długoterminowej stabilności finansów publicznych, biorąc pod uwagę oczekiwane trudności wynikające z przyszłych zmian demograficznych,
− uwzględniając komunikat Komisji w sprawie długoterminowej stabilności finansów publicznych w UE (COM(2006)0574),
− uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1056/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[1],
− uwzględniając sprawozdanie o konwergencji z grudnia 2006 r. (COM(2006)0762).
− uwzględniając zalecenia Komisji dotyczące krajowych programów stabilności i konwergencji państw członkowskich na lata 2006-2007,
− uwzględniając wnioski końcowe prezydencji Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 22-23 marca 2005 r. poświęconej przeglądowi Paktu na rzecz stabilności i wzrostu,
− uwzględniając komunikat komisji dotyczący drugiego sprawozdania w sprawie praktycznych przygotowań do przyszłego rozszerzenia strefy euro (COM(2005)0545) oraz roczny przegląd sytuacji w strefie euro (COM(2006)0392) w 2006 r.,
− uwzględniając swoje rezolucje z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie rozszerzenia strefy euro[2] oraz z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego sytuacji w strefie euro w 2006 r[3].,
– uwzględniając art. 45 Regulaminu,
– uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6‑0076/2007),
A. mając na uwadze, że oczekuje się od państw członkowskich, że ich deficyt budżetowy nie będzie przekraczał 3% PKB zgodnie z zasadami leżącymi u podstaw wprowadzenia wspólnej waluty oraz mając na uwadze, że zasada ta była systematycznie lekceważona; mając na uwadze, że przypadki deficytu przekraczającego 3% mogą zostać ocenione przychylniej, jeżeli towarzyszą im silny wzrost gospodarczy i malejący wskaźnik zadłużenia (wyłączając wpływy z prywatyzacji), co umożliwia zmniejszenie rocznego deficytu do poziomu poniżej 3% w perspektywie średniookresowej,
B. mając na uwadze, że ogłoszone ostatnio przez OECD ostrzeżenie w sprawie deficytu zawiera apel do państw członkowskich, aby skupiły się na reformach mających na celu konsolidację postępu gospodarczego, wykorzystując dobrą koniunkturę w celu zredukowania deficytu budżetowego oraz zwiększając konkurencyjność rynku pracy,
C. mając na uwadze, że średni wskaźnik zadłużenia w strefie euro wynosił 70,6% w 2005 r. i około 69,4% w 2006 r. oraz że przewiduje się jego spadek do 68% w 2007 r.; mając na uwadze, że różnica między najniższym i najwyższym wskaźnikiem zadłużenia przekraczała 100 punktów procentowych PKB zarówno w 2005, jak i w 2006 r. oraz że taka sama rozpiętość wyników spodziewana jest w 2007 r.,
mając na uwadze, że wyniki te są wciąż znacznie wyższe od wskaźnika referencyjnego stosunku zadłużenia do PKB ustalonego na poziomie 60%, który jest jednym z filarów Paktu na rzecz stabilności i wzrostu,
D. mając na uwadze, że średni deficyt w strefie euro wynosił -2,6% PKB w 2005 r. i około -2,0% w 2006 r. oraz że przewiduje się jego spadek do -1,5% w 2007 r.; mając na uwadze, że rozpiętość wskaźnika deficytu była bliska 9 punktom procentowym w 2005 i w 2006 r. oraz że spodziewany jest jej spadek do około 7 punktów procentowych w 2007 r.,
E. mając na uwadze, że średni wskaźnik wzrostu PKB w strefie euro wynosił 1,4% w 2005 r. i około 2,6% w 2006 r. oraz że przewiduje się jego wzrost rzędu 2,1% w 2007 r.; mając na uwadze, że rozpiętość wskaźnika wzrostu w latach 2005-2006 wynosiła około 5 punktów procentowych i oczekuje się, że utrzyma się ona na tym samym poziomie około 5 punktów procentowych w 2007 r.,
mając na uwadze, że te wskaźniki wzrostu są wyraźnie niższe niż w innych częściach świata,
F. mając na uwadze, że wskaźnik bezrobocia w strefie euro wynosił 8,6% (12 600 000) w 2005 r. i że obniżył się do 8,1% (11 900 000) w 2006 r.; mając na uwadze, że oczekiwany jest spadek poziomu bezrobocia do 7,7% (11 500 000) w 2007 r. oraz mając na uwadze, iż spodziewany spadek wykazuje, że redukcja deficytu wzmaga aktywność gospodarczą i zmniejsza bezrobocie,
G. mając na uwadze, że wydatki związane ze starzeniem się społeczeństwa mają wzrosnąć o 4% PKB do 2050 r.; mając na uwadze, że w konsekwencji w wielu państwach członkowskich wydatki publiczne związane ze starzeniem się społeczeństwa wzrosną o 5-13% PKB, co wywrze ogromną presję na stabilność ich finansów publicznych, przy jednoczesnym oczekiwanym spadku poziomu wzrostu z 2,4% w latach 2004-2010 do poziomu 1,9% w latach 2011-2030 i do zaledwie 1,2% w latach 2031-2050; mając na uwadze, że obniżający się poziom wzrostu i rosnące wydatki związane ze starzeniem się społeczeństwa mogą zagrozić dobrobytowi i dobrym stosunkom społecznym, w jakich żyją Europejczycy, oraz spójności społecznej naszych społeczeństw, a także spowodować presję skutkującą dezintegracją unijnych instytucji i wspólnych polityk,
H. mając na uwadze, że Komisja i EBC oceniają co dwa lata poziom wypełnienia kryteriów z Maastricht wymaganych do przyjęcia euro przez wszystkie państwa członkowskie, którym udzielono derogacji;
Doświadczenia wynikające z rewizji Paktu na rzecz stabilności i wzrostu
1. przypomina, że głównym celem Paktu na rzecz stabilności i wzrostu jest zapewnienie nadwyżki budżetowej lub przynajmniej równowagi budżetowej w perspektywie średniookresowej, co kluczowe znaczenie w obliczu nadchodzących wyzwań demograficznych;
2. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że znaczna liczba państw członkowskich poczyniła znaczne wysiłki na rzecz wypełnienia zobowiązań wynikających z Paktu na rzecz stabilności i wzrostu; zwraca jednak uwagę, że zbyt wcześnie jest jeszcze na ocenę rezultatów wejścia w życie zrewidowanego paktu;
3. podziela obawy Komisji odnośnie wdrożenia funkcji prewencyjnej paktu, zwłaszcza w odniesieniu do tych państw członkowskich, którym nie udało się jeszcze zrównoważyć finansów publicznych;
4. obawia się, że zrewidowany pakt, a zwłaszcza jego funkcja korygująca, jeśli będzie egzekwowana w sposób zbyt łagodny, pociągnie za sobą ryzyko wysokiego i trwałego długu publicznego, co może poważnie zagrozić równowadze finansów publicznych i możliwościom zatrudnienia;
5. podkreśla, że postawa państw członkowskich wobec zrewidowanego paktu zadecyduje ostatecznie o jego sukcesie lub porażce; ostrzega, że żadna kolejna rewizja nie zostanie prawdopodobnie zaakceptowana przez opinię publiczną lub podmioty gospodarcze;
6. obawia się, że skala rozpiętości wyników osiąganych przez państw członkowskie w zakresie deficytu, zadłużenia i wzrostu może ulec zwiększeniu, czego skutkiem może być osłabienie wspólnej waluty, zahamowanie wzrostu gospodarczego i zmniejszenie możliwości zatrudnienia; zachęca państwa członkowskie do wdrożenia polityki gospodarczej, która ograniczy przedstawione rozbieżności i doprowadzi do dalszej konwergencji zmierzającej do obniżenia deficytu i poziomu zadłużenia oraz wyższego wzrostu gospodarczego;
7. jest zaniepokojony wolnym tempem redukcji zadłużenia publicznego w niektórych państwach członkowskich; wyraża sprzeciw wobec niekończących się bezowocnych procedur dotyczących nadmiernego deficytu i nalega w związku z tym, aby Rada i Komisja podjęły szybkie i zdecydowane działania; proponuje utrzymanie wiarygodności procedury nadmiernego deficytu i jednolitego standardu oceny państw członkowskich;
8. zastanawia się, w jakim stopniu europejski wzrost gospodarczy może mieć cykliczny charakter i zwraca uwagę na potrzebę zwiększenia potencjału wzrostu gospodarczego Unii Europejskiej jako środka zwiększenia zatrudnienia; przypomina państwom członkowskim, że zwiększony wzrost i wyższe zatrudnienie powinny prowadzić do znacznego wzrostu dochodów z podatków, co zmniejsza ryzyko nadmiernego deficytu, pozwalając jednocześnie na znaczną redukcję długu publicznego;
9. podkreśla, że naruszanie paktu mogłoby w rezultacie osłabić wspólną politykę monetarną i zwiększyć nacisk na podniesienie stóp procentowych; podkreśla, że niezależność Europejskiego Banku Centralnego jest kluczowa dla utrzymania stabilności cen, tym samym stwarzając ramy dla polityki gospodarczej, która prowadzi do zwiększenia poziomu wzrostu i zatrudnienia;
10. dostrzega w związku z tym pilną potrzebę dostosowania polityki fiskalnej poszczególnych państw członkowskich do wymogów wspólnej polityki gospodarczej i walutowej w celu dalszego zwiększania dobrobytu Europejczyków oraz stosowania wspólnego harmonogramu i ram budżetowych we wszystkich państwach członkowskich;
11. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zrewidowany pakt pozwala na rozwój programów reform o realistycznych terminach i spełniających średniookresowe cele budżetowe;
12. zgadza się, że skrojone na miarę programy reform dostosowane do potrzeb państw członkowskich powinny umożliwiać lepsze wdrożenie funkcji prewencyjnej paktu;
13. ubolewa, że państwa członkowskie nie wykorzystują w wystarczającym stopniu dobrej sytuacji gospodarczej, aby zrealizować ważne reformy strukturalne podnoszące sprawność działania rynków towarów, usług, zatrudnienia i rynku kapitałowego i które w dłuższej perspektywie zapewniłyby konsolidację fiskalną, wzrost gospodarczy i wyższy poziom zatrudnienia;
Przyszłe wyzwania
14. przypomina, że pakt jest głównym i najpoważniejszym instrumentem koordynacji polityki gospodarczej w Unii Europejskiej; podkreśla, że dopóki pakt będzie konsekwentnie i stanowczo realizowany, polityka gospodarcza będzie nadal prowadzić do zwiększenia wzrostu i zatrudnienia;
15. jest zaniepokojony prognozami Komisji pokazującymi dramatyczny wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa przy jednoczesnym spadku w przyszłości długoterminowych perspektyw rozwoju, co w połączeniu wywrze nieuchronnie ogromną presję na równowagę finansów publicznych państw członkowskich;
16. jest zaniepokojony okolicznością, że długoterminowa stabilność finansów publicznych sześciu państw członkowskich jest prawdopodobnie poważnie zagrożona z powodu wpływu, jaki starzenie się społeczeństwa wywiera na budżet, podczas gdy w dziesięciu innych państwach członkowskich ryzyko jest na średnim poziomie, a tylko w dziewięciu państwach jest niskie;
17. zachęca do zajęcia się tym tak poważnym dla budżetu UE problemem; przypomina, że redukcja długu publicznego powinna być przyspieszana w okresie poprawy sytuacji gospodarczej przy jednoczesnym unikaniu środków procyklicznych i realizacji reform strukturalnych i podatkowych na rzecz poprawy wyników gospodarczych państw członkowskich; zachęca państwa członkowskie do wykorzystania obecnego ożywienia gospodarczego do przeprowadzenia niezbędnych reform rynku pracy, sektora usług i zmniejszenia administracyjnych obciążeń przedsiębiorstw; jest zdania, że nadal istnieje możliwość i potrzeba dalszego przyspieszenia działalności inwestycyjnej i w związku z tym wzywa do przeprowadzenia reform strukturalnych i podjęcia dodatkowych działań, które trwale poprawią klimat inwestycyjny i zwiększą poziom inwestycji;
18. wzywa do reorientacji wydatków publicznych w kierunku rozwoju kapitału fizycznego i ludzkiego oraz tworzenia partnerstw publiczno-prywatnych w takich dziedzinach, jak innowacyjność, energie odnawialne, edukacja i szkolenia, badania naukowe, technologia informacyjna, telekomunikacja, sieci transportowe etc.;
19. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że prognozy opracowane przez państwa członkowskie na lata 2007 i 2008 uwzględniły redukcję deficytu w wysokości 0,5% PKB, tak jak przewidziano w zrewidowanym pakcie; podziela obawy Komisji, że średnia roczna korekta strukturalna na rok 2006 nie osiąga tej wysokości; jest przekonany, że uwzględniając korzystne prognozy gospodarcze, w większości państw członkowskich istnieje możliwość dokonania korekty strukturalnej wykraczającej daleko poza zalecane 0,5%;
20. nalega, aby państwa członkowskie unikały bezpodstawnych prognoz budżetowych i powstrzymały się od przyjmowania jednorazowych środków i kreatywnej księgowości; zaleca Radzie, aby zapewniła, że do 2015 r. państwa członkowskie zdelegalizują nowy dług publiczny lub uznają go za sprzeczny z konstytucją, korzystając przy tym z najlepszych praktyk niektórych państw członkowskich i regionów Unii Europejskiej; zaleca, by Komisja przygotowała badanie na temat najlepszych praktyk dotyczących zarządzania statystykami w dziedzinie sprawozdawczości danych fiskalnych oraz księgowania publicznych aktywów i pasywów w państwach członkowskich;
21. zaleca zbadanie, czy nie należy wprowadzić ujednoliconego kalendarza procedur budżetowych w całej Unii Europejskiej przy jednoczesnym przedłużeniu okresu planowania budżetowego poza stosowany obecnie okres roczny; wyraża pogląd, że planowanie budżetowe w państw członkowskich musi być oparte na ujednoliconych założeniach w dziedzinie podstawowych parametrów gospodarczych, jednolicie oszacowanych i ustalonych dla całej Unii Europejskiej;
22. ostrzega państwa członkowskie, aby składały Komisji wysokiej jakości statystyki w celu zagwarantowania możliwości porównania deficytu i zadłużenia publicznego; zachęca Komisję do intensywnego sprawdzania jakości statystyk przedkładanych przez państwa członkowskie; nalega, aby Komisja podjęła wszelkie niezbędne kroki, w tym środki karne, celem zapewnienia, że państwa członkowskie dostarczają wysokiej jakości, wiarygodne, jednolite i porównywalne dane statystyczne, uwzględniające wszystkie aktualne i przyszłe zobowiązania (takie jak emerytury i opieka zdrowotna); zachęca Komisję do szybkiego zakończenia prac;
23. zgadza się z Komisją, że niezależne instytucje i specjalne zasady regulujące równowagę budżetową mają bardzo pozytywny wpływ na średniookresowe cele państw członkowskich i na długoterminową stabilność zrównoważonych finansów publicznych;
24. zauważa, że w ostatnim raporcie o konwergencji z grudnia 2006 r. Komisja wyraża pogląd, że większość ocenianych państw członkowskich poczyniła postępy, ale obecnie żadne z nich nie spełnia wszystkich warunków wymaganych do przyjęcia euro;
25. przypomina, że kryteria z Maastricht, na podstawie których Komisja dokonuje oceny, muszą być stosowane obiektywnie, to znaczy bez dodatkowego utrudniania państwom członkowskim, w szczególnych okolicznościach, przystąpienia do strefy euro ani łagodnego interpretowania kryteriów;
26. zachęca Komisję do zbadania korzyści wynikających z powołania niezależnych krajowych organów odpowiedzialnych za określanie rocznego poziomu deficytu zgodnego ze średnioterminowym celem osiągnięcia wyrównanego budżetu;
27. z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Rady i Komisji, zmierzające do poprawy zarządzania danymi statystycznymi w dziedzinie fiskalnej poprzez zalecenie państwom członkowskim stosowania wspólnych unijnych standardów w zakresie urzędów statystycznych obejmujących zasadę niezależności zawodowej, poufność, rzetelność i punktualność dostarczania danych oraz przeznaczenia odpowiednich środków dla urzędów statystycznych i zwiększenia uprawnień kontrolnych Komisji;
28. jest zdania, że istnieje możliwość poprawy księgowania środków publicznych i ukrytych zobowiązań w celu zwiększenia przejrzystości i porównywalności oraz stworzenia lepszych podstaw podejmowania decyzji; uważa, że Komisja powinna wykazać się inicjatywą w tej kwestii;
29. ubolewa nad brakiem koordynacji polityki w strefie euro, zwraca uwagę na rozbieżności pomiędzy polityką fiskalną poszczególnych państw członkowskich w strefie euro oraz wyraża zaniepokojenie możliwymi antagonistycznymi skutkami takiego braku koordynacji; zachęca do dalszych badań nad rozmaitymi rodzajami środków odnoszących się do reform strukturalnych i makroekonomicznych oraz ich współdziałaniem i wzajemnym wpływem w różnych fazach cyklu gospodarczego w celu wyłonienia najlepszych możliwych środków wzmocnienia finansów publicznych przy jednoczesnej realizacji strategii lizbońskiej;
o
o o
30. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.
- [1] Dz. U. L 174 z 7.7.2005, str. 5.
- [2] Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0240.
- [3] Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0485.
UZASADNIENIE
Traktat jasno stwierdza, że na szczeblu UE należy bardzo dokładnie śledzić rozwój wypadków dotyczących sfery finansów publicznych w państwach członkowskich, czego jednym z głównych powodów jest fakt, że zdrowe długoterminowe finanse publiczne stanowią konieczny warunek trwałego wzrostu, tworzenia miejsc pracy i stabilności makroekonomicznej. Zrównoważone finanse publiczne są ponadto kluczowe dla wiarygodności wspólnej waluty, a zatem leżą we wspólnym interesie wszystkich państw członkowskich UE. Postanowienia traktatu określające wymagania dotyczące zdrowych i zrównoważonych finansów publicznych zostały uściślone w szeregu rozporządzeń Rady. Podstawowe dokumenty w tym zakresie obejmują m. in. Pakt na rzecz stabilności i wzrostu (SGP) z późniejszymi rozporządzeniami zmieniającymi przepisy paktu, uroczyste deklaracje państw członkowskich, w których obiecują one przestrzegać paktu, oraz sprawozdania Komisji zawierające oceny i zalecenia skierowane do poszczególnych państw członkowskich. Parlament Europejski ocenia te dokumenty w świetle rozwoju sytuacji makroekonomicznej i budżetowej w państwach członkowskich, przyjmując własne roczne sprawozdanie w sprawie finansów publicznych w UE.
Sprawozdawca pragnąłby przypomnieć, że głównym celem rewizji paktu jest poprawa dokonań państw członkowskich, tak aby unikać nadmiernego deficytu oraz pomóc w osiągnięciu średniookresowej do długookresowej stabilności zrównoważonych finansów publicznych, szczególnie wobec nadchodzących wyzwań demograficznych.
Wnioski sprawozdawcy pokrywają się z oceną Komisji. Zmieniony Pakt na rzecz stabilności i wzrostu funkcjonuje poprawnie. Został on wzmocniony przy jednoczesnym podkreśleniu jego kluczowej roli w koordynacji kierunków polityki gospodarczej i stabilności makroekonomicznej.
Sprawozdawca zdaje sobie jednak sprawę z faktu, że stwierdzenie to opiera się na zaledwie rocznym doświadczeniu ze zrewidowanym paktem. Był to rok pozytywnego rozwoju gospodarczego, który wywarł korzystny wpływ na dokonania budżetowe państw członkowskich. Prawdziwy „test bojowy” zrewidowanego paktu będzie miał miejsce w następnych latach - kiedy to Rada i Komisja będą musiały dopilnować faktycznego przestrzegania przez państwa członkowskie wytycznych uzgodnionych przez Radę. Będzie to oczywiście zależało w dużym stopniu od dobrej woli państw członkowskich i ciekawe będzie obserwować, czy w nadchodzących latach państwa członkowskie faktycznie dążyć będą do osiągnięcia wyznaczonych sobie celów, łącznie z unikaniem środków procyklicznych.
W tym kontekście sprawozdawca podkreśla konieczność przyjęcia przez państwa członkowskie następujących środków:
- państwa członkowskie powinny konsolidować swoje budżety w okresach dobrej koniunktury - czyli w czasie wzrostu gospodarczego. Konieczne jest wykorzystanie następnie wzrostu gospodarczego, łącznie z większymi dochodami podatkowymi, na znaczne obniżenie zadłużenia publicznego, unikanie tworzenia nadmiernego deficytu i ukierunkowanie się na dodatni bilans budżetowy. Można to osiągnąć bez wpływu na usługi świadczone przez sektor publiczny, wzmacniając tym samym stabilność euro przy jednoczesnym stworzeniu warunków sprzyjających rozwojowi gospodarczemu i wzrostowi zatrudnienia. W chwili obecnej tylko trzy państwa członkowskie należące do strefy euro wykazują nadwyżki w saldzie budżetowym.
- należy kontynuować i zdecydowanie wdrażać reformy strukturalne. Reformy rynku pracy, szersze otwarcie rynku usług, energii, telekomunikacji (wraz ze znaczną obniżką opłat roamingowych) oraz lepsze warunki inwestycji w badania i rozwój mogą wyzwolić potencjalne przyspieszenie wzrostu i powinny prowadzić do zwiększenia popytu, a co za tym idzie, do wyższego poziomu zatrudnienia;
- żadne z państw członkowskich nie zajmuje się dostatecznie trudną kwestią, jaką jest wpływ starzenia się ludności na budżet, pomimo faktu, że ma to najbardziej znaczące skutki dla przyszłego dobrobytu Europejczyków. Niedawne wydarzenia potwierdzają, że konsekwentna polityka budżetowa może sprzyjać rozwojowi gospodarczemu i wzrostowi zatrudnienia. W rezultacie państwa członkowskie muszą uznać brak posiadania ujemnego bilansu budżetowego za wymóg konstytucyjny lub prawny. Stanowi to podstawę sprostania przyszłemu wyzwaniu, jakim będą wysokie wydatki związane ze starzeniem się europejskiego społeczeństwa.
Reforma paktu SGP wprowadziła ponadto do funkcji prewencyjnej tego paktu nowe pojęcia, definicje i zasady. W celu zapewnienia spójnego stosowania zasad, wyjaśniono metodę wyznaczania średniookresowych celów budżetowych (ŚCB) w zależności od kraju, a równocześnie Komisja rozpoczęła prace nad możliwością uwzględniania ukrytych zobowiązań przy określaniu tych celów w przyszłości. Wyjaśniono także szereg kwestii dotyczących definicji ścieżki dostosowań do średniookresowych celów, łącznie z warunkami uwzględniania reform strukturalnych w funkcji prewencyjnej paktu.
Dokonana przez Komisję ocena działania funkcji prewencyjnej paktu jest niejednoznaczna. Pozytywnie oceniono fakt, że zróżnicowane średniookresowe cele budżetowe odzwierciedlające uzależnione od kraju podstawy ekonomiczne pokazano w kontekście zaktualizowanych programów stabilności i konwergencji na rok 2005. Ponadto państwa członkowskie wywiązały się ze swego zobowiązania do oparcia prognoz budżetowych na realistycznych założeniach makroekonomicznych, a przypadki uciekania się do jednorazowych środków są wyraźnie rzadsze. W swej ocenie zaktualizowanych programów stabilności i konwergencji na 2005 r. Komisja wskazała również pewne odstępstwa od ustalonych zasad. Mianowicie strukturalna korekta budżetowa przewidywana na 2006 r. przez państwa członkowskie, które nie zrealizowały jeszcze swych ŚCB, jest niższa od założonej wielkości 0,5 procent uzgodnionej w chwili przeprowadzania reformy. Świadczy to o tym, że sprzyjające warunki ekonomiczne nie są wykorzystywane na rzecz realizacji ŚCB. Ponadto w niektórych państwach członkowskich prognozowana korekta jest cofnięta i niepoparta konkretnymi środkami. Państwa członkowskie muszą podjąć większe wysiłki w tym zakresie.
Ogólnie wdrożenie procedury nadmiernego deficytu przebiegło pomyślnie. W celu wyznaczenia państwom członkowskim realistycznych terminów poprawy nadmiernego deficytu zastosowano mianowicie szersze pole do oceny, jednocześnie zapewniając podjęcie w sferze budżetowej znacznych wysiłków. Zastosowanie przepisów dotyczących „innych istotnych czynników” na etapie przed podjęciem decyzji w sprawie występowania nadmiernego deficytu potwierdziło, że pakt SGP nadal wyznacza ramy oparte na zasadach: od czasu reformy każdy deficyt przekraczający 3 procent PKB uznaje się za nadmierny. Niemniej jednak sprawozdawca jest zaniepokojony wolnym tempem redukcji zadłużenia publicznego w niektórych państwach członkowskich. Wyraża on sprzeciw wobec niekończących się bezowocnych procedur dotyczących nadmiernego deficytu i nalega w związku z tym, aby Komisja i Rada działały szybko i stanowczo. Na koniec należy stwierdzić, że reforma paktu SGP stała się bodźcem do dialogu na szczeblu UE na temat konstruktywnej i przejrzystej polityki w przypadku poszczególnych krajów, przyczyniając się tym samym do sprawnego i skutecznego funkcjonowania paktu.
PROCEDURA
|
Tytuł |
Finanse publiczne w krajach unii gospodarczej i walutowej w 2006 r. |
|||||||||||
|
Numer procedury |
||||||||||||
|
Komisja przedmiotowo właściwa |
ECON |
|||||||||||
|
Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii |
BUDG |
|
|
|
|
|||||||
|
Opinia niewydana |
BUDG |
|
|
|
|
|||||||
|
Ściślejsza współpraca |
|
|
|
|
|
|||||||
|
Sprawozdawca(y) |
Kurt Joachim Lauk |
|
||||||||||
|
Poprzedni sprawozdawca(y) |
|
|
||||||||||
|
Rozpatrzenie w komisji |
23.1.2007 |
30.1.2007 |
20.3.2007 |
|
|
|||||||
|
Data przyjęcia |
21.3.2007 |
|||||||||||
|
Wynik głosowania końcowego |
za: przeciw: wstrzymujących się: |
33 2 0 |
||||||||||
|
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego |
Pervenche Berès, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Ieke van den Burg, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Donata Gottardi, Benoît Hamon, Gunnar Hökmark, Sophia in 't Veld, Othmar Karas, Piia-Noora Kauppi, Guntars Krasts, Kurt Joachim Lauk, Andrea Losco, Astrid Lulling, Gay Mitchell, Cristobal Montoro Romero, Joseph Muscat, Lapo Pistelli, John Purvis, Alexander Radwan, Bernhard Rapkay, Dariusz Rosati, Heide Rühle, Antolín Sánchez Presedo, Manuel António dos Santos, Olle Schmidt, Lydia Shouleva, Margarita Starkevičiūtė, Sahra Wagenknecht |
|||||||||||
|
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego |
Harald Ettl, Werner Langen, Andreas Schwab, Lars Wohlin |
|||||||||||
|
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego |
|
|||||||||||
|
Data złożenia |
26.3.2007 |
|||||||||||
|
Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku) |
|
|||||||||||