SPRAWOZDANIE w sprawie rocznego sprawozdania Rady dla Parlamentu Europejskiego dotyczącego głównych aspektów i podstawowych wyborów WPZiB, w tym konsekwencji finansowych dla budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (lit. H ust. 40 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.) – 2005 r.

    4.4.2007 - (2006/2217 (INI))

    Komisja Spraw Zagranicznych
    Sprawozdawca: Elmar Brok
    PR_INI_art112-1

    Procedura : 2006/2217(INI)
    Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
    Dokument w ramach procedury :  
    A6-0130/2007

    PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

    w sprawie rocznego sprawozdania Rady dla Parlamentu Europejskiego dotyczącego głównych aspektów i podstawowych wyborów WPZiB, w tym konsekwencji finansowych dla budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (lit. H ust. 40 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.) – 2005 r.

    (2006/2217 (INI))

    Parlament Europejski,

    –       uwzględniając roczne sprawozdanie Rady (10314/1/2006),

    –       uwzględniając art. 21 TUE,

    –       uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy podpisany w Rzymie dnia 29 października 2004 r.,

    –       uwzględniając europejską strategię bezpieczeństwa przyjętą przez Radę Europejską dnia 12 grudnia 2003 r.,

    –       uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej[1], a w szczególności jego punkt 40,

    –       uwzględniając swoją decyzję z dnia 17 maja 2006 r. dotyczącą zawarcia porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[2],

    –       uwzględniając wnioski prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 16-17 czerwca 2005 r., w szczególności zaś jej deklarację w sprawie ratyfikacji Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, a także wnioski prezydencji Rady Europejskiej z posiedzeń w dniach 15-16 czerwca i 14-15 grudnia 2006 r.,

    –       uwzględniając wnioski prezydencji Rady Europejskiej z posiedzenia w Brukseli w dniach 15-16 grudnia 2005 r. w sprawie perspektywy finansowej na lata 2007-2013,

    –       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy[3],

    –       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa - 2004 r.[4],

    –       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie wdrożenia europejskiej strategii bezpieczeństwa w kontekście europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBO)[5],

    –       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie kolejnych kroków dotyczących okresu refleksji i analiz na temat przyszłości Europy[6] oraz wyniki wspólnego posiedzenia parlamentarnego pod hasłem „Przyszłość Europy: od refleksji do działania”, które odbyło się w dniach 4-5 grudnia 2006 r. w Brukseli,

    –       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie nowego instrumentu finansowego na rzecz rozwoju w związku z Milenijnymi Celami Rozwoju[7],

    –       uwzględniając swoje rezolucje z dnia 15 czerwca i 13 grudnia 2006 r. w sprawie szczytów UE-Rosja[8],

    –       uwzględniając swoje rezolucje z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie poprawy stosunków UE-USA w ramach porozumienia o partnerstwie transatlantyckim oraz w sprawie transatlantyckich stosunków gospodarczych między UE i Stanami Zjednoczonymi[9],

    –       uwzględniając swoje rezolucje z dnia 23 października 2003 r. w sprawie pokoju i godności na Bliskim Wschodzie oraz z dnia 7 września 2006 r. w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie[10],

    –       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 września 2006 r. w sprawie stosunków między Unią Europejską a Chinami[11],

    –       uwzględniając wnioski prezydencji z Rady Europejskiej, która odbyła się w Brukseli w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. "UE i Afryka: ku partnerstwu strategicznemu";

    –       uwzględniając swą rezolucję z dnia 10 marca 2006 r. dotyczącą przeglądu traktatu o nierozprzestrzenianiu broni masowej zagłady - broń nuklearna w Korei Północnej i w Iranie[12] stwierdzającą, że UE będzie przestrzegać zasady czegoś za coś (no say, no pay) w kontaktach z Półwyspem Koreańskim;

    –       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie bezpieczeństwa dostaw energii w Unii Europejskiej[13],

    –       uwzględniając swoje rezolucje z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie w 2005 r. i polityki UE w tej dziedzinie[14] oraz z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską[15],

           uwzględniając swą rezolucję z dnia 13 grudnia 2006 roku o aspektach instytucjonalnych zdolności Unii Europejskiej do integracji nowych państw członkowskich[16],

           uwzględniając swą rezolucję z dnia 13 grudnia 21006 roku w sprawie strategii poszerzenia i głównych wyzwań w latach 2006-2007[17],

    –       uwzględniając art. 112 ust. 1 Regulaminu,

    –       uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Budżetowej(A6-0130/2007),

    A.     mając na uwadze, że w oczekiwaniu na zmianę stosowanego przez Radę podejścia a posteriori, polegającego na ograniczeniu się do przedstawiania opisowej listy działań w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) realizowanych w poprzednich latach zamiast uprzedniej konsultacji z Parlamentem zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej, zostanie ono od tej pory korygowane za pośrednictwem dorozumianej wykładni pkt 42 i 43 nowego porozumienia instytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r.[18],

    B.     mając na uwadze, że Rada powinna raz na zawsze zastąpić tę praktykę rzeczywistymi konsultacjami z Parlamentem w celu zapewnienia realnego wpływu opinii Parlamentu na wybory dokonywane w odniesieniu do następnego roku,

    C.     mając na uwadze, że w następstwie piątego rozszerzenia UE 18 państw członkowskich ratyfikowało traktat konstytucyjny, lecz proces pełnej ratyfikacji i wejścia w życie traktatu powinien być kontynuowany, aby zapewnić gotowość Unii do sprostania globalnym zobowiązaniom, zagrożeniom i wyzwaniom współczesnego świata,

    D.     mając na uwadze, że postanowienia nowego traktatu konstytucyjnego dotyczące stosunków zewnętrznych nie zostały podważone w trakcie procesu ratyfikacji, w związku z czym WPZiB może odgrywać ważną rolę w umacnianiu zaufania do Unii w społeczeństwie,

    E.     mając na uwadze, że działania zewnętrzne Unii jako całości, a w szczególności w ramach WPZiB, powinny uwzględniać interesy samej Unii, szczególnie zbliżenie każdego kraju trzeciego i regionu do europejskiego modelu i europejskich wartości, a także fakt, że Unia staje się ważnym czynnikiem geopolitycznym na arenie światowej jako polityczna, gospodarcza, społeczna i ekologiczna, oddana sprawie pokoju unia państw i narodów kierujących się zasadami demokracji, prawa i sprawiedliwości społecznej i w związku z tym potrzebuje silnych i godnych zaufania partnerów polityczno-gospodarczych,

    F.     mając na uwadze, skuteczność i wiarygodność wspólnej polityki zagranicznej została ostatnio podważona wetem zastosowanym przez niektóre państwa członkowskie w kwestiach bilateralnych i wbrew wysiłkom innych państw na rzecz osiągnięcia kompromisu; mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny działać bezstronnie i powstrzymywać się od korzystania z prawa weta i ograniczać je do wysokiej wagi spraw o znaczeniu europejskim,

    G.     mając na uwadze, że budowanie i umacnianie demokracji, państwa prawa oraz poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności nadal stanowią główne cele WPZiB, która w tym zakresie powinna koncentrować się przede wszystkim na integracji gospodarczej, dyplomacji, cywilnym zapobieganiu konfliktom i zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi,

    H.     mając na uwadze, że wiarygodność WPZiB oraz europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO) wymaga przyznania im dodatkowych środków współmiernych do ich ambitnych celów,

    I.      mając na uwadze, że finansowanie operacji wojskowych przez Unię Europejską pozostaje poza zakresem demokratycznej kontroli parlamentów krajowych, jak również Parlamentu Europejskiego,

    Ratyfikacja traktatu konstytucyjnego jako główny aspekt i podstawowy wybór WPZiB na 2007 r.

    1.      uważa, że bez traktatu konstytucyjnego, ratyfikowanego przez 18 państw, Unia Europejska nie może stworzyć polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, która choćby po części była zdolna sprostać najważniejszym wyzwaniom, takim jak globalizacja, państwa w stanie rozpadu i rozpadające się, migracja transgraniczna, terroryzm międzynarodowy, uzależnienie energetyczne i zmiany klimatyczne; jest zdania, że skuteczność WPZiB zakłada stworzenie niezbędnych zasobów i zdolności w celu zachowania bezpieczeństwa, niepodległości i integralności Unii i jej państw członkowskich; w tym kontekście przypomina o szerokim poparciu we wszystkich państwach członkowskich dla idei, zgodnie z którą Unia powinna odgrywać większą rolę w świecie, ponieważ według obywateli państwa członkowskie nie są już w stanie pełnić jej w pojedynkę; podkreśla potrzebę uczynienia z finalizacji traktatu konstytucyjnego jednego z głównych priorytetów obecnej i przyszłych prezydencji UE;

    2.      uważa, że konieczne jest powołanie urzędu Ministra Spraw Zagranicznych i że niezbędne jest, by był on jednocześnie członkiem Komisji oraz przewodniczącym rady ministrów spraw zagranicznych w celu zapewnienia WPZiB ciągłości i spójności, a także by Europa mogła przemawiać jednym głosem;

    3.      w związku z tym wyraża pogląd, że stworzeniu nowego stanowiska ministra spraw zagranicznych UE powinno towarzyszyć szczere zobowiązanie się państw członkowskich do określenia i realizacji prawdziwej i skutecznej wspólnej polityki zagranicznej odzwierciedlającej ogólne poglądy Unii Europejskiej;

    4.      stwierdza, że klauzula o pomocy, współpraca strukturalna, europejska służba działań zewnętrznych czy wspólna osobowość prawna stanowią przykłady pilnych i niezbędnych zmian w traktacie konstytucyjnym;

    5.      wskazuje że polityczny i społeczny konsens w sprawie dalszej integracji polityki zagranicznej i polityki bezpieczeństwa stanowi solidną podstawę postępu w sprawie konstytucji;

    6.      ponownie i zdecydowanie wzywa głowy państw i szefów rządów do ratyfikacji traktatu konstytucyjnego do końca 2008 r., co nie tylko jest warunkiem wstępnym dalszych rozszerzeń, ale też umożliwi Unii skuteczniejsze, bardziej przejrzyste i demokratyczne funkcjonowanie zarówno w działaniach zewnętrznych, jak również w dziedzinie WPZiB i EPBiO;

    Poprawa skuteczności, spójności i dostrzegalności WPZiB

    7.      z zadowoleniem przyjmuje powołanie Europejskiej Agencji Obrony, opracowanie koncepcji grup bojowych, stworzenie europejskiej polityki sąsiedztwa, zastosowanie klauzuli solidarności w celu przeciwdziałania zagrożeniom lub atakom terrorystycznym oraz ustalenie cywilnych celów operacyjnych, zespołów reakcji cywilnej i partnerstwa dla pokoju w ramach instrumentu stabilności; wzywa Komisję do ustanowienia cywilnego korpusu pokojowego, czego Parlament domagał się w kilku rezolucjach;

    8.      uważa, że byłoby lepiej, gdyby Rada i Komisja wykorzystały swoje możliwości proceduralne i organizacyjne, wzmacniając jednocześnie powiązania między pierwszym i drugim filarem, poprzez:

    a)      składanie wspólnych wniosków wysokiego przedstawiciela dotyczących WPZiB oraz Komisji dla Rady dotyczących zarówno WPZiB, jak i działań zewnętrznych;

    b)     regularne wspólne posiedzenia grupy komisarzy ds. stosunków zewnętrznych, Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB oraz delegacji Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego w celu lepszej oceny i koordynacji strategicznych priorytetów,

    c)      regularne wspólne posiedzenia grup roboczych Rady i COREPER-u, sprawozdawców Komisji i Parlamentu w celu lepszego zrozumienia stanowiska każdej ze stron,

    d)     częste korzystanie z mechanizmu niewielkich grup UE, powołanych po raz pierwszy w celu rozwiązania kwestii politycznych związanych z Somalią w 2004 r., który to mechanizm wzmacnia relacje instytucjonalne i stanowi łącznik między Wysokim Przedstawicielem ds. WPZiB, Radą, Komisją, państwem sprawującym przewodnictwo UE oraz chętnymi do współpracy państwami członkowskimi; podkreśla jednak, że mechanizm ten jest szczególnie przydatny w rozwiązywaniu kwestii z zakresu polityki zagranicznej, które nie wywołują poważnych nieporozumień między państwami członkowskimi, a jednocześnie pozostają istotne dla części tych państw;

    e)      nieograniczoną wymianę informacji, sprawozdań i analiz sporządzanych przez służby, delegacje, specjalne przedstawicielstwa, ambasady itp. Unii i jej instytucji, a także państw członkowskich,

    f)      poprawę współpracy pomiędzy dyrekcjami ds. stosunków zewnętrznych wszystkich trzech instytucji europejskich poprzez ułatwienie organizowania regularnych spotkań roboczych i wymiany na najwyższym i średnim szczeblu, w tym wymiany europejskich urzędników odpowiedzialnych za kwestie stosunków zewnętrznych,

    g)      zachęcanie do dialogu i rozpoczęcie procedur zmierzających do powołania akademii dyplomatycznej UE;

    h)      zachęcanie Komisji do przekształcania podlegających jej przedstawicielstw w „ambasady” Unii;

    i)       automatyczne mianowanie szefa przedstawicielstwa UE w kraju trzecim specjalnym przedstawicielem Unii ds. tego kraju, podobnie jak w przypadku Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (BJRM);

    j)      poprawę współdziałania pomiędzy 127 delegacjami i przedstawicielstwami WE z jednej strony a innymi instytucjami i delegacjami Unii, ministerstwami spraw zagranicznych państw członkowskich oraz ich ambasadami z drugiej poprzez regularne kontakty i spotkania, zapewnienie praktycznego wsparcia i organizację wymiany personelu dyplomatycznego i urzędników państw członkowskich w ramach odpowiednich instytucji na zasadzie wzajemności;

    9.      wzywa UE i jej państwa członkowskie zasiadające w Radzie Bezpieczeństwa ONZ do konsultacji z pozostałymi państwami członkowskimi i uwzględnienia ich wskazówek oraz do dążenia do prowadzenia skoordynowanych działań w Radzie Bezpieczeństwa odpowiadających najszerzej reprezentowanym europejskim poglądom;

    10.    wzywa państwa członkowskie Unii Europejskiej, które są jednocześnie członkami Rady Bezpieczeństwa ONZ, do poprawy wzajemnej koordynacji w jej ramach w celu zwiększenia skuteczności działań UE na arenie międzynarodowej oraz do podjęcia w niedalekiej przyszłości decyzji o wspólnym europejskim członkostwie w Radzie Bezpieczeństwa;

    11.    wyraża pogląd, że bez wprowadzenia w sprawach dotyczących WPZiB podejmowania decyzji kwalifikowaną większością głosów, zostanie poważnie osłabia spójność, skuteczność i widoczność zewnętrznych działań Unii;

    12.    jest zdania, że można zrobić więcej dla wzmocnienia dialogu politycznego z krajami trzecimi i innymi regionami, zwłaszcza z głównymi partnerami, a także w celu przyjęcia bardziej aktywnej postawy w stosunkach z organizacjami międzynarodowymi; uważa, że wykorzystanie sieci przedstawicielstw Komisji mogłoby być bardziej elastyczne i dynamiczne;

    13.    wskazuje na potrzebę intensyfikacji dialogu politycznego z krajami trzecimi szczególnie w zakresie praw człowieka; uważa również, że instytucje Wspólnoty i państwa członkowskie muszą zapewnić, że członkowie ich delegacji są świadomi zatwierdzonych przez Radę wytycznych w dziedzinie praw człowieka, wykorzystują je i działają zgodnie z nimi;

    14.    przypomina w tym kontekście o znaczącej roli, jaką może odegrać działalność dyplomatyczna Parlamentu jako dodatkowe narzędzie stosunków Unii z krajami trzecimi i innymi regionami; wzywa Radę i Komisję do ustanowienia bliższych kontaktów opartych na współpracy z trzema ważnymi zgromadzeniami międzyparlamentarnymi (Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE, Euro-śródziemnomorskie Zgromadzenie Parlamentarne, Europejsko-Latynoamerykańskie Zgromadzenie Parlamentarne), które odgrywają istotną rolę i skupiają parlamentarzystów z całego świata, wzmacniając w ten sposób legitymację demokratyczną oraz stanowiąc cenne fora wymiany myśli politycznej w ramach ogólnego dialogu; zobowiązuje w związku z tym przedmiotowo właściwe organy Parlamentu do koordynacji i wzmocnienia wsparcia administracyjnego dla wymienionych zgromadzeń międzyparlamentarnych;

    15.    uważa, że w celu rozwiązania aktualnego problemu braku spójności oraz zapełnienia obecnej luki między możliwościami a oczekiwaniami, Unia powinna wykorzystać wszystkie dostępne narzędzia w zakresie działań zewnętrznych, takie jak strategie w dziedzinie handlu, pomocy, polityki zagranicznej i EPBiO, a także zewnętrzny wymiar polityki w zakresie ochrony środowiska, badań, transportu, rolnictwa, rybołówstwa i spraw wewnętrznych;

    Zalecenia dotyczące różnych kwestii tematycznych na 2007 r.

    16.    nalega, aby w celu zapewnienia dobrobytu i bezpieczeństwa potraktować priorytetowo ograniczoną liczbę dziedzin, które są ściślej powiązane z pragnieniami i obawami obywateli europejskich oraz ich oczekiwaniami w odniesieniu do roli, jaką Unia powinna odgrywać w zakresie stosunków międzynarodowych - takich jak skonsolidowana demokracja, bezpieczeństwo obywateli i zwalczanie organizacji terrorystycznych, zarządzanie ruchami migracyjnymi, dialog międzykulturowy, bezpieczeństwo energetyczne, zmiany klimatyczne, kontrola zbrojeń i rozbrojenie, nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia oraz wkład Unii w ograniczanie ubóstwa i realizację milenijnych celów rozwoju oraz w rozwój społeczny;

    17.    wzywa Komisję do skoncentrowania się w ramach tych priorytetowych dziedzin na instrumentach i strategiach politycznych, handlowych, gospodarczych i finansowych dostępnych w ramach pierwszego filaru obowiązujących traktatów, aby lepiej służyć realizacji celów Unii w dziedzinie stosunków międzynarodowych; uważa, że większa liczba kobiet na stanowiskach kierowniczych, również w obszarze WPZiB, byłaby korzystna dla działań zewnętrznych UE;

    18.    potwierdza potrzebę aktualizacji unijnej strategii bezpieczeństwa, przy zachowaniu jej dwoistego podejścia cywilno-wojskowego oraz najistotniejszych koncepcji zapobiegania konfliktom i efektywnego multilateralizmu oraz przy uwzględnieniu bezpieczeństwa energetycznego, zmian klimatycznych, jak również zapobiegania rozprzestrzenianiu się ubóstwa na świecie jako największych zagrożeń dla bezpieczeństwa Unii;

    19.    stwierdza, że terroryzm jest jednym z głównych zagrożeń dla bezpieczeństwa Unii, jednak walczyć z nim należy bez naruszania powszechnych zasad demokracji, państwa prawa, praw człowieka, podstawowych wolności i ich ochrony, w ścisłej współpracy z partnerami międzynarodowymi oraz zgodnie ze strategią wyznaczoną przez Narody Zjednoczone;

    20.    raz jeszcze przypomina, że choć walka z terroryzmem stanowi kluczową część działań zewnętrznych Unii, to jednak poszanowanie wolności obywatelskich musi pozostać priorytetem Unii Europejskiej; uważa, że należy zrobić o wiele więcej na bazie prawa międzynarodowego i Karty Narodów Zjednoczonych dla wzmocnienia międzynarodowej współpracy w walce z terroryzmem;

    21.    podkreśla istotny wymiar polityki zagranicznej, jakim są kwestie bezpieczeństwa energetycznego, w tym uzależnienie Unii od dostaw energii i innych zasobów strategicznych pochodzących z krajów i regionów, które są w coraz większym stopniu niestabilne, a także kwestia dostępu do źródeł alternatywnych i rozwoju tych źródeł; odrzuca stosowanie ograniczeń dostaw energii jako instrumentu politycznego i podkreśla potrzebę solidarności państw członkowskich UE w kwestii polityki energetycznej; jest zdania, że należy podjąć wszelkie starania, aby zmniejszyć to uzależnienie; podkreśla potrzebę ukierunkowania polityki zagranicznej UE na wspólną strategię i wsparcia przez nią poszczególnych projektów służących dywersyfikacji dostaw energii;

    22.    podkreśla głębokie zainteresowanie Unii Europejskiej wzmocnieniem globalnego sprawowania rządów, instytucji międzynarodowych i wartości prawa międzynarodowego; nalega na zachowanie fundamentalnej roli Narodów Zjednoczonych w globalnym sprawowaniu rządów; potwierdza potrzebę włączenia Chin i Indii, jako wschodzących potęg, a także Rosji, w zakres odpowiedzialności za stan rządów na szczeblu ogólnoświatowym i za rozwiązania związane z ogólnoświatowymi wyzwaniami, jak również niezastąpioną rolę, jaką w tym kontekście powinni wspólnie odgrywać partnerzy transatlantyccy;

    23.    podkreśla znaczenie dalszego rozwijania współpracy regionalnej w polityce zagranicznej Unii, szczególnie w jej sąsiedztwie, poprzez zacieśnienie stosunków z rejonem Morza Czarnego oraz rozwój współpracy zarówno pomiędzy samymi sąsiadami jak i Unią i jej sąsiadami w celu znalezienia rozwiązań regionalnych służących stabilności, rozwojowi i dobrobytowi;

    24.    przypomina Unii o naleganiu na jej partnerów, aby nadal rozwijali i konsolidowali demokrację, prawa człowieka i państwo prawa, ponieważ stanowią one podstawę światowego dobrobytu i bezpiecznego;

    25.    w związku z tym wyraża zaniepokojenie pierwszą próbą broni przeciwsatelitarnej przeprowadzoną przez Chiny w styczniu 2007 roku; uważa to za oznakę eskalacji militaryzacji przestrzeni kosmicznej; wzywa Radę to podjęcia inicjatywy na szczeblu Narodów Zjednoczonych w celu otwarcia międzynarodowych negocjacji w sprawie wprowadzenia międzynarodowego zakazu takiej broni;

    26.    jest zdania, że należy podjąć aktywniejsze starania w ramach działań zewnętrznych, aby powstrzymać rozprzestrzenianie się ubóstwa na świecie, walczyć z napiętnowaniem i dyskryminacją oraz zwalczać najgroźniejsze choroby; potwierdza znaczenie dalszego zaangażowania Unii w realizację Milenijnych Celów Rozwoju;

    27.    z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji i Rady na rzecz rozwiązania problemu nielegalnej imigracji i zamieszkiwania jako istotną część działań zewnętrznych Unii w ramach jej stosunków zarówno z krajami pochodzenia, jak i krajami tranzytowymi; uważa, że współpraca na rzecz rozwoju powinna zajmować się problemami będącymi źródłem masowej emigracji i zakładać szersze zaangażowanie Unii w rozwiązywanie konfliktów, aby zrealizować milenijne cele rozwoju, w szczególności z krajami afrykańskimi; wskazuje, że walka z nielegalną imigracją jest zadaniem systemu wymiaru sprawiedliwości i policji, a polityka UE musi zająć się również przyczynami leżącymi u podstaw nielegalnej imigracji;

    28.    potwierdza wniosek przedstawiony w rezolucji Parlamentu z dnia 14 lutego 2006 r.[19] w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską i wzywa Komisję i Radę do uwzględnienia zawartych w niej zaleceń w celu poprawy zarządzania wszelkiego rodzaju umowami, zawieranymi przez Unię z licznymi krajami partnerskimi, których istotnym elementem są klauzule dotyczące demokracji; potwierdza zobowiązanie do zwalczania - między innymi poprzez wzmocnienie roli Międzynarodowego Trybunału Karnego - bezkarności osób winnych zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i innych poważnych pogwałceń praw człowieka;

    29.    podkreśla potrzebę skutecznego wdrożenia praw człowieka, klauzul dotyczących nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i przeciwdziałania terroryzmowi w porozumieniach z różnymi krajami trzecimi, oraz unikania jednostkowych zmian w celu zachowania spójności i skuteczności; wzywa Komisję do przedstawienia wniosków w ramach nowych instrumentów w dziedzinie stabilności, przygotowania do akcesji, europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa (ENPI) oraz instrumentu współpracy na rzecz rozwoju (DCI) w celu zapewnienia w zakresie odpowiednich ram prawnych tych instrumentów, pomocy technicznej i finansowej dla krajów trzecich, aby wesprzeć je w wypełnianiu zobowiązań wynikających z powyższych klauzul; podkreśla konieczność wdrażania tych nowych instrumentów w sposób spójny z europejską inicjatywą na rzecz demokracji i praw człowieka i w stosunku do niej komplementarny;

    Priorytety w zakresie obszarów geograficznych na 2007 r.

    30.    zaleca podjęcie działań służących utrzymaniu rozszerzenia Unii jako jej głównego celu w ramach kalendarza politycznego na 2007 r., który musi jednak odpowiadać zdolności Unii do przyjmowania nowych członków (uwzględniając wpływ rozszerzenia na instytucje Unii, jej zasoby finansowe oraz zdolność do realizowania jej politycznych celów), a także działań na rzecz wzmocnienia europejskiej polityki sąsiedztwa, w tym inicjatyw na rzecz wzmocnienia gospodarczych i politycznych kontaktów pomiędzy UE i krajami obszaru Morza Czarnego, ustabilizowania sytuacji na Bałkanach Zachodnich, włączając perspektywę przystąpienia do UE zgodnie z agendą z Salonik w celu wznowienia negocjacji z Serbią w sprawie układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, wzmocnienia współpracy euro-śródziemnomorskiej, budowania szeroko zakrojonego partnerstwa z Rosją, obejmującego wyzwania międzynarodowe, kwestie handlu i energii, ale przede wszystkim kwestie praw człowieka i demokratyzacji; zaleca również działania służące zacieśnieniu stosunków z krajami Azji Środkowej;

    31.    jest zdania, że do priorytetów polityki Unii wobec Afganistanu w nadchodzących latach nadal należeć musi wspieranie solidarności narodowej, stabilizacji, pokoju oraz rozwoju gospodarczego i demokracji; opowiada się za odpowiednim i średnioterminowo planowanym finansowaniem tych zadań; w szczególności uważa za konieczne wspieranie przez Unię Europejską tworzenia silnych narodowo-państwowych instytucji, rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego kraju, rozbrojenia prywatnych milicji oraz zwalczania uprawy narkotyków i handlu nimi;

    32.    z zadowoleniem przyjmuje nową inicjatywę w sprawie Azji Centralnej przedstawioną przez niemiecką prezydencję, która może doprowadzić do skuteczniejszego i bardziej zaangażowanego podejścia polityki zagranicznej Unii Europejskiej do tego regionu; jest zdania, że inicjatywa ta może rozwinąć niepowtarzalną i szeroką współpracę pomiędzy UE i krajami Azji Środkowej; wyraża opinię, że zwiększenie stabilności rozwoju gospodarczego, poprawa zarządzania i przestrzegania praw człowieka w tym regionie należy do żywotnych interesów Unii Europejskiej;

    33.    przypomina w świetle skutecznego multilateralizmu o potrzebie całościowego kontynuowania reformy ONZ ze szczególnym zwróceniem uwagi na reformę Rady Bezpieczeństwa; w związku z tym wita z zadowoleniem obiecujące wysiłki na rzecz reform podjęte przez przewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego;

    34.    jest zdania, że należy dołożyć wszelkich starań, aby przyczynić się do ustabilizowania sytuacji w Libanie i jednocześnie wzywa Komisję do zwiększenia kontroli wykorzystania finansowej pomocy unijnej w tym kraju; wzywa Radę do zwiększenia wysiłków w ramach kwartetu bliskowschodniego (Stany Zjednoczone, Rosja, UE i ONZ) zmierzających do pobudzenie negocjacji między Izraelem a Palestyną w celu osiągnięcia kompleksowego pokojowego rozwiązania, którego podstawą byłyby dwa bezpieczne i stabilne państwa; zaleca bardziej intensywne poparcie Unii dla oświadczenia kwartetu (zobowiązanie do zaprzestania przemocy, uznanie Izraela oraz zaakceptowanie poprzednich porozumień i zobowiązań, w tym mapy drogowej); okazją do silniejszego zaangażowania UE w Palestynie może być stworzenie nowego rządu palestyńskiego jedności narodowej i uznanie dotychczasowych porozumień z Izraelem; niezależnie od tego granice z 1967 powinny zasadniczo zostać uznane przez rządy Izraela i Palestyny za granice pomiędzy dwoma niepodległymi, uznającymi się wzajemnie państwami; popiera również wezwanie kwartetu do dalszej pomocy międzynarodowej dla ludności palestyńskiej;

    35.    zaleca ponadto podjęcie działań zmierzających do wzmocnienia transatlantyckich stosunków ze Stanami Zjednoczonymi, z jednej strony, oraz wsparcia procesów integracyjnych z Ameryką Łacińską, z drugiej strony, na równych zasadach, włączając w to walkę z terroryzmem przy jednoczesnym poszanowaniu praw człowieka i prawa międzynarodowego, poprzez nowe porozumienie o partnerstwie transatlantyckim, które powinno jak najszybciej wejść w życie, zastępując obecną nową agendę transatlantycką; sugeruje w tej kwestii ustalenie regularnego mechanizmu przeglądu tego porozumienia o partnerstwie transatlantyckim zbliżonego do mechanizmu przeglądu ESB, przy czym eksperci z UE i USA dokładaliby stałych starań w celu polepszenia partnerstwa transatlantyckiego w celu wykorzystania jego pełnego potencjału;

    36.    zaleca też kontynuowanie negocjacji dotyczących umowy o partnerstwie z Chinami, pod warunkiem dokonania przez nie zdecydowanego postępu w dziedzinie praw człowieka i demokracji, zacieśnienie strategicznego partnerstwa z Indiami, wzmocnienie współpracy polityczno-gospodarczej z Japonią i krajami ASEAN, poszukując jednocześnie aktywnej roli w ostatecznym rozwiązaniu zagadnień na Półwyspie Koreańskim, która nie ogranicza się do kwestii finansowych;

    37.    z naciskiem zaleca podjęcie zdecydowanych kroków w celu zaangażowania się we wdrażanie strategii UE-Afryka, poprzez wyjście poza zakres tradycyjnych strategii na rzecz rozwoju i pomocy w kontekście nadchodzącej prezydencji portugalskiej, która gościć będzie następne spotkanie na szczycie UE-Afryka, a także przyspieszenia procesów integracji regionów Ameryki Łacińskiej poprzez zawarcie umowy o stowarzyszeniu UE-Mercosur oraz rozpoczęcie negocjacji w sprawie podobnych umów z krajami Ameryki Środkowej i Wspólnotą Andyjską;

    38.    Podkreśla konieczność dania nowego bodźca procesowi barcelońskiemu w celu poprawy zrównoważonego rozwoju gospodarczego, społecznego i demokratycznego zainteresowanych krajów;

    39.    jest zdania, że w świetle zbliżającej decyzji Rady Bezpieczeństwa w sprawie obszernej propozycji statusu Kosowa, UE musi być w pełni gotowa do wypełnienia nowych zadań i odpowiedzialności w tym regionie; ponadto wzywa Radę do podjęcia bardziej zdecydowanych i skutecznych działań w zakresie zamrożonych konfliktów na Południowym Kaukazie i Naddniestrzu;

    40.    nawiązuje do licznych rezolucji i sprawozdań dotyczących różnych obszarów geograficznych leżących w kręgu zainteresowań Unii, ponieważ stanowią one cenny wkład w debatę na temat kierunków zmian polityki Unii w stosunku do tych obszarów;

    Parlamentarna kontrola Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa

    41.    zwraca uwagę na sporządzone w sposób opisowy sprawozdanie roczne na temat działań w ramach WPZiB w 2005 r. przedłożone przez Radę w dniu 30 czerwca 2006 r.; potwierdza konieczność, aby Rada nie tylko informowała Parlament, lecz przede wszystkim w pełni włączyła go w główne aspekty i podstawowe wybory WPZiB w 2007 r.; wyraża ubolewanie z powodu faktu, że Rada po raz kolejny zignorowała prawo Parlamentu do wyrażenia swojej opinii ex ante na temat przyszłych aspektów i wyborów na 2006 r., przysługujące mu zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej oraz zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r.;

    42.    zwraca uwagę, że pomimo naruszenia przez Radę art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej zwrócenie się z tą sprawą do Trybunału Sprawiedliwości nie jest możliwe ze względów proceduralnych, ponieważ art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej nie uwzględnia art. 21 w wyczerpującym wykazie przypadków, w których postanowienia TWE dotyczące wniesienia sprawy do Trybunału Sprawiedliwości mają również zastosowanie do WPZiB;

    43.    podkreśla jednak, że stosowana przez Radę w roku ubiegłym praktyka polegająca na ograniczaniu się do informowania Parlamentu o działaniach w zakresie WPZiB oraz przedkładania mu opisowego wykazu tych działań zamiast rzeczywistego zasięgania jego opinii na początku każdego roku na temat głównych aspektów i podstawowych wyborów przewidywanych na dany rok, a następnie informowania Parlamentu o tym, czy i w jaki sposób jego wkład został uwzględniony, stanowi faktyczne naruszenie samej istoty art. 21;

    44.    wzywa Radę do naprawienia tej sytuacji poprzez zastosowanie szerszej i bardziej elastycznej wykładni pkt 42 i 43 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, tak aby zapewnić przestrzeganie prawa Parlamentu do corocznego wyrażenia opinii ex ante na temat przyszłych aspektów i wyborów WPZiB; podkreśla, że w obowiązujących traktatach nic nie wskazuje na to, aby termin „konsultowanie” miał inne znaczenie w wyżej wymienionym art. 21 niż jest to przyjęte w prawie unijnym;

    45.    podkreśla swoją gotowość do przeprowadzenia na początku każdego roku dyskusji z Radą oraz Wysokim Przedstawicielem/Sekretarzem Generalnym Rady na temat głównych aspektów i podstawowych wyborów WPZiB na nadchodzący rok, ponieważ dyskusja ta stanowiłaby doskonałą okazję do zasięgnięcia opinii Parlamentu; ponadto za szczególnie pożyteczne dla kandydatów na stanowisko wysokiego reprezentanta/sekretarza generalnego uznaje przedstawienie przez nich ich programów Komisji spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego;

    46.    zachęca zarówno Radę, jak i państwa członkowskie do dalszego wzmacniania parlamentarnej kontroli EPBiO poprzez zagwarantowanie istotnej roli Parlamentu dzięki wykorzystaniu mechanizmu usystematyzowanego dialogu przewidzianego w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym oraz dzięki ściślejszej współpracy między Parlamentem Europejskim a parlamentami krajowymi;

    47.    podkreśla znaczenie znacznego zaangażowania Parlamentu w dyskusje nad międzynarodowymi porozumieniami i traktatami UE z krajami trzecimi i w proces ich negocjacji;

    48.    proponuje podjęcie działań mających na celu wzmocnienie przede wszystkim parlamentarnej kontroli nad służbami wywiadowczymi i służbami bezpieczeństwa w odniesieniu do:

    a)      stosunków między instytucjami a agencjami UE:

    –      poprzez przekazanie Parlamentowi uprawnień do powoływania i odwoływania koordynatora ds. zwalczania terroryzmu oraz dyrektorów ośrodków sytuacyjnych (SitCent), ośrodka satelitarnego Unii Europejskiej oraz Eurojustu;

    –      poprzez dopilnowanie, by koordynator ds. zwalczania terroryzmu oraz dyrektorzy SitCen, ośrodka satelitarnego Unii Europejskiej i Eurojustu przedkładali Parlamentowi coroczne sprawozdania ze swoich działań i budżetu oraz poprzez dopilnowanie, by wszelkie zalecenia i uwagi Parlamentu były należycie uwzględniane;

    b)     stosunków między państwami członkowskimi a instytucjami i agencjami UE:

    –      poprzez rozwój współpracy między Parlamentem Europejskim a parlamentami krajowymi w celu zapewnienia demokratycznej kontroli nad agencjami i organami wywiadowczymi UE, a także przejrzystości i bezpieczeństwa dla obywateli Unii Europejskiej w odniesieniu do działań zarówno unijnych, jak i krajowych służb bezpieczeństwa i służb wywiadowczych;

    –      poprzez aktualizację porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 7 listopada 2002 r.[20] w sprawie finansowania Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu włączenia informacji sensytywnych do wszystkich działań w ramach WPZiB i zagwarantowania, że Parlament będzie w pełni informowany o wszelkich dostępnych danych dotyczących całego obszaru;

    –      poprzez poszerzenie składu i zwiększenie roli istniejącej komisji specjalnej Parlamentu Europejskiego, o której mowa w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 20 listopada 2002 r. dotyczącym dostępu do informacji poufnych Rady w dziedzinie polityki bezpieczeństwa i obrony[21], w celu umożliwienia sprawowania kontroli nad nowymi organami wywiadowczymi ustanowionymi na szczeblu UE (ośrodkiem satelitarnym Unii Europejskiej, SitCen, biurem koordynatora ds. zwalczania terroryzmu, Eurojustem oraz Sztabem Wojskowym Unii Europejskiej);

    –      poprzez przekazanie faktycznych uprawnień urzędowi europejskiego koordynatora ds. walki z terroryzmem w drodze zwiększenia jego kompetencji i poszerzenia mandatu;

    c)      stosunków między UE a krajami trzecimi:

    –      poprzez włączenie się w wymianę informacji i najlepszych praktyk pomiędzy komisją specjalną Parlamentu a komisjami ds. wywiadu Kongresu Stanów Zjednoczonych,

    –      poprzez zwrócenie się do krajów trzecich, a w szczególności krajów kandydujących do przystąpienia lub stowarzyszonych, o uczestnictwo w wymianie dostępnych informacji sensytywnych lub materiałów służb wywiadowczych dotyczących WPZiB z ich odpowiednikami w UE za pośrednictwem parlamentu lub rządu danego kraju;

    Finansowanie WPZiB/EPBiO

    49.    uważa całkowitą kwotę 174 mld euro przeznaczoną na WPZiB w latach 2007-2013 za niewystarczającą dla zrealizowania ambicji Unii jako podmiotu działającego na arenie światowej, uznając jednocześnie, że uzgodnione na rok 2007 finansowanie WPZiB na poziomie 159,2 mln euro stanowi ważny krok naprzód w stosunku do poprzednich przydziałów środków;

    50.    z zadowoleniem przyjmuje ostateczne zakończenie negocjacji między Parlamentem a Radą, które doprowadziły do wzmocnienia rozdziału dotyczącego WPZiB i w ramach których uzgodniono, że w latach 2007‑2013 na potrzeby WPZiB udostępni się co najmniej 1 740 mln euro; przypomina, iż kwota ta będzie w rzeczywistości ponad trzykrotnie wyższa niż poziom finansowania w ramach starej perspektywy finansowej i właśnie z tego powodu potrzebne będą wzmocnione środki kontroli parlamentarnej, a także ściślejsza współpraca ze strony Rady;

    51.    z zadowoleniem przyjmuje nowe porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2007 r. i na mocy którego zwiększono przede wszystkim udział Parlamentu w procesie podejmowania decyzji w ramach WPZiB i umożliwiono szerszą demokratyczną kontrolę nad działaniami zewnętrznymi Unii oraz finansowaniem WPZiB i skonsolidowano oraz poszerzono wcześniejsze postanowienia z zakresu WPZiB dotyczące regularnych konsultacji politycznych z Parlamentem Europejskim;

    52.    ponownie wyraża swoje rozczarowanie faktem, iż roczne sprawozdania Rady ograniczały się dotychczas jedynie do opisu działań podejmowanych w ramach WPZiB, o czym nawet sama Rada wspomina w punktach preambuły, chociaż art. 28 Traktatu o Unii Europejskiej przewiduje konsultacje na temat głównych aspektów i podstawowych wyborów dokonywanych w ramach WPZiB, w tym również skutków finansowych, a także uwzględnienie stanowiska Parlamentu;

    53.    zwraca szczególną uwagę na pkt 42 i 43 porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2006 r., dotyczące finansowania WPZiB oraz ustanawiające stały dialog między Radą a Parlamentem, który przy dorozumianej i elastycznej wykładni mógłby przyczynić się do prowadzenia prawdziwych konsultacji z właściwą przedmiotowo komisją; w tym kontekście uważa wymianę pism wyjaśniających pomiędzy przewodniczącą UE Finlandią a przewodniczącymi obu zaangażowanych komisji parlamentarnych za częściowe wypełnienie wymogu zasięgnięcia opinii Parlamentu;

    54.    przestrzega przed stosowaniem zawężającej wykładni pkt 43 porozumienia międzyinstytucjonalnego, prowadzącej do sytuacji, w której obchodzi się prawo Parlamentu do uczestniczenia na początku każdego roku w rzeczywistych konsultacjach w sprawie głównych aspektów i podstawowych wyborów na dany rok zgodnie z art. 21 TUE;

    55.    jest zdania, że rzetelną ocenę skutków finansowych dla budżetu UE utrudniał dotychczas brak proaktywnej polityki informacyjnej ze strony Rady, chociaż wspólne posiedzenia w tej sprawie odbywają się już od lat; uważa, że wraz z podpisaniem nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego nadeszła pora na wdrożenie tych postanowień, które są teraz w jasny sposób sformalizowane, z poszanowaniem zarówno ich treści, jak i przesłania;

    56.    wyraża swoje ubolewanie z powodu wcześniejszej postawy Rady, która udostępniała istotne informacje finansowe dopiero po podjęciu ostatecznych decyzji, udaremniając tym samym osiągnięcie właściwego celu przyświecającego takiej czynności; z zadowoleniem wypowiada się jednak o pewnej poprawie, która w tym względzie nastąpiła, przede wszystkim w związku z nową misją w Kosowie, i oczekuje, że tego rodzaju postępy będą miały trwały charakter;

    57.    w związku z tym zwraca szczególną uwagę na punkty 42 i 43 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; podkreśla zwłaszcza potrzebę zasięgania przez Radę opinii Parlamentu w sprawie przyszłościowego dokumentu określającego główne aspekty i podstawowe wybory dokonywane w ramach WPZiB, w tym również ich skutki finansowe, do dnia 15 czerwca każdego roku, co w pełni odpowiada postanowieniom nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; zaznacza, że uwzględni się ocenę działań rozpoczętych w roku ubiegłym i uważa, iż ogólnie rzecz biorąc mogłoby to stanowić podstawę znacznie sprawniejszej kontroli demokratycznej;

    58.    wyraża ubolewanie, mając na uwadze obecnie już niewystarczające środki przyznane WPZiB na lata 2007-2013, że szczegółowy artykuł w rozdziale budżetowym dotyczącym WPZiB poświęcony specjalnym przedstawicielom Unii Europejskiej nie unika nadmiernego mnożenia tego rodzaju wysłanników, którzy z definicji powinni być powoływani wyłącznie w szczególnych przypadkach i nie powinni osłabiać roli przedstawicielstw Komisji w terenie;

    59.    przypomina, że specjalni przedstawiciele UE są finansowani w ramach budżetu WPZiB oraz że wszystkie odnośne postanowienia zawarte w punkcie 42 porozumienia międzyinstytucjonalnego mają również zastosowanie do finansowych skutków przedłużenia ich mandatów; jest zdania, iż istnieje potrzeba ustalenia kryteriów dotyczących powoływania i oceny specjalnych przedstawicieli UE, w tym również definicji i sensu ich zadań, długości mandatów, zasad koordynacji i komplementarności w stosunku do delegacji WE w ramach pierwszego filaru i oceny „wartości dodanej” wynikającej z ich działalności; wzywa Radę i Komisję do podjęcia współpracy w tym zakresie, również poprzez udostępnienie w odpowiednim czasie sprawozdań z oceny, zawierających istotne, obszerne i obiektywne informacje, za których sporządzenie odpowiada Wysoki Przedstawiciel;

    60.    wyraża szczególne zaniepokojenie faktem, iż prawie żaden parlament nie był dotychczas w stanie dokonać oceny działań mieszanych podejmowanych w ramach WPZiB i pociągających za sobą wydatki wynikające zarówno z działań o charakterze cywilnym, jak i działań mających skutki wojskowe lub obronne; zauważa, że wynika to z rozdrobnienia, które powoduje, iż z jednej strony parlamenty krajowe są informowane o wydatkach wojskowych i obronnych, a z drugiej strony Parlament Europejski posiada jedynie wiedzę na temat aspektów cywilnych; podkreśla, że owe łączone działania cywilne i wojskowe powinny być kontrolowane w pełnym zakresie i dlatego wzywa Radę i Komisję do podjęcia pełnej współpracy w celu wypracowania sposobu przedstawiania ogólnej sytuacji w zakresie tych misji i złożonej struktury ich finansowania;

    61.    wyraża ubolewanie, że nowe porozumienie międzyinstytucjonalne nie zawiera wyraźnych przepisów dotyczących finansowania z budżetu Wspólnoty łącznych kosztów operacji wojskowych w ramach EPBiO, co zakończyłoby obecną praktykę sięgania do budżetu pomocniczego lub funduszu założycielskiego państw członkowskich;

    62.    wyraża w związku z tym ubolewanie z powodu braku zmiany w nowym porozumieniu międzyinstytucjonalnym obowiązujących zasad prowadzenia operacji w ramach EPBiO, takich jak zasada „samodzielnego finansowania swojego udziału przez poszczególne państwa” lub wszelkich doraźnych ustaleń, jak tzw. „mechanizm ATHENA”; przypomina, że ustalenia te utrwalają zwyczaj ponoszenia obciążeń finansowych przez te państwa członkowskie, które prowadzą najaktywniejsze działania w terenie, co utrudni ich przyszły udział w operacjach EPBiO i stworzy sytuację, której można byłoby łatwo uniknąć poprzez finansowanie tego rodzaju operacji z budżetu UE;

    63.    wyraża swoje ubolewanie z powodu co najmniej jednego przypadku, w którym Rada pokryła pewne koszty w ramach międzyrządowego mechanizmu „ATHENA”, chociaż Komisja jasno wyraziła swoją opinię, że wydatki te powinny zostać sfinansowane z budżetu UE; uważa, że Rada i Komisja mają obowiązek informowania Parlamentu i zasięgania jego opinii w przypadku wątpliwości i nie może zaakceptować jednostronnych decyzji Rady;

    64.    zwraca się do Rady z prośbą o poinformowanie Parlamentu o nowych postanowieniach dotyczących mechanizmu „ATHENA”, przyjętego przez ministrów w grudniu 2006 r.; jest zaskoczony faktem, iż Rada nie uważała za stosowne poinformować Parlamentu o tej sprawie podczas dwóch wspólnych posiedzeń, które odbyły się jesienią 2006 r., zwłaszcza że kwestia ta była przedmiotem dyskusji prowadzonych w pierwszej połowie ubiegłego roku;

    65.    w związku z tym, w celu zapewnienia przejrzystości w wydatków na EPBO oraz wsparcia rozwoju wojskowego i cywilnego potencjału koniecznego do osiągnięcia celów ESB, wzywa do opracowania nowej metodologii budżetowej:

    a)      w początkowej fazie, rozpoczynającej się w 2007 r. Rada powinna sporządzić dokument budżetowy odzwierciedlający zobowiązania państw członkowskich dotyczące realizacji cywilnego celu operacyjnego 2008 oraz wojskowego celu operacyjnego 2010;

    b)     w drugiej fazie, państwa członkowskie powinny zobowiązać się wobec EPBO poprzez budżet „wirtualny”, który byłby co roku omawiany wspólnie przez Parlament Europejski i parlamenty krajowe UE i w którym państwa zadeklarowałyby, na okres wieloletni, fundusze wymagane do sfinansowania wyposażenia i personelu niezbędnego dla misji EPBO, przez co wykazałyby kwoty, jakie są gotowe wyłożyć na EPBO i zapewniły większą przejrzystość w odniesieniu do wydatków wojskowych;

    (c)    ostateczne wspólne decyzje dotyczące racjonalizacji budżetu EPBiO oraz WPZiB, w tym także rozkład wydatków krajowych w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony na poziomie wspólnotowym, winny stanowić część zrewidowanego systemu finansowego Unii Europejskiej na lata 2008 -2009;

    66.    zauważa, że wszelkie przypadki niewykorzystania środków, zwłaszcza środki odzyskane, w ramach rozdziału poświęconego WPZiB są następnie traktowane przez Komisję w kategoriach „dochodów przeznaczonych na określony cel” („assigned revenue”), zgodnie z terminologią stosowaną w rozporządzeniu finansowym, a środki te wracają do linii budżetowych w roku następnym; nie jest przekonany, iż jest to zgodne z postanowieniami rozporządzenia finansowego i zwraca się do Trybunału Obrachunkowego z prośbą o sprawdzenie tej kwestii.

    *

    * *

    67.      zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Sekretarzowi Generalnemu NATO oraz przewodniczącemu Zgromadzenia Rady Europy.

    • [1]        Dz.U. C 172 z 18.6.1999, str. 1.
    • [2]        Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, str. 182.
    • [3]        Dz.U. C 247 E z 6.10.2005, str. 88.
    • [4]        Dz.U. C 288 E z 25.11.2006, str. 59.
    • [5]        Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0495.
    • [6]        Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0263.
    • [7]        Dz.U. C 290 E z 29.112006, str. 396.
    • [8]        Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0270 i P6_TA(2006)0566.
    • [9]        Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, str. 226 i 235.
    • [10]       Dz.U. C 82 E z 1.4.2004, str. 610 oraz Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0348.
    • [11]       Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0346.
    • [12]       Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, str. 253.
    • [13]       Dz.U. C 292 E z 1.12.2006, str. 112.
    • [14]       Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, str. 341.
    • [15]       Dz.U. C 290 E z 29.11.2006, str. 107.
    • [16]       Teksty przyjęte, P6_TA-(2006)0569.
    • [17]       Teksty przyjęte, P6_TA-(2006)0568.
    • [18]       Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.
    • [19]  Dz.U. C 290 E z 29.11.2006, str. 107.
    • [20]     Dz.U. C 283 z 20.11.2002, str. 1.
    • [21]       Dz.U. C 298, 30.11.2002, str. 1.

    OPINIA Komisji Budżetowej (28.2.2007)

    dla Komisji Spraw Zagranicznych

    w sprawie rocznego sprawozdania Rady dla Parlamentu Europejskiego dotyczącego głównych aspektów i podstawowych wyborów WPZiB, w tym konsekwencji finansowych dla budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (lit. H ust. 40 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.) – 2005 r.
    (2006/2217(INI))

    Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Antonis Samaras

    WSKAZÓWKI

    Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

    1.    z zadowoleniem przyjmuje nowe Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z 17 maja 2006 r., które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2007 r., konsolidując i wzmacniając wcześniejsze postanowienia WPZiB w sprawie regularnych konsultacji politycznych z Parlamentem Europejskim; uważa, że realizacja tego porozumienia będzie miała decydujące znaczenie dla sprawniejszej demokratycznej kontroli finansowania działań w ramach WPZiB;

    2.    z zadowoleniem przyjmuje ostateczne zakończenie negocjacji między Parlamentem a Radą, które doprowadziły do wzmocnienia rozdziału dotyczącego WPZiB i w ramach których uzgodniono, że w latach 2007‑2013 na potrzeby WPZiB udostępni się co najmniej 1 740 mln euro; przypomina, iż kwota ta będzie w rzeczywistości ponad trzykrotnie wyższa niż poziom finansowania w ramach starej perspektywy finansowej i właśnie z tego powodu potrzebne będą wzmocnione środki kontroli parlamentarnej, a także ściślejsza współpraca ze strony Rady;

    3.    ponownie wyraża swoje rozczarowanie faktem, iż roczne sprawozdania Rady ograniczały się dotychczas jedynie do opisu działań podejmowanych w ramach WPZiB, o czym nawet sama Rada wspomina w punktach preambuły, chociaż art. 28 Traktatu o Unii Europejskiej przewiduje konsultacje na temat głównych aspektów i podstawowych wyborów dokonywanych w ramach WPZiB, w tym również skutków finansowych, a także uwzględnienie stanowiska Parlamentu;

    4.    jest zdania, że rzetelną ocenę skutków finansowych dla budżetu UE utrudniał dotychczas brak proaktywnej polityki informacyjnej ze strony Rady, chociaż wspólne posiedzenia w tej sprawie odbywają się już od lat; uważa, że wraz z podpisaniem nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego nadeszła pora na wdrożenie tych postanowień, które są teraz w jasny sposób sformalizowane, z poszanowaniem zarówno ich treści, jak i przesłania;

    5.    wyraża swoje ubolewanie z powodu wcześniejszej postawy Rady, która udostępniała istotne informacje finansowe dopiero po podjęciu ostatecznych decyzji, udaremniając tym samym osiągnięcie właściwego celu przyświecającego takiej czynności; z zadowoleniem wypowiada się jednak o pewnej poprawie, która w tym względzie nastąpiła, przede wszystkim w związku z nową misją w Kosowie, i oczekuje, że tego rodzaju postępy będą miały trwały charakter;

    6.    w związku z tym zwraca szczególną uwagę na punkty 42 i 43 nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; podkreśla zwłaszcza potrzebę zasięgania przez Radę opinii Parlamentu w sprawie przyszłościowego dokumentu określającego główne aspekty i podstawowe wybory dokonywane w ramach WPZiB, w tym również ich skutki finansowe, do dnia 15 czerwca każdego roku, co w pełni odpowiada postanowieniom nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; zaznacza, że uwzględni się ocenę działań rozpoczętych w roku ubiegłym i uważa, iż ogólnie rzecz biorąc mogłoby to stanowić podstawę znacznie sprawniejszej kontroli demokratycznej;

    7.    wyraża szczególne zaniepokojenie faktem, iż prawie żaden parlament nie był dotychczas w stanie dokonać oceny działań mieszanych podejmowanych w ramach WPZiB i pociągających za sobą wydatki wynikające zarówno z działań o charakterze cywilnym, jak i działań mających skutki wojskowe lub obronne; zauważa, że wynika to z rozdrobnienia, które powoduje, iż z jednej strony parlamenty krajowe są informowane o wydatkach wojskowych i obronnych, a z drugiej strony Parlament Europejski posiada jedynie wiedzę na temat aspektów cywilnych; podkreśla, że owe łączone działania cywilne i wojskowe powinny być kontrolowane w pełnym zakresie i dlatego wzywa Radę i Komisję do podjęcia pełnej współpracy w celu wypracowania sposobu przedstawiania ogólnej sytuacji w zakresie tych misji i złożonej struktury ich finansowania;

    8.    przypomina, że specjalni przedstawiciele UE są finansowani w ramach budżetu WPZiB oraz że wszystkie odnośne postanowienia zawarte w punkcie 42 porozumienia międzyinstytucjonalnego mają również zastosowanie do finansowych skutków przedłużenia ich mandatów; jest zdania, iż istnieje potrzeba ustalenia kryteriów dotyczących powoływania i oceny specjalnych przedstawicieli UE, w tym również definicji i sensu ich zadań, długości mandatów, zasad koordynacji i komplementarności w stosunku do delegacji WE w ramach pierwszego filaru i oceny „wartości dodanej” wynikającej z ich działalności; wzywa Radę i Komisję do podjęcia współpracy w tym zakresie, również poprzez udostępnienie w odpowiednim czasie sprawozdań z oceny, zawierających istotne, obszerne i obiektywne informacje, za których sporządzenie odpowiada Wysoki Przedstawiciel;

    9.    wyraża swoje ubolewanie z powodu co najmniej jednego przypadku, w którym Rada pokryła pewne koszty w ramach międzyrządowego mechanizmu „Athena”, chociaż Komisja jasno wyraziła swoją opinię, że wydatki te powinny zostać sfinansowane z budżetu UE; uważa, że Rada i Komisja mają obowiązek informowania Parlamentu i zasięgania jego opinii w przypadku wątpliwości i nie może zaakceptować jednostronnych decyzji Rady;

    10.  zwraca się do Rady z prośbą o poinformowanie Parlamentu o nowych postanowieniach dotyczących mechanizmu „Athena”, przyjętego przez ministrów w grudniu 2006 r.; jest zaskoczony faktem, iż Rada nie uważała za stosowne poinformować Parlamentu o tej sprawie podczas dwóch wspólnych posiedzeń, które odbyły się jesienią 2006 r., zwłaszcza że kwestia ta była przedmiotem dyskusji prowadzonych w pierwszej połowie ubiegłego roku;

    11.  zauważa, że wszelkie przypadki niewykorzystania środków, zwłaszcza środki odzyskane, w ramach rozdziału poświęconego WPZiB są następnie traktowane przez Komisję w kategoriach „dochodów przeznaczonych na określony cel” („assigned revenue”), zgodnie z terminologią stosowaną w rozporządzeniu finansowym, a środki te wracają do linii budżetowych w roku następnym; nie jest przekonany, iż jest to zgodne z postanowieniami rozporządzenia finansowego i zwraca się do Trybunału Obrachunkowego z prośbą o sprawdzenie tej kwestii.

    PROCEDURA

    Tytuł

    Sprawozdanie roczne dotyczące wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) – 2005

    Numer procedury

    2006/2217(INI)

    Komisja przedmiotowo właściwa

    AFET

    Komisja wyznaczona do wydania opinii
      Data ogłoszenia na posiedzeniu

    BUDG
    28.9.2006

    Ściślejsza współpraca

    Data ogłoszenia na posiedzeniu

     

    Sprawozdawca komisji opiniodawczej
      Data powołania

    Antonis Samaras

    20.9.2004

    Poprzedni sprawozdawca(y)

     

    Rozpatrzenie w komisji

    27.2.2007

     

     

     

     

    Data zatwierdzenia wskazówek

    27.2.2007

    Wynik głosowania końcowego

    za:

    przeciw:

    wstrzymujących się:

    20

    0

    0

    Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

    Reimer Böge, James Elles, Szabolcs Fazakas, Salvador Garriga Polledo, Louis Grech, Catherine Guy-Quint, Jutta Haug, Anne E. Jensen, Sergej Kozlík, Janusz Lewandowski, Vladimír Maňka, Mario Mauro, Umberto Pirilli, Petre Popeangă, Antonis Samaras, László Surján, Helga Trüpel, Kyösti Virrankoski

    Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

    Hans-Peter Martin, Margarita Starkevičiūtė

    Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

     

    Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

    ...

    PROCEDURA

    Tytuł

    Roczne sprawozdanie Rady dla Parlamentu Europejskiego dotyczące głównych aspektów i podstawowych wyborów WPZiB, w tym konsekwencji finansowych dla budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (lit. H ust. 40 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r.) – 2005 r.

    Odsyłacze

    2006/2217(INI)

    Komisja przedmiotowo właściwa
      Data ogłoszenia na posiedzeniu

    AFET
    28.9.2006

    Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
      Data ogłoszenia na posiedzeniu

    BUDG
    28.9.2006

     

     

     

     

    Opinia niewydana
      Data wydania decyzji

     

     

     

     

     

    Ściślejsza współpraca
      Data ogłoszenia na posiedzeniu

     

     

     

     

     

    Sprawozdawca(y)
      Data powołania

    Elmar Brok
    13.9.2006

     

    Poprzedni sprawozdawca(y)

     

     

    Rozpatrzenie w komisji

    23.1.2007

    21.3.2007

     

     

     

    Data przyjęcia

    27.3.2007

    Wynik głosowania końcowego

    +

    -

    0

    47

    6

    2

    Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

    Roberta Alma Anastase, Angelika Beer, Panagiotis Beglitis, Bastiaan Belder, Elmar Brok, Adrian-Mihai Cioroianu, Simon Coveney, Véronique De Keyser, Giorgos Dimitrakopoulos, Michael Gahler, Bronisław Geremek, Maciej Marian Giertych, Ana Maria Gomes, Jana Hybášková, Jelko Kacin, Helmut Kuhne, Joost Lagendijk, Vytautas Landsbergis, Francisco José Millán Mon, Philippe Morillon, Pasqualina Napoletano, Janusz Onyszkiewicz, Justas Vincas Paleckis, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Tobias Pflüger, João de Deus Pinheiro, Mirosław Mariusz Piotrowski, Bernd Posselt, Michel Rocard, Raül Romeva i Rueda, Libor Rouček, Katrin Saks, Jacek Saryusz-Wolski, Hannes Swoboda, Konrad Szymański, Charles Tannock, Inese Vaidere, Geoffrey Van Orden, Kristian Vigenin, Jan Marinus Wiersma, Josef Zieleniec

    Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

    Giulietto Chiesa, Alexandra Dobolyi, Árpád Duka-Zólyomi, Glyn Ford, Milan Horáček, Gisela Kallenbach, Tunne Kelam, Jaromír Kohlíček, Evgeni Kirilov, Aloyzas Sakalas, Luis Yañez-Barnuevo García

    Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

    Proinsias De Rossa, Ria Oomen-Ruijten

    Data złożenia

    4.4.2007

    Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)