SPRAWOZDANIE w sprawie inicjatywy zgłoszonej przez Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Włoską, Republikę Finlandii, Republikę Portugalską, Rumunię oraz Królestwo Szwecji w celu przyjęcia decyzji Rady w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną

24.5.2007 - (6566/2007 – C6‑0079/2007 – 2007/0804(CNS)) - *

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
Sprawozdawca: Fausto Correia

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie inicjatywy zgłoszonej przez Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Włoską, Republikę Finlandii, Republikę Portugalską, Rumunię oraz Królestwo Szwecji w celu przyjęcia decyzji Rady w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną

(6566/2007 – C6‑0079/2007 – 2007/0804(CNS))

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając inicjatywę zgłoszoną przez Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Włoską, Republikę Finlandii, Republikę Portugalską, Rumunię oraz Królestwo Szwecji (6566/2007)[1],

–   uwzględniając poprawki redakcyjne Rady (7273/1/2007 z 17 kwietnia 2007 r.) [2]

–   uwzględniając art. 34 ust. 2 litera c) Traktatu UE,

–   uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu UE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6‑0079/2007),

–   uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–   uwzględniając art. 93, art. 51 oraz art. 35 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6‑0207/2007),

1.  zatwierdza po poprawkach inicjatywę zgłoszoną przez Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Włoską, Republikę Finlandii, Republikę Portugalską, Rumunię oraz Królestwo Szwecji;

2.  zwraca się do Rady o odpowiednią zmianę tekstu;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do inicjatywy zgłoszonej przez Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Włoską, Republikę Finlandii, Republikę Portugalską, Rumunię oraz Królestwo Szwecji;

5.  wyraża ubolewanie z powodu nałożonego przez Radę na Parlament obowiązku wyrażenia opinii w trybie wyjątkowym bez pozostawienia właściwego i odpowiedniego czasu na przegląd parlamentarny oraz przy braku zarówno wszechstronnej oceny wpływu i oceny dotychczasowego stosowania konwencji z Prüm, jak i właściwych ram decyzyjnych dla ochrony danych osobowych we współpracy policyjnej i sądowej, co uważa za niezbędne przez przyjęciem jakichkolwiek przepisów w ramach trzeciego filaru;

6.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Federalnej Niemiec, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Włoskiej, Republiki Finlandii, Republiki Portugalskiej, Rumunii oraz Królestwa Szwecji.

Tekst proponowany przez Królestwo Belgii, Republikę Bułgarii, Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republikę Austrii, Republikę Słowenii, Republikę Słowacką, Republikę Włoską, Republikę Finlandii, Republikę Portugalską, Rumunię oraz Królestwo Szwecji	Poprawki Parlamentu
Poprawka 1 Tytuł
DECYZJA RADY 2007/…/WSiSW w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną	DECYZJA RAMOWA RADY 2007/…/WSiSW w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną
	(Niniejsza poprawka ma zastosowanie do całego tekstu. Przyjęcie jej będzie wymagało wprowadzenia odpowiednich zmian w całym tekście.)
Uzasadnienie
Ponieważ inicjatywa związana jest z celem zbliżania prawodawstwa i przepisów państw członkowskich, właściwym do tego celu instrumentem jest decyzja ramowa, zamiast zwykłej decyzji.
Poprawka 2 Odniesienie 1
Uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 ust. 1 lit. a), art. 32 i art. 34 ust. 2 lit. c),	Uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. a) i b), art. 31 ust. 1 lit. a), art. 32 i art. 34 ust. 2 lit. b),
Poprawka 3 Odniesienie 2 a (nowe)
	Uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z 4 kwietnia 2007 r.,
Poprawka 4 Punkt 1 preambuły
(1) Rada Unii Europejskiej przywiązuje zasadniczą wagę do ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, która ma podstawowe znaczenie dla społeczeństw państw zjednoczonych w Unii.	(1) Rada Unii Europejskiej przywiązuje zasadniczą wagę do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, która ma podstawowe znaczenie dla społeczeństw Unii Europejskiej.
Poprawka 5 Punkt 10 preambuły
(10) Wymogi te spełnia konwencja z Prüm z dnia 27 maja 2005 r. zawarta między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów i Republiką Austrii w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem, przestępczością transgraniczną i nielegalną migracją. W celu zarówno spełnienia merytorycznych wymogów programu haskiego w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich, jak i osiągnięcia jego celów pod względem terminów, należy głównym elementom konwencji z Prüm nadać zastosowanie do wszystkich państw członkowskich. Niniejsza decyzja Rady powinna zatem być oparta na głównych postanowieniach konwencji z Prüm.	(10) Wymogi te spełnia konwencja z Prüm z dnia 27 maja 2005 r. zawarta między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów i Republiką Austrii w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem, przestępczością transgraniczną i nielegalną migracją. W celu spełnienia merytorycznych wymogów programu haskiego w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich, należy konwencji z Prüm nadać zastosowanie do wszystkich państw członkowskich. Niniejsza decyzja ramowa Rady zawiera zatem niektóre główne postanowienia konwencji z Prüm, mianowicie postanowienia dotyczące współpracy policyjnej i sądowej w Unii Europejskiej.
Poprawka 6 Punkt 11 a preambuły (nowy)
	(11a) Niniejsze ulepszenia w wymianie danych stanowią krok w kierunku udostępnienia informacji funkcjonariuszom organów ścigania z państw członkowskich. Stosownym jest upewnienie się, że istnieją powody dla dokonania automatycznego wyszukiwania w krajowych bazach danych DNA i odcisków palców, zawsze kiedy dotyczy to danych osobowych.
Uzasadnienie
Dwupoziomowy system dostępu do danych osobowych jest połączeniem zasady dostępności (automatyczne i wzajemne wyszukiwanie w krajowych bazach danych) i bardziej tradycyjnego podejścia (wyszukiwanie na uzasadnione żądanie, po uzyskaniu pozytywnego wyniku).
Poprawka 7 Punkt 15 preambuły
(15) Pod pewnymi warunkami państwa członkowskie powinny być w stanie dostarczać danych osobowych i nieosobowych w celu usprawnienia wymiany informacji w związku z dużymi wydarzeniami o randze międzynarodowej.	(15) Pod pewnymi warunkami państwa członkowskie powinny być w stanie dostarczać danych osobowych i nieosobowych w celu usprawnienia wymiany informacji w związku z dużymi wydarzeniami o randze międzynarodowej i w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym. Dostarczanie danych powinno być konieczne i proporcjonalne oraz uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które dają podstawy do przypuszczenia, że popełnione zostanie przestępstwo.
Uzasadnienie
Należy wymienić zarówno rozdział 3 jak i 4, ponieważ są skonstruowane na założeniu, że istnieją powody by sądzić, że osoby, których dane dotyczą, popełnią przestępstwa, a nie na występowaniu (lub obiektywnych możliwościach wystąpienia) przestępstw.
Poprawka 8 Punkt 15 a preambuły (nowy)
	Również Europol w ramach swojego mandatu ma zapewniony dostęp do krajowych baz danych.
Poprawka 9 Punkt 16 prembuły
(16) W związku z tym, że współpracę międzynarodową, w szczególności w zwalczaniu przestępczości transgranicznej, należy nadal usprawniać, niniejsza decyzja, oprócz poprawy wymiany informacji, powinna pozwalać między innymi na bliższą współpracę organów policyjnych, na przykład w formie wspólnych interwencji w zakresie bezpieczeństwa (np.: wspólnych patroli) oraz transgranicznych interwencji w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub niebezpieczeństwa uszkodzenia ciała.	(16) W związku z tym, że współpracę międzynarodową, w szczególności w zwalczaniu przestępczości transgranicznej, należy nadal usprawniać, niniejsza decyzja ramowa, oprócz poprawy wymiany informacji, powinna pozwalać między innymi na bliższą współpracę organów policyjnych, na przykład w formie wspólnych interwencji w zakresie bezpieczeństwa (np.: wspólnych patroli).
Uzasadnienie
Przepisy dotyczące transgranicznych interwencji w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub niebezpieczeństwa uszkodzenia ciała zostały wyłączone z niniejszego wniosku.
Poprawka 10 Punkt 18 preambuły
(18) Państwa członkowskie, świadome znaczenia, jakie niniejsza decyzja ma dla ochrony praw osób fizycznych, oraz świadome, że dostarczanie danych osobowych innemu państwu członkowskiemu wymaga zachowania odpowiedniego standardu ochrony danych przez państwo członkowskie je otrzymujące, powinny dopilnować skutecznej realizacji wszystkich przepisów dotyczących ochrony danych zawartych w niniejszej decyzji.	(18) System „trafienie/brak trafienia” zapewnia strukturę służącą do porównywania anonimowych profili, w której dodatkowe dane osobowe są wymieniane tylko jeśli mamy do czynienia z pozytywnym wynikiem, i gwarantuje odpowiedni system ochrony danych, rozumiany w ten sposób, że dostarczanie danych osobowych innemu państwu członkowskiemu wymaga zachowania odpowiedniego poziomu ochrony danych przez państwo członkowskie je otrzymujące.
Uzasadnienie
Choć niniejsza inicjatywa umożliwia tylko przekazywanie danych między państwami członkowskimi, ustanowiony poziom ochrony musi być adekwatny (i zharmonizowany).
Poprawka 11 Punkt 18 a preambuły (nowy)
	(18a) Specjalne kategorie danych dotyczące pochodzenia rasowego lub etnicznego, poglądów politycznych, przekonań religijnych lub filozoficznych, członkostwa w partiach lub związkach zawodowych, orientacji seksualnej lub zdrowia są przetwarzane tylko, jeśli jest to absolutnie konieczne dla celów konkretnej sprawy i z zachowaniem szczególnych zabezpieczeń.
Poprawka 12 Punkt 18 b preambuły (nowy)
	(18b) Niniejsze specjalne zasady dotyczące ochrony danych zostały stworzone z powodu braku odpowiedniego instrumentu prawnego w ramach trzeciego filaru dotyczącego ochrony danych. Po przyjęciu ogólnego instrumentu prawnego instrument ten stosowany jest w całym obszarze współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, lecz zawsze pod warunkiem, że poziom chronionych danych jest właściwy i nie niższy od ochrony zapewnionej w Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz w jej protokole dodatkowym z dnia 8 listopada 2001 r. oraz pod warunkiem uwzględniania zalecenia nr R (87) 15 z dnia 17 września 1987 r. Komitetu Ministrów dla państw członkowskich regulującego wykorzystywanie danych osobowych przez policję oraz wszędzie tam, gdzie dane nie są przetwarzane automatycznie.
Uzasadnienie
Poprawka określa stosunek pomiędzy decyzją ramową w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną, i decyzją ramową w sprawie ochrony danych.
Poprawka 13 Punkt 18 c preambuły (nowy)
	(18c) Konsultacje z Parlamentem Europejskim przeprowadzane są w przypadku każdego środka wdrażającego niniejszą decyzję ramową.
Poprawka 14 Punkt 18 d preambuły (nowy)
	(18d) Konieczne jest jak najszybsze przyjęcie przez Radę decyzji ramowej w sprawie praw proceduralnych w celu określenia pewnych minimalnych zasad dotyczących zapewnienia pomocy prawnej osobom w państwach członkowskich.
Uzasadnienie
Wobec braku decyzji ramowej jedynym ograniczeniem dla ustawodawstwa krajowego są podstawowe zasady i prawa, o których mowa w art. 7 ust. 2 (po zmianach).
Poprawka 15 Punkt 18 e preambuły (nowy)
	(18d) W odniesieniu do dostarczania informacji i wsparcia w związku z dużymi wydarzeniami i masowymi zgromadzeniami, ogólne ramy muszą zostać uzgodnione ze wspólnym działaniem 97/339/WSiSW z dnia 26 maja 1997 r. przyjętym przez Radę na podstawie art. K.3 traktatu UE, dotyczącym współpracy w zakresie porządku publicznego i bezpieczeństwa1, oraz z rezolucją Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa posiedzeń Rady Europejskiej i innych porównywalnych wydarzeń2 i z inicjatywą Królestwa Niderlandów mającą na celu przyjęcie decyzji Rady w sprawie wzmocnienia transgranicznej współpracy policji podczas zgromadzenia dużej liczby osób z więcej niż jednego państwa członkowskiego, kiedy działania policji mają głównie na celu utrzymanie prawa, porządku i bezpieczeństwa oraz zapobieganie i zwalczanie przestępczości3.
	1 Dz.U. L 147 z 5.6.1997, str. 1. 2 Dz.U. C 116 z 30.4.2004, str. 18. 3 Dz. U. C 101 z 27.4.2005, str. 36.
Uzasadnienie
Niniejsze ogólne ramy muszą zostać skoordynowane z konkretnymi instrumentami.
Poprawka 16 Punkt 20 preambuły
(20) Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasady zawarte w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,	(20) Niniejsza decyzja ramowa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Niniejsza decyzja ramowa ma zwłaszcza na celu zagwarantowanie pełnego przestrzegania praw podstawowych obywateli w zakresie poszanowania ich życia prywatnego i korespondencji oraz ochrony danych osobowych, co zawarto w art. 7 i 8 Karty.
Poprawka 17 Punkt 20 a preambuły
	(20) Pełen przegląd i ocena dotychczasowego funkcjonowania konwencji z Prüm oraz ustanowienie decyzji ramowej trzeciego filaru w sprawie ochrony danych osobowych to warunki podstawowe skutecznego i właściwego wdrażania niniejszej decyzji.
Poprawka 18 Artykuł 1 ustęp 1 część wprowadzająca
Państwa członkowskie zamierzają w drodze niniejszej decyzji zintensyfikować współpracę transgraniczną w sprawach objętych tytułem VI Traktatu UE, w szczególności dotyczących wymiany informacji między organami odpowiedzialnymi za prewencję kryminalną i wykrywanie przestępstw. Do tego celu niniejsza decyzja zawiera przepisy w następujących dziedzinach:	Państwa członkowskie zamierzają w drodze niniejszej decyzji ramowej zintensyfikować współpracę transgraniczną w sprawach objętych tytułem VI Traktatu UE, w szczególności dotyczących wymiany informacji między organami odpowiedzialnymi za prewencję kryminalną i wykrywanie przestępstw wymienionych w art. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSISW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi1, a także zgodnie z art. 1-4 decyzji ramowej Rady 2002/475/JI z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie walki z terroryzmem2 zapewniając jednocześnie odpowiedni poziom ochrony danych. Do tego celu niniejsza decyzja ramowa zawiera przepisy w następujących dziedzinach:
	1 Dz.U. L 190 z 18.7.2002, str. 1. 2 Dz. U. L 164 z 22.6.2002, str. 3.
	(Niniejsza poprawka ma zastosowanie do całego tekstu. Przyjęcie jej będzie wymagało wprowadzenia odpowiednich zmian w całym tekście.)
Uzasadnienie
Poprawka dotyczy ograniczenia zasięgu decyzji ramowej do przestępstw kryminalnych i terrorystycznych wymienionych w europejskim nakazie aresztowania oraz w decyzji określającej przestępstwa terrorystyczne.
Poprawka 19 Artykuł 1 punkt 4
(4) Przepisy dotyczące warunków i trybu intensyfikowania granicznej współpracy policji za pomocą różnych środków (rozdział 5).	(4) Przepisy dotyczące warunków i trybu intensyfikowania granicznej współpracy policji za pomocą różnych określonych środków (rozdział 5).
Poprawka 20 Artykuł 1 ustęp 1 punkt 4 a (nowy)
	(4a) Przepisy o ochronie danych (rozdział 6 art. 14 ust. 2 oraz art. 16 ust. 2 i 4).
Uzasadnienie
Poprawka w sprawie wpisania zasad dotyczących ochrony danych w rozdziale 6 do celu celu i zakresu decyzji ramowej.
Poprawka 21 Artykuł 1 a (nowy)
	Article 1a Do celów niniejszej decyzji ramowej:
	(1) „Przestępstwa kryminalne” oznaczają przestępstwa wymienione w art. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSISW;
	(2) „przestępstwa terrorystyczne” oznaczają przestępstwa wymienione w art. 1-4 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW;
	(3) „dane osobowe” oznaczają wszelkie dane dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej („osoby, do której odnoszą się dane”); „osoba możliwa do zidentyfikowania” to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie przez powołanie się na numer identyfikacyjny lub jeden bądź więcej szczególnych czynników określających jej tożsamość fizyczną lub fizjologiczną;
	(4) „przetwarzanie danych osobowych” oznacza każdą operację lub każdy ciąg operacji dokonywanych na danych osobowych w trybie zautomatyzowanym lub niezautomatyzowanym, takich jak: gromadzenie, zapisywanie, porządkowanie, przechowywanie, aktualizowanie lub modyfikowanie, filtrowanie, wyszukiwanie, przeglądanie, wykorzystywanie, dostarczanie drogą przekazywania, rozpowszechniania lub udostępniania w inny sposób, kompilowanie, łączenie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie danych; przetwarzaniem w rozumieniu niniejszej decyzji ramowej jest także informowanie o tym, czy system dane zidentyfikował;
	(5) „zautomatyzowane przeszukiwanie” oznacza bezpośredni dostęp do zautomatyzowanego zasobu należącego do innego podmiotu w przypadku gdy wyniki wyszukiwania uzyskiwane są w sposób w pełni zautomatyzowany;
	(6) „nadawanie oznaczenia referencyjnego” oznacza znakowanie zarejestrowanych danych osobowych, którego celem nie jest ograniczenie ich przetwarzania w przyszłości;
	(7) „blokowanie danych” oznacza znakowanie zarejestrowanych danych osobowych, którego celem jest ograniczenie ich przetwarzania w przyszłości.
	(8) „niezidentyfikowane profile DNA” oznaczają strefy chromosomów nie zawierające informacji genetycznej tzn. te, które zgodnie z obecnym stanem wiedzy nie dostarczają informacji o konkretnych cechach dziedzicznych; niezależnie od postępu naukowego, nie można ujawniać więcej informacji z niekodującej części DNA ani obecnie, ani w przyszłości.
Uzasadnienie
Niniejszy artykuł zawiera definicje zawarte poprzednio w art. 26 i art. 16 ust. 1 i definiuje również dane osobowe (wobec braku ogólnych ram na ten temat) i przestępstwa (aby osiągnąć pewien poziom harmonizacji przepisów dotyczących dostępu do baz danych innych państw członkowskich). Przestępstwa wymienione w decyzji dotyczącej europejskiego nakazu aresztowania mogą z większym prawdopodobieństwem naruszać obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości niż drobne przestępstwa. W związku z tym, aby spełnić wymogi związane z zasadą pomocniczości i proporcjonalności, tylko te przestępstwa są objęte zakresem niniejszej decyzji ramowej.
Poprawka 22 Artykuł 1 b (nowy)
	Artykuł 1b Państwa członkowskie powinny zapewnić jasne rozróżnienie między danymi osobowymi
	- osób podejrzanych o popełnienie lub współudział w przestępstwie,
	- osób skazanych za popełnienie przestępstwa,
	- osób, co do których istnieją poważne obawy, że popełnią przestępstwo,
	- osób, które mogą być wezwane do złożenia zeznań w dochodzeniach w związku z przestępstwami lub w dalszym postępowaniu karnym,
	- osób, które padły ofiarą przestępstwa lub w przypadku których istnieją podstawy do przypuszczenia, że mogły być ofiarą przestępstwa,
	- osób, które mogą dostarczyć informacji o przestępstwach,
	- znajomych lub współpracowników osób wyżej wymienionych, oraz
	- osób, które nie należą do żadnej z wyżej wymienionych kategorii.
Poprawka 23 Artykuł 2 ustęp 1
1. Państwa członkowskie tworzą i prowadzą krajowe zbiory analiz DNA do celów wykrywania przestępstw. W ramach niniejszej decyzji, dane przechowywane w tych zbiorach przetwarzane są zgodnie z niniejszą decyzją i zgodnie z prawem krajowym mającym zastosowanie do przetwarzania.	1. Państwa członkowskie tworzą i prowadzą krajowe zbiory analiz DNA do celów wykrywania przestępstw. W ramach niniejszej decyzji ramowej dane osobowe zawarte w tych zbiorach przetwarzane są zgodnie z zasadami dotyczącymi ochrony danych określonymi w rozdziale 6 i zgodnie z prawem krajowym mającym zastosowanie do przetwarzania.
Uzasadnienie
Wprowadzenie sformułowania „dane osobowe zawarte w tych zbiorach przetwarzane są” zgodnie z definicją z art. 2a ma na celu doprecyzowanie, że przepisy ochrony danych mają również zastosowanie do gromadzenia (nowych) danych (a nie tylko do przechowywanych danych).
Poprawka 24 Artykuł 2 ustęp 2
2. Do celów wykonania niniejszej decyzji państwa członkowskie zapewniają dostępność danych referencyjnych pochodzących z krajowego zbioru analiz DNA, o którym mowa w ust. 1 zdanie pierwsze. Dane referencyjne obejmują wyłącznie profile DNA ustalone na podstawie niekodującej części DNA oraz oznaczenie referencyjne. Dane referencyjne nie mogą zawierać żadnych danych, które umożliwią bezpośrednią identyfikację osoby, której dane dotyczą. Dane referencyjne, których nie są przyporządkowane do żadnej konkretnej osoby („niezidentyfikowane profile DNA”), muszą być rozpoznawalne jako takie.	2. Do celów wykonania niniejszej decyzji państwa członkowskie zapewniają dostęp do danych referencyjnych pochodzących z krajowego zbioru analiz DNA stworzonego do celów wykrywania przestępstw. Dane referencyjne obejmują wyłącznie profile DNA ustalone na podstawie niekodującej części DNA oraz oznaczenie referencyjne. Dane referencyjne nie mogą zawierać żadnych danych, które umożliwią bezpośrednią identyfikację osoby, której dane dotyczą. Dane referencyjne, których nie są przyporządkowane do żadnej konkretnej osoby („niezidentyfikowane profile DNA”), muszą być rozpoznawalne jako takie.
Uzasadnienie
Użycie określenia „dostęp” zamiast „dostępność” precyzuje, że obydwa systemy nie są podobne, o czym mowa w punkcie 11a preambuły. Odniesienie do „krajowego zbioru analiz DNA stworzonego do celów wykrywania przestępstw” podkreśla, że wyszukiwanie w innych zbiorach analiz DNA, jak na przykład w zbiorach powstałych dla celów zdrowotnych i badawczych, jest niedopuszczalne.
Poprawka 25 Artykuł 3 ustęp1
1. Do celów wykrywania przestępstw państwa członkowskie umożliwiają krajowym punktom kontaktowym pozostałych państw członkowskich, o których mowa w art. 6, dostęp do danych referencyjnych ze swoich zbiorów analiz DNA oraz przyznają prawo do zautomatyzowanego przeszukiwania tych danych przez porównywanie profili DNA. Przeszukiwanie może być prowadzone wyłącznie w pojedynczych przypadkach i zgodnie z prawem krajowym zapytującego państwa członkowskiego.	1. Do celów wykrywania przestępstw państwa członkowskie umożliwiają krajowym punktom kontaktowym pozostałych państw członkowskich, dostęp do danych referencyjnych ze swoich zbiorów analiz DNA oraz przyznają prawo do zautomatyzowanego przeszukiwania tych danych przez porównywanie profili DNA Przeszukiwanie może być prowadzone wyłącznie w pojedynczych przypadkach i zgodnie z zasadami dotyczącymi ochrony danych określonymi w rozdziale 6 i z prawem krajowym zapytującego państwa członkowskiego.
Poprawka 26 Artykuł 5
Jeżeli podczas procedur, o których mowa w art. 3 i 4, zostanie stwierdzona zgodność profili DNA, dostarczanie bardziej szczegółowych danych osobowych i innych informacji, które są dostępne w odniesieniu do danych referencyjnych, podlega prawu krajowemu, w tym przepisom o pomocy prawnej, zapytanego państwa członkowskiego.	Jeżeli podczas procedur, o których mowa w art. 3 i 4, zostanie stwierdzona zgodność profili DNA, dostarczanie bardziej szczegółowych danych osobowych i innych informacji, które są dostępne w odniesieniu do danych referencyjnych, podlega prawu krajowemu, w tym przepisom o pomocy prawnej, zapytanego państwa członkowskiego i zasadom dotyczącym ochrony danych określonym w rozdziale 6.
Uzasadnienie
Odniesienie dotyczące ochrony danych jest szczególnie istotne, ponieważ rozdział 6 określa które dane osobowe mogą być udostępniane, w celu ustanowienia wspólnych zasad dla wszystkich państw członkowskich (bez polegania tylko i wyłącznie na prawie krajowym poszczególnych państw członkowskich).
Poprawka 27 Artykuł 6
Artykuł 6 Krajowe punkty kontaktowe i środki wykonawcze 1. Do celów dostarczania danych, o którym mowa w art. 3 i 4, każde państwo członkowskie wyznacza krajowy punkt kontaktowy. Uprawnienia krajowych punktów krajowych określa właściwe prawo krajowe.	skreślony
2. Szczegóły dotyczące technicznej realizacji procedur, o których mowa w art. 3 i 4, są określone w środkach wykonawczych, o których mowa w art. 34.
Uzasadnienie
Niniejszy przepis zostaje przeniesiony do rozdziału 7 (przepisy wykonawcze i końcowe).
Poprawka 28 Artykuł 7 ustęp 1 część wprowadzająca
W przypadku gdy w toczącym się dochodzeniu lub postępowaniu karnym brak jest jakiegokolwiek dostępnego profilu DNA dla danej osoby, która przebywa na terenie zapytanego państwa członkowskiego, zapytane państwo członkowskie udziela pomocy prawnej poprzez pobranie i przeanalizowanie materiału komórkowego tej osoby oraz przekazanie otrzymanego profilu DNA, jeżeli:	1. W przypadku gdy w toczącym się dochodzeniu lub postępowaniu karnym w związku z popełnieniem przestępstwa brak jest jakiegokolwiek dostępnego profilu DNA dla danej osoby podejrzanej o popełnienie takiego przestępstwa i która przebywa na terenie zapytanego państwa członkowskiego, zapytane państwo członkowskie udziela pomocy prawnej poprzez pobranie i przeanalizowanie materiału komórkowego tej osoby oraz przekazanie otrzymanego profilu DNA, jeżeli:
Poprawka 29 Artykuł 7 ustęp 1 a (nowy)
	1a. Pobieranie materiału komórkowego odbywa się w oparciu o prawo krajowe i tylko w konkretnym celu oraz odpowiada wymogowi konieczności i proporcjonalności.
Uzasadnienie
Powinno się podkreślić przestrzeganie podstawowych zasad i praw w przypadkach, w których rozważane jest pobieranie materiału komórkowego.
Poprawka 30 Artykuł 8
Do celów wykonania niniejszej decyzji państwa członkowskie zapewniają dostępność danych referencyjne ze zbiorów przechowywanych w krajowych zautomatyzowanych systemach identyfikacji daktyloskopijnej utworzonych w celach prewencji kryminalnej i wykrywania przestępstw. Dane referencyjne obejmują jedynie dane daktyloskopijne i oznaczenie referencyjne. Dane referencyjne nie mogą zawierać żadnych danych, które umożliwią bezpośrednią identyfikację osoby, której dane dotyczą. Dane referencyjne, których nie są przyporządkowane do żadnej konkretnej osoby („niezidentyfikowane profile DNA”), muszą być rozpoznawalne jako takie.	Do celów wykonania niniejszej decyzji ramowej państwa członkowskie zapewniają dostęp do danych referencyjnych ze zbiorów przechowywanych w krajowych zautomatyzowanych systemach identyfikacji daktyloskopijnej utworzonych w celach prewencji kryminalnej i wykrywania przestępstw. Dane referencyjne obejmują jedynie dane daktyloskopijne i oznaczenie referencyjne. Dane referencyjne nie mogą zawierać żadnych danych, które umożliwią bezpośrednią identyfikację osoby, której dane dotyczą. Dane referencyjne, które nie są przyporządkowane do żadnej konkretnej osoby („niezidentyfikowane profile DNA”), muszą być rozpoznawalne jako takie.
Poprawka 31 Artykuł 9 ustęp 1
1. Do celów prewencji kryminalnej i wykrywania przestępstw państwa członkowskie umożliwiają krajowym punktom kontaktowym pozostałych państw członkowskich, o których mowa w art. 11, dostęp do danych referencyjnych ze zautomatyzowanych systemów identyfikacji daktyloskopijnej, które zostały utworzone przez nie w tym celu, oraz przyznają prawo do zautomatyzowanego przeszukiwania tych danych przez porównywanie danych daktyloskopijnych. Przeszukiwanie może być prowadzone wyłącznie w pojedynczych przypadkach i zgodnie z prawem krajowym zapytującego państwa członkowskiego.	1. Do celów prewencji kryminalnej i wykrywania przestępstw państwa członkowskie umożliwiają krajowym punktom kontaktowym pozostałych państw członkowskich, o których mowa w art. 11, dostęp do danych referencyjnych ze zautomatyzowanych systemów identyfikacji daktyloskopijnej, które zostały utworzone przez nie w tym celu, oraz przyznają prawo do zautomatyzowanego przeszukiwania tych danych przez porównywanie danych daktyloskopijnych. Przeszukiwanie może być prowadzone wyłącznie w pojedynczych przypadkach i zgodnie z przepisami o ochronie danych ustalonymi w rozdziale 6 oraz z prawem krajowym zapytującego państwa członkowskiego.
Poprawka 32 Artykuł 10
Jeżeli podczas procedury, o której mowa w art. 9, zostanie stwierdzona zgodność danych daktyloskopijnych, dostarczanie bardziej szczegółowych danych osobowych i innych informacji, które są dostępne w odniesieniu do danych referencyjnych, podlega prawu krajowemu, w tym przepisom o pomocy prawnej, zapytanego państwa członkowskiego.	Jeżeli podczas procedury, o której mowa w art. 9, zostanie stwierdzona zgodność danych daktyloskopijnych, dostarczanie bardziej szczegółowych danych osobowych i innych informacji w odniesieniu do danych referencyjnych, podlega prawu krajowemu, w tym przepisom o pomocy prawnej, zapytanego państwa członkowskiego i przepisom o ochronie danych ustalonym w rozdziale 6.
Uzasadnienie
Odniesienie dotyczące ochrony danych jest szczególnie ważne, ponieważ rozdział 6 określa (jeżeli zostanie zmieniony) dane osobowe, które mogą zostać udostępnione, jako sposób na ustanowienie wspólnych przepisów dla wszystkich państw członkowskich (a nie w oparciu wyłącznie o przepisy krajowe poszczególnych państw członkowskich).
Poprawka 33 Artykuł 11
Artykuł 11 Krajowe punkty kontaktowe i środki wykonawcze 1. Do celów dostarczania danych, o którym mowa w art. 9, każde państwo członkowskie wyznacza krajowy punkt kontaktowy. Uprawnienia krajowych punktów kontaktowych określa właściwe prawo krajowe.	skreślony
2. Szczegóły dotyczące technicznej realizacji procedury, o której mowa w art. 9, są określone w środkach wykonawczych, o których mowa w art. 34.
Uzasadnienie
Niniejszy przepis zostaje przeniesiony do rozdziału 7 (przepisy wykonawcze i końcowe).
Poprawka 34 Artykuł 12 ustęp 1
1. Do celów prewencji kryminalnej i wykrywania przestępstw oraz do zajmowania się innymi czynami zabronionymi, które podlegają jurysdykcji sądów lub prokuratury państwa członkowskiego przeszukującego dane, a także w celu ochrony porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, państwa członkowskie umożliwiają krajowym punktom kontaktowych pozostałych państw członkowskich, o których mowa w ust. 2, dostęp do następujących krajowych danych rejestracyjnych pojazdów, oraz przyznają prawo do zautomatyzowanego przeszukiwania tych danych w pojedynczych przypadkach:	1. Do celów prewencji kryminalnej i wykrywania przestępstw oraz do zajmowania się innymi czynami zabronionymi, które podlegają jurysdykcji sądów lub prokuratury państwa członkowskiego przeszukującego dane, państwa członkowskie umożliwiają krajowym punktom kontaktowych pozostałych państw członkowskich, o których mowa w ust. 2, dostęp do następujących krajowych danych rejestracyjnych pojazdów, oraz przyznają prawo do zautomatyzowanego przeszukiwania tych danych w pojedynczych przypadkach:
a) dane właścicieli lub użytkowników, i	a) dane właścicieli lub użytkowników, i
b) dane pojazdu.	b) dane pojazdu.
Dane można przeszukiwać jedynie według pełnego numeru podwozia lub pełnego numeru rejestracyjnego. Przeszukiwanie może być prowadzone wyłącznie zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego przeszukującego te dane.	Dane można przeszukiwać jedynie według pełnego numeru podwozia lub pełnego numeru rejestracyjnego. Przeszukiwanie może być prowadzone wyłącznie zgodnie z przepisami o ochronie danych ustalonymi w rozdziale 6 oraz prawem krajowym państwa członkowskiego przeszukującego te dane.
Uzasadnienie
Sformułowanie„ochrona porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego” jako niezależny powód zautomatyzowanego przeszukiwania danych rejestracyjnych pojazdów zostaje skreślone ze względu na ogólnikowość pojęć (jeżeli nie odnoszą się do konkretnego wydarzenia) oraz fakt, że odnośna troska o bezpieczeństwo i porządek publiczny znajdują już wyraz w konieczności ścigania przestępstw kryminalnych i innych (zwłaszcza wykroczenia administracyjne).
Poprawka 35 Artykuł 12 ustęp 2
2. Do celów dostarczania danych, o którym mowa w ust. 1, każde państwo członkowskie wyznacza krajowy punkt kontaktowy, będący adresatem zapytań. Uprawnienia krajowych punktów kontaktowych określa właściwe prawo krajowe. Szczegóły dotyczące technicznej realizacji procedury, o której mowa w art. 9, są określone w środkach wykonawczych, o których mowa w art. 34.	skreślony
Uzasadnienie
Niniejszy przepis zostaje przeniesiony do rozdziału 7 (przepisy wykonawcze i końcowe).
Poprawka 36 Artykuł 14 ustęp 1
1. Do celów prewencji kryminalnej oraz ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego podczas dużych wydarzeń o wymiarze transgranicznym, w szczególności imprez sportowych lub posiedzeń Rady Europejskiej, państwa członkowskie dostarczają sobie wzajemnie, zarówno na wniosek jak i z własnej inicjatywy, dane osobowe, jeżeli prawomocne wyroki lub inne okoliczności dają podstawy do przypuszczeń, że osoby, których dane dotyczą, dopuszczą się przestępstw podczas wydarzenia lub że zagrażają porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu, o ile dostarczanie takich danych jest dozwolone zgodnie z prawem krajowym dostarczającego państwa członkowskiego.	1. Do celów prewencji kryminalnej oraz ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego podczas dużych wydarzeń o wymiarze transgranicznym, w szczególności imprez sportowych lub posiedzeń Rady Europejskiej, państwa członkowskie dostarczają sobie wzajemnie, zarówno na wniosek jak i z własnej inicjatywy, dane osobowe, jeżeli prawomocne wyroki lub inne okoliczności dają podstawy do przypuszczeń, że osoby, których dane dotyczą, dopuszczą się przestępstw podczas wydarzenia lub że zagrażają porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu, o ile dostarczanie takich danych jest dozwolone zgodnie z prawem krajowym dostarczającego państwa członkowskiego oraz jeżeli jest konieczne i proporcjonalne w społeczeństwie demokratycznym i służy konkretnemu celowi.
Poprawka 37 Artykuł 15
Artykuł 15 Krajowe punkty kontaktowe Do celów dostarczania danych, o którym mowa w art. 13 i 14, każde państwo członkowskie wyznacza krajowy punkt kontaktowy. Uprawnienia krajowych punktów kontaktowych określa właściwe prawo krajowe.	skreślony
Uzasadnienie
Niniejszy przepis zostaje przeniesiony do rozdziału 7 (przepisy wykonawcze i końcowe).
Poprawka 38 Artykuł 16 ustęp 1
1. Do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym państwa członkowskie mogą dostarczać, zgodnie z prawem krajowym, w pojedynczych przypadkach, nawet bez otrzymania stosownego wniosku, krajowym punktom kontaktowym pozostałych państw członkowskich, o których mowa w ust. 3, dane osobowe i informacje, o których mowa w ust. 2, o ile jest to konieczne z uwagi na szczególne okoliczności dające podstawy do przypuszczania, że osoby, których dane dotyczą, dopuszczą się przestępstw, o których mowa w art. 1–3 decyzji ramowej Rady UE 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu.	1. Do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym państwa członkowskie mogą dostarczać, zgodnie z prawem krajowym, podstawowymi zasadami prawa i prawami podstawowymi, w pojedynczych przypadkach, nawet bez otrzymania stosownego wniosku, krajowym punktom kontaktowym pozostałych państw członkowskich, dane osobowe i informacje, o których mowa w ust. 2, o ile jest to konieczne z uwagi na szczególne okoliczności dające podstawy do przypuszczania, że osoby, których dane dotyczą, dopuszczą się przestępstw terrorystycznych.
Uzasadnienie
Dostarczanie informacji musi odbywać się w ramach prawa międzynarodowego i unijnego, a nie tylko w ramach prawa krajowego.
Poprawka 39 Artykuł 16 ustęp 2
2. Do danych, które podlegają dostarczeniu, należą: nazwiska, imiona, data i miejsce urodzenia oraz opis okoliczności dających podstawy do przypuszczenia, o którym mowa w ust. 1.	2. Do danych, które podlegają dostarczeniu, należą jedynie dane wymienione w art. 1 a oraz opis okoliczności dających podstawy do przypuszczenia, o którym mowa w ust. 1.
Uzasadnienie
Lepsza definicja danych osobowych, które mogą być dostarczane, została zaproponowana w art. 1 a (w jego zmienionym brzmieniu).
Poprawka 40 Artykuł 16 ustęp 3
3. Każde państwo członkowskie wyznacza krajowy punkt kontaktowy, który odpowiada za wymianę danych z krajowymi punktami kontaktowymi innych państw członkowskich. Uprawnienia krajowych punktów kontaktowych określa właściwe prawo krajowe.	skreślony
Uzasadnienie
Niniejszy przepis zostaje przeniesiony do rozdziału 7 (przepisy wykonawcze i końcowe).
Poprawka 41 Artykuł 16 ustęp 4 a (nowy)
	4a. Niezależnie od tych warunków dane osobowe mogą być przetwarzane tylko do celów wymienionych w ust. 1. Dostarczone dane są usuwane niezwłocznie po osiągnięciu celów określonych w ust. 1 lub jeżeli cele te nie mogą już zostać osiągnięte, w każdym przypadku najpóźniej dwa lata od daty dostarczenia.
Uzasadnienie
Ze względu na szczególną potrzebę ochrony osób przed dostarczaniem danych w ramach niniejszego artykułu, konieczny jest podobnie restrykcyjny przepis dotyczący gromadzenia i usuwania danych, jak ten ustalony w odniesieniu do dużych wydarzeń.
Poprawka 42 Artykuł 17 ustęp 2
2. Każde państwo członkowskie, jako przyjmujące państwo członkowskie, zgodnie z własnym prawem krajowym i za zgodą wysyłającego państwa członkowskiego, może przyznać funkcjonariuszom wysyłającego państwa członkowskiego, uczestniczącym we wspólnych interwencjach, uprawnienia wykonawcze lub, o ile jest to dozwolone prawem przyjmującego państwa członkowskiego, pozwolić funkcjonariuszom wysyłającego państwa członkowskiego wykonywać ich uprawnienia wykonawcze zgodnie z prawem wysyłającego państwa członkowskiego. Takie uprawnienia wykonawcze mogą być wykonywane wyłącznie pod kierownictwem i zasadniczo w obecności funkcjonariuszy przyjmującego państwa członkowskiego. Funkcjonariusze wysyłającego państwa członkowskiego podlegają prawu przyjmującego państwa członkowskiego. Odpowiedzialność za ich działania ponosi przyjmujące państwo członkowskie.	2. Funkcjonariusze wysyłających państw członkowskich podlegają prawu krajowemu przyjmującego państwa członkowskiego. Każde państwo członkowskie, jako przyjmujące państwo członkowskie, zgodnie z własnym prawem krajowym i za zgodą wysyłającego państwa członkowskiego, może przyznać funkcjonariuszom wysyłającego państwa członkowskiego, uczestniczącym we wspólnych interwencjach, uprawnienia wykonawcze. Takie uprawnienia wykonawcze mogą być wykonywane wyłącznie wedle instrukcji i na ogół w obecności funkcjonariuszy przyjmującego państwa członkowskiego.
Uzasadnienie
Jasna definicja prawa mającego zastosowanie do wspólnych interwencji jest niezbędna w celu osiągnięcia wyników. Przepisy dotyczące uprawnień wykonawczych przyznanych funkcjonariuszom wysyłających państw członkowskich nie są dostatecznie jasne. Ponadto możliwość korzystania z uprawnień wykonawczych pod nieobecność funkcjonariuszy państwa przyjmującego musi być ściśle ograniczona.
Poprawka 43 Artykuł 17 a (nowy)
	Artykuł 17a Środki podejmowane w razie zagrożenia
	1. W razie nagłej potrzeby funkcjonariusze z jednego państwa członkowskiego mogą - bez uprzedniej zgody drugiego państwa członkowskiego - przekroczyć wspólną granicę w obszarze przygranicznym na terytorium należącym do drugiego państwa członkowskiego, aby podjąć środki tymczasowe zgodnie z wewnętrznym prawem państwa przyjmującego, które są niezbędne w celu ochrony osób przed zagrożeniem dla zdrowia i życia.
	2. Nagła potrzeba w rozumieniu ust. 1 występuje wtedy, gdy istnieje ryzyko, że zagrożenie urzeczywistni się w czasie oczekiwania na interwencję funkcjonariuszy państwa przyjmującego lub na objęcie przez nich dowodzenia, jak określono w art. 17 ust. 2.
	3. Funkcjonariusze przekraczający granicę bezzwłocznie informują o tym fakcie państwo przyjmujące. Państwo przyjmujące potwierdza odbiór tej informacji i niezwłocznie podejmuje środki konieczne do ochrony przed zagrożeniem oraz do przejęcia dowodzenia operacją. Funkcjonariusze przekraczający granicę wykonują czynności na terytorium państwa przyjmującego jedynie do chwili podjęcia przez to państwo środków koniecznych do ochrony. Funkcjonariusze przekraczający granicę przestrzegają instrukcji państwa przyjmującego.
	4. Państwa członkowskie określają w osobnym porozumieniu, jakie organy należy niezwłocznie powiadomić zgodnie z ust. 3. Wkraczający funkcjonariusze przestrzegają postanowień niniejszego artykułu oraz prawa państwa członkowskiego, na którego terytorium wykonują swoje czynności.
	5. Środki podjęte przez wkraczających funkcjonariuszy przypisuje się państwu przyjmującemu.
Uzasadnienie
Treść niniejszej poprawki jest identyczna z art. 25 Układu z Prüm. Przepisy dotyczące środków podejmowanych w razie zagrożenia powinny się znajdować również w decyzji ramowej Rady, aby możliwe było zagwarantowanie skuteczniejszej współpracy policji na obszarach przygranicznych.
Poprawka 44 Artykuł 18 a (nowy)
	Artykuł 18a Współpraca na wniosek
	(1) Właściwe organy państw członkowskich na wniosek udzielają sobie wzajemnie pomocy w ramach swoich kompetencji i zgodnie z prawem krajowym.
	(2) Właściwe organy państw członkowskich udzielają sobie wzajemnie pomocy zgodnie z art. 39 ust. 1 zdanie 1 Porozumienia wykonawczego z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, w szczególności poprzez:
	1. udostępnianie informacji na temat właścicieli i operatorów oraz kierowców i kierujących pojazdami drogowymi, wodnymi i powietrznymi, nieobjętych art. 12,
	2. udostępnianie informacji na temat praw jazdy, patentów żeglarskich i innych podobnych uprawnień,
	3. informowanie o miejscu pobytu i zamieszkania,
	4. informowanie o dokumentach pobytowych,
	5. udzielanie informacji o abonentach numerów telefonicznych i innych usług telekomunikacyjnych, jeżeli są one publicznie dostępne,
	6. udzielanie informacji dotyczących tożsamości,
	7. określanie miejsca pochodzenia przedmiotów, np. broni, pojazdów drogowych i wodnych (zapytania dotyczące kanałów sprzedaży),
	8. udzielanie informacji w oparciu o dane i dokumenty zgromadzone przez policję oraz udostępnianie informacji z urzędowych baz danych, które są publicznie dostępne,
	9. natychmiastowe ostrzeganie o broni i materiałach wybuchowych oraz informowanie o przypadkach podrabiania pieniędzy i znaków wartościowych,
	10. udzielanie informacji na temat praktycznych aspektów prowadzenia obserwacji obszaru przygranicznego, przeprowadzania pościgów transgranicznych i stosowania przesyłki kontrolowanej,
	11. ustalanie gotowości do składania zeznań przez respondenta.
	(3) Jeżeli organ otrzymujący wniosek nie jest uprawniony do jego rozpatrzenia, przekazuje on ten wniosek właściwemu organowi. Organ otrzymujący wniosek powiadamia organ występujący z wnioskiem o fakcie przekazania wniosku, udzielając jednocześnie informacji o organie uprawnionym do rozpatrzenia wniosku. Właściwy organ rozpatruje wniosek i informuje organ występujący z wnioskiem o rezultacie podjętych czynności.
Uzasadnienie
Treść niniejszej poprawki jest identyczna z art. 27 Układu z Prüm. Przepisy dotyczące środków podejmowanych w razie zagrożenia powinny się znajdować również w decyzji ramowej Rady, aby możliwe było zagwarantowanie skuteczniejszej współpracy policji na obszarach przygranicznych.
Poprawka 45 Artykuł 19 ustęp 1
1. Funkcjonariusze wysyłającego państwa członkowskiego, którzy uczestniczą we wspólnej interwencji na terytorium innego państwa członkowskiego, mogą na miejscu używać własnych mundurów krajowych. Mogą posiadać taką broń, amunicję i taki sprzęt, których posiadanie jest im dozwolone zgodnie z prawem krajowym wysyłającego państwa członkowskiego. Przyjmujące państwo członkowskie może zabronić funkcjonariuszom wysyłającego państwa członkowskiego posiadania określonej broni, amunicji lub określonego sprzętu.	1. Funkcjonariusze wysyłającego państwa członkowskiego mogą posiadać taką broń służbową, amunicję i taki sprzęt, których posiadanie jest im dozwolone zgodnie z prawem krajowym wysyłającego państwa członkowskiego. Przyjmujące państwo członkowskie może zabronić funkcjonariuszom wysyłającego państwa członkowskiego posiadania określonej broni służbowej, amunicji lub określonego sprzętu, o ile jego własne przepisy przewidują taki sam zakaz dla własnych funkcjonariuszy.
Uzasadnienie
Skreślona część została przeniesiona do ust. 2 a (nowy) niniejszego artykułu. Przepisy dotyczące posiadania broni służbowej przez funkcjonariuszy wysyłającego państwa członkowskiego powinny być dostosowane do przepisów dotyczących funkcjonariuszy krajowych.
Poprawka 46 Artykuł 19 ustęp 2 a (nowy)
	2a. Funkcjonariusze wysyłającego państwa członkowskiego, którzy uczestniczą we wspólnej interwencji na terytorium innego państwa członkowskiego używają własnych mundurów krajowych. Wszyscy członkowie wspólnej interwencji muszą nosić wspólny znak rozpoznawczy. Przyjmujące państwo członkowskie musi wydać funkcjonariuszom wysyłającego państwa członkowskiego dokument akredytacyjny zawierający nazwisko, stopień i zdjęcie cyfrowe funkcjonariusza.
Uzasadnienie
Przepisy te, oparte o kompromis w sprawie „zespołów szybkiej interwencji na granicy”, mają zasadnicze znaczenie dla określenia „wspólnej” interwencji, która jest czymś więcej, niż tylko sumą pojedynczych elementów.
Poprawka 47 Artykuł 24 ustęp 1
1. Do celów niniejszego rozdziału:	skreślony
a) „przetwarzanie danych osobowych” oznacza każdą operację lub każdy ciąg operacji dokonywanych na danych osobowych w trybie zautomatyzowanym lub niezautomatyzowanym, takich jak: gromadzenie, zapisywanie, porządkowanie, przechowywanie, aktualizowanie lub modyfikowanie, filtrowanie, wyszukiwanie, przeglądanie, wykorzystywanie, dostarczanie drogą przekazywania, rozpowszechniania lub udostępniania w inny sposób, kompilowanie, łączenie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie danych. Przetwarzaniem w rozumieniu niniejszej decyzji jest także informowanie o tym, czy system dane zidentyfikował;
b) „zautomatyzowane przeszukiwanie” oznacza bezpośredni dostęp do zautomatyzowanego zasobu należącego do innego podmiotu w przypadku gdy wyniki wyszukiwania uzyskiwane są w sposób w pełni zautomatyzowany;
c) „nadawanie oznaczenia referencyjnego” oznacza znakowanie zarejestrowanych danych osobowych, którego celem nie jest ograniczenie ich przetwarzania w przyszłości;
d) „blokowanie” oznacza znakowanie zarejestrowanych danych osobowych, którego celem jest ograniczenie ich przetwarzania w przyszłości.
Uzasadnienie
Definicje znajdują się obecnie w rozdziale 1.
Poprawka 48 Artykuł 24 ustęp 2
2. O ile poprzednie rozdziały nie stanowią inaczej, do danych, które są dostarczane lub zostały dostarczone zgodnie z niniejszą decyzją stosuje się następujące przepisy.	2. Poniższe przepisy mają zastosowanie do przechowywania i przetwarzania danych dotyczących analizy DNA i danych daktyloskopowych w państwach członkowskich oraz do dostarczania dodatkowych danych osobowych w ramach zakresu stosowania niniejszej decyzji ramowej. Poniższe przepisy mają zastosowanie do danych, które są lub zostały dostarczone na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Uzasadnienie
Proponowany tekst jest bardziej jasny i zgodny z propozycją Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.
Poprawka 49 Artykuł 25 ustęp 1 a (nowy)
	1a. Państwa członkowskie uwzględniają różne kategorie danych osobowych oraz różne cele, w związku z którymi są one gromadzone, aby móc ustalić długość okresu ich przechowywania oraz określić odpowiednie warunki ich gromadzenia, przetwarzania i przekazywania. Dane osobowe dotyczące osób, których nie podejrzewa się o popełnienie przestępstwa ani o współudział w popełnieniu przestępstwa oraz osób, które nie były skazane za popełnienie przestępstwa przetwarza się tylko dla celów, w związku z którymi zostały one zgromadzone, oraz przez czas określony. Państwa członkowskie wprowadzają ograniczenia w związku z dostępem do takich danych i ich przekazywaniem.
Uzasadnienie
W zależności od stopnia udziału w przestępstwie muszą mieć zastosowanie odpowiednie przepisy o ochronie danych (treść poprawki jest zgodna z poprawką 14 do tekstu z dnia 14 czerwca 2006 r., przyjętego przez Parlament, zmieniającego wniosek Komisji w sprawie decyzji ramowej dotyczącej ochrony danych osobowych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych).
Poprawka 50 Artykuł 25 ustęp 3
3. Ust. 2 nie stosuje się do tych państw członkowskich, w których dostarczanie danych osobowych zgodnie z niniejszą decyzją już się rozpoczęło zgodnie z Konwencją z dnia 27 maja 2005 r. zawartą między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów i Republiką Austrii w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem, przestępczością transgraniczną i nielegalną migracją („konwencja z Prüm”).	skreślony
Uzasadnienie
To wyłączenie nie jest konieczne, ponieważ wymagana jest jednomyślna decyzja Rady potwierdzająca, że wszystkie warunki zostały spełnione.
Poprawka 51 Artykuł 25 ustęp 3 a (nowy)
	3a. Danych przetwarzanych na podstawie niniejszej decyzji ramowej nie przekazuje się ani nie udostępnia państwu trzeciemu ani żadnej organizacji międzynarodowej.
Poprawka 52 Artykuł 26 ustęp 1
1. Przetwarzanie danych osobowych przez otrzymujące państwo członkowskie jest dopuszczalne wyłącznie w celach, do których dane zostały dostarczone zgodnie z niniejszą decyzją. Przetwarzanie w innych celach jest dopuszczalne wyłącznie za uprzednią zgodą państwa członkowskiego, które administruje zbiorem danych, i podlega wyłącznie prawu krajowemu otrzymującego państwa członkowskiego. Zgody takiej można udzielić pof warunkiem, że przetwarzanie danych w tych innych celach jest dopuszczalne zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego, które administruje zbiorem danych.	1. Przetwarzanie danych osobowych przez otrzymujące państwo członkowskie jest dopuszczalne wyłącznie w celach, do których dane zostały dostarczone zgodnie z niniejszą decyzją ramową. Przetwarzanie w innych celach jest dopuszczalne wyłącznie za uprzednią zgodą państwa członkowskiego, które administruje zbiorem danych, i podlega wyłącznie prawu krajowemu otrzymującego państwa członkowskiego. Zgody takiej można udzielić pod warunkiem, że przetwarzanie danych w tych innych celach jest dopuszczalne zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego, które administruje zbiorem danych, oraz po indywidualnym rozpatrzeniu danego przypadku.
Poprawka 53 Artykuł 27
Dostarczone dane osobowe mogą być wykorzystywane jedynie przez organy, podmioty i sądy, które są właściwe do zadań służących realizacji celów wskazanych w art. 26. W szczególności, dane mogą być przekazywane innym podmiotom jedynie za uprzednią zgodą dostarczającego państwa członkowskiego i zgodnie z prawem otrzymującego państwa członkowskiego.	Dostarczone dane osobowe mogą być wykorzystywane jedynie przez organy, podmioty i sądy, które są właściwe do zadań służących realizacji celów wskazanych w art. 26. W szczególności, dane mogą być przekazywane innym podmiotom jedynie za uprzednią zgodą dostarczającego państwa członkowskiego po indywidualnym rozpatrzeniu danego przypadku i zgodnie z prawem otrzymującego państwa członkowskiego.
Poprawka 54 Artykuł 28 ustęp 2 a (nowy)
	2a. Specjalne kategorie danych dotyczące pochodzenia rasowego lub etnicznego, poglądów politycznych, przekonań religijnych lub filozoficznych, członkostwa w partiach lub związkach zawodowych, orientacji seksualnej lub zdrowia są przetwarzane tylko, jeśli jest to absolutnie konieczne dla celów konkretnej sprawy i z zachowaniem szczególnych zabezpieczeń.
Uzasadnienie
Dostarczanie danych osobowych powinno zawierać tylko indywidualne dane. W odniesieniu do wszystkich innych danych organy zapytującego państwa członkowskiego muszą wystąpić ze specjalnym wnioskiem, a dane te muszą być niezbędne.
Poprawka 55 Artykuł 28 ustęp 3 punkt (2)
(2) po upływie maksymalnego terminu przechowywania danych określonego w prawie krajowym dostarczającego państwa członkowskiego w przypadku, gdy w chwili dostarczania danych podmiot dostarczający poinformował podmiot otrzymujący o takich maksymalnych terminach.	(2) po upływie maksymalnego terminu dwóch lat, za wyjątkiem przypadków określonych w art. 14 i art. 16.
Uzasadnienie
Niezbędne jest ujednolicenie okresu dostarczania danych w celu uniknięcia różnic w ochronie danych osobowych.
Poprawka 56 Artykuł 29 ustęp 2 punkt (1)
(1) zastosowano najnowsze środki techniczne, aby zapewnić ochronę i bezpieczeństwo danych, w szczególności ich poufność i integralność;	(1) zastosowano najlepsze dostępne środki techniczne, aby zapewnić ochronę i bezpieczeństwo danych, w szczególności ich poufność i integralność;
Uzasadnienie
W zakresie ochrony danych należy stosować kryterium najlepszych dostępnych technik (a nie tylko korzystania ze zwykłych instrumentów).
Poprawka 57 Article 30 ustęp 2 część wprowadzająca
2. Do zautomatyzowanego przeszukiwania danych zgodnie z art. 3, 9 i 12 oraz do ich zautomatyzowanego porównywania zgodnie z art. 4 stosuje się następujące przepisy:	skreślona
Uzasadnienie
Przepisy dotyczące logowania się i rejestracji muszą mieć ogólne zastosowanie do wszystkich rodzajów dostarczania danych (zautomatyzowanego i niezautomatyzowanego) i do wszelkich powodów wystąpienia o dostarczenie danych (w tym w przypadku dużych wydarzeń i zapobiegania przestępstwom terrorystycznym).
Poprawka 58 Artykuł 30 ustęp 4
4. Dane zawarte w protokole są chronione odpowiednimi środkami przed niewłaściwym wykorzystaniem i innymi formami nadużyć oraz przechowywane przez dwa lata. Po upływie okresu przechowywania dane te usuwa się niezwłocznie.	4. Dane zawarte w protokole są chronione odpowiednimi środkami przed niewłaściwym wykorzystaniem i innymi formami nadużyć oraz przechowywane przez trzy lata. Po upływie okresu przechowywania dane te usuwa się niezwłocznie.
Poprawka 59 Artykuł 31 ustęp 1
1. Na wniosek osoby, której dane dotyczą, na mocy prawa krajowego, osoba ta otrzymuje zgodnie z prawem krajowym, za okazaniem dowodu tożsamości, w granicach uzasadnionych kosztów, w przystępnej formie i bez niedopuszczalnej zwłoki, informacje o danych przetwarzanych w związku z jej osobą, o pochodzeniu danych, ich odbiorcy lub grupach ich odbiorców, zamierzonym celu przetwarzania tych danych i podstawie prawnej ich przetwarzania. Ponadto osoba, której dane dotyczą ma prawo do tego, by dane nieścisłe zostały skorygowane, a dane przetwarzane niezgodnie z prawem — usunięte.	1. Informacje o zebranych danych, dane przekazane do innych państw członkowskich oraz upoważnienia dotyczące tych danych wydawane są zgodnie z prawem krajowym, w granicach uzasadnionych kosztów, w przystępnej formie i bez niedopuszczalnej zwłoki, informacje o danych przetwarzanych w związku z jej osobą, o pochodzeniu danych, ich odbiorcy lub grupach ich odbiorców, zamierzonym celu przetwarzania tych danych i podstawie prawnej ich przetwarzania. Ponadto osoba, której dane dotyczą ma prawo do tego, by dane nieścisłe zostały skorygowane, a dane przetwarzane niezgodnie z prawem usunięte; o prawie tym należy osobę tę poinformować.
Państwa członkowskie zapewniają także, aby osoba, której dane dotyczą mogła, w przypadku naruszenia jej praw dotyczących ochrony danych, wnieść skutecznie skargę do niezależnego sądu lub trybunału w rozumieniu art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka lub do niezależnego organu nadzorczego w rozumieniu art. 28 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych oraz aby otrzymała możliwość dochodzenia swojego roszczenia o wynagrodzenie szkody lub zadośćuczynienia w innej formie. Szczegółowe zasady określające tryb dochodzenia tych praw i powody ograniczenia prawa dostępu określają właściwe przepisy prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym osoba, której dane dotyczą dochodzi swoich praw.	Państwa członkowskie zapewniają także, aby osoba, której dane dotyczą mogła, w przypadku naruszenia jej praw dotyczących ochrony danych, wnieść skutecznie skargę do niezależnego sądu lub trybunału w rozumieniu art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka lub do niezależnego organu nadzorczego w rozumieniu art. 28 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych oraz aby otrzymała możliwość dochodzenia swojego roszczenia o wynagrodzenie szkody lub zadośćuczynienia w innej formie. Szczegółowe zasady określające tryb dochodzenia tych praw i powody ograniczenia prawa dostępu określają właściwe przepisy prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym osoba, której dane dotyczą dochodzi swoich praw.
Poprawka 60 Artykuł 32 a (nowy)
	Artykuł 32a
	Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu zapewnienia pełnego wykonania przepisów niniejszego rozdziału oraz określają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje, które nakładane są w przypadku naruszenia tychże przepisów, w szczególności przepisów mających na celu zapewnienie poufności i bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych.
Uzasadnienie
Z braku decyzji ramowej pożądane są przepisy dotyczące sankcji karnych w celu zapobiegania i zwalczania naruszeń przepisów o ochronie danych.
Poprawka 61 Artykuł 33 b (nowy)
	Artykuł 33b
	1. Do celów dostarczania danych, o którym mowa w art. 3, 4, 9, 12, 14 i 16 każde państwo członkowskie wyznacza jeden lub kilka krajowych punktów kontaktowych.
	2. Uprawnienia krajowych punktów kontaktowych określa obowiązujące prawo krajowe. Krajowe punkty kontaktowy są cały czas dostępne.
	3. Lista wszystkich krajowych punktów kontaktowych przekazywana jest przez każde państwo członkowskie pozostałym państwom członkowskim i opublikowana zostaje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Poprawka 62 Artykuł 33 ustęp 2
2. Oświadczenia złożone zgodnie z ust. 1 mogą być w każdej chwili zmienione za pomocą oświadczenia złożonego do Sekretariatu Generalnego Rady. Sekretariat Generalny Rady przesyła wszelkie otrzymane oświadczenia państwom członkowskim i Komisji.	2. Oświadczenia złożone zgodnie z ust. 1 mogą być w każdej chwili zmienione za pomocą oświadczenia złożonego do Sekretariatu Generalnego Rady. Sekretariat Generalny Rady przesyła wszelkie otrzymane oświadczenia państwom członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji.
Uzasadnienie
Parlament Europejski powinien odgrywać bardziej istotną rolę przy wykonaniu niniejszej decyzji.
Poprawka 63 Artykuł 33 ustęp 2 a (nowy)
	2a. Oświadczenia, z wyjątkiem wymienionych w art. 19 ust. 4, publikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Uzasadnienie
Wszystkie oświadczenia, z wyjątkiem dotyczących konkretnych planów operacyjnych, muszą być publikowane w celu umożliwienia ich kontroli.
Poprawka 64 Artykuł 34
Rada przyjmuje środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji na poziomie Unii zgodnie z procedurą określoną w art. 34 ust. 2 lit. c) zdanie drugie Traktatu UE.	1. Rada przyjmuje środki wykonawcze dopiero po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
	2. O środkach wykonawczych poinformowany zostaje również Europejski Inspektor Ochrony Danych, który wydaje opinię na ich temat.
Poprawka 65 Artykuł 35
Każde państwo członkowskie ponosi koszty operacyjne poniesione przez jego organy w związku z wykonaniem niniejszej decyzji. W szczególnych przypadkach zainteresowane państwa członkowskie mogą uzgodnić odmienne ustalenia.	Każde państwo członkowskie ponosi koszty operacyjne poniesione przez jego organy w związku z wykonaniem niniejsze decyzji ramowej. Jednakże budżet ogólny Unii Europejskiej ponosi koszty związane z funkcjonowaniem TESTA II (transeuropejskie usługi telematyczne między organami administracji) lub wszelkiej innej sieci wykorzystywanej do wymiany danych, o których mowa w rozdziale 2 niniejszej decyzji ramowej.
Poprawka 66 Artykuł 36 ustęp 2
2. Po wejściu w życie niniejszej decyzji państwa członkowskie mogą zawierać lub wprowadzać w życie dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia, które dotyczą zakresu zastosowania niniejszej decyzji, o ile takie umowy lub porozumienia przewidują rozszerzenie lub zwiększenie celów niniejszej decyzji.	2. Po wejściu w życie niniejszej decyzji ramowej państwa członkowskie mogą zawierać lub wprowadzać w życie dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia, które dotyczą zakresu zastosowania niniejszej decyzji ramowej, o ile takie umowy lub porozumienia przewidują rozszerzenie lub zwiększenie celów niniejszej decyzji ramowej, w tym celów związanych z ochroną danych niniejszej decyzji ramowej.
Poprawka 67 Artykuł 36 ustęp 4
4. W terminie [… lat] od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się skuteczna, państwa członkowskie informują Radę i Komisję o obowiązujących umowach lub porozumieniach w rozumieniu ust. 1, które państwa te chcą nadal stosować.	4. W terminie [… lat] od dnia, w którym niniejsza decyzja ramowa stała się skuteczna, państwa członkowskie informują Parlament Europejski, Radę i Komisję o obowiązujących umowach lub porozumieniach w rozumieniu ust. 1, które państwa te chcą nadal stosować.
Uzasadnienie
Parlament Europejski musi zostać uwzględniony w przypadku dalszych środków dotyczących decyzji Rady.
Poprawka 68 Artykuł 36 ustęp 5
5. Państwa członkowskie informują Radę i Komisję również o wszystkich nowych umowach lub porozumieniach w rozumieniu ust. 2, w terminie 3 miesięcy od ich podpisania lub, w przypadku instrumentów, które zostały podpisane przed przyjęciem niniejszej decyzji, w terminie trzech miesięcy od ich wejścia w życie.	5. Państwa członkowskie informują Parlament Europejski, Radę i Komisję również o wszystkich nowych umowach lub porozumieniach w rozumieniu ust. 2, w terminie 3 miesięcy od ich podpisania lub, w przypadku instrumentów, które zostały podpisane przed przyjęciem niniejszej decyzji ramowej, w terminie trzech miesięcy od ich wejścia w życie.
Uzasadnienie
Parlament Europejski musi zostać uwzględniony w przypadku dalszych środków dotyczących decyzji Rady.
Poprawka 69 Artykuł 37 ustęp 2
2. Państwa członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady oraz Komisji tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego obowiązki nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji. Każde państwo członkowskie może wówczas zaznaczyć, że będzie stosować niniejszą decyzję niezwłocznie w stosunkach z tymi państwami członkowskimi, które dokonały takiego samego powiadomienia.	2. Państwa członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego obowiązki nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji ramowej. Każde państwo członkowskie może wówczas zaznaczyć, że będzie stosować niniejszą decyzję ramową niezwłocznie w stosunkach z tymi państwami członkowskimi, które dokonały takiego samego powiadomienia. Sekretariat Generalny Rady przesyła otrzymane oświadczenia państwom członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Uzasadnienie
Dostosowanie art. 37 do art. 33.
Poprawka 70 Artykuł 37 a (nowy)
	Artykuł 37a
	1. Rada co dwa lata dokonuje oceny administracyjnego, technicznego i finansowego stosowania i wykonania niniejszej decyzji ramowej.
	2. Zasady zautomatyzowanego przeszukiwania i porównywania danych daktyloskopijnych i DNA poddawane są ocenie sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji ramowej. W odniesieniu do danych rejestracyjnych pojazdów pierwsza ocena ma miejsce trzy miesiące po tej dacie.
	3. Sprawozdania z oceny przesyłane są Parlamentowi Europejskiemu i Komisji.

• [1]  Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
• [2]  Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.

OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ

Pan Jean-Marie Cavada

Przewodniczący

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

BRUKSELA

Dotyczy:          Opinii w sprawie podstawy prawnej inicjatywy w celu przyjęcia decyzji Rady w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną (2007/0804(CNS))

Szanowny Panie Przewodniczący,

Pismem z dnia 19 kwietnia 2007 r., zwrócił się Pan do Komisji Prawnej, zgodnie z art. 35 ust. 2 Regulaminu, o weryfikację ważności oraz adekwatności podstawy prawnej powyższej decyzji będącej przedmiotem inicjatywy.

Komisja rozpatrzyła powyższą kwestię na posiedzeniu w dniu 2 maja 2007 r.

Zaproponowano podstawę prawną w postaci art. 34 ust. 2 lit. c) traktatu UE. Sprawozdawca komisji przedmiotowo właściwej, Fausto Correia, uważa jednak, że raczej właściwsze byłoby przyjęcie decyzji ramowej na podstawie art. 34 ust. 2 lit. b) niż decyzji na podstawie art. 34 ust. 2 lit. c).

Co do Parlamentu Europejskiego zasadnicza różnica między decyzjami opartymi na art. 34 ust. 2 lit. c) i decyzjami ramowymi przyjmowanymi w oparciu o art. 34 ust. 2 lit. b) polega na tym, że o ile zgodnie z art. 39 ust. 1 traktatu UE zasięga się opinii Parlamentu w sprawie samej decyzji lub decyzji ramowej, o tyle art. 34 ust. 2 lit. c) upoważnia Radę do przyjmowania następnie środków wykonawczych kwalifikowaną większością głosów i bez zasięgania opinii Parlamentu.

Odpowiednie postanowienia traktatu UE

Artykuł 34

1. W dziedzinach objętych niniejszym tytułem państwa członkowskie wzajemnie się informują i konsultują ze sobą w ramach Rady, mając na względzie koordynację swych działań. W tym celu ustanawiają współpracę między swymi właściwymi jednostkami administracyjnymi.

2. Rada, w stosownej formie i według właściwych procedur przewidzianych w niniejszym tytule, przyjmuje środki i sprzyja współpracy, przyczyniając się do osiągnięcia przez Unię jej celów. W związku z tym, stanowiąc jednomyślnie z inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji, Rada może:

a)		przyjmować wspólne stanowiska ustalające sposób postępowania Unii w określonej sprawie;

b)		podejmować decyzje ramowe w celu zbliżania przepisów ustawowych i wykonawczych. Decyzje ramowe wiążą państwa członkowskie w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawiają jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Nie mogą one wywoływać skutku bezpośredniego;

c)		podejmować decyzje dla osiągnięcia jakichkolwiek innych rezultatów, zgodnych z celami niniejszego tytułu, z wyłączeniem zbliżania przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich. Decyzje te są wiążące i nie mogą wywoływać skutku bezpośredniego. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje środki niezbędne do wykonania tych decyzji na poziomie Unii;

d)		sporządza konwencje, których przyjęcie zaleca państwom członkowskim, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi. państwa członkowskie wszczynają właściwe procedury w terminie ustalonym przez Radę. Jeśli te konwencje nie stanowią inaczej, wchodzą one w życie po ich przyjęciu przez co najmniej połowę państw członkowskich w tych państwach. Rada przyjmuje środki wykonawcze do tych konwencji większością dwóch trzecich Państw-Stron.

Cel i treść inicjatywy w sprawie decyzji Rady

Proponowana decyzja Rady ma na celu zwalczanie terroryzmu i przestępczości transgranicznej w drodze ułatwienia i wzmocnienia współpracy transgranicznej poprzez wymianę informacji między organami właściwymi dla zapobiegania i ścigania przestępstw.

Z treści preambuły można wywnioskować następujące uzasadnienie aktu: podstawowe znaczenie dla skutecznej współpracy międzynarodowej w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej ma możliwość dokonywania szybkiej i sprawnej wymiany dokładnych informacji. Celem jest wprowadzenie procedur służących propagowaniu szybkich, skutecznych i niedrogich sposobów wymiany danych. Ze względu na wspólne wykorzystywanie danych procedury te muszą dawać możliwość rozliczenia i zawierać odpowiednie gwarancje ścisłości i bezpieczeństwa danych podczas ich przekazywania i przechowywania oraz procedury rejestrowania wymiany danych i ograniczenia wykorzystania wymienianych informacji. Wymogi te spełnia konwencja z Prüm z dnia 27 maja 2005 r. zawarta między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów i Republiką Austrii w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem, przestępczością transgraniczną i nielegalną migracją. W celu zarówno spełnienia merytorycznych wymogów programu haskiego w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich, jak i osiągnięcia jego celów pod względem terminów, należy głównym elementom konwencji z Prüm nadać zastosowanie do wszystkich państw członkowskich. Niniejsza decyzja Rady powinna zatem być oparta na głównych postanowieniach konwencji z Prüm.

Cel i treść aktu można w świetle preambuły poddać następującej analizie:

Punkt 2 preambuły wyraźnie stwierdza, że jednym z celów Unii Europejskiej jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości „przez opracowanie wspólnych procedur stosowanych w państwach członkowskich w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych”.

Punkt 9 preambuły wskazuje, że dla dokładnych informacji służących „skutecznej współpracy międzynarodowej” potrzeba w państwach członkowskich procedur „służących propagowaniu szybkich, skutecznych i niedrogich sposobów wymiany danych”.

Następnie preambuła wyjaśnia zapotrzebowanie na system wykazujący zgodność danych, który powinien pozwolić państwom członkowskim przeszukującym dane na dostęp do danych zawartych w krajowych zbiorach analiz DNA i w zautomatyzowanych systemach identyfikacji daktyloskopijnej. Państwom członkowskim ma przysługiwać prawo wzajemnego dostępu do zbiorów analiz DNA innych państw członkowskich. Cel ten ma zostać osiągnięty dzięki sieci krajowych baz danych.

Zgodnie z przedstawionym dalej zamierzeniem powinno to pozwolić na bliższą współpracę organów policyjnych, w tym na wspólne interwencje w zakresie bezpieczeństwa i interwencje transgraniczne.

Preambuła odwołuje się następnie do gwarancji prawa do prywatności i ochrony danych osobowych. Ponieważ w przypadku transgranicznego dostępu on‑line do baz danych nie ma możliwości przeprowadzania w tym zakresie uprzednich kontroli, decyzja ma zapewnić kontrolę wsteczną. Punkt 18 preambuły precyzuje, że państwa członkowskie będą miały za zadanie dopilnować „skutecznej realizacji wszystkich przepisów dotyczących ochrony danych zawartych w niniejszej decyzji”.

Rozdział 2 dotyczy dostępu on‑line i dalszych zapytań oraz zawiera przepisy regulujące profile DNA, dane daktyloskopijne i dane rejestracyjne pojazdów. Wszystkie części rozdziału odsyłają do „krajowych punktów kontaktowych” odpowiedzialnych za dostarczanie danych i regulowanych przez „właściwe prawo krajowe”.

Rozdział 3 regulujący „duże wydarzenia” precyzuje, że dostarczanie danych nieosobowych musi następować zgodnie z prawem krajowym dostarczającego państwa członkowskiego” (art. 13).

Rozdział 4 odnosi się do dostarczania informacji służących zapobieganiu przestępstwom terrorystycznym i stanowi, że dostarczające państwo członkowskie ustanawia „zgodnie z prawem krajowym” warunki dotyczące sposobu wykorzystania takich danych przez otrzymujące państwo członkowskie, które jest związane tymi warunkami.

Rozdział 5 dotyczy innych form współpracy, takich jak wspólne interwencje, „o ile jest to dozwolone prawem przyjmującego państwa członkowskiego”, przy czym  do zasad dotyczących odpowiedzialności cywilnej stosuje się „prawo krajowe państwa członkowskiego, na którego terytorium [funkcjonariusze] prowadzą interwencję”.

Rozdział 6 obejmuje ogólne przepisy o ochronie danych i precyzuje, że każde państwo członkowskie gwarantuje „w swoim prawie krajowym” poziom ochrony co najmniej równy poziomowi wynikającemu z konwencji Rady Europy o ochronie osób (art. 25 i 27).

Istota zagadnienia

Pismo przewodniczącego komisji przedmiotowo właściwej brzmi następująco:

„Inicjatywa zmierza do osiągnięcia zbliżenia przepisów ustawowych i wykonawczych w państwach członkowskich. Sprawozdawca jest zdania, że w tej sytuacji właściwsze byłoby przyjęcie decyzji ramowej w trybie art. 34 ust. 2 lit. b) niż przyjęcie decyzji w trybie art. 34 ust. 2 lit.c)”.

Stąd problem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zaproponowany akt ma na celu zbliżenie przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich; jeżeli tak jest w istocie, akt należy przyjąć w formie decyzji ramowej w rozumieniu art. 34 ust. 2 lit. b), a nie decyzji opartej na art. 34 ust. 2 lit. c), ponieważ ten drugi przepis wyraźnie wyłącza zbliżanie przepisów ustawowych i wykonawczych państw członkowskich.

Ogólne uwagi orzecznictwa na temat podstawy prawnej

Wszystkie akty Wspólnoty muszą przyjąć za podstawę prawną postanowienia Traktatu (lub innego aktu prawnego, który mają wprowadzać). Podstawa prawna definiuje kompetencje Wspólnoty ratione materiae i określa sposób ich wykonania, mianowicie jeden lub kilka instrumentów prawnych, które mogą być wykorzystane, oraz procedurę podejmowania decyzji.

Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości jasno wynika, że wybór podstawy prawnej aktu nie może być uzależniony jedynie od uznania prawodawcy wspólnotowego, lecz musi być oparty na obiektywnych przesłankach, takich jak cel i treść danego aktu[1], które mogą zostać poddane kontroli sądowej[2]. Ponadto czynnikiem decydującym powinien być główny cel danego środka[3].

Ocena

Nasuwają się dwie uwagi wstępne i chociaż pierwsza z nich nie ma bezpośredniego znaczenia dla kwestii zasadności podstawy prawnej, wybranej przez Radę, to jednak warto ją odnotować.

Na szczycie w Edynburgu państwa członkowskie zgodnie stwierdziły, że z zasady proporcjonalności, ujętej w art. 3B (akapit trzeci) traktatu WE (obecnie art. 5), należy wnioskować, że w razie zapotrzebowania na prawodawcze działanie Wspólnoty powinno się przedkładać dyrektywy nad rozporządzenia, a dyrektywy ramowe nad akty szczegółowe. Takie samo stanowisko przyjęto później w Protokole w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączonym do traktatu amsterdamskiego, oraz w Białej księdze w sprawie europejskiego zarządzania[4].

Druga uwaga ma duże znaczenie dla kwestii zasadności wybranej podstawy prawnej: Trybunał Sprawiedliwości jasno stwierdził w wyroku z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C‑105/03 Pupino, że „brzmienie art. 34 ust. 2 lit. b) jest bardzo ściśle wzorowane na brzmieniu art. 249 akapit trzeci WE”. Artykuł 34 ust. 2 lit. b) UE nadaje decyzjom ramowym moc wiążącą w tym znaczeniu, że decyzje te „wiążą” państwa członkowskie „w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia[jąc] jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków” (pkt 33). W konsekwencji decyzja ramowa odpowiada dyrektywie przewidzianej w pierwszym filarze, tyle tylko że nie ma skutku bezpośredniego.

Jako że „decyzje” w rozumieniu art. 34 ust. 2 lit. c) wyraźnie wyłączają zbliżenie krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych, nie ulega wątpliwości, że jeżeli rozpatrywana inicjatywa obejmuje takie zbliżenie, powinna zostać podjęta w formie decyzji ramowej zgodnie z art. 34 ust. 2 lit. b).

Należy w związku z tym zauważyć, że rzecznik generalny Ruiz‑Jarabo Colomer w opinii z dnia 12 września 2006 r. w sprawie C‑303/05 Advocaten voor de Wereld przeciwko Leden van de Ministerraad uznał, iż decyzja ramowa w sprawie europejskiego nakazu aresztowania stanowi akt harmonizacji, ponieważ „nakazy aresztowania są instytucją ugruntowaną w procedurze karnej państwa członkowskiego i w określonych okolicznościach są przedmiotem przepisów szczególnych, a decyzja ramowa nadaje im skutek transgraniczny, co wymaga zbliżenia odpowiednich przepisów prawa krajowego” (pkt 49). Stwierdził (w pkt 55), co następuje: „pozostałe akty – decyzje ramowe, decyzje i konwencje – są właściwe dla środków wymagających transpozycji do prawa krajowego. Jednak w niniejszym postępowaniu nie można wziąć pod uwagę decyzji z art. 34 ust. 2 lit. c) UE, ponieważ wskazany przepis wyłącza ich przyjęcie w celu harmonizacji, która ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia działania procedury w sprawie europejskiego nakazu aresztowania”.

Przyjmując ten sam tok rozumowania należy uznać, że rozpatrywana inicjatywa przejmuje istniejące mechanizmy: procedurę dostępu do zautomatyzowanych zbiorów analiz DNA, zautomatyzowane systemy identyfikacji daktyloskopijnej i dane rejestracyjne pojazdów, i w określonych okolicznościach oraz przy spełnieniu określonych warunków nadaje im transgraniczne skutki, które wymagają zbliżenia odpowiednich przepisów krajowych, jak to jasno wynika z analizy jej treści. Ponadto tekst inicjatywy w brzmieniu rozpatrywanym obecnie przez Radę zawiera istotny rozdział o ochronie danych, który również można uznać za zbliżanie krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych.

Z tego względu należy uznać, że inicjatywa w celu przyjęcia decyzji Rady w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną, powinna przyjąć formę decyzji ramowej i zostać oparta na art. 34 ust. 2 lit. b) traktatu UE, a nie formę decyzji opartej na art. 34 ust. 2 lit. c).

Na posiedzeniu w dniu 2 maja 2007 r., Komisja Prawna postanowiła jednogłośnie[5] zalecić, aby w świetle przedstawionych uwag inicjatywa w celu przyjęcia decyzji Rady w sprawie intensywniejszej współpracy transgranicznej, szczególnie w walce z terroryzmem i przestępczością transgraniczną (2007/0804(CNS)), została oparta na art. 34 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej.

Z wyrazami szacunku,

Giuseppe Gargani

• [1]  Sprawa C‑300/89 Komisja przeciwko Radzie, Rec. 1991, I‑287, pkt 10; sprawa C‑42/97 Parlament Europejski przeciwko Radzie, Rec. 1999, str. I‑869, pkt 36.
• [2]  Sprawa 45/86 Komisja przeciwko Radzie, Rec. 1987, str. 1439, pkt 5.
• [3]  Sprawa C-377/98 Holandia przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, Rec. 2001, str. I‑7079, pkt 27.
• [4]  Zob. Prechal, Adieu à la Directive?, w: European Constitutional Law Review, 1: str. 481–494, 2005.
• [5]  W chwili głosowania końcowego obecni byli: Giuseppe Gargani (przewodniczący), Cristian Dumitrescu, Francesco Enrico Speroni (wiceprzewodniczący), Manuel Medina Ortega (sprawozdawca komisji opiniodawczej), Mario Borghezio, Mogens N.J. Camre, Carlo Casini, Bert Doorn, Klaus-Heiner Lehne, Eva Lichtenberger, Antonio Masip Hidalgo, Aloyzas Sakalas, Gary Titley, Diana Wallis, Jaroslav Zvěřina.

PROCEDURA

Tytuł	Konwencja z Prum: zacieśnienie współpracy transgranicznej, szczególnie w zakresie zwalczania terroryzmu i przestępczości transgranicznej
Odsyłacze	06566/2007 - C6-0079/2007 - 2007/0804(CNS)
Data konsultacji z PE	1.3.2007
Komisja przedmiotowo właściwa        Data ogłoszenia na posiedzeniu	LIBE 13.3.2007
Sprawozdawca(y)        Data powołania	Fausto Correia 20.3.2007
Zastrzeżenia do podstawy prawnej        Data wydania opinii JURI	JURI 2.5.2007
Rozpatrzenie w komisji	20.3.2007		11.4.2007		23.4.2007		7.5.2007
	21.5.2007
Data przyjęcia	21.5.2007
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	32 0 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Alexander Alvaro, Giusto Catania, Mladen Petrov Chervenyakov, Carlos Coelho, Fausto Correia, Panayiotis Demetriou, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Claudio Fava, Kinga Gál, Patrick Gaubert, Lilli Gruber, Jeanine Hennis-Plasschaert, Magda Kósáné Kovács, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Barbara Kudrycka, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Kartika Tamara Liotard, Sarah Ludford, Javier Moreno Sánchez, Martine Roure, Károly Ferenc Szabó, Søren Bo Søndergaard, Adina-Ioana Vălean, Ioannis Varvitsiotis, Manfred Weber, Tatjana Ždanoka
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Inés Ayala Sender, Simon Busuttil, Iratxe García Pérez, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Bill Newton Dunn, Herbert Reul, Rainer Wieland