Procedura : 2007/2014(IMM)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0367/2007

Teksty złożone :

A6-0367/2007

Debaty :

Głosowanie :

PV 24/10/2007 - 8.11
CRE 24/10/2007 - 8.11

Teksty przyjęte :

P6_TA(2007)0456

SPRAWOZDANIE     
PDF 164kWORD 81k
8.10.2007
PE 394.060v02-00 A6-0367/2007

w sprawie wniosku o konsultacje z zakresu immunitetu i przywilejów Gian Paolo Gobbo

(2007/2014(IMM))

Komisja Prawna

Sprawozdawca: Diana Wallis

PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku o konsultacje z zakresu immunitetu i przywilejów Gian Paolo Gobbo

(2007/2014(IMM))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek o konsultacje z zakresu immunitetu poselskiego Gian Paolo Gobbo, przedstawiony przez sędziego przewodniczącego przesłuchaniu wstępnemu przeprowadzonemu przed Sądem Rejonowym w Weronie (Włochy) w sprawie związanej z postępowaniem karnym nr 81/96 R.G.N.R., ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 18 stycznia 2007 r.,

–   po wysłuchaniu wyjaśnień Gian Paolo Gobbo, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

–   uwzględniając art. 9 i 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–   uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r.(1),

–   uwzględniając art. 68 Konstytucji Republiki Włoskiej,

–   uwzględniając art. 3 włoskiej ustawy nr 140 z dnia 20 czerwca 2003 r.,

–   uwzględniając art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 13 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6‑0367/2007),

A. mając na uwadze że Gian Paolo Gobbo jest posłem do Parlamentu Europejskiego, a jego dokumenty uwierzytelniające zostały przez Parlament poddane weryfikacji w dniu 15 stycznia 2007 r.

B.  mając na uwadze, że Gian Paolo Gobbo został oskarżony wraz z innymi osobami – których tożsamość została stwierdzona bądź też nie – o przestępstwo propagowania, założenia, prowadzenia i udziału w działalności stowarzyszenia paramilitarnego o celach politycznych, znanego pod nazwą „Zielone Koszule”,

C.  mając na uwadze, że zdaniem włoskiej prokuratury organizacja ta miała na celu utworzenie zhierarchizowanego organu wytrenowanego w podejmowaniu charakteryzujących się przemocą akcji zbiorowych, a także wykorzystywana była do zastraszania członków stowarzyszeń sprzeciwiających się dyrektywom politycznym wydawanym przez jej liderów oraz do zapobiegania angażowaniu się tychże w dyskusje wewnętrzne, co prowadziło, poprzez wymuszanie zachowania milczenia, do ustanowienia ostatecznej politycznej linii demarkacyjnej Ligii Północnej (Lega Nord),

D. mając na uwadze, że art. 9 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów przyznaje posłom pełną ochronę przed postępowaniami karnymi jedynie w przypadku głosów oraz opinii wyrażanych w związku z wykonywaniem przez nich odnośnych obowiązków,

E.  mając na uwadze, że członkostwo w mundurowym stowarzyszeniu paramilitarnym, którego działalność daje podstawy do obaw o chęć osiągania celów poprzez sugerowanie przemocy lub wręcz jej faktyczne użycie, stoi w sprzeczności i jest w oczywisty sposób niezgodne z rolą i zakresem odpowiedzialności przypisanym do mandatu poselskiego, a tym samym nie może być postrzegane jako uprawnione korzystanie z wolności słowa lub też, ogólnie rzecz ujmując, właściwe wykonywanie obowiązków posła należącego do wybranego w wyborach powszechnych zgromadzenia parlamentarnego reprezentującego ogół obywateli,

F.  mając na uwadze, że w myśl postanowień art. 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów, tj. jedynych stosownych uregulowań prawnych, w trakcie trwania sesji Parlamentu Europejskiego jego posłowie korzystają na terenie państwa pochodzenia z immunitetu o zakresie odpowiadającym immunitetom przyznawanym członkom parlamentów krajowych; mając także na uwadze, że wspomniane realia nie stanowią dla Parlamentu Europejskiego przeszkody w korzystaniu z prawa do odebrania jego posłom uprzednio przyznanego immunitetu,

G. mając na uwadze, że zgodnie z postanowieniami art. 68 Konstytucji Republiki Włoskiej posłowie parlementu krajowego nie są uprawnieni, za wyjątkiem głosów oraz opinii wyrażanych w związku z wykonywaniem nałożonych na nich obowiązków, do korzystania z immunitetu w przypadku postępowań karnych, co odpowiada omawianej sprawie,

1.  wyraża przekonanie, że immunitet poselski w rozumieniu art. 9 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. oraz, w odnośnym stopniu, art. 68 ppkt pierwszy Konstytucji Republiki Włoskiej nie obejmują swoim zakresem oskarżeń wysuwanych przeciwko Gian Paolo Gobbo, a co za tym idzie podejmuje decyzję o odebraniu zainteresowanemu jego immunitetu oraz stosownych przywilejów.

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania komisji odpowiedzialnej w sprawie właściwym władzom Republiki Włoskiej.

(1)

Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, str. 383, oraz sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni, Zbiór Orzeczeń 1986, str. 2391.


UZASADNIENIE

I.         FAKTY

DECYZJA

Jak wyjaśniono poniżej, art. 9 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów przyznaje posłom pełną ochronę przed postępowaniami karnymi jedynie w przypadku głosów oddanych oraz opinii wyrażanych w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków parlamentarnych.

W trakcie posiedzenia w dniu 18 stycznia 2007 r. przewodniczący Parlamentu Europejskiego poinformował Zgromadzenie o otrzymaniu datowanego na 9 października 2006 r. wniosku Rity Caccamo, przewodniczącej przesłuchaniu wstępnemu przeprowadzonemu przed Sądem Rejonowym w Weronie (Włochy) w sprawie związanej z postępowaniem karnym nr 81/96 R.G.N.R. Sędzia wnosi o stwierdzenie, czy immunitet poselski ma zastosowanie w przypadku oskarżeń wysuwanych przeciwko Gian Paolo Gobbo.

Przewodniczący przekazał sprawę Komisji Prawnej, jako komisji właściwej do rozpatrywania odnośnej kwestii, zgodnie z postanowieniami art. 7 ust. 13 oraz 6 ust. 2 Regulaminu.

W relacji Sądu podnoszone są następujące główne zarzuty przeciwko Gian Paolo Gobbo:

działając każdorazowo w porozumieniu z wieloma innymi osobami trzecimi

a)  popełniał czyny mające na celu unicestwienie jedności państwa włoskiego poprzez podział jego terytorium oraz utworzenie nowego państwa zwanego „Padanią”. W państwie tym miałyby funkcjonować, w różnych lokalizacjach, organy zwane „rządem i parlamentem Federalnej Republiki Padanii”, publikowany miałby też być „monitor urzędowy” zawierający „akty instytucji padańskich”;

b)  w następstwie wielokrotnych starań o uznanie przez wspólnotę międzynarodową tego sztucznie utworzonego państwa, zwołał „wybory padańskie” i wezwał wszystkich obywateli zamieszkujących obszar północnych Włoch do oddawania głosów na przedstawicieli tzw. „parlamentu padańskiego”;

c)  prowadził działania mające na celu zmianę konstytucji państwowej oraz powiązanych z nią obszarów suwerenności państwa;

d)  propagował, utworzył, przewodniczył i uczestniczył w działaniach stowarzyszenia paramilitarnego o celach politycznych, znanego pod nazwą „Zielonych Koszul”, które w okresie późniejszym połączyło się z inną bardziej kompleksową strukturą, znaną pod nazwą „Padańskiej gwardii narodowej” (GNP), opartą z kolei na ścisłych zasadach dotyczących rekrutacji i członkostwa (umundurowanie) i zorganizowanej według schematu hierarchii jednostek terytorialnych, gdzie od mianowanych dowódców lokalnych wymagano ścisłego przestrzegania poleceń „lidera” lub osób przez niego oddelegowanych, a także okresowego zdawania sprawozdań z działań podejmowanych zgodnie z tymi instrukcjami; wspomniane stowarzyszenie utrzymywało bliskie kontakty z ugrupowaniem politycznym Lega Nord, czego celem było wsparcie we wdrażaniu i osiąganiu proklamowanych przez ugrupowanie politycznych celów utworzenia nowych jednostek państwowych (działanie odpowiadające w pewnym zakresie zapleczu policyjnemu i zbrojnemu) poprzez ustanowienie zhierarchizowanej organizacji wyćwiczonej w podejmowaniu akcji zbiorowych charakteryzujących się zastraszaniem oraz wykorzystywaniem przemocy (przedstawianych oficjalnie jako uprawniona ochrona rzekomo nieprzestrzeganych praw) oraz zastraszanie członków samej organizacji sprzeciwiających się dyrektywom politycznym wydawanym przez jej dowódców i zapobieganie ich wchodzeniu w dyskusje poza ugrupowaniem, co służyć miało, dzięki wyciszaniu wszelkich głosów sprzeciwu, ustanowieniu ostatecznej politycznej linii demarkacyjnej Ligii Północnej.

Ponieważ część oskarżonych o te same czyny była członkami jednej z dwóch izb parlamentu krajowego, do jego władz zwrócono się o stwierdzenie czy odnośne osoby rzeczywiście wyrażały jedynie swoje opinie w związku z wykonywaniem obowiązków parlamentarnych oraz czy objęte były one w takim przypadku pełnym immunitetem krajowym.

W dniu 31 stycznia 2001 r. Senat Republiki Włoskiej stwierdził, że przedmiotowe zachowanie było jedynie „zaskakującą próbą zwrócenia uwagi na projekty polityczne będące przedmiotem właściwej działalności parlamentarnej” oraz że opierało się ono na „specyficznych mechanizmach propagowania działań instytucjonalnych”. W konkluzji stwierdzono, że ze względu na „empatyczne i wydatne demonstracje opinii, które mogą być jedynie postrzegane jako zewnętrzne odbicie planu politycznego określonego przez instytucje, przeprowadzone z myślą o zapewnieniu większej widoczności samego planu” zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma pełen immunitet parlamentarny.

W konsekwencji w dniu 5 października 2006 r. wszyscy oskarżeni zostali oczyszczeni z zarzutów na podstawie stwierdzenia, że czyny określone w ramach punktów a), b) i c) (zob. powyżej) nie stanowiły już wykroczeń, natomiast wykroczenie określone w punkcie d) częściowo upadło ze względu na istniejące ograniczenia. Zdaniem sądu właściwego w sprawie postępowanie karne może w związku z powyższym dotyczyć wyłącznie czynów określonych w punkcie d), tj. naruszenia postanowień art. 1 dekretu legislacyjnego nr 43/1948 (tworzenie stowarzyszeń paramilitarnych o celach politycznych).

W dniu 7 marca 2007 r. włoska Izba Reprezentantów zdecydowała, że ci z jej członków, którzy zaangażowani byli w opisaną działalność są w pełni chronieni immunitetem, a co za tym idzie ich zachowanie zostało uznane za uprawnione wykonywanie mandatu parlamentarnego.

II.       STOSOWNE UREGULOWANIA PRAWNE

Artykuły 9 i 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów(1) mają następujące brzmienie:

Artykuł 9

Wobec członków Zgromadzenia nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też zatrzymywać ich z powodu opinii lub stanowiska zajętego w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych.

Artykuł 10

Podczas sesji Zgromadzenia, jego członkowie korzystają:

a)  na terytorium swojego państwa – z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

b)  na terytorium innego państwa członkowskiego z immunitetu chroniącego przed zatrzymaniem oraz immunitetu jurysdykcyjnego.

Immunitet chroni także posłów podczas ich podróży do i z miejsca, gdzie odbywa się posiedzenie Zgromadzenia.

Nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy poseł został schwytany na gorącym uczynku i nie może on stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Zgromadzenie prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek ze swoich członków.

Tym samym oba punkty wzajemnie się wykluczają.

III. UZASADNIENIE PROJEKTU

Członkostwo w mundurowym stowarzyszeniu paramilitarnym, którego działalność daje podstawy do obaw o chęć osiągania celów poprzez sugerowanie przemocy lub wręcz jej faktyczne użycie, stoi w sprzeczności i jest w oczywisty sposób niezgodne z rolą i zakresem odpowiedzialności przypisanym do mandatu poselskiego, a tym samym nie może być postrzegane jako uprawnione korzystanie z wolności słowa lub też, ogólnie rzecz ujmując, właściwe wykonywanie obowiązków posła należącego do wybranego w wyborach powszechnych zgromadzenia parlamentarnego reprezentującego ogół obywateli. W związku z powyższym art. 9 Protokołu nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Biorąc ponadto pod uwagę, że zarzuty wysuwane przeciwko Gian Paolo Gobbo odnoszą się do czynów popełnionych na terytorium Włoch, których w chwili popełnienia tychże był on obywatelem, jedyną częścią art. 10 mającą zastosowanie w sprawie jest zdanie „Podczas sesji Zgromadzenia, jego członkowie korzystają: a)  na terytorium swojego państwa – z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa”.

Zakres włoskiego immunitetu parlamentarnego jest bardzo podobny do zakresu immunitetu posłów do PE, opartego na postanowieniach Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów.

Ustępy pierwszy i drugi artykułu 68 Konstytucji Republiki Włoskiej brzmią następująco:

Artykuł 68

Członków Parlamentu nie można zatrzymywać z powodu opinii lub stanowiska zajętego w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków.

Bez uprzedniej zgody właściwej Izby członkowie Parlamentu nie mogą zostać poddani przeszukaniu osobistemu bądź przeszukaniu miejsca zamieszkania, aresztowaniu bądź innego rodzaju pozbawieniu wolności lub też uwięzieniu, za wyjątkiem sytuacji związanej z wprowadzeniem w życie prawomocnego wyroku lub też w przypadku schwytania „na gorącym uczynku” w chwili popełniania czynu karalnego objętego obowiązkiem natychmiastowego aresztowania.

Innymi słowy, zgodnie z postanowieniami art. 68 Konstytucji Republiki Włoskiej członkowie parlamentu krajowego nie są objęci immunitetem chroniącym przed postępowaniem karnym, za wyjątkiem przypadków związanych z opiniami lub stanowiskami zajętymi w czasie wykonywania obowiązków. Ponieważ wyjątek ten nie dotyczy czynów popełnionych przez Gian Paolo Gobbo, wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne może być nadal prowadzone.

W kontekście tym podkreślić należy, że jako organ legislacyjny wybierany w bezpośrednich wyborach powszechnych Parlament Europejski dysponuje całkowitą autonomią w podejmowaniu decyzji, a wnioski parlamentu włoskiego z zakresu zastosowania w odniesieniu do własnych członków pełnego immunitetu nie mogą być dla PE w żadnym wypadku wiążące.

IV.      WNIOSKI

W związku z informacjami przedstawionymi powyżej, Komisja Prawna wyraża przekonanie, po wysłuchaniu Gian Paolo Gobbo oraz po stosownym zapoznaniu się z argumentami przemawiającymi za i przeciw odebraniu mu immunitetu poselskiego, że immunitet w rozumieniu art. 9 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. oraz, w odnośnym stopniu, art. 68 ppkt pierwszy Konstytucji Republiki Włoskiej nie obejmują swoim zakresem oskarżeń wysuwanych przeciwko Gian Paolo Gobbo, a co za tym idzie podejmuje decyzję o odebraniu zainteresowanemu jego immunitetu oraz powiązanych z nim przywilejów.

(1)

Protokoły załączone do oryginalnych wersji traktatów stanowią część wspólnotowego prawa pierwotnego i posiadają ten sam status prawny, co traktaty jako takie. Orzeczenie w sprawie dotyczącej podlegania urzędników wspólnotowych opodatkowaniu z tytułu nieruchomości pozwoliło na ostateczne stwierdzenie, że złamanie postananowień Protokołu stanowi pogwałcenie obowiązków wynikających z postanowień traktatów (wyrok z dnia 24 lutego 1988 r., Komisja przeciwko Belgii, sprawa 260/86, Zbiór Orzeczeń, str. 966).


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

4.10.2007

Wynik głosowania końcowego

 

+:

–:

0:

10
2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Carlo Casini, Bert Doorn, Cristian Dumitrescu, Monica Frassoni, Giuseppe Gargani, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Katalin Lévai, Hans-Peter Mayer, Manuel Medina Ortega, Aloyzas Sakalas, Francesco Enrico Speroni, Diana Wallis, Jaroslav Zvěřina

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Mogens N.J. Camre

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

 

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności