Procedura : 2007/2106(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0003/2008

Teksty złożone :

A6-0003/2008

Debaty :

PV 30/01/2008 - 22
CRE 30/01/2008 - 22

Głosowanie :

PV 31/01/2008 - 8.10
CRE 31/01/2008 - 8.10
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2008)0033

SPRAWOZDANIE     
PDF 441kWORD 404k
8.1.2008
PE 390.513v01-00 A6-0003/2008

w sprawie planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału

(2007/2106(INI))

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

Sprawozdawczyni: Fiona Hall

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału

(2007/2106(INI))

Parlament Europejski,

–    uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 października 2006 r. pt. Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału” (COM(2006)0545).

–    uwzględniając dokument roboczy służb Komisji (SEC(2006)1173) towarzyszący powyższemu komunikatowi Komisji z dnia 19 października 2006 r.,

–    uwzględniając ocenę wpływu planu działania (SEC(2006)1174) oraz streszczenie (SEC(2006)1175),

–    uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 stycznia 2007 r. zatytułowany Europejska polityka energetyczna (COM(2007)0001),

–    uwzględniając wnioski prezydencji Rady Europejskiej z dni 8-9 marca 2007 r. dotyczące zatwierdzenia przez Radę Europejską Planu działań Rady Europejskiej na lata 2007-2009 – Europejska polityka energetyczna (7224/07),

–    uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) nr 92/75 z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego(1),

–    uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2002/91 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków(2),

–    uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2004/8 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii(3),

–    uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2005/32 z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię(4),

–    uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2006/32 z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych(5),

–    uwzględniając decyzję Rady (WE) nr 2006/1005 z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą zawarcia umowy między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych(6) oraz tekst tejże umowy(7),

–    uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych (COM(2006)0576),

–    uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1639/2006 z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającą Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013)(8), a w szczególności jej rozdział III tytułu II tamże, dotyczący programu „Inteligentna Energia - Europa”,

–    uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1982/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013)(9),

–    uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 761/2001 z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS)(10),

–    uwzględniając swoją rezolucję dotyczącą Zielonej Księgi w sprawie racjonalizacji zużycia energii, czyli jak uzyskać więcej mniejszym nakładem środków(11),

–    uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz zrównoważonej, konkurencyjnej i bezpiecznej energii — Zielona księga(12),

–    uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–    uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisji Rozwoju Regionalnego (A6-0000/2008),

A. mając na uwadze, że jeżeli temperatura na świecie wzrośnie o ponad 2 stopnie Celsjusza powyżej poziomu sprzed rewolucji przemysłowej, dojdzie do chaotycznych zmian klimatycznych, co potwierdza m. in. sprawozdanie Międzyrządowego Panelu ds. Zmian Klimatu z maja 2007 r.; mając na uwadze, że jeżeli wzrost temperatury na świecie ma nie przekroczyć 2 stopni Celsjusza, potrzebne jest drastyczne zmniejszenie emisji dwutlenku węgla do 2015 r.; mając na uwadze, że bardziej wydajne wykorzystywanie energii jest najszybszym i najbardziej oszczędnym sposobem obniżenia emisji dwutlenku węgla;

B.  mając na uwadze, że wydajność energetyczna ma istotne znaczenie w zmniejszeniu zależności Unii Europejskiej od importu energii, w rozwiązaniu problemu niedoborów źródeł energii w przyszłości oraz w ograniczeniu skutków szoku związanego z cenami energii;

C. mając na uwadze, że w ocenie wpływu dotyczącej planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii stwierdzono brak możliwości wykonawczych na wszystkich szczeblach kształtowania polityki w Komisji oraz oszacowano, iż dla powodzenia planu działania należałoby zatrudnić dodatkowych 20 pracowników;

D. mając na uwadze, że zaledwie pięć państw członkowskich dokonało należytej transpozycji dyrektywy (WE) nr 2002/91;

E.  mając na uwadze, że dyrektywa (WE) nr 2006/32 wymaga od państw członkowskich dostarczenia Komisji krajowego planu działania dotyczącego wydajności energetycznej (NEEAP) do dnia 30 czerwca 2007 r.; mając na uwadze, że do dnia 1 września 2007 r. Komisja otrzymała zaledwie dziewięć NEEAP, a do dnia 30 października 2007 r. nadal jedynie piętnaście NEEAP;

F.  mając na uwadze, że wdrożenie przez państwa członkowskie dyrektywy (WE) nr 2004/08 opóźnia się i jest dalekie od doskonałości na rynku międzynarodowym;

G. mając na uwadze, że Unia Europejska jest jednym z najbogatszych i najbardziej zaawansowanych technologicznie regionów świata; mając na uwadze, że produkcja gospodarcza w Unii Europejskiej wzrosła prawie o 40%, a średni dochód na mieszkańca wzrósł o jedną trzecią od 1990 r.; mając na uwadze, że w tym samym okresie popyt na energię i zasoby energii zwiększył się zaledwie o 11%;

H. mając na uwadze, że technologie informacyjne i komunikacyjne mogłyby spowodować dodatkowy wzrost wydajności powyżej założonego przez UE celu o wysokości 20%, jeżeli otrzymają odpowiednie sygnały polityczne; mając na uwadze, że niektóre technologie, np. technologia sieci inteligentnej, inteligentne systemy zarządzania i drobinowe technologie komputerowe powinny w związku z tym stać się przedmiotem skutecznych zaleceń politycznych;

1. z zadowoleniem przyjmuje wspomniany powyżej plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii na 2006 r. oraz popiera jego cele i zakres;

2. uważa, że cel, jakim jest poprawa wydajności energetycznej o ponad 20% do 2020 r., oprócz wszelkich udoskonaleń spowodowanych niezależnymi skutkami strukturalnymi lub cenowymi, jest technicznie i ekonomicznie osiągalny, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania, że cel ten, a także cele związane ze zmianami klimatycznymi zostaną osiągnięte;

3. zauważa z głębokim zaniepokojeniem, że wdrażanie przez państwa członkowskie istniejących przepisów prawa w zakresie wydajności energetycznej nie zostało zakończone i opóźnia się;

4. podkreśla potrzebę wdrożenia polityki efektywności energetycznej na wszystkich szczeblach zarządzania;

5. zauważa, że proces wdrażania przez państwa członkowskie dyrektywy (WE) nr 2004/08 nie jest zakończony i bardzo się opóźnia;

6. potępia fakt, że nie powołano liczby urzędników Komisji niezbędnej do zapewnienia pełnego i szybkiego wdrożenia zarówno planu działania, jak i prawodawstwa związanego z wydajnością energetyczną, na którym się on opiera;

7. ubolewa nad faktem, że spośród 21 działań Komisji, które według planu działania powinny zakończyć się w 2007 r., zaledwie trzy wdrożono w całości do 1 września 2007 r., zauważając, iż do dnia 30 października 2007 r. 16 spośród 21 działań zaplanowanych na rok 2007 znajdowało się w ocenie Komisji „na dobrej drodze”, a także ubolewa nad poważnymi opóźnieniami w realizacji harmonogramu ustalania minimalnych standardów wydajności energetycznej priorytetowych grup produktów;

8. potępia niezdolność rządów wielu państw członkowskich do priorytetowego potraktowania pełnej i szybkiej transpozycji oraz przestrzegania przepisów prawa dotyczących wydajności energetycznej, pomimo retoryki na temat rozwiązywania problemu zmian klimatycznych i obniżania importu energii do UE;

9. wzywa Komisję do przyspieszenia prac nad przyszłym protokołem ustaleń w sprawie współpracy z Radą Europejskich Regulatorów Energetyki (CEER), ustanawiającym wspólne wytyczne oraz wspólny kodeks postępowania z myślą o większej racjonalizacji ostatecznego zużycia energii we wszystkich sektorach;

10. wzywa do pilnej i szczerej oceny przez Komisję i każde państwo członkowskie niedoborów możliwości i innych barier, które dotychczas prowadziły do nieodpowiedniego wdrażania przepisów prawa w zakresie wydajności energetycznej, oraz sposobów pokonania tych niedoborów i barier;

11. zauważa w szczególności powszechny brak prostych, szybko dostępnych informacji i wsparcia organizacyjnego w zakresie wydajności energetycznej na etapie potrzeby, która może wyniknąć nagle (np. kiedy zepsuje się urządzenie AGD lub inny sprzęt) lub wiązać się z konkretnymi wydarzeniami (np. przeprowadzką); jest przekonany, że niepoświęcanie uwagi praktycznym potrzebom obywateli podważa działanie wielu programów związanych z wydajnością energetyczną, i dlatego podkreśla znaczenie pomocy praktycznej i finansowania w formie przedpłaty;

12. podkreśla, że technologie informacyjne i komunikacyjne (ICT) należy promować jako kluczowy element dla promowania oszczędności energii w różnych sektorach, np. w transporcie, budownictwie, energetyce i przemyśle wytwórczym; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje badanie Komisji, w którym ocenie poddany jest potencjalny wkład wszelkiego rodzaju najnowszych technologii opartych na ICT w poprawę wydajności energetycznej gospodarki UE oraz zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych do 2020 r.; wzywa Komisję do objęcia przedmiotem tego badania w ogólności inteligentnych systemów zarządzania, a w szczególności technologii sieci inteligentnych i systemów wbudowanych ;

Sprzęt i urządzenia

13. z zadowoleniem przyjmuje strategię przyjęcia minimalnych standardów wydajności energetycznej i wzywa Komisję do ustalenia i zastosowania do roku 2008 minimalnych standardów sprawności dla urządzeń klimatyzacyjnych i wszelkiego rodzaju telewizyjnych dekoderów cyfrowych; domaga się wykonania tego w połączeniu z dynamicznym przeglądem znakowania i zwraca uwagę, że oznakowanie CE może wspierać wdrażanie minimalnych standardów sprawności energetycznej; wzywa państwa członkowskie do przeznaczenia większych zasobów na rzecz nadzoru rynku;

14. pochwala dodanie oświetlenia domowego do spisu priorytetowych grup produktów oraz podkreśla znaczenie przestrzegania przez Komisję zaproponowanego harmonogramu wycofania z rynku najmniej wydajnych żarówek zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z marca 2007 r.;

15. dostrzega postęp osiągnięty ostatnio w zakresie lamp opartych na technologii LED; wzywa Komisję do zbadania sposobów rozwoju badań nad lampami typu LED i zwiększenia ich zastosowania;

16. wzywa Komisję do określenia harmonogramów wycofywania z rynku wszystkich najmniej wydajnych energetycznie rodzajów sprzętu, urządzeń i innych produktów zasilanych energią, takich jak grzejniki tarasowe;

17. z zadowoleniem przyjmuje podkreślenie znaczenia redukcji strat energetycznych, w czasie gdy urządzenia znajdują się w stanie czuwania oraz na promowanie upowszechniania produktów i technologii gwarantujących, że towary i urządzenia zasilane energią zużywają energię, jedynie kiedy naprawdę zachodzi taka potrzeba; wzywa Komisję do przedstawienia wymogu poboru mocy w wysokości jednego wata w stanie czuwania oraz analizy potencjalnych oszczędności energii, które osiągnięto by zarówno przez ograniczenie do minimum, jak i wyeliminowanie niepotrzebnego zużycia w przypadku opcji stanu czuwania, zwłaszcza biernego czuwania;

18. z zadowoleniem przyjmuje podpisanie nowej umowy Energy Star ze Stanami Zjednoczonymi określającej wspólne standardy wydajności energetycznej dla sprzętu biurowego, a zwłaszcza włączenie do rozporządzenia wykonawczego przepisu o obowiązkowych zamówieniach publicznych; wzywa Komisję do kontynuowania negocjacji dotyczących rozszerzenia zakresu współpracy między UE a USA w ramach Energy Star o inne produkty zgodnie ze zobowiązaniem podjętym na szczycie UE - USA w dniu 30 kwietnia 2007 r.;

19. z zadowoleniem przyjmuje propozycję ustanowienia do 2010 r. minimalnych standardów wydajności energetycznej dla wszystkich innych istotnych urządzeń i sprzętu zasilanych energią; wzywa Komisję do rozpoczęcia działań od najmniej wydajnych energetycznie produktów na rynku;

20. wspiera wysiłki Komisji dotyczące opracowania kryteriów oznakowania ekologicznego w przypadku technologii grzewczo-chłodzących, uwzględniających szczególnie wykorzystanie energii pierwotnej po to, by użytkownicy mieli gwarancję wiarygodnych informacji odnośnie do najbardziej efektywnych i przyjaznych dla środowiska opcji dostępnych na rynku sprzętu służącego do ogrzewania i chłodzenia budynków;

21. wzywa do rygorystycznego wdrażania wymogów z 2006 r. dotyczących instalacji inteligentnych liczników w celu podnoszenia świadomości konsumentów w zakresie korzystania z elektryczności, (skreślenie) pomocy dostawcom elektryczności w bardziej wydajnym zarządzaniu popytem, a także pomocy w ulepszeniu wymogów dotyczących statystyki w zakresie wydajności energetycznej;

22. wzywa do opracowania standardu dla inteligentnych liczników ciepła, który byłby używany w systemach centralnego ogrzewania i zdalnie obsługiwanych sieciach grzewczych, w celu zachęcenia użytkowników końcowych do bardziej odpowiedzialnego zachowania („płać za to, co zużyłeś”) oraz wyeliminowania systemów ryczałtowych, które przynoszą przeciwny skutek;

23. stwierdza, że technologie przemysłowe winna cechować niska energochłonność wytwarzania produktów; dostrzega znaczny potencjał oszczędzania energii w obniżaniu masy pojazdów i środków transportu;

Wymogi eksploatacyjne dotyczące budynków

24. wzywa Komisję do przyspieszenia postępowania w sprawach naruszenia przeciwko tym państwom członkowskim, które nie dokonały należytej transpozycji lub nie wdrożyły w pełni dyrektywy (WE) nr 2001/91;

25. z uwagi na długą żywotność budynków dostrzega wielkie znaczenie zagwarantowania, żeby nowe budynki były budowane według jak najwyższych standardów wydajności energetycznej oraz żeby standard istniejących budynków podnoszono do poziomu obecnych norm; uważa, że jako alternatywę dla renowacji można czasem popierać wyburzanie budynków niewydajnych energetycznie połączone z budową nowych budynków wydajnych energetycznie;

26. wzywa Komisję do dokonania przeglądu dyrektywy (WE) nr 2002/91, tak aby od 2009 r. w zakres art. 6 wchodziły wszystkie budynki wymagające ogrzewania lub chłodzenia, bez względu na wielkość;

27. wzywa Komisję do uwzględnienia w przeglądzie sprawności kotłów faktu, że kotły kogeneracyjne (wytwarzające zarówno ciepło, jak i energię elektryczną na skalę mikro) są zdecydowanie najbardziej wydajne, oraz do ustalenia w związku z tym minimalnych wymogów dotyczących sprawności kotłów;

28. z zadowoleniem przyjmuje propozycję ustanowienia minimalnych wymogów eksploatacyjnych w stosunku do nowych i odnowionych budynków, a także elementów budowlanych, takich jak okna i folie okienne;

29. wzywa Komisję do przedstawienia wiążącego wymogu, aby wszystkie nowe budynki wymagające ogrzewania lub chłodzenia powstawały zgodnie ze standardami „budynków pasywnych” lub odpowiednimi standardami budynków niemieszkalnych od 2011 r. oraz wymogu stosowania pasywnych rozwiązań w zakresie ogrzewania i chłodzenia od 2008 r.;

30. wzywa Komisję do rozważenia stopniowego wprowadzania osiedlowych sieci grzewczych i chłodniczych obejmujących wszystkie budynki w celu zmniejszenia zużycia paliw kopalnych do ogrzewania i chłodzenia poprzez wykorzystywanie strat powstałych w czasie przetwarzania energii;

31. wzywa Komisję do wzięcia pod uwagę rozwiązań architektonicznych dotyczących pasywnego ogrzewania i chłodzenia, takich jak budowa konstrukcji o właściwościach termicznych, przy rozważaniu środków podatkowych i innych na rzecz promocji wydajności energetycznej;

32. wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania chłodzenia osiedlowego energią pochodzącą ze źródeł odnawialnych jako skutecznej alternatywy dla zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na chłodzenie zapewniające komfort;

33. wzywa Komisję do stworzenia przejrzystej bazy danych dostępnej dla obywateli Unii, zawierającej krajowe, regionalne i lokalne środki promujące wydajność energetyczną w budynkach, zwłaszcza środki finansowe, w celu wymiany najlepszych praktyk w UE oraz upowszechniania informacji i zwiększania świadomości społecznej;

Wytwarzanie i dystrybucja energii

34. wzywa państwa członkowskie do włączenia do swoich krajowych planów działania dotyczących wydajności energetycznej planów kogeneracji o wysokiej wydajności, do przejścia do holistycznego planowania i wspierania dostaw energii elektrycznej oraz energii potrzebnej do ogrzewania i chłodzenia, a na poziomie bardziej ogólnym do promowania środków zachęcających do wykorzystywania kogeneracji na małą skalę i na skalę mikro oraz do usunięcia barier administracyjnych utrudniających tę kogenerację; wzywa Komisję do negatywnej oceny tych planów krajowych, które nie spełnią tych warunków;

35. wskazuje, że wśród przyczyn strat energii i przerw w dostawie prądu znajdują się transport i dystrybucja, oraz podkreśla rolę, jaką w zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw i zmniejszeniu strat mogłaby odegrać mikrogeneracja oraz zdecentralizowane i zdywersyfikowane wytwarzanie energii; uważa, iż należy stworzyć zachęty ukierunkowane na poprawę infrastruktury w celu zmniejszenia strat związanych z przesyłem i dystrybucją;

36. wzywa Komisję do poświęcenia większej uwagi rynkowi ciepłowniczemu, ponieważ ogrzewanie stanowi największą część zużycia energii, oraz instrumentom (planowaniu urbanistycznemu, mapom cieplnym, zachętom inwestycyjnym), które umożliwią odzyskanie nadwyżki ciepła ze źródeł odnawialnych poprzez rozwój osiedlowej infrastruktury grzewczej i chłodniczej;

37. wzywa Komisję do dokładnego monitorowania wdrażania dyrektywy (WE) nr 2004/08 oraz do dokonania oceny, czy programy wsparcia są odpowiednie, by wykorzystać krajowy potencjał kogeneracji o wysokiej wydajności;

38. zwraca uwagę Komisji na fakt, że należy wprowadzić lokalne sieci chłodnicze jako skuteczną alternatywną reakcję na rosnące zapotrzebowanie na chłodzenie zapewniające komfort oraz znaczne ograniczenie związanej z tym emisji CO2;

39. wzywa Komisję do rozszerzenia zakresu istniejących zachęt finansowych na rozwiązania, które umożliwiają zasilanie dotychczasowych sieci stworzonych dla energii z paliw kopalnych energią wytwarzaną ze źródeł odnawialnych; uważa, że modernizacja istniejących sieci zwiększyłaby natomiast w krótszym czasie i przy niższym koszcie efektywność produkcji energii ze źródeł odnawialnych, pomagając jednocześnie w zwiększeniu bezpieczeństwa dostaw na skutek tych szybkich usprawnień;

Transport

40. wzywa Komisję do ustalenia minimalnych wymogów dotyczących wydajności energetycznej wszystkich środków transportu, w tym transportu publicznego; podkreśla potrzebę polityki w zakresie wydajności energetycznej transportu, dającej pierwszeństwo transportowi publicznemu, ruchowi rowerowemu i pieszemu na obszarach miejskich; z zadowoleniem przyjmuje zieloną księgę na temat transportu miejskiego i wzywa Komisję do rozpoczęcia inicjatywy dotyczącej konkretnie transportu miejskiego oraz kwestii włączenia ochrony klimatu, oszczędności energii i zdrowia publicznego do polityki zrównoważonej mobilności dotyczącej miejscowości i miast; zachęca miasta UE do rozważenia przyjęcia środków na rzecz zmniejszenia ilości CO2 emitowanego przez pojazdy i samochody osobowe, na przykład przez wprowadzenie opłat związanych z przeciążeniem ruchu drogowego; przypomina, że wiążące roczne limity emisji zanieczyszczeń wytwarzanych przez wszystkie sprzedawane nowe samochody osobowe przyczyniają się do osiągnięcia przez UE wiążących celów w zakresie emisji CO2;

41. wzywa do dokonania takiej zmiany dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1999/94 z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi(13), aby uwzględnić znakowanie samochodów według jasnego systemu od A do G, stosowanego w oznaczaniu urządzeń; proponuje, aby co najmniej 20% wszelkich powierzchni poświęconych reklamie i marketingowi nowych samochodów zawierało informacje o wydajności zużycia paliwa i emisjach;

42. ubolewa także nad faktem, że proponowana dyrektywa dotycząca opodatkowania samochodów osobowych, mający na celu redukcję emisji CO2 zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi przez UE w ramach protokołu z Kioto, wciąż nie została przyjęty przez Radę, i nalega na jej szybkie wdrożenie;

43. wzywa Komisję do opracowania strategii ramowej w celu ułatwienia osiągnięcia konkretnej poprawy wydajności miejskiego i podmiejskiego transportu publicznego, co wymaga od operatorów systemów miejskiego i podmiejskiego transportu publicznego przeprowadzenia badań, łącznie z badaniami dotyczącymi wykonalności, skupiających się na poziomach związanych z systemami, wydajnością i usługami oraz która to strategia ukierunkowana jest na dostosowanie tworzenia horyzontalnych programów wsparcia na rzecz rozwoju systemów transportu publicznego w taki sposób, że programy te spełniają bardziej rygorystyczne warunki dotyczące wydajności i spójności;

44. z zadowoleniem przyjmuje wspólne przedsięwzięcie „Czyste niebo”, którego celem jest stworzenie bardziej ekologicznego, przyjaznego dla środowiska i energooszczędnego samolotu;

Ustalenia finansowe i polityka regionalna

45. dostrzega znaczenie dostępu do funduszy strukturalnych w celu finansowania wydajności energetycznej poprzez organy takie, jak Europejski Bank Inwestycyjny i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, jak również poprzez systemy bankowości prywatnej;

46. wzywa Komisję do podniesienia z 3% do co najmniej 5% odsetka funduszy strukturalnych i spójności, który winien być wydawany na poprawę wydajności energetycznej istniejących domów, oraz do zobligowania państw członkowskich do pełnego korzystania z tej możliwości;

47. wyraża ubolewanie z powodu złożoności dużej części finansowania przez UE wydajności energetycznej popmimo istnienia inicjatywy Wspólne europejskie zasoby na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw (JEREMIE); zauważa, iż brak prostego i dostępnego finansowania stanowi wielką barierę dla małych przedsiębiorstw, a zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorstw, które nie dysponują możliwościami niezbędnymi do uczestnictwa w złożonych programach;

48. dostrzega kluczowe znaczenie badań i rozwoju oraz innowacji w dziedzinie wydajności energetycznej; wzywa państwa członkowskie, władze regionalne, władze lokalne i organizacje pozarządowe do wykorzystywania funduszy dostępnych w ramach siódmego programu ramowego, funduszy strukturalnych oraz programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji – rozdział „Inteligentna energia - Europa”, których celem jest stymulowanie badań nad wydajnością energetyczną, promowanie technologii związanych z energią odnawialną oraz rozwój nowych środków przesyłu i magazynowania energii, mających na celu zmniejszenie strat energii; wzywa Komisję do hojnej reakcji na prośby o finansowanie badań w zakresie wydajności energetycznej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby wydajność energetyczna stała się ze wszech miar priorytetowym elementem nieustannych wysiłków, które mają być podjęte w celu zmaksymalizowania wykorzystania programów badań naukowych i rozwoju technicznego w UE;

49. wzywa do traktowania mikroprzedsiębiorstw jak gospodarstw domowych i oferowania im prostego finansowania działań na rzecz poprawy wydajności energetycznej, np. grantów udzielanych w formie przedpłaty;

50. wzywa Komisję do poparcia zasad pomocy państwa, które są bardziej korzystne niż środki związane z wydajnością energetyczną (takie jak poprawa innowacyjności ekologicznej i produktywności); uważa, że tego typu zasady powinny być proste, praktyczne i przejrzyste, a także powinny usuwać bariery utrudniające skuteczne wdrażanie środków związanych z wydajnością energetyczną;

51. wzywa Komisję do przedstawienia w trybie pilnym wniosków w sprawie konkretnych działań na rzecz większej racjonalizacji zużycia energii w regionach najbardziej oddalonych, uwzględniających ich specyfikę, wynikającą ze stałych ograniczeń, jakim podlegają te regiony;

52. podkreśla rolę lokalnych i regionalnych agencji ds. energii w skutecznym wdrażaniu środków na rzecz wydajności energetycznej; wzywa do zaangażowania wszystkich agencji (europejskich, krajowych i lokalnych) w opracowywanie i realizację planów działania dotyczących wydajności energetycznej;

Opodatkowanie

53. wzywa Radę, aby zachęciła państwa członkowskie do stosowania obniżonej stawki podatku VAT od robocizny, materiałów i komponentów poprawiających wydajność energetyczną budynków; wzywa Radę do dopilnowania spójnego odzwierciedlenia w systemie podatkowym celu, jakim jest poprawa wydajności energetycznej w budynkach;

54. zachęca państwa członkowskie do pełnego korzystania z możliwości stosowania obniżonej stawki podatku VAT na roboty związane z remontem i modernizacją prywatnych mieszkań w celu poprawy wydajności energetycznej; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji o poddaniu ocenie skuteczności ulg podatkowych zarówno dla konsumentów nabywających urządzenia o najwyższej wydajności energetycznej, jak i dla przedsiębiorstw, które produkują i promują taki sprzęt;

55. zauważa, że przepisy podatkowe leżą w zakresie kompetencji państw członkowskich; zauważa, że środki podatkowe wybrane przez państwa członkowskie mogą być elementem wszystkich NEEAP; popiera internalizację kosztów poniesionych na cele związane ze środowiskiem;

56. wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia szczególnych zachęt w celu skłonienia gospodarstw, mikroprzedsiębiorstw i prywatnych właścicieli wynajmujących mieszkania do przyjmowania środków na rzecz wydajności energetycznej i zakupu energooszczędnych produktów;

57. uważa, że zachęty podatkowe mogłyby być w pewnych sytuacjach dostępne w przypadku wyburzania niewydajnych energetycznie budynków połączonego z budową nowych wydajnych energetycznie budynków;

Zmiana zachowań

58. podkreśla ważną rolę, jaką sektor publiczny ma do odegrania w promowaniu energooszczędnych rozwiązań;

59. zgadza się, że edukacja oraz programy szkoleniowe dotyczące wydajności energetycznej mają do odegrania ważną rolę, zwłaszcza w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw; zauważa, że edukacja w dziedzinie energii powinna rozpoczynać się w bardzo wczesnym wieku od włączenia związanych z nią zajęć do szkolnych programów edukacyjnych w całej UE; zauważa, że wdrożenie innowacyjnych technik budowlanych i technik zarządzania energią będzie wymagało licznej kadry odpowiednio wykwalifikowanych pracowników; jest zaniepokojony, że państwa członkowskie nie stworzyły jeszcze odpowiednich programów szkolenia w zakresie kwalifikacji związanych z wydajnością energetyczną; wzywa do traktowania wymogów związanych z zasobami ludzkimi jako podstawowego elementu NEEAP;

60. zachęca władze regionalne i lokalne do rozwijania bliskich stosunków partnerskich z regionalnymi agencjami energetycznymi w celu poprawy infrastruktury szkoleniowej dla techników-energetyków oraz specjalistów z branż pokrewnych; podkreśla konieczność lepszej koordynacji sieci podmiotów lokalnych w celu rozpowszechniania najlepszych wzorców w zakresie racjonalizacji zużycia energii w słabiej rozwiniętych regionach.

61. podkreśla rolę, jaką w redukcji odpadów i promowaniu lepszego wykorzystywania potencjału energetycznego budynków mogłyby odgrywać zamówienia publiczne oraz takie usługi jak audyty energetyczne; wzywa państwa członkowskie oraz ich władze regionalne i lokalne, a także inne organy publiczne, aby dały przykład jako pierwsze – nie tylko w budynkach administracyjnych, lecz również w innych budynkach publicznych, takich jak szkoły, uniwersytety i szpitale, oraz w jednostkach działających w sektorze gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych;

62. wzywa Komisję do zintensyfikowania badań w dziedzinie ekonomii behawioralnej i podejmowania decyzji przez człowieka pomocnych w opracowaniu przyszłych kampanii informacyjnych poświęconych wydajności energetycznej (takich jak kampania „Zrównoważona energia - Europa” ), co zmaksymalizuje płynące z nich korzyści;

63. zgadza się, że wydajność energetyczna ma swój początek w domu; wzywa Komisję, Radę i Parlament do przejęcia przewodnictwa poprzez żądanie ustalenia przykładowych standardów wydajności energetycznej dla wszystkich budynków instytucji UE jako części szerszego audytu wykorzystania energii przez instytucje, który powinien obejmować ustalenia związane z pracą i podróżowaniem, zachęty i lokalizacje, jak również sprzęt i zakupy;

64. wzywa Komisję i państwa członkowskie do organizowania corocznej akcji w postaci Europejskiego Dnia Wydajności Energetycznej;

65. zauważa, że sektor wysokich technologii może odegrać istotną rolę w podnoszeniu świadomości konsumentów i zwiększeniu ich gotowości do wniesienia wkładu w wydajność energetyczną poprzez oferowanie produktów, które są zarówno energooszczędne, jak i o wyższym standardzie;

66. uważa, że umowy na usługi energetyczne zawierane przez dostawców energii i jej konsumentów są skutecznym sposobem zwiększenia wydajności instalacji grzewczych i chłodniczych; wzywa Komisję do usunięcia barier administracyjnych i prawnych stojących na przeszkodzie zawieraniu takich umów;

Miasta

67. dostrzega znaczenie wymiany i promocji najlepszych praktyk miejskich w zakresie wydajności energetycznej; sugeruje, że istniejące forum Eurocities mogłoby być skutecznym instrumentem służącym tym celom;

68. wzywa Komisję i pozostałe instytucje UE do wspólnej pracy z dużymi miastami UE, opowiadając się za środkami na rzecz partnerstwa miast i wymiany dobrych praktyk między największymi miastami;

69. przychylnie odnosi się do inicjatywy „Porozumienie między burmistrzami”, skupiającej w stałej sieci burmistrzów 20-30 największych i pionierskich miast Europy, oraz apeluje o dalsze szczegóły dotyczące jej ustanowienia; niemniej podkreśla, że „Porozumienie między burmistrzami” musi stanowić uzupełnienie działań prowadzonych przez podobne, już istniejące sieci;

Wymiar globalny

70. popiera wniosek Komisji w sprawie utworzenia platformy współpracy międzynarodowej na rzecz racjonalizacji zużycia energii; wzywa państwa członkowskie i Komisję do zacieśniania współpracy międzynarodowej w dziedzinie wydajności energetycznej w celu zagwarantowania, że nowe uregulowania i standardy nie spowodują rozdrobnienia globalnego rynku; wzywa, aby te umowy międzynarodowe – dwustronne i wielostronne – obejmowały nie tylko wspólne zobowiązanie do wprowadzenia minimalnych standardów wydajności energetycznej, ale również wymianę technologii związanej z wydajnością energetyczną; dostrzega konieczność rozpowszechniania technologii, wymagającą uwzględniającego interes publiczny podejścia do praw własności intelektualnej;

71. uznaje trwające prace na poziomie technicznym dotyczące wspólnych standardów wydajności energetycznej, zwłaszcza z Chinami; wyraża zaniepokojenie, że prace te podważa brak koordynacji między państwami członkowskimi, co powoduje dezorientację w państwach trzecich; wzywa do zintegrowanego podejścia w odniesieniu do standardów;

72. dostrzega powszechne obawy, że Rosja nie będzie w stanie zaspokoić krajowego i umownego zapotrzebowania na gaz, oraz wzywa Komisję w interesie bezpieczeństwa energetycznego do przeznaczenia większych środków na dialog między UE a Rosją w sprawie wydajności energetycznej przy zwróceniu szczególnej uwagi na unowocześnienie rosyjskich regionalnych sieci grzewczych i wykorzystanie gazu, który jest obecnie spalany na polach naftowych;

73. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Rady na rzecz partnerstwa energetycznego między Afryką a UE oraz wzywa, aby w ramach tego partnerstwa ustalono priorytety związane z wydajnością energetyczną i trwałym wzrostem w Afryce;

74. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również parlamentom i rządom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 297 z 13.10.1992, s 16. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1).

(2)

Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 65.

(3)

Dz.U. L 52 z 21.2.2004, s. 50.

(4)

Dz.U. L 191 z 22.7.2005, s. 29.

(5)

Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 64.

(6)

Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 24.

(7)

Dz.U. L 381 z 28.12.2006, s. 26.

(8)

Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 15.

(9)

Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

(10)

Dz.U. L 114 z 24.4.2001, s. 1. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, s. 1).

(11)

Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 273.

(12)

9 Dz.U. C 317 E z 23.12.2006, s. 876.

(13)

Dz.U. L 12 z 18.1.2000, s. 16. Dyrektywa zmieniona ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.


UZASADNIENIE

Kontekst

Najnowsze ustalenia naukowe pokazują, iż światu pozostało zaledwie osiem lat do uporania się z globalnym ociepleniem. Jeżeli globalne temperatura na świecie wzrośnie o ponad 2 stopnie Celsjusza powyżej poziomu sprzed rewolucji przemysłowej, przewiduje się, że zmiany klimatyczne wymkną się spod kontroli.

Wydajność energetyczna jest najbardziej oszczędnym i najszybciej dostępnym narzędziem w walce o ograniczenie emisji gazów cieplarnianych. Szeroka gama wydajnych energetycznie technologii już istnieje i można ją wprowadzić przy okresie przygotowawczym o wiele krótszym, niż jest to wymagane w przypadku istotnych nowych przedsięwzięć budowlanych.

Wydajność energetyczna jest również kluczowym narzędziem w wysiłkach UE na rzecz zapewnienia odpowiednich dostaw energii, zwłaszcza państwom członkowskim, które obecnie zależne są od dostaw rosyjskiego gazu. Nie należy też pomijać znaczenia wydajności energetycznej w krajach, z których pochodzą dostawy. IEA szacuje, że poprzez stosowanie ulepszonej technologii i wydajności energetycznej w Rosji można zaoszczędzić ilość energii równą 1/5 eksportu Rosji do europejskich członków OECD.

Poza tym wydajność energetyczna ma do odegrania ważną rolę w realizacji harmonogramu strategii lizbońskiej; wydajność energetyczna równa się wydajność gospodarcza. Przemysł związany z wydajnością energetyczną jest sektorem wysokiego wzrostu w zakresie zatrudnienia, a odnowa budynków jest głównym źródłem tworzenia miejsc pracy. Komisarz Piebalgs oszacował (Berlin, kwiecień 2007 r.), że usunięcie progu 1000 m2 z art. 6 dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków doprowadziłoby do powstania dodatkowych 250 000 nowych miejsc pracy oraz do oszczędności 70 Mtoe i 140 MtCO2.

Rozporządzenie strategiczne w sprawie wydajności energetycznej jest absolutnie potrzebne. Chociaż energochłonność w UE poprawiła się od 1990 r., to jednak nie poprawiła się ona w takim stopniu, aby równoważyć coroczny wzrost PKB, a końcowe zużycie energii w konsekwencji jednak wzrosło. Handel emisjami dwutlenku węgla daje obecnie istotne globalne narzędzie do rozwiązywania problemu zmian klimatycznych, jednak brak jest dowodów czy precedensu potwierdzającego, że same mechanizmy rynkowe dają wyniki w krótkim terminie. Uzyskanie oszczędności energii w skali czasu niezbędnej do kontrolowania zmian klimatycznych wymaga dokonywania wyborów przez konsumenta w ramach ograniczonego zakresu opcji, które są coraz bardziej wydajne energetycznie.

Osobiste zaangażowanie przewodniczącego Barroso w uruchomienie planu działania Komisji na rzecz racjonalizacji zużycia energii w październiku 2006 r. podkreśliło strategiczne znaczenie planu.

Mocne i słabe strony planu działania

Sprawozdawca z zadowoleniem przyjmuje plan działania, a w szczególności położenie nacisku na rozwiązywanie problemu odpadów energetycznych wytwarzanych przez budynki i urządzenia.

Plan przedstawia podejście strategiczne. W przypadku budynków, które zużywają ponad 40 % energii, surowym standardom dotyczącym nowych budynków towarzyszyć będą środki na rzecz poprawy wydajności energetycznej istniejących budynków, których 75% będzie nadal istnieć w 2050 r. Sprawozdawca uważa, że standardy wydajności energetycznej muszą być rygorystyczne i należy je stosować w odniesieniu do wszystkich budynków, które wymagają ogrzewania i chłodzenia i przez to mają zapotrzebowanie na energię. W przypadku nowych budynków należy przyspieszyć przejście w kierunku standardów dotyczących „budynków pasywnych”. Technologia i doświadczenie niezbędne do budowania „budynków pasywnych” o minimalnym zapotrzebowaniu na ogrzewanie i chłodzenie już istnieją, jednak muszą być one lepiej rozpowszechnione.

W odniesieniu do urządzeń Komisja proponuje dynamiczny plan znakowania oraz towarzyszące mu środki mające na celu usunięcie z rynku najmniej wydajnych produktów. W celu zapewnienia skuteczności plan ten należy realizować zgodnie z rygorystycznym harmonogramem. Sprawozdawca uważa, iż podejście przyjęte w odniesieniu do znakowania urządzeń zapewnia również skuteczne podejście do rozwiązywania problemu emisji dwutlenku węgla wytwarzanych przez samochody i powinno być wprowadzone jako uzupełnienie środków zaproponowanych przez Komisję.

O ile sprawozdawca popiera ideę planu działania, o tyle ma on poważne obawy w kwestii jego możliwej skuteczności. Ten plan działania nie stanowi niezależnego dokumentu. Odnosi się on do wcześniejszych przepisów prawa dotyczących wydajności energetycznej i opiera się na nich, w szczególności chodzi tu o dyrektywę w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, dyrektywę w sprawie ekoprojektu i dyrektywę w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych. Aby obecny plan działania funkcjonował, należy w sposób skuteczny wdrożyć wcześniejsze przepisy prawa. A tak nie jest.

Zarówno Komisja, jak i rządy państw członkowskich winne są poważnym uchybieniom w wykonaniu obowiązku wdrożenia przepisów prawa dotyczących wydajności energetycznej. Komisji nie udało się zatrudnić odpowiedniej liczby pracowników potrzebnych do zapewnienia pełnej i terminowej realizacji dyrektywy w sprawie budynków oraz krajowych planów działania dotyczących wydajności energetycznej. Państwa członkowskie winne są niezrozumienia strategicznego znaczenia wydajności energetycznej i potrzeby uczynienia z niej priorytetu politycznego.

Przyszła kolej na przejęcie przez Parlament Europejski politycznego przywództwa, którego brakowało w pozostałych dwóch instytucjach. Wybrani przedstawiciele UE muszą utrzymać pełną kontrolę nad planem działania, zarówno poprzez Parlament Europejski, jak i parlamenty narodowe i organizacje nadzorujące, np. Energy Watch, w celu zagwarantowania, że plan działania zostanie zrealizowany w całości i na czas.

Załączniki:

Źródło: "Energia i transport w liczbach, 2006 r. - Część 2: Energia”, Komisja Europejska, DG-TREN we współpracy z Eurostatem.

Implementing measures under Directive on the Ecodesign of Energy-using Products (2005/32/EC) - State of play and next steps

Source: http://ec.europa.eu/energy/demand/legislation/images/planning_overview_first_15_products.gif


OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej (21.11.2007)

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

w sprawie planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału

(2007/2106(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Heide Rühle

WSKAZÓWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.     mając na uwadze, że Europa nadal marnotrawi co najmniej 20% energii z powodu braku efektywności, oraz że bezpośrednia cena, jaką przyjdzie nam zapłacić za naszą niezdolność do racjonalnego gospodarowania energią, wyniesie ponad 100 mld euro rocznie do 2020 r.;

B.     mając na uwadze, że całkowity potencjał oszczędności energii w sektorze budownictwa mieszkaniowego i handlowego jest szacowany na około, odpowiednio, 27% i 30% zużycia energii; 25% w przemyśle wytwórczym i 26% w transporcie;

1.      z zadowoleniem przyjmuje zintegrowane podejście Komisji, jeżeli chodzi o racjonalizację zużycia energii; przypomina w związku z tym o kluczowej roli edukacji i informacji w zwiększaniu znajomości problemu i wspieraniu zmiany zachowań;

2.      podkreśla znaczenie rozwoju otoczenia gospodarczego stymulującego inwestycje badawczo-rozwojowe, wspierającego innowacje i zwiększającego postęp technologiczny; ponownie przedstawia zalety urzeczywistnienia rynku wewnętrznego energii zarówno dla środowiska, jak i dla konkurencyjności europejskiego przemysłu; opowiada się za znaczną zmianą w zakresie przeniesienia obciążenia podatkowego pracy na obciążenie podatkowe związane z wpływem na środowisko;

3.      przypomina, że oszczędne gospodarowanie energią to najskuteczniejszy sposób na ograniczenie emisji węgla i stymulowanie rozwoju dużego konkurencyjnego rynku energooszczędnych technologii i produktów;

4.      podkreśla, że ogólna świadomość i motywacja do oszczędzania energii powinna wzrosnąć wśród obywateli Europy; uważa, że należy rozważyć przeprowadzenie masowych kampanii informacyjnych dla obywateli i przedsiębiorców, w miarę możliwości współfinansowanych ze środków UE;

5.      uważa, że standardy w zakresie zamówień publicznych mogą odgrywać pozytywną rolę w promowaniu wydajności energetycznej; wzywa władze publiczne państw członkowskich do pełnego wykorzystania klauzul środowiskowych, zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2004/17 z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorze gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych(1), w celu uwzględnienia problematyki wydajności energetycznej;

6.      podziela pogląd, że wydajność energetyczna w sektorze budowlanym jest podstawowym priorytetem;

7.      z zadowoleniem przyjmuje wyraźne wsparcie dla rozwoju miast i wznowienia budownictwa socjalnego w nowych planach z zakresu polityki spójności na lata 2007-2013;

8.      zachęca państwa członkowskie do pełnego korzystania z możliwości stosowania obniżonej stawki podatku VAT na roboty związane z remontem i modernizacją prywatnych mieszkań w celu poprawy wydajności energetycznej; wzywa Radę do spójnego odzwierciedlenia w systemie podatkowym celu, jakim jest poprawa wydajności energetycznej w budynkach;

9.      wzywa Komisję do rozpoczęcia kontroli oszczędności energii w oficjalnych budynkach instytucji UE, a także do zachęcenia do takich praktyk we wszystkich budynkach publicznych państw członkowskich;

10.    uważa, że niezwykle ważna jest oszczędność energii w sektorze transportowym; popiera internalizację kosztów poniesionych na cele związane ze środowiskiem;

11.    ubolewa także nad faktem, że wniosek w sprawie dyrektywy dotyczącej opodatkowania samochodów osobowych, mający na celu redukcję emisji CO2 zgodnie z zobowiązaniami podjętymi przez UE w ramach protokołu z Kioto, wciąż nie został przyjęty przez Radę, tak więc nalega na jego szybkie wdrożenie;

12.    uważa, że rzeczywiste oszczędności w sektorze transportu wymagają intensywniejszego wykorzystania innych rodzajów transportu; uważa, iż koniecznie należy zachęcać do korzystania w miastach europejskich z transportu publicznego, wspólnego korzystania z jednego samochodu (z ang. car-sharing) i niezmotoryzowanych rodzajów transportu, aby skutecznie przeciwdziałać coraz większym skutkom środowiskowym, których przyczyną jest ruch uliczny;

13.    uważa, że należy poprawić wydajność energetyczną w sektorze samochodów osobowych stosując zintegrowane podejście, zwiększając nie tylko możliwości oszczędności paliwa dzięki technologii pojazdów silnikowych, ale także potencjał z zakresu ochrony środowiska zawarty w innych działaniach, takich jak oszczędna jazda, poprawa infrastruktury lub organizacji ruchu;

14.    przypomina o znaczeniu spójności polityki, tam gdzie chodzi o wydajność energetyczną; podkreśla, że unijne cele z zakresu ochrony środowiska, a mianowicie wydajność energetyczna, powinna znaleźć właściwe odzwierciedlenie w priorytetach związanych z przydziałem funduszy strukturalnych UE i inicjatywami badawczo-rozwojowymi UE;

15.    wzywa do podpisywania umów sektorowych w celu oszczędzania energii i do dzielenia się najlepszymi praktykami w największych sektorach przemysłowych i usługowych; wobec tego podkreśla konieczność ustanowienia, poprzez wzajemne uznawanie i egzekwowanie, równych zasad rywalizacji zarówno na krajowym, jak i na międzynarodowym szczeblu w celu zagwarantowania, że przestrzeganie zasad ochrony środowiska, w tym instrumenty służące oszczędzaniu energii, nie podważa europejskiej konkurencyjności.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

21.11.2007

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

38

0

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Mariela Velichkova Baeva, Zsolt László Becsey, Pervenche Berès, Slavi Binev, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Ieke van den Burg, Christian Ehler, Jonathan Evans, Elisa Ferreira, Donata Gottardi, Benoît Hamon, Gunnar Hökmark, Karsten Friedrich Hoppenstedt, Sophia in 't Veld, Piia-Noora Kauppi, Wolf Klinz, Kurt Joachim Lauk, Andrea Losco, Cristobal Montoro Romero, Joseph Muscat, John Purvis, Alexander Radwan, Bernhard Rapkay, Dariusz Rosati, Heide Rühle, Eoin Ryan, Antolín Sánchez Presedo, Manuel António dos Santos, Margarita Starkevičiūtė, Ivo Strejček, Cornelis Visser, Sahra Wagenknecht.

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Harald Ettl, Ján Hudacký, Werner Langen, Thomas Mann, Gianni Pittella.

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Holger Krahmer

(1)

Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 1.


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (11.10.2007)

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

w sprawie planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału

(2007/2106(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Evangelia Tzampazi

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału” i popiera zamierzone w nim działania priorytetowe, wzywając jednocześnie do ich szybkiego wdrożenia;

2.   z zadowoleniem przyjmuje wiążące postanowienie wiosennego szczytu Rady w 2007 r. o dążeniu do celu zmniejszenia zużycia energii o 20% do roku 2020, co przyczyni się równolegle do osiągania celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 20% do roku 2020, jako jednostronne zobowiązanie Unii Europejskiej, które może zostać zwiększone do 30% w koordynacji z podobnymi zobowiązaniami podjętymi przez inne kraje uprzemysłowione; podkreśla także konieczność ustanowienia celów średnioterminowych podzielonych według sektorów energetycznych;

3.   z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz osiągnięcia porozumień ramowych z krajami będącymi najważniejszymi partnerami handlowymi i z organizacjami międzynarodowymi oraz wzywa, aby porozumienia takie zawarto z krajami posiadającymi wysoko rozwinięte technologie w dziedzinie efektywnego przetwarzania, dystrybucji i wykorzystywania energii;

4.   podkreśla, że szybkie wykonanie i monitoring obecnie obowiązujących przepisów wspólnotowych regulujących kwestie wydajności energetycznej (np. dyrektywy (WE) nr 2002/91 w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, dyrektywy (WE) nr 92/75 w sprawie etykietowania, dyrektywy (WE) nr 2005/32 w sprawie ekoprojektu i dyrektywy (WE) nr 2006/32 w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych) przyczyni się do osiągnięcia połowy ustanowionego celu; wzywa państwa członkowskie do odpowiedniego wykorzystania, wykonania i poprawy krajowych planów działania w zakresie wydajności energetycznej i wzywa Komisję, aby zweryfikowała prawidłową i terminową transpozycję i wdrożenie dotychczas przyjętych dyrektyw;

5.   jest zdania, że największe oszczędności energetyczne można osiągnąć w budownictwie i transporcie, kładąc nacisk na możliwości ulepszeń w transporcie miejskim i budynkach publicznych; wzywa zatem do prowadzenia w tych sektorach działań priorytetowych; wzywa także do przeglądu dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków w celu rozszerzenia zakresu jej stosowania oraz wprowadzenia w niej minimalnych norm wydajności energetycznej mających zastosowanie w całej UE; wzywa również państwa członkowskie do propagowania transportu publicznego, a także kolejowego oraz żeglugi śródlądowej i morskiej;

6.   wzywa Komisję, aby wymagała zwiększenia efektywności energetycznej nie tylko w przypadku nowych budów, lecz także wskazywała na efektywność energetyczną jako obowiązkowe kryterium remontu starych budynków oraz żądała, aby znaczny odsetek zapotrzebowania na energię był pokrywany z jej odnawialnych źródeł; w tym celu wzywa Komisję, aby dostarczała szczególnego wsparcia – w formie zachęt finansowych – na rzecz remontów budynków, które przeprowadza się w celu wypełnienia kryteriów efektywności energetycznej;

7.  uznaje konieczność renowacji wielorodzinnych budynków mieszkalnych/budownictwa socjalnego za pilny problem dotyczący znacznej części obywateli UE, w szczególności w nowych państwach członkowskich; dlatego też wzywa, by dokonując w przyszłości przeglądu funduszy strukturalnych UE zwiększyć finansowanie mogące podnieść efektywność energetyczną tych budynków w nowych państwach członkowskich;

8.   wskazuje, że wśród przyczyn strat energii i przerw w dostawie prądu znajdują się transport i dystrybucja, oraz podkreśla rolę, jaką w zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw i zmniejszeniu strat mogłaby odegrać mikrogeneracja oraz zdecentralizowane i zdywersyfikowane wytwarzanie energii; uważa, iż należy stworzyć zachęty ukierunkowane na poprawę infrastruktury w celu zmniejszenia strat związanych z przesyłem i dystrybucją;

9.  podkreśla, że rola narzędzi rynkowych, takich jak świadectwo charakterystyki energetycznej budynku oraz znaczenie zachęt finansowych (np. ekologicznej polityki podatkowej) dla przedsiębiorstw w zakresie osiągania celów w zakresie wydajności energetycznej oraz zwiększania konkurencyjności gospodarki europejskiej samo w sobie nie jest wystarczające oraz że w związku z tym należy uruchomić doraźne finansowanie publiczne i wspólnotowe dla umożliwienia efektywniejszego kierowania środków na badania, innowacje technologiczne i efektywność energetyczną w oparciu o zasadę „zanieczyszczający płaci”;

10. zachęca państwa członkowskie do przeglądu swojej polityki podatkowej w odniesieniu do efektywności energetycznej oraz – jeżeli uznają to za skuteczne – do wykorzystania zachęt podatkowych przy jednoczesnym podjęciu działań przeciwko ewentualnym negatywnym reperkusjom społecznym;

11. podkreśla rolę, jaką w redukcji odpadów i promowaniu lepszego wykorzystywania potencjału energetycznego budynków mogłyby odgrywać takie usługi jak audyty energetyczne; wzywa państwa członkowskie, aby dały przykład jako pierwsze – nie tylko w budynkach administracyjnych, lecz również w innych budynkach publicznych, takich jak szkoły, uniwersytety i szpitale;

12. podkreśla potrzebę propagowania badań naukowych, transferu wiedzy i innowacyjności ekologicznej w dziedzinie technologii wydajnych energetycznie poprzez zachęcanie do inwestycji, wymiany dobrych praktyk i transferu technologii, co może stymulować wzrost gospodarczy, zwiększać liczbę miejsc pracy oraz stanowić o przewadze konkurencyjnej gospodarki europejskiej, a także przyczynić się do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej; podkreśla rolę siódmego rocznego programu badań naukowych i innych instrumentów finansowych Wspólnoty;

13. wzywa Komisję do ustanowienia minimalnych norm wydajności energetycznej w dyrektywie o planowaniu ekologicznym; wzywa do zmiany dyrektywy w sprawie etykietowania w celu uwzględnienia nowych produktów oraz zwiększenia spójności tych dwóch dyrektyw, tak aby zwiększyć świadomość konsumentów i ułatwić im podejmowanie świadomych wyborów dzięki jasnemu i przejrzystemu systemowi oznakowania;

14. podkreśla potrzebę propagowania planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii w kampaniach edukacyjno-informacyjnych w celu pełniejszego wykorzystania potencjału wiedzy konsumentów w trakcie podejmowania racjonalnych wyborów przy zakupie dóbr konsumpcyjnych oraz ich późniejszego rozsądnego użytkowania, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju;

15. podkreśla, że organy publiczne odgrywają dużą rolę w propagowaniu wydajności energetycznej oraz popiera zamysł wprowadzenia wymogów z zakresu wydajności energetycznej do zasad dotyczących przetargów publicznych;

16. zachęca Komisję, aby przejęła przewodnictwo w wysiłkach na rzecz globalnego porozumienia w sprawie efektywności energetycznej; wzywa Komisję, aby włączyła efektywność energetyczną do umów dwustronnych UE z państwami trzecimi;

17. podkreśla potrzebę wdrożenia polityki efektywności energetycznej na wszystkich szczeblach zarządzania;

18. wzywa Komisję do rozszerzenia zakresu istniejących zachęt finansowych na rozwiązania, które umożliwiają zasilanie dotychczasowych sieci stworzonych dla energii z paliw kopalnych energią wytwarzaną ze źródeł odnawialnych; modernizacja istniejących sieci zwiększyłaby natomiast w krótszym czasie i przy niższym koszcie efektywność produkcji energii ze źródeł odnawialnych, pomagając jednocześnie w zwiększeniu bezpieczeństwa dostaw na skutek tych szybkich usprawnień;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

9.10.2007

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

35

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Adamos Adamou, Margrete Auken, Pilar Ayuso, Johannes Blokland, John Bowis, Frieda Brepoels, Hiltrud Breyer, Dorette Corbey, Jill Evans, Anne Ferreira, Karl-Heinz Florenz, Satu Hassi, Jens Holm, Dan Jørgensen, Christa Klaß, Eija-Riitta Korhola, Urszula Krupa, Peter Liese, Jules Maaten, Linda McAvan, Miroslav Ouzký, Vladko Todorov Panayotov, Vittorio Prodi, Guido Sacconi, Daciana Octavia Sârbu, Karin Scheele, Carl Schlyter, Richard Seeber, María Sornosa Martínez, Antonios Trakatellis, Evangelia Tzampazi, Anja Weisgerber

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Lambert van Nistelrooij

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Vincenzo Aita, Manuel Medina Ortega


OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (9.10.2007)

dla Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

w sprawie planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału

(2007/2106(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Tiberiu Bărbuleţiu

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji dotyczący racjonalizacji zużycia energii(1); ubolewa jednakże nad brakiem – na szczeblu państw członkowskich – wizji dotyczącej procesu wdrażania zaproponowanych działań, niewystarczającym nagłośnieniem tych działań i niedostatecznym udostępnieniem informacji na ich temat, a także zauważalnym brakiem koordynacji między poszczególnymi szczeblami rządowymi;

2.   podkreśla kluczową rolę, jaką mają do odegrania organy regionalne i lokalne UE w dążeniu do osiągnięcia zakładanej 20-procentowej oszczędności energii do roku 2020(2), w szczególności dzięki działaniom prowadzonym jako konsumenci, kadra kierownicza, dostawcy, organy regulujące i doradcy odpowiedzialni za kontrolę decyzji w sprawie energii oraz za wywieranie na nie wpływu; dlatego też przychylnie odnosi się do zamiaru Komisji dotyczącego ułatwienia przyłączenia zdecentralizowanych jednostek wytwarzania energii do ogólnej sieci, na przykład dzięki środkom zmierzającym do większej interoperacyjności; w związku z powyższym wzywa Komisję do przyznania priorytetu zdecentralizowanemu wytwarzaniu energii oraz do wyjaśnienia planowanego instrumentu regulacyjnego, ram czasowych jego wdrażania, natury zaangażowanych podmiotów oraz ich zaangażowania wynikającego z umowy;

3.   przychylnie odnosi się do inicjatywy „Porozumienie między burmistrzami”, skupiającej w stałej sieci burmistrzów 20-30 największych i pionierskich miast Europy, oraz apeluje o dalsze szczegóły dotyczące jej ustanowienia; niemniej podkreśla, że „Porozumienie między burmistrzami” winno stanowić uzupełnienie działalności prowadzonej przez podobne, już istniejące sieci;

4.   wzywa Komisję do przyspieszenia prac nad przyszłym protokołem ustaleń w sprawie współpracy z Radą Europejskich Regulatorów Energetyki (CEER), ustanawiającym wspólne wytyczne oraz wspólny kodeks postępowania z myślą o większej racjonalizacji ostatecznego zużycia energii we wszystkich sektorach;

5.   wzywa Komisję, aby wymagała systematycznego wspierania racjonalizacji zużycia energii w każdym państwie członkowskim podczas przeglądu programów operacyjnych określających priorytety wdrażania funduszy strukturalnych; nalega, aby nowe państwa członkowskie odpowiednio wspierały inwestowanie środków wspólnotowych w racjonalizację zużycia energii – sprzyjając zawiązywaniu partnerstw publiczno-prywatnych – w zakresie renowacji budynków w granicach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1080/2006(3), modernizacji komunalnych instalacji grzewczych oraz skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej na małą skalę;

6.   zachęca podmioty regionalne i lokalne do skorzystania z możliwości finansowania oraz wsparcia technicznego dostępnych w ramach inicjatyw JASPERS, JEREMIE i JESSICA w celu przyspieszenia prac nad projektami dotyczącymi racjonalizacji zużycia energii; apeluje o rozpowszechnianie na szczeblu regionalnym dostępnych i rzetelnych informacji na temat praktycznych aspektów realizacji tych inicjatyw;

7.   wzywa Komisję do przedstawienia w trybie pilnym konkretnych działań na rzecz większej racjonalizacji zużycia energii w regionach najbardziej oddalonych, uwzględniających ich specyfikę, wynikającą ze stałych ograniczeń, jakim podlegają;

8.   wzywa wszystkie władze regionalne i lokalne do opracowania regionalnych i lokalnych planów racjonalizacji zużycia energii oraz zwraca się do państw członkowskich, które jeszcze tego nie uczyniły, o wprowadzenie do prawa krajowego dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków(4); zwraca się do Komisji o opracowanie wytycznych w sprawie mechanizmów kontroli w celu zapewnienia właściwego wdrożenia tej dyrektywy oraz precyzyjnych systemów oceny;

9.   wskazuje na doniosłą rolę władz krajowych, regionalnych i lokalnych w skutecznym upowszechnianiu bardziej energooszczędnych produktów, również za pomocą publicznych kampanii informacyjnych dotyczących obowiązujących ram regulacyjnych i znakowania efektywności energetycznej;

10. zachęca władze regionalne i lokalne, aby świeciły przykładem, wprowadzając programy oszczędzania energii w budynkach publicznych oraz uwzględniając kryteria dotyczące racjonalnego wykorzystania energii w zamówieniach publicznych; wzywa Komisję, aby pomogła władzom lokalnym w przystąpieniu do wspólnego nabywania produktów energooszczędnych, zapewniając jasne ramy ułatwiające zdefiniowanie wymiernych celów i kryteriów jakości;

11. zachęca władze regionalne i lokalne do rozwijania bliskich stosunków partnerskich z regionalnymi agencjami energetycznymi w celu poprawy infrastruktury szkoleniowej dla techników-energetyków oraz specjalistów z branż pokrewnych; podkreśla konieczność lepszej koordynacji sieci podmiotów lokalnych w celu rozpowszechniania najlepszych wzorców w zakresie racjonalizacji zużycia energii w słabiej rozwiniętych regionach;

12. podkreśla konieczność upowszechniania informacji i usprawnienia komunikacji w zakresie racjonalizacji zużycia energii na szczeblu lokalnym i regionalnym; w związku z tym apeluje o zapewnienie szkoleń i przyznanie uprawnień zespołom lokalnym w celu promowania racjonalizacji zużycia energii.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

4.10.2007

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

39

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Stavros Arnaoutakis, Elspeth Attwooll, Jean Marie Beaupuy, Jana Bobošíková, Wolfgang Bulfon, Gerardo Galeote, Iratxe García Pérez, Eugenijus Gentvilas, Ambroise Guellec, Marian Harkin, Mieczysław Edmund Janowski, Rumiana Jeleva, Gisela Kallenbach, Tunne Kelam, Evgeni Kirilov, Miloš Koterec, Constanze Angela Krehl, Jamila Madeira, Mario Mantovani, Sérgio Marques, Miguel Angel Martínez Martínez, Yiannakis Matsis, Miroslav Mikolášik, Lambert van Nistelrooij, Markus Pieper, Wojciech Roszkowski, Elisabeth Schroedter, Grażyna Staniszewska, Catherine Stihler, Kyriacos Triantaphyllides, Oldřich Vlasák

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Emanuel Jardim Fernandes, Zita Pleštinská, Samuli Pohjamo, Miloslav Ransdorf, Toomas Savi, Richard Seeber, Nikolaos Vakalis

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Mariela Velichkova Baeva, Zbigniew Zaleski

(1)

Komunikat Komisji zatytułowany „Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: sposoby wykorzystania potencjału” (COM(2006)0545).

(2)

Zielona księga Komisji w sprawie racjonalizacji zużycia energii, czyli jak uzyskać więcej mniejszym nakładem środków (COM(2005)0265).

(3)

Rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, str. 1).

(4)

Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

19.12.2007

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

49

0]

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Březina, Jerzy Buzek, Dragoş Florin David, Den Dover, Nicole Fontaine, Romana Jordan Cizelj, Angelika Niebler, Paul Rübig, Nikolaos Vakalis, Alejo Vidal-Quadras, Norbert Glante, Mary Honeyball, Reino Paasilinna, Anni Podimata, Dagmar Roth-Behrendt, Britta Thomsen, Catherine Trautmann, Lena Ek, Anne Laperrouze, Romano Maria La Russa, Rebecca Harms, Umberto Guidoni, Vladimír Remek, Renato Brunetta, Giles Chichester, Pilar del Castillo Vera, Herbert Reul, Ján Hudacký, Dominique Vlasto, Adam Gierek, Pia Elda Locatelli, Atanas Paparizov, Andres Tarand, Šarūnas Birutis, Jorgo Chatzimarkakis, Fiona Hall, Patrizia Toia, David Hammerstein, Claude Turmes, Miloslav Ransdorf

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Danutė Budreikaitė, Joan Calabuig Rull, Avril Doyle, Edit Herczog, Eija-Riitta Korhola, Pierre Pribetich, Lambert van Nistelrooij, Silvia-Adriana Ţicău, Vladimir Urutchev

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

 

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności