ΕΚΘΕΣΗ σχετικά με την αίτηση άρσης της ασυλίας του Hans-Peter Martin

10.3.2008 - (2007/2215(IMM))

Επιτροπή Νομικών Θεμάτων
Εισηγήτρια: Diana Wallis

ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

σχετικά με την αίτηση άρσης της ασυλίας του Hans-Peter Martin

(2007/2215(IMM))

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

–   έχοντας υπόψη την αίτηση άρσης της ασυλίας του Hans-Peter Martin, που διαβίβασε ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Αυστριακής Δημοκρατίας στις 24 Σεπτεμβρίου 2007 και ανακοινώθηκε σε συνεδρίαση της Ολομέλειας στις 27 Σεπτεμβρίου 2007,

–   αφού άκουσε τον Hans-Peter Martin, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, του Κανονισμού του,

–   έχοντας υπόψη το άρθρο 10 του Πρωτοκόλλου της 8ης Απριλίου 1965 περί των προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και το άρθρο 6, παράγραφος 2, της Πράξης της 20ής Σεπτεμβρίου 1976 περί της εκλογής των αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με άμεση και καθολική ψηφοφορία,

–   έχοντας υπόψη τις αποφάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με ημερομηνία 12 Μαΐου 1964 και 10 Ιουλίου 1986[1],

–   έχοντας υπόψη το άρθρο 57 του Αυστριακού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Νόμου,

–   έχοντας υπόψη το άρθρο 6, παράγραφος 2, και το άρθρο 7 του Κανονισμού του,

–   έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων (A6‑0071/2008),

1.  αποφασίζει να άρει την ασυλία του Hans-Peter Martin·

2.  αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει αμέσως την παρούσα απόφαση και την έκθεση της αρμόδιας επιτροπής του στις αρμόδιες αρχές της Αυστριακής Δημοκρατίας.

• [1]  Υπόθεση 101/63, Wagner/Fohrmann και Krier, Συλλογή 1964, σελ. 195, και υπόθεση 149/85 Wybot/Faure και άλλων, Συλλογή 1986, σελ. 2391.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Στις 12 Οκτωβρίου 2007 ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διαβίβασε στον Πρόεδρο της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων επιστολή του Αυστριακού Μονίμου Αντιπροσώπου που περιείχε αίτηση του Πλημμελειοδικείου της Βιέννης για την άρση της κοινοβουλευτικής ασυλίας του Hans-Peter Martin.

Με την επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου υποβάλλεται συνημμένα επιστολή του Αυστριακού Ομοσπονδιακού Υπουργού Δικαιοσύνης καθώς και επιστολή του Πλημμελειοδικείου της Βιέννης. Ενώ η επιστολή του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Δικαιοσύνης αναφέρεται στην άρση της ασυλίας του κ. Hans-Peter Martin σύμφωνα με το άρθρο 10 του Πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών, η επιστολή του Πλημμελειοδικείου αναφέρεται στην άρση της ασυλίας που παρέχεται στους βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου βάσει του άρθρου 9 του Πρωτοκόλλου.

Δεδομένου ότι η ασυλία που παρέχεται βάσει του άρθρου 9 του Πρωτοκόλλου δεν μπορεί να αρθεί, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η αίτηση για την άρση της ασυλίας αφορά το άρθρο 10.

Τα πραγματικά περιστατικά

Στις 6 Ιουνίου 2007 η εταιρεία περιορισμένης ευθύνης «Merkur Treuhand Wirtschaftstreuhand und Steuerberatungs Gesellschaft mit beschränkter Haftung» άσκησε έγκληση ενώπιον του Πλημμελειοδικείου της Βιέννης κατά του Hans-Peter Martin για προβολή της επαγγελματικής της φήμης σύμφωνα με το άρθρο 152 του Αυστριακού Ποινικού Κώδικα, λόγω του ότι αυτός, τόσο στην ιστοσελίδα του www.hpmartin.net όσο και σε ανακοινωθέν Τύπου του APA-OTS με στοιχεία OTS0189 5 11 04370 NEF0006 σε συνάρτηση με τις εις βάρος του διατυπωθείσες κατηγορίες (εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας για την Καταπολέμηση της Απάτης OLAF) για καταχρηστική χρησιμοποίηση του επιδόματος γραμματείας, ισχυρίστηκε ότι κατόπιν διεξοδικής και εις βάθος έρευνας διαπιστώθηκε ότι αυτός ουδόλως προέβη σε καταχρηστική χρησιμοποίηση κονδυλίων της ΕΕ και ότι εντοπίστηκε απλώς ένα τυπικό σφάλμα εκ μέρους του τότε διαχειριστού των λογαριασμών του, του φορολογικού συμβούλου κ. Christoph Matznetter, ο οποίος είναι σήμερα Υφυπουργός στο Αυστριακό Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών και ο οποίος, σύμφωνα με τον Hans-Peter Martin, είχε εσφαλμένα χρεώσει τρεις υπολογιστές συνεργατών και δύο λογαριασμούς τηλεφώνου στο επίδομα γραμματείας και όχι στο επίδομα δαπανών γραφείου.

Η εγκαλούσα εταιρεία «Merkur Treuhand Wirtschaftstreuhand und Steuerberatungs Gesellschaft» θεωρεί ότι οι ισχυρισμοί αυτοί πληρούν την αντικειμενική υπόσταση της βλάβης της επαγγελματική φήμης, δεδομένου ότι το όνομα Christoph Matznetter, ο οποίος υπήρξε επί σειρά ετών συνεργάτης και διευθύνων σύμβουλος της δικαιοπαρόχου της εγκαλούσας, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την εγκαλούσα και τόσο ο κ. Matznetter όσο και η εγκαλούσα παρουσιάζονται με τους ισχυρισμούς του κ. Marin ως επαγγελματικά ανεπαρκείς, πράγμα το οποίο, σύμφωνα με την εγκαλούσα, δημιουργεί στους πελάτες της την εντύπωση ότι η επιχείρηση παρέχει κακές υπηρεσίες υποστήριξης και παροχής συμβουλών. Σύμφωνα με δηλώσεις της εγκαλούσας, ένας μακροχρόνιος πελάτης έχει ήδη καταγγείλει για το λόγο αυτό τη σύμβασή του. Επειδή, σύμφωνα με την εγκαλούσα, ο κ. Martin γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα η εγκαλούσα δεν ευθύνεται για τυχόν σφάλματα κατά το λογιστικό διακανονισμό του επιδόματος γραμματείας, αλλά, αντιθέτως, ότι οι δαπάνες χρεώθηκαν σύμφωνα με ρητές οδηγίες του ιδίου του κ. Martin, ο κ. Martin έχει διαπράξει το αδίκημα της προσβολής της επαγγελματικής φήμης και πρέπει να υποστεί τις δέουσες ποινικές κυρώσεις.

Συγχρόνως η εγκαλούσα ζήτησε να κληθεί ο Hans-Peter Martin, ως υπεύθυνος της ιστοσελίδας www.hpmartin.net και του ανακοινωθέντος Τύπου APA-OTS με στοιχεία OTS0189 5 ΙΙ 04370 NEF0006, να δημοσιεύσει την απόφαση, σύμφωνα με το άρθρο 34 παράγραφος 1 (ή το άρθρο 34 παράγραφος 3) του αυστριακού νόμου περί μέσων ενημέρωσης και να αποσύρει (διαγράψει) το κείμενο που θεμελιώνει μια αξιόποινη πράξη, σύμφωνα με το άρθρο 33 παράγραφος 1 (ή το άρθρο 33 παράγραφος 2) του αυστριακού νόμου περί μέσων ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τη Νομική Υπηρεσία του Κοινοβουλίου[1] αν και η αιτούμενη από την εγκαλούσα έννομη προστασία συνίσταται στη δημοσίευση της απόφασης, στην απόσυρση υλικού από τις ιστοσελίδες και στην καταβολή δαπανών, το δικαστήριο μπορεί ωστόσο να επιβάλει τις ποινές που προβλέπει το άρθρο 152 του Αυστριακού Ποινικού Κώδικα, δηλαδή στερητική της ελευθερίας ποινή έως 6 μήνες ή χρηματική ποινή. Μια τέτοια απόφαση δεν θα επηρέαζε ωστόσο την εντολή του κ. Martin, δεδομένου ότι με βάση τη σχετική αυστριακή νομοθεσία ένας βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου χάνει την έδρα του, μόνον εφόσον καταδικαστεί σε φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους.

Οι νομοθετικές διατάξεις

Η κατηγορία εις βάρος του Hans-Peter Martin στηρίζεται στις ακόλουθες διατάξεις:

Αυστριακό Ποινικός Κώδικας:

Βλάβη επαγγελματικής φήμης

Άρθρο 152. (1) Όστις διαδίδει ανακριβή γεγονότα και κατ’ αυτόν τον τρόπο βλάπτει ή θέτει σε κίνδυνο τη φήμη, τη βιοποριστική ικανότητα ή την επαγγελματική πρόοδο ενός άλλου προσώπου τιμωρείται με φυλάκιση έως 6 μηνών ή με χρηματική ποινή έως 360 ημερησίων μονάδων. Η ποινή της φυλάκισης και η χρηματική ποινή μπορούν να επιβληθούν σωρευτικά.

(2) Το αδίκημα αυτό διώκεται μόνο κατ’ έγκλησιν.

Αυστριακός νόμος περί μέσων ενημέρωσης:

Απόσυρση

Άρθρο 33. (1) Η ποινική απόφαση σε περίπτωση αδικήματος που αφορά το περιεχόμενο μέσων ενημέρωσης επιβάλλει, κατόπιν αιτήσεως του εγκαλούντος, την απόσυρση του υλικού που πρόκειται να κυκλοφορήσει ή τη διαγραφή των σημείων της ιστοσελίδας που στοιχειοθετούν την αξιόποινη πράξη. Το ίδιο ισχύει, με την επιφύλαξη του άρθρου 446 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για αθωωτικές αποφάσεις σύμφωνα με το άρθρο 29, παράγραφος 3

(2) Κατόπιν αιτήσεως του εγκαλούντος ή του δικαιούμενου να ασκήσει έγκληση εκδίδεται απόφαση απόσυρσης σε διαδικασία που δεν αποσκοπεί στην καταδίκη ενός ατόμου, εφόσον έχει διαπιστωθεί ότι, σε ένα μέσο ενημέρωσης, έχει διαπραχθεί αδίκημα και η δίωξη ενός συγκεκριμένου προσώπου δεν είναι εφικτή, ή δεν έχει υποβληθεί σχετική αίτηση ή αυτή δεν συνεχίζεται ή η καταδίκη δεν είναι δυνατή για λόγους που αίρουν το αξιόποινο. Εάν ο δράστης δεν δύναται να τιμωρηθεί κατόπιν αποδείξεως της αληθείας, τότε η απόδειξη αυτή δύναται να παρασχεθεί από τον κύριο του μέσου, σύμφωνα με το άρθρο 29, ως διάδικο μέρος (άρθρο 41 παράγραφος 6). (2α) Η απόσυρση δεν επιτρέπεται εφόσον, κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφοι 2 και 4, αναπαράγεται ο ισχυρισμός ενός τρίτου προσώπου.

(3) Το δικαίωμα του δικαιουμένου να ασκήσει έγκληση να ζητήσει την απόσυρση στο πλαίσιο διαδικασίας που δεν αποσκοπεί σε καταδίκη ενός ατόμου παραγράφεται μετά την πάροδο 6 εβδομάδων από την ημέρα κατά την οποία αυτός έλαβε γνώση της αξιόποινης πράξης και του γεγονότος ότι κανένα συγκεκριμένο πρόσωπο δεν μπορεί να διωχθεί ή να καταδικαστεί.

(4) Αντί της απόσυρσης, ο κύριος του μέσου υποχρεούται, κατόπιν αιτήσεώς του να μεριμνήσει εντός εύλογης προθεσμίας, είτε με διαχωρισμό τμημάτων είτε με επικάλυψη είτε με οποιοδήποτε άλλο κατάλληλο τρόπο ώστε, σε περίπτωση που το υλικό συνεχίσει να κυκλοφορεί, τα σημεία που θεμελιώνουν την αξιόποινη πράξη να μην γίνονται πλέον αντιληπτά.

(5) Εφόσον εκδοθεί απόφαση απόσυρσης σε διαδικασία που δεν αποσκοπεί στην καταδίκη ενός ατόμου, οι δαπάνες της διαδικασίας αυτής βαρύνουν τον κύριο του μέσου ενημέρωσης.

Δημοσίευση των αποφάσεων

Άρθρο 34. (1) Η ποινική απόφαση για αδίκημα που αφορά περιεχόμενο μέσου ενημέρωσης επιβάλλει, κατόπιν αιτήσεως του εγκαλούντος, τη δημοσίευση εκείνων των τμημάτων της απόφασης, η κοινοποίηση των οποίων είναι απαραίτητη για την ενημέρωση του κοινού όσον αφορά την αξιόποινη πράξη και την έκδοση καταδικαστικής απόφασης. Τα τμήματα της απόφασης που πρέπει να δημοσιευθούν ορίζονται στην απόφαση. Εν προκειμένω το δικαστήριο δύναται να περικόψει τμήματα της απόφασης, στο βαθμό που αυτό φαίνεται ενδεδειγμένο για την ευκολότερη κατανόηση του περιεχομένου της απόφασης ή για τον περιορισμό της έκτασης της δημοσίευσης.

(2) Σε περίπτωση δυσφήμισης ή παρόμοιου αδικήματος κατά της τιμής και της υπόληψης ενός ατόμου ή όταν μια άλλη αξιόποινη πράξη αφορά περιστάσεις ή γεγονότα της ιδιωτικής ή οικογενειακής ζωής ενός ατόμου, μπορεί να ορίζεται ότι η δημοσίευση της απόφασης γίνεται μόνον με τη συναίνεση του θύματος, ακόμη και όταν για τη δίωξη της αξιόποινης πράξης δεν απαιτείται εξουσιοδότηση ή όταν αυτή έχει ήδη χορηγηθεί.

(3) Κατόπιν αιτήσεως του εγκαλούντος ή του δικαιουμένου να ασκήσει έγκληση, επιβάλλεται η δημοσίευση της απόφασης σε διαδικασία που δεν αποσκοπεί στην καταδίκη προσώπου, όταν έχει διαπραχθεί, σε μέσο ενημέρωσης, μια αξιόποινη πράξη και η δίωξη ενός συγκεκριμένου προσώπου δεν είναι εφικτή, ή αυτή δεν έχει ζητηθεί ή αυτή δεν συνεχίζεται ή η καταδίκη δεν είναι δυνατή για λόγους άρσεως του αξιοποίνου. Εφαρμόζεται το άρθρο 33 παράγραφος 2, δεύτερη πρόταση και η παράγραφος 3.

(3α) Η δημοσίευση της απόφασης δεν επιτρέπεται όταν, κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφοι 2 και 4, αναπαράγεται ο ισχυρισμός ενός τρίτου προσώπου.

(4) Εάν ένα αδίκημα μέσου ενημέρωσης έχει τελεστεί σε μέσο ενημέρωσης περιοδικής έκδοσης, η απόφαση δημοσιεύεται σε αυτό το μέσο, σύμφωνα με το άρθρο 13, αναλόγως εφαρμοζόμενο· η προθεσμία δημοσίευσης αρχίζει αφ’ ης στιγμής η απόφαση καταστεί τελεσίδικη και έχει επιδοθεί. Για την εκτέλεση ισχύει κατ’ αναλογίαν το άρθρο 20.

(5) Επιβάλλεται δημοσίευση σε ένα άλλο περιοδικό μέσο ενημέρωσης, εφόσον το περιοδικό μέσο ενημέρωσης στο οποίο συνετελέσθη το αδίκημα δεν υφίσταται πλέον ή όταν το αδίκημα έχει συντελεστεί σε άλλο μη περιοδικό ή αλλοδαπό μέσο ενημέρωσης. Οι δαπάνες δημοσίευσης των αποφάσεων συμπεριλαμβάνονται στις δικαστικές δαπάνες. Για την εκτέλεση εφαρμόζεται το άρθρο 46.

(6) Εφόσον επιβάλλεται η δημοσίευση μιας απόφασης σε διαδικασία που δεν αποσκοπεί στην καταδίκη ενός ατόμου, οι δαπάνες της διαδικασίας αυτής βαρύνουν τον ιδιοκτήτη του μέσου ενημέρωσης (εκδότη).

Διατάξεις σχετικά με την κοινοβουλευτική ασυλία:

Πρωτόκολλο περί προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

Άρθρο 10

Κατά τη διάρκεια των συνόδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τα μέλη του απολαύουν:

(α) εντός της επικρατείας των κρατών τους, των ασυλιών που αναγνωρίζονται στα μέλη του κοινοβουλίου της χώρας τους·

(β) εντός της επικρατείας άλλων κρατών μελών της εξαιρέσεως από κάθε μέτρο κρατήσεως και κάθε δικαστική δίωξη.

Η ασυλία τους καλύπτει επίσης όταν μεταβαίνουν στον τόπο συνεδριάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή όταν επιστρέφουν από αυτόν.

Επίκληση της ασυλίας δεν δύναται να γίνει στην περίπτωση αυτοφώρου εγκλήματος και ούτε δύναται να εμποδίσει την άσκηση του δικαιώματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να άρει την ασυλία ενός από τα μέλη του.

Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται ο κ. Martin έλαβαν χώρα στην Αυστρία, ότι η διαδικασία έχει κινηθεί στην Αυστρία και ότι ο ίδιος ο κ. Martin είναι Αυστριακός ΒΕΚ, αυτός απολαύει των ασυλιών που έχουν χορηγηθεί στους βουλευτές του [Αυστριακού] Κοινοβουλίου.

Η κοινοβουλευτική ασυλία στην Αυστρία διέπεται από το άρθρο 57 του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Νόμου:

Άρθρο 57

(1) Τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου ουδέποτε λογοδοτούν για ψήφο δοθείσα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους· για προφορικούς ή γραπτούς ισχυρισμούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους λογοδοτούν μόνον ενώπιον του Εθνικού Συμβουλίου.

(2) Τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου μπορούν να συλληφθούν μόνον με τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου σε περίπτωση διάπραξης αξιόποινης πράξης, με εξαίρεση τα επ' αυτοφώρω διωκόμενα εγκλήματα. Ωσαύτως, η κατ' οίκον έρευνα μελών του Εθνικού Συμβουλίου απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου.

(3) Αντιθέτως, τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου δύνανται να διωχθούν από δημόσια αρχή λόγω διάπραξης αξιόποινης πράξης μόνον εφόσον αυτή δεν σχετίζεται προφανώς με την πολιτική δραστηριότητα του σχετικού βουλευτή. Η δημόσια αρχή υποχρεούται ωστόσο να ζητήσει την έκδοση απόφασης του Εθνικού Συμβουλίου όσον αφορά την ύπαρξη μιας τέτοιας σχέσης, εφόσον αυτό ζητηθεί από τον ενδιαφερόμενο βουλευτή ή από το 1/3 των μελών της μόνιμης επιτροπής που έχει επιληφθεί της υπόθεσης αυτής. Σε περίπτωση μιας τέτοιας αίτησης ματαιώνεται ή διακόπτεται άμεσα κάθε διωκτική ενέργεια εκ μέρους των αρχών.

(4) Η σύμφωνη γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου θεωρείται ότι έχει χορηγηθεί σε κάθε περίπτωση, εφόσον το Εθνικό Συμβούλιο κατόπιν σχετικής αίτησης των διωκτικών αρχών δεν αποφασίζει εντός 8 εβδομάδων· ο Πρόεδρος πρέπει για την έγκαιρη λήψη απόφασης του Εθνικού Συμβουλίου να θέσει σε ψηφοφορία την αίτηση αυτή το αργότερο την προτελευταία ημέρα της προθεσμίας αυτής. Η περίοδος των διακοπών δεν προσμετράται στην προθεσμία αυτή.

(5) Σε περίπτωση επ’ αυτοφώρω διαπραττομένου εγκλήματος, οι αρχές γνωστοποιούν άμεσα στον Πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου την πραγματοποιηθείσα σύλληψη. Όταν το Εθνικό Συμβούλιο ή η μόνιμη επιτροπή που έχει επιληφθεί της υποθέσεως αυτής κατά την περίοδο που δεν συνεδριάζει το Εθνικό Συμβούλιο υποβάλλει σχετική αίτηση, η σύλληψη αίρεται ή η δίωξη ματαιώνεται.

(6) Η ασυλία των βουλευτών λήγει κατά την ημέρα που συνεδριάζει το νεοεκλεγέν Εθνικό Συμβούλιο, στη δε περίπτωση των οργάνων του Εθνικού Συμβουλίου τα καθήκοντα των οποίων ασκούνται και πέραν του χρονικού αυτού σημείου, με την παύση των καθηκόντων αυτών.

(7) Τις λεπτομέρειες ρυθμίζει ο ομοσπονδιακός νόμος για τον Κανονισμό του Εθνικού Συμβουλίου.

Για τους σκοπούς του παρόντος καθοριστική σημασία έχει η παράγραφος 3 του άρθρου αυτού, σύμφωνα με την οποία ένας βουλευτής μπορεί να διωχθεί χωρίς τη συγκατάθεση του εθνικού κοινοβουλίου λόγω μιας αξιόποινης πράξης μόνον εφόσον η πράξη αυτή δεν συνδέεται προφανώς με την πολιτική δραστηριότητα του σχετικού βουλευτή.

Περαιτέρω εξέταση

Σε επιστολή με ημερομηνία 7 Φεβρουαρίου 2008 προς την εισηγήτρια, η οποία έχει διανεμηθεί στα μέλη της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων και κατά την ακρόαση που πραγματοποιήθηκε ενώπιον της επιτροπής στις 25 Φεβρουαρίου 2008, ο κ. Martin δήλωσε ότι πριν από την έγκληση την οποίαν αφορά η αίτηση άρσης της ασυλίας ασκήθηκε μια (έτι εκκρεμούσα) αστική αγωγή «σχετικά με την ίδια υπόθεση και με τον ίδιο σκοπό» εκ μέρους της ίδιας εταιρείας, η οποία θεωρεί εαυτή διάδοχο της εταιρείας “Merkur Treuhand”, και η οποία κατά τον χρόνο των επίμαχων πραγματικών περιστατικών λειτουργούσε ως πράκτορας πληρωμών του Hans-Peter Martin και της οποίας προΐστατο ένα πρόσωπο το οποίο «είναι σήμερα πολιτικό στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος».

Ο κ. Martin υπογραμμίζει ότι δεν επικαλείται ασυλία στο πλαίσιο της αστικής δίκης: «Εφόσον κριθώ ένοχος πρόκλησης βλάβης στη φήμη του [ενάγοντος] θα υποχρεωθώ να πληρώσω -και δεν θα καλύπτομαι από την ασυλία".

Ισχυρίζεται ωστόσο, ότι «είναι ασυνήθιστο –και εξ όσων γνωρίζω ούτε καν δυνατό σε άλλες χώρες- να ασκηθεί μια συμπληρωματική ιδιωτικού δικαίου αξίωση στην ίδια υπόθεση ενώπιον ποινικού δικαστηρίου". Στην επιστολή του της 7ης Φεβρουαρίου 2008 υποστηρίζει επί πλέον ότι "η αίτηση άρσης της ασυλίας μου που βασίζεται πλέον σε μια ιδιωτικού δικαίου αξίωση..... έχει απλώς πολιτικά κίνητρα. Αφορά άμεσα στο έργο μου ως βουλευτή που επιτελεί τα κοινοβουλευτικά του καθήκοντα και αποσκοπεί να προξενήσει ζημία στην τιμή και την υπόληψή μου".

Σημειώνεται ότι ο κ. Martin ενημέρωσε επί πλέον την επιτροπή για το γεγονός ότι πραγματοποιούνται διαπραγματεύσεις για την επίτευξη ενός εξωδικαστικού διακανονισμού.

Ανάλυση

Το ζήτημα που πρέπει να απαντηθεί έγκειται στο κατά πόσον τα επικληθέντα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν το ποινικό αδίκημα με το οποίο βαρύνεται ο κ. Martin "συνδέονται καταφανώς με την πολιτική δραστηριότητα του κ. Martin" κατά την έννοια του άρθρου 57 παράγραφος 3 του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Νόμου.

Υποστηρίζεται ότι το επίδικο ζήτημα, δηλαδή ποιος ευθύνεται για το λογιστικό σφάλμα –ο βουλευτής ή ο πράκτορας πληρωμών του- δεν σχετίζεται με την πολιτική δραστηριότητα του κ. Martin. Πρόκειται απλώς για μια διαφορά μεταξύ ενός βουλευτή και ενός παρόχου υπηρεσίας.

Όσον αφορά το ζήτημα κατά πόσον υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις «fumus persecutionis» προκειμένου να δικαιολογηθεί η άρνηση του Κοινοβουλίου να άρει την ασυλία του κ. Martin, μολονότι ενδέχεται να είναι ασυνήθης η παράλληλη κίνηση ποινικής και αστικής διαδικασίας για τα ίδια πραγματικά περιστατικά, ωστόσο αυτό καθεαυτό δεν συνιστά περίπτωση «fumus». Εξάλλου, η δίκη διεξάγεται από έναν πάροχο υπηρεσίας που είναι νόμιμος διάδοχος της εταιρείας που συνδέεται με τον «σοσιαλδημοκράτη πολιτικό», για τον οποίον ο κ. Martin ισχυρίζεται ότι βρίσκεται πίσω από τη δικαστική διένεξη και όχι από την εταιρεία αυτή ή τον ίδιο τον πολιτικό άνδρα. Τέλος, ο κ. Martin έχει ενημερώσει την Επιτροπή Νομικών Θεμάτων για το γεγονός ότι διεξάγονται διαπραγματεύσεις για την επίτευξη ενός εξωδικαστικού διακανονισμού, πράγμα που υποδηλώνει σαφώς ότι πρόκειται για μια γνήσια διαμάχη.

Συνεπώς υποστηρίζεται ότι η κοινοβουλευτική ασυλία του Hans-Peter Martin πρέπει να αρθεί.

• [1]  Νομική γνωμοδότηση της 25.2.2008, SJ-0066/08.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Ημερομηνία έγκρισης	10.3.2008
Αποτέλεσμα της τελικής ψηφοφορίας	+: –: 0:	17 1 0
Βουλευτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία	Titus Corlăţean, Othmar Karas, Piia-Noora Kauppi, Klaus-Heiner Lehne, Katalin Lévai, Antonio Masip Hidalgo, Manuel Medina Ortega, Hartmut Nassauer, Aloyzas Sakalas, Francesco Enrico Speroni, Diana Wallis, Rainer Wieland, Jaroslav Zvěřina, Tadeusz Zwiefka
Αναπληρωτές παρόντες κατά την τελική ψηφοφορία	Mogens Camre, Vicente Miguel Garcés Ramón, Γεώργιος Παπαστάμκος, Dagmar Roth-Behrendt,