SPRAWOZDANIE w sprawie białej księgi na temat sportu

14.4.2008 - (2007/2261(INI))

Komisja Kultury i Edukacji
Sprawozdawca: Manolis Mavrommatis

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie białej księgi na temat sportu

(2007/2261(INI))

Parlament Europejski,

–       uwzględniając art. 6 i 49 traktatu lizbońskiego, dotyczące wkładu UE we wspieranie europejskich przedsięwzięć w zakresie sportu, a jednocześnie biorąc pod uwagę szczególny charakter sportu, jego struktury oparte na działalności wolontariackiej oraz jego funkcję społeczną i wychowawczą,

–       uwzględniając białą księgę na temat sportu (COM(2007)0391),

–       uwzględniając sprawozdanie z Helsinek z grudnia 1999 r. oraz deklarację z Nicei z grudnia 2000 r., dotyczącą cech charakterystycznych sportu i jego społecznej roli w Europie,

–       uwzględniając inicjatywę Prezydencji brytyjskiej w sprawie europejskiej piłki nożnej, zakończoną sporządzeniem „Niezależnego studium na temat europejskiego sportu 2006”,

–       uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Trybunału Pierwszej Instancji oraz decyzje Komisji w sprawach związanych ze sportem,

–       uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne[1], która zabrania wszelkich form dyskryminacji rasowej w dziedzinie zatrudnienia, edukacji, ubezpieczeń społecznych, opieki zdrowotnej i dostępu do towarów i usług,

–       uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy[2],

–       uwzględniając rezolucje z dnia 13 czerwca 1997 r. w sprawie roli Unii Europejskiej w obszarze sportu[3] oraz z dnia 5 czerwca 2003 r. w sprawie kobiet i sportu[4],

–       uwzględniając rezolucję z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie przyszłości zawodowej piłki nożnej w Europie[5],

–       uwzględniając rezolucję z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie roli sportu w edukacji[6],

–       uwzględniając rezolucję z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie zwalczania dopingu w sporcie[7],

–       uwzględniając rezolucję z 14 marca 2006 r. w sprawie zwalczania rasizmu w piłce nożnej,[8]

–       uwzględniając Światowy Kodeks Antydopingowy z 2003 r. i jego przegląd przeprowadzony w 2007 r.,

–       uwzględniając sprawozdanie i wnioski pierwszej europejskiej konferencji w sprawie zarządzania w sporcie, zatytułowanej „Zasady gry” (Bruksela, 26-27 lutego 2001 r.),

–       uwzględniając Protokół ustaleń podpisany przez Komisję i Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA) w 2006 r., dotyczący wykorzystania piłki nożnej do celów rozwoju państw regionu Afryki, Karaibów i Pacyfiku,

–       uwzględniając doświadczenie, jakie przyniósł Europejski Rok Edukacji przez Sport (2004), oraz zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie,

–       uwzględniając integracyjną rolę sportu oraz jego potencjalny wkład w działania na rzecz spójności społecznej oraz wewnętrznej spójności regionów,

–       uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–       uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Prawnej, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0149/2008),

A.     mając na uwadze, że europejski sport stanowi nieodłączną część europejskiej tożsamości, kultury i obywatelstwa; mając na uwadze, że europejski sport opiera się na zaangażowaniu i entuzjazmie milionów sportowców, wolontariuszy i kibiców, którzy udzielają się w wielu klubach i federacjach sportowych, a to ogromne zaangażowanie wydało znaczną liczbę wybitnych sportowców i drużyn sportowych oraz uczyniło sport wartościowym aspektem życia społecznego, w którym wydarzenia sportowe cieszą się ogromną popularnością,

B.     mając na uwadze, że sport odgrywa bardzo ważną rolę w europejskim społeczeństwie, jednak niektóre elementy rywalizacji sportowej są konfrontowane z nowymi zagrożeniami i wyzwaniami, takimi jak naciski handlowe, wykorzystywanie młodych zawodników i sportowców, doping, rasizm, przemoc, ustawianie meczów, korupcja, oszustwa w zakładach sportowych i pranie pieniędzy,

C.     mając na uwadze, że sport odgrywa specjalną rolę w społeczeństwie jako narzędzie aktywizacji i integracji społecznej; mając na uwadze, że sport stanowi ważne narzędzie promowania dialogu międzykulturowego i w znacznym stopniu przyczynia się do rozwoju i promocji istotnych wartości społecznych, kulturalnych i wychowawczych, takich jak uczciwość, solidarność, przestrzeganie reguł, duch współpracy zespołowej oraz samodyscyplina; mając na uwadze, że sport ma w społeczeństwie europejskim szczególnie duże znaczenie dla zdrowia, edukacji, integracji społecznej i wartości kulturowych, dzięki organizacjom opartym na zasadzie wolontariatu,

D.     mając na uwadze, że na mocy art. 149 traktatu lizbońskiego działania UE mają na celu rozwój europejskiego wymiaru sportu, poprzez popieranie uczciwości i dostępności we współzawodnictwie sportowym oraz współpracy między podmiotami odpowiedzialnymi za sport, jak również przez ochronę integralności fizycznej i psychicznej sportowców, w szczególności najmłodszych; mając na uwadze, że działania na szczeblu UE powinny stanowić uzupełnienie działań podejmowanych przez inne podmioty, nie zmieniając obecnego podziału kompetencji,

E.     mając na uwadze, że w związku z ratyfikacją traktatu lizbońskiego i jego art. 149 należy nadać roli sportu w Europie strategiczny kierunek poprzez sprecyzowania zasad stosowania prawa wspólnotowego do sportu; mając na uwadze, że indywidualne podejście w poszczególnych przypadkach stosowane do rozwiązywania szczególnych kwestii związanych ze sportem jest niezadowalające z punktu widzenia organizacji sportowych, gdyż wzmacnia istniejącą niepewność prawną; mając na uwadze, że konieczne są dalsze działania związane ze sportem prowadzone na szczeblu UE, przy jednoczesnym poszanowaniu autonomii, szczególnego charakteru i samorządności organizacji sportowych,

F.     mając na uwadze, że art. 149 traktatu lizbońskiego wzywa Wspólnotę do wspierania uczciwości i otwartości w zawodach sportowych; mając na uwadze, że zastosowanie reguł konkurencji do sportu powoduje coraz większy rozdźwięk między klubami sportowymi na korzyść tych najbogatszych, który szkodzi bezstronnemu przebiegowi zawodów sportowych i dlatego jest sprzeczny z celem określonym przez wspomniany art. 149,

G.     mając na uwadze, że należy uwzględnić niezależność organizacji sportowych i reprezentatywnych organów, takich jak organizatorzy zawodowych mistrzostw, oraz fakt, że odpowiedzialność organizacyjna spoczywa głównie na zarządach organizacji sportowych oraz w pewnym zakresie na państwach członkowskich i partnerach społecznych,

H.     mając na uwadze, że sport zawodowy stale zyskuje na znaczeniu i przyczynia się do umocnienia roli sportu w społeczeństwie; mając na uwadze, że prawo konkurencji i przepisy dotyczące rynku wewnętrznego stosują się do sportu zawodowego o tyle, o ile stanowi on działalność gospodarczą,

I.      mając na uwadze, że sport należy do zakresu obowiązywania prawa UE, szczególnie zasady przedstawicielskiej demokracji bezpośredniej w organach decyzyjnych europejskich instytucji sportowych oraz art. 13 traktatu WE, który zakazuje dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub wyznanie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną; mając na uwadze, że istnieją sytuacje, związane ze szczególną charakterystyką oraz istotnymi i wyjątkowymi cechami sportu, gdy sport nie może być porównywany ze zwykłą działalnością gospodarczą,

J.      mając na uwadze, że działalność wolontariacka w sporcie umacnia spójność i integrację społeczną oraz wspiera lokalną demokrację i aktywne obywatelstwo, a także ma pośrednią wartość ekonomiczną, gdyż bez wolontariuszy działalność sportowa kosztowałaby znacznie więcej i wiele działań socjalnych związanych ze sportem zniknęłoby, mając na uwadze potrzebę promowania dobrowolnych struktur sportowych i zachęcania do wolontariatu w sporcie poprzez działania zapewniające właściwą ochronę wolontariuszom i doceniając ich rolę społeczną i ekonomiczną,

K.     mając na uwadze, że brak ruchu sprzyja otyłości i pojawianiu się chorób chronicznych, takich jak choroby układu krążenia i cukrzyca, a w konsekwencji ma negatywny wpływ na budżet służby zdrowia państw członkowskich,

L.     mając na uwadze, że w ostatnim dziesięcioleciu liczba godzin wychowania fizycznego spadła zarówno w szkołach podstawowych, jak i średnich, zaś między państwami członkowskimi widać duże różnice w zakresie infrastruktury sportowej i stanu wyposażenia, mając na uwadze, że sport daje młodym ludziom atrakcyjne możliwości udziału i osobistego zaangażowania w życiu społecznym oraz może pomóc w odwodzeniu ich od przestępczości,

M.    mając na uwadze, że doping przynosi szkodę przejrzystemu i uczciwemu współzawodnictwu, poddając równocześnie sportowców nieuzasadnionej presji,

N.     mając na uwadze, że Światowy Kodeks Antydopingowy z 2003 r. umożliwił ustanowienie normy służącej zagwarantowaniu harmonizacji ustawodawstw krajowych na szczeblu ogólnoświatowym; mając jednak na uwadze, że starania Światowej Agencji Antydopingowej (WADA) są głównie skoncentrowane na sporcie najwyższej klasy,

O.     mając na uwadze, że korzystne dla UE byłoby ustanowienie lepiej skoordynowanej strategii walki z dopingiem, szczególnie poprzez przyjęcie wspólnych stanowisk wobec WADA, UNESCO i Rady Europy oraz poprzez wymianę informacji i najlepszych rozwiązań między rządami oraz krajowymi organizacjami i laboratoriami antydopingowymi,

P.     mając na uwadze, że pomimo pewnych postępów poczynionych na szczeblu europejskim w sferze równouprawnienia nierówności między kobietami i mężczyznami w sporcie wciąż istnieją; mając na uwadze, że programy szkoleniowe przeznaczone dla młodych utalentowanych sportowców powinny być otwarte dla wszystkich i nie mogą prowadzić do dyskryminacji obywateli i mieszkańców UE ze względu na narodowości lub płeć,

Q.     mając na uwadze, że wszyscy obywatele muszą mieć dostęp do sportu i że należy w związku z tym rozpatrzyć szczególne potrzeby niektórych grup, takich jak osoby niepełnosprawne, migranci i osoby w niekorzystnej sytuacji mając w szczególności na uwadze, że sportowcy niepełnosprawni nie mogą być dyskryminowani względem swych pełnosprawnych kolegów w sferze równego dostępu do sportu w państwach członkowskich,

R.     mając na uwadze, że sport dotyczy wszystkich obywateli, niezależnie od płci, rasy, wieku, stopnia sprawności, religii i wyznania, orientacji seksualnej i sytuacji społecznej czy ekonomicznej; mając na uwadze, że sport może być motorem integracji społecznej; mając na uwadze, że Unia Europejska wielokrotnie potępiła wszelkie formy przemocy, rasizmu i ksenofobii,

S.     mając na uwadze, że przemoc w trakcie wydarzeń sportowych pozostaje nierozwiązanym problemem i może przybierać różnorodne formy; mając na uwadze, że wielkie wydarzenia sportowe przyciągają prostytucję oraz handel kobietami i dziećmi przez cały okres trwania tych wydarzeń,

T.     mając na uwadze, że w świetle badania przedstawionego podczas prezydencji austriackiej w 2006 r. sport wytworzył w 2004 r. wartość dodaną w wysokości 407 mld euro, czyli 3,7% PKB Unii, i zapewnił miejsca pracy dla 15 mln osób, czyli dla 5,4% siły roboczej; mając na uwadze, że w związku z tym sport przyczynia się do realizacji celów lizbońskich w zakresie wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy oraz jest instrumentem rozwoju lokalnego, regionalnego i rozwoju obszarów wiejskich; mając na uwadze, że sport może również współdziałać z rozwojem turystyki poprzez modernizację infrastruktury i powstawanie nowych partnerstw na rzecz finansowania obiektów sportowych i wypoczynkowych,

U.     mając na uwadze, że rosnące piractwo cyfrowe (a zwłaszcza nieautoryzowane transmisje na żywo i retransmisje wydarzeń sportowych) stanowi duże zagrożenie dla branży sportowej, choć niewielka jest świadomość istnienia tego problemu,

V.     mając na uwadze, że zdecydowana większość działalności sportowej odbywa się na zasadzie niezarobkowej, a w przypadku wielu spośród tych działań ich powszechna dostępność zależy od wsparcia finansowego; mając na uwadze, że pomoc finansowa jest ważna dla sportu na poziomie najbliższym obywatelom oraz dla powszechności sportu, z zastrzeżeniem zgodności z prawem wspólnotowym; mając na uwadze, że zorganizowane dyscypliny sportu w prawie wszystkich państwach członkowskich UE opierają się na specyficznych nienastawionych na zysk strukturach zarządzania, które na poziomie najbliższym obywatelom silnie zależą od zaangażowania wolontariuszy, posiadają specyficzne formy osobowości prawnej lub status zapewniający wstępne warunki niezbędne do uzyskania szeregu finansowych i podatkowych korzyści,

W.    mając na uwadze, że państwa członkowskie nie określiły jasno pojęcia sportu i nie sprecyzowały, czy stanowi on usługę użyteczności publicznej, co mogłoby uzasadniać pewne korzyści materialne (np. zwolnienia podatkowe),

X.     mając na uwadze, że zmniejsza się liczba datków i funduszy rządowych; mając na uwadze, że aby przetrwać, większość organizacji sportowych nienastawionych na zysk musi pozyskiwać środki finansowe za pomocą działalności handlowej, umożliwiającej skuteczne osiąganie celów społecznych, w związku z czym organizacje te podlegają prawu UE,

Y.     mając na uwadze, że organizacje sportowe dysponują wieloma źródłami dochodów, jak składki członków i sprzedaż biletów, reklamę i sponsorowanie, loterie, prawa audiowizualne, rozdział dochodów w obrębie federacji i lig sportowych, sprzedaż produktów pochodnych, pomoc publiczną itp., a dochody z państwowych lub posiadających państwową licencję loterii i usług hazardowych są zdecydowanie największym źródłem dochodu w wielu państwach członkowskich,

Z.     mając na uwadze, że prawa audiowizualne do retransmisji stały się dla sportu zawodowego w Europie głównym źródłem dochodów, które to dochody są inwestowane m.in. w szkolenia u podstaw, obiekty i lokalne projekty, a także że wydarzenia sportowe stanowią one dla licznych operatorów mediów popularne źródło przekazywanych treści,

AA.  mając na uwadze, że organizacje sportowe w Unii Europejskiej uważają za konieczny wkład w finansowanie sportu amatorskiego przez loterie państwowe i licencjonowane zakłady bukmacherskie działające na rzecz interesu publicznego; mając na uwadze, że jak na razie nie zaproponowano ani nie poddano pod poważną dyskusję żadnego innego, trwałego rozwiązania, które politycznie byłoby możliwe do zrealizowania i miałoby na celu złagodzenie znaczących strat dyskontowanych z tych źródeł finansowania, gdyby przedsiębiorców zmierzających do zysku dopuszczono do działalności w państwach członkowskich, które do tej pory prowadziły restrykcyjną politykę dotyczącą gier i zakładów,

AB.  mając na uwadze, że działalność w dziedzinie zakładów sportowych rozwinęła się w sposób niekontrolowany (szczególnie transgraniczne zakłady w Internecie); mając na uwadze, że coraz więcej meczów jest ustawianych; mając na uwadze, że w państwach członkowskich UE wybuchły ostatnio skandale związane z zakładami, zagrażające uczciwości sportu i rywalizacji sportowej,

AC.  mając na uwadze, że wspólne dla większości państw członkowskich procesy gospodarcze i społeczne, takie jak wzrastająca komercjalizacja, tendencja do finansowania ze środków publicznych oraz zwiększająca się liczba uczestników przy niezmiennej liczbie wolontariuszy, stworzyły nowe wyzwania dla organizacji sportu w Europie,

AD.  mając na uwadze, że drużyny narodowe odgrywają istotną rolę, nie tylko tworząc własną wiarygodność, ale również zapewniając solidarność ze sportem na poziomie najbliższym obywatelom, i z tego względu zasługują na wsparcie,

AE.   mając na uwadze, że rozwój prawdziwego europejskiego rynku zawodników i sportowców oraz wzrost poziomu płac w niektórych dziedzinach sportu zawodowego spowodowały zwiększoną działalność agentów zawodników; mając na uwadze, że z tego względu niezbędne jest w państwach członkowskich specjalne szkolenie menedżerów sportowych i agentów zawodników,

AF.   mając na uwadze, że duże umiędzynarodowienie prowadzi do transgranicznej korupcji w sektorze sportu; gdy organy zarządzające stają wobec problemów transgranicznej korupcji na skalę europejską, powinny mieć w razie potrzeby możliwość zwrócenia się o pomoc do Komisji,

AG.  mając na uwadze, że systemy licencji, zatwierdzone przez odpowiednich organizatorów zawodów, zmierzają do zagwarantowania, że kluby zawodowe przestrzegają tych samych podstawowych zasad w dziedzinie zarządzania finansowego i przejrzystości; mając na uwadze, że systemy te muszą być zgodne z zasadami konkurencji i rynku wewnętrznego i nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia uzasadnionych celów związanych z właściwą organizacją i właściwym funkcjonowaniem sportu,

AH.  mając na uwadze, że ze względu na sam swój charakter sport zorganizowany i struktury sportowe na szczeblu europejskim są zasadniczo rozwinięte słabiej niż na szczeblu krajowym i międzynarodowym, przy czym sport na szczeblu europejskim europejski jest zorganizowany kontynentalnie, nie zaś na szczeblu UE 27,

AI.    mając na uwadze, że w wyżej wymienionej białej księdze często wspomina się o objęciu sportu europejskimi programami finansowania; mając na uwadze, że Unia powinna uwzględniać także aspekty sportowe w swych działaniach, w szczególności aby respektować autonomię, specyfikę i samorządność organizacji sportowych i wspierać sport na szczeblu europejskim, mając na uwadze, że wyniki ustrukturyzowanego dialogu prowadzonego między wszystkimi zaangażowanymi podmiotami mają duże znaczenie dla zrozumienia szczególnego charakteru sportu,

AJ.   mając na uwadze, że Komisja zdecydowała uczynić pozytywną dla zdrowia aktywność fizyczną kamieniem węgielnym swych działań związanych ze sportem; mając na uwadze, że Rada Europy wykazała się innowacyjnym i skutecznym dialogiem z ruchem sportowym w Europie, zapraszając rządowe i pozarządowe zainteresowane podmioty na swe posiedzenia,

AK.  mając na uwadze, że dialog społeczny na poziomie europejskim może rozwiać wątpliwości pracodawców i sportowców oraz objąć ocenę porozumień dotyczących stosunków między nimi oraz warunków pracy w tej branży,

AL.   mając na uwadze, że sport może mieć wkład w różne aspekty stosunków zewnętrznych UE w kontekście programów pomocy zewnętrznej, przyczyniając się do dialogu z krajami partnerskimi w ramach publicznej dyplomacji UE,

AM. mając na uwadze, że europejskie organizacje sportowe, podmioty organizujące wydarzenia sportowe oraz wszelkie właściwe organy same powinny ustalić cele w zakresie środowiska naturalnego, z myślą o zagwarantowaniu równowagi ekologicznej swojej działalności,

Organizacja sportu

1.      wyraża zadowolenie z publikacji białej księgi na temat sportu i ma nadzieję, że posłuży ona za podstawę owocnego i stałego dialogu między światem sportu a Komisją; docenia znaczenie, jakie Komisja nadaje sportowi, przyjmując tę białą księgę;

2.      przyjmuje z zadowoleniem fakt, że państwa członkowskie oficjalnie ujęły sport w nowym traktacie lizbońskim w celu umożliwienia powstania spójnej europejskiej polityki w tej dziedzinie, uwzględniając przy tym szczególny charakter sportu, jego struktur oparte na działalności wolontariackiej oraz jego funkcję społeczną i wychowawczą, a jednocześnie umożliwiając Komisji wspieranie i uzupełnianie – ale nie regulowanie – działań państw członkowskich i organizacji sportowych; zauważa, że istniejące w Europie struktury sportowe mają charakter krajowy;

3.      zwraca się do Komisji, aby należycie szanowała szczególny charakter sportu poprzez niestosowanie indywidualnego podejścia w poszczególnych przypadkach oraz aby zapewniła większą pewność prawną poprzez opracowanie jasnych wytycznych dotyczących zastosowania prawa europejskiego do sportu w Europie oraz poprzez wspieranie badań i seminariów dotyczących konkretnego zastosowania wspólnotowego dorobku prawnego do sportu; zwraca się do Komisji o zapewnienie jasności, spójności i publicznej widoczności przepisów UE, tak aby usługi sportowe użyteczności publicznej mogły spełniać swe cele i przyczyniać się do poprawy jakości życia obywateli europejskich; zwraca się też do Komisji o monitorowanie i regularny przegląd stosowania prawa UE zgodnie z traktatem WE w celu uwzględnienia nowych okoliczności, tak aby identyfikować i rozwiązywać nierozstrzygnięte lub nowo powstałe problemy;

4.      zgadza się z punktem widzenia Komisji, w myśl którego większość istniejących problemów może być rozwiązana przy zastosowaniu samoregulacji zgodnej z zasadą właściwego zarządzania, pod warunkiem przestrzegania prawa wspólnotowego; uważa, że zorganizowane partnerstwo i dialog między Komisją i ruchem sportowym jest kluczowy dla dobrego zarządzania sportem i unikania niepewności prawnej pod względem autonomii i samorządności organizacji sportowych; zgadza się z Komisją co do prowadzenia ustrukturyzowanego dialogu składającego się z dwóch elementów: a) dorocznego forum sportu europejskiego z udziałem wszystkich podmiotów działających w dziedzinie sportu oraz b) dyskusji tematycznych z udziałem ograniczonej liczby podmiotów;

5.      z zadowoleniem przyjmuje udział następujących podmiotów w ustrukturyzowanym dialogu:

-            europejskich federacji sportowych,

-            europejskich sportowych organizacji interdyscyplinarnych, w szczególności europejskich krajowych komitetów olimpijskich, Europejskiego Komitetu Paraolimpijskiego (EPC) oraz europejskich sportowych organizacji pozarządowych,

-            krajowych sportowych organizacji interdyscyplinarnych oraz krajowych komitetów olimpijskich i paraolimpijskich,

-            innych podmiotów zaangażowanych w sport, reprezentowanych na szczeblu europejskim, w tym partnerów społecznych,

-            innych organizacji europejskich i międzynarodowych, w szczególności sportowych organów Rady Europy oraz instytucji ONZ takich jak UNESCO i WTO;

6.      uważa, że organy sportowe posiadają pełną swobodę regulowania swej dyscypliny, pod warunkiem że regulacje te są czysto sportowe, jednak jeżeli zawierają one ograniczenia, ograniczenia te muszą być proporcjonalne, czyli w uzasadniony sposób konieczne do osiągnięcia celu(-ów) sportowego(-ych);

7.      zgadza się z Komisją i uznaje specyfikę sportu zawodowego oraz autonomię jego struktur, tj. lig, jako organizatorów zawodowych mistrzostw na szczeblu krajowym, oraz przedstawicieli pracodawców, tj. lig, a także ich stowarzyszeń przedstawicielskich na szczeblu europejskim, zgodnie z prawem UE;

8.      zaleca, by wszystkie właściwe kluby zrzeszające różne kategorie osób zaangażowanych w sport (zawodników, trenerów, arbitrów itd.) były odpowiednio reprezentowane w organach decyzyjnych federacji międzynarodowych i krajowych;

9.      jest zdania, że wobec znacznego przepływu kapitałów, powodowanego transferami, transakcje finansowe powinny odbywać się w sposób jawny i przejrzysty między wszystkimi zainteresowanymi stronami, i uważa, że zależnie od dyscypliny sportu system ten powinien być sterowany przez właściwy organ zarządzający;

10.    podkreśla znaczenie pracy wolontariuszy w dziedzinie sportu w tym sensie, że oddziałuje ona jako główny czynnik w stymulowaniu i wspieraniu integracji społecznej oraz szerszej wiedzy u młodych ludzi; wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby w większym stopniu zachęcały do oddolnych inicjatyw w sporcie i organizacjach sportowych w kontekście decyzji politycznych na szczeblu krajowym i europejskim;

11.    wzywa państwa członkowskie i organy zarządzające sportem do aktywnego promowania społecznej i demokratycznej roli kibiców poprzez wsparcie w zakresie tworzenia i rozwijania federacji kibiców oraz promowanie ich zaangażowania w zarządzanie i administrowanie zawodami; uważa, że inicjatywa brytyjskiej grupy fanów futbolu „Supporters Direct” stanowi w tym kontekście przykład dobrej praktyki i wzywa Komisję, państwa członkowskie i władze sportowe do jej promowania i szerzenia;

12.    wzywa Komisję, aby wspierała większe zaangażowanie pozarządowych organizacji sportowych w dialog między państwami członkowskimi i Komisją poprzez organizację posiedzeń rządowych z udziałem pozarządowych organizacji sportowych, na kształt posiedzeń ministerialnych bądź posiedzeń dyrektorów ds. sportu lub posiedzeń grup roboczych Komisji;

13.    przyjmuje z zadowoleniem memorandum podpisane przez Francję i Holandię w sprawie białej księgi na temat sportu i zachęca Komisję do wyjaśnienia statusu sportu w prawie UE w szczególnych kwestiach, takich jak skład drużyn, status agentów zawodników, prawa audiowizualne itd.;

14.    wzywa Komisję, aby w ramach nowego ustrukturyzowanego dialogu poświęciła szczególną uwagę Komitetowi Regionów, uwzględniając jego wkład na szczeblu regionalnym i lokalnym w monitorowanie i realizację działań przewidzianych w Białej księdze na temat sportu;

15.    wzywa UEFA i FIFA do przyjęcia w ich statutach prawa do odwoływania się do zwykłych sądów, ale przyznaje, że zasada samoregulacji przez władze krajowe, ligi i organizatorów zawodów jest podstawą i uzasadnia istnienie struktur europejskiego modelu sportu oraz podstawowych zasad rządzących organizacją zawodów sportowych;

16.    zachęca Komisję do wspierania wdrażania i usprawniania systemu licencyjnego opartego na zasadzie samoregulacji na szczeblu krajowym i europejskim, tak aby wzmocnić dobre zarządzanie oraz stworzyć równe warunki konkurencji w zakresie przejrzystości i stabilności finansowej; zaleca przyjęcie środków mających na celu osiągnięcie przejrzystości finansowej i kontroli kosztów w sporcie europejskim, zagwarantowanie nie tylko stabilności, lecz również równych warunków konkurencji wśród europejskich podmiotów działających w branży sportowej oraz zapobieganie „dopingowi finansowemu” z decydujących, europejskich wydarzeń sportowych; uznaje użyteczność udzielania licencji klubom zawodowym przez organizatorów zawodów na szczeblu krajowym i europejskim, które to licencje zagwarantują, że kluby sportowe będą miały niezbędną strukturę i będą spełniały warunki materialne uczestnictwa w zawodach;

17.    wzywa krajowe federacje sportowe w UE oraz europejskie organizacje sportowe, aby zagwarantowały, że ich procedury przyznawania licencji dla związków sportowych pozostają w zgodzie z podstawowymi zasadami przejrzystości finansowej, nie mają dyskryminacyjnego charakteru oraz są zgodne z podstawowymi przepisami i zasadami dotyczącymi rynku wewnętrznego, tak aby powstrzymać zakłócenia konkurencji; jest zdania, że organizacje sportowe muszą zapewniać przestrzegania wymogów dotyczących przejrzystości i licencjonowania oraz karanie ich nieprzestrzegania;

18.    z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji zorganizowania konferencji z udziałem UEFA, EPFL, Fifpro, krajowych związków i krajowych organów właściwych dla organizacji wydarzeń w dziedzinie zawodowej piłki nożnej, aby przedyskutować porozumienia w sprawie licencjonowania i dobre wzorce w tej konkretnej dziedzinie;

Doping

19.    zwraca się do państw członkowskich o uzgodnienie wspólnego podejścia ustawodawczego do problemu dopingu, tak aby zapewnić podobną traktowanie prawne we wszystkich państwach członkowskich i zdefiniować wspólne stanowiska wobec WADA, UNESCO i Rady Europy; wzywa państwa członkowskie, które nie podpisały jeszcze konwencji UNESCO w sprawie zwalczania dopingu w sporcie, do jej podpisania;

20.    zachęca Unię – będąca członkiem WADA – z myślą o walce z dopingiem, przede wszystkim do wzmocnienia istniejących sieci współpracy, a dopiero wówczas do tworzenia nowych partnerstw między służbami odpowiedzialnymi za przestrzeganie prawa, laboratoriami akredytowanymi przy WADA i INTERPOLEM, co umożliwiłoby wymianę we właściwym czasie i w sposób pewny informacji na temat nowych środków dopingowych i metod ich stosowania;

21.    zachęca Komisję do realizacji działań nr 4 i 5 z planu działań „Pierre de Coubertin” i promowania rozwoju partnerstw między organami ścigania państw członkowskich, laboratoriami akredytowanymi przy WADA i INTERPOLEM, co umożliwiłoby wymianę we właściwym czasie i w sposób pewny informacji na temat nowych środków dopingowych i metod ich stosowania, oraz do ułatwiania i aktywnego wspierania tworzenia sieci krajowych organizacji antydopingowych w państwach członkowskich;

22.    nakłania państwa członkowskie do traktowania handlu nielegalnymi środkami dopingowymi w ten sam sposób, co handel narkotykami oraz do odpowiedniego przystosowania ustawodawstw krajowych; zwraca się do Komisji o rozważenie sposobów realizacji tego zalecenia, ujętego dalej w białej księdze;

23.    wzywa do polityki zmierzającej do zapobiegania i przeciwdziałania dopingowi, w tym do unikanie nadmiernie napiętych harmonogramów, stawiających zawodników pod presją; podkreśla potrzebę walki z nieprawidłowościami poprzez kontrole, badania, testowania, długookresowe monitorowanie przez niezależnych lekarzy oraz poprzez edukację, a jednocześnie zapobieganie i szkolenie; wzywa kluby zawodowe i organizacje sportowe do podjęcia zobowiązania do zwalczania dopingu i monitorowania jego przestrzegania poprzez wewnętrzne i zewnętrzne niezależne kontrole;

24.    zwraca się o opracowanie planu działania w sprawie zwalczania dopingu w okresie poprzedzającym kolejne Igrzyska Olimpijskie, które mają odbyć się w UE (Londyn w 2012 r.);

25.    zwraca się o udostępnienie funduszy na badania nad dopingiem z programu ramowego w dziedzinie badań i programu działania w dziedzinie zdrowia publicznego;

26.    wzywa państwa członkowskie do zapewnienia młodym zawodnikom obszerniejszej informacji i edukacji w sprawie środków dopingujących, przepisanych w recepcie leków, które mogą je zawierać, oraz skutków tych środków dla zdrowia;

Edukacja, młodzież i zdrowie

27.    podkreśla rolę sportu w edukacji, kształtowaniu wśród młodzieży wartości tolerancji, uczciwości i poszanowania zasad fair play, a także profilaktyce ochrony zdrowia, w szczególności w walce z otyłością;

28.    odwołuje się w tym zakresie do zadania powierzonego Unii w traktacie lizbońskim i dotyczącego ochrony w szczególności integralności fizycznej i psychicznej najmłodszych sportowców;

29.    z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący promowania sportu i ćwiczeń fizycznych jako istotnych czynników w standardach edukacyjnych, aby uczynić szkoły bardziej atrakcyjnymi i polepszyć standardy teoretyczne; popiera zalecenia Komisji dla państw członkowskich dotyczące opracowania strategii na poziomie krajowym, których celem jest poprawa i zwiększenie aktywności fizycznej dzieci i uczniów od najwcześniejszych lat w ramach programów edukacyjnych; uważa, że aktywność fizyczna w szkołach ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju psychologicznego i fizycznego najmłodszych dzieci, a także podkreśla, że jej finansowanie ma ogromne znaczenie oraz stanowi główny instrument opieki zdrowotnej dla dzieci i młodzieży;

30.    wzywa państwa członkowskie, aby zachęcały do dalszego podejmowania środków na rzecz promocji sportu i aktywności fizycznej jako ważnego czynnika w podnoszeniu krajowych standardów edukacyjnych oraz aby w pełni skorzystały z możliwości, jakie stwarzają programy wspólnotowe dotyczące mobilności na wszystkich szczeblach edukacji, kształcenia zawodowego i uczenia się przez całe życie;

31.    zaleca państwom członkowskim uznanie konieczności przewidzenia szkoleń umożliwiających „podwójną karierę” młodym sportowcom – z poświęceniem szczególnej uwagi kształceniu najmłodszych – przy czym dla tego celu wymagane są ściślejsza kontrola i regularne przeglądy szkoleń, tak aby zagwarantowana była ich jakość, oraz posiadanie lokalnych ośrodków szkoleniowych wysokiej jakości w celu ochrony ich interesów moralnych, edukacyjnych i zawodowych;

32.    wzywa Komisję i państwa członkowskie do intensyfikacji środków zapobiegawczych oraz kontroli stanu zdrowia młodych sportowców oraz do zapewnienia poszanowania wszystkich praw ustanowionych w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka;

33.    z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący przyznawania nagrody europejskiej dla szkół, które aktywnie wspierają i promują aktywność fizyczną jako część programu nauczania;

34.    zgadza się z Komisją, że inwestowanie w młodych utalentowanych sportowców jest kluczowe dla trwałego rozwoju sportu, i uważa, że prawdziwym wyzwaniem dla ruchu sportowego jest zapewnienie lokalnych ośrodków szkolenia zawodników; uważa, że zasady UEFA dotyczące własnych wychowanków mogą posłużyć za przykład dla innych federacji, lig i klubów;

35.    wzywa Komisję, aby uznała legalność środków sprzyjających promowaniu zawodników wywodzących się z ośrodków szkoleniowych, takich jak np. minimalna liczba zawodników wyszkolonych na gruncie lokalnym wśród zawodowców, niezależnie od ich obywatelstwa;

36.    wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwalczania wykorzystywania dziewczynek i chłopców w sporcie oraz handlu dziećmi, ściśle stosując istniejące prawo i przepisy; sugeruje, że pożądane jest większe bezpieczeństwo prawne, szczególnie w stosowaniu zasady dotyczącej wychowanków danego klubu (ang. „home-grown players rule”);

37.    wyraża ubolewanie z powodu stosowanej przez rządy państw członkowskich praktyki sprzedawania boisk szkolnych na tereny pod zabudowę; uważa, że należy zachęcać państwa członkowskie do zapewniania dzieciom wystarczającej ilości obiektów do uprawiania sportu i wysiłku fizycznego w szkołach; zwraca się do państw członkowskich o ułatwienie swobodnego dostępu osób poniżej 14 roku życia do wszystkich krajowych i międzynarodowych zawodów sportowych;

38.    biorąc pod uwagę potrzebę przyjęcia horyzontalnego podejścia do kwestii dotyczących ochrony środowiska naturalnego i zdrowia, zaleca Komisji zachęcanie do promowania ochrony środowiska naturalnego i zdrowia podczas wydarzeń sportowych o zasięgu europejskim; wyraża zadowolenie z podjętej przez Komisję decyzji dotyczącej promowania ekologicznej polityki zakupów w ramach prowadzonego przez nią dialogu politycznego z państwami członkowskimi i innymi zainteresowanymi stronami;

39.    uznaje znaczenie sportu dla przyczyniania się do ochrony zdrowia i z tego powodu zaleca, aby właściciele praw do transmisji przyczyniali się do promowania sportu z tą myślą;

40.    zwraca uwagę, że związek między sportem a zdrowiem stanowi istotną kwestię, dlatego coraz częstszą praktyką jest współpraca organizacji sportowych lub klubów z kasami chorych i lekarzami, co w rezultacie oznacza ogromne korzyści dla opieki zdrowotnej i równocześnie prowadzi do zmniejszenia kosztów; uważa za kluczową edukację młodzieży mającą na celu uświadomienie jej znaczenia zdrowej żywności i związku między odżywianiem i aktywnością fizyczną poprzez ogólnoeuropejskie wydarzenia, takie jak Dzień Żywności bez Dodatków Typu E (ang. „E-free Food Day”);

41.    podkreśla znaczenie ruchu i sportu w zwalczaniu otyłości i eliminowaniu niezdrowych nawyków, ponieważ taka aktywność ma z jednej strony wyraźny pozytywny wpływ na zdrowie obywateli, a z drugiej strony przyczynia się do zmniejszenia kosztów kas chorych; wyraża jednak obawę z powodu faktu, że ogólne wydłużenie godzin pracy i obecnych warunków zatrudnienia zniechęca pracowników do regularnego ruchu i uprawiania sportu z większą determinacją; wzywa Komisję do opracowania i wspólnego wydania wraz z federacjami sportowymi europejskich wytycznych i zaleceń dotyczących aktywności fizycznej do końca 2008 r.;

42.    zwraca się do państw członkowskich, aby stworzyły ramy dla organizacji europejskich mistrzostw szkół i europejskich mistrzostw uniwersytetów, z myślą o przygotowaniu młodzieży do rywalizacji sportowej i promowaniu dialogu międzykulturowego;

Integracja społeczna i przeciwdziałanie dyskryminacji

43.    podkreśla, że sport jest jednym z najskuteczniejszych instrumentów integracji społecznej i jako taki powinien być w większym wymiarze promowany i wspierany przez Unię Europejską, np. poprzez specjalne programy dla organizatorów europejskich, krajowych i lokalnych imprez sportowych i rekreacyjnych; uważa, że w szczególności możliwości takie powinny być udostępnione organizatorom wydarzeń sportowych o charakterze integracyjnym z udziałem osób niepełnosprawnych; jest zdania, że w kontekście Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego 2008 należy poświęcić szczególną uwagę znaczeniu sportu jako jedynej w swoim rodzaju przestrzeni międzykulturowego współistnienia oraz podwaliny dialogu i współpracy z krajami trzecimi;

44.    wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby sport traktowały nie tylko jako przywilej ludzi o pełnej sprawności fizycznej, lecz również jako istotne narzędzie rehabilitacji i integracji społecznej ludzi niepełnosprawnych; w tym kontekście wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wspierały praktyczne środki i inicjatywy mające na celu promowanie większego udziału osób niepełnosprawnych w tradycyjnych dyscyplinach sportowych;

45.    przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji zachęcania organizacji sportowych i państw członkowskich do przystosowania infrastruktury sportowej i szkolnej do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz domaga się łatwiejszego dostępu do studiów z zakresu kinetoterapii i terapii fizycznej dla nauczycieli wychowania fizycznego, umożliwiających im pracę z częściowo niepełnosprawnymi uczniami, stosownie do ich warunków fizycznych;

46.    z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji i państw członkowskich o wsparciu dalszych środków na rzecz osób niepełnosprawnych; wzywa Komisję do zagwarantowania, aby wszelkie uprawnienia socjalne przyznawane sportowcom były w nie mniejszym stopniu dostępne sportowcom niepełnosprawnym;

47.    z zadowoleniem przyjmuje wyczerpującą białą księgę Komisji na temat sportu; wyraża jednak żal, że aspekt płci nie został w niej odpowiednio uwzględniony, szczególnie jeżeli chodzi o równe wynagrodzenie za te same osiągnięcia oraz fakt, że zawodniczki zarabiają mniej niż zawodnicy;

48.    wyraża zadowolenie z powodu okazywanej przez Komisję woli włączenia kwestii równości płci do wszystkich dziedzin związanych ze sportem ze szczególnym uwzględnieniem dostępu do sportu dla imigrantek i kobiet należących do mniejszości etnicznych, dostępu kobiet do stanowisk kierowniczych w sporcie oraz pokazywania w mediach kobiet zaangażowanych w sport;

49.    wzywa państwa członkowskie do zachęcania do przekazu medialnego z kobiecych zawodów sportowych, co pozwoli na promowanie kobiecych osobistości sportu (tzw. role model) i na zwalczanie stereotypów opartych na płci;

50.    zachęca państwa członkowskie do zdwojenia wysiłków zmierzających do przystosowania infrastruktur sportowych do potrzeb osób niepełnosprawnych, zwłaszcza dzieci, ale również osób starszych i kobiet, aby zwiększyć średnią długość aktywności zawodowej oraz znaczenie sportu we wspieraniu zdrowia fizycznego i umysłowego, umożliwiając im w ten sposób dostęp do nich, oraz uczyć się na podstawie najlepszych wzorców w tej dziedzinie; wzywa państwa członkowskie do monitorowania wykorzystywania środków publicznych przeznaczonych na aktywność sportową, weryfikując, czy są one równo rozdzielane z uwzględnieniem wymagań sportowców obu płci;

51.    podkreśla szczególne znaczenie sportu dla integracji społecznej osób ze środowisk znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, w szczególności imigrantów; w związku z tym wzywa państwa członkowskie, aby włączyły działalność sportową i programy dotyczące sportu do inicjatyw, które są finansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego, tak aby doprowadzić do społecznej integracji i udziału w społeczeństwie tych osób, które należą do grup w niekorzystnej sytuacji;

52.    pozytywnie ocenia stanowisko Komisji, która dostrzega znaczenie sportu jako użytecznego narzędzia integracji imigrantów oraz – w sensie ogólniejszym – jako narzędzia integracji społecznej; proponuje, by dostęp do sportu i społecznej infrastruktury sportowej uznano za wskaźnik integracji społecznej oraz czynnik w analizie zjawiska wykluczenia społecznego;

53.    podkreśla rolę regionów i samorządów lokalnych w realizacji imprez sportowych o charakterze profesjonalnym oraz rekreacyjnym, w rozwoju infrastruktury oraz promocji sportu i zdrowego trybu życia wśród obywateli UE, w szczególności młodzieży szkolnej;

54.    wzywa organizacje sportowe i państwa członkowskie do podjęcia jak najsurowszych kroków w celu zwalczania rasizmu i dyskryminacji w sporcie; uważa, że arena sportowa jest miejscem pracy zawodowych sportowców, i wzywa Komisję Europejską do zapewnienia, aby ich miejsce pracy było wolne od dyskryminacji;

Sport i kraje trzecie

55.    nalega, aby rozwój poprzez sport nigdy nie prowadził do odpływu sportowców z krajów o niższym poziomie rozwoju (ang. „muscle drain”), oraz wzywa Unię do rozwiązania tego problemu w dialogu politycznym i współpracy z krajami partnerskimi;

56.    wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby poszerzyły zakres dialogu i współpracy z krajami trzecimi do takich spraw jak transfery zawodników międzynarodowych, wykorzystywanie zawodników małoletnich, doping, pranie pieniędzy w sporcie oraz bezpieczeństwo w trakcie wielkich, międzynarodowych wydarzeń sportowych;

57.    wzywa państwa członkowskie, aby stworzyły więcej infrastruktury dla przyjęcia sportowców z krajów trzecich zgodnie z niedawnymi deklaracjami dotyczącymi cyklicznej imigracji, porozumieniami partnerskimi z krajami trzecimi w sprawie mobilności i polityki dotyczącej legalnej imigracji, opracowanej w 2005 r.;

58.    zachęca Komisję i państwa członkowskie do skoordynowania swoich działań z istniejącymi programami Organizacji Narodów Zjednoczonych, państw członkowskich, władz lokalnych i organizacji prywatnych podczas rozpatrywania kwestii sportu w ramach obszarów polityki rozwoju UE;

Zapewnienie porządku publicznego podczas wydarzeń sportowych

59.    zwraca się do państw członkowskich o zachęcanie do wymiany przez służby policyjne, organizacje kibiców, lokalne grupy przeciwdziałające przemocy, ekspertów i władze sportowe dobrych praktyk i możliwych do wykorzystania informacji na temat kibiców stwarzających zagrożenie, w celu zapobiegania przemocy, rasizmowi i ksenofobii podczas wydarzeń sportowych i reagowania na takie zjawiska; wzywa wszystkie zainteresowane strony, aby odgrywały aktywną rolę, wprowadzając natychmiastowe i bardziej surowe kary za rasizm i przemoc, czy to na boisku czy też na trybunach, oraz aby wykorzystywały istniejące doświadczenia organizatorów zawodów i klubów w tej dziedzinie na szczeblu krajowym i europejskim w celu zagwarantowania osiągnięcia wysokich minimalnych standardów przez władze publiczne i organizatorów zawodów podczas wdrażania procedur i planów ochrony meczów; przyjmuje z zadowoleniem propozycję Komisji dotyczącą powołania europejskich sił policyjnych do spraw sportu, jako istotny krok w tym kierunku; podkreśla potrzebę stworzenia warunków dla bardziej kompleksowego podejścia, obejmującego wszystkie zainteresowane strony strategii mającej na celu wzmocnienie nierepresyjnych aspektów reakcji na wyzwania, z silnym naciskiem na edukację i szkolenie;

60.    wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrażania opartej na informacji polityki w zakresie transgranicznej współpracy policyjnej w dziedzinie sportu, w tym do wymiany informacji i informacji wywiadowczych między służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo, zapewniając poszanowanie wolności, praw podstawowych i zasad ochrony danych;

61.    zwraca szczególną uwagę na cenne doświadczenia zdobyte w ramach sieci narodowych punktów informacyjnych dla piłki nożnej (NFIPs), które odpowiedzialne są za koordynację i ułatwianie transgranicznej wymiany informacji policyjnych, w tym oceny ryzyka i danych o szczególnie niebezpiecznych kibicach, oraz na podręcznik dotyczący międzynarodowej współpracy policyjnej, które mogą odgrywać kluczową rolę w omawianej polityce opartej na informacji; wzywa też Komisję i państwa członkowskie do nasilenia współpracy oraz do dalszego rozwijania i aktualizowania tego podejścia w razie potrzeby;

62.    przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji zapobiegania przemocy podczas wydarzeń sportowych i zaleca opracowanie środków mających na przeciwdziałanie przemocy w sporcie uprawianym w szkołach;

63.    z zadowoleniem przyjmuje rozwijanie systemów licencji dla klubów na poziomie krajowym i europejskim oraz wierzy, że systemy te powinny także zawierać przepisy dotyczące zapobiegania aktom rasizmu, ksenofobii i przemocy oraz ochrony niepełnoletnich i poszanowania praw podstawowych;

Aspekty gospodarcze

64.    wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do wprowadzenia ustawodawstwa i/lub wzmocnienia istniejących przepisów oraz do nadania znaczącej roli poszanowaniu praw własności intelektualnej w ogłoszeniach handlowych i wykorzystywaniu marek, praw do obrazu, nazw, praw medialnych i wszelkich innych ubocznych produktów imprez sportowych prowadzonych przez organizatorów, tak aby chroniona była ekonomia sportu zawodowego, przy jednoczesnym przestrzeganiu prawa krótkiego reportażu określonego w dyrektywie w sprawie medialnych usług audiowizualnych oraz samowystarczalnego i zrównoważonego rozwoju sportu, bez ryzykowania zachwiania właściwej równowagi między uzasadnionymi oczekiwaniami organizacji sportowych i potrzebami publiczności w zakresie możliwości dostępu i tworzenia obiektywnych, bogatych i aktualnych informacji w formie pisemnej, graficznej lub audiowizualnej; podkreśla, że ważne jest również zagwarantowanie beneficjentom możliwości dostępu na odległość do transgranicznych wydarzeń sportowych w Unii Europejskiej; zwłaszcza problemy związane z tzw. podstępnym marketingiem (ang. „ambush marketing”), piractwem internetowym i nielegalnymi zakładami sportowymi powinny zostać rozwiązane na zasadzie priorytetu przez państwa członkowskie i Komisję;

65.    uznaje prawo wszystkich środków przekazu do dostępu do organizowanych wydarzeń sportowych o znaczeniu powszechnym i do ich przekazywania, tak aby zagwarantowano prawo ogółu do otrzymywania takich wiadomości i informacji; uznaje prawo państw członkowskich do możliwości podjęcia środków mających na celu ochronę prawa do informacji i zapewnienie szerokiego dostępu widowni do telewizyjnej relacji wydarzeń krajowych lub zagranicznych o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, takich jak igrzyska olimpijskie, puchar świata i mistrzostwa Europy w piłce nożnej;

66.    ponownie wyraża swoje poparcie dla państw członkowskich, które sporządzają wykaz wydarzeń o kluczowym znaczeniu dla ogółu, które to zdarzenia powinny być dostępne dla telewizji niekodowanej zgodnie z art. 3a dyrektywy o usługach audiowizualnych, oraz potępia działania sądowe FIFA w tej sprawie;

67.    zaleca, aby państwa członkowskie oraz krajowe federacje i ligi sportowe wprowadziły zbiorową sprzedaż praw medialnych (jeżeli jeszcze tak się nie dzieje); uważa, że w interesie solidarności konieczna jest sprawiedliwa redystrybucja dochodu między klubami sportowymi, w tym najmniejszymi, w ramach i między ligami oraz między sportem zawodowym i amatorskim, tak aby zapobiec sytuacji, w której jedynie duże kluby korzystałyby z praw medialnych;

68.    z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja uznała łączną sprzedaż praw do transmisji za środek do osiągnięcia większej solidarności w dziedzinie sportu oraz że nalega na utworzenie i utrzymanie mechanizmów solidarności; wzywa do wprowadzenia takich mechanizmów te ligi, które ich nie przewidują oraz wzywa Komisję, aby zaakceptowała łączną sprzedaż praw do transmisji jako generalnie zgodną ze wspólnotowymi przepisami o konkurencji, ewentualnie ustanawiając zestaw wyjątków dla łącznej sprzedaży praw do transmisji w dziedzinie sportu, zapewniając w ten sposób pewność prawną zarówno dla organizatorów wydarzeń sportowych, jak i podmiotów inwestujących w transmisje;

69.    stwierdza, że sport musi zapewniać wzajemną zależność zawodników i potrzebę zagwarantowania niepewności co do wyników zawodów, co mogłoby uzasadniać wprowadzenie przez organizacje sportowe specyficznych zasad ramowych dotyczących rynków organizacji i sprzedaży wydarzeń sportowych; uważa jednak, że te szczególne cechy nie uzasadniają automatycznego zwolnienia dowolnej działalności gospodarczej związanej ze sportem z unijnych przepisów o konkurencji;

70.    zwraca się do Komisji i państw członkowskich o dalsze wzmacnianie praw własności intelektualnej w sektorze sportu oraz domaga się konkretnych działań chroniących prawa własności intelektualnej organizatorów wydarzeń sportowych do wyników i organizowanego przez nich wydarzenia jako całości;

71.    wzywa Komisję do zwrócenia uwagi na piractwo sportowe w jej strategii dotyczącej sektora dostarczającego treści on-line i zwalczania piractwa; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia praw sektora sportowego w kontekście Światowej Organizacji Praw Własności Intelektualnej (WIPO) i ich dialogu z krajami trzecimi;

72.    zauważa, że często występuje dysproporcja między podażą a popytem w przypadku biletów na ważne imprezy sportowe, co jest niekorzystne dla konsumentów; podkreśla, że interes konsumentów powinien być w pełni uwzględniany przy organizacji dystrybucji biletów i że należy zapewnić niedyskryminującą i sprawiedliwą sprzedaż biletów na wszystkich poziomach;

73.    wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby utworzyły europejską metodę statystycznego pomiaru wpływu sportu na gospodarkę, stanowiącą podstawę statystyk krajowych w zakresie sportu, co mogłoby doprowadzić do powstania europejskiego rachunku satelitarnego sportu;

74.    wzywa Komisję, aby w zakres swoich planów na najbliższą przyszłość włączyła oszacowanie bezpośredniego wkładu sportu w PKB, rozwój i zatrudnienie, a także jego pośredni wkład w agendę lizbońską poprzez edukację, rozwój regionalny i zwiększenie atrakcyjności UE;

75.    zaleca państwom członkowskim skuteczniejsze wykorzystywanie stwarzanych przez sport możliwości w dziedzinie tworzenia miejsc pracy, sprzyjania wzrostowi gospodarczemu i ożywienia szczególnie regionów znajdujących się w niekorzystnym położeniu oraz aby państwa członkowskie i Unia odpowiednio wspierały sport poprzez istniejące unijne programy finansowania, oraz podkreśla w tym kontekście ważną rolę, jaką sport może odgrywać w dziedzinie integracji społecznej; docenia rolę wpływów z transmisji w mediach i innych praw własności intelektualnej we wzroście wydatków na projekty lokalne i projekty rewitalizacji;

76.    wzywa państwa członkowskie, aby z pomocą Komisji zorganizowały między sobą i federacjami sportowymi wymianę najlepszych wzorców dotyczących organizacji wielkich wydarzeń sportowych w celu wsparcia trwałego rozwoju gospodarczego, konkurencji i zatrudnienia;

77.    proponuje stworzenie skutecznego mechanizmu na rzecz wspierania współpracy transgranicznej i międzyregionalnej w celu lepszego wykorzystania inwestycji w infrastrukturę dokonywanych w związku z organizacją wydarzeń sportowych; ponadto proponuje, aby zachęcano do promowania sportu w ramach europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej, jak przewiduje to rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej[9];

78.    popiera działania na rzecz wzmocnienia solidarności między sportem zawodowym a amatorskim, które przyczyniają się do wspierania małych klubów, propagowania sportu w szkołach i tworzenia odpowiedniej infrastruktury lokalnej; z zadowoleniem przyjmuje fakt uznania przez Komisję szczególnych wyzwań, jakie stoją przed sportem amatorskim i niedochodowym, a także sportem opartym na zasadzie wolontariatu, oraz domaga się, aby znalazło to odzwierciedlenie we wszystkich ekonomicznych aspektach przyszłej polityki dotyczącej sportu;

79.    wzywa Komisję, aby w celu utrwalenia źródeł finansowania sportu amatorskiego udzieliła pomocy w utrzymaniu obecnego systemu finansowania sportu amatorskiego ze środków publicznych przez wkład loterii państwowych i licencjonowanych zakładów bukmacherskich działających na rzecz interesu publicznego;

80.    z zainteresowaniem oczekuje na wyniki niezależnych badań dotyczących publicznego i prywatnego finansowania w państwach członkowskich sportu na poziomie najbliższym obywatelom i sportu dla wszystkich, a także wpływu obecnych zmian, jakie dokonują się w tej branży;

81.    wyraża zaniepokojenie związane z ewentualną liberalizacją rynku gier hazardowych i loterii; za właściwe uważa wykorzystywanie zysków pochodzących z takich loterii do celów użyteczności publicznej, w tym do ciągłego finansowania sportu zawodowego i amatorskiego; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia środków regulacyjnych, które zagwarantują, że sport będzie chroniony przed wszelkimi szkodliwymi naciskami związanymi z zakładami sportowymi; wzywa Komisję do przeprowadzenia analizy, jakie potencjalne skutki dla społeczeństwa i sportu mogłaby wywołać całkowita liberalizacja rynku zakładów i loterii oraz jakie rodzaje mechanizmów kontrolnych można by było zastosować na rzecz ochrony konsumentów;

82.    zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosku zapewniającego uczciwość sektora zakładów sportowych w Unii zapobiegającego nadużyciom i korupcji oraz respektującego prawa organizatorów wydarzeń sportowych; zwraca się do Komisji i państw członkowskich do przeanalizowania wraz z działaczami sportowymi i bukmacherami możliwości stworzenia wykonalnego, sprawiedliwego i trwałego systemu w celu uwolnienia wszystkich dyscyplin sportu w Europie od nielegalnych praktyk bukmacherskich i utrzymania publicznego zaufania w uczciwy charakter działalności sportowej;

83.    zwraca uwagę, że stosowane w państwach członkowskich dyskryminacyjne stawki podatkowe faworyzujące sportowców mogą prowadzić do zakłócenia konkurencji;

84.    wraz z Komisją podkreśla, że nadal należy stwarzać możliwość zmniejszenia podatku VAT dla działalności sportowej z uwagi na istotną rolę społeczną, jaką spełnia ta działalność, oraz jej ścisły związek ze wspólnotą lokalną;

85.    zachęca organizacje sportowe do ponownego inwestowania części dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży praw medialnych i przedsięwzięć rynkowych związanych z daną dyscypliną sportową oraz do przekazywania tych inwestycji bezpośrednio na finansowanie oraz wspieranie wolontariackich i niedochodowych sektorów tej dyscypliny;

86.    jest zdania, że ważne jest uznanie szczególnego charakteru organizacji sportowych nienastawionych na zysk i utrzymuje, że w ramach prawa wspólnotowego należy uwzględnić różnicę istniejącą między organizacjami wolontariackimi, organizacjami nienastawionymi na zysk i przedsiębiorstwami, dla których zysk jest celem; wzywa państwa członkowskie, aby we współpracy z Komisją określiły podstawowe problemy związków sportowych o charakterze niezarobkowym oraz zasadniczy charakter świadczonych przez nie usług;

Kwestie związane z zatrudnieniem sportowców

87.    uznaje za niepożądane, że sportowcy zawodowi posiadają mniej praw niż inni pracownicy kontraktowi, i z tego względu uważa za istotne przyznanie tym sportowcom szeroko rozumianych i przejrzystych praw, takich jak prawa innych pracowników, w tym prawa do zawierania lub odmowy zawarcia układów zbiorowych oraz członkostwa w związkach zawodowych;

88.    potwierdza, że prawodawstwo UE w zakresie walki z dyskryminacją jest podstawowym prawem stosowanym w odniesieniu do sportu w Europie, oraz wzywa Komisję do zagwarantowania, że wszelkie odstępstwa związane ze specyficznym charakterem sportu będą zarówno zgodne z prawem, jak i ograniczone pod względem zakresu obowiązywania; jest zdania, że istnieją pewne sytuacje, wobec specyficznej charakterystyki sportu, kiedy ograniczone i proporcjonalne restrykcje swobodnego przepływu mogą być pożądane, pożyteczne i niezbędne w celu wspierania sportu w państwach członkowskich,

89.    wzywa państwa członkowskie do czuwania nad przystosowaniem ustawodawstw krajowych w sposób gwarantujący przestrzeganie prawa wspólnotowego we wszystkich przepisach dotyczących transferów w kontekście europejskim, z należytym uwzględnieniem specyfiki sportu i innych podstawowych zasad, takich jak przestrzeganie umów i stabilność zawodów sportowych;

90.    wzywa państwa członkowskie i stowarzyszenia sportowe, aby nie wprowadzały nowych zasad prowadzących do bezpośredniej dyskryminacji ze względu na narodowość (takich jak 6 + 5); opowiada się za dialogiem politycznym między państwami członkowskimi jako środkiem zwalczania dyskryminacji w sporcie w drodze zaleceń, ustrukturyzowanego dialogu z podmiotami zaangażowanymi w sport oraz – w razie potrzeby – procedur w sprawie naruszeń;

91.    wzywa państwa członkowskie oraz odpowiednie organy regulacyjne do zbadania zarzutów korupcji i wykorzystywania podczas naboru i zatrudniania sportowców, szczególnie małoletnich sportowców spoza Unii;

92.    wyraża dezaprobatę wobec nielegalnych działań niektórych agentów reprezentujących sportowców zawodowych, które to działania posuwają się do korupcji, prania pieniędzy i wykorzystywania zawodników i sportowców małoletnich, i wyraża opinię, że działania takie szkodzą sportowi jako takiemu; wyraża przekonanie, że obecne realia ekonomiczne odnoszące się do agentów zawodników wymagają od organów zarządzających sportem na wszystkich szczeblach, w porozumieniu z Komisją, poprawy zasad, na jakich funkcjonują agenci zawodników; w związku z tym wzywa Komisję do wspierania wysiłków organów zarządzających sportem do wprowadzania regulacji dotyczących agentów zawodników, w razie konieczności poprzez przedstawienie wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie agentów zawodników; popiera partnerstwo publiczno-prywatne między organami reprezentującymi interesy sportu a władzami odpowiedzialnymi za zwalczanie korupcji, które przyczyni się do opracowania skutecznych strategii zapobiegania i karania umożliwiających stawienie jej czoła;

93.    zauważa, że uznawalność kwalifikacji zawodowych agentów zawodników obejmuje dyrektywa 2005/36/WE[10], w przypadku, gdy zawód ten podlega zasadom krajowym;

94.    nalega na fakt, że prawo imigracyjne musi zawsze być przestrzegane w odniesieniu do naboru młodych talentów z zagranicy i wzywa Komisję do zajęcia się problemem handlu dziećmi w kontekście ramowej decyzji Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi lub w kontekście wykonania dyrektywy Rady 94/33/WE z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych;

95.    wzywa państwa członkowskie i związki sportowe do współpracy nad ochroną zdrowia umysłowego i fizycznego młodych ludzi poprzez informację dotyczącą obowiązującego prawa, ubezpieczenia zdrowotne dla sportowców, ustanowienie minimalnych standardów i wymianę najlepszych wzorców;

96.    wzywa organy zarządzające sportem i kluby do zaangażowania się w zwalczanie handlu ludźmi poprzez:

-            podpisanie się pod europejską kartą na rzecz solidarności w sporcie, która zobowiązuje sygnatariuszy do przestrzegania dobrych wzorców przy wyszukiwaniu, zatrudnianiu i przyjmowaniu młodych sportowców z zagranicy;

-            utworzenie funduszu solidarności w celu finansowania programów prewencyjnych w krajach najbardziej dotkniętych handlem ludźmi;

-            dokonanie przeglądu art. 19 rozporządzenia FIFA w sprawie statusu i transferu zawodników w odniesieniu do ochrony osób niepełnoletnich;

97.    z zadowoleniem przyjmuje zachętę do ustanowienia europejskich komisji ds. dialogu społecznego w branży sportowej; popiera starania podejmowane przez pracodawców i pracowników w tej dziedzinie oraz wzywa Komisję, aby nadal prowadziła otwarty dialog w tej sprawie ze wszystkimi organizacjami sportowymi;

98.    podkreśla znaczenie dialogu społecznego promowanego przez Komisję jako wartościowej platformy służącej wspieraniu konsultacji społecznych i trwałych relacji między pracodawcą i przedstawicielami pracowników i zapewnieniu pewności prawnej i przestrzegania umów w sporcie; w tym zakresie przyjmuje z zadowoleniem fakt, że EPFL i FIFpro, wzajemnie uznając się za partnerów społecznych, wspólnie wystąpiły do Komisji Europejskiej o oficjalne powołanie unijnej komisji dialogu społecznego w sektorze zawodowej piłki nożnej, z udziałem klubów UEFA jako równorzędnych partnerów;

99.    uważa, że agenci zawodników powinni uczestniczyć we wzmocnionym dialogu społecznym w dziedzinie sportu, który w połączeniu z lepszymi uregulowaniami i europejskim systemem udzielania licencji dla agentów zapobiegałby również przypadkom nierzetelnych działań ze strony agentów;

Finansowanie sportu w UE

100.  składa wniosek o stworzenie w budżecie na rok 2009 specjalnej pozycji budżetowej na działania przygotowawcze w dziedzinie sportu; zważywszy, że art. 149 traktatu lizbońskiego przewiduje środki wspierające w dziedzinie sportu oraz skoro specjalny, wspólnotowy program finansowania prawdopodobnie nie zostanie uruchomiony przed 2011 r. – przy założeniu, że traktat lizboński zostanie ratyfikowany przez 27 państw członkowskich – uznaje konieczność przygotowania programu za pomocą działań przygotowawczych począwszy od 2009 r.;

101.  zwraca się o rozpoczęcie procesu wdrażania wielokierunkowych działań, o których mowa w planie działań „Pierre de Coubertin”;

102.  z zadowoleniem przyjmuje pomysł programu polityki sportowej UE oparty na postanowieniach przewidzianych w traktacie lizbońskim oraz oczekuje na wniosek Komisji;

103.  wzywa Komisję do zainicjowania działań przygotowawczych w dziedzinie integracji społecznej i sportu, skupiając się na projektach o wyraźnej europejskiej wartości dodanej, oraz wzywa Komisję do wspierania projektów wspierających ten cel, takich jak inicjatywa sportów zunifikowanych w ramach olimpiad specjalnych; wzywa Komisję do poświęcenia części wszelkich przyszłych akcji przygotowawczych w zakresie sportu zagadnieniu ochrony niepełnoletnich;

104.  zachęca Komisję i państwa członkowskie do wzięcia pod uwagę możliwości utworzenia programów wsparcia dla studentów o specjalnych zdolnościach fizycznych;

105.  zwraca się do Komisji i do państw członkowskich, aby w ramach strategii trwałego rozwoju przewidziały finansowanie infrastruktury i projektów związanych ze sportem z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz umożliwiły dostęp do nowych instrumentów finansowania w tym JEREMIE i JESSICA);

106.  nalega na Komisję, aby należycie włączała sport do istniejących dziedzin polityki UE i programów finansowych UE oraz aby składała sprawozdanie w sprawie postępów w tym procesie kilka razy na rok;

0

0 0

107.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich, a także europejskim, międzynarodowym i krajowym federacjom sportowym, jak również krajowym ligom i organizatorom rozgrywek.

• [1]  Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
• [2]  Dz.U. L 303 z 02.12.00, s. 16.
• [3]  Dz.U. C 200 z 30.6.1997, s. 252.
• [4]  Dz.U. C 68 E z 18.3.2004, s. 605.
• [5]  P6_TA(2007)0100.
• [6]  P6_TA(2007)0503.
• [7]  Dz.U. C 33 E z 9.2.2006, s. 590.
• [8]  Dz.U. C 291E z 30.11.2006, s.143.
• [9]  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 19.
• [10]  Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22.

UZASADNIENIE

A.     Społeczna rola sportu

Sport jest dobrem i istotnym zjawiskiem społecznym. Dla bardzo wielu osób, bez względu na to, czy biorą one czynny udział w wydarzeniach sportowych czy tylko śledzą ich przebieg, sport jest jedną z najważniejszych form wypoczynku.

Dobrodziejstwa sportu, czyli wprowadzenie do praktyki wartości takich, jak odpowiedzialność, solidarność, tolerancja, fair-play, duch współpracy i jednocześnie szacunek dla innych, można bezpośrednio przenieść do życia codziennego. Sport zachęca do aktywnego uczestnictwa obywateli Unii Europejskiej w życiu społecznym i przyczynia się do propagowania aktywnej postawy obywatelskiej.

Sport zachęca do aktywnego uczestnictwa obywateli Unii Europejskiej w życiu społecznym i przyczynia się do propagowania aktywnej postawy obywatelskiej. Ogólniej, brak ruchu ma negatywny wpływ na zdrowie obywateli europejskich, ponieważ może powodować nadwagę, otyłość i choroby chroniczne, takie jak choroby układu krążenia i cukrzyca. Ponadto brak ruchu zwiększa wydatki związane z ochroną zdrowia w państwach członkowskich.

Ponieważ dorobek wspólnotowy należy stosować i stosuje się obecnie do sportu, statuty wszystkich federacji muszą być zgodne z prawem wspólnotowym. Europejska polityka ma zatem istotny i coraz większy wpływ na liczne dyscypliny sportowe. Komisja została poproszona o zaproponowanie nowych środków w zakresie sportu, w związku z czym nowy traktat zmieniający będzie musiał stworzyć niezbędne warunki umożliwiające Komisji właściwe wywiązanie się z zadania. Wszelkie zaproponowane przez Komisję działania będą rzecz jasna musiały powstawać w oparciu o dialog społeczny ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.

Obecnie konkretne propozycje dotyczące działań, które należy podjąć na szczeblu wspólnotowym, są zbierane w ramach planu „Pierre de Coubertin” od nazwiska francuskiego barona, który doprowadził do odrodzenia się igrzysk olimpijskich, fair-play, pokoju i pojednania. Powtarzając za Pierrem de Coubertinem „Sport jest częścią dziedzictwa każdego człowieka i nic nigdy go nie zastąpi”. Plan działania składa się z 53 konkretnych działań, które zostaną wdrożone lub będą wspierane przez Komisję.

Uczestnictwo obywateli europejskich w sporcie

Wszystkim obywatelom Unii Europejskiej należy zapewnić dostęp do sportu, bez względu na płeć, rasę, wiek, niepełnosprawność, wyznanie, przekonania, orientację seksualną, sytuację społeczną czy ekonomiczną.

Do aktywnego obywatelstwa zachęca sport amatorski skupiający się wokół klubów sportowych nienastawionych na zysk. Chociaż sport amatorski rozwija się głównie w szkołach i na uniwersytetach, jego rozpowszechnianie zależy również od niektórych klubów sportowych. Z tego względu sport ma również znaczenie pedagogiczne. To również przyczyna, dla której państwa członkowskie są zobowiązane do przyznawania funduszy instytutom uniwersyteckim specjalizującym się w sporcie, aby umożliwić rozwój specjalistycznych programów w ramach badań w tej dziedzinie, oraz postęp nauki związanej ze sportem.

Z drugiej strony państwo nie powinno sponsorować sportu zawodowego, lecz ustalać jego reguły oraz czuwać nad ich prawidłowym wdrażaniem i przestrzeganiem. Państwo powinno również oferować zachęty finansowe oraz stworzyć konieczne warunki pozwalające „przemysłowi związanemu z organizacja imprez sportowych” na pełen rozwój, lecz zawsze w ramach gospodarki wolnorynkowej.

Dodatkowo należy zwrócić szczególną uwagę na zawodowych sportowców, którzy nie mają łatwego życia a ich kariera jest dosyć krótka. Należy pamiętać o wyczerpujących treningach sportowców oraz o napiętych programach zawodów, które często mają negatywny wpływ na ich zdrowie.

Przemoc w sporcie i przypadki dopingu

Państwa członkowskie są odpowiedzialne za zapobieganie przemocy, rasizmowi, ksenofobii okazywanych podczas wydarzeń sportowych oraz za zwalczanie tych zjawisk. Istotnym krokiem w realizacji tego celu byłaby wymiana między służbami policyjnymi i władzami sportowymi dobrych praktyk i przydatnych informacji na temat kibiców stwarzających zagrożenie.

Ostra rywalizacja wymagająca od zawodników maksymalnego wysiłku i dyscypliny wiąże się ze zjawiskiem dopingu, który podważa zasadę uczciwego i otwartego współzawodnictwa. Na szczeblu europejskim walka z dopingiem musi uwzględnić zarówno wymiar ścigania jak i wymiar zdrowotny i zapobiegawczy. W tym obszarze walki z dopingiem należy poprzeć zalecenie Komisji, zgodnie z którym handel niedozwolonymi środkami dopingującymi powinien być traktowany we wszystkich krajach UE w ten sam sposób, co handel niedozwolonymi narkotykami. Z drugiej strony państwa członkowskie musza zagwarantować lepsze informowanie i instruowanie młodych sportowców o środkach dopingujących, mogących je zawierać przepisanych lekach oraz o ich skutkach dla zdrowia.

Na koniec należy zwrócić szczególną uwagę na rolę kobiet w sporcie. Kwestia równości płci powinna zostać włączona do wszystkich dziedzin związanych ze sportem; skupić się należy przede wszystkim na zapewnieniu dostępu do sportu imigrantkom i kobietom należącym do mniejszości etnicznych, zapewnieniu dostępu kobiet do stanowisk decydenckich w sporcie oraz na przedstawianiu kobiet w sporcie w środkach masowego przekazu. Z drugiej strony kobiety odgrywają kluczową rolę w dostępie osób niepełnosprawnych do wszystkich dyscyplin sportu. Państwa członkowskie mają obowiązek ochrony słabszych grup społeczeństwa, takich jak osoby niepełnosprawne, oraz ułatwiania im dostępu do sportu poprzez tworzenie odpowiedniej infrastruktury.

B.       Gospodarczy wymiar sportu

Sport jest szybko rozwijającym się sektorem, który może przyczynić się do realizacji celów lizbońskich w zakresie wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy. Badanie przedstawione podczas prezydencji austriackiej w 2006 r. sugeruje, że sport wytworzył w 2004 r. wartość dodaną wysokości 407 miliardów euro, czyli 3,7 % PKB Unii i miejsca pracy dla 15 milionów osób, czyli dla 5,4 % siły roboczej.

Jednocześnie brak jasnej definicji sportu w 27 państwach członkowskich spowodował luki również na planie finansowym. Państwa członkowskie nie ustaliły na przykład, czy sport jest usługą użyteczności publicznej, czy też nie, co pozwoliłoby na uzasadnienie pewnych korzyści materialnych (np. zwolnień podatkowych).

W rezultacie opracowanie europejskiej metody statystycznego pomiaru wpływu sportu na gospodarkę, mającej być podstawą statystyk krajowych w zakresie sportu, mogłoby doprowadzić w perspektywie długoterminowej do powstania europejskiego rachunku satelitarnego sportu. Taka metoda pomogłaby określić sektory, które odnoszą korzyści finansowe ze sportu, takie jak turystyka, budownictwo i zatrudnienie.

Jeśli chodzi o finansowanie organizacji sportowych, dysponują one wieloma źródłami dochodów, w skład których wchodzą składki członków i sprzedaż biletów, reklama i sponsorowanie, prawa audiowizualne, rozdział dochodów w obrębie federacji sportowych, sprzedaż produktów pochodnych, pomoc publiczna, itp., Gry hazardowe również przynoszą olbrzymie zyski, w szczególności jeśli chodzi o sport amatorski. W celu zagwarantowania, że sport i kultura będą dofinansowywane ważne jest, aby utrzymać monopol państwa w tych dziedzinach.

Inne wyzwanie gospodarcze, które mamy za zadanie zbadać, dotyczy organizacji sportowych nienastawionych na zyski oraz podstawowych cech charakteryzujących usługi świadczone przez te organizacje. Komisja rzeczywiście zobowiązała się określić we współpracy z państwami członkowskimi podstawowe problemy wspomnianych organizacji, ponieważ sport jest coraz częściej uprawiany indywidualnie, a rzadziej w ramach zorganizowanych struktur, co powoduje zmniejszenie liczby ochotników w amatorskich klubach sportowych.

C.       Organizacja sportu

W debacie politycznej na temat sportu w Europie często przywiązuje się dużą wagę do tak zwanego „europejskiego modelu sportu”. Sytuacja gospodarcza i społeczna w większości państw członkowskich (zwiększająca się komercjalizacja, trudności z finansowaniem ze środków publicznych, zwiększająca się liczba uczestników oraz zastój w rozwoju wolontariatu) spowodowała powstanie nowych wyzwań dla organizacji sportu w Europie.

Specyfikę sportu europejskiego można rozpatrywać z dwóch punktów widzenia: (a) specyfika dyscyplin sportowych oraz rządzących nimi zasad oraz (b) specyfika struktury sportu (autonomia i różnorodność organizacji sportowych, organizacja sportu na szczeblu krajowym, zasada jednej federacji na daną dyscyplinę sportu, itp.).

Organizacja sportu i zawodów na szczeblu krajowym jest częścią historycznego i kulturowego europejskiego pojmowania sportu i odpowiada oczekiwaniom obywateli Europy. W szczególności reprezentacje narodowe odgrywają ważną rolę nie tylko w kontekście tożsamości, ale również w kontekście zapewnienia solidarności z dyscyplinami sportu uprawianymi na poziomie podstawowym.

Ze względu na sam charakter zorganizowanych dyscyplin sportu, struktury sportu europejskiego są, ogólnie rzecz biorąc, mniej rozwinięte niż struktury sportowe na poziomie krajowym i międzynarodowym a sport europejski jest zorganizowany zgodnie ze strukturami kontynentalnymi, nie zaś na szczeblu UE 27.

Ponadto Unia Europejska uznaje autonomię organizacji sportowych oraz struktur reprezentacyjnych (takich jak ligi sportowe). Niemniej potrzebne są minimalne regulacje na szczeblu europejskim, jeśli zależy nam na tym, by te organizacje były lepiej i skuteczniej skoordynowane.

Komisja potwierdziła swą aprobatę dla ograniczonych i proporcjonalnych restrykcji odnoszących się do zasady swobodnego przemieszczania się, w szczególności jeśli chodzi o: a) prawo selekcji sportowców krajowych do zawodów, w których uczestniczą drużyny narodowe, (b) potrzebę ograniczenia liczby uczestników zawodów pochodzących z krajów trzecich, (c) określenie ostatecznych terminów transferów zawodników w sportach drużynowych.

Agenci sportowców

Rozwój prawdziwego europejskiego rynku zawodników i sportowców oraz wzrost poziomu płac w niektórych dyscyplinach sportu spowodowały zwiększoną działalność agentów zawodników, których zadaniem jest również negocjowanie i podpisywanie kontraktów.

Tymczasem silne umiędzynarodowienie sportu spowodowało, że korupcja w tym sektorze uzyskała wymiar ponadgraniczny, a problemy związane z korupcją o zasięgu europejskim muszą być rozwiązywane na szczeblu wspólnotowym. Ponieważ dobre strony sportu znacznie przewyższają związane z nim minusy, wszyscy powinniśmy stawić czoła korupcji i uwydatnić wartość dodaną sportu.

Media

Prawa do retransmisji stały się dla sportu zawodowego w Europie głównym źródłem dochodów, a także stanowią dla licznych operatorów mediów główne źródło przekazywanych treści.

Parlament zaleca państwom członkowskim uzgodnienie między sobą jednolitego działania w zakresie zbywania praw medialnych w celu uniknięcia sytuacji, w której jedynie duże kluby wyciągają z tego korzyści, i uznaje znaczenie sprawiedliwego podziału zysków między klubami, również najmniejszymi, a także między sportem zawodowym i amatorskim. Ponadto łączna sprzedaż może być ważna ze względu na podział zysków i w ten sposób może się stać narzędziem dla osiągnięcia solidarności w sporcie.

OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej (27.3.2008)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie Białej księgi Komisji na temat sportu
(2007/2261(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Eoin Ryan

WSKAZÓWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  zgadza się z wnioskami Komisji, a zwłaszcza ze stwierdzeniem, że sport jest wciąż zyskującym na znaczeniu sektorem, który może przyczynić się do realizacji celów lizbońskich przyspieszenia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, a jego wpływ na makroekonomię jest niedoceniany; podkreśla znaczący wpływ sportu na inne rodzaje działalności gospodarczo-społecznej;

2.  popiera propozycje Komisji dotyczące gospodarczego wymiaru sportu; w związku z tym wskazuje także na duże znaczenie socjalne i społeczne sportu; zwraca uwagę, że możliwe jest połączenie sukcesu komercyjnego i sportowego ducha, oraz że przynoszą one obopólne korzyści; dostrzega związek między wartością ekonomiczną sportu a udzielaniem licencji i ochroną praw własności intelektualnej;

3.  ponadto domaga się odpowiedniej oceny roli sportu w oparciu o jego fundamentalne znaczenie dla zdrowia, wychowania, edukacji, integracji społecznej i kultury w społeczeństwie europejskim; w związku z tym zwraca uwagę zwłaszcza na zaangażowanie wolontariackie w tej dziedzinie oraz na jego wybitny wkład w zapewnienie spójności gospodarczo-społecznej;

4.  podkreśla gwałtownie zmieniający się charakter europejskiej ekonomii sportu, która w coraz większym stopniu opiera się na inwestycjach w innowacyjne treści sportowe oraz na ich rozwoju poprzez technologie cyfrowe; uznaje potrzebę zapobiegania podważaniu praw własności intelektualnej oraz dobrą wolę ograniczenia piractwa i zmniejszenia zakresu nielegalnej działalności w Internecie;

5.  uznaje i respektuje orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dotyczące stosowania wspólnotowych przepisów z zakresu konkurencji i swobody przepływu do gospodarczego wymiaru sportu; podkreśla, że umowy handlowe dotyczące własności intelektualnej związanej ze sportem (również te obejmujące sprzedaż praw do transmisji danej dyscypliny sportowej w telewizji i w nowych środkach przekazu) powinny być zawsze w pełni zgodne ze wspólnotowym prawem konkurencji oraz negocjowane i zawierane w sposób przejrzysty; z zastrzeżeniem powyższego uważa jednak, że transmisje sportowe powinny być dostępne dla możliwie szerokiego kręgu odbiorców za pośrednictwem jak najszerszej gamy mediów i platform, np. za pośrednictwem ogólnodostępnych kanałów, zgodnie z art. 3j dyrektywy 89/552/EWG (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych)[1];

6.  uważa, że ze względu na złożoność procesu oddzielenia aspektów prawa konkurencji od aspektów czysto sportowych określone sytuacje należy rozpatrywać w sposób indywidualny; w związku z tym sprzeciwia się jakimkolwiek działaniom prowadzącym do ustanowienia zbiorowego wyłączenia sportu ze wspólnotowych przepisów w zakresie konkurencji, a ponadto wzywa Komisję, aby uznała, że wspólnotowe prawo konkurencji ma zastosowanie jedynie do działalności gospodarczej organizacji sportowych;

7.  wzywa Komisję do zapewnienia większych środków na projekty związane ze sportem w ramach istniejących programów, a także do wprowadzenia nowych instrumentów finansowania przeznaczonych na realizację zagadnień związanych ze sportem;

8.  zachęca organizacje sportowe do ponownego inwestowania części dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży praw medialnych i przedsięwzięć rynkowych związanych z daną dyscypliną sportową oraz do przekazywania tych inwestycji bezpośrednio na finansowanie oraz wspieranie wolontariackich i niedochodowych sektorów tej dyscypliny;

9.  z zadowoleniem przyjmuje fakt uznania przez Komisję szczególnych wyzwań, jakie stoją przed sportem amatorskim i niedochodowym, a także sportem opartym na zasadzie wolontariatu, oraz domaga się, aby znalazło to odzwierciedlenie we wszystkich ekonomicznych aspektach przyszłej polityki dotyczącej sportu;

10. odnotowuje, że Komisja rozumie znaczenie pomocy publicznej dla sportu na poziomie najbliższym obywatelom oraz sportu dla wszystkich i w związku z tym wzywa Komisję, aby określiła jasne wytyczne w zakresie stosowania wspólnotowego prawa konkurencji i przepisów dotyczących rynku wewnętrznego (np. zasad udzielania pomocy przez państwo), uwzględniające specyfikę sportu, zaznaczając, jaki rodzaj finansowania publicznego można wspierać, aby spełniać społeczną, kulturową i wychowawczą misję sportu, a także wzywa Komisję, aby dokonała analizy bieżących europejskich programów wsparcia pod kątem możliwości wspierania sportu; ponadto stwierdza, że ochrona i wspieranie sportu mają w niektórych państwach członkowskich rangę konstytucyjną, z czego wynika wymóg zagwarantowania funkcjonowania sportu;

11. zwraca uwagę, że związek między sportem a zdrowiem stanowi istotną kwestię, dlatego coraz częstszą praktyką jest współpraca organizacji sportowych lub klubów z kasami chorych i lekarzami, co w rezultacie oznacza ogromne korzyści dla opieki zdrowotnej i równocześnie prowadzi do zmniejszenia kosztów;

12. zwraca uwagę, że instytucje UE nie mają prawnego obowiązku uznawania specyfiki sportu podczas stosowania przepisów Traktatu, a w rezultacie samo pojęcie specyfiki pozostaje uzależnione od zmieniających się decyzji sądów;

13. wzywa Komisję, aby w celu zapewnienia finansowania sportu amatorskiego zaakceptowała obecny system finansowania sportu amatorskiego ze środków publicznych poprzez wkład loterii państwowych i innych organizacji, które posiadają krajowe licencje na prowadzenie gier hazardowych dla dobra publicznego;

14. z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji utrzymania istniejących możliwości obniżenia podatku VAT oraz wzywa Komisję, aby nakłaniała państwa członkowskie do wprowadzania dalszych zachęt finansowych dla sportu;

15. zwraca uwagę, że stosowane w państwach członkowskich dyskryminacyjne stawki podatkowe faworyzujące sportowców mogą prowadzić do zakłócenia konkurencji;

16. zwraca uwagę, że ostatnie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zwłaszcza wyrok w sprawie Meca-Medina[2], istotnie podważyły status przepisów dotyczących sportu, których celem jest zapewnienie uczciwej i otwartej konkurencji;

17. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o rozważenie, w jaki sposób artykuł 149 traktatu WE, zmieniony traktatem z Lizbony, mógłby przyczynić się do bardziej wyraźnego i spójnego uznawania specyfiki sportu, co uzyskałoby poparcie Trybunału Sprawiedliwości;

18. uważa, że aktywność fizyczna w szkołach ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju psychologicznego i fizycznego najmłodszych dzieci, a także podkreśla, że jej finansowanie ma ogromne znaczenie oraz stanowi główny instrument opieki zdrowotnej dla dzieci i młodzieży;

19. sprzeciwia się zamysłom utworzenia unijnej agencji sportowej, ponieważ nie należy zmniejszać odpowiedzialności ogromnej liczby najróżniejszych form organizacji dyscyplin sportowych na szczeblu UE;

20. popiera system licencji dla klubów wprowadzony do piłki nożnej w 2004 r., który sprzyja równowadze konkurencyjnej i zapewnia klubom stabilność finansową; wzywa do dalszego rozwoju takich systemów oraz do ich wprowadzania w innych dyscyplinach sportu w celu wspierania najlepszych praktyk oraz dobrego zarządzania w sporcie zgodnie z prawem UE;

21. ponawia swój wcześniejszy apel (dotyczący piłki nożnej) do Komisji, aby podjęła działania dotyczące zakładów sportowych; w szczególności zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby wraz z bukmacherami sportowymi zbadały możliwości stworzenia funkcjonalnych, sprawiedliwych i zrównoważonych ram w celu zagwarantowania, że wszystkie dyscypliny sportu w Europie pozostaną nieskażone nielegalną działalnością bukmacherską oraz będą w dalszym ciągu cieszyć się zaufaniem europejskiej publiczności sportowej; zwraca uwagę, że państwowe monopole na gry hazardowe mogą stanowić naruszenie prawa wspólnotowego, i wzywa Komisję, aby utworzyła europejski rynek wewnętrzny w dziedzinie internetowych zakładów sportowych oraz zaproponowała odpowiednie środki w tym zakresie;

22. jest zdania, że wspieranie sportu jest możliwe również bez państwowych monopoli na gry hazardowe;

23. wyraża zaniepokojenie coraz większą liczbą skierowanych do młodzieży reklam, w których sport występuje w połączeniu z alkoholem, oraz zaleca – mimo swobody organizacji sportowych przy wyborze reklamodawców i sponsorów ze wszystkich branż przemysłu – przywiązywanie szczególnej uwagi do reklam sportowych adresowanych do młodzieży.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	26.3.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	39 0 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Mariela Velichkova Baeva, Zsolt László Becsey, Pervenche Berès, Slavi Binev, Sebastian Valentin Bodu, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Manuel António dos Santos, Jonathan Evans, Elisa Ferreira, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Robert Goebbels, Donata Gottardi, Benoît Hamon, Gunnar Hökmark, Karsten Friedrich Hoppenstedt, Sophia in ‘t Veld, Othmar Karas, Wolf Klinz, Christoph Konrad, Guntars Krasts, Astrid Lulling, Gay Mitchell, John Purvis, Alexander Radwan, Eoin Ryan, Olle Schmidt, Peter Skinner, Ieke van den Burg, Cornelis Visser
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Valdis Dombrovskis, Harald Ettl, Vladimír Maňka, Thomas Mann, Janusz Onyszkiewicz, Bilyana Ilieva Raeva, Andreas Schwab, Donato Tommaso Veraldi, Kristian Vigenin

• [1]  Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23.
• [2]  Sprawa C-519/04 P, Meca-Medina i Majcen przeciwko Komisji, [2006] zbiór orzeczeń I-6991.

OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (29.2.2008)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie białej księgi na temat sportu
(2007/2261(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Emine Bozkurt

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

-     uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne[1], która zabrania wszelkich form dyskryminacji rasowej w dziedzinie zatrudnienia, edukacji, ubezpieczeń społecznych, opieki zdrowotnej i dostępu do towarów i usług,

-     uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy[2],

-     uwzględniając oświadczenie z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie zwalczania rasizmu w piłce nożnej[3],

Α.  mając na uwadze fakt, iż sport odgrywa istotną rolę w integracji społecznej, równości szans, dialogu międzykulturowym i propagowaniu wolontariatu i powinien być wolny od dyskryminacji oraz wszelkich form rasizmu, przemocy, ksenofobii i nietolerancji,

B.   mając na uwadze, że niepełnosprawni sportowcy nie mogą być dyskryminowani w sferze uprawnień socjalnych względem swych pełnosprawnych kolegów w systemach prawnych państw członkowskich;

1.   w tym kontekście wzywa Komisję do przestrzegania zasady pomocniczości;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednie poszanowanie specyfiki sportu oraz o zapewnienie większej pewności w zakresie prawa poprzez stworzenie jasnych wytycznych dotyczących stosowania przepisów WE w sporcie w Unii Europejskiej przy zaangażowaniu wszystkich odnośnych zainteresowanych stron i w ramach wspólnego międzyinstytucjonalnego dialogu; w tym kontekście wzywa Komisję do przestrzegania zasady pomocniczości;

3.   w związku z tym zwraca się do Komisji z prośbą o zlecenie badania dotyczącego zakresu przepisów wspólnotowych, w tym przepisów w zakresie prawa pracy i zabezpieczenia społecznego, mających zastosowanie w odniesieniu do sportu w Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem transferów zawodników;

4.   zaleca, by zapobieganie dopingowi i jego zwalczanie stanowiły przedmiot szczególnego zainteresowania państw członkowskich; wzywa do przyjęcia polityki, której celem jest przeciwdziałanie dopingowi i jego zwalczanie na poziomie międzynarodowym, i podkreśla konieczność eliminowania nieprawidłowości poprzez kontrole, badania, testy, długofalowy nadzór niezależnych lekarzy w połączeniu z zapobieganiem i kształceniem;

5.   wyraża aprobatę dla faktu, że prawodawstwo UE w zakresie walki z dyskryminacją, zakazujące wszelkich form dyskryminacji, jest podstawowym prawem stosowanym w odniesieniu do sportu zawodowego i amatorskiego w Unii Europejskie, oraz wzywa wszystkie państwa członkowskie i Komisję do skutecznego dokonania transpozycji i wdrożenia dyrektyw 2000/78/WE i 2000/43/WE; stwierdza, że sport odgrywa rolę społeczną i może być uznany za pożyteczny środek służący zarówno promowaniu spójności, integracji społecznej i zrozumienia kulturowego pomiędzy ludźmi różnej płci, rasy i wiary, jak również zwalczaniu dyskryminacji, braku tolerancji, rasizmu i przemocy;

6.   wzywa Komisję do niezwłocznego podjęcia dialogu z organizacjami sportowymi w celu zawarcia realnego porozumienia w sprawie poprawy szkolenia młodych sportowców i angażowania zawodników wyszkolonych na poziomie lokalnym;

7.   wzywa Komisję do zagwarantowania, iż wszelkie odstępstwa związane ze specyficznym charakterem sportu będą miały ograniczone zastosowanie i pozostaną zgodne z prawem;

8.   zwraca się do Komisji o zapewnienie swobodnego przepływu nie tylko sportowców zawodowych, ale również trenerów oraz personelu wspierającego, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i prawodawstwem wspólnotowym, uznając jednocześnie chęć znalezienia złotego środka pomiędzy zasadą swobodnego przepływu a potrzebami krajowych reprezentacji sportowych w zakresie zawodników wyszkolonych na poziomie lokalnym; w tym kontekście zwraca się do Komisji o inwestowanie nie tylko w kwalifikacje sportowe, lecz również zawodowe sportowców oraz o dalsze wspieranie wzajemnego uznawania kwalifikacji w obrębie Unii Europejskiej uzyskanych w ramach aktywności sportowej na podstawie wspólnych poziomów odniesienia określonych w europejskich ramach kwalifikacji, poprzez wprowadzenie europejskiego systemu certyfikacji agentów sportowych, umożliwiając tym samym poddanie ich kontroli, co przyczyni się do ich długotrwałej obecności na rynku pracy, a także do spójności społecznej w Europie; podkreśla konieczność zapewnienia szkoleń dostępnych dla wszystkich sportowców w celu zagwarantowania ich powrotu na rynek pracy po zakończeniu kariery sportowej;

9.   uznaje, że sport jest dziedziną, która przyczynia się do tworzenia miejsc pracy, wzrostu i ożywienia gospodarczego, zwłaszcza w regionach o niekorzystnych warunkach, i że jest on powiązany z innymi sektorami, takimi jak kształcenie, medycyna, media oraz produkcja i wprowadzanie do obrotu specjalistycznego sprzętu i produktów;

10. dostrzega wymiar społeczny i edukacyjny sportu i wzywa państwa członkowskie do przyjęcia wszelkich środków koniecznych do zagwarantowania, że sportowcy, którzy po zakończeniu kariery sportowej będą chcieli kontynuować kształcenie i szkolenie zawodowe w celu przekazania swojego doświadczenia i wiedzy młodym sportowcom, otrzymają taką możliwość;

11.  uznaje kluby sportowe oraz stadiony za miejsce pracy zawodowych sportowców; wzywa kluby sportowe do intensywniejszego szkolenia, wspierania i angażowania własnych młodych sportowców; wzywa organizacje zawodowe i kluby działające w dziedzinie sportu do lansowania kampanii zwalczania wszelkich form dyskryminacji, rasizmu i ksenofobii występujących przed zawodami sportowymi, w ich trakcie i po ich zakończeniu, na stadionach i poza nimi; w związku z tym wzywa do publikowania rocznych sprawozdań na temat postępów w tym zakresie; wzywa państwa członkowskie i władze lokalne do zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do terenów i obiektów sportowych;

12. utrzymuje, że dla młodych sportowców niezwykle ważne jest kompleksowe szkolenie od samego początku zarówno w przedmiotach sportowych jak i teoretycznych, ponieważ zagwarantuje to powrót zawodowych sportowców na rynek pracy po zakończeniu kariery sportowej;

13. sprzyja działaniom na rzecz wzmocnienia solidarności między sportem zawodowym a amatorskim, które przyczyniają się do wspierania małych klubów, propagowania sportu w szkołach i tworzenia odpowiedniej infrastruktury lokalnej;

14. uznaje za niepożądane, że sportowcy zawodowi posiadają mniej praw niż inni pracownicy kontraktowi, i z tego względu uważa za istotne przyznanie tym sportowcom szeroko rozumianych i przejrzystych praw, takich jak prawa innych pracowników, w tym prawa do zawierania lub odmowy zawarcia układów zbiorowych oraz członkostwa w związkach zawodowych;

15. wzywa państwa członkowskie oraz odpowiednie organy regulacyjne do zbadania zarzutów korupcji i wykorzystywania podczas naboru i zatrudniania sportowców, szczególnie małoletnich sportowców spoza Unii Europejskiej;

16. zaleca, by wszystkie właściwe kluby zrzeszające różne kategorie osób zaangażowanych w sport (zawodników, trenerów, arbitrów itd.) były odpowiednio reprezentowane w organach decyzyjnych federacji międzynarodowych i krajowych;

17. wzywa Komisję do zagwarantowania, aby wszelkie uprawnienia socjalne przyznawane sportowcom były w nie mniejszym stopniu dostępne sportowcom niepełnosprawnym;

18. uznaje rolę sportu, w tym sportu zawodowego, jako ważnego środka sprzyjającego duchowi współpracy zespołowej, uczciwości, odpowiedzialności, integracji społecznej i kulturowej, jako czynnika wspierania wzrostu i tworzenia miejsc pracy, rozwoju lokalnego i regionalnego oraz odnowy terenów miejskich i rozwoju obszarów wiejskich, a także jako sposobu promowania takich wartości jak solidarność, tolerancja i uczciwe współzawodnictwo oraz zwalczania otyłości i nadwagi, jak również jego ważny wkład w propagowanie podstawowych wartości społecznych, wychowawczych i kulturowych; wzywa do większego zaangażowania w walkę z dopingiem, przestępczością i korupcją w klubach;

19.  wzywa państwa członkowskie do współpracy ze szkołami wychowania fizycznego w celu zapewnienia kompleksowego nauczania wysokiej jakości, aby przekazać sportowcom konieczną wiedzę, umożliwiając im w ten sposób naukę w placówkach kształcenia średniego i wyższego oraz podjęcie zatrudnienia;

20. proponuje, by dostęp do sportu i społecznej infrastruktury sportowej uznano za wskaźnik integracji społecznej oraz czynnik w analizie zjawiska wykluczenia społecznego;

21. podkreśla znaczenie ruchu i sportu w zwalczaniu otyłości i eliminowaniu niezdrowych nawyków, ponieważ taka aktywność ma z jednej strony wyraźny pozytywny wpływ na zdrowie obywateli, a z drugiej strony przyczynia się do zmniejszenia kosztów kas chorych; wyraża jednak obawę z powodu faktu, że ogólne wydłużenie godzin pracy i obecnych warunków zatrudnienia zniechęca pracowników do regularnego ruchu i uprawiania sportu z większą determinacją;

22. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zatwierdzenie i sfinansowanie przy uwzględnieniu zasady pomocniczości propozycji projektów dotyczących zarówno integracji społecznej jak i sportu i o uznanie tych projektów za priorytetowe w bieżącym budżecie i programach, zarówno na poziomie europejskim jak i krajowym; wspiera zamiar Komisji dotyczący włączenia sportu do różnych planów działania;

23. wskazuje na znaczenie zachęcania ludzi do uprawiania sportu poprzez zapewnienie wszystkim równych szans i dostępu do sportu poprzez inwestowanie w szkolenie nauczycieli i trenerów oraz budowę publicznych obiektów sportowych; ponadto zwraca się o zapewnienie koniecznego wsparcia w celu umożliwienia dostępu do sportu osobom niepełnosprawnym;

24. uważa, że sport i wychowanie fizyczne mają kluczowe znaczenie dla wysokiej jakości kształcenia;

25.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja w swojej białej księdze uznała, że działalność sportowa, jako działalność istotna dla ogółu społeczeństwa, nie jest ze swej natury nastawiona na zysk; wzywa Komisję do odpowiedniego traktowania sportu;

26. zwraca uwagę na sport niezawodowy, który jest często niedoceniany; podkreśla potrzebę zapewnienia większego wsparcia finansowego, lepszych warunków pracy oraz innych zachęt i korzyści niezawodowym dziedzinom sportu, w tym klubom nienastawionym na zysk oraz sportowcom amatorom i wolontariuszom, trenerom i arbitrom;

27. wyraża poparcie dla organów zarządzających sportem, które inwestują w kształcenie i szkolenie młodych zawodników podkreślając potrzebę posiadania w kadrze klubu minimalnej liczby wyszkolonych na szczeblu lokalnym zawodników, niezależnie od ich narodowości;

28. popiera zalecenia Komisji dla państw członkowskich dotyczące opracowania strategii na poziomie krajowym, których celem jest poprawa i zwiększenie aktywności fizycznej dzieci i uczniów od najwcześniejszych lat w ramach programów edukacyjnych;

29. uznaje istnienie związku pomiędzy funkcją komercyjną a społeczną sportu; w związku z tym uznaje, że inwestowanie w promocję rozwoju młodzieży, szkolenia od podstaw, obiekty i programy społeczne zależy w dużym stopniu od poziomu i ponownego inwestowania medialnych dochodów ze sportu zawodowego oraz skutecznego egzekwowania praw własności intelektualnej w transmisjach sportowych;

30. odnotowuje fakt, że Stowarzyszenie Europejskich Zawodowych Lig Piłki Nożnej i FIFPro zwróciły się wspólnie do Komisji o oficjalne utworzenie komitetu ds. dialogu społecznego w sektorze zawodowej piłki nożnej; przyjmuje tę inicjatywę z zadowoleniem i zachęca do dalszego wspierania dialogu społecznego;  

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	26.2.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	42 2 0
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Jan Andersson, Edit Bauer, Emine Bozkurt, Iles Braghetto, Philip Bushill-Matthews, Milan Cabrnoch, Alejandro Cercas, Ole Christensen, Derek Roland Clark, Luigi Cocilovo, Jean Louis Cottigny, Proinsias De Rossa, Harlem Désir, Harald Ettl, Richard Falbr, Carlo Fatuzzo, Ilda Figueiredo, Roger Helmer, Stephen Hughes, Karin Jöns, Ona Juknevičienė, Jean Lambert, Bernard Lehideux, Elizabeth Lynne, Thomas Mann, Jan Tadeusz Masiel, Elisabeth Morin, Csaba Őry, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Rovana Plumb, Bilyana Ilieva Raeva, Elisabeth Schroedter, José Albino Silva Peneda, Jean Spautz, Gabriele Stauner, Anne Van Lancker, Gabriele Zimmer
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Mihael Brejc, Gabriela Creţu, Petru Filip, Donata Gottardi, Rumiana Jeleva, Jamila Madeira, Csaba Sógor, Kyriacos Triantaphyllides

• [1]  Dz.U. L 180, z 19.7.2000, str. 22.
• [2]  Dz.U. L 303, z 2.12.2000, str. 16.
• [3]  Dz.U. C 291 E, z 30.11.2006, str. 143.

OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (27.3.2008)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie białej księgi na temat sportu
(2007/2261(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Toine Manders

WSKAZÓWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.      zwraca uwagę, że niniejsza opinia nie dotyczy niegospodarczych aspektów sportu zawodowego lub amatorskiego;

2.      zauważa, że sport uprawiany zawodowo i amatorsko jest nie tylko ważnym zjawiskiem społeczno-kulturalnym w Europie, lecz także źródłem znacznego dochodu, gdyż wiąże się z działalnością gospodarczą;

3.      zauważa, że istniejące w Europie struktury sportowe mają charakter krajowy;

4.      uznaje, że sport zawodowy obwarowany jest zasadami pochodzącymi z różnych źródeł (WE, państwa członkowskie i władze sportowe), co powoduje niejasność w już nieokreślonym obszarze;

5.      zauważa, że ponowne pojawienie się problemów prawnych dotyczących struktur i zasad w sporcie, a także niezgodnego z prawem postępowania niektórych agentów, wywołało poważne zaniepokojenie i że większa pewność prawna pomogłaby wszystkim zainteresowanym stronom lepiej skorzystać z korzyści oferowanych przez rynek wewnętrzny; zaleca wprowadzenie europejskiego systemu certyfikacji agentów zawodników sportowych w celu objęcia ich obowiązującymi przepisami;

6.      wskazuje, że otoczenie prawne, w którym funkcjonuje sport zawodowy, uformowane zostało w dużej mierze przez orzecznictwo, lecz że niektóre sprawy wymagają dalszego ukierunkowania na poziomie Wspólnoty i na poziomie krajowym;

7.      zauważa, że często występuje dysproporcja między podażą a popytem w przypadku biletów na ważne imprezy sportowe, co jest niekorzystne dla konsumentów; podkreśla, że interes konsumentów powinien być w pełni uwzględniany przy organizacji dystrybucji biletów i że należy zapewnić niedyskryminującą i sprawiedliwą sprzedaż biletów na wszystkich poziomach;

8.      wzywa państwa członkowskie i organy zarządzające sportem do aktywnego promowania społecznej i demokratycznej roli kibiców poprzez wsparcie w zakresie tworzenia i rozwijania federacji kibiców oraz promowanie ich zaangażowania w zarządzanie i administrowanie zawodami;

9.      uważa, że inicjatywa brytyjskiej grupy fanów futbolu „Supporters Direct” stanowi w tym kontekście przykład dobrej praktyki i wzywa Komisję, państwa członkowskie i władze sportowe do jej promowania i szerzenia;

10.    zwraca uwagę, że transmisje telewizyjne z zawodów sportowych odbywają się także w kanałach kodowanych i płatnych z góry, a powinny one być dostępne za pośrednictwem jak najszerszej gamy mediów i platform medialnych, popiera także prawo państw członkowskich do sporządzenia listy wydarzeń sportowych, zgodnie z którą nie wolno wykluczać znacznej części publiczności z wydarzeń sportowych, uznanych przez dane państwo członkowskie za niezwykle istotne dla społeczeństwa;

11.    popiera zasadę łącznej sprzedaży praw medialnych w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału istotnych zasobów finansowych; podkreśla znaczenie mechanizmu solidarności, który zapewnia sprawiedliwy podział dochodów miedzy klubami;

12.    podkreśla konieczność poprawy kontroli zakładów sportowych i zachowania integralności sportu, zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosku, który zapewni zakłady sportowe w Unii Europejskiej w oparciu o państwowy lub kontrolowany przez państwo system licencjonowania, w ramach którego państwa członkowskie będą podejmować konieczne i odpowiednie działania przeciwko nałogowemu hazardowi, przy jednoczesnym poszanowaniu praw organizatorów wydarzeń sportowych, przeciwdziałaniu nadużyciom i korupcji, a także przewidując możliwość zapewnienia stałego źródła finansowania promocji sportu zawodowego i amatorskiego;

13.    wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeanalizowania wraz z działaczami sportowymi i bukmacherami możliwości stworzenia wykonalnego, sprawiedliwego i trwałego systemu w celu uwolnienia wszystkich dyscyplin sportu w Europie od nielegalnych praktyk bukmacherskich i utrzymania publicznego zaufania w uczciwy charakter działalności sportowej;

14.    zwraca się do Komisji o przedstawienie ram prawnych i gospodarczych dotyczących sportu zawodowego i o uznawanie w każdej sytuacji, że kwestie dotyczące ogólnej organizacji i zasad w sporcie zawodowym powinny leżeć w gestii najbardziej zainteresowanych stron oraz że do interwencji ze strony UE powinno dochodzić tylko w razie konieczności i przy poszanowaniu zasady pomocniczości.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	26.3.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	22 2 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Cristian Silviu Buşoi, Charlotte Cederschiöld, Gabriela Creţu, Mia De Vits, Janelly Fourtou, Vicente Miguel Garcés Ramón, Evelyne Gebhardt, Małgorzata Handzlik, Malcolm Harbour, Edit Herczog, Iliana Malinova Iotova, Pierre Jonckheer, Alexander Lambsdorff, Kurt Lechner, Lasse Lehtinen, Toine Manders, Arlene McCarthy, Catherine Neris, Zita Pleštinská, Giovanni Rivera, Zuzana Roithová, Luisa Fernanda Rudi Ubeda, Heide Rühle, Leopold Józef Rutowicz, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Bernadette Vergnaud, Barbara Weiler, Marian Zlotea
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Emmanouil Angelakas, Šarūnas Birutis, Giovanna Corda, Benoît Hamon, Joel Hasse Ferreira, Filip Kaczmarek, Othmar Karas, Joseph Muscat, Gary Titley, Anja Weisgerber

OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (7.3.2008)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie Białej księgi na temat sportu
(2007/2261(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Gerardo Galeote

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze integracyjną rolę sportu oraz jego potencjalny wkład w działania na rzecz spójności społecznej oraz wewnętrznej spójności regionów,

1.  podkreśla wagę włączenia kwestii sportu do traktatu lizbońskiego i wskazuje na możliwości, jakie ono oferuje w kwestii pozyskiwania środków finansowych i korzystania z programów UE z zamiarem wykorzystania sportu jako narzędzia rozwoju gospodarczego, spójności społecznej i poprawy infrastruktury w miastach i regionach UE;

2.  uznaje znaczenie sportu, przemysłu sportowego i turystyki sportowej dla tworzenia nowych miejsc pracy oraz małych i średnich przedsiębiorstw;

3.   podkreśla, że wysoki poziom dostępności infrastruktury sportowej dla wszystkich grup społecznych pozytywnie wpływa na jakość życia zarówno na terenach wiejskich, jak i miejskich; zwraca się do władz lokalnych i regionalnych o rozbudowę infrastruktury sportowej jako niezbędnego elementu usług użyteczności publicznej;

4.  przypomina i podkreśla, że do sportu mają zastosowanie ogólne przepisy wspólnotowe dotyczące rynku wewnętrznego, zasady wolnej konkurencji i swobodnego przepływu pracowników, które udowodniły swoją skuteczność w działaniach na rzecz na spójności społecznej i terytorialnej oraz rozwoju gospodarczego; przypomina jednak, że przeważająca część obiektów sportowych i rekreacyjnych w gminach i regionach stanowi element współżycia między-kulturalnego, a co za tym idzie niezbędny element usług użyteczności publicznej

5.   podkreśla znaczenie sukcesów, odnoszonych przez niektóre kluby sportowe w rywalizacji międzynarodowej, dla rozwoju niektórych regionów i państw, bezpośrednio w formie eksportu produktów i sprzedaży licencji, a pośrednio poprzez pozytywny obraz tych państw i regionów, jaki tworzą kluby jako „ambasadorzy kultury”; popiera środki podejmowane przez państwa lub regiony w celu podtrzymania lub zwiększenia konkurencyjności ich sztandarowych klubów, pod warunkiem że te same podstawowe przepisy obowiązują wszystkich i środki te są zgodne z prawem wspólnotowym; podkreśla jednak, że dla rozwoju społecznego i gospodarczego regionu decydujące znaczenie ma pozytywny rozwój sportu masowego i rekreacyjnego, przede wszystkim w celu uatrakcyjnienia regionu dla młodych ludzi i zatrzymania młodych ludzi w regionie; popiera środki podejmowane przez państwa lub regiony w celu zaangażowania sztandarowych klubów sportowych w sport masowy i rekreacyjny podkreśla, że zaangażowanie to stanowi wkład w dobro ogółu;

6.  wskazuje na istnienie znacznych różnic pomiędzy poszczególnymi regionami i państwami członkowskimi w zakresie wymiaru społecznego i gospodarczego różnych sportów oraz w zakresie stosunkowego znaczenia i popularności największych klubów w dominujących dziedzinach sportu zawodowego; w związku z tym uważa za uzasadnione i niezbędne zróżnicowanie pod względem struktury i sposobów uzyskiwania wpływów, form wyrażania solidarności oraz podejścia w zakresie zapewniania równowagi konkurencyjnej; wierzy, że aby zachować społeczne i gospodarcze znaczenie sportu we wszystkich regionach i w mniejszych jednostkach, ważne jest zachęcanie do zaangażowania klubów sportowych w akcje związane z solidarnością społeczną oraz w dobrowolne mechanizmy solidarności społecznej; uważa jednak, że konieczne jest, aby społeczne zaangażowanie klubów sportowych w sport masowy i korzystanie z wysokiej jakości obiektów sportowych przez wszystkie grupy społeczne stanowiły główny wkład na rzecz spójności społecznej i gospodarczej, dlatego też uważa tego rodzaju zaangażowanie za niezbędne;

7.  zwraca się do Komisji i do państw członkowskich, aby w ramach strategii trwałego rozwoju przewidziały finansowanie infrastruktury i projektów związanych ze sportem z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (FEDER) oraz umożliwiły dostęp do nowych instrumentów finansowania (takich jak JEREMIE i JESSICA);

8.  proponuje stworzenie skutecznego mechanizmu na rzecz wspierania współpracy transgranicznej i międzyregionalnej w celu lepszego wykorzystania inwestycji w infrastrukturę dokonywanych w związku z organizacją wydarzeń sportowych; ponadto proponuje, aby zachęcano do promowania sportu w ramach europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej, jak przewiduje to rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej[1];

9.  zwraca się do Komisji, by przy sporządzaniu projektów związanych z tak wrażliwymi dla rozwoju sportu w państwach członkowskich kwestiami, jak ochrona wizerunku, zarządzanie prawami medialnymi oraz zakłady sportowe, ściśle przestrzegała zasady pomocniczości oraz szanowała doświadczenia i specyfikę poszczególnych państw członkowskich, a także, w stosownych przypadkach, uwzględniała fakt przekazania kompetencji organom regionalnym przez państwa członkowskie.

10.   podkreśla rolę regionów i samorządów lokalnych w realizacji imprez sportowych o charakterze profesjonalnym oraz rekreacyjnym, w rozwoju infrastruktury oraz promocji sportu i zdrowego trybu życia wśród obywateli UE, w szczególności młodzieży szkolnej;

11.  zaleca, aby polityka społeczna państw członkowskich zawsze brała pod uwagę integracyjne znaczenie sportu dla imigrantów oraz rozwój wartości związanych ze sportem, takich jak wspólnota, tolerancja i solidarność;

12.  nie zapominając o globalnym znaczeniu sportu, wzywa państwa członkowskie do dawania szansy sportowcom i uczniom niepełnosprawnym na angażowanie się w codzienną aktywność sportową zarówno w szkole, jak i poza nią;

13.  biorąc pod uwagę potrzebę przyjęcia horyzontalnego podejścia do kwestii dotyczących ochrony środowiska naturalnego i zdrowia, zaleca Komisji zachęcanie do promowania ochrony środowiska naturalnego i zdrowia przy okazji wydarzeń sportowych o zasięgu europejskim;

14.  uznaje znaczenie sportu dla przyczyniania się do ochrony zdrowia i z tego powodu zaleca, aby właściciele praw do transmisji przyczyniali się do reklamy sportu jako takiego;

15.  wzywa państwa członkowskie, aby uznając, że jednym z celów określonych w białej księdze jest wprowadzenie codziennych zajęć sportowych we wszystkich placówkach szkolnych, wprowadziły obowiązkowe wychowanie fizyczne na każdym poziomie systemu nauczania, poczynając od szkół podstawowych aż do placówek szkolnictwa wyższego;

16. zaleca, aby państwa członkowskie przeznaczały znaczący odsetek wpływów ze sportu na pokrycie wydatków związanych ze sportem na szczeblu krajowym, jak i gminnym;

17. radzi Komisji, aby uznając, że dążenie do spójności w ramach UE ma ogromne znaczenie dla nowo przyjętych państw członkowskich, oraz uwzględniając fakt, że w nowo przyjętych państwach członkowskich odsetek osób regularnie uprawiających sport jest niepokojąco niski, dążyła do znaczącego podniesienia tej liczby w UE w przeciągu kolejnych pięciu lat.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	27.2.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	49 0 4
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Alfonso Andria, Emmanouil Angelakas, Stavros Arnaoutakis, Elspeth Attwooll, Rolf Berend, Jana Bobošíková, Victor Boştinaru, Antonio De Blasio, Petru Filip, Gerardo Galeote, Iratxe García Pérez, Eugenijus Gentvilas, Pedro Guerreiro, Gábor Harangozó, Marian Harkin, Jim Higgins, Mieczysław Edmund Janowski, Rumiana Jeleva, Gisela Kallenbach, Tunne Kelam, Evgeni Kirilov, Miloš Koterec, Constanze Angela Krehl, Jamila Madeira, Mario Mantovani, Sérgio Marques, Miroslav Mikolášik, James Nicholson, Lambert van Nistelrooij, Jan Olbrycht, Maria Petre, Markus Pieper, Pierre Pribetich, Wojciech Roszkowski, Elisabeth Schroedter, Grażyna Staniszewska, Catherine Stihler, Dimitar Stoyanov, Margie Sudre, Andrzej Jan Szejna, Oldřich Vlasák
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Jan Březina, Brigitte Douay, Den Dover, Emanuel Jardim Fernandes, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Vladko Todorov Panayotov, Miloslav Ransdorf, Zita Pleštinská, László Surján, Iuliu Winkler
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Janelly Fourtou, Zdzisław Zbigniew Podkański

• [1]  Dz.U. L 210 z 31.7.2006, str. 19.

OPINIA Komisji Prawnej (27.3.2008)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie Białej księgi na temat sportu
(2007/2261(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Neena Gill

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   zauważa, że choć istniejący traktat nie zawiera postanowień nadających określone kompetencje w dziedzinie sportu, sportu nie wyłączono z zakresu prawa wspólnotowego i objęto go w sposób bardziej szczegółowy postanowieniami dotyczącymi zakazu dyskryminacji (art. 12 traktatu), swobodnego przepływu pracowników (art.39), swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (art. 43 i 49) oraz reguł konkurencji (art. 81 i 87); zauważa ponadto, że wpływ na sport wywierają również postanowienia dotyczące zatrudnienia, polityki społecznej, kultury, edukacji i zdrowia;

2.   stwierdza, że sport musi zapewniać wzajemną zależność zawodników i potrzebę zagwarantowania niepewności co do wyników zawodów, co mogłoby usprawiedliwiać wprowadzenie na rynek przez organizacje sportowe specyficznych zasad dotyczących organizacji i sprzedaży wydarzeń sportowych;

3.   uważa, że specyficzne cechy sportu nie uzasadniają jednak automatycznego zwolnienia z unijnych przepisów o konkurencji jakiejkolwiek działalności gospodarczej związanej ze sportem;

4.   jest zdania, że zważywszy na wyjątkowy charakter sportu, Komisja powinna rozważyć – zasięgnąwszy opinii różnych stron zainteresowanych i Parlamentu – przyjęcie wytycznych interpretacyjnych mających na celu pełne objaśnienie związku między prawem wspólnotowym a „zasadami sportowymi”, których to prawo nie obejmuje, oraz dziedziną, do której ma ono zastosowanie, w szczególności wyraźne oddzielenie tych aspektów organizacji sportu, które podlegają temu prawu, oraz tych zasad, które nie są nim objęte, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz mając na uwadze, że zakresem traktatu nie są objęte zasady sportowe, które dotyczą kwestii o znaczeniu czysto sportowym, i – jako takie – nie mają nic wspólnego z działalnością ekonomiczną; jest zdania, że podział ten winien uwzględniać rozróżnienie pomiędzy sportem zawodowym a amatorskim; zauważa, że takie zasady, które dotyczą szczególnego charakteru i kontekstu wydarzeń sportowych, nierozerwalnie wiążą się z organizacją i właściwym przebiegiem zawodów sportowych i nie mogą być postrzegane jako ograniczenie przepisów wspólnotowych dotyczących swobodnego przepływu pracowników i swobody świadczenia usług pod warunkiem, że ograniczenia w zakresie konkurencji będą proporcjonalne do zasadnych, rzeczywistych interesów sportowych, do których się dąży;

5.   zwraca się do organizacji sportowych o przyjęcie prawa do odwoływania się do zwykłych sądów, uznając jednocześnie zasadę samoregulacji w sporcie, istnienie struktur „europejskiego modelu sportu” oraz podstawowe zasady rządzące organizacją zawodów sportowych;

6.   jest zdania, że samo poleganie na Trybunale Sprawiedliwości orzekającym w ostatniej instancji prowadzi do niezadowalającego indywidualnego podejścia do każdego przypadku i braku pewności prawnej, zwłaszcza że tok rozumowania w orzecznictwie nie zawsze bywa jasny czy spójny, o czym świadczy szereg spraw takich jak Walrave czy Meca-Medina; zauważa, że kwestia oddzielenia aspektów konkurencji handlowej od zagadnień o charakterze czysto sportowym jest do tego stopnia złożona, że niektóre sprawy muszą być rozwiązywane na podstawie pojedynczych przypadków i w związku z tym sprzeciwia się jakimkolwiek krokom zmierzającym do zwolnień grupowych z przestrzegania zasad konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu;

7.   zauważa, że uznawalność kwalifikacji zawodowych agentów zawodników obejmuje dyrektywa 2005/36/WE[1], w przypadku, gdy zawód ten podlega zasadom krajowym;

8.   uznaje, że nielegalne praktyki niektórych agentów zawodników (korupcja, pranie pieniędzy, handel niepełnoletnimi zawodnikami) mogłyby uzasadnić przyjęcie aktu legislacyjnego określającego minimalne wymogi zawodowe dla agentów zawodników (znajomość konkretnych tematów, poważanie, brak konfliktu interesów np. w następstwie podwójnej reprezentacji, itd.);

9.   zdecydowanie wspiera system licencji dla klubów UEFA i wzywa do przyjęcia takich najlepszych praktyk w całej Europie;

10. uznaje, że mimo iż centralnie sterowany obrót prawami do transmisji stanowi przekrojowe ograniczenie konkurencji zgodnie z art. 81 ust. 1 traktatu, przynosi ono pewne usprawnienia, które należy interpretować w świetle art. 81 ust. 3, i że takie ustalenia są dopuszczalne pod warunkiem, że są spójne z zasadami solidarności klubów, przejrzystości, odpowiedzialności i obiektywności;

11. wzywa państwa członkowskie do przyjęcia środków regulacyjnych, które zapewnią, że sport chroniony będzie przed wszelkimi nadużyciami związanymi z zakładami; uważa, że istnieje szczególna potrzeba ograniczenia możliwości dokonywania zakładów oraz zaradzenia ryzyku konfliktu między interesami gospodarczymi zakładów bukmacherskich i wynikami sportowymi; wzywa państwa członkowskie, żeby zakazały zakładom bukmacherskim własności klubów sportowych lub handlowego w nich udziału (np. sponsorowania), jak również powiązań zakładów bukmacherskich ze sportowcami, chyba że zakłady bukmacherskie wyłączają dany klub lub danego sportowca ze swojej oferty zakładów sportowych;

12. zwraca się w szczególności do Komisji i państw członkowskich o zbadanie wraz z zakładami sportowymi i bukmacherskimi możliwości utworzenia praktycznych, sprawiedliwych i trwałych ram, aby zapewnić, że wszelka działalność sportowa w Europie pozostanie nieskażona nielegalnymi zakładami i utrzyma zaufanie europejskiej publiczności śledzącej wydarzenia sportowe;

13. uznaje prawo państw członkowskich do podejmowania środków mających na celu ochronę prawa do informacji i zapewnienie szerokiego dostępu widowni do telewizyjnych relacji z wydarzeń krajowych lub zagranicznych o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, takich jak igrzyska olimpijskie, puchar świata i mistrzostwa Europy w piłce nożnej UEFA;

14. podkreśla szybko zmieniający się charakter europejskiej gospodarki sportowej, która coraz bardziej opiera się na inwestowaniu w innowacyjne działania sportowe oraz ich opracowywaniu przy wykorzystaniu technologii cyfrowych; uznaje potrzebę zapobiegania szkodzeniu prawom własności intelektualnej i dobrom niematerialnym, zminimalizowania piractwa oraz ograniczenia pola dla nielegalnych działań w środowisku internetowym;

15. wyraża zaniepokojenie w związku z – czasami systematycznym – spadkiem przestrzegania praw autorskich przez użytkowników witryn o charakterze sieci społecznych; zauważa wyjątkowy rozwój treści tworzonych przez użytkowników, ale również zwiększone ryzyko nadużyć w zakresie praw autorskich; uważa, że w przypadkach, w których technologia pozwala na wewnętrzną lub zewnętrzną identyfikację oznaczeń dotyczących praw autorskich, rozsądny jest wymóg filtrowania w celu wykrycia takiego oznaczenia przez dostawców usług internetowych oraz bardziej proaktywnych procedur usuwania; uważa jednak, że pożądana jest pewna standaryzacja technologii, tak aby wymóg filtrowania nie stał się zbyt obciążający;

16. uznaje, że obawy organizacji sportowych dotyczące tzw. marketingu podstępnego (ang. ambush marketing) są uzasadnione; zauważa w tym kontekście, że przepisy z zakresu znaków towarowych i prawa autorskiego mogą nie zawsze być wystarczająco obszerne, aby zapobiec tej pasożytniczej praktyce; spostrzega, że przegląd przepisów legislacyjnych w zakresie oszustw, których dopuszcza się w niektórych państwach członkowskich mógłby wskazać drogę do znalezienia ewentualnych rozwiązań.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	27.3.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	23 0 0
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Carlo Casini, Bert Doorn, Monica Frassoni, Giuseppe Gargani, Neena Gill, Piia-Noora Kauppi, Klaus-Heiner Lehne, Katalin Lévai, Antonio López-Istúriz White, Hans-Peter Mayer, Manuel Medina Ortega, Hartmut Nassauer, Aloyzas Sakalas, Francesco Enrico Speroni, Diana Wallis, Jaroslav Zvěřina, Tadeusz Zwiefka
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Sharon Bowles, Mogens Camre, Jean-Paul Gauzès, Sajjad Karim, Kurt Lechner, Georgios Papastamkos, Michel Rocard, Gabriele Stauner, József Szájer, Jacques Toubon
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Gabriela Creţu

• [1]  Dz. U. L 255 z 30.9.2005, str. 22.

OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (27.3.2008)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie białej księgi na temat sportu
(2007/2261(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Esther De Lange

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrażania opartej na informacji polityki w zakresie transgranicznej współpracy policyjnej w dziedzinie sportu, w tym do wymiany informacji i informacji wywiadowczych między służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo, zapewniając poszanowanie wolności, praw podstawowych i zasad ochrony danych;

2.   podkreśla, że sport (a w szczególności niektóre uzawodowione dyscypliny sportowe) przekształcił się lub jest u progu przekształcenia się w zglobalizowany sektor działalności handlowej wpisujący się w zglobalizowany rynek oraz w logikę globalizacji;

3.   podkreśla, że ta logika globalizacji zmienia stosunki między podmiotami sportowymi i stwarza nową rzeczywistość oraz że państwa członkowskie mają różne podejścia co do sposobu stawienia czoła tym wyzwaniom, co powoduje konieczność poszukiwania zharmonizowanych i spójnych rozwiązań politycznych i prawodawczych, nienaruszających podstawowych zasad i wartości Unii Europejskiej oraz ogółu postanowień traktatów Unii Europejskiej;

4.   obok przyjęcia środków zapobiegawczych, perswazyjnych i represyjnych, podkreśla potrzebę stworzenia warunków dla bardziej wszechstronnego podejścia umożliwiającego zwalczanie zagrożeń związanych z wydarzeniami sportowymi, angażując wszystkie zainteresowane strony w strategię sporządzoną na rzecz wzmocnienia nierepresyjnej reakcji na wyzwania, z silnym ukierunkowaniem na edukację i szkolenia oraz na wymianę najlepszych praktyk;

5.   zwraca szczególną uwagę na cenne doświadczenia zdobyte w ramach sieci narodowych punktów informacyjnych dla piłki nożnej (ang. NFIPs), które odpowiedzialne są za koordynację i ułatwianie transgranicznej wymiany informacji policyjnych, w tym oceny ryzyka i danych o szczególnie niebezpiecznych kibicach, oraz na podręcznik dotyczący międzynarodowej współpracy policyjnej, które mogą odgrywać kluczową rolę w omawianej polityce opartej na informacji; wzywa też Komisję i państwa członkowskie do nasilenia współpracy oraz do dalszego rozwijania i aktualizowania tego podejścia, jeżeli okaże się to konieczne;

6.   zdecydowanie wzywa państwa członkowskie oraz organizacje i organy odgrywające rolę w sporcie do zdwojenia wysiłków w walce z używaniem, dostarczaniem i sprzedażą nielegalnych środków dopingujących;

7.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia kroków koniecznych do zwalczania handlu niepełnoletnimi sportowcami i wykorzystywania ich oraz wierzy, że konieczne są dodatkowe ustalenia dla zagwarantowania, że inicjatywa szkolenia określonej liczby zawodników w lokalnym klubie (tzw. „home-grown initiative”) nie będzie prowadzić do handlu dziećmi;

8.   wzywa Komisję do poświęcenia części wszelkich przyszłych akcji przygotowawczych w zakresie sportu zagadnieniu ochrony niepełnoletnich;

9.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia wszelkich odpowiednich kroków w celu zapobiegania wykorzystywaniu znaczących wydarzeń sportowych do procederu handlowania ludźmi i wykorzystywania ludzi (na przykład zmuszając do prostytucji) oraz wszelkich innych praktyk naruszających prawa podstawowe;

10. podkreśla potrzebę stosowania środków mających na celu zapobieganie postawom rasistowskim oraz ścisłego monitorowania wdrażania ustawodawstwa dotyczącego walki z rasizmem i ksenofobią i z wszelkimi innymi przejawami przemocy i dyskryminacji w ramach wydarzeń sportowych, przy jednoczesnym ścisłym stosowaniu obowiązującego prawodawstwa; wzywa Komisję i państwa członkowskie do włączenia do ich polityk środków mających na celu propagowanie takich wartości jak solidarność, tolerancja i niedyskryminacja;

11. wzywa państwa członkowskie o włączenie perspektywy płci do wszystkich aspektów polityki sportowej, aby kontynuować niwelowanie nadal istniejących różnic między mężczyznami i kobietami – zarówno pod względem reprezentacji w organizacjach sportowych, jak i pod względem wynagrodzenia oraz efektywnego uprawiania sportu – poprzez zrównanie korzyści osobistych i społecznych czerpanych ze sportu;

12. z zadowoleniem przyjmuje rozwijanie systemów licencji dla klubów na poziomie krajowym i europejskim oraz wierzy, że systemy te powinny także zawierać przepisy dotyczące zapobiegania aktom rasizmu, ksenofobii i przemocy oraz ochrony niepełnoletnich i poszanowania praw podstawowych;

13. podkreśla absolutną konieczność wzmocnienia współpracy policyjnej i sądowej między państwami członkowskimi i europejskimi organami policyjnymi w celu skuteczniejszego zwalczania różnego rodzaju przestępstw popełnianych w trakcie wydarzeń sportowych lub w dziedzinie sportu (takich, jak na przykład dostarczanie i używanie środków dopingujących, handel ludźmi, itp.).

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	27.3.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	35 1 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Alexander Alvaro, Philip Bradbourn, Carlos Coelho, Esther De Lange, Gérard Deprez, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Bárbara Dührkop Dührkop, Armando França, Patrick Gaubert, Roland Gewalt, Jeanine Hennis-Plasschaert, Lívia Járóka, Ewa Klamt, Magda Kósáné Kovács, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Roselyne Lefrançois, Sarah Ludford, Javier Moreno Sánchez, Rareş-Lucian Niculescu, Athanasios Pafilis, Martine Roure, Inger Segelström, Csaba Sógor, Vladimir Urutchev, Ioannis Varvitsiotis, Manfred Weber, Tatjana Ždanoka
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Edit Bauer, Sophia in ‘t Veld, Jean Lambert, Marian-Jean Marinescu, Antonio Masip Hidalgo, Bill Newton Dunn, Nicolae Vlad Popa
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Manolis Mavrommatis

OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (29.2.2008)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie białej księgi na temat sportu
(2007/2261(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Pia Elda Locatelli

WSKAZÓWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że pomimo pewnych postępów poczynionych w sferze równouprawnienia na szczeblu europejskim, nierówności między kobietami i mężczyznami w sporcie wciąż istnieją,

B.  mając na uwadze niewielki udział kobiet na wszystkich poziomach hierarchii i administracji w sporcie,

1.  wzywa państwa członkowskie do wspierania i umożliwiania uczestniczenia w wychowaniu fizycznym i uprawianiu sportu w takim samym stopniu kobietom, co mężczyznom, opracowując bardziej egalitarne programy sportowe pozwalające na wyeliminowanie istniejących nierówności;

2.  z zadowoleniem przyjmuje Białą księgę na temat sportu, która w zrozumiały sposób traktuje o zagadnieniach związanych ze sportem; żałuje jednak, że aspekt płci nie jest w niej w odpowiedni sposób brany pod uwagę, szczególnie jeżeli chodzi o równe wynagrodzenie za te same osiągnięcia, oraz że zawodniczki zarabiają mniej niż zawodnicy;

3.  odnotowuje wsparcie Komisji dla prawa do informacji i szerokiego dostępu obywateli do transmisji wydarzeń sportowych;

4.  odwołuje się do analiz ukazujących, że jedynie 10% wszystkich reportaży i transmisji sportowych dotyczy dyscyplin uprawianych przez kobiety; wzywa Komisję do kierowania się zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn także w zakresie relacji sportowych w mediach;

5.        wzywa państwa członkowskie do monitorowania wykorzystywania środków publicznych przeznaczonych na aktywność sportową, weryfikując, czy są one równo rozdzielane z uwzględnieniem wymagań sportowców obu płci;

6.  wzywa państwa członkowskie i organizacje sportowe do umożliwiania kobietom kariery w dziedzinach związanych ze światem sportu, w tym na szczeblu decyzyjnym;

7.        wzywa państwa członkowskie do zachęcania do sprzyjania aktywności sportowej kobiet nie tylko od najmłodszych lat, lecz także przez całe życie, w tym w starszym wieku, gdyż skoro średnia długość życia wydłuża się, aktywna część ludzkiego życia również trwa dłużej;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększania ochrony kobiet w sporcie poprzez promowanie skutecznej polityki prewencyjnej i programów uświadamiających oraz surowe sankcjonowanie napastowania i wykorzystywania seksualnego w sporcie;

9.  wzywa państwa członkowskie do zachęcania do przekazu medialnego z kobiecych zawodów sportowych, co pozwoli na promowanie kobiecych osobistości sportu (tzw. role model) i na zwalczanie stereotypów opartych na płci;

10. wzywa państwa członkowskie do uznania dokonań sportowych kobiet w taki sam sposób jak dokonań sportowych mężczyzn; podkreśla znaczenie opracowywania niedyskryminujących regulaminów zawodów sportowych, ustalając równorzędne nagrody dla kobiet i mężczyzn;

11. podkreśla, że kobiety i mężczyźni uprawiający sport na poziomie zawodów amatorskich nie korzystają – z wyjątkiem wsparcia dla macierzyństwa i ojcostwa – z takiej samej ochrony państwa w zakresie opieki zdrowotnej, ubezpieczeń społecznych i wypadkowych; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia przepisów zapewniających odpowiednią ochronę w tym zakresie;

12. podkreśla znaczenie konsultacji lekarskich dla kobiet w zakresie potencjalnych korzyści płynących z uprawiania aktywności fizycznej w czasie ciąży i po porodzie, takich jak poprawa krążenia krwi i złagodzenie niektórych dolegliwości związanych z ciążą, takich jak zaparcia i zmęczenie, a także obniżenie poziomu stresu oraz napięcia fizycznego i emocjonalnego;

13.      wzywa państwa członkowskie do zwrócenia większej uwagi w programach szkolnych dla dziewcząt i chłopców na dyscypliny sportowe, tak aby promować sport i uczyć uprawiania sportu, umożliwiając jednocześnie dostęp do kariery sportowej i wspierając jej rozwój;

14. zwraca uwagę, że zakazanie dziewczętom uczestniczenia w zajęciach sportowych, pływackich lub szkolnych z powodu różnorodności kulturowej nie jest uzasadnione żadną kulturą ani religią i nie może być tolerowane;

15. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o lepsze zapobieganie i kontrolę stanu zdrowia młodych sportowców oraz o zapewnienie poszanowania wszystkich praw ustanowionych w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka;

16.      wzywa państwa członkowskie do wspierania działalności organizacji sportowych, klubów i stowarzyszeń oferujących zajęcia sportowe dla starszych obywateli, szczególnie dla kobiet;

17.      wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwalczania wykorzystywania dziewczynek i chłopców w sporcie oraz handlu dziećmi, ściśle stosując istniejące prawo i przepisy; sugeruje, że pożądane jest większe bezpieczeństwo prawne, szczególnie w stosowaniu zasady dotyczącej wychowanków danego klubu (ang. „Home grown players rule”).

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	27.2.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	30 0 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Edit Bauer, Emine Bozkurt, Hiltrud Breyer, Edite Estrela, Ilda Figueiredo, Věra Flasarová, Lívia Járóka, Piia-Noora Kauppi, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Urszula Krupa, Roselyne Lefrançois, Astrid Lulling, Siiri Oviir, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Zita Pleštinská, Anni Podimata, Teresa Riera Madurell, Eva-Britt Svensson, Anne Van Lancker, Anna Záborská
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Ana Maria Gomes, Donata Gottardi, Anna Hedh, Elisabeth Jeggle, Marusya Ivanova Lyubcheva, Maria Petre
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Manolis Mavrommatis, Milan Gaľa, Tunne Kelam, Małgorzata Handzlik

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	1.4.2008
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	31 1 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Maria Badia i Cutchet, Katerina Batzeli, Ivo Belet, Guy Bono, Nicodim Bulzesc, Marie-Hélène Descamps, Jolanta Dičkutė, Věra Flasarová, Milan Gaľa, Claire Gibault, Vasco Graça Moura, Ruth Hieronymi, Ramona Nicole Mănescu, Manolis Mavrommatis, Ljudmila Novak, Dumitru Oprea, Doris Pack, Mihaela Popa, Christa Prets, Karin Resetarits, Pál Schmitt, Hannu Takkula, Helga Trüpel, Thomas Wise, Tomáš Zatloukal
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Victor Boştinaru, Gerardo Galeote, Ignasi Guardans Cambó, Gyula Hegyi, Christel Schaldemose, László Tőkés, Ewa Tomaszewska, Cornelis Visser