Procedura : 2007/2274(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0153/2008

Teksty złożone :

A6-0153/2008

Debaty :

PV 07/05/2008 - 15
CRE 07/05/2008 - 15

Głosowanie :

PV 08/05/2008 - 5.7
CRE 08/05/2008 - 5.7
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2008)0193

SPRAWOZDANIE     
PDF 439kWORD 756k
14.4.2008
PE 400.468v02-00 A6-0153/2008

w sprawie rocznego sprawozdania z zakresu sytuacji praw człowieka na świecie w roku 2007 i polityki UE w tej dziedzinie

((2007/2274(INI))

Komisja Spraw Zagranicznych

Sprawozdawca: Marco Cappato

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 ZAŁĄCZNIK I
 ZAŁĄCZNIK II
 OPINIA Komisji Rozwoju
 OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie rocznego sprawozdania z zakresu sytuacji praw człowieka na świecie w roku 2007 i polityki UE w tej dziedzinie

(2007/2274(INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając dziewiąte roczne sprawozdanie Unii Europejskiej z zakresu praw człowieka (2007)(1),

–   uwzględniając art. 3, 6, 11, 13 i 19 traktatu UE oraz art. 177 i 300 traktatu WE,

–    uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka oraz wszelkie odpowiednie międzynarodowe instrumenty ochrony praw człowieka(2),

 uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

 uwzględniając wszystkie konwencje ONZ z zakresu praw człowieka oraz ich protokoły dodatkowe,

  uwzględniając międzynarodowe instrumenty ochrony praw człowieka, w szczególności Afrykańską kartę praw człowieka i narodów, protokół dodatkowy w sprawie praw kobiet w Afryce, Amerykańską konwencję praw człowieka oraz Arabską kartę praw człowieka,

 uwzględniając wejście w życie z dniem 1 lipca 2002 r. statutu rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) oraz rezolucje odnoszące się do MTK(3),

 uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi oraz plan UE dotyczący najlepszych praktyk, standardów i procedur zwalczania handlu ludźmi i zapobiegania mu z roku 2005(4),

 uwzględniając protokół nr 13 do Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, dotyczący bezwzględnego zniesienia kary śmierci,

 uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania (konwencja w sprawie zakazu stosowania tortur),

 uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka,

 uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji oraz jej protokół dodatkowy,

 uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej(5),

  uwzględniając Umowę o Partnerstwie AKP-UE ze zmianami(6),

-  uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji praw człowieka na świecie,

- uwzględniając rezolucje dotyczące piątej i siódmej sesji Rady Praw Człowieka ONZ, przyjęte odpowiednio w dniu 7 czerwca 2007 r.(7) i 21 lutego 2008 r.(8), oraz wyników negocjacji dotyczących Rady Praw Człowieka (RPC) ONZ,

- uwzględniając rezolucję z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską(9),

–   uwzględniając rezolucje z dnia 1 lutego 2007 r. (10) i z dnia 26 kwietnia 2007 r.(11) w sprawie inicjatywy na rzecz powszechnego moratorium na wykonywanie kary śmierci oraz rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 62/149 z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 20 września 2001 r. w sprawie okaleczania żeńskich narządów płciowych(12), w której potwierdzono, że wszelkie formy takiego okaleczania, niezależnie od stopnia, są aktem przemocy wobec kobiet i stanowią pogwałcenie ich praw podstawowych,

–    uwzględniając rezolucję z dnia 6 września 2007 r. w sprawie funkcjonowania prowadzonych z krajami trzecimi dialogów i konsultacji dotyczących praw człowieka(13), w tym dotyczących praw kobiet, które to prawa należy wyraźnie uwzględnić we wszystkich dialogach na temat praw człowieka,

- uwzględniając rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie wolności słowa w Internecie(14),

- uwzględniając wszelkie własne rezolucje z zakresu praw człowieka przyjęte w trybie pilnym,

–   uwzględniając Forum Praw Człowieka UE i organizacji pozarządowych, które odbyło się w Lizbonie w grudniu 2007 r.,

- uwzględniając międzynarodową konwencję ONZ w sprawie praw osób niepełnosprawnych, podpisaną przez Wspólnotę Europejską i większość jej państw członkowskich w dniu 30 marca 2007 r., ustanawiającą obowiązek włączania kwestii interesów i problemów osób niepełnosprawnych w działania z zakresu praw człowieka skierowane do państw trzecich,

- uwzględniając wytyczne w sprawie niepełnosprawności i rozwoju skierowane do delegacji oraz służb UE, opublikowane w lipcu 2004 r.,

- uwzględniając deklarację Narodów Zjednoczonych o obrońcach praw człowieka oraz działalność sekretarza generalnego ONZ w sprawie sytuacji obrońców praw człowieka,

- uwzględniając międzynarodową Konwencję w sprawie ochrony osób przed wymuszonymi zaginięciami, przyjętą w grudniu 2006 r.,

–    uwzględniając wytyczne UE w sprawie propagowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego(15) w odniesieniu do dzieci w konfliktach zbrojnych i obrońców praw człowieka, a także w sprawie kary śmierci, tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, dialogów z państwami trzecimi na temat praw człowieka oraz promowania i ochrony praw dziecka,

- uwzględniając art. 45 i art. 112 ust. 2 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0153/2008),

A.     mając na uwadze, że roczne sprawozdanie Rady i Komisji Europejskiej na temat sytuacji praw człowieka na świecie w roku 2007 stanowi całościowy przegląd działań instytucji Unii Europejskiej w zakresie praw człowieka na terytorium Unii oraz poza nim,

B.     mając na uwadze, że celem rocznego sprawozdania za rok 2007 jest dokonanie analizy oraz oceny, a w określonych przypadkach także przedstawienie konstruktywnej krytyki działań Komisji, Rady i PE w zakresie praw człowieka,

C.     mając na uwadze, że działania wewnętrzne Unii Europejskiej z zakresu praw człowieka mają niewątpliwie bezpośredni wpływ na jej wiarygodność oraz jej zdolność do realizacji skutecznej polityki zewnętrznej,

D.     mając na uwadze, że prawa człowieka i ich ochrona funkcjonują w oparciu o państwo prawa, demokrację, zasadę podziału władzy, odpowiedzialność polityczną oraz prawa polityczne, które umożliwiają ich beneficjentom domagania się we własnym imieniu poszanowania praw człowieka i powinny być na równi z nimi promowane,

E.     mając na uwadze, że należy czynić wysiłki na rzecz zwracania większej uwagi na przestrzeganie podstawowych praw człowieka, w szczególności praw politycznych, podczas negocjowania i wdrażania dwustronnych lub regionalnych umów handlowych, nawet z ważnymi partnerami handlowymi,

F.     mając na uwadze, że sprawiedliwość, wolność, demokracja i państwo prawa, które stanowią gwarancję przestrzegania podstawowych wolności i praw człowieka, są filarami trwałego pokoju; mając na uwadze, że niemożliwe jest osiągnięcie trwałego pokoju na drodze układów ze stronami regularnie dopuszczającymi się łamania lub naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego,

G.     mając na uwadze, że prowadzone w wielu regionach świata działania polityczne na rzecz propagowania praw człowieka są zagrożone, ponieważ łamanie praw człowieka w sposób nierozłączny wiąże się z dążeniem tych, którzy się tego dopuszczają do osłabienia wpływu każdego działania na rzecz odnośnych praw, co dotyczy w szczególności krajów, w których łamanie praw człowieka ma kluczowe znaczenie dla utrzymania niedemokratycznych rządów,

H.     mając na uwadze, że w krajach rozwijających się 82% osób niepełnosprawnych w dalszym ciągu żyje poniżej progu ubóstwa i staje się celem takich najpoważniejszych nadużyć w stosunku do praw człowieka, jak odmowa prawa do życia i nieludzkie bądź poniżające traktowanie; mając na uwadze, że w tym kontekście szczególny niepokój budzi sytuacja niepełnosprawnych dzieci,

I.      mając na uwadze, że zgodnie z Konstytucją Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) „Korzystanie z najwyższego osiągalnego poziomu zdrowia jest jednym z podstawowych praw każdej istoty ludzkiej bez różnicy rasy, religii, przekonań politycznych, warunków ekonomicznych lub społecznych”; mając na uwadze, że „Zdrowie wszystkich ludów jest podstawą do osiągnięcia pokoju i bezpieczeństwa”,

1.      ubolewa nad faktem, że Unia Europejska w dalszym ciągu jest daleka od prowadzenia spójnej i zdecydowanej polityki na rzecz wspierania i promowania praw człowieka na świecie oraz podkreśla potrzebę bardziej skutecznego prowadzenia takiej polityki; wyraża przekonanie, że dla zapewnienia ścisłej zgodności z obowiązującymi obecnie przepisami UE w zakresie praw człowieka potrzebny jest znaczny postęp;

2.      wyraża przekonanie, że w celu uzyskania wyraźnej poprawy w zakresie promowania praw człowieka, należy prowadzić działania na rzecz wzmocnienia wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) – co bywa często utrudniane przez przewagę krajowych interesów państw członkowskich – aby zagwarantować, że propagowanie praw człowieka uważane będzie za kwestię priorytetową, a także aby zagwarantować, że promowanie praw człowieka jako cel wspólnej polityki zagranicznej i polityki bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej, będzie skrupulatnie realizowane;

3.      wzywa Radę i Komisję do bardziej energicznych działań na rzecz poprawy zdolności UE do szybkiego reagowania na przypadki łamania praw człowieka przez kraje trzecie, przede wszystkim poprzez włączenie polityki na rzecz praw człowieka w zakres całej polityki zewnętrznej prowadzonej przez UE w stosunku do takich krajów oraz systematyczne podejmowanie kwestii praw człowieka w ramach dialogu politycznego na wszystkich szczeblach;

Zasady ogólne i wnioski dotyczące praw człowieka, demokracji, pokoju i niestosowania przemocy

4.      ponownie podkreśla, że prawa człowieka – określone w najważniejszych międzynarodowych dokumentach i konwencjach, w tym w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej – są uniwersalnymi, nabytymi w biegu historii prawami naturalnymi, których praktyczne i rzeczywiste poszanowanie stanowi zasadniczy środek gwarantujący wdrożenie i stosowanie prawa oraz porządku międzynarodowego, a także promowanie pokoju, wolności, sprawiedliwości i demokracji;

5.      wyraża przekonanie, że skuteczne egzekwowanie praw człowieka w lokalnych i krajowych sądach na całym świecie – lub tam, gdzie nie jest to możliwe, w sądach ponadnarodowych – powinno stanowić wyraźny i główny cel polityki UE, poczynając od wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa;

6.      uważa, że jednym z głównych celów polityki Unii Europejskiej powinno być wspieranie instytucji sądowych wszystkich instancji i szczebli w zakresie zapewnienia rzeczywistego przestrzegania praw człowieka, w szczególności wspieranie sądów międzynarodowych;

7.      wzywa zatem Komisję i Radę do podjęcia działań o charakterze priorytetowym, zgodnie z tymi samymi przesłankami, co w przypadku powołania Międzynarodowego Trybunału Karnego, na rzecz wspierania działalności wszystkich instytucji sądowych zaangażowanych w ochronę praw człowieka; w szczególności uważa, że w związku z nadmiernym obciążeniem pracą Europejskiego Trybunału Praw Człowieka należy przydzielić dodatkowe środki oraz że największego wsparcia należy udzielać pracom Międzyamerykańskiego Trybunału Praw Człowieka i Afrykańskiego Trybunału Praw Człowieka i Ludów, a także, że należy podjąć kroki na rzecz ustanowienia Trybunału Praw Człowieka przez kraje Azji i Pacyfiku;

8.      wyraża przekonanie, że prawo do demokracji, rozumiane jako prawo każdego obywatela do udziału w korzystaniu z suwerenności narodu w ramach instytucji podlegających rządom prawa, stanowi nabyte w biegu historii powszechne prawo naturalne, wyraźnie uznawane przez Europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Deklarację Wiedeńską z 1993 r. i Deklarację Milenijną Narodów Zjednoczonych; uważa, że dla instytucji wspólnoty międzynarodowej, UE i wszystkich państw członkowskich to prawo do demokracji wiąże się z obowiązkiem działania na rzecz usuwania przeszkód na drodze do pełnego korzystania z nich na całym świecie; uważa, że celem strategicznym tego działania będzie utworzenie prawdziwej światowej demokracji i organizacji państw demokratycznych, co jest możliwe poprzez transformację i wzmocnienie istniejących instytucji ponadnarodowych, z wykorzystaniem Wspólnoty Demokracji jako podstawy, lub poprzez ustanowienie nowych instytucji;

9.      uznaje wyznawaną przez Gandhiego zasadę niestosowania przemocy za najbardziej właściwy sposób gwarantowania, że prawa człowieka będą służyć każdemu, będą utrzymywane w mocy, promowane i w pełni przestrzegane; wyraża przekonanie, że ich promowanie powinno stanowić priorytetowy cel polityki UE z zakresu praw człowieka i demokracji; wyraża zamiar brania udziału w aktualizowaniu i poznawaniu nowoczesnej teorii i praktyki niestosowania przemocy, częściowo poprzez analizę porównawczą najlepszych metod stosowanych w przeszłości; pragnąc przyznać temu projektowi główną polityczną rolę, proponuje zorganizowanie w 2009 r. Europejskiej konferencji w sprawie niestosowania przemocy i ogłoszenie roku 2010 „Europejskim rokiem niestosowania przemocy”; wzywa państwa członkowskie do podejmowania działań pod egidą ONZ na rzecz ogłoszenia „Dekady niestosowania przemocy 2010-2020”;

Roczne sprawozdanie Unii Europejskiej z zakresu sytuacji praw człowieka w roku 2007

10.    podkreśla znaczenie rocznego sprawozdania UE z zakresu sytuacji praw człowieka dla analizy i oceny polityki UE na rzecz praw człowieka i dostrzega, że przedmiotowe sprawozdanie przedstawia ogólny zarys rosnącej liczby działań Unii Europejskiej dotyczących praw człowieka;

11.    wyraża przekonanie, że należy udostępnić więcej informacji oraz przekazywać lepszej jakości informacje, które są niezbędne do oceny wdrażanej wcześniej polityki, a także określić wytyczne dla modyfikacji ogólnego podejścia oraz dostosowania priorytetów politycznych poszczególnych państw w celu przyjęcia krajowej strategii na rzecz praw człowieka lub przynajmniej zawarcia rozdziału na temat praw człowieka w krajowych dokumentach strategicznych; ponawia wezwanie do przeprowadzenia regularnej, okresowej oceny sposobów wykorzystania i wyników polityki, instrumentów i inicjatyw UE w dziedzinie praw człowieka w stosunku do państw trzecich; wzywa Komisję i Radę do opracowania szczegółowych i wymiernych wskaźników i punktów odniesienia, które pozwolą zmierzyć skuteczność tych polityk;

12.    z zadowoleniem przyjmuje publiczne przedstawienie przez Radę i Komisję sprawozdania za rok 2007 w czasie grudniowego posiedzenia plenarnego, kiedy wręczono również Nagrodę im. Sacharowa na rzecz Wolności Myśli obywatelowi Sudanu, Salihowi Mahmoudowi Mohamedowi Osmanowi; poprzez ustanowienie regularności takiej praktyki grudniowe posiedzenie plenarne Parlamentu Europejskiego stało się dorocznym punktem odniesienia dla działań UE na rzecz praw człowieka;

13.    ponownie wzywa Radę i Komisję do określenia „państw budzących szczególne obawy”, gdzie promowanie praw człowieka jest szczególnie trudne oraz ustanowienia w tym celu kryteriów, które umożliwią ocenę krajów na podstawie ich wyników w zakresie poszanowania praw człowieka, co pozwoli sformułować odpowiednie priorytety polityczne;

Działania Rady i Komisji z zakresu praw człowieka na forach międzynarodowych

14.    uważa, że wzmocnienie pod względem ilościowym i jakościowym sekretariatu Rady w obszarze praw człowieka pozwoli zwiększyć widoczność i wzmocnić rolę Unii Europejskiej w dziedzinie promowania i gwarantowania poszanowania praw człowieka w ramach polityki zewnętrznej; oczekuje, że wyznaczenie wysokiego przedstawiciela ds. WPZiB, który będzie jednocześnie wiceprzewodniczącym Komisji, znacznie wzmocni spójność i skuteczność UE w tej dziedzinie;

15.    wyraża przekonanie, że postęp, jakim jest utworzenie Agencji Praw Podstawowych, stanowi pierwszy krok na drodze ku realizacji wezwania Parlamentu do utworzenia zintegrowanych ram regulacyjnych i instytucjonalnych mających na celu nadanie mocy wiążącej karcie praw podstawowych oraz zapewnienie zgodności z postanowieniami europejskiej konwencji praw człowieka, a także opracowanie kompleksowej polityki UE w zakresie praw mniejszości; podkreśla znaczenie faktu, że mandat Agencji obejmuje również kraje, które zawarły porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu z UE;

16.    uważa, że w przyszłości poszanowanie i promowanie praw człowieka powinno być wyraźnie wpisane w mandat specjalnych przedstawicieli Unii Europejskiej;

17.    wyraża przekonanie, że zdolność Unii Europejskiej do zapobiegania sytuacjom kryzysowym, reagowania na nie, zarządzania nimi i rozwiązywania ich jest niewystarczająca; wnioskuje, aby Rada, w związku ze swoimi wcześniejszymi zaleceniami w sprawie ustanowienia europejskiego cywilnego korpusu pokojowego, zaczęła stopniowo przekształcać cywilne aspekty europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony w „cywilną służbę na rzecz pokoju” w celu zarządzania kryzysowego w razie krótkotrwałych konfliktów cywilnych i budowania pokoju w dłuższej perspektywie; wyraża przekonanie, że UE powinna w tym kontekście dążyć do wzmocnienia struktur społeczeństwa obywatelskiego w terenie – zarówno na szczeblu regionalnym i krajowym, jak na niższych szczeblach – aby wspierać budowę zaufania i zdolności, ulepszyć monitorowanie oraz zwiększyć świadomość, a tym samym promować instytucjonalizację udziału społeczeństwa obywatelskiego w strukturach pokojowych i bezpieczeństwa na szczeblu regionalnym i niższym;

18.    ponawia swój apel do Komisji o zachęcanie państw członkowskich UE i państw trzecich, z którymi prowadzone są obecnie negocjacje w sprawie przyszłej akcesji, do podpisania i ratyfikowania wszystkich głównych konwencji i protokołów dodatkowych Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz Rady Europy dotyczących praw człowieka; zwraca szczególną uwagę państw członkowskich UE na konieczność ratyfikacji Międzynarodowej konwencji o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących oraz członków ich rodzin, czego dotychczas nie uczyniło żadne z państw członkowskich(16);

19.    wzywa do niezwłocznej ratyfikacji przez WE i jej państwa członkowskie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych; nalega, aby protokół dodatkowy do tej konwencji uznać za jej integralną część oraz wzywa do równoczesnego przystępowania zarówno do konwencji, jak i do protokołu;

20.    podkreśla potrzebę dalszego wzmocnienia aktywnego zaangażowania Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w odniesieniu do zagadnień związanych z prawami człowieka i demokracją w ramach uczestnictwa w 2008 r. w różnorakich forach międzynarodowych, w tym w pracach Rady Praw Człowieka ONZ (UNHRC), Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Rady Ministrów Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) oraz Rady Europy;

21.    wzywa do poprawy współpracy i koordynacji działań pomiędzy Radą Europy i Unią Europejską; z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez Radę Europy i UE w dniu 11 maja 2007 r. protokołu ustaleń i wzywa obie strony do wprowadzenia go w życie; w szczególności odwołuje się do następujących zaleceń zawartych w sprawozdaniu Junckera:

         –  zalecenia dotyczącego stworzenia mechanizmu odwoławczego, w ramach którego Unia Europejska będzie mogła odwoływać się do Komisarza Praw Człowieka w celu uzupełnienia działania istniejących organów Unii zarówno w ramach procesu rozszerzenia, jak i w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa lub procesu stabilizacji i stowarzyszenia;

         –  zalecenia dotyczącego stworzenia mechanizmu, który służyłby wspieraniu i umacnianiu demokracji oraz pełnemu wykorzystaniu doświadczenia i wiedzy komisji weneckiej;

         –  zalecenia dotyczącego usystematyzowania zasad korzystania z ekspertyz Rady Europy, aby zapewnić komplementarność i spójność pracy wykonywanej przez Unię Europejską i Radę Europy;

22.    wzywa do ściślejszej współpracy między Radą Europy a Unią Europejską w dziedzinie promowania praw mniejszości oraz ochrony języków regionalnych i mniejszościowych; wzywa do wykorzystania wiążących prawnie dokumentów Rady Europy takich jak Konwencja ramowa o ochronie mniejszości narodowych i Europejska karta języków regionalnych lub mniejszościowych, a także związanego z nimi sprawnego mechanizmu monitorowania; apeluje o rozpatrzenie opinii komitetu doradczego, utworzonego na mocy konwencji, dotyczącej środków przedsięwziętych przez państwa zdające sprawozdanie, jak również o rozpatrzenie sprawozdań komitetu ekspertów utworzonego na mocy karty dotyczących działań państw-stron w ramach prac instytucji UE, w szczególności podczas procesu przystąpienia w odniesieniu do krajów kandydujących;

23.    zwraca uwagę, że UNHRC posiada potencjał do stworzenia użytecznych ram dla wielostronnych działań UE z zakresu praw człowieka; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że w zeszłym roku prace tego nowego organu nie przyczyniły się do poprawy w zakresie działań ONZ na rzecz praw człowieka; wyraża przekonanie, że wdrożenie mechanizmu uniwersalnego przeglądu okresowego pozwoli uzyskać pierwsze namacalne wyniki i poprawę stanu rzeczy; wzywa Radę i Komisję do wnikliwego monitorowania tego procesu, tak aby zapewnić, że w jego trakcie realizowane będą postanowienia rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 60/251 z dnia 15 marca 2006 r., stanowiącej podstawę okresowego przeglądu – w oparciu o cel i wiarygodne informacje – wypełniania przez każde z państw zobowiązań i powinności w zakresie praw człowieka w sposób zapewniający powszechny charakter oraz równe traktowanie w odniesieniu do wszystkich państw; wzywa Radę, aby skonsultowała się z Parlamentem w tej kwestii;

24.    z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach procedury składania skarg, sformułowanej w oparciu o „procedurę 1503”, osoby i organizacje będą mogły w dalszym ciągu składać do UNHRC skargi dotyczące rażących i potwierdzonych w wiarygodny sposób przypadków łamania praw człowieka; wzywa Komisję i Radę do dołożenia wszelkich starań, aby organizacje pozarządowe mogły nadal przedstawiać swoje stanowisko w UNHRC, a tym samym korzystać z praw, jakie wiążą się z ich statusem doradczym, umożliwiających przedkładanie komunikatów na piśmie i składanie oświadczeń ustnych;

25.    podkreśla znaczenie procedur specjalnych i mandatów dla państw w ramach UNHRC; podkreśla, że proces odnawiania mandatów musi być przejrzysty oraz że należy dołożyć starań, aby wyznaczyć niezależnych i doświadczonych kandydatów, którzy będą reprezentatywni zarówno pod względem geograficznym, jak i na płaszczyźnie płci; odnotowuje, że mandat zespołu ekspertów ds. Darfuru musiał zostać połączony z mandatem specjalnego sprawozdawcy ds. Sudanu; odnotowuje również decyzję Unii Europejskiej dotyczącą poparcia rezolucji wzywającej do nieprzedłużania mandatu ekspertom ds. praw człowieka w Darfurze oraz decyzji Rady Praw Człowieka ONZ dotyczącej nieprzedłużania mandatów odnoszących się do Białorusi i Kuby;

26.    wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie, aby nadal dążyły do ustanowienia kryteriów członkostwa dotyczących wyboru do UNHRC, w tym wystosowania stałych zaproszeń do udziału w procedurach specjalnych; wzywa również do monitorowania rzeczywistej realizacji obietnic wyborczych rządów państw członkowskich ONZ; nalega, aby zasada ta była stosowana do ustalania czy UE powinna popierać kraje kandydackie;

27.    w tym kontekście wzywa Unię Europejską do formalnego zaangażowania wraz z innymi demokratycznymi rządami z innych grup regionalnych w celu rozpoczęcia formalnej współpracy i konsultacji w ramach UNHRC służących zagwarantowaniu powodzenia inicjatyw ukierunkowanych na przestrzeganie zasad zawartych w Powszechnej deklaracji praw człowieka; wyraża przekonanie, że wielostronne wysiłki UE na rzecz praw człowieka mogą być skuteczne na forach ONZ jedynie dzięki wspólnym działaniom w ramach międzyregionalnego sojuszu państw demokratycznych, czego przykładem może być przyjęcie w dniu 18 grudnia 2007 r. wspomnianej powyżej rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 62/149 w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci;

28.    z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja wykorzystała swoją pozycję jako instytucji przewodzącej procesowi Kimberley w 2007 r. do wzmocnienia mechanizmów stworzonych w celu zahamowania przepływu „spornych diamentów”; ponownie podkreśla znaczenie procesu Kimberley, biorąc pod uwagę związek pomiędzy powstrzymaniem handlu „spornymi diamentami” a osiągnięciem zrównoważonego pokoju i bezpieczeństwa; wita również Turcję i Liberię jako nowych uczestników, którzy przystąpili do procesu Kimberley w 2007 r.; z zadowoleniem przyjmuje ponowne przystąpienie Republiki Konga do tego procesu (dzięki czemu łączna liczba uczestników wzrosła do 48 (wśród których Wspólnotę Europejską reprezentuje 27 państw członkowskich);

29.    z zadowoleniem przyjmuje fakt, że trzecia międzynarodowa konferencja, której celem było zawarcie międzynarodowego traktatu w sprawie zakazu produkcji, stosowania, przewozu lub składowania bomb kasetowych zgodnie z zasadami międzynarodowego prawa humanitarnego, odbyła się w Wiedniu w grudniu 2007 r. przy pełnym poparciu Unii Europejskiej(17); wzywa Rumunię i Cypr, jako jedyne państwa członkowskie Unii, które jeszcze tego nie uczyniły, do poparcia deklaracji z Oslo z dnia 23 lutego 2007 r.; w pełni popiera kolejne konferencje w ramach procesu z Oslo, z których jedna miała miejsce w Wellington w dniach 18-22 lutego 2008 r., a druga odbędzie się w Dublinie w dniach 19-30 maja 2008 r.; oczekuje, że wszystkie państwa członkowskie UE będą mogły podpisać wspomniany traktat podczas uroczystości w Oslo, które zaplanowano na koniec 2008 r.;

30.    wzywa Radę i Komisję do dalszych energicznych starań na rzecz powszechnej ratyfikacji statutu rzymskiego oraz przyjęcia niezbędnych krajowych przepisów wykonawczych, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem Rady 2003/444/WPZiB z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczącym Międzynarodowego Trybunału Karnego (18)(MTK) oraz z planem działania; zwraca uwagę na fakt, że nie wszystkie prezydencje Rady realizują ten wspólny cel z takim samym zapałem; zwraca się do wszystkich prezydencji o podkreślanie statusu współpracy z MTK w trakcie wszelkich spotkań z krajami trzecimi; wnioskuje o rozszerzenie zakresu wspomnianych starań, tak by objęły również ratyfikację i realizację Porozumienia o przywilejach i immunitetach MTK, które stanowi ważne narzędzie działania Trybunału; zwraca uwagę na wejście w życie w dniu 8 grudnia 2007 r. porozumienia z Wielką Brytanią w sprawie wykonywania wyroków (oraz wejście w życie podobnego porozumienia z Austrią w 2005 r.) i apeluje do wszystkich państw członkowskich o rozważenie zawarcia podobnych porozumień z MTK; uznaje porozumienie o współpracy i pomocy pomiędzy UE a MTK za ważne narzędzie uzupełniające zobowiązania spoczywające na poszczególnych państwach członkowskich;

31.    z zadowoleniem przyjmuje ratyfikowanie statutu rzymskiego przez Japonię w lipcu 2007 r., dzięki czemu łączna liczba państw-stron wzrosła w grudniu 2007 r. do 105; wzywa Republikę Czeską jako jedyne państwo członkowskie UE, które do tej pory nie ratyfikowało statutu rzymskiego, aby niezwłocznie to uczyniła; wzywa raz jeszcze wszystkie kraje, które nie ratyfikowały jeszcze statutu rzymskiego, aby bezzwłocznie to uczyniły(19); wzywa Rumunię, aby unieważniła dwustronne porozumienie ze Stanami Zjednoczonymi o niewydawaniu osób;

32.    wzywa wszystkie państwa członkowskie do pełnej współpracy w ramach mechanizmów międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, zwłaszcza poprzez wydawanie zbiegów wymiarowi sprawiedliwości; w tym kontekście z zadowoleniem wskazuje na współpracę ze strony Demokratycznej Republiki Konga w przekazaniu Germaina Katangi do MTK, ze strony Serbii przy aresztowaniu i przekazaniu Zdravko Tolimira do Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (ICTY) oraz współpracę Serbii i Czarnogóry przy aresztowaniu i przekazaniu Vlastimira Djordjevicia do ICTY; zauważa jednak z niepokojem stały brak współpracy z MTK ze strony Sudanu w aresztowaniu i przekazaniu Ahmada Muhammada Haruna i Ali Muhammada Ali Abd-Al-Rahmana; z niepokojem zauważa, że wydane przez MTK nakazy aresztowania czterech członków ugandyjskiej Bożej Armii Oporu nie zostały jak dotąd wykonane; zauważa również z niepokojem, że Radovan Karadžić i Ratko Mladić w dalszym ciągu przebywają na wolności i nie zostali jeszcze postawieni przed ICTY; w tym kontekście wzywa władze serbskie do zapewnienia pełnej współpracy z ICTY, która powinna doprowadzić do aresztowania i przekazania wszystkich pozostałych oskarżonych, co otworzy drogę do podpisania porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu; ponadto jest zdania, że postępowanie toczące się obecnie przeciw byłemu prezydentowi Liberii, Charlesowi Taylorowi, prowadzone przez Specjalny Trybunał dla Sierra Leone w Hadze, stanowi znaczący krok w kierunku położenia kresu bezkarności;

33.    podkreśla potrzebę wzmocnienia systemu międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i w tym kontekście uznaje ustanowienie w listopadzie 2007 r. mechanizmu szybkiego reagowania w zakresie wymiaru sprawiedliwości jako nowego instrumentu współpracy międzynarodowej w dziedzinie zapewniania pomocy i przekazywania wiedzy w sytuacjach, gdy identyfikacja, gromadzenie i ochrona informacji może być pomocna w szerokim zakresie opcji dotyczących międzynarodowego i przejściowego wymiaru sprawiedliwości(20); apeluje do MTK o zintensyfikowanie wysiłków na rzecz rozszerzenia swojej pomocy, aby zaangażować w proces konstruktywnej interakcji z MTK społeczności w okolicznościach podlegających dochodzeniu, co pozwoli promować zrozumienie i poparcie dla jego mandatu i sprostać oczekiwaniom, a także umożliwi tym społecznościom śledzenie i zrozumienie procesu międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych; podkreśla rolę, jaką mechanizmy inne niż sądowe mogą odegrać w rozwiązywaniu problemu łamania praw człowieka i przepisów międzynarodowego prawa karnego, pod warunkiem, że podejmowane działania są zgodne z odpowiednimi procedurami i nie są pozorne;

34.    z zadowoleniem przyjmuje uchwalenie przez Zgromadzenie Ogólne ONZ deklaracji dotyczącej praw rdzennej ludności i składa gratulacje Radzie i państwom członkowskim w związku z poparciem tego tekstu tworzacego dla państw ramy ochrony i wspierania praw rdzennej ludności bez przypadków wykluczenia lub dyskryminacji; jednocześnie z niepokojem zauważa, że bez nowych instrumentów służących zagwarantowaniu wdrożenia przedmiotowej deklaracji nie można oczekiwać rzeczywistej poprawy jakości życia rdzennej ludności, zwłaszcza tej żyjącej pod rządami dyktatur lub reżimów autorytarnych; apeluje zatem do Komisji o podjęcie dalszych działań w związku z wdrożeniem tej deklaracji, w szczególności przy pomocy europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka (EIDHR), zalecając wszystkim państwom członkowskim pilną ratyfikację Konwencji MOP nr 169 w sprawie ludności rdzennej plemiennej, która zapewnia wsparcie wartości wyrażonych w przedmiotowej deklaracji przy pomocy prawnie wiążącego dokumentu;

35.    ponownie wzywa Komisję do opracowania europejskiej strategii ramowej dotyczącej Romów z uwagi na szczególną sytuację ludności romskiej w Unii Europejskiej, krajach kandydujących oraz krajach biorących udział w procesie stabilizacji i stowarzyszenia w odniesieniu do Bałkanów Zachodnich;

36.    apeluje do EU o odegranie kluczowej roli podczas konferencji przeglądowej w Durbanie i promowanie wyważonego tekstu zakładającego walkę z rasizmem, a nie delegitymizację państw demokratycznych i promowanie nienawiści, tak jak miało to miejsce w przypadku tekstu przyjętego podczas konferencji w Durbanie w 2001 r.;

37.    z ubolewaniem odnotowuje, że choć Komisja kilkakrotnie zalecała ratyfikację konwencji MOP nr 169, na chwilę obecną, prawie 20 lat po jej wejściu w życie, ratyfikowały ją jedynie trzy państwa członkowskie: Dania, Hiszpania i Holandia; w związku z powyższym zachęca do podejmowania inicjatyw mających na celu zwiększenie świadomości znaczenia tego ważnego instrumentu legislacyjnego oraz zwiększenie jego skuteczności na całym świecie dzięki zagwarantowaniu jego ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie;

Realizacja wytycznych Unii Europejskiej w dziedzinie praw człowieka

38.    ponownie wzywa Komisję oraz ambasady i konsulaty państw członkowskich do zagwarantowania, że cały ich personel będzie w pełni świadomy wytycznych w dziedzinie praw człowieka; wyraża przekonanie, że powołanie nowej Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych należy wykorzystać proaktywnie do zharmonizowania podejścia stosowanego przez zagraniczne misje państw członkowskich i delegacje Komisji w obszarze praw człowieka poprzez wspólne wykorzystywanie struktur i personelu, tak aby utworzyć prawdziwe „ambasady Unii Europejskiej”;

39.    dostrzega dążenia prezydencji niemieckiej i portugalskiej do opracowania ostatecznej wersji wytycznych UE w dziedzinie praw człowieka w odniesieniu do praw dziecka; oczekuje, że w ciągu przyszłego roku otrzyma projekty szczegółowych środków wykonawczych, które będą skupiać się na wdrażaniu całościowego i kompleksowego podejścia wypracowanego w ramach głównych wytycznych;

40.    wzywa prezydencję do znalezienia sposobów poprawy koordynacji i współpracy pomiędzy grupami roboczymi Rady w związku z zabiegami dyplomatycznymi prowadzonymi w obszarach wspólnej troski – na przykład pomiędzy grupą roboczą ds. praw człowieka (COHOM) a grupą roboczą ds. MTK w odniesieniu do międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i dzieci w konfliktach zbrojnych;

41.    wzywa Radę do zaktualizowania wytycznych w sposób umożliwiający pełne uwzględnienie znaczenia korzystania z najwyższych dostępnych standardów z zakresu ochrony zdrowia jako podstawowego prawa, ze szczególnym naciskiem na zwalczanie bólu;

Kara śmierci

42.    z zadowoleniem przyjmuje wspomnianą wyżej rezolucję 62/149, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 18 grudnia 2007 r. i wzywającą do wprowadzenia ogólnoświatowego moratorium na wykonywanie kary śmierci, a także dostrzega pozytywny ponadregionalny charakter tej inicjatywy;

43.    apeluje do Rady o dokonanie aktualizacji wytycznych w sprawie kary śmierci w celu wsparcia wszelkich działań nakierowanych na pełne wdrożenie rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, w której między innymi wezwano wszystkie państwa, które utrzymały karę śmierci, do poszanowania międzynarodowych standardów przewidujących zabezpieczenia gwarantujące ochronę praw osób skazanych na karę śmierci, a w szczególności minimalnych standardów wymienionych w załączniku do rezolucji Rady Gospodarczej i Społecznej 1984/50 z dnia 25 maja 1984 r.; zaznacza, że rezolucja ta dostarcza sekretarzowi generalnemu informacji dotyczących stosowania kary śmierci i poszanowania praw osób skazanych na karę śmierci i ma na celu stopniowe ograniczanie stosowania tej kary oraz zmniejszanie liczby przestępstw, za popełnienie których może ona zostać orzeczona; zaznacza, że rezolucja ta kończy się wezwaniem do wszystkich państw członkowskich ONZ o ustanowienie moratorium na wykonywanie kary śmierci z perspektywą całkowitego jej zniesienia;

44.    wzywa prezydencję do zachęcenia Hiszpanii, Łotwy, Polski i Włoch, które jak dotąd nie podpisały protokołu nr 13 w sprawie kary śmierci do europejskiej konwencji praw człowieka, do podpisania tych dokumentów(21); przyznaje w tym kontekście, że wdrożenie wytycznych w sprawie kary śmierci mogłoby być bardziej spójne, gdyby państwa członkowskie podpisały i ratyfikowały wspomniane protokoły i konwencje;

45.    z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie podpisania wspólnej deklaracji Rady Europy i Unii Europejskiej ustanawiającej Europejski Dzień przeciwko Karze Śmierci, który obchodzony będzie 10 października każdego roku; z zadowoleniem przyjmuje obrady konferencji europejskiej w Lizbonie w dniu 9 października 2007 r., gdzie ponownie wezwano do całkowitego zniesienia kary śmierci w Europie i propagowania jej powszechnego zniesienia;

46.    z zadowoleniem przyjmuje zniesienie kary śmierci w Albanii w dniu 24 marca 2007 r. (w stosunku do wszystkich przestępstw); w Kirgistanie w dniu 27 czerwca 2007 r.; w Rwandzie w dniu 26 lipca 2007 r., w stanie New Jersey (Stany Zjednoczone) w dniu 13 grudnia 2007 r. oraz w Uzbekistanie w dniu 1 stycznia 2008 r.; wyraża zaniepokojenie możliwością przywrócenia kary śmierci w Gwatemali; apeluje do rządu gwatemalskiego, aby autentycznie zobowiązał się do wprowadzenia powszechnego moratorium na wykonywanie kary śmierci; przyjmuje z zadowoleniem decyzję Chin o ponownym zbadaniu przez Sąd Najwyższy wszystkich wyroków kary śmierci, pozostaje jednak zaniepokojony faktem, że Chiny wykonują nadal największą liczbę egzekucji na całym świecie; potępia stosowanie kary śmierci na Białorusi, które jest sprzeczne z europejskimi wartościami; potępia nasilenie stosowania kary śmierci przez reżim w Iranie; wyraża poważne zaniepokojenie faktem, że w Iranie wciąż wykonuje się karę śmierci na osobach poniżej 18 roku życia;

Tortury i inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie

47.    zauważa, że Grecja, Litwa, Łotwa, Słowacja i Węgry jak dotychczas ani nie podpisały, ani nie ratyfikowały protokołu dodatkowego do Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur; zwraca uwagę, że Austria, Belgia, Cypr, Finlandia, Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia, Rumunia i Włochy podpisały ten protokół, ale nie ratyfikowały go; apeluje do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, które jak dotąd nie podpisały lub nie ratyfikowały protokołu dodatkowego do Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur, aby niezwłocznie to uczyniły;

48.    wyraża zaniepokojenie w odniesieniu do rzeczywistego zaangażowania w kwestie praw człowieka tych państw członkowskich UE, które odmawiają podpisania wspomnianej wyżej międzynarodowej Konwencji w sprawie ochrony osób przed wymuszonymi zaginięciami; zwraca się do wszystkich państw członkowskich UE, które jeszcze tego nie uczyniły, o niezwłoczne podpisanie i ratyfikowanie tej konwencji (22);

49.    zwraca uwagę Rady i Komisji na niedawno ukończone studium pt.: „Wdrażanie wytycznych UE w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania”, przedstawione podkomisji Parlamentu Europejskiego ds. praw człowieka w dniu 28 czerwca 2007 r. oraz COHOM w grudniu 2007 r.; wzywa oba organy do stosowania zawartych w nim zaleceń, takich, jak zalecenie dotyczące opracowania klarownego obrazu sytuacji na świecie, z uwzględnieniem miejscowego kontekstu politycznego, społecznego, kulturowego i prawnego w poszczególnych państwach; wzywa Komisję i Radę, aby po przeprowadzeniu analizy przesłały instrukcje do swoich delegacji i misji państw członkowskich w celu wsparcia ich we wdrażaniu tychże wytycznych;

50.    wzywa Komisję i Radę do zacieśnienia współpracy z Radą Europy na rzecz utworzenia strefy wolnej od tortur i maltretowania, obejmującej całą Europę, co będzie stanowiło wyraźny sygnał, że kraje europejskie uznają eliminację tych praktyk także na swoim terytorium za autentyczny priorytet;

51.    oczekuje oceny procesu wdrażania wytycznych UE w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, która jest przygotowywana w celu przedstawienia COHOM; w kontekście przeglądu tych wytycznych oczekuje, że COHOM omówi szczegółowe kryteria dotyczące działań w sprawie poszczególnych przypadków w celu usprawnienia wdrażania wytycznych; zaleca przyjęcie środków, mających zapewnić przestrzeganie całkowitego zakazu stosowania tortur oraz innych nieludzkich i poniżających kar oraz opieranie się wszelkim próbom ustanowienia stanowiska UE uprawniającego stosowanie gwarancji dyplomatycznych w celu ułatwienia przekazywania osób do kraju, w odniesieniu do którego może istnieć ryzyko, że będą tam one torturowane i poddawane innym nieludzkim i poniżającym karom;

52.    wzywa do zaktualizowania wytycznych UE w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania w świetle art. 15 konwencji ONZ w sprawie praw osób niepełnosprawnych, który dotyczy niestosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania;

53.    zwraca się o regularny udział przedstawicieli prezydencji lub sekretariatu Rady w pracach odpowiednich komisji ONZ, jak również o kontynuację współpracy z Radą Europy oraz jej Komitetem Zapobiegania Torturom, w celu osiągnięcia zasadniczego i użytecznego wkładu merytorycznego w proces decyzyjny dotyczący działań dyplomatycznych w stosunku do poszczególnych krajów;

54.    apeluje do Rady i Komisji o kontynuowanie praktyki działań dyplomatycznych w stosunku do wszystkich partnerów UE na arenie międzynarodowej w odniesieniu do ratyfikacji i wdrożenia międzynarodowych konwencji zakazujących stosowania tortur i maltretowania, jak również dotyczących świadczenia pomocy rehabilitacyjnej osobom, które przeżyły tortury; wzywa UE, aby uznała walkę ze stosowaniem tortur i maltretowaniem za absolutny priorytet swojej polityki na rzecz praw człowieka, szczególnie poprzez intensyfikację wdrażania wytycznych i wszelkich innych instrumentów UE, takich jak europejski instrument na rzecz demokracji i praw człowieka (EIDHR), oraz zagwarantowanie, że państwa członkowskie powstrzymają się od przyjmowania gwarancji dyplomatycznych od państw trzecich, w których istnieje realne niebezpieczeństwo tortur lub maltretowania;

Dzieci w konfliktach zbrojnych

55.    z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalnego przedstawiciela sekretarza generalnego ONZ do spraw dzieci w konfliktach zbrojnych, opublikowane w dniu 13 sierpnia 2007 r., w którym stwierdzono, że państwa członkowskie ONZ powinny zastosować zdecydowane i ukierunkowane środki przeciwko szczególnie krnąbrnym sprawcom;

56.    z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie i zalecenia sekretarza generalnego ONZ dotyczące dzieci w konflikcie zbrojnym w Birmie; potępia przypadki poważnego naruszania praw dzieci w tym kraju i wzywa COHOM, aby nadał Birmie priorytetowy status podczas wdrażania wytycznych w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych;

57.    z zadowoleniem przyjmuje postępy w stosowaniu międzynarodowych standardów ochrony dzieci w zakresie pociągania domniemanych sprawców do odpowiedzialności, takich jak oskarżenia wniesione przez MTK przeciw wysokiej rangi przywódcom różnych walczących frakcji w Demokratycznej Republice Konga oraz oskarżenia wniesione przeciw czterem wysokiej rangi członkom Bożej Armii Oporu; wyraża przekonanie, że orzeczenie Specjalnego Trybunału dla Sierra Leone, które stanowi, że rekrutowanie lub wykorzystywanie w walkach dzieci poniżej 15 roku życia jest zbrodnią wojenną na mocy zwyczajowego prawa międzynarodowego, a także niedawne skazanie dowódców wojskowych za werbowanie dzieci stanowią istotne osiągnięcia;

58.    z zadowoleniem przyjmuje coraz częstsze uwzględnianie praw dzieci w szerokim zakresie negocjacji, porozumień, działań na rzecz budowania i utrzymywania pokoju, agend i traktatów; podkreśla jednakże, że klauzule dotyczące dzieci zawarte w porozumieniach pokojowych powinny być szczegółowe, a wyznaczone w nich cele – możliwe do osiągnięcia;

59.    z zadowoleniem przyjmuje coraz częstsze uwzględnianie praw dzieci w przewidzianych na mocy prawa międzynarodowego mechanizmach odpowiedzialności za zbrodnie (wyrażając w tym kontekście uznanie dla wysiłków w tym kierunku, czynionych w 2007 r. przez liberyjską Komisję Prawdy i Pojednania), jako ważny środek, dzięki któremu dzieci mogą korzystać z prawa do uczestniczenia w decyzjach mających wpływ na ich życie; podkreśla jednak, że uczestnictwu takiemu musi przyświecać interes dziecka, który należy uwzględnić poprzez zastosowanie polityki i procedur odpowiednich do wieku oraz propagowanie rehabilitacji i reintegracji niepełnoletnich ofiar;

60.    z zadowoleniem przyjmuje postęp w tworzeniu polityki w odniesieniu do zintegrowanych zasad rozbrojenia, demobilizacji i reintegracji (2006) zasad paryskich i wytycznych w sprawie dzieci w siłach lub oddziałach zbrojnych (2007); podkreśla jednak, że wymagają one obecnie skutecznego wdrożenia;

61.    z zadowoleniem przyjmuje fakt, że kolejnych siedem krajów (Argentyna, Chorwacja, Gwatemala, Laos, Maroko, Mauretania i Ukraina) przyłączyło się do międzynarodowego zobowiązania do ochrony dzieci przed ich werbowaniem do sił zbrojnych w trakcie konfliktów, znanego jako zobowiązania i zasady paryskie; jednocześnie wyraża ubolewanie w związku z faktem, że zobowiązania tego nie podpisały Stany Zjednoczone, z uwagi na sprzeciw wobec klauzuli dotyczącej MTK;

62.    z zadowoleniem przyjmuje fakt, że 11 państw członkowskich Unii Europejskiej podpisało Deklarację z Genewy w sprawie przemocy zbrojnej i rozwoju, zwiększając tym samym liczbę państw-stron do 42; apeluje do pozostałych 16 państw członkowskich Unii Europejskiej, które jeszcze nie podpisały wspomnianej deklaracji, aby niezwłocznie to uczyniły;

63.    apeluje do państw członkowskich, które nie podpisały i nie ratyfikowały protokołów dodatkowych do Konwencji o prawach dziecka, aby niezwłocznie to uczyniły(23);

64.    przypomina o braku ostatecznego rozwiązania nierozstrzygniętych konfliktów w krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa (EPS); podkreśla, że takie sytuacje tworzą kontekst dla zaniedbywania państwa prawa i przypadków łamania praw człowieka na ich terenie, a także stanowią znaczną przeszkodę dla zagwarantowania i poszanowania wszystkich praw dziecka; wzywa do uznania szczególnej sytuacji dzieci i ich rodzin na obszarach dotkniętych nierozstrzygniętymi konfliktami w krajach EPS za kwestię priorytetową w kontekście działań UE w tej dziedzinie;

65.    odnotowuje fakt, że prezydencja portugalska kontynuowała niemieckie inicjatywy oparte na wytycznych i poleciła wszystkim misjom w priorytetowych krajach, aby traktowały strategie uwzględniające specyfikę poszczególnych krajów, przyjęte przez grupę roboczą ds. praw człowieka (COHOM) w dniu 15 czerwca 2007 r., jako stałe instrukcje, które mają być stosowane w pracach szefów misji w zakresie kwestii dzieci w konfliktach zbrojnych; wyraża zadowolenie z faktu, iż obecna prezydencja przesłała także lokalnym prezydencjom sprawozdania otrzymane przez zainteresowane organizacje pozarządowe dotyczące określonych krajów; pochwala inicjatywę prezydencji słoweńskiej dotyczącą zamówienia analizy wpływu działań UE na dzieci dotknięte konfliktami zbrojnymi; w tym kontekście podkreśla, że wpływ wytycznych na dzieci i konflikty zbrojne jest ograniczony przede wszystkim ze względu na fakt, że większość delegacji Komisji i państw członkowskich nie została poinformowana, że ich państwa przyjmujące są uważane za priorytetowe w kwestii stosowania wymienionych wytycznych;

Obrońcy praw człowieka

66.    wzywa Radę i Komisję, aby zaangażowały się w bardziej przejrzyste i systematyczne wdrażanie wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka, zwłaszcza, że jest to ważny i nowatorski instrument mający za zadanie wspierać obrońców praw człowieka i chronić tych, którzy są zagrożeni;

67.    wzywa Komisję i Radę, aby włączyły swoje działania na rzecz walki z przymusową pracą dzieci do działań w obszarze polityki humanitarnej i handlowej;

68.    oczekuje, że uznaniu wytycznych w sprawie obrońców praw człowieka za priorytetowy element polityki zagranicznej Unii Europejskiej w dziedzinie praw człowieka będzie towarzyszyć skuteczne wdrażanie tych wytycznych w lokalnych strategiach dotyczących 120 krajów; apeluje do państw członkowskich UE o harmonizację stanowisk w kwestii ochrony obrońców praw człowieka;

69.    uważa, że konsekwentne podejście powinno także koncentrować się na umacnianiu budowania zdolności wśród działaczy na rzecz praw człowieka, w tym osób zaangażowanych w obronę praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, oraz sprzyjać mechanizmom konsultacji i współdziałania między nimi a ich rządami w sprawach reform demokratycznych i promowania praw człowieka, w szczególności gdy stawką są procesy demokratyzacji;

70.    wzywa Komisję i Radę, aby aktywnie zachęcały obrońców praw człowieka do rozpowszechniania informacji na temat teorii i praktyki niestosowania przemocy i starały się wspierać wymianę wiedzy i doświadczenia w zakresie najlepszej praktyki, w oparciu o bezpośrednie doświadczenie zdobyte w trakcie swojej działalności;

71.    zwraca się do Rady i państw członkowskich, aby pilnie rozważyły sprawę wydawania obrońcom praw człowieka wiz „nadzwyczajnych” poprzez włączenie wyraźnego odwołania do szczególnej sytuacji obrońców praw człowieka w nowym wspólnym kodeksie wizowym, a tym samym utworzenie szczególnej przyspieszonej procedury wizowej, w odniesieniu do której można wykorzystać doświadczenia rządów Irlandii i Hiszpanii w tym zakresie; uważa, że zachowanie w tajemnicy protestów Unii Europejskiej w interesie obrońców praw człowieka jest czasami pożyteczne, lecz zwraca się o to, aby pomimo tego lokalne jednostki Unii Europejskiej zawsze informowały miejscowe organizacje pozarządowe w sposób poufny o takich protestach;

72.    odnotowuje fakt, że pomimo istotnych reform gospodarczych w Chinach nadal ma miejsce systematyczne łamanie praw politycznych i praw człowieka, które przybiera formy takie jak pozbawianie wolności za przekonania polityczne, ataki na prawników, obrońców praw człowieka i dziennikarzy, w tym uczestników tzw. ruchu w obronie prawa (weiquan), oraz zastraszanie ich, brak niezawisłego sądownictwa, praca przymusowa, łamanie wolności wypowiedzi i wyznania oraz praw mniejszości religijnych i etnicznych, samowolne zatrzymania, system obozów Laogai i zarzuty dotyczące nielegalnego pobierania organów do przeszczepów; jest równie zaniepokojony sporządzaniem czarnych list dziennikarzy i działaczy na rzecz praw człowieka, w tym Dalaj Lamy, jego sprzymierzeńców oraz wyznawców Falun Gong;

73.    wyraża ubolewanie w związku z faktem, że na Białorusi zarejestrowanych jest tylko pięć organizacji praw człowieka i że władze wciąż podejmują próby zastraszania i kontrolowania tych grup, a także wielokrotnie odmawiają prawnej rejestracji innych grup działających na rzecz praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z maja 2007 r. o odrzuceniu wniosku Białorusi o miejsce w UNHRC z uwagi na niezadowalającą sytuację w zakresie praw człowieka; ponownie apeluje do władz białoruskich, aby przestały stosować zastraszanie, prześladowanie, celowe aresztowanie i wnoszenie umotywowanych politycznie oskarżeń przeciwko obrońcom praw człowieka i działaczom społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi;

74.    wyraża poważne zaniepokojenie faktem, że w 2007 r. władze irańskie nasiliły prześladowanie niezależnych obrońców praw człowieka i prawników, próbując zapobiec nagłaśnianiu i tropieniu przez nich przypadków łamania praw człowieka; wyraża ubolewanie w związku z zamykaniem przez rząd irański organizacji pozarządowych, które promują zaangażowanie podmiotów społeczeństwa obywatelskiego i informują o łamaniu praw człowieka, w tym organizacji świadczących pomoc prawną i socjalną kobietom będącym ofiarami przemocy;

75.    raz jeszcze podkreśla znaczenie udostępnienia podręcznika wdrażania wytycznych obrońcom praw człowieka działającym w terenie; zachęca grupę roboczą Rady ds. praw człowieka (COHOM) do rozpowszechniania w oddziałach regionalnych oraz w ambasadach i przedstawicielstwach tłumaczeń wytycznych UE dotyczących praw człowieka na języki UE używane w komunikacji w państwach trzecich oraz na najważniejsze języki spoza UE; wyraża zadowolenie z faktu, że jak dotąd dostępne są tłumaczenia na takie języki, jak rosyjski, arabski, chiński i farsi, ale podkreśla, że na miejscu należy przygotować tłumaczenia na inne języki; apeluje do państw członkowskich Unii Europejskiej o uproszczenie wydawania wiz obrońcom praw człowieka, którzy zostali zaproszeni do udziału w imprezach organizowanych na terenie Unii Europejskiej lub którzy uciekają przed pogarszającymi się warunkami w zakresie bezpieczeństwa;

Wytyczne w sprawie dialogu na temat praw człowieka oraz uznanych konsultacji z państwami trzecimi

76.    wzywa Radę i Komisję do rozpoczęcia kompleksowej oceny wytycznych w sprawie dialogów dotyczących praw człowieka i do opracowania jednoznacznych wskaźników dotyczących oddziaływania każdego dialogu oraz kryteriów rozpoczęcia, przerwania i wznowienia dialogów;

77.    ponawia wezwanie do rozszerzenia dialogów dotyczących praw człowieka, tak aby obejmowały zarówno sytuację w krajach trzecich, jak i w Unii Europejskiej w celu zwiększenia wiarygodności przedmiotowych dialogów;

78.    ponawia wezwanie, aby kwestie dotyczące praw człowieka były analizowane na najwyższym szczeblu politycznym, co nadałoby większe znaczenie polityczne trosce o prawa człowieka i zapobiegło wyłączaniu kwestii praw człowieka z dialogu politycznego przez państwa członkowskie lub kraje trzecie; uważa, że w związku z tym dialog ten nigdy nie powinien być wykorzystywany do zawężania tego tematu i spychania go w ten sposób na miejsce drugorzędne w odniesieniu do innych zagadnień politycznych; dlatego też wzywa Radę i Komisję do podjęcia następujących działań:

         –  ogłoszenia celów wyznaczonych dla każdego dialogu i monitorowania ich realizacji;

         –  wymagania, aby w odniesieniu do każdego dialogu przeprowadzano ocenę najlepiej „każdego roku”, a przynajmniej raz na dwa lata;

         –  dopilnowania, aby każde spotkanie w ramach dialogu, oprócz wątku dyskusji technicznych dla urzędników, obejmowało także wątek polityczny, w którym bezpośrednio uczestniczyć będą osoby pełniące obowiązki „na szczeblu ministerialnym”;

79.    raz jeszcze podkreśla w tym kontekście propozycje zawarte w wyżej wspomnianej rezolucji Parlamentu z dnia 6 września 2007 r. w sprawie funkcjonowania prowadzonych z krajami trzecimi dialogów i konsultacji dotyczących praw człowieka; podkreśla w związku z tym, że w styczniu 2008 r. Rada, Komisja i Podkomisja Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego podjęły dialog w celu wdrożenia zaleceń niniejszej rezolucji w kwestii zaangażowania Parlamentu w ogólny dialog w tej kwestii; przypomina o spoczywającym na Radzie obowiązku konsultacji z Parlamentem i uwzględniania jego stanowiska zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej;

80.   podkreśla potrzebę znacznego nasilenia dialogu dotyczącego praw człowieka między Unią Europejską i Chinami, a także wyraża zaniepokojenie faktem, że Chiny udzieliły odpowiedzi jedynie w przypadku dwóch trzecich kwestii poruszonych przez UE w odniesieniu do poszczególnych problemów będących częścią dialogu; wyraża zaniepokojenie w związku z faktem, że w Chinach dochodzi do poważnych przypadków łamania praw człowieka i podkreśla, że pomimo obietnic składanych przez reżim w związku ze zbliżającymi się igrzyskami olimpijskimi zgodnie z Kartą Olimpijską sytuacja w zakresie praw człowieka w Chinach nie uległa poprawie; zgodnie z Kartą Olimpijską z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Chiny podejmują działania mające na celu wdrożenie zaleceń specjalnego sprawozdawcy ds. tortur oraz że w ostatnim czasie zwrócono się do sądów, aby nie opierały się na przyznaniu się do winy; odnotowuje fakt, że pomimo wielokrotnych zapewnień rządu chińskiego o intencji ratyfikowania Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, ratyfikacja wciąż nie następuje; wyraża ubolewanie, że podczas szczytu Unia Europejska-Chiny, który odbył się w Pekinie dnia 28 listopada 2007 r., nie została przyjęta żadna wspólna deklaracja Unii Europejskiej i Chin w sprawie praw człowieka, pomimo iż początkowo wyrażono zamiar wydania takiej deklaracji; wzywa Radę do udzielania Parlamentowi bardziej szczegółowych informacji po zakończeniu debaty, z uwzględnieniem szczegółowej listy protestów wystosowanych przez Radę i państwa członkowskie w indywidualnych przypadkach; zauważa, że obawy te należy podkreślać w czasie przygotowań do igrzysk olimpijskich w Pekinie, które stanowią ważną historyczną okazję do poprawy sytuacji praw człowieka w Chinach; w tym względzie jest nadal zaniepokojony chińskim ustawodawstwem, w tym dotyczącym systemu tajemnic państwowych, uniemożliwiającym zapewnienie przejrzystości koniecznej dla rozwoju dobrych rządów oraz systemu, w którym przeważają rządy prawa; jest zaniepokojony ograniczaniem wolności chińskich i międzynarodowych mediów, w tym Internetu, blogów i dostępu do informacji prasy chińskiej i międzynarodowej; jest równie zaniepokojony szantażowaniem dziennikarzy i działaczy praw człowieka, w tym Dalaj Lamy, jego sprzymierzeńców oraz wyznawców Falun Gong; w tym kontekście wzywa do natychmiastowego uwolnienia wybitnego działacza na rzecz walki z AIDS, Hu Jia; podkreśla potrzebę kontynuowania, nawet po zakończeniu igrzysk olimpijskich, starannego monitorowania sytuacji w dziedzinie praw człowieka i zmian w ustawodawstwie dotyczących tej sprawy; apeluje do UE, aby zagwarantowała uzależnienie stosunków handlowych z Chinami od reform w dziedzinie praw człowieka, i w związku z tym wzywa Radę do przeprowadzenia kompleksowej oceny sytuacji w zakresie praw człowieka, zanim zostanie zawarta jakakolwiek nowa umowa ramowa o partnerstwie i współpracy; wzywa Radę i Komisję do podniesienia kwestii Autonomicznego Regionu Mongolii Wewnętrznej, Wschodniego Turkiestanu i Tybetańskiego Regionu Autonomicznego i do aktywnego wspierania przejrzystego dialogu między rządem Chin i wysłannikami tybetańskiego rządu na uchodźstwie oraz do włączenia do głównego nurtu polityki kwestii wpływu chińskiej polityki w Afryce na prawa człowieka; jest nadal bardzo zaniepokojony systematycznym łamaniem praw człowieka etnicznych Ujgurów w Ujgurskim Regionie Autonomicznym Xinjiang;

81.   jest nadal zaniepokojony, że prowadzony z Iranem dialog na temat praw człowieka został przerwany w 2004 r. z powodu braku postępu w poprawie sytuacji w zakresie praw człowieka i braku współpracy ze strony Iranu; wzywa władze irańskie do ponownego podjęcia dialogu w celu udzielenia wsparcia wszystkim przedstawicielom organizacji społeczeństwa obywatelskiego zaangażowanych na rzecz demokracji oraz do umacniania – przy pomocy pokojowych i łagodnych środków – aktualnych procesów, które mogą przyczynić się do reform demokratycznych, instytucjonalnych i konstytucjonalnych, zagwarantować trwałość tych reform i umocnić zaangażowanie wszystkich irańskich obrońców praw człowieka i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego w procesy tworzenia polityki, wzmacniając rolę odgrywaną przez nich w ogólnej debacie politycznej; wyraża poważne zaniepokojenie w związku z faktem, że w roku 2007 w Iranie następowało dalsze pogarszanie sytuacji, jeśli chodzi o przestrzeganie podstawowych praw człowieka, w szczególności wolności wypowiedzi i zgromadzeń; potępia nową kampanię na rzecz obrony moralności rozpoczętą przez władze Iranu na początku kwietnia 2007 r., kiedy to tysiące mężczyzn i kobiet zostało aresztowanych podczas akcji mających na celu „przeciwdziałanie niemoralnym zachowaniom”; potępia coraz częstsze stosowanie kary śmierci przez reżim irański;

82.   wyraża ubolewanie z powodu braku rezultatów konsultacji między Unią Europejską i Rosją na temat praw człowieka i apeluje, aby Parlament uczestniczył w takim procesie; popiera starania podejmowane przez Radę i Komisję, które mają spowodować, że konsultacje będą się odbywać na przemian w Rosji i w Unii Europejskiej, że w konsultacjach oprócz Ministerstwa Spraw Zagranicznych będą uczestniczyć także inne rosyjskie ministerstwa i że rosyjska delegacja będzie uczestniczyć w spotkaniach rosyjskich i europejskich organów parlamentarnych lub organizacji pozarządowych organizowanych przy okazji konsultacji; ubolewa, że UE nie odnosi sukcesów w dążeniu do zmian politycznych w Rosji, szczególnie w tak trudnych kwestiach, jak sytuacja w Czeczenii i innych republikach kaukaskich, bezkarność i kwestia niezawisłości wymiaru sprawiedliwości, traktowanie obrońców praw człowieka i więźniów politycznych, w tym Michaiła Chodorkowskiego, niezależność mediów i wolność wypowiedzi, traktowanie mniejszości etnicznych i religijnych, przestrzeganie zasad rządów prawa i ochrona praw człowieka w siłach zbrojnych, dyskryminacja ze względu na orientację seksualną i inne; uważa, że długotrwała debata dotycząca Czeczenii powinna zostać rozszerzona o niepokojącą sytuację w Inguszetii i Dagestanie; wzywa władze rosyjskie, aby zapewniły ochronę mniejszości narodowych w Republice Maryjskiej oraz zapewniły poszanowanie praw człowieka i praw mniejszości zgodnie z konstytucją Republiki Maryjskiej i standardami europejskimi; ubolewa z powodu ciągłego prześladowania dziennikarzy, obrońców praw człowieka, więźniów politycznych i organizacji pozarządowych, na przykład z powodu niedawnych ataków na gazetę „Nowaja Gazeta” i Fundację na rzecz promowania tolerancji w Niżnym Nowgorodzie; wyraża zaniepokojenie w związku z faktem, że w 2007 r., po wejściu w życie w 2006 r. nowej ustawy, ustawodawstwo rosyjskie umożliwia arbitralne i wybiórcze wdrażanie i było wykorzystywane do hamowania, ograniczania i karania zgodnej z prawem działalności organizacji pozarządowych, co przyczynia się do rosnącej niepewności i narażenia organizacji pozarządowych; wyraża również zaniepokojenie, w związku z raportem Amnesty International z grudnia 2007 r., zgodnie z którym prokuratura w dalszym ciągu nie zapewniła Michaiłowi Chodorkowskiemu i jego wspólnikowi Płatonowi Lebiediewowi prawa do rzetelnego procesu sądowego zgodnie ze standardami międzynarodowymi, wyraża najwyższe zaniepokojenie w związku z odmową ratującego życie leczenia udzieloną Wasilijowi Aleksanianowi, byłemu wiceprezesowi Jukosu, mimo wielokrotnych apeli Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i przewodniczącego Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy; apeluje do Rosji o podjęcie dalszych kroków w celu ochrony wolności wypowiedzi oraz bezpieczeństwa dziennikarzy i obrońców praw człowieka; w związku z tym uważa, że UE powinna priorytetowo traktować współpracę Rosji z mechanizmami OBWE, Rady Europy i ONZ związanymi z prawami człowieka oraz ratyfikację wszystkich właściwych konwencji dotyczących praw człowieka, a zwłaszcza ratyfikację protokołu nr 14 do Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zmieniającego mechanizm kontrolny konwencji; ubolewa z powodu niechęci Rosji do zapraszania międzynarodowych obserwatorów wyborów w odpowiedniej liczbie i z odpowiednim wyprzedzeniem, aby umożliwić im należyty nadzór nad wyborami zgodnie ze standardami OBWE, co powoduje, że Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka OBWE (ODIHR) nie może przeprowadzić zaplanowanej misji obserwacji wyborów zgodnie z mandatem, czuje się zatem zmuszony do kwestionowania demokratycznego charakteru wyborów parlamentarnych w 2007 r. i wyborów prezydenckich w roku 2008; apeluje do Komisji i Rady, aby podnosiły problemy praw człowieka w rozmowach z władzami rosyjskimi na najwyższym szczeblu oraz zawarły te kwestie w nowej umowie ramowej o partnerstwie i współpracy z Rosią; wzywa Komisję do określenia bardziej wyraźnych zobowiązań i do ustanowienia skuteczniejszych mechanizmów kontrolnych jako uzupełnienie klauzuli dotyczącej praw człowieka, aby osiągnąć rzeczywistą poprawę sytuacji w zakresie praw człowieka;

83.   nalega, by Komisja i Rada utworzyły podkomisje ds. praw człowieka i demokracji dla wszystkich krajów objętych polityką sąsiedztwa; ponawia wezwanie, aby parlamentarzyści byli włączeni w przygotowywania posiedzeń takich podkomisji i byli informowani o ich wynikach; jest zdania, że podczas gdy pierwsza runda spotkań, tak jak to miało miejsce w przypadku Tunezji, może się koncentrować na ustanawianiu trwałości podkomisji i budowaniu wiary i zaufania wśród partnerów, takie podkomisje, jak obecna podkomisja z udziałem Maroka, powinny przechodzić do fazy ukierunkowanej na wyniki, tworząc konkretne punkty odniesienia i wskaźniki postępu, jak również możliwość poruszania poszczególnych przypadków; przypomina, że dyskusje na temat praw człowieka nie mogą być prowadzone wyłącznie w podkomisjach i podkreśla konieczność włączenia tych kwestii w dialog polityczny obejmujący również najwyższy szczebel w celu zwiększenia spójności polityki Unii w tej kwestii i zmniejszenia rozbieżności w oświadczeniach dla prasy na temat sytuacji w dziedzinie praw człowieka wydawanych przez obie strony; z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie Rady z dnia 16 października 2007 r., zgodnie z którym w ramach rozmów dotyczących przyszłej umowy ramowej między UE a Libią zostaną poruszone między innymi takie kwestie szczegółowe jak współpraca i postępy w dziedzinie praw człowieka;

84.    przypomina o pogarszającej się sytuacji w Syrii, gdzie władze reżimu odmawiają przyznania oficjalnego statusu grupom działającym na rzecz praw człowieka, które są prześladowane przez służby bezpieczeństwa, a ich członkowie są pozbawiani wolności za nieposiadanie statusu prawnego; potępia przypadki aresztowań dysydentów i członków partii opozycyjnych oraz apeluje do Rady i Komisji, aby wezwały rząd syryjski do uwolnienia osadzonych dziennikarzy, działaczy na rzecz praw człowieka i niezależnych prawników oraz do zniesienia stanu wyjątkowego;

85.    potępia działania władz białoruskich wymierzone w działalność opozycji; zauważa, że przeradzają się coraz częściej w systematyczne próby poniżania i nieludzkiego traktowania jej członków; jako przykład wskazuje niedawne aresztowanie laureata nagrody Sacharowa, Aleksandra Milinkiewicza; zauważa całkowity brak sukcesów Unii Europejskiej na polu poprawy sytuacji w zakresie reform w dziedzinie praw człowieka na Białorusi;

86.   wyraża głębokie zaniepokojenie w związku z bardzo poważnym kryzysem humanitarnym w Strefie Gazy; wzywa wszystkie zainteresowane strony do przestrzegania Powszechnej deklaracji praw człowieka; potwierdza treść swojej rezolucji z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie sytuacji w Strefie Gazy(24),

87.   docenia próby Komisji i Rady dotyczące zorganizowania drugiej rundy dialogu dotyczącego praw człowieka między Unią Europejską i Uzbekistanem w maju 2008 r. i wyraża uznanie dla Komisji w związku z jej działaniami mającymi na celu zorganizowanie seminarium społeczeństwa obywatelskiego na temat wolności mediów, być może w Taszkiencie; raz jeszcze zaznacza, że przeprowadzenie dialogu dotyczącego praw człowieka i spotkań ekspertów w sprawie masakry w Andiżanie w 2005 r. samo w sobie nie stanowi postępu i nie może być wykorzystane jako powód do zniesienia sankcji; odnotowuje fakt, że brak niezależnego międzynarodowego dochodzenia w sprawie masakry w Andiżanie oraz brak jakiejkolwiek poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka w Uzbekistanie – a takie warunki zniesienia sankcji określiła Unia Europejska – logicznie doprowadziły do przedłużenia sankcji wobec Uzbekistanu; wyraża zadowolenie z faktu, że we wnioskach Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych z 15-16 października 2007 r. określono szczególne warunki, które trzeba spełnić w ciągu sześciu miesięcy, aby zawieszenie ograniczeń wizowych zostało utrzymane; wzywa Komisję i Radę do przeprowadzenia dogłębnej oceny skutków decyzji o zawieszeniu na sześć miesięcy niektórych ograniczeń wizowych, które stanowią część sankcji Unii Europejskiej wobec Uzbekistanu i do dokonania przeglądu ogólnej sytuacji w zakresie praw człowieka w tym kraju; ubolewa nad faktem, że Uzbekistan jak dotąd nie dokonał żadnych postępów pod jakimkolwiek względem; wyraża uznanie dla pracy podkomisji ds. praw człowieka polegającej na wnikliwym monitorowaniu co sześć miesięcy sytuacji w zakresie praw człowieka, aby zapewnić Radzie regularne oceny ze strony Parlamentu oraz zalecenia dotyczące kształtowania polityki UE w tym zakresie; jest zbulwersowany wyborami prezydenckimi w dniu 23 grudnia 2007 r. w Uzbekistanie, które, zdaniem Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka OBWE (ODIHR) „odbywały się w ściśle kontrolowanych warunkach politycznych, nie pozostawiając miejsca dla żadnego realnego sprzeciwu i (…) generalnie nie spełniały wielu ustaleń Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie dotyczących demokratycznych wyborów”; potępia zamordowanie w Taszkencie, w dniu 9 września 2007 r., Marka Weila, założyciela i dyrektora artystycznego niezależnego teatru Ilkhom oraz dziennikarza i krytyka uzbeckiego reżimu, Alishera Saipova, w kirgiskim mieście Osh w dniu 24 października 2007 r.; ponawia apel o natychmiastowe uwolnienie więźniów politycznych(25);

88.    popiera wolę Rady do nawiązania dialogów dotyczących praw człowieka z każdym z czterech pozostałych państw Azji Środkowej; apeluje, aby dialogi były ukierunkowane na wyniki i w pełni odpowiadały wytycznym Unii Europejskiej w sprawie prowadzonych z krajami trzecimi dialogów dotyczących praw człowieka, gwarantując udział społeczeństwa i Parlamentu Europejskiego; apeluje, aby nawiązaniu dialogów towarzyszyły odpowiednie zasoby kadrowe w sekretariatach Rady i Komisji;

89.    odnotowuje znaczenie zobowiązań w kwestii procesu przystąpienia Turcji zarówno ze strony Turcji, jak i UE, dla dalszych postępów realizowanych reform w zakresie praw człowieka w Turcji;

90.    wyraża nadzieję, że osoby odpowiedzialne za zamordowanie Benazir Bhutto zostaną zidentyfikowane i jak najszybciej postawione przed sądem; odnotowuje pogarszanie się sytuacji w dziedzinie praw człowieka w Pakistanie przez cały 2007 r., w tym w szczególności zagrożenia dla niezawisłości sądów i wolności mediów;   tym samym potępia kampanię oczerniającą prowadzoną wobec Iftikhara Mohammada Chaudhry’ego, byłego przewodniczącego pakistańskiego sądu najwyższego równolegle do pozbawienia go pełnionej funkcji i umieszczenia w areszcie domowym; zwraca się do Rady i Komisji, aby poparły ruch na rzecz demokracji zainicjowany przez środowisko sędziów i adwokatów, w szczególności poprzez zaproszenie jego niektórych przedstawicieli, w tym Iftikhara Chaudhry’ego; wzywa do przywrócenia wszystkich zdymisjonowanych sędziów na stanowiska; odnotowuje przyjęcie nowego dokumentu strategicznego dla Pakistanu i wyraża zadowolenie, że w całym dokumencie zapobieganie konfliktom i prawa człowieka zostały włączone do głównego nurtu polityki; odnotowuje, że pierwsze posiedzenie wspólnej komisji Wspólnota Europejska-Pakistan odbyło się w Islamabadzie dnia 24 maja 2007 r. oraz podkreśla, że prawa człowieka powinny znaleźć się na czele programu wszystkich kolejnych posiedzeń;

Okaleczanie narządów płciowych kobiet i inne szkodliwe tradycyjne praktyki

91.    podkreśla, że należy zintensyfikować zarówno w terenie, jak i w ramach procesu tworzenia polityki, działania mające na celu likwidację wszystkich form okaleczania kobiecych narządów płciowych, aby podkreślić fakt, iż takie okaleczanie stanowi zarówno problem dotyczący płci, jak i łamanie praw człowieka odnoszące się do integralności cielesnej;

92.    nalega na zdecydowane uwzględnianie praw kobiet we wszystkich dialogach dotyczących praw człowieka, a w szczególności na zwalczanie i likwidację wszystkich form dyskryminacji i przemocy wobec kobiet i dziewcząt, w tym w szczególności, aborcji ze względu na płeć płodu, wszelkich form szkodliwych, tradycyjnych lub zwyczajowych praktyk, na przykład okaleczania kobiecych narządów płciowych oraz wczesnych lub przymusowych małżeństw, wszelkich form handlu ludźmi, przemocy wobec kobiet i zabijania kobiet, wykorzystywania w pracy i wykorzystywania ekonomicznego oraz odstąpienie przez państwa od powoływania się na wszelkie zwyczaje, tradycje lub względy religijne w celu odsunięcia od siebie spoczywającego na nich obowiązku wyeliminowania takich form przemocy;

93.    wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do wykorzystania klauzuli dotyczącej praw człowieka w taki sposób, aby zwalczanie wszystkich form okaleczania kobiecych narządów płciowych uczynić sprawą priorytetową w kontaktach z państwami nieczłonkowskimi, w szczególności z tymi państwami, które mają uprzywilejowane stosunki z Unią Europejską w ramach umowy z Kotonu (obecnie na mocy europejskich umów o współpracy), oraz do wywierania na nie nacisków, aby wprowadziły konieczne mechanizmy legislacyjne, administracyjne, sądownicze i zapobiegawcze w celu położenia kresu tego rodzaju praktykom;

94.    przypomina o milenijnych celach rozwoju i podkreśla, że dostęp do oświaty i zdrowia stanowią prawa podstawowe; uważa, że programy w obszarze zdrowia, w tym zdrowia seksualnego i rozrodczości, promowania równości płci, umożliwienia kobietom korzystania z pełni ich praw, a także praw dziecka powinny być wiodącymi programami w polityce rozwoju i praw człowieka UE, w szczególności tam, gdzie wszechobecna jest przemoc związana z płcią, kobiety i dzieci są narażone na zakażenie wirusem HIV i zachorowanie na AIDS, lub gdzie odmawia się ludności dostępu do informacji, zapobiegania chorobom lub ich leczenia; nawołuje Komisję do włączenia do polityki rozwoju podstawowego prawa pracy i programu działań na rzecz godnej pracy, zwłaszcza w programach wsparcia dotyczących handlu;

95.    wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do promowania w szczególności ratyfikacji i wdrażania przez państwa członkowskie Unii Afrykańskiej protokołu Unii Afrykańskiej w sprawie praw kobiet w Afryce;

96.    wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do zwiększania znaczenia europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka oraz do zapewnienia przydziału środków finansowych na działania dotyczące likwidacji wszelkich form okaleczania kobiecych narządów płciowych;

Ogólna kontrola działań Rady i Komisji, w tym działalności obu prezydencji

97.   ubolewa nad stałym naruszaniem praw człowieka przez juntę wojskową w Birmie oraz popiera zobowiązanie Unii Europejskiej do realizacji ustalonych celów, w szczególności integracyjnego i prawdziwego „dialogu trójstronnego” między reżimem wojskowym, opozycją demokratyczną (tzn. Narodową Ligą na Rzecz Demokracji, która wygrała wybory w 1990 r.) i grupami etnicznymi, aby zapewnić pojednanie narodowe niezbędne do przejścia do demokracji w Birmie oraz ustanowienia prawowitego, demokratycznego cywilnego rządu, który będzie szanował prawa człowieka i przywróci normalne stosunki ze społecznością międzynarodową; wyraża zadowolenie z przyjęcia przez Radę w listopadzie 2007 r. wspólnego stanowiska przedłużającego dotychczasowe środki ograniczające i wprowadzającego dodatkowe środki ograniczające, ale ubolewa, że wykluczono z tych środków kluczowe sektory, takie jak energia oraz sankcje finansowe i bankowe wobec reżimu wojskowego; uważa w związku z tym, że środkom ograniczającym musi systematycznie towarzyszyć istotne wsparcie ze strony organizacji społeczeństwa obywatelskiego, co nie miało miejsca w Birmie; potępia brutalną reakcję władz Birmy na demonstracje mnichów buddyjskich oraz wszystkich innych pokojowych demonstrantów; wyraża ubolewanie w związku z mającymi miejsce aresztowaniami i pozbawianiem wolności działaczy na rzecz demokracji i dziennikarzy, a także wzywa Komisję, aby nadal podkreślała, że sytuacja w zakresie praw człowieka w Birmie stanowi najwyższy priorytet w Radzie Praw Człowieka ONZ oraz nadal wywierała nacisk na zorganizowanie drugiej wizyty w Birmie Tomasa Ojea Quintany, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka w Birmie, aby mógł dalej badać przypadki łamania praw człowieka w tym kraju; wyraża zadowolenie z mianowania Piero Fassina na specjalnego wysłannika Unii Europejskiej do Birmy i prosi Komisję, aby w ramach europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka aktywnie wspierała birmański ruch na rzecz demokracji; potępia zamach na Padoha Mahn Sha, sekretarza generalnego Narodowej Unii Karenów (KNU), który został zamordowany w swoim domu w Tajlandii w dniu 14 lutego 2008 r.; zwraca się o przeprowadzenie śledztwa w sprawie okoliczności jego śmierci i o to, aby UE wyraziła oburzenie działalnością reżimu wojskowego i zaapelowała o zapewnienie lepszej ochrony wygnanym birmańskim przywódcom demokratycznym przebywającym w Tajlandii; wyraża zaniepokojenie w związku z faktem, że birmańscy uchodźcy w Malezji są niezwykle narażeni i że grozi im zatrzymanie, areszt, osadzenie i deportacja przez władze malezyjskie; apeluje do Rady, aby wezwała władze malezyjskie, by położyły kres brutalnemu traktowaniu uchodźców, zachęciła UNHCR do rejestrowania wszystkich uchodźców, aby zapewnić im większą ochronę oraz zaapelowała, aby więcej krajów wyraziło zgodę na przyjęcie birmańskich uchodźców z Malezji celem przesiedlenia;

98.    wzywa prezydencję Rady, aby skoncentrowała się na krajach będących przedmiotem szczególnych obaw o prawa człowieka; w szczególności zachęca Radę, aby w całości wprowadzała w życie wytyczne Unii Europejskiej w sprawie obrońców praw człowieka i aby przeznaczyła dodatkowe środki finansowe na projekty w ramach europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka, w szczególności na promowanie demokracji na Białorusi, w Birmie, na Kubie, w Erytrei, Laosie, Korei Północnej, Uzbekistanie, Wietnamie i Zimbabwe; uważa, że koncepcja i realizacja tych projektów nie powinny być uzależnione od zgody lub współpracy odnośnych reżimów;

99.    wyraża zadowolenie z obchodów w dniu 18 października 2007 r. pierwszego Dnia Walki z Handlem Ludźmi, który ma na celu zwiększenie świadomości na temat problemu handlu ludźmi i podkreślenie wieloletniego zaangażowania Unii Europejskiej w jego likwidację;

100.  wyraża zadowolenie z Forum praw człowieka organizacji pozarządowych Unii Europejskiej, zorganizowanego przez prezydencję portugalską i Komisję, które odbyło się w Lizbonie w grudniu 2007 r. i było poświęcone prawom gospodarczym, społecznym i kulturalnym; popiera zalecenia Forum, które potwierdziły niepodzielność i powszechność praw człowieka i którym udało się powiązać zewnętrzne i wewnętrzne aspekty polityk Unii Europejskiej; w związku z powyższym zachęca Radę i Komisję, aby wzmocniły obecną ocenę oddziaływania na trwały rozwój przeprowadzaną przez DG ds. Handlu Komisji za pomocą odpowiedniej oceny oddziaływania na prawa człowieka;

101.  wyraża zadowolenie z czwartego posiedzenia europejskiej sieci punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne, które odbyło się w Hadze w dniach 7-8 maja 2007 r.; odnotowuje pracę tego posiedzenia, które było w całości poświęcone Rwandzie oraz prowadzeniu przez państwa europejskie dochodzeń w sprawie rwandyjskich podejrzanych; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że podczas prezydencji portugalskiej nie udało się zorganizować piątego posiedzenia sieci; przypomina Radzie o jej zobowiązaniu do organizowania takiego posiedzenia podczas każdej prezydencji;

102.  wzywa prezydencję Rady, aby zajęła się brakiem działania Unii Europejskiej w Darfurze; z zadowoleniem przyjmuje operację Unii Afrykańskiej i ONZ w Darfurze (UNAMID), jednogłośnie zatwierdzoną dnia 31 lipca 2007 r. rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1769 (2007), jako mały krok we właściwym kierunku; odnotowuje fakt, że UNAMID zastąpiła misję Unii Afrykańskiej w Sudanie (AMIS) dnia 31 grudnia 2007 r., a jej wstępny mandat wygasa 31 lipca 2008 r.; oczekuje, że licząca 7 000 osób AMIS, która do tej pory odpowiadała za utrzymanie pokoju połączy się z tymi nowymi siłami i że zostaną podjęte wszystkie konieczne środki w celu zagwarantowania zdolności UNAMID do realizacji swego mandatu, z uwzględnieniem okresowego przeglądu liczby rozlokowanych żołnierzy sił pokojowych; niemniej jednak twierdzi, że nakazy aresztowania wydane przez Międzynarodowy Trybunał Karny w związku z Darfurem muszą zostać wykonane jak najszybciej; zauważa, że niedostatek działań związanych przeciwdziałaniem klęsce humanitarnej w Darfurze był jedną z przyczyn pogorszenia się sytuacji politycznej i społecznej w Czadzie; wzywa do podjęcia niezwłocznych działań w celu udzielenia szerszej pomocy temu państwu;

103.  wyraża zaniepokojenie w związku z ofensywą rebeliantów w Ndżamenie na początku lutego 2008 r.; podkreśla znaczenie zaangażowania UE w zwiększenie presji dyplomatycznej, która doprowadzi do zawieszenia broni w Czadzie i zapewni ochronę oblężonych cywilów, jak również we wsparcie dyskusji mających na celu zapewnienie pokoju i pojednania narodowego w tym kraju; potępia pacyfikację opozycji politycznej w Dżamenie przez rząd Czadu po lutowej próbie zamachu stanu; apeluje do Rady o dołożenie wszelkich starań w celu zapewnienia wolności opozycji politycznej w Czadzie; podkreśla poważny charakter kryzysu dotyczącego uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych we wschodnim Czadzie, gdzie ponad 400 000 uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych przebywa w 12 obozach zlokalizowanych wzdłuż wschodniej granicy Czadu; z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie misji pokojowej UE EUFOR TCHAD/RCA i jej kluczowy cel, jakim jest ochrona uchodźców, przesiedleńców wewnętrznych i personelu organizacji humanitarnych w tym dotkniętym kryzysem regionie;

104.  wyraża zadowolenie z faktu, że Organizacja Narodów Zjednoczonych rozpoczęła prace nad wprowadzeniem jednolitych norm postępowania dla wszystkich kategorii personelu uczestniczącego w misjach pokojowych; odnotowuje fakt, że plan działań grupy roboczej obejmuje wymóg wprowadzenia zbioru sześciu podstawowych zasad do wszystkich kodeksów postępowania Międzyinstytucjonalnego Stałego Komitetu, w tym zakazu kontaktów seksualnych z osobami w wieku poniżej 18 lat, niezależnie od tego, co lokalnie uważa się za wiek dojrzałości lub pełnoletność; wyraża zadowolenie z faktu, że ten kodeks postępowania ma obecnie zastosowanie do całego personelu misji pokojowych i humanitarnych Organizacji Narodów Zjednoczonych; wyraża zadowolenie z utworzenia wydziałów ds. etycznego postępowania w misjach ONZ w Burundi, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Demokratycznej Republice Konga i Haiti, które mają badać zarzuty i pomagać ofiarom, w tym w razie potrzeby egzekwować sankcje karne wobec członków personelu, którym udowodniono dokonanie gwałtu na dzieciach lub ich wykorzystywanie seksualne;

105.  wyraża zadowolenie z faktu, że Rada ustaliła i okresowo uaktualnia listy krajów zainteresowania, w odniesieniu do których podejmowane są dodatkowe zbiorowe wysiłki w celu wdrożenia wytycznych Unii Europejskiej w sprawie dzieci i konfliktów zbrojnych, w związku z karą śmierci (tzw. „kraje na zakręcie”) i w sprawie obrońców praw człowieka; odnotowuje fakt, że podobne działanie jest także przewidziane w ramach strategii wykonawczej nowych wytycznych Unii Europejskiej w sprawie promowania i ochrony praw dziecka; zachęca Komisję i Radę do rozszerzenia tej dobrej praktyki – która umożliwia Unii Europejskiej między innymi reagowanie w skuteczniejszy sposób przy pomocy protestów, oświadczeń i innych działań – na wytyczne Unii Europejskiej w sprawie tortur; zachęca Radę i Komisję do zaangażowania specjalnych mechanizmów Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz do uwzględniania zaleceń i pilnych rezolucji Parlamentu Europejskiego podczas określania krajów zainteresowania;

106.  ponawia swój wniosek, aby wszystkie dotyczące praw człowieka rozmowy z krajami trzecimi, instrumenty, dokumenty oraz sprawozdania, w tym sprawozdania roczne, wyraźnie odnosiły się do spraw dyskryminacji, w tym do spraw mniejszości etnicznych, narodowych i językowych, wolności wyznania, w tym nietolerancji wobec jakiegokolwiek wyznania i praktyk dyskryminacyjnych wobec mniejszości religijnych, do dyskryminacji opartej na podziale kastowym, kwestii ochrony i propagowania praw mniejszości etnicznych, praw człowieka kobiet, praw dzieci, praw rdzennej ludności, osób niepełnosprawnych, w tym niepełnosprawnych umysłowo, a także osób wszystkich orientacji seksualnych, w stosownych przypadkach angażując w pełni ich organizacje zarówno w UE, jak i w krajach trzecich;

Program pomocy zewnętrznej opracowany przez Komisję

Europejski instrument na rzecz demokracji i praw człowieka

107.  wyraża zaniepokojenie w związku z przypuszczalnym sfałszowaniem wyborów prezydenckich w Kenii w grudniu 2007 r., po których w kraju miały miejsce zamieszki, i wzywa w związku z tym do zagwarantowania praw człowieka, w tym wolności wypowiedzi, wolności zgromadzeń i prawa do stowarzyszania się, a także wolnych i uczciwych wyborów;

108.  89a. przychylnie odnosi się do przyjęcia europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka jako instrumentu finansowego służącego udzielaniu pomocy zewnętrznej nakierowanej w szczególności na promowanie praw człowieka i demokracji, a także do faktu, że w dokumentach programowych na rok 2007 oraz 2008 uwzględniono priorytety Parlamentu Europejskiego;

109.  apeluje o pełną przejrzystość sposobu wydatkowania pieniędzy oraz wyboru i oceny projektów w ramach europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka; apeluje o publikację w Internecie wszystkich wybranych projektów, gdy tylko jest to zgodne z zasadami ochrony odbiorcy;

110.  wyraża zadowolenie z uruchomienia w ramach europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka nowego projektu, który umożliwi podjęcie pilnych działań w zakresie ochrony obrońców praw człowieka; zwraca się do Komisji o szybkie i skuteczne wdrożenie tego nowego projektu;

111.  proponuje, aby budżet europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka został zwiększony począwszy od 2009 r., aby dysponować w szczególności dodatkowymi funduszami po pierwsze w celu finansowania projektów prowadzonych w krajach określanych jako „trudne”, a po drugie w celu finansowania projektów zarządzanych bezpośrednio przez delegacje Komisji wraz z lokalnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, aby wszystkie kraje, w których te projekty są wdrażane, miały dostęp do funduszy wspólnotowych;

112.  wzywa Komisję do dostosowania poziomu zasobów ludzkich przydzielonych do wdrażania europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka do specyfiki i trudności wiążących się z nowym instrumentem, zarówno w siedzibie, jak i delegacjach, aby posiadać niezbędne środki i doświadczenie, biorąc pod uwagę bardzo delikatny charakter projektów wspieranych w ramach instrumentu, konieczność ochrony przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego realizujących te projekty, lecz również znaczenie celu politycznego instrumentu;

113.  zwraca się z wnioskiem o zapewnienie pracownikom delegacji KE w krajach trzecich, w tym pracownikom najwyższego szczebla, specjalnego szkolenia z praw człowieka i demokracji, zwłaszcza w związku z projektami prowadzonymi w ramach wytycznych i potrzebą pilnego wsparcia obrońców praw człowieka; ponadto zwraca się z wnioskiem, aby odbywające się co dwa lata szkolenie szefów delegacji obejmowało część dotyczącą praw człowieka, zważywszy na nowe funkcje delegacji w tej dziedzinie;

114.  wzywa Komisję do zapewnienia spójności między priorytetami politycznymi Unii a projektami i programami, które wspiera, zwłaszcza w ramach programowania dwustronnego z krajami trzecimi; zwraca się również o zapewnienie spójności między programami a instrumentami tematycznymi oraz wzmocnienie tych ostatnich, ponieważ jako jedyne pozwalają Unii prowadzić działania w krajach trzecich bez poparcia odnośnych władz krajowych;

115.  zauważa, że środki europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka wykorzystane na finansowanie misji obserwatorów wyborów ze strony Unii Europejskiej wyniosły w 2007 r. 23% całości wykorzystanych funduszy instrumentu (30,1 mln euro) oraz że przeprowadzono 11 takich misji;

116.  zauważa, że znaczną część (około 50%) łącznych funduszy europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka przeznaczonych na projekty zakontraktowane w 2007 r. wydano na duże projekty tematyczne, a jedynie niewielki procent (24%) na krajowe programy wsparcia (równoważne z mikroprojektami); odnotowuje także, że jedynie niewielka część funduszy była przeznaczona dla Azji i proponuje przemyślenie równowagi geograficznej;

117.  odnotowuje, że należy zachować ostrożność podczas finansowania organizacji międzynarodowych finansowanych z naliczonych składek państw członkowskich, jak Międzynarodowy Trybunał Karny, ponieważ dostarczanie środków finansowych takim organizacjom jest równoznaczne z dotowaniem państw-stron, które mają obowiązek zapewnienia finansowania tym organizacjom, i naraża na ryzyko inne projekty i instytucje, które bazują na środkach finansowych pochodzących z europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka, jak projekty organizacji pozarządowych, program dziedzictwa i praca w terenie Specjalnego Trybunału dla Sierra Leone;

Pomoc i obserwacja wyborcza

118.  stwierdza z zadowoleniem, że Unia Europejska coraz częściej odwołuje się do pomocy i obserwacji wyborczej, aby sprzyjać demokratyzacji w krajach trzecich oraz doprowadzić do uznania jakości i niezależności jej misji;

119.  nalega na zachowanie większej ostrożności w odniesieniu do kryteriów stosowanych przy wyborze krajów, w których wprowadza się pomoc/obserwację wyborczą, zgodnie z metodologią i zasadami ustanowionymi na szczeblu międzynarodowym, w szczególności jeżeli chodzi o niezależny charakter misji;

120.  uważa, że na obecnym etapie, biorąc pod uwagę zdobyte doświadczenie, należy włączyć pomoc i obserwację wyborczą w ciągły proces, który obejmuje przedwyborczy etap wspierania we wprowadzaniu demokracji i praw człowieka, a przede wszystkim etap powyborczy w celu utrzymania i oceny procesu demokratycznego zmierzającego do wzmocnienia państwa prawa, konsolidacji instytucji demokratycznych, pluralizmu politycznego, niezależności władzy sądowniczej i roli społeczeństwa obywatelskiego;

121.  przypomina, że konieczność posiadania polityki powyborczej została uwzględniona w podstawie prawnej europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka;

122.  zwraca się z wnioskiem, aby proces wyborczy obejmujący etap przedwyborczy i powyborczy został włączony na różnych poziomach dialogu politycznego z zainteresowanymi krajami trzecimi, aby zapewnić spójność polityki Unii Europejskiej na różnych obszarach i potwierdzić zasadniczą rolę demokracji i praw człowieka;

123.  przypomina również Komisji i Radzie, że dla każdego kraju należy opracować strategie dotyczące demokracji i praw człowieka, na wzór działań podjętych przez niektóre państwa członkowskie, przy założeniu, że miałyby one być zasadniczymi środkami zapewnienia spójności polityki prowadzonej w różnych obszarach, w tym podczas procesów wyborczych;

124.  zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, aby podsumowała wdrożenie różnych komponentów europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka przed przeglądem śródokresowym;

Wdrażanie klauzul dotyczących praw człowieka i demokracji zawartych w umowach zewnętrznych

125.  ubolewa, że klauzula dotycząca praw człowieka i demokracji, zasadniczy element wszystkich umów o partnerstwie i współpracy z krajami trzecimi, nadal nie jest stosowana w konkretny sposób, z powodu braku mechanizmu umożliwiającego jej egzekwowanie;

126.  raz jeszcze podkreśla w związku z tym wnioski przedstawione w wyżej wspomnianej rezolucji Parlamentu z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską; kładzie w szczególności nacisk na konieczność uwzględnienia tej klauzuli we wszystkich umowach zawieranych przez Unię, również w umowach sektorowych;

127.  wzywa Radę i Komisję do wykorzystania obecnego kontekstu, jakim jest wygaśnięcie umów o partnerstwie i współpracy z szeregiem krajów sąsiadujących i Rosją oraz negocjacji dotyczących nowych umów, aby włączyć prawa człowieka i skuteczny dialog na ten temat do przyszłych umów, w tym poprzez mechanizm dalszych działań;

128.  ponawia swoje wezwanie, aby klauzule praw człowieka były stosowane w drodze bardziej przejrzystej procedury konsultacji między stronami, określającej mechanizmy polityczne i prawne, które będą stosowane w przypadku wniosku o zawieszenie współpracy dwustronnej ze względu na powtarzające się i/lub systematyczne łamanie praw człowieka, będące naruszeniem prawa międzynarodowego; stwierdza, że takie klauzule powinny także zawierać szczegółowe informacje o mechanizmie umożliwiającym czasowe zawieszenie umowy o współpracy, jak również o „mechanizmie ostrzegania”;

129.  odnotowuje fakt, że w 2007 r. Unia Europejska nie zawarła żadnych nowych umów zawierających klauzule dotyczące praw człowieka;

130.  wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja i Rada zawiesiły w czerwcu 2007 r. preferencje handlowe dla Białorusi w ramach Ogólnego systemu preferencji (GSP) wskutek niewykonania przez rząd Białorusi żadnego z zaleceń przedstawionych przez Międzynarodową Organizację Pracy (MOP) w 2004 r.;

131.  jest zdania, że zapewnienie skutecznej demokracji i ochrony praw człowieka na zewnętrznych granicach UE powinno stanowić najwyższy priorytet działań UE mających na celu włączenie praw człowieka do głównego nurtu polityki; wzywa Komisję i Radę, aby dalej umacniały działania mające na celu włączenie praw człowieka do głównego nurtu polityki w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, strategicznego partnerstwa z Rosją oraz stosunków z Turcją i krajami Bałkanów Zachodnich, a także aby w tym celu w pełni wykorzystywały istniejące regionalne ramy współpracy w przedmiotowych regionach; podkreśla konieczność zajęcia się kwestią łamania praw człowieka na obszarach dotkniętych nierozstrzygniętymi konfliktami w przedmiotowych krajach, ponieważ ten stan rzeczy znacznie utrudnia umacnianie państwa prawa i demokracji na obecnych zewnętrznych granicach UE;

Włączanie praw człowieka do głównego nurtu polityki

132.  wzywa Komisję, aby nadal ściśle monitorowała przyznawanie preferencji w ramach systemu GSP+ (Ogólnego systemu preferencji) krajom, w których występują poważne braki we wdrażaniu ośmiu konwencji MOP dotyczących podstawowych norm pracy, polegające na naruszaniu praw obywatelskich i politycznych lub na wykorzystywaniu pracy więźniów; zwraca się do Komisji o opracowanie kryteriów, na podstawie których preferencje GSP powinny być odbierane ze względu na naruszanie praw człowieka;

133.  przypomina o deklaracji o prawie do rozwoju, przyjętej rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 41/128 z dnia 4 grudnia 1986 r., która stwierdza, że prawo do rozwoju jest niezbywalnym prawem człowieka i że podstawowym obowiązkiem państw jest stworzenie warunków sprzyjających realizacji prawa do rozwoju i że muszą one podejmować działania w celu formułowania międzynarodowych polityk rozwojowych, które ułatwią pełne korzystanie z tego prawa; apeluje o podjęcie działań gwarantujących, że międzynarodowe programy rozwojowe mające obejmować ten obowiązek państw będą uwzględniać osoby niepełnosprawne i będą dla nich dostępne, zgodnie z art. 32 konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, podpisanej przez Wspólnoty Europejskie dnia 30 marca 2007 r.;

134.  przypomina Radzie o jej zobowiązaniu do włączenia praw człowieka do głównego nurtu polityki w WPZiB i innych obszarach polityki UE, zgodnie z dokumentem zatwierdzonym przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa w dniu 7 czerwca 2006 r.; wzywa do poczynienia dalszych postępów we wdrażaniu zaleceń zawartych w tym dokumencie; w szczególności przypomina Radzie o obowiązkach geograficznych grup roboczych dotyczących określenia głównych kwestii w zakresie praw człowieka, priorytetów i strategii w ramach ogólnego planowania oraz zapewnienia bardziej systematycznej wymiany doświadczeń z międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi i obrońcami praw człowieka;

135.  przypomina, że budżet ogólny Unii Europejskiej na 2008 r. przewiduje kontrolę środków przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych w celu zapewnienia, że – jako pomoc wspólnotowa – są one zgodne z art. 32 konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i apeluje, aby te postanowienia budżetowe były ściśle wdrażane i sprawdzane;

136.  wzywa Radę, aby uczyniła wszystko w celu urzeczywistnienia podstawowego prawa do zdrowia w odniesieniu do leczenia bólu i dostępu do analgetyków opioidowych, zwracając uwagę, że Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających zwrócił się do społeczności międzynarodowej o wspieranie przepisywania leków przeciwbólowych, pod warunkiem zapewnienia rygorystycznej kontroli ze strony uznanych krajowych i międzynarodowych organów nadzoru, takich jak rządy krajowe i wyspecjalizowane agendy ONZ, zwłaszcza w krajach biednych, ponieważ w ponad 150 krajach odnotowuje się poważne braki w leczeniu; zwraca się do Komisji i Rady o podjęcie działań na rzecz większej skuteczności i większej uniwersalności programów Światowej Organizacji Zdrowia poprzez zapewnienie wszystkim państwom dostępu do rzeczonej organizacji zgodnie z art. 3 konstytucji Światowej Organizacji Zdrowia;

137.  potępia bezwarunkowo wszystkie formy wyzysku dzieci, zarówno wykorzystywanie seksualne, w tym pornografię dziecięcą i turystykę seksualną związaną z wykorzystywaniem dzieci, jak również pracę przymusową i wszystkie rodzaje handlu ludźmi; zwraca się do Komisji i państw członkowskich aby uznały kwestię tysięcy dzieci ulicy i dzieci zmuszanych do żebractwa za poważny problem społeczny i problem praw człowieka oraz aby przedsięwzięły środki mające na celu jego rozwiązanie, a także wzywa państwa członkowskie do objęcia sankcjami osób odpowiedzialnych za poniżanie dzieci zmuszanych do żebractwa;

138.  apeluje do Komisji o dalsze propagowanie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw europejskich i lokalnych; zwraca się do Rady, aby złożyła Parlamentowi sprawozdanie w przypadku otrzymania od specjalnego przedstawiciela ONZ ds. biznesu i praw człowieka informacji wyjaśniających normy odpowiedzialności korporacyjnej przedsiębiorstw w zakresie praw człowieka odnoszące się do korporacji międzynarodowych oraz innych przedsiębiorstw;

139.  uznaje, że polityka imigracyjna stała się głównym tematem agendy polityki wewnętrznej i zewnętrznej Unii Europejskiej oraz że Unia stara się w swoich dokumentach łączyć imigrację z rozwojem oraz gwarantować poszanowanie praw podstawowych nielegalnych imigrantów; podkreśla jednak, że praktyka w terenie przeczy tym dokumentom; podkreśla konieczność zawierania umów o readmisji imigrantów z krajami trzecimi, które posiadają struktury prawne i instytucjonalne konieczne do kierowania readmisją własnych obywateli i do zapewnienia ochrony ich praw;

140.  wzywa Radę do zagwarantowania, że prawa uchodźców, osób ubiegających się o azyl i migrantów będą w pełni respektowane w praktyce podczas rozszerzania współpracy z krajami trzecimi w sprawie imigracji i azylu; podkreśla, że w szczególności mechanizm europejskiej polityki sąsiedztwa powinien być wykorzystywany do monitorowania przestrzegania praw człowieka w tej dziedzinie; wzywa Radę i Komisję do zadbania o to, że w kontekście polityki współpracy dotyczącej działań przeciw nielegalnej imigracji podejmuje się wszelkie możliwe działania, aby zagwarantować, że policja i instytucje sądowe w krajach trzecich przestrzegają praw człowieka, oraz wzywa Radę i Komisję do zagwarantowania, że policja i instytucje sądowe w krajach dopuszczających się poważnego i systematycznego łamania praw człowieka i/lub nieskładających sprawozdań dotyczących wykorzystania odpowiednich funduszy, nie będą otrzymywać wsparcia;

141.  wzywa Komisję i Radę do podejmowania na szczeblu międzynarodowym inicjatyw Unii Europejskiej mających na celu zwalczanie prześladowania i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, np. poprzez promowanie rezolucji w tej sprawie na szczeblu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz udzielanie wsparcia organizacjom pozarządowym i podmiotom promującym równość i niedyskryminację; potępia fakt, że wiele krajów uznało za przestępstwo zachowania homoseksualne, że Iran, Arabia Saudyjska, Jemen, Sudan, Mauretania, Zjednoczone Emiraty Arabskie i część Nigerii nakładają karę śmierci za stosunki homoseksualne, że w 77 krajach istnieją przepisy, które umożliwiają władzom państwowym ściganie, a nawet orzekanie kary pozbawienia wolności wobec osób mających stosunki seksualne z osobami tej samej płci i że w wielu krajach, takich jak Pakistan, Bangladesz, Uganda, Kenia, Tanzania, Zambia, Malawi, Niger, Burkina Faso, Sierra Leone, Malezja i Indie (gdzie właściwe postanowienia kodeksu karnego poddano obecnie kontroli legalności) obowiązują przepisy przewidujące orzeczenie kary pozbawienia wolności od 10 lat do dożywocia; całkowicie popiera zasady Yogyakarty w sprawie zastosowania międzynarodowych przepisów dotyczących praw człowieka w odniesieniu do orientacji seksualnej i tożsamości płciowej; apeluje do państw członkowskich, aby udzielały azylu osobom zagrożonym prześladowaniem w kraju pochodzenia ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową;

142.  wzywa Komisję i Radę, aby w perspektywie planowanego na 2009 r. spotkania Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości zapewniły, że fundusze przekazywane międzynarodowym agencjom, takim jak agencje ONZ dla celów zwalczania nielegalnej produkcji i dystrybucji narkotyków, nigdy nie były przeznaczane na bezpośrednie lub pośrednie wspieranie organów bezpieczeństwa w krajach dopuszczających się poważnego i systematycznego łamania praw człowieka lub stosujących karę śmierci w sprawach dotyczących narkotyków; mając na uwadze zbliżającą się sesję Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających, wzywa również do przygotowania na jej potrzeby dokumentu, który w sposób wyczerpujący i szczegółowy opisywałby najlepsze praktyki dotyczące praw człowieka stosowane przez wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej w odniesieniu do polityki związanej z prawami człowieka i narkotykami;

143.  ponownie podkreśla znaczenie polityki wewnętrznej UE propagującej przestrzeganie międzynarodowych przepisów dotyczących praw człowieka oraz konieczność stanowienia przez państwa członkowskie prawa zgodnego m.in. ze zobowiązaniami wynikającymi z konwencji genewskich i protokołów do tych konwencji, konwencją w sprawie zakazu stosowania tortur, konwencją w sprawie ludobójstwa oraz rzymskim statutem Międzynarodowego Trybunału Karnego; przyjmuje z zadowoleniem postępy poczynione w stosowaniu jurysdykcji powszechnej w niektórych państwach członkowskich; zachęca Radę, Komisję i państwa członkowskie, aby dążąc do większej spójności polityki wewnętrznej i zewnętrznej, włączyły walkę z bezkarnością w przypadku poważnych zbrodni międzynarodowych do rozwoju wspólnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości UE;

144.  ponownie wyraża zaniepokojenie ograniczeniami treści internetowych, zarówno stosowanymi wobec rozpowszechniania, jak i wobec odbioru informacji, które są nakładane przez rządy i nie są zgodne z gwarancją wolności wypowiedzi; w tym względzie wzywa Radę i Komisję do przygotowania wspólnotowych przepisów w sprawie handlu z krajami trzecimi towarami – z uwzględnieniem oprogramowania, sprzętu komputerowego i podobnych przedmiotów, których jedynym zadaniem jest prowadzenie ogólnego nadzoru i ograniczenie dostępu do Internetu w sposób sprzeczny z zasadą wolności słowa – oraz przywozu i wywozu takich towarów, z wyłączeniem towarów, których jedynym zadaniem jest ochrona dzieci; stwierdza, że to samo powinno mieć zastosowanie do technologii nadzoru i/lub wojskowych, przeznaczonych dla krajów, które systematycznie łamią prawa człowieka; wzywa również do opracowania konkretnych rozwiązań, mających zapobiec przekazywaniu tym krajom przez europejskie przedsiębiorstwa danych osobowych, które mogłyby zostać wykorzystane do łamania takich praw, a w szczególności wolności wypowiedzi;

Skuteczność interwencji Parlamentu Europejskiego w sprawach łamania praw człowieka

145.  zwraca się do Rady, aby uczestniczyła w debatach dotyczących pilnych rezolucji i apeluje, aby Podkomisji Praw Człowieka przyznać bardziej konstruktywną rolę w rozwijaniu spójnych i przejrzystych kryteriów wyboru pilnych tematów;

146.  zaleca, aby rezolucje i inne kluczowe dokumenty dotyczące kwestii związanych z prawami człowieka były tłumaczone na języki obowiązujące na obszarach, do których dokumenty te się odnoszą, a szczególnie na te języki, które nie są uznawane przez organy rządowe odpowiedzialne za łamanie praw człowieka;

147.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu odrzucenia przez władze Birmy i Kuby wniosku Parlamentu o wyrażenie zgody na wysłanie delegacji, która odwiedziłaby poprzednich laureatów nagrody im. Sacharowa; uważa, że Parlament powinien ułatwić utworzenie sieci laureatów nagrody im. Sacharowa obejmującej organizowanie regularnych spotkań w PE;

148.  przypomina delegacjom Parlamentu, że powinny systematyczne włączać do programów swoich wizyt w krajach trzecich międzyparlamentarną debatę na temat sytuacji w dziedzinie praw człowieka;

149.  docenia pracę komisji tymczasowej Parlamentu do zbadania sprawy rzekomego wykorzystania krajów europejskich przez CIA do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów oraz sprawozdanie tej komisji, które zaowocowało rezolucją w tej sprawie przyjętą przez Parlament dnia 14 lutego 2007 r.(26); domaga się od UE i państw członkowskich podjęcia na wszystkich szczeblach wspólnych działań w celu ujawnienia i potępienia praktyki wydawania w trybie nadzwyczajnym obecnie i w przyszłości; w tym kontekście wzywa komisarza Franco Frattiniego, aby poinformował Parlament o odpowiedziach na swoje pismo z dnia 23 lipca 2007 r. wystosowane do rządów Polski i Rumunii, w którym zwrócił się o udzielenie szczegółowych informacji dotyczących wyniku śledztw przeprowadzonych w obu krajach, oraz o wynikach, jakie przyniosło rozesłanie do wszystkich państw członkowskich UE kwestionariusza dotyczącego ich ustawodawstwa antyterrorystycznego, co zapowiedziano na posiedzeniu plenarnym we wrześniu 2007 r.;

°

°         °

150.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz państw kandydujących, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz rządom państw wymienionych w niniejszej rezolucji.

(1)

Dokument Rady 13288/1/07

(2)

Patrz załącznik do niniejszej rezolucji

(3)

Dz.U. C 379 z 7.12.1998, s. 265; Dz.U. C 262 z 18.9.2001, s. 262; Dz.U. C 293 E z 28.11.2002, s. 88; Dz.U. C 271 E z 12.11.2003, s. 576.

(4)

Dz.U. C 311 z 9.12.2005, s. 1.

(5)

Dokument Rady 3522/1/06.

(6)

Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3; Dz.U. L 209, 11.8.2005, s. 27.

(7)

Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0235.

(8)

Teksty przyjęte, P6_TA (2008)0065.

(9)

Dz.U. C 290 E z 29.11.2006, s. 107.

(10)

Dz.U. C 250 E z 25.10.2007, s. 91.

(11)

Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 775.

(12)

Dz.U. C 77 E z 28.3.2002, s. 126.

(13)

Teksty przyjęte, P6_TA (2007)0381.

(14)

Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, s. 879.

(15)

Dz.U. C 327 z 23.12.2005, s. 4.

(16)

Stan z czerwca 2007 r.

(17)

W konferencji uczestniczyło ponad 140 przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i 138 państw (z których 94 poparło deklarację z Oslo lub proces z Oslo).

(18)

Dz.U. L 150 z 18.6.2003, s. 67.

(19)

Na dzień 13 marca 2008 r. 87 państw nie ratyfikowało jeszcze statutu rzymskiego: Algeria, Angola, Armenia, Azerbejdżan, Bahamy, Bahrajn, Bangladesz, Białoruś, Bhutan, Brunei, Kamerun, Republika Zielonego Przylądka, Chile, Chiny, Wybrzeże Kości Słoniowej, Kuba, Republika Czeska, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Egipt, Salwador, Gwinea Równikowa, Erytrea, Etiopia, Grenada, Gwatemala, Gwinea-Bissau, Haiti, Indie, Indonezja, Iran, Irak, Izrael, Jamajka, Kazachstan, Kiribati, Kuwejt, Kirgistan, Laos, Liban, Libia, Madagaskar, Malezja, Malediwy, Mauretania, Mikronezja, Mołdowa, Monako, Maroko, Mozambik, Birma, Nepal, Nikaragua, Oman, Pakistan, Palau, Papua Nowa Gwinea, Filipiny, Katar, Federacja Rosyjska, Rwanda, Saint Lucia, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Arabia Saudyjska, Seszele, Singapur, Wyspy Salomona, Somalia, Sri Lanka, Sudan, Surinam, Suazi, Syria, Tajlandia, Togo, Tonga, Tunezja, Turcja, Turkmenistan, Tuvalu, Ukraina, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Stany Zjednoczone, Uzbekistan, Vanuatu, Wietnam, Jemen, Zimbabwe.

(20)

http://www.justicerapidresponse.org/Documents1/JRR_NY_NOV07_FinalOutcomeDocument.pdf.

(21)

W dniu 10 stycznia 2008 r. Hiszpania, Łotwa, Polska i Włochy podpisały protokół nr 13 europejskiej konwencji praw człowieka, dotyczący bezwzględnego zniesienia kary śmierci, ale nie ratyfikowały go.

(22)

Sygnatariusze (stan na grudzień 2007 r.): Austria, Belgia, Cypr, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Malta, Niemcy, Portugalia, Słowacja, Słowenia, Szwecja i Włochy. (tylko dwa państwa – Albania i Argentyna – ratyfikowały Konwencję, która aby wejść w życie, wymaga ratyfikacji przez 20 państw)

(23)

Protokół fakultatywny do Konwencji o prawach dziecka w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii (stan na listopad 2007 r.) nie został ratyfikowany przez Czechy, Finlandię, Niemcy, Grecję, Węgry, Irlandię, Luksemburg, Maltę i Wielką Brytanię.

Protokół fakultatywny do Konwencji o prawach dziecka w sprawie udziału dzieci w konfliktach zbrojnych (stan na październik 2007 r.) nie został ratyfikowany przez Estonię, Grecję, Węgry, Holandię, nie został też podpisany ani ratyfikowany przez Cypr.

(24)

Teksty przyjęte, P6_TA (2008)0064.

(25)

W szczególności Mutabar Tadjibaewej, przewodniczącej organizacji praw człowieka Plammenoe Serdtse oraz 12 obrońców praw człowieka: Saidjahona Zainabitdinowa, Nosima Isakowa, Norboiego Kholjigitowa, Abdusattora Irzaewa, Habibully’ego Okpulatowa, Azama Formonowa, Alishera Karamatowa, Mamarajaba Nazarowa, Dilmurada Mukhiddinowa, Rasula Khudainasarowa, Bobumuroda Mavlanowa i Ulugbeka Kattabekowa.

(26)

Dz.U. C 287 E z 29.11.2007, str. 309.


ZAŁĄCZNIK I

A) INDIVIDUAL CASES RAISED BY THE EUROPEAN PARLIAMENT BETWEEN JANUARY AND DECEMBER 2007

THE SAKHAROV PRIZE 2007

 

The Winner of the SAKHAROV PRIZE 2007:

 

 

Salih Mahmoud OSMAN

 

SHORTLISTED NOMINEES

 

BACKGROUND

 

 

Mrs Zeng JINYAN

Mr Hu JIA

 

 

Chinese human rights defenders. He is an AIDS and environmental activist. She is a cyber-dissident reporting daily on her blog examples of human rights abuses in China. He has been under house arrest and is currently detained. A letter of concern was sent.

 

Salih Mahmoud OSMAN

 

 

Human rights attorney working with the Sudan Organization against torture, providing free legal representation for many victims of Sudan's civil war and human rights abuses.

 

 

Anna POLITKOVSKAYA

 

Russian journalist and human rights activist known for her opposition to the Chechen conflict.

She was shot dead on 7 October 2006.

COUNTRY

NAME

BACKGROUND

ACTION TAKEN BY PARLIAMENT

Angola

Sarah Wykes

She is an activist of Global Witness. She held an important presentation in the hearing of the ACP-EU JPA Political Affairs Committee on 14 September 2006. On 18 February 2007, while conducting research, Dr Wykes was arrested in Angola and charged with espionage. She has been released on bail.

A letter of concern was sent on 14 May 2007.

Bangladesh

Sigma Huda

The renowned Bangladeshi lawyer, human rights activist and UN Special Rapporteur on Trafficking in Persons was convicted in July 2007 and sentenced to 3 years in prison on charges of bribery and corruption.

In its resolution adopted on 6 September 2007, the European Parliament raised concerns about the conditions under which she was imprisoned and urged the Bangladeshi authorities to provide Ms Huda with all the necessary medical treatment and help required by her health condition and to respect her rights to receive visits from her family and friends in prison.

On 17 July 2007, UN Secretary-General Ban-Ki Moon called on the Bangladeshi authorities to fully respect Ms Huda's fundamental rights.

Sheikh Hasina,

Khaleda Zia,

Moudud Ahmed

 

Three former Prime ministers detained or charged (among over 160 political leaders and with more then 100000 civilians) due to repressive measures (including a ban on all political activity) introduced by the military-backed Caretaker Government to end corruption.

On 27 August 2007 the Supreme Court overturned a High Court sentence for the release on bail of the former Prime Minister and Awami League president Sheikh Hasina, who has been imprisoned since 16 July 2007.

The former Prime Minister Khaleda Zia and her son were arrested on 3 September 2007 in Dhaka on allegations of corruption.

In its resolution adopted on 6 September 2007, the European Parliament raised concerns about the arrest and justification for ongoing detention of Awami League president Sheikh Hasina, arrested on 16 July 2007 and charged with extortion, and of Bangladesh Nationalist Party president Khaleda Zia, charged with corruption. The Parliament called on the Bangladeshi authorities to conduct the trial in a transparent way and according to the rule of law and, more particularly, called on the government to base its anti-corruption campaign solely on facts relevant in the context of criminal proceedings concerning corruption.

Anwar Hossain,

Harun Ur Rashid,

Saidur Rahman Khan,

Abdus Sobhan

Members of the teachers' association Shikkhok Samity who have been arrested subsequent to the students' and teachers' unrest which erupted in August 2007 at Dhaka university.

In its resolution adopted on 6 September 2007, the European Parliament called for their immediate release.

Burma

(Myanmar)

Aung San Suu Kyi

The National League for Democracy (NLD) leader, Nobel Peace Prize Laureate and Sakharov Prize winner has spent 11 of the last 17 years under house arrest.

In its resolutions adopted on 21 June, 6 September and 27 September 2007, the European Parliament called for the immediate release and full freedom of movement and expression of Aung San Suu Kyi.

In its resolution adopted on 27 September 2007, the European Parliament:

- demanded the immediate and unconditional release of all those who have been arrested since the protests began on 19 August 2007,

- utterly condemned the brutal response by the Burmese authorities to the peaceful demonstrations began on 19 August 2007 and expresses its horror at the killing of peaceful protestors,

- reiterated its calls for the cessation of the current illegitimate constitutional process, and its replacement by a fully representative National Convention including the National League for Democracy and other political parties and groups.

In its resolution adopted on 21 June 2007, the European Parliament insisted on the immediate release of U Win Tin and all political prisoners – estimated to number over 1200 – held by the SPDC.

A special session of the Human Rights Council was held on Myanmar at the initiative of the EU, in October 2007.

Min Ko Naing,

Ko Ko Gyi

Leaders of the 88 Generation Students, Min Ko Naing, has already spent 16 years in prison, and Ko Ko Gyi, 15 years.

 

U Win Tin

A 77-year old journalist detained as a political prisoner for almost two decades now for writing a letter to the UN on the ill-treatment of political prisoners and the poor conditions in which they are held.

Burmese Buddhist monks

With ten of thousands of other peaceful demonstrators protested as of 19 August 2007 against the anti-democratic and repressive regime in Burma and many of them were arrested.

Rawang Nang,

Chinlai Nin Ram,

Nanghkyi Hkaw Dang,

Pu Ram

The four girls, aged between 14 and 16 years, were gang-raped by army officers and then arrested.

A letter of concern was sent on 10 April 2007.

Cambodia

Hy Vuthy

President of the Free Trade Union of Workers in the Kingdom of Cambodia (FTUWKC) at the Suntex garment factory was shot dead on 24 February 2007.

In its resolution adopted on 15 March 2007, the European Parliament condemned the killing of Hy Vuthy and all other acts of violence against trade unionists and urged the Cambodian authorities to launch an urgent, impartial and effective investigation into the murders of Hu Vuthy, Chea Vichea, Ros Sovannarith and Yim Ry, to make the findings public and to bring the persons responsible to justice. The Parliament called on the authorities to give Born Sammang and Sok Sam Oeum a prompt retrial which complies with international standards.

Chea Vichea

FTUWKC President, was shot dead on 22 January 2004.

Ros Sovannarith

FTUWKC President at the Trinunggal Komara factory; was murdered on 7 May 2004.

Born Sammang

They were arrested for the alleged murder of Chea Vichea and later convicted and sentenced to 20 years’ imprisonment despite the lack of any credible evidence against them.

Sok Sam Oeun

China

Yang Maodong

This writer was imprisoned.

In its resolution adopted on 13 December 2007, the European Parliament called on the Chinese authorities:

- to allow an independent body to have access to Gedhun Choekyi Nyima, the Panchen Lama of Tibet, and his parents, as requested by the UN Committee on the Rights of the Child, and

- to release the writer Yang Maodong and the other 50 cyber-dissidents and web users imprisoned in China.

Gedhun Choekyi Nyima

Panchen Lama of Tibet.

Ismail Semed

Uyghur political prisoner and activist in support of Uyghurs’ human rights was executed on the morning of 8 February 2007 in Urumchi.

A letter of concern was sent on 27 March 2007.

Bu Dongwei

He was sentenced to two and a half years of forced labour for being a Falun Gong practitioner.

On 28 February, the European Parliament called for his release.

Guo Feixiong

Human rights defender, he was arrested on 30 September 2006 with charges of illegal business activity.

A letter of concern was sent on 5 June 2007.

Zhang Lianying

She was beaten into a coma on 20 March 2007. She has been detained at the Beijing Women´s Labor Camp since 14 June 2005 simply because she is an adherent of the Falun Gong. Her recent beating is very likely to be linked to the fact that her husband, Mr Niu Jinping, met Mr Edward McMillan-Scott, Vice-President of the European Parliament, in China during his visit in May 2006 in order to brief him on the plight of his wife and other Falun Gong practitioners held and often tortured in prisons.

In two letters of concern of 21 May 2007 the President of the European Parliament urged the Commission and the Council to raise these individual cases in all discussions with the Chinese authorities and in particular at the forthcoming round of the EU Human Rights Dialogue with China in Berlin on 14-15 May 2007.

Cao Dong

Another Falun Gong practitione. He also met Vice-President McMillan-Scott in May 2006. Following the meeting, he was abducted by the Chinese police and his location remained unknown for several months. On 8 February 2007 he was sentenced to five years of imprisonment.

Yoo Sang-Joon

North Korean refugee residing in China and facing trial in Inner Mongolia. There were fears that, after his trial, he may have been deported to North Korea where he was likely to face execution.

A letter of concern was sent to the Chinese authorities on 26 November 2007.

Chen Tao

Farmer in Sichuan province, executed in mid-2006.

A letter of concern was sent to the Chinese authorities on 23 January 2007.

Congo-Brazaville

Guy Yombo

He was murdered on 23 January 2007 in a police station of Brazzaville.

A letter of concern was sent on 10 April 2007.

Christian Mounzéo,

Brice Mackosso

Human rights defenders, coordinators of the campaign "Publiez Ce Que Vous Payez" condemned to one year of prison.

A letter of concern was sent on 10 April 2007.

Côte d'Ivoire

Guy-André Kieffer

French Canadian journalist. He was kidnapped on 16 April 2004 in Cote d'Ivoire.

A letter of concern was sent on 1 June 2007.

Cuba

Damas de Blanco

2005 Sakharov Prize laureates.

In its resolution adopted on 21 June 2007, the European Parliament urged the Cuban authorities immediately to allow the Damas de Blanco to leave the island so that they can accept the Parliament's invitation in order to receive the Sakharov Prize in person.

Oswaldo Payá Sardiñas

2002 Sakharov Prize laureate.

In its resolution adopted on 21 June 2007, the European Parliament renewed its invitation and demanded that the Cuban authorities permit him to travel to Europe so that he could address the European institutions.

Egypt

Wasfi Sadek Ishaq,

Karam Klieb Endarawis

Two young Copts murdered on 3 October 2007.

In its resolution adopted on 15 November 2007 on Christian communities, the European Parliament expressed concerns about these murders.

Karim Amer

Abd al-Karim Nabil Suleiman, better known by his pen name Karim Amer, who was condemned to nine years in prison due to the fact that he had posted articles criticizing Islam.

A letter of concern was sent on 15 February 2007.

Ayman Nour

According to information received, he was mistreated by the police.

A letter of concern was sent on 22 May 2007 and on 05 July 2007.

Mohammed Ahmed Hegazy

His freedom of religion was not respected, and his right to life and security of person was threatened, as well as that of his wife.

A letter of concern was sent on 10 September 2007.

Association for Human Rights Legal Aid

This NGO was dissolved by a decree of the Governor of Cairo in September 2007.

A letter of concern was sent on 20 December 2007.

Ethiopia

 

Hailu Shawel,

Professor Mesfin Woldemariam,

Dr Yacob Hailemariam,

Dr Berhanu Nega,

Ms Birtukan Mideksa

On 11 June 2007, among 38 senior opposition figures, the following human rights defenders were found guilty of charges related to mass protests following disputed elections two years ago:

Hailu Shawel, President of the Coalition for Unity and Democracy,

Professor Mesfin Woldemariam, former Chair of the Ethiopian Human Rights Council,

Dr Yacob Hailemariam, UN Special Envoy and former Prosecutor of the International Criminal Tribunal for Rwanda,

Dr Berhanu Nega, Mayor-elect of Addis Ababa, and

Ms Birtukan Mideksa, former judge.

All of them were declared "prisoners of conscience" by Amnesty International.

In its resolution adopted on 21 June 2007, the European Parliament:

- deplored this decision and condemned the fact that this occurred without defence proceedings in a judicial process that did not respect international standards,

- urged the Ethiopian Government to promptly investigate the incidents involving students in Dembi Dollo and Ghimbi and to hold those responsible accountable (in January 2007 police forces allegedly beat and severely injured students in the towns of Dembi Dollo and Ghimbi, causing the death of three of them, and detained between 30 and 50 students),

- condemned the arrests of independent journalists and asks the Ethiopian Government to guarantee freedom of the press.

Etenesh Yiman

This wife of an opposition candidate, was shot down outside her house in front of her children

Serkalem Fasil

This journalist was six months pregnant when she was arrested. She was denied adequate medical care.

In its resolution adopted on 21 June 2007, the European Parliament welcomed the release of 28 defendants on 10 April 2007, including seven journalists, one of whom was Serkalem Fasil.

Georgia

Sozar Subari

Georgian police troops used excessive force while trying to disperse anti-government demonstrations, among them Georgian Public Defender Mr Sozar Subari, on 7 November 2007 in Tbilisi and on 8 November 2007 in Batumi.

A letter of concern was sent on 4 November 2007.

Guatemala

Eduardo José D'Aubuisson Munguía,

William Rizziery Pichinte Chávez,

José Ramón González Rivas,

Gerardo Napoleón Ramírez

Three Members of the Central American Parliament, the Salvadoreans Eduardo José D'Aubuisson Munguía, William Rizziery Pichinte Chávez and José Ramón González Rivas, as well as their driver, Gerardo Napoleón Ramírez, were brutally murdered as they were driving towards the PARLACEN plenary meeting. Their charred and abandoned corpses were found near Guatemala City.

In its resolution adopted on 15 March 2007, the European Parliament expressed its total repudiation of all the murders concerned and expected the Guatemalan government to guarantee full independence, liberty and security to the Guatemalan judicial authorities in their investigation of these crimes.

Pedro Zamora

Trade unionist in Puerto Quetzal killed in 2007.

INDIA

Taslima Nasreen

Ms Nasreen, Sakharov Prize 1994, was threatened to death for publishing a novel "the shame" harshly contested by Islamic fundamentalists. She had to leave the Indian state of western Bengal where she used to live.

In 2008, her visa for India was extended. She remains under threat.

A letter of concern was sent on 29 November 2007 and again on 04 February 2008.

Iraq

Father Pius Afas,

Father Mazen Ishoa

Two Catholic priests kidnapped on 14 October 2007.

In its resolution adopted on 15 November 2007 on Christian communities, the European Parliament raised concerns at the recent violent events in Iraq.

Zuhair Youssef Astavo Kermles,

Luay Solomon Numan

Two Assyrian Christian members of the organisation National Union of Bet-Nahrin assassinated on 28 June 2007.

P. Ragheed Ganni

On 3 June 2007, this Chaldean priest and three deacons who were his assistants were murdered.

Samar Sa'ad 'Abdullah,

Wassan Talib,

Zeynab Fadhil,

Liqa' Qamar

Iraqi young women sentenced to death penalty.

A letter was sent to appeal for a pardon or commutation of sentences on 23 February 2007.

Iran

Jafar Kiani

On 5 July 2007, he was executed by stoning in the village of Aghche-kand (Qazvin Province).

 

In its resolution adopted on 25 October 2007, the European Parliament:

- strongly condemned the execution by stoning of Mr Jafar Kiani, called on the Iranian authorities to implement their declared moratorium on stoning and demanded that the Islamic Penal Code of Iran be reformed in order to abolish stoning,

- called on the Iranian authorities to unconditionally release all prisoners of conscience, notably the journalists Emaddedin Baghi, Ako Kurdnasab, Ejlal Ghavami, Mohammad Sadegh Kaboudvand, Said Matinpour, Adnan Hassanpour, Abdolvahed Botimar, Kaveh Javanmard and Mohammad Hassan Fallahieh, the unionists Mansour Osanlou, Ebrahim Madadi and Mahmoud Salehi, and the students Ehsan Mansouri, Majid Tavakoli and Ahmad Ghassaban,

- condemned the arrest and imprisonment of human rights defender Dr Sohrab Razzaghi on 24 October 2007 and called for his immediate and unconditional release,

- proposed to restart the EU-Iran Human Rights Dialogue, which has been interrupted since June 2004.

The Presidency on behalf of the EU made two declarations on 25 May 2007 and 3 August 2007 concerning the death sentence imposed on Sian Paymard, Adnan Hassanpour, Abdolvahed "Hiva" Botimar, Mr Ali Mahin Torabi and the imminent execution of Mr Behnam Zare.

 

Sian Paymard,

Adnan Hassanpour,

Abdolvahed "Hiva" Botimar,

Mr Behnam Zare,

Mr Ali Mahin Torabi

Death sentence imposed on Sian Paymard, Adnan Hassanpour, Abdolvahed "Hiva" Botimar, Ali Mahin Torabi and imminent execution of Mr Behnam Zare.

These journalists – Adnan Hassanpour and Abdolvahed Botimar – have been sentenced to death.

Mansour Osanlou,

Ebrahim Madadi,

Mahmoud Salehi

Arrests of renowned trade union leaders due to the increase of the repression of the trade union movement: Mansour Osanlou, president of the Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company (SWTBC), and his deputy, Ebrahim Madadi, as well as Mahmoud Salehi, former President of the Bakery Workers' Union.

 

Emaddedin Baghi,

Ako Kurdnasab,

Ejlal Ghavami,

Mohammad Sadegh Kaboudvand,

Said Matinpour Adnan Hassanpour,

Abdolvahed Botimar,

Kaveh Javanmard Mohammad Hassan Fallahieh

Journalists and prisoners of conscience.

Ehsan Mansouri,

Majid Tavakoli,

Ahmad Ghassaban

Students and prisoners of conscience.

Dr Sohrab Razzaghi

Human rights defender arrested and imprisoned on 24 October 2007.

Rasool Ali Mezrea

Iranian asylum-seekers who have been sent back to Iran by third countries run severe risks of persecution, as shown by the recent case of Rasool Ali Mezrea, a member of the Al Ahwaz Liberation Organisation, who is threatened with execution after having been forcibly returned from Syria, despite his status as a recognised UNHCR refugee.

Mohammad Hassan Talebi,

Mohammad Hossein Jaafari,

Vahid Shokoohi Nia

Iranian asylum seekers persecuted on the basis of their sexual orientation and threatened to be expelled from Greece.

In its resolution adopted on 25 October 2007, the European Parliament called on the EU Member States to refrain from expulsions of Iranian asylum-seekers, including those persecuted on the basis of their sexual orientation, and called on Greece not to return Mohammad Hassan Talebi, Mohammad Hossein Jaafari and Vahid Shokoohi Nia to Iran.

Majed Albughbish,

Raisan Sawari,

Ghassem Salamat,

Mohammad Jaab Pour,

Abdulamir Farjallah Jaab,

Alireza Asakreh,

Khalaf Derhab Khudayrawi,

Alireza Asakreh,

Malek Banitamim,

Ali Matouri Zadeh

On 14 February 2007, the Iranian authorities executed three men in the Southern province of Khuzistan: Majed Albughbish, Raisan Sawari, and Ghassem Salamat. Mohammad Jaab Pour, Abdulamir Farjallah Jaab, Alireza Asakreh and Khalaf Derhab Khudayrawi were executed on 24 January 2007 and Alireza Asakreh, Malek Banitamim and Ali Matouri Zadeh were executed on 19 December 2006.

On 7 March 2007, the European parliament strongly condemned these acts.

Kyrgyz Republic

Ramazan Dyryldaev

The Office of the Kyrgyz Committee for Human Rights (KCHR) was burnt out while its Chairman was attacked on 12 and 13 September.

A letter of concern was sent on 2 October 2007

Alisher Saipov

Kyrgyz journalist of Uzbek origin. He was shot to death on 24 October 2007 in the Kyrgyz city of Osh.

A letter of concern was sent on 31 October 2007.

Lebanon

Rafik Hariri

Former Lebanese Prime Minister assassinated.

In its resolution adopted on 12 July 2007, the European Parliament welcomed the UN Security Council resolution setting up the international tribunal to try those responsible for the assassination of Rafik Hariri.

Libya

Kristiana Vulcheva,

Nasya Nenova,

Valentina Siropulo,

Valya Chervenyashka,

Snezhana Dimitrova,

Ashraf al-Haiui

Five Bulgarian nurses and a Palestinian doctor sentenced to death by the Libyan Criminal Court of 19 December 2006 who spent eight years in prison.

They were released in July 2007 and received in plenary in the EP (Strasbourg) on November 2007.

In its resolution adopted on 18 January 2007, the European Parliament condemned the verdict of the Libyan Criminal Court.

 

Mexico

Hester Van Nierop,

Brenda Susana Margaret Searle

Two Dutch citizens victims of "feminicide" in 1998 and 2001.

In its resolution adopted on 11 October 2007, the European Parliament stated that the convicted perpetrators were sentenced to 33 and 39 years imprisonment respectively on 26 February 2007. The sentence is the subject of a pending appeal.

 

Morocco

El Ghalia Djimi

 

A human rights defender and the Vice-President of the ASVDH (Association Sahraouie des Victimes des Violations Graves des Droits Humains Commises par l`Etat Marocain). She was limited in her right to free movement and freedom of expression.

Ms. Djimi was invited to the European Parliament in April 2007.

A letter of concern was sent on 13 November 2007.

Brahim Sabbar,

Ahmed Sbai,

Mohamed Tahlil

These members of the ASVDH (Association Sahraouie des Victimes des Violations Graves des Droits Humains Commises par l`Etat Marocain) were imprisoned.

A letter of concern was sent on 13 November 2007.

Occupied Palestinian Territories

Alan Johnston

BBC journalist who was abducted at gunpoint on 12 March 2007 while returning home in Gaza City.

 

In its resolution adopted on 26 April 2007, the European Parliament called for Mr Johnston to be immediately and unconditionally released unharmed and returned to safety.

In its resolution adopted on 12 July 2007 on the Middle East, the European Parliament welcomed the release of the BBC journalist.

Gilad Shalit

Israeli corporal imprisoned.

In its resolution adopted on 12 July 2007, the European Parliament stressed that a series of confidence-building measures should be taken by both Israelis and Palestinians including the immediate release of all imprisoned Palestinian former ministers, legislators and mayors and the Israeli caporal Gilad Shalit.

Eldad Regev

Ehud Goldwasser

Two abducted Israeli soldiers.

In its resolution adopted on 12 July 2007, the European Parliament called for a sign of life from these two soldiers to be given by their kidnappers and called for their immediate release.

Rami Khader Ayyad

Owner of a Christian library murdered on 7 October 2007.

In its resolution adopted on 15 November 2007 on Christian communities, the European Parliament deplored this murder.

Pakistan

Benazir Bhutto

 

Leader of the Pakistan Peoples Party (PPP), assassinated on 27 December 2007.

In its resolution adopted on 15 November 2007, the European Parliament:

- raised concerns about the arrest of more than 3 000 citizens, including leaders of political parties, lawyers, journalists, human rights activists and representatives of civil society. The Parliament demanded that the house arrest of Benazir Bhutto, leader of the PPP, of Asma Jahangir, Chair of the independent Human Rights Commission and UN special rapporteur on freedom of religion or belief, and of I.A. Rehman, the founder of that organisation, be put to an immediate end. The Parliament was alarmed that a detention order remained in place against Hina Jilani, the UN Special Representative of the Secretary General on Human Rights Defenders.

- demanded that judicial independence be restored by reinstating the judiciary, demanded the immediate release of all representatives of the ban associations who have been arrested after peaceful street protests and denounced in particular the unlawful house arrest of Chief Justice Chaudhry (already raised in its resolution of 12 July 2007) and the imprisonment of Aitzaz Ahsan, President of the Supreme Court Bar Association.

Asma Jahangir

 

Chair of the independent Human Rights Commission and UN special rapporteur on freedom of religion or belief, was placed under house arrest. (According to information received, she is no longer under house arrest.)

Hina Jilani

UN Special Representative of the Secretary General on Human Rights Defenders. A detention order was issued against her. (According to information received, this detention order has been dropped in the meantime.)

I.A. Rehman

Founder of the independent human rights commission was placed under house arrest.

Iftikhar Mohammad Chaudhry

Chief of Justice. He was placed under house arrest.

Aitzaz Ahsan

President of the Supreme Court Bar Association. He was imprisoned.

Arif Khan

Protestant Bishop. He was assassinated with his wife on 29 August 2007.

In its resolution adopted on 15 November 2007 on Christian communities, the European Parliament raised concerns at the recent violent events in Pakistan.

Philippines

Giancarlo Bossi

This Catholic priest was kidnapped.

In its resolution adopted on 15 November 2007 on Christian communities, the European Parliament deplored this kidnapping.

Ms Siche Bustamante-Gandinao

A dedicated human rights activist who was killed just days after testifying to the UN Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions.

In its resolution adopted on 26 April 2007, the European Parliament condemned in the strongest terms this murder and raised concerns about the lack of any police investigation concerning this important case.

Russia

Galina Kozlova

Member of the board of the Mari national organisation Mari Ušem, editor of the literary magazine Ontšõko and wife of Vladimir Kozlov, chair of the Mari Council. She was brutally attacked on 25 January and suffered head injuries resulting in concussion and severe headaches, dizziness and eyesight problems.

In its resolution adopted on 15 March 2007, the European Parliament:

- strongly condemned the attack on Galina Kozlova, which has so far not led to any convictions or even arrests, and the continuing harassment of, and assaults on, activists, leading cultural figures and independent journalists in Mari El,

- called on the federal and local authorities to bring the perpetrators of these acts to justice and ensure respect for freedom of expression,

- called on the Commission to raise the issue of Finno-Ugric minorities in Russia, and concerns regarding the situation in Mari El, during the regular EU-Russia human rights dialogue and at the forthcoming EU-Russia Summit.

Mikhail Khodorkovsky

The Swiss Federal Tribunal decided on 13 August 2007 that his prosecution and that of Mr Yukos by the Russian authorities was illegal and politically motivated.

In its resolutions adopted on 10 May and 14 November 2007, the European Parliament, expressed concerns over democracy and human rights in Russia, over the independence of the judiciary, as exemplified by the Yukos case, over increased control of the media, over the inability of the Russian police and judicial authorities to find those responsible for murders of journalists and over repressive measures taken against the opposition.

Gari Kimovič Kasparov,

Maria Gaidar,

Stephan Stuchlik

 

Following a march on 14 April 2007, leaders of the United Front Civic Front, former world chess champion Gari Kimovič Kasparov and Maria Gaidar, the daughter of Russia's first post-Soviet reformist prime minister were detained. Many journalists, including ARD (German Television) correspondent Stephan Stuchlik, who tried to capture the events and disseminate them to the West, were also beaten and arrested.

On 15 April 2007 another protest, albeit far smaller, organised by the same grouping, was broken up in a similar way in St Petersburg. Gari Kimovič Kasparov was detained before the protest began. Some demonstrators were arrested whilst en route to the event.

In its resolution adopted on 26 April 2007, the European Parliament:

- strongly condemned the use of excessive force by the Russian anti-riot police during last weekend's peaceful demonstrations in Moscow and St Petersburg,

- called on the Russian authorities to comply with their international obligations and to respect freedom of expression and freedom of assembly,

- called on the Council of Europe to investigate the human rights violations that took place at these peaceful demonstrations.

Gari Kimovič Kasparov was received in plenary at the European Parliament in May 2007.

 

Rwanda

Idesbald Byabuze Katabaruka

Professor and human rights defender. He was detained in a prison in Kigali.

A letter of concern was sent on 10 April 2007.

Saudi Arabia

A 19-year-old woman, known as 'the Qatif '

She was sentenced to 90 lashes following an incident in which she was alone in a car talking with a man who was not a close relative when she was attacked and gang-raped. The General Court of Qatif (Saudi Arabia) reviewed the sentence in November 2007 and condemned her to six months in prison and 200 lashes.

In its resolution adopted on 13 December 2007, the European Parliament:

- deplored the decision taken by the General Court of Qatif to punish the rape victim,

- called on the Saudi Arabian authorities to quash the sentence and drop all charges against the victim of the rape,

- insisted that the Saudi Arabian Government take further steps aimed at lifting restrictions on women's rights.

Abdul Rahman Al-Lahem

The Qatif girl's lawyer. He was banned from the courtroom and from any future representation of his client after attempts to take legal action against the Ministry of Justice for failing to provide him with a copy of the verdict concerning his client so that he could prepare an appeal.

He faced a disciplinary hearing at the Ministry of Justice, where sanctions can include suspension for three years and disbarment.

Fatima and Mansour Al-Timani

Mr Al-Lahem also defended the case of this couple, parents of two children, who were forcibly divorced in July 2007 on the request of the wife's brother, based on the argument that Fatima's tribal lineage was superior to that of her husband. Both were incarcerated for prolonged periods (months), together with their children for refusing to accept the divorce. Since then Fatima has been obliged to live in a shelter because she refuses to return to her family.

Rizana Nafeek

A Sri Lankan domestic worker who was sentenced to capital punishment in June 2007 for the death of an infant in her custody when she was only 17 years old.

Siti Tarwiyah Slamet,

Susmiyati Abdul Fulan

Indonesian domestic workers who were beaten to death by their employing family in August 2007 while two others were critically wounded.

Ahmadiyya Muslim Jamaat

He is suffering discrimination for his religious beliefs.

A letter requesting more information was sent on 23 January 2007.

Somalia

Isse Abdi Isse

Human rights defender. He was shot dead on 14 March 2007 in a hotel in Mogadishu.

A letter of concern was sent on 9 May 2007

Sudan

Sadia Idriss Fadul

 

A criminal court in the Managil province, Gazira state, central Sudan, headed by Judge Hatim Abdurrahman Mohamed Hasan, sentenced Sadia Idriss Fadul (a 22-year-old female from the Fur ethnic group, Darfur) and Amouna Abdallah Daldoum (a 23-year-old female of the Tama ethnic group, Darfur) on 13 February 2007 and 6 March 2007 respectively to death by stoning for having committed adultery.

According to a letter sent by the Embassy of the Republic of the Sudan in Brussels, the death sentences were quashed.

In its resolution adopted on 24 May 2007, the European Parliament:

- welcomed the quashing of the death sentences – if indeed they are confirmed by the court itself – and calls on the Sudanese Government to guarantee the physical and psychological integrity of Sadia Idriss Fadul and Amouna Abdallah Daldoum,

- called on the Sudanese Government to repeal the death sentences against, and guarantee the physical and psychological integrity of, Abdelrhman Zakaria Mohamed and Ahmed Abdullah Suleiman.

Amouna Abdallah Daldoum

Abdelrhman Zakaria Mohamed

On 3 May 2007 the criminal court of Nyala in south Darfur sentenced them, both males aged 16, to death for hanging on murder, causing injury intentionally and robbery.

Ahmed Abdullah Suleiman

 

Syria

 

Michel Kilo

Mahmoud Issa

Michel Kilo, a militant pro-democracy writer who was arrested on 14 May 2006, mainly because of his position on the Beirut-Damascus Declaration and sentenced with Mahamoud Issa on 13 May 2007 to a three-year prison term.

In its resolution adopted on 24 May 2007, the European Parliament:

- expressed its concern at the restrictions imposed on, and the charges made against, Mahmoud Issa, Fayek El Mir, Aref Dalila, Kamal al-Labwani, Anwar Al Bunni, Michel Kilo, Suleiman Al-Shamar and Khalil Hussein for exercising their democratic rights and engaging in peaceful activities,

- urged the relevant Syrian bodies to reverse the abovementioned judgments, drop the charges still pending in the Military Court of Damascus and release all the above-mentioned prisoners of conscience and political prisoners.

 

Suleiman Al-Shamar and Khalil Hussein

Suleiman Al-Shamar, leading member of the Democratic National Community, and Khalil Hussein, President of the Public Relations Office at the Kurd Future Trend, were sentenced to ten years" imprisonment for "weakening the national ethic" and "conspiring with a foreign country".

Fayek El Mir and Aref Dalila

These members of various human rights organisations in Syria have been detained in solitary confinement for six years now.

Kamal al-Labwani

Syrian security forces arrested this physician and co-founder of the Democratic Liberal Gathering, on 8 November 2005 upon his return from a trip to Europe, the United States and Egypt. He was sentenced to 12 years' imprisonment with hard labour on politically motivated charges.

Anwar Al Bunni

A founding member of the Syrian Human Rights Organisation and a lawyer specialising in human rights issues, who was arrested on the streets of Damascus in 2006 when he was on the verge of taking up a post as the director of a human rights centre financed by the European Union. He was sentenced to five years' imprisonment for "spreading false information harmful to the state".

A letter of concern was sent on 15 February 2007.

Moldova (Transnistria)

Tudor Popa

Andrei Ivantoc

They were subjected to degrading treatment and prohibited from returning to their homes.

 

In its resolution adopted on 12 July 2007, the European Parliament:

- welcomed the release of Andrei Ivanţoc and Tudor Popa, but deplored the fact that their release by the separatist regime of Tiraspol was declared as resulting from the expiry of their term of imprisonment, and not due to the implementation of the decision of the ECHR,

- condemned the fact that Andrei Ivanţoc was subjected to violence and attacks on his human dignity upon his release, as film footage taken by witnesses to his release testifies.

Members of the Llascu Group

They were arrested and detained on charges of terrorism. This represented an illegal act of the Transnistrian separatist regime and did not meet international standards.

In its resolution adopted on 12 July 2007, the European Parliament strongly deplored the lack of respect for human rights and human dignity in Transnistria, as reflected by the trial and detention of the Ilaşcu Group, and called for the immediate and full implementation of the judgment of the ECHR of 8 July 2004 in the case of Ilaşcu.

Valentin Besleag

A mayoral candidate in legitimate local elections in Corjova arrested on 2 June 2007.

In its resolution adopted on 12 July 2007, the European Parliament demanded the cessation of deprivation of freedom of persons for political activity; in this respect condemned the arrest on 2 June 2007 and subsequent treatment of Valentin Besleag.

Tunisia

Maître Mohamed Abbou

A lawyer and human rights defender. He was detained for publishing articles critical towards the Tunisian government.

A letter of concern was sent on 15 February 2007.

Ousama Abbadi,

Mohammed Amine Jaziri,

Ramzi el Aifi,,

Oualid Layouni,

Mahdi Ben Elhaj,

Ziad Fakraoui

They were tortured to stop them from continuing their hunger strike while in detention.

Two letters of concern were sent on 25 February 2007 to the Tunisian authorities.

Omar Mestiri

A journalist for the on-line Newspaper Kalima. He was wrongly accused of defamation. This also led to the authorities closing the on-line Newspaper.

A letter of concern was sent on 26 July 2007 to the Tunisian authorities.

Maître Raouf Ayadi

A renowned human rights defender. He was assaulted by the Police as he prepared to represent a group of young people indicted on terrorism charges before the tribunal of first instance of Tunis.

A letter of concern was sent on 26 July 2007 to the Tunisian authorities.

Turkey

Andrea Santoro

Father Andrea Santoro was a Catholic priest who was murdered in the Santa Maria Church in Trabzon, Turkey, where he served as a member of the Catholic church's Fidei donum missionary program.

In its resolution adopted on 24 October 2007, the European Parliament:

- strongly condemned the murders of Hrant Dink, of the Christian priest Andrea Santoro, and of three Christians in Malatya,

- deplored the fact that a number of people are still being prosecuted under Article 301 of the Penal Code,

- strongly condemned the recent conviction of Saris Seropyan and Arat Dink under this article and urged the government and the newly elected parliament to make sure that all provisions of the Penal Code allowing for arbitrary restrictions on the expression of non-violent opinions are removed and that freedom of expression and freedom of the press are guaranteed.

Hrant Dink

A Turkish-Armenian editor, journalist and columnist. As the editor-in-chief of the bilingual Turkish-Armenian newspaper Agos (Ակօս), he was a prominent member of the Armenian minority in Turkey.

He was assassinated in Istanbul in January 2007.

Saris Seropyan

The Turkish-Armenian journalists Saris Seropyan and Arat Dink (son of assassinated Turkish-Armenian journalist Hrant Dink) were given a one year suspended sentence for violation of article 301 of the Turkish Penal Code: 'insulting Turkishness'.

Arat Dink

Tilmann Geske,

Necati Aydin,

Ugur Yuksel

Three Christians murdered during the attacks on the Christians publishing house Zirve on 18 April 2007.

In its resolution adopted on 15 November 2007, the European Parliament noted that it was horrified by theses attacks and recalled its resolution of 24 October 2007 on EU-Turkey relations and its strong condemnation of the murders of Hrant Dink and the Catholic priest Andrea Santoro.

United States of America

 

Abu Omar

This Egyptian cleric had been granted asylum in Italy, was abducted in Milan on 17 February 2003, transferred from Milan to the NATO military base of Avano by car, and then flown, via the NATO military base of Ramstein in Germany, to Egypt, where he was held incommunicado and tortured.

In its resolution adopted on 14 February 2007 on the alleged use of European countries by the CIA for the transportation and illegal detention of prisoners, the European Parliament condemned extraordinary renditions.

Abou Elkassim Britel

This Italian citizen was arrested in Pakistan in March 2002 by the Pakistani police and interrogated by US Pakistani officials, and subsequently rendered to the Moroccan authorities and imprisoned in the detention facility "Temara".

Bisher Al-Rawi,

Jamil El-Banna

Bisher Al-Rawi, an Iraqi citizen, and Jamil El-Banna, a Jordanian citizen, both residents in the United Kingdom, were arrested by Gambian authorities in Gambia in November 2002, turned over to US agents, and flown to Afghanistan and then to Guantanamo where they remain detained in the absence of a trial or any form of judicial assistance.

Binyam Mohammed

This Ethiopian citizen and resident in the United Kingdom was held in at least two secret detention facilities, in addition to military prisons.

Martin Mubanga

This UK citizen was arrested in Zambia in 2002 and subsequently flown to Guantanamo where he was detained and tortured for four years without trial or any form of judicial assistance and then released without charge.

Khaled El-Masri

 

This German citizen was abducted on 31 December 2003 (in the Former Yugoslav Republic of Macedonia), illegally held in Skopje until January 2004 and transported to Afghanistan where he was held until May 2004 and subjected to degrading and inhuman treatment.

Maher Arar

This Canadian Citizen was detained in the US and eventually deported to Syria under the US policy of extraordinary renditions. He claimed that he was subjected to torture while in Syrian detention.

Ahmed Agiza,

Mahammed El-Zari

Egyptian citizens, who were seeking asylum in Sweden, were expelled in December 2001.

They were deported to Egypt, outside the rule of law, and were subjected to degrading treatment by US officials.

Murat Kurnaz

This Turkish citizen resident in Germany was arrested in Pakistan in November 2001, transferred to the US units across the border in Afghanistan by the Pakistani police on no legal basis and with no judicial assistance, and finally flown to Guantanamo at the end of January 2002, whence he was released on 24 August 2006 without charge, having been tortured in all locations where he had been led.

Mohammed Zammar

This German citizen was arrested without formal charge on 8 December 2001 at the Casablanca airport in Morocco and tortured in Morocco and Syria.

Abdel-Halim Khafagy

This Egyptian citizen and long-term resident in Germany was probably arrested in Bosnia and Herzegovina in September 2001 on suspicion of being a terrorist and abducted to a prison on a US 'Eagle Base' military base in Tuzla where he was severely mistreated and detained under inhumane conditions.

Masaad Omer Behari

This Sudanese citizen and resident in Austria since 1989 was abducted at Amman airport on 12 January 2003 on his way back to Vienna from Sudan. He was later illegally secretly detained in a prison close to Amman in the absence of a trial or legal assistance. He was tortured and ill-treated there until 8 April 2003, when he was released without charge.

Gamal Menshawi

This Egyptian citizen and resident in Austria was arrested on his way to Mecca at Amman airport in February 2003, and later brought to Egypt where he was secretly detained until 2005 in the absence of a trial or legal assistance.

Abdurahman Khadr

He was allegedly transported from Guantanamo to Tuzla in Bosnia and Herzegovina on 6 November 2003.

Mustafa Setmariam Nasarwho

This Spanish citizen was abducted in Syria in October 2005 and rendered to US agents.

The European Parliament called on the Spanish authorities to take all necessary steps to allow him to face a fair trial before competent judicial authorities.

Kenneth Foster

He was sentenced to death without committing or assisting in any murder.

A letter of concern was sent on 27 August 2007.

Uzbekistan

Norboi Kholzhigitov,

Khayatulla Kholzhigitov,

Sattor Izraev,

Khabibulla Akpulatov,

Nasim Isakov,

Azam Formonov,

Alisher Karamatov,

Yadgar Turlibekov,

Jamshid Karimov,

Dilmurod Muhiddinov,

Mutabar Tadzhibaeva,

Saidjahon Zainabitdinov,

Ihtiyor Hamroev,

The family of Ahmadjan Madmarov,

Ihtiyor Hamroev

These human rights defenders are detained in prison or psychiatric hospitals, sometimes subjected to torture and ill-treatment.

Letter of concern were sent on 15 January, on May 15 2007, and on 3 July 2007.

In its resolution of 15 November 2007, the European Parliament called upon the Uzbek authorities:

- to release these human rights defenders.

Mihra Rittmann

The Ministry of Justice in Uzbekistan refused to officially recognize this Human Rights Watch Office's Associate.

A letter of concern was sent on 03 July 2007.

In its resolution of 15 November 2007, the European Parliament called upon the Uzbek authorities to:

- officially recognize the Human Rights Watch office.

Elena Urlaeva

Chairwoman of the Human Rights Alliance of Uzbekistan. She reportedly suffered continuous harassment and was physically attacked.

A letter of concern was sent on 15 January 2007.

Umida Niazova

Translator at the office of Human Rights Watch in Tashkent. She was sentenced to seven years of probation.

-An appeal for dropping all charges against her was sent on 15 January 2007

- A further letter of concern was sent on 19 April 2007 calling for the release of Unida Niazova, and 15 May 2007.

- Her sentence was commuted to seven years imprisonment.

Ikhtior Khamroev

University student detained since August 2006. He was subjected to physical attacks and there were concerns surrounding the fairness of his trial.

The Parliamentary Delegation to Uzbekistan wrote a letter to Commissioner Ferrero-Waldner requesting her to bring Ikhtior's case to the attention of the Uzbek authorities.

Vietnam

Thich Huyen Quang,

Thich Quang Do

The Patriarch of the Unified Buddhist Church of Vietnam, Thich Huyen Quang (87 years old), and his deputy, Thich Quang Do (79 years old), winner of the 2006 Rafto Prize for human rights work have been imprisoned without trial in their monastery since 1982 for the sole reason of being ardent supporters of religious freedom, human rights and democracy.

In its resolution adopted on 12 July 2007, the European Parliament called for the immediate and unconditional release of all individuals imprisoned for the sole reason of having peacefully and legitimately exercised their right to freedom of opinion, freedom of expression, freedom of the press and freedom of religion.

Nguyen Van Ly,

Nguyen Van Dai,

Le Thi Cong Nhan

Vietnam continues to hold trials with no respect for the presumption of innocence, the rights of the defendant or the independence of judges, as shown by the trials of the Catholic priest Nguyen Van Ly (30 March 2007), and of the lawyers Nguyen Van Dai and Le Thi Cong Nhan (11 May 2007).

Nguyen Phong,

Nguyen Binh Thanh,

Tran Quoc Hien,

Le Nguyen Sang,

Nguyen Bac Truyen,

Huynh Nguyen Dao,

Duong Thi Tron,

Le Van Soc,

Nguyen Van Thuy,

Nguyen Van Tho,

Thich Huyen Quang

Thich Quang Do

Bui Thi Kim Thanh

These people were sentenced to several years in prison, which constitutes a violation of their human rights:

Catholic priest Nguyen Van Ly (sentenced to eight years' imprisonment), Nguyen Phong (six years), Nguyen Binh Thanh (five years), the lawyer Nguyen Van Dai (five years) (all members of the pro-democracy and reform group Bloc 8406) and the lawyer Le Thi Cong Nhan, spokeswoman for the Progression Party, (four years), Tran Quoc Hien, representative of the Workers-Farmers Organisation, (five years), Le Nguyen Sang, leader of the People's Democratic Party (PDP), (five years), Nguyen Bac Truyen (four years), Huynh Nguyen Dao (three years), the Hoa Hao Buddhists Duong Thi Tron (six years), Le Van Soc (six years) and Nguyen Van Thuy (five years), Nguyen Van Tho (four years), Thich Huyen Quang, Patriarch of the Unified Buddhist Church of Vietnam, Thich Quang Do and Bui Thi Kim Thanh.

Zimbabwe

Gift Tandare

This opposition activist was shot. His body was snatched and secretly buried without his family's knowledge.

In its resolution adopted on 26 April 2007, the European Parliament strongly condemned the Mugabe dictatorship for its relentless oppression of the Zimbabwean people, opposition parties and civil society groups and its destruction of the Zimbabwean economy, which has deepened the misery of millions of Zimbabweans.

Itai Manyeruke

He died a day after being severely beaten up by the police.

Edmore Chikomba

He deceased on 30 March 2007.

Morgan Tsvangirai

Chairman of the Movement for Democratic Change (MDC) and opposition leader. He was arrested on 28 March 2007 and subject to brutal treatment by the police forces.

Ian Makone

This opposition activist, special adviser to Morgan Tsvangirai, was put in detention.

Nelson Chamisa

He was attacked on his way to Harare airport, where he was to take a flight to attend the meetings of the Joint Parliamentary Assembly (ACP-EU JPA).

Nelson Chamisa,

Grace Kwinjeh,

Lovemore Mdhuku,

William Bango,

Sekai Holland,

Tendai Biti,

Arthur Mutambara

These opposition leaders were arrested and subjected to brutal treatment by the police forces and prohibited to seek medical treatment outside Zimbabwe.

Raymond Majongwe

The human rights defender, Secretary General of the Progressive Teachers' Union of Zimbabwe (PTUZ) and his wife Loice Majongwe were harassed on 1 February 2007 by police officers in Harare

A letter of concern was sent on 21 February 2007.

B) UPDATES OF CASES RAISED BY THE EUROPEAN PARLIAMENT IN THE PREVIOUS ANNUAL REPORT BETWEEN APRIL 2006 AND MARCH 2007

NAME

BACKGROUND

ACTIONS TAKEN BY THE EUROPEAN PARLIAMENT

UPDATE ON 2007

BANGLADESH

Salah Uddin Shoaib Choudhury

Journalist and director of the newspaper "Weekly Blitz", which promotes dialogue among the religions and for the recognition of Israel. He was arrested on 29 November 2003 and released 17 months later. Nevertheless he is still in danger of being sentenced to death at his trial for sedition, which was due to open on 13 November 2006.

In its resolution of 15 November 2006, the European Parliament called for the review of his trial and for his release. The charges against him are contrary to all standards of international law and to all conventions on violations of press freedom. The resolution was also deploring recent acts of violence and strongly condemned the physical attacks on journalists, NGO staff, trade unionists and others. The resolution also expressed disapproval regardig the violence related to the forthcoming general elections and the transition.

Since his release from prison he was called to appear before the authorities for 36 times in the 31 months. Every time he risks potential re-incarceration. He was awarded the Monaco Media Forum Prize 2007.

BULGARIA

Michael Shields

An 18 years-old British citizen, subjected to an unfair trial and sent to prison in Bulgaria, in spite of the fact that another person confessed to the crime in question.

A letter of concern was sent on 13 June 2006.

 

Bulgaria’s president Georgi Parvanov declared he would not pardon him but also that the case can be reopened in Bulgaria if “sufficient new evidence” are presented.

ECUADOR

Mirek Krygier

Polish citizen, imprisoned.

A letter of concern was sent on 15 November 2006.

No information available.

IRAN

Keyvan Ansari

Prisoner of conscience.

In a resolution adopted on 15 November 2006, the European Parliament raised concerns regarding various human rights violations in Iran, including the ill-treatment of political prisoners, the prosecution of juvenile offenders, also concerning the issue of minority rights, freedom of religion and of the press, and women's rights. In the resolution, the Iranian authorities were called on to unconditionally release all prisoners of conscience; these five persons were explicitly mentioned.

Dr Keyvan Ansari went on hunger strike on 14 July in protest at their continuing detention. On September 2007 he was sentenced to 3 years and six months imprisonment on charges of threatening National Security.

Keyvan Rafii

Prisoner of conscience.

The hearing of the case of Keyvan Rafi’i, now held in prison was postponed for a fourth time on 29 July. On 20 May, his father, sister and brother had been taken to an Intelligence Ministry facility in Tehran. They were released at around 10pm after lengthy interrogation.

Kheirollah Derakhshandi

Prisoner of conscience.

 

Kheyrollah Derakhshandi, held in prison, was severely beaten in March 2007, leaving him with persistent pain in his back and left arm. He is being denied medical care. His 75-year-old father, Mojtaba Derakhshandi, was summoned to appear in court for giving an interview to a news agency about his son’s medical condition. He was later released on bail and warned not to speak to the press.

Abolfazl Jahandar

Prisoner of conscience.

Abdolfazl Jahandar went on hunger strike on 14 July in protest at their continuing detention. He is said to be protesting at the prison officials’ refusal to transfer him to the section for political prisoners. He is also in poor health.

Koroush Zaim

Prisoner of conscience.

 

He is out of prison, residing in Iran.

Farshid Yadollahi

Lawyers, imprisoned while defending Sufis in Qom.

In its resolution of 15 November 2006, the European Parliament also addressed the freedom of religion and expressed concerns about the arrests of these persons.

They are out of prison but they still face legal problems with the authorities.

Omid Behrouzi

Ayatollah Sayad Hossein,

Kazemeyni Boroujerdi

He was advocating for years that politics and religion should be separated. He was arrested reportedly with more than 400 of his followers.

In its resolution of 16 November 2006, the European Parliament expressed concern for his arrest.

He is still imprisoned, serving a 15 year sentence.

Motjaba Saminejad

Imprisoned journalist/ webblogger (reporters without borders).

In its resolution of 15 November 2006, the European Parliament called for the release of all imprisoned journalists and webbloggers.

Out of prison, residing in Iran.

Ahmad Raza Shiri

Imprisoned journalist/ webblogger.

Out of prison on suspended sentence.

Arash Sigarchi

Imprisoned journalist/ webblogger.

Out of prison, residing in the US.

Manoucher Mohammadi

Student activist, imprisoned.

The European Parliament called for his release, requesting that students should not be barred from higher education due to their peaceful political activities.

Out of prison, residing in the US.

Mausavi Khoini

 Human rights defender.

A letter of concern was sent on 20 October 2006.

Still in detention.

Kobra Rahmanpoor

Convicted in January 2002 and is still uncertain about when the sentence is to be executed, if at all.

A letter of concern was sent on 13 July 2006 regarding their case.

Judiciary suspended her execution sentence (she was convicted of murdering her mother in law).

Nazanin Mahabad Fatehi

Convicted in March 2005 for killing one of the three men, who tried to rape her and her cousin.

She was released on 15 January 2007, after the court of appeal declared her innocence. However, she still has to pay compensation of € 25.000.

Fatemeh Hagigat Prozheh

 A 35 year old woman who is convicted of killing her temporary husband (Seegheh in Islam). She has alleged that her husband, a drug addict, attempted to rape her 15 year old daughter from a previous marriage.

Fatemeh’s death sentence was confirmed.

Delara Darabi

She broke into a house with her partner, allegedly killed the woman, whose house she and her partner broke into. She denied the crime but she is still imprisoned, on death row. On 20 January she attempted suicide in her cell. She was a minor (17 years old) when she committed the crimes in question.

Her death sentence has been confirmed by the Iranian Supreme Court and her execution may be imminent. Her attorney is intending to appeal the verdict. In January 2007, Delara attempted suicide Delara's physical and emotional health is still unstable.

Sa'id Masouri

Sentenced to death and awaiting execution, she has been held in solitary confinement in Section 209 of Evin Prison since late 2004.

With regards to their case a letter of concern was sent on 17 May 2006.

No further information received.

Khaled Hardiani

Sentenced to death and on death row, involved in hijacking a plane in 2001.

Pardoned after being convicted of endangering national security (in relation to the hijacking plot).

Farhang Pour Mansouri

Sentenced to death and on death row, involved in hijacking a plane in 2001.

No further information received.

Shahram Pour Masori

Sentenced to death as a minor and on death row, involved in hijacking a plane in 2001.

No further information received.

ISRAEL

Ziyad Hmeidan

Student and human rights defender, detained by Israeli authorities without charges or trial since 23 May 2005.

A letter of concern was sent on 20 July 2006.

He was released on 18 March 2007.

NORTH KOREA

Son Jong Nam

He is a Christian believer. He was reportedly tortured by the National Security Agency, and was then sentenced to death for alleged treason without a trial and without procedural safeguards required under international human rights law.

In a resolution adopted on 15 June 2006, the European Parliament urged the government of the DPRK to provide information on his case and not to proceed with his execution

No further information received.

RUSSIA

Mikhael Khodorkovsky

Russian citizen, successful businessman and philanthropist, convicted after an unfair trial and subjected to difficult prison conditions; detained in a prison in Siberia.

With regards to their case, a letter of concern was sent on 22 November 2006.

On February 5, 2007, the Kremlin brought additional charges against him to ensure that he would not be released from prison in October 2007, when he would have been eligible for parole after having served half of his original sentence.

Platon Lebedev

Russian citizen convicted after an unfair trial and subjected to difficult prison conditions. Suffers from serious health problems.

Lebedev is currently serving his sentence in a remote area of Siberia.

Anna Politkovskaya

Journalist, murdered on 7 October 2006. A highly respected investigative reporter, known as the symbol of honest journalism in Russia, she was awarded many prizes, among others the Prize Olof Palme. She courageously stood up defending human life and dignity. She exposed and objectively reported on various forms of crimes against humanity, especially in Chechnya.

In its resolution of October 2006, the European Parliament paid tribute to her work and merits. The European Parliament called on the Russian authorities to conduct an independent and efficient investigation to find and punish those responsible for this cowardly crime. The President of the Parliament also expressed his concerns regarding the issue in a letter of concern. In November 2006, a hearing took place on the Subcommittee on Human Rights on Human rights defenders in Russia. At the EU-Russia Summit, the European Union insisted that Russia must respect human rights in every field of the EU-Russia cooperation.

The European Parliament nominated her posthumously for the 2007 Sakharov Prize.

The room for press conferences in Brussels was named after her.

SYRIA

Anwar al Bunni

Following an unfair trial that appeared to be politically driven, Anwar al-Bunni was sentenced by Damascus Criminal Court on 24 April 2007 to a five-year prison term on charge of “spreading false information harmful to the state”. He is serving his sentence in a mixed ward with criminal prisoners in ‘Adra prison.

In its resolution of 15 June 2006, the European Parliament urged Syrian authorities to reconsider all cases of political prisoners and to release immediately all prisoners of conscience. The Parliament also requested that all detained or imprisoned persons be given prompt, regular and unrestricted access to their lawyers, doctors and families. The European Parliament pointed out that respect for human rights constitutes a vital component of any future EU-Syria Association Agreement and called on Syria to respect its commitments within the framework of the Barcelona Process and along the lines of the European Neighbourhood Policy. In May 2006 several civil society activists were arrested and tortured because of signing a petition for improving the Syrian-Lebanese relations in view of the UN Security Council Resolution n° 1680. There were also some of these persons among those arrested.

Following his conviction Anwar al-Bunni was also brought to trial before Damascus Military Court on charges of “slandering a public administration”, Article 376 of the Syrian Penal Code. His new charge appears to be related to a memo he wrote and presented months ago as part of his defence and in which he criticised the Syrian Minister of Social Affairs and Labour as well as the Syrian Prisoners’ Association.  The memo was found in his cell at prison during prison guards’ inspection. Anwar al-Bunni’s next military trial session is on 7 February 2008.

Michel Kilo

Writer, released on 19 October 2006, but he was brought before the Criminal Court in Damascus again on 31 October 2006 to face new charges.

His trial was postponed, for the second time, to 19 February 2007. He was sentenced on 13 May 2007 to three years in prison for "undermining national sentiment".

Kamal Al-Labwani

On 10 May 2007 Damascus Criminal Court sentenced him to 12 years imprisonment following an unfair trial. The charge relates to Kamal al-Labwani’s visit to Europe and the USA in 2005 where he met human rights organisations and government officials and called for a process of peaceful democratic reform in Syria.

Kamal al-Labwani is serving his sentence in ‘Adra prison in mixed ward with criminal prisoners. He may face additional prison terms of between three and five years. This measure against Kamal al-Labwani appears to be based on his criticism of the Syrian government in a document he wrote and presented in his defence at the final trial session on 10 May 2007.

Mahmoud Issa

Civil society activist. Mahmoud 'Issa's charges relate to his involvement in Beirut-Damascus Declaration, a petition signed by some 300 Syrian and Lebanese nationals calling for the normalization of relations between their two countries.

On 13 May 2007 Mahmoud ‘Issa was found guilty of “weakening nationalist sentiment” and was sentenced to three years imprisonment. He is kept in a mixed ward with criminal prisoners. It is alleged that charges against him have no legal basis.  

Professor Suleiman Shummar

Civil society activist, detained for signing the above-mentioned petition.

Suleiman Shummar was sentenced in absentia to ten years in jail on charges of “weakening nationalist sentiment” and "exposing Syria to hostile acts".

Muhammad Mahfud

Civil society activist, detained for signing the above-mentioned petition.

Muhammad Mahfud was released on bail of 1,000 Syrian Lira (US $20) from ‘Adra prison on 25 September 2006. All charges against him were dropped.

Mahmoud Meri'i

Civil society activist, detained for signing the above-mentioned petition.

Mahmoud Meri’i was freed on 17 July 2006, on payment of 1,000 Syrian Lira (US$20) bail.

Yasser Melhem

Civil society activist, detained for signing the above-mentioned petition.

No further information received.

Omar Adlabi

Civil society activist, detained for signing the above-mentioned petition.

No further information received.

TURKEY

Behic Asci

Lawyer, started a hunger strike on 5 April 2005 to show solidarity with the political prisoners subjected to poor Turkish prison conditions. On 22 January 2007, after 293 days, he stopped the strike, but announced his intention to resume it later.

A letter of concern was sent on 15 November 2006.

Behic Asci did not resume his hunger strike, he is recovering at his home.

Michal Majevski

Polish citizen arrested in July 2006. He was a minor when committing the crime and the punishment was disproportionate.

A letter of concern was sent on 28 September 2006.

No further information received.

Jonathan Sugden

Well-known expert on Turkey, detained by Turkish security forces and was subjected to deportation.

A letter of concern was sent on 24 April 2006.

Jonathan Sugden is now able to travel to Turkey.

UNITED STATES OF AMERICA

Pablo Ibar

Spanish citizen found guilty of murder and condemned to death by the Court of Florida in 2000. On 9 March 2006, the Supreme Court reaffirmed his conviction and refused to grant him a new trial.

A letter of concern was sent on 26 April 2006.

Still on death row.

Allen W. Bridgers

Sentenced to death, on death row

A letter of concern was sent on 6 July 2006.

Still on death row.

UZBEKISTAN

Umida Niazova

Umida Niazova was a human rights defender and translator of Human Rights Watch's office in Tashkent. She was sentenced to seven years in prison.

Letters of concern were sent in January and April 2007.

On 08 May 2007, her sentence was commuted to seven-year suspended sentence. Under the term of the commuted sentenced she was obliged to regularly report to the neighbourhood police.

YEMEN

Ali Al-Dailami

Ali al-Dailami, Executive Director of the Yemeni Organization for the Defence of Democratic Rights and Freedom was reportedly being held incommunicado and subjected to ill-treatment since his arrest and detention on 9 October 2006.

A letter of concern was sent on 26 October 2006.

He was released in November 2006, one month after his arrest.

VIETNAM

Nguyen Van Ly

Catholic priest and co-editor of the underground online magazine Tu do Ngôn luan (Free Speech). He was imprisoned from May 2001 to early 2005. He was arrested again on 19 February 2007 and is currently under house arrest.

 A letter of concern was sent on 27 July 2006.

His support for the "Manifesto on Freedom and Democracy for Vietnam" has led to his sentence on March 30, 2007 for an additional eight years in prison.

Nguyen Gia Thieu

Sentenced to 20 years of imprisonment and a fine of 25 million USD.

He is still detained.


ZAŁĄCZNIK II

LIST OF RESOLUTIONS

List of resolutions adopted by the European Parliament between January 2007 and December 2007, and relating directly or indirectly to human rights violations in the world

(http://www.europarl.europa.eu/comparl/afet/droi/others/default.htm)

Country

Date of adoption of resolution

 

 

AFRICA

 

 

CHAD

13.12.07

ETHIOPIA

21.06.07

GUINEA

15.02.07

NIGERIA

15.03.07 ; 24.05.07

SOMALIA

15.11.07

SUDAN

15.02.07 (Darfur) ; 24.05.2007 ; 12.07.07 (Darfur) ; 25.10.07

ZIMBABWE

26.04.07

The financing of the Special Court in Sierra Leone

06.09.07

EU partnership in the Horn of Africa

10.05.07

State of play of EU-Africa relations

25.10.07

 

AMERICA

 

 

CUBA

21.06.07

GUATEMALA

15.03.07

VENEZUELA

24.05.07

Murder of women in Mexico and Central America

11.10.07

SWIFT, the PNR agreement and the transatlantic dialogue on these issues

14.02.07

Transportation and illegal detention of prisoners

14.02.07

 

ASIA

 

 

BANGLADESH

06.09.07

BURMA (MYANMAR)

21.06.07 ; 06.09.07 ; 27.09.07

CAMBODIA

15.03.07

CHINA

13.12.07

INDIA

01.02.07

KASHMIR

24.05.07

PAKISTAN

12.07.07 ; 25.10.07 ; 15.11.07

PHILIPPINES

26.04.07

UZBEKISTAN

15.11.07

TIBET

15.02.07

VIETNAM

12.07.07

Comfort women during world war II (Japan)

13.02.07

 

EUROPE

 

 

MOLDOVA

12.07.07

RUSSIA

15.02.07 ; 26.04.07 ; 10.05.07 ; 14.11.07

TURKEY

24.10.07

Women in Turkey

13.02.07

Attack on Galina Kozlova

15.03.07

 

MIDDLE EAST

 

 

IRAN

25.10.07

PALESTINE ( GAZA)

11.10.07

SYRIA

24.05.07

The humanitarian situation of Iraqi refugees

15.02.07 ; 12.07.07

Women's rights in Saudi Arabia

13.12.07

Kidnapping in Gaza of the journalist Alan Johnston

26.04.07

Death sentence imposed on medical personnel in Libya

18.01.07

Middle East

12.07.07

EU strategy for reform in the Arab world

10.05.07

 

MISCELLANEOUS

 

 

EU Human rights dialogues and consultations on human rights with third countries

06.09.07

Universal moratorium on the death penalty

01.02.07 ; 26.04.07 ; 27.09.07

United Nations Human Rights Council

07.06.07

Christian Communities

15.11.07

Annual report on Human Rights in the World 2007 and the EU's policy on the matter.

26.04.07

10th anniversary of the Mine Ban Treaty (Ottawa Convention)

13.12.07


OPINIA Komisji Rozwoju (4.3.2008)

dla Komisji Spraw Zagranicznych

w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie za rok 2007 oraz w sprawie polityki UE w tym zakresie

(2007/2274(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Thijs Berman

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   nawołuje Radę i Komisję do zapewnienia skutecznego stosowania w polityce na rzecz rozwoju podejścia opartego na prawach człowieka, co oznacza przestrzeganie pięciu fundamentalnych zasad: wdrażania międzynarodowych ram prawnych w zakresie praw człowieka, umożliwienia obywatelom korzystania z pełni ich praw, udziału w rozwoju, niedyskryminacji i poświęcenia szczególnej uwagi grupom o najsłabszej pozycji społecznej oraz odpowiedzialności;

2.   z zadowoleniem przyjmuje starania Komisji na rzecz szerzenia praw człowieka, demokracji i dobrych rządów w ramach instrumentu współpracy na rzecz rozwoju (DCI); nalega, by powyższe kwestie zostały ujęte jako zagadnienia przekrojowe we wszystkich programach i nawołuje do wypracowania szczegółowych założeń, wzorców i wskaźników we wszystkich krajowych, regionalnych i tematycznych dokumentach strategicznych, jak również w rocznych programach działania;

3.   wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na to, by kwestie dotyczące praw człowieka znalazły się w rocznym programie działania dla Chin, który zostanie przedstawiony w 2008 r.;

4.   przypomina o milenijnych celach rozwoju i podkreśla, że dostęp do oświaty i zdrowia stanowią prawa podstawowe; uważa, że programy w obszarze zdrowia, w tym zdrowia seksualnego i rozrodczości, promowania równości płci, umożliwienia kobietom korzystania z pełni ich praw, a także praw dziecka powinny być wiodącymi programami w polityce rozwoju i praw człowieka UE, w szczególności tam, gdzie wszechobecna jest przemoc związana z płcią, kobiety i dzieci są narażone na zakażenie wirusem HIV i zachorowanie na AIDS, lub gdzie odmawia się ludności dostępu do informacji, zapobiegania chorobom lub ich leczenia;

5.   nawołuje Komisję do włączenia do polityki rozwoju podstawowego prawa pracy i programu działań na rzecz godnej pracy, zwłaszcza w programach wsparcia dotyczących handlu;

6.   nalega, by polityka UE była spójna z prawami człowieka we wszystkich obszarach polityki, w tym w polityce handlowej, rolnictwie, rybołówstwie oraz polityce w zakresie migracji i handlu bronią; podkreśla, że podczas negocjacji nad umowami o partnerstwie gospodarczym prowadzonymi w krajami AKP należy wziąć pod uwagę możliwe negatywne skutki dla poszanowania praw człowieka, w szczególności praw gospodarczych i społecznych;

7.   z zadowoleniem przyjmuje partnerstwo Afryka-UE na rzecz demokratycznych rządów i praw człowieka w ramach wspólnej strategii Afryka-UE; wzywa nie tylko UE, ale także UA do przestrzegania zobowiązań podjętych w zakresie praw człowieka, poprzez systematyczne włączanie podejścia opartego na poszanowaniu praw człowieka do afrykańskiego mechanizmu wzajemnej oceny oraz poprzez wzmocnienie regionalnych instytucji zajmujących się prawami człowieka, w szczególności Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów oraz Afrykańskiego Trybunału Praw Człowieka i Ludów;

8.   zauważa, że pomimo licznych procesów pokojowych i międzynarodowych mediacji prowadzonych przez wspólnotę międzynarodową, kilka krajów afrykańskich jest teatrem konfliktów zbrojnych, w których nadal celem ataków jest ludność cywilna niedostatecznie chroniona przez rządy tych krajów; przywołuje w szczególności sytuację w Sudanie/Darfurze, gdzie nadal dochodzi do poważnych naruszeń praw człowieka; podkreśla, że międzynarodowa wspólnota ma obowiązek chronić tę ludność i podkreśla, że państwa zaangażowane w konflikty toczące się w tych krajach poprzez dokonywane na szeroką skalę inwestycje handlowe mają szczególne zobowiązania wobec tej ludności;

9    podkreśla znaczenie szybkiego rozmieszczenia sił EUROFOR w Czadzie w celu ustabilizowania sytuacji w regionie, zapewnienia ochrony przestrzeni humanitarnej i ochrony ludności cywilnej; nalega, by UE i jej państwa członkowskie wywarły wpływ na władze Czadu i wezwały do wypełniania spoczywających na tym kraju międzynarodowych i regionalnych zobowiązań w zakresie prawa humanitarnego i praw człowieka; w szczególności żąda niezwłocznego uwolnienia wszystkich przywódców opozycji zatrzymanych wyłącznie z przyczyn politycznych;

10. podkreśla potrzebę utrzymania znaczącego wsparcia UE dla zabiegów mediacyjnych prowadzonych przez Kofiego Annana w Kenii; zwraca uwagę na konieczność utrzymania zaangażowania wszystkich stron w szukanie zadowalających rozwiązań w zakresie opracowywania powyborczej strategii ukierunkowanej na pojednanie, zapobieganie czystkom etnicznym i powrót wszystkich przesiedleńców wewnętrznych do miejsca pochodzenia;

11. przypomina, że w przypadku braku silnych i stabilnych instytucji prawa człowieka są często łamane lub zagrożone; wzywa zatem Radę i Komisję do przyspieszenia procesu definiowania kompletnej strategii postępowania w odniesieniu do państw w niestabilnej sytuacji w oparciu o doświadczenia w Sudanie, Afganistanie, Zimbabwe, Demokratycznej Republice Konga i Kenii;

12. wzywa Unię Europejską i państwa członkowskie do zapewnienia, że działania na rzecz stabilizacji, budowania pokoju i ochrony ludności cywilnej w Afganistanie – w tym zaangażowanie oddziałów posiadających konieczny mandat i wyposażenie — będą utrzymywane i odpowiednio wspierane tak długo jak to konieczne; ostrzega, że cena niepowodzenia w Afganistanie byłaby nadmiernie wysoka w kontekście praw człowieka, a w szczególności praw kobiet; podkreśla, że długoterminowe wzmocnienie instytucji cywilnych jest znaczące dla odbudowy i pojednania.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

3.3.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Thijs Berman, Danutė Budreikaitė, Ryszard Czarnecki, Nirj Deva, Alain Hutchinson, Romana Jordan Cizelj, Glenys Kinnock, Luisa Morgantini, Horst Posdorf, Pierre Schapira, Frithjof Schmidt, Jürgen Schröder, Johan Van Hecke

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

John Bowis, Fiona Hall, Manolis Mavrommatis, Csaba Őry, Ralf Walter

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Glyn Ford


OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (27.3.2008)

dla Komisji Spraw Zagranicznych

w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie w roku 2007 i polityki Unii Europejskiej w tej dziedzinie

(2007/2274(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Giusto Catania

WSKAZÓWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że w rocznym sprawozdaniu UE na temat praw człowieka na świecie w roku 2007 skoncentrowano się przede wszystkim na działaniach podejmowanych poza Unią, nie analizując w podobny i obszerny sposób działalności oraz problemów w zakresie praw człowieka wewnątrz Unii,

B.   mając na uwadze, że Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (agencja) została ustanowiona w dniu 1 marca 2007 r. w Wiedniu i że stanowi ona pierwszy krok do odpowiedzi na wezwania Parlamentu do ustanowienia zintegrowanych ram prawnych i instytucyjnych, które nadałyby wiążącą moc Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz do zapewnienia zgodności z systemem przewidzianym w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jak również do wypracowania dalekosiężnej polityki UE w zakresie praw mniejszości; mając na uwadze, że ważne jest podkreślenie, że mandat agencji obejmuje również kraje, które zawarły z UE porozumienia o stabilizacji i stowarzyszeniu,

C.  mając na uwadze, że należy z zadowoleniem przyjąć włączenie Karty praw podstawowych do nowego traktatu oraz fakt, że ma ona wiążący charakter, nawet jeśli w niektórych państwach członkowskich nie jest ona wiążąca,

D.  mając na uwadze, że Parlament powinien kontynuować współpracę z Radą Europy w zakresie ochrony praw człowieka,

1.   wzywa Radę, aby w przyszłych rocznych sprawozdaniach na temat praw człowieka na świecie analizowała sytuację praw człowieka na świecie wraz z oceną faktycznej sytuacji w zakresie praw człowieka w każdym państwie członkowskim na podstawie rocznego sprawozdania agencji; wspólna analiza potwierdziłaby równe zaangażowanie Unii w ochronę praw człowieka zarówno wewnątrz jej granic, jak i poza nimi, tak aby uniknąć podwójnych norm;

2.   wzywa Radę do przekształcenia grupy roboczej ad hoc ds. praw podstawowych i obywatelstwa w stałą grupę roboczą, która mogłaby pracować równolegle do Grupy Roboczej ds. Praw Człowieka (COHOM) oraz wzywa Komisję do przyznania portfela praw człowieka i podstawowych wolności jednemu komisarzowi;

3.   jest zaniepokojony faktem, że często skutkiem międzynarodowej współpracy w dziedzinie walki z terroryzmem było obniżenie poziomu ochrony praw człowieka i podstawowych wolności oraz wyraża przekonanie, że UE powinna podjąć na szczeblu międzynarodowym szerzej zakrojone działania wspierające strategię opartą na pełnym poszanowaniu międzynarodowych standardów i zobowiązań w zakresie praw człowieka;

4.   wzywa instytucje UE oraz państwa członkowskie do wprowadzenia zaleceń zawartych w rezolucji z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie zbadania sprawy rzekomego wykorzystania krajów europejskich przez CIA do transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów(1), których celem jest odkrycie roli, jaką odegrały państwa członkowskie w nielegalnych praktykach wydawania podejrzewanych o popełnienie przestępstwa w trybie nadzwyczajnym oraz zapewnienie, że Unia i państwa członkowskie nie będą już więcej w przyszłości brały udziału w podobnych naruszeniach praw człowieka;

5.  przypomina swoje rezolucje naświetlające przypadki naruszeń praw człowieka w więzieniu w Zatoce Guantánamo i wzywa instytucje UE oraz państwa członkowskie do podejmowania dalszych działań zmierzających do zamknięcia tego więzienia, gdyż samo jego istnienie stanowi negatywny sygnał co do sposobu, w jaki powinna być prowadzona walka z terroryzmem; w związku z tym wzywa Radę i Komisję do poparcia międzynarodowej inicjatywy, dzięki której rząd Stanów Zjednoczonych zgodnie z prawem międzynarodowym albo przyznawałby zatrzymanym prawo do uczciwego procesu, albo ich zwalniał po przyznaniu im statusu uchodźcy i znalezieniu bezpiecznego schronienia, które mogłoby znajdować się w USA lub gdziekolwiek indziej, tak aby uniknąć wydalania ich do krajów, w których mogliby narazić się na rzeczywiste ryzyko tortur lub prześladowania;

6.   zachęca UE, aby przyjęła bardziej całościowe i zintegrowane podejście do kwestii tortur oraz aby nie traktowała jej jako odizolowanego problemu; wzywa UE do rozważenia szerokiego spektrum ewentualnych środków mających na celu zwalczanie tortur, w tym prewencję, pomoc dla ofiar, a także walkę z bezkarnością; wzywa także państwa członkowskie do przeznaczenia wystarczających środków na pomoc i rehabilitację ofiar tortur;

7.   zachęca UE do dalszego wzmacniania jednolitego obszaru bezpieczeństwa, wolności i sprawiedliwości, w którym za sprawą jednolitej polityki imigracyjnej możliwe będzie zapewnienie optymalnej ochrony praw obywateli państw trzecich przybywających na terytorium UE, oraz zauważa, że w niektórych państwach członkowskich przepisy w zakresie obszaru bezpieczeństwa, wolności i sprawiedliwości nie są wiążące;

8.   odnotowuje nowe pakiety legislacyjne w dziedzinie legalnej migracji, kontroli granicznej i nielegalnego zatrudnienia; twierdzi, że UE powinna wprowadzić wspólną politykę migracyjną, która skupiłaby się na prawach migrantów, możliwościach legalnej imigracji i walce z siatkami trudniącymi się handlem ludźmi;

9.   ubolewa, że nie przeprowadzono analiz sytuacji w zakresie praw człowieka w odniesieniu do migracji wewnątrz UE;

10. wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania pełnego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności osób ubiegających się o azyl i imigrantów niezależnie od ich legalnego lub nielegalnego statusu na terytorium UE, co stanowi wstępny warunek zapewnienia wiarygodnej polityki UE w dziedzinie praw człowieka zarówno w obrębie UE, jak i poza jej granicami;

11. przypomina, że celem tworzenia wspólnej polityki azylowej musi być ochrona jednostki, a nie redukcja wniosków azylowych lub ich „eksternalizacja” do krajów trzecich, w których prawa człowieka nie są przestrzegane;

12. wzywa państwa członkowskie do usprawnienia ich polityki azylowej, tak aby obejmowała ona kobiety narażone na okaleczanie narządów płciowych, oraz do likwidacji wszelkiej związanej z tym przemocy;

13. potępia argumenty oparte na wszelkiego rodzaju wartościach tradycyjnych, kulturowych lub religijnych, wysuwane przez państwa członkowskie w celu uchylenia się od zobowiązania do likwidacji przemocy skierowanej przeciwko kobietom, a zwłaszcza przemocy związanej z okaleczaniem kobiecych narządów płciowych;

14. uważa, że usamodzielnianie kobiet poprzez zapewnienie im pełnego dostępu do informacji, usług i produktów związanych ze zdrowiem seksualnym i rozrodczym umożliwiłoby im negocjowanie bezpiecznego seksu i ochronę przed zakażeniem chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym HIV/AIDS;

15. wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania uruchamiania kampanii informacyjnych dotyczących równości mężczyzn i kobiet oraz walki z przemocą na tle płci i dyskryminacją, której ofiarami padają kobiety;

16. wzywa Radę i Komisję do wprowadzenia w swoich strategiach politycznych środków gwarantujących ochronę praw dziecka oraz do podjęcia walki z handlem dziećmi i wszelkimi formami wykorzystywania, w tym pracą dzieci;

17. przypomina o mającej miejsce w niektórych krajach dyskryminacji i gwałtownych prześladowaniach osób ze względu na ich orientację seksualną; wzywa instytucje UE i państwa członkowskie do wykorzenienia wszelkiego rodzaju dyskryminacji mającej miejsce w UE ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, a także do podjęcia działań prawnych przeciwko niej;

18. wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją obywateli krajów trzecich starających się o status uchodźców ze względu na orientację seksualną, takich jak Mehdi Kazemi i Pegah Emambakhsh, którym grozi wydalenie z Wielkiej Brytanii do Iranu, gdzie mogą zostać straceni; przypomina, że wydalanie osób do kraju trzeciego, w którym byłyby one narażone na ryzyko prześladowań, tortur lub śmierci, jest naruszeniem europejskich i międzynarodowych zobowiązań w zakresie praw człowieka; wzywa instytucje UE i zainteresowane państwa członkowskie do znalezienia rozwiązania gwarantującego, że wspomniane dwie osoby nie zostaną wydalone do Iranu, a także do monitorowania i oceny stosowania prawa azylowego UE w państwach członkowskich; wzywa Komisję do zajęcia się i rozwiązania tych kwestii za pośrednictwem przyszłych poprawek do rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego(2) i dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony(3);

19. wzywa prezydencje Rady do zorganizowania forum organizacji pozarządowych, zajmującego się prawami człowieka, w sposób umożliwiający także społeczeństwu obywatelskiemu i instytucjom UE prowadzenie dogłębnych dyskusji nad kwestiami ochrony praw człowieka w państwach członkowskich;

20. z zadowoleniem przyjmuje rozszerzenie zwykłej procedury ustawodawczej (byłej procedury współdecyzji) w traktacie z Lizbony na większą liczbę obszarów w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i spraw wewnętrznych, dzięki czemu Parlament będzie odgrywał większą rolę w sprawach dotyczących ochrony praw człowieka w UE i poza nią;

21. wzywa Radę i Komisję do ułatwienia opracowywania mechanizmów europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), gdyż ma ona znaczący wpływ na ochronę i propagowanie praw człowieka, na praworządność i reformy demokratyczne, a także na rozpowszechnianie wartości niesionych przez prawa człowieka i zwiększanie zdolności w tym względzie;

22. wzywa państwa członkowskie do dalszej obrony i promowania praw podstawowych poza UE.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

26.3.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

2

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Alexander Alvaro, Philip Bradbourn, Giusto Catania, Carlos Coelho, Esther De Lange, Panayiotis Demetriou, Gérard Deprez, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Bárbara Dührkop Dührkop, Armando França, Urszula Gacek, Patrick Gaubert, Lilli Gruber, Jeanine Hennis-Plasschaert, Ewa Klamt, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Roselyne Lefrançois, Sarah Ludford, Rareş-Lucian Niculescu, Inger Segelström, Vladimir Urutchev, Ioannis Varvitsiotis, Manfred Weber

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Edit Bauer, Ignasi Guardans Cambó, Sophia in ‘t Veld, Metin Kazak, Jean Lambert, Jörg Leichtfried, Siiri Oviir, Nicolae Vlad Popa

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Tobias Pflüger

.

(1)

Dz.U. C 287 E z 29.11.2007, str. 309.

(2)

Dz.U. L 50 z 25.2.2003, str. 1.

(3)

Dz.U. L 304 z 30.9.2004, str. 12.


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

2.4.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

60

0

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Roberta Alma Anastase, Bastiaan Belder, André Brie, Elmar Brok, Colm Burke, Marco Cappato, Philip Claeys, Giorgos Dimitrakopoulos, Hélène Flautre, Hanna Foltyn-Kubicka, Michael Gahler, Bronisław Geremek, Maciej Marian Giertych, Alfred Gomolka, Klaus Hänsch, Richard Howitt, Jana Hybášková, Anna Ibrisagic, Jelko Kacin, Ioannis Kasoulides, Metin Kazak, Maria Eleni Koppa, Helmut Kuhne, Johannes Lebech, Francisco José Millán Mon, Pasqualina Napoletano, Annemie Neyts-Uyttebroeck, null Nicholson of Winterbourne, Raimon Obiols i Germà, Vural Öger, Ria Oomen-Ruijten, Cem Özdemir, Justas Vincas Paleckis, Béatrice Patrie, Alojz Peterle, Hubert Pirker, Samuli Pohjamo, Michel Rocard, Raül Romeva i Rueda, Libor Rouček, Christian Rovsing, Katrin Saks, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Saryusz-Wolski, György Schöpflin, Charles Tannock, Inese Vaidere, Ari Vatanen, Kristian Vigenin, Zbigniew Zaleski, Josef Zieleniec

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Laima Liucija Andrikienė, Giulietto Chiesa, Árpád Duka-Zólyomi, Milan Horáček, Marie Anne Isler Béguin, Georg Jarzembowski, Tunne Kelam, Doris Pack, Antolín Sánchez Presedo, Inger Segelström, Csaba Sándor Tabajdi, Luis Yañez-Barnuevo García

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności