SPRAWOZDANIE w sprawie wdrażania Europejskiej Strategii Bezpieczeństwa oraz EPBiO

15.5.2008 - (2008/2003(INI))

Komisja Spraw Zagranicznych
Sprawozdawca: Helmut Kuhne

Procedura : 2008/2003(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
A6-0186/2008

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wdrażania Europejskiej Strategii Bezpieczeństwa oraz EPBiO

(2008/2003(INI))

Parlament Europejski,

–       uwzględniając Europejską Strategię Bezpieczeństwa (ESB) przyjętą przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r.,

–       uwzględniając Traktat z Lizbony, podpisany w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r.,

–       uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 14 grudnia 2007 r.,

–       uwzględniając sprawozdania dotyczące europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO) sporządzone przez prezydencję Rady UE z dnia 18 czerwca i 11 grudnia 2007 r.,

–       uwzględniając wspólne posiedzenie ministrów obrony i rozwoju UE w dniach 19-20 listopada 2007 r.,

–       uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady UE w dniach 19-20 listopada 2007 r., dotyczące bezpieczeństwa i rozwoju oraz EPBiO,

–       uwzględniając sprawozdanie madryckie przedstawione przez grupę studyjną ds. bezpieczeństwa ludzkiego w dniu 8 listopada 2007 r.,

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie ESB[1],

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie wdrożenia ESB w kontekście EPBiO[2],

–       uwzględniając wspólną strategię UE-Afryka przyjętą dnia 9 grudnia 2007 r. w Lizbonie i powołanie generała Pierra-Michela Joany na stanowisko specjalnego doradcy ds. afrykańskich zdolności operacyjnych w zakresie utrzymania pokoju od dnia 1 marca 2008 r.,

–       uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2007 r. w sprawie operacji EPBiO w Czadzie i w Republice Środkowoafrykańskiej[3],

–       uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–       uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A6-0186/2008),

Uwagi ogólne

A.  mając na uwadze, że w 2007 r. i na początku 2008 r. Rada podjęła ważne decyzje operacyjne dotyczące EPBiO oraz wdrażania ESB, w tym kwestii takich jak:

a.  zapoczątkowanie misji policyjnej w ramach EPBiO w Afganistanie (EUPOL Afganistan);

b.  decyzja o rozpoczęciu operacji wojskowej w ramach EPBiO w Czadzie / Republice Środkowoafrykańskiej;

c.  rekonfiguracja i redukcja sił EUFOR Althea w Bośni;

d.  przygotowanie cywilnej misji w ramach EPBiO w Kosowie;

e.  przygotowanie misji do spraw reformy sektora bezpieczeństwa w Gwinei Bissau;

B.  mając na uwadze, że w 2007 r. i na początku 2008 r. osiągnięto dalsze postępy w dziedzinie potencjału EPBiO oraz wdrażania ESB, w tym:

a.  przyjęcie cywilnego celu podstawowego 2010;

b.  ustanowienie jednostki ds. cywilnych zdolności planowania i prowadzenia operacji (CPCC) w ramach Sekretariatu Rady,

c.  osiągnięcie zdolności operacyjnej przez centrum operacyjne UE;

d.  osiągnięcie pełnej zdolności operacyjnej pozwalającej na szybkie i jednoczesne rozpoczęcie dwóch operacji wojskowych w ramach EPBiO z wykorzystaniem grup bojowych;

C.  mając na uwadze, że w 2007 r. i na początku 2008 r. odnotowano utrzymujące się niedociągnięcia w dziedzinach EPBiO oraz wdrażania ESB, w tym:

a.  brak cywilnego korpusu pokojowego UE, którego utworzenia Parlament Europejski domaga się od 2000 r., oraz brak zdolności w dziedzinie ochrony ludności i pomocy humanitarnej, o czym mowa w wielu dokumentach Komisji i Rady od czasu tsunami w 2004 r.;

b.  opóźnienia w dostawach i wzrost kosztów związanych z bardzo potrzebnym potencjałem w dziedzinie transportu lotniczego dalekiego zasięgu w postaci wojskowego samolotu transportowego Airbus A400M;

c.  brak równowagi pod względem wkładu poszczególnych państw członkowskich w zakresie wysyłania personelu na misje w ramach EPBiO, co ogranicza zdolności UE w zakresie zarządzania kryzysowego;

d.  problemy z rekrutacją wystarczającej liczby funkcjonariuszy policji na misje w Afganistanie ze względu na obawy związane z bezpieczeństwem oraz brak indywidualnych perspektyw rozwoju kariery po powrocie;

e.  opóźnienia w rozpoczęciu misji EPBiO w Czadzie / Republice Środkowoafrykańskiej spowodowane niepowodzeniem konferencji w sprawie formowania sił zbrojnych, w szczególności ze względu na brak helikopterów;

f.  fakt, że ze względu na sprzeciw Turcji dotychczas nie podpisano umów technicznych opracowanych przez UE i NATO z myślą o zapewnieniu koordynacji między KFOR a ewentualną przyszłą misją w ramach EPBiO w Kosowie oraz między EUPOL a ISAF w Afganistanie;

D.  mając na uwadze, że traktat lizboński wprowadzi znaczne innowacje w dziedzinie EPBiO;

E.  mając na uwadze, że należy ciągle czynić starania w celu uniknięcia powielania i aby zwiększyć interoperacyjność w ramach UE, oraz mając na uwadze, że najbardziej opłacalną metodą jest dzielenie się i łączenie zasobów obronnych w celu maksymalizacji europejskiego potencjału obronnego;

1.      ponownie potwierdza wnioski zawarte w poprzednich rezolucjach Parlamentu dotyczących ESB i EPBIO, w związku z czym nie widzi potrzeby powtarzania żadnego z nich w niniejszej rezolucji;

Traktat lizboński

2.      z zadowoleniem przyjmuje podpisanie traktatu lizbońskiego, który przyniesie znaczne innowacje w dziedzinie EPBiO, w szczególności wzmacniając biuro wysokiego przedstawiciela, ustanawiając Europejską Służbę Działań Zewnętrznych oraz wprowadzając artykuł dotyczący wzajemnej pomocy obronnej, klauzulę solidarności oraz stałą współpracę strukturalną w dziedzinie obronności i rozszerzenie tzw. „zadań petersburskich”; ma nadzieję, że proces ratyfikacji zakończy się powodzeniem i w terminie we wszystkich państwach członkowskich; gratuluje tym państwom członkowskim, które już ratyfikowały traktat lizboński; podkreśla, że Parlament będzie wypełniał swoje obowiązki wynikające z obecnie obowiązującego traktatu oraz ściśle monitorował wdrażanie wszelkich nowych zmian;

3.      zwraca się do zainteresowanych państw członkowskich o przeanalizowanie możliwości i ewentualnych skutków objęcia istniejących sił wielonarodowych – takich jak Eurocorps, Eurofor, Euromarfor, żandarmeria europejska, hiszpańsko-włoski oddział wodno-lądowy, europejska grupa lotnicza, europejski zespół koordynacji sił powietrznych w Eindhoven, wielonarodowe centrum koordynacji transportu morskiego w Atenach oraz wszelkie inne oddziały i struktury odpowiednie w przypadku operacji prowadzonych w ramach EPBiO – stałą współpracą strukturalną, przewidzianą w traktacie lizbońskim;

Ocena i uzupełnienie ESB

4.      zwraca się do wysokiego przedstawiciela, aby przedstawił w białej księdze ocenę poczynionych postępów oraz wszelkich niedociągnięć we wdrażaniu ESB od 2003 r., obejmującą kwestie takie jak: wnioski wyciągnięte z operacji prowadzonych w ramach EPBiO; związek między zewnętrznymi i wewnętrznymi aspektami bezpieczeństwa (walka z terroryzmem); ochrona granic i krytycznej infrastruktury, w tym ochrona przed atakami cybernetycznymi; bezpieczeństwo dostaw energii jako zadanie wymagające wysiłków cywilnych, gospodarczych, technicznych i dyplomatycznych; nierozwiązane spory regionalne w sąsiedztwie UE, np. w Naddniestrzu, Abchazji, Południowej Osetii i Górskim Karabachu; wyzwania humanitarne i w dziedzinie bezpieczeństwa na kontynencie afrykańskim; skutki zmian klimatycznych i klęsk żywiołowych dla ochrony i bezpieczeństwa ludności, a także rozprzestrzenianie broni masowego rażenia; zachęca do dalszej oceny czy te zagrożenia, ryzyko i wyzwania są bezpośrednio istotne dla szeroko rozumianego europejskiego bezpieczeństwa lub czy tylko posiadają aspekt bezpieczeństwa;

5.      zwraca się do wysokiego przedstawiciela o ujęcie w białej księdze propozycji dotyczących poprawy i uzupełnienia ESB, takich jak definicja wspólnych interesów europejskich w zakresie bezpieczeństwa oraz kryteria rozpoczynania misji w ramach EPBiO; ponadto zwraca się do wysokiego przedstawiciela o określenie nowych dążeń w zakresie potencjału cywilnego i wojskowego (w tym struktur dowodzenia i kontroli oraz transportu we wszystkich podmiotach europejskich zajmujących się zarządzaniem kryzysowym, w celach związanych zarówno z EPBiO, jak i z pomocą w przypadku klęsk) oraz o rozważenie wpływu traktatu lizbońskiego na EPBiO i projekty dotyczące nowego partnerstwa UE-NATO;

6.      wzywa także wysokiego przedstawiciela do zajęcia się problemem „zastrzeżeń” w wyżej wymienionej białej księdze; mimo, że jest to kwestia suwerenności każdego państwa członkowskiego, uważa, że powinny one zostać ujednolicone w celu ochrony bezpieczeństwa wojsk różnych państw członkowskich przebywających w terenie;

7.      jest zdania, że taka biała księga powinna stanowić punkt wyjścia do szerszej debaty politycznej prowadzonej na forum publicznym, przede wszystkim dlatego, że ESB określa podstawowe wartości i cele UE oraz odzwierciedla jej priorytety; podkreśla, że przyszła ocena ESB musi przebiegać pod większą demokratyczną kontrolą i w związku z tym w ścisłej konsultacji ze wszystkimi instytucjami UE, w tym z Parlamentem Europejskim, oraz z parlamentami krajowymi;

Cywilne zarządzanie kryzysowe i ochrona ludności

8.      z zadowoleniem przyjmuje nowy cywilny cel podstawowy 2010, którego realizację rozpoczęto 1 stycznia 2008 r. i który uwzględnia wnioski wyciągnięte z poprzednich misji cywilnych prowadzonych w ramach EPBiO;

9.      z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie w ramach sekretariatu Rady jednostki CPCC, która posłuży jako cywilny odpowiednik sztabu operacyjnego UE, udzielając pomocy i wsparcia w planowaniu i realizacji misji cywilnych w ramach EPBiO, zapewniając tym samym cywilne dowództwo; wzywa do odzwierciedlenia takiej równowagi w zadaniach i strukturze administracyjnej komórki cywilno-wojskowej;

10.    wzywa Komisję do przeanalizowania możliwości bardziej adekwatnego umocowania organizacyjnego, takiego jak specjalna jednostka w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, tak aby zapewnić bardziej spójne i wszechstronne podejście do cywilnego zarządzania kryzysowego, ponad podziałami instytucyjnymi, co umożliwi lepszą koordynację wewnętrznych instrumentów UE, a także współpracę między UE i organizacjami zewnętrznymi i pozarządowymi;

11.    wzywa Radę – w obliczu niezadowalającego planowania i rozmieszczenia sił EUPOL w Afganistanie – do niezwłocznego przeprowadzenia przeglądu kwestii związanych z podejmowaniem decyzji, finansowaniem i rozmieszczaniem sił w odniesieniu do misji cywilnych prowadzonych w ramach EPBiO oraz do wysunięcia konkretnych propozycji, dzięki którym podobne sytuacje nie będą powtarzały się w przyszłości;

12.    uznaje wysiłki państw członkowskich zmierzające do udostępnienia personelu na misje cywilne EPBiO w dziedzinach ochrony ludności, monitoringu, wsparcia SPUE i wsparcia misji; zauważa jednak niedociągnięcia w działaniu sił policyjnych, w praworządności i w administracji cywilnej; podkreśla znaczenie zapewnienia kompetentnego i wysoko wykwalifikowanego personelu na misje EPBiO;

13.    wzywa Komisję i Radę do nasilenia współpracy w zakresie cywilnych misji EPBiO i misji granicznych UE, gdzie podział kompetencji między dwoma instytucjami jest niejasny; jest zdania, że Europejska Służba Działań Zewnętrznych przewidziana w traktacie lizbońskim powinna ułatwić to zadanie; uważa jednak, że konflikty w zakresie kompetencji mogą wciąż występować nawet w ramach traktatu lizbońskiego, co wymagałoby decyzji wysokiego przedstawiciela;

14.    wzywa państwa członkowskie do prowadzenia regularnych przeglądów możliwości zapewnienia personelu misji cywilnych w ramach EPBiO oraz do zapewnienia współpracy właściwych władz krajowych w celu opracowania krajowych planów działania dotyczących ewentualnego wkładu, jak w przypadku Finlandii, w tym tworzenia procedur zapewniających perspektywy dalszego rozwoju karier uczestników takich misji oraz właściwego rozważenia rezolucji 1325 (2000) Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczącej obecności kobiet w mechanizmach służących zapobieganiu, zarządzaniu i rozwiązywaniu konfliktów; nalega ponadto, aby opracowano specjalne szkolenia dotyczące ochrony dzieci, zgodnie z wytycznymi UE w sprawie dzieci i konfliktów zbrojnych;

15.    uważa za istotne wzmocnienie cywilnego potencjału rozwiązywania konfliktów; wzywa w związku z tym Komisję i Radę do powołania cywilnego korpusu pokojowego UE w celu zarządzania kryzysami i zapobiegania konfliktom, tak jak domagał się tego Parlament Europejski;

16.    zauważa, że cenny instrument, jakim jest zespół reagowania cywilnego (CRT), pozostaje niewykorzystany i ubolewa, że eksperci CRT działają niemal wyłącznie indywidualnie, a nie, jak planowano, zespołowo, do czego przygotowały ich szkolenia;

17.    z zadowoleniem przyjmuje przegląd decyzji Rady z dnia 8 listopada 2007 r. i komunikat Komisji z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego mechanizmu ochrony ludności oraz nowy instrument finansowy ochrony ludności, mający na celu poprawę mobilizacji i koordynacji pomocy w zakresie ochrony ludności w razie poważnych sytuacji kryzysowych w UE lub poza nią;

Bezpieczeństwo ludzi i aspekty bezpieczeństwa w polityce rozwoju

18.    przypomina Radzie o jej wynikającej z prawa międzynarodowego odpowiedzialności za zapewnienie pełnego wyszkolenia całego personelu cywilnego i wojskowego zgodnie z międzynarodowymi normami humanitarnymi oraz za przegląd i rozwijanie odpowiednich wytycznych gwarantujących poszanowanie lokalnej ludności, kultury, a także kwestii związanych z płcią;

19.    przypomina o znaczeniu praw człowieka oraz uwzględnianiu kwestii płci w głównym nurcie polityki oraz wzywa do nominowania większej liczby kandydatek na wysokie stanowiska kierownicze w WPZiB/EPBiO, w tym stanowiska specjalnych przedstawicieli UE, a także ogólnie do ich udziału w operacjach prowadzonych w ramach EPBiO;

20.    wzywa państwa członkowskie, aby nadal dążyły do wprowadzenia międzynarodowego zakazu stosowania amunicji kasetowej, dalej pracowały nad metodami wykrywania i niszczenia niewybuchów oraz aby zapewniły pomoc finansową i techniczną krajom jej potrzebującym, a także aby kontynuowały starania w celu zakończenia toczących się negocjacji w sprawie zaostrzenia światowego zakazu min lądowych, globalnego zakazu broni uranowej i światowej kontroli transferu broni konwencjonalnej; z uwagi na powyższe uważa za żenujące, że mimo faktu, iż kodeks postępowania UE w sprawie eksportu broni będzie obchodził w 2008 r. dziesiątą rocznicę powstania, nadal nie jest on prawnie wiążący, a niekontrolowany eksport broni z państw członkowskich UE wydaje się być kontynuowany bez szczególnych przeszkód, nawet do rządów w krajach, gdzie UE rozpoczyna operację EPBiO lub rozważa jej przeprowadzenie; zauważa ponadto niebezpieczeństwo, że broń ta może być transferowana przez UE przez terytoria państw członkowskich o mniej surowych kontrolach eksportu do krajów trzecich i/lub dzięki nieodpowiedzialnemu elastycznemu stosowaniu międzynarodowego zezwolenia na import; podkreśla w związku z tym, że ważne jest, aby wszystkie państwa członkowskie stosowały najwyższe standardy kontroli eksportu broni, tak aby zapobiegać sytuacji, w której broń z UE podsyca konflikty;

21.    ponownie wyraża zaniepokojenie trwającym rozprzestrzenianiem broni strzeleckiej i lekkiej (SALW), co powoduje niepotrzebne ludzkie cierpienie, zaognia konflikty zbrojne i zwiększa niestabilność, ułatwia ataki terrorystyczne, podważa trwały rozwój, dobre zarządzanie i praworządność oraz przyczynia się do poważnego łamania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego; jest zdania, że właściwa integracja strategii redukcji i kontroli SALW musi stać się integralną częścią międzynarodowych programów mających na celu zapobieganie konfliktom i budowanie pokoju po zakończeniu konfliktu; wzywa państwa członkowskie, Radę i Komisję do przekonania rządów do zawarcia ugody w sprawie wiążących przepisów służących kontroli SALW (w tym pośrednictwa i transferów) dzięki międzynarodowemu, regionalnemu i krajowemu ustawodawstwu;

22.    podkreśla konieczność podjęcia przez Unię Europejską inicjatywy na rzecz wzmocnienia międzynarodowego systemu kontroli zbrojeń i przyczynienia się w ten sposób do zwiększenia realnego multilateralizmu w ramach porządku międzynarodowego; stwierdza ponadto zbieżność wysiłków na rzecz połączenia kwestii nierozprzestrzeniania w ramach polityki sąsiedztwa prowadzonej przez Unię Europejską z ogólnymi celami strategicznymi dotyczącymi budowy bezpieczeństwa w krajach sąsiadujących z Unią Europejską;

23.    jest zdania, że rozbrojenie, demobilizacja i reintegracja powinny stanowić integralną część operacji prowadzonych w ramach EPBiO, oraz wzywa Radę, aby we wszelkich stosownych przypadkach uwzględniała w mandacie operacji EPBiO niszczenie lub bezpieczne przechowywanie zdanej broni oraz zapobieganie jej nielegalnemu przekazywaniu, w związku z wnioskami wyciągniętymi z doświadczeń sił NATO SFOR/EUFOR Althea w Bośni;

24.    z zadowoleniem przyjmuje pierwsze w historii wspólne posiedzenie ministrów obrony i rozwoju UE w dniu 19 listopada 2007 r., które stanowiło ważny krok w dziedzinie przeglądu problemów napotykanych przez kraje rozwijające się, wzmacniając spójność i konsekwentność krótkoterminowych działań związanych z bezpieczeństwem oraz długoterminowych działań związanych z rozwojem, prowadzonych przez UE wobec tych krajów; z zadowoleniem przyjmuje także konkluzje Rady w sprawie bezpieczeństwa i rozwoju z dnia 19 listopada 2007 r., a zwłaszcza nacisk położony w nich na analizę konfliktu i uwzględnianie sytuacji konfliktu, oraz zdecydowanie zachęca Komisję i Radę do wdrożenia tych konkluzji;

25.    wzywa Radę do zbadania możliwości utworzenia zintegrowanych cywilno-wojskowych „sił reagowania ds. bezpieczeństwa ludzkiego” do przeprowadzania operacji zapewniających bezpieczeństwo ludziom, składających się z ok. 15 000 osób, z których co najmniej jedną trzecią stanowiliby cywilni eksperci (tacy jak funkcjonariusze policji, obserwatorzy z ramienia organizacji praw człowieka, eksperci i administratorzy w dziedzinie rozwoju i akcji humanitarnych); uważa, że siły te, bazując na już istniejących strukturach EPBiO, mogłyby powstać w oparciu o zaangażowane oddziały i potencjał cywilny już udostępniony przez państwa członkowskie (takie jak potencjał udostępniony w ramach wojskowych i cywilnych celów podstawowych, grup bojowych i zespołów reagowania cywilnego), a mógłby także obejmować „ochotnicze służby bezpieczeństwa humanitarnego”, które łączyłyby cywilny korpus pokojowy proponowany przez Parlament i Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej przewidziany w traktacie lizbońskim;

26.    jest zdania, że 40. rocznica Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej obchodzona dnia 1 lipca 2008 r. powinna być postrzegana jako okazja dla UE do promowania konieczności rozbrojenia jądrowego w jej strategii dotyczącej broni masowego rażenia, z myślą o komitetach przygotowawczych na nadchodzącą konferencję w sprawie przeglądu układu; podtrzymuje swój pogląd, że oznacza to także konieczność przedstawienia przez „uznane” potęgi nuklearne inicjatyw rozbrojeniowych, aby uczynić Europę strefą wolną do broni nuklearnej i podpisać globalną konwencję zakazującą broni jądrowej;

Dyplomatyczna rola UE w stosunku do irańskiego programu jądrowego

27.    podkreśla wiodącą dyplomatyczną rolę UE w sprawie irańskiego programu jądrowego, która angażuje nie tylko wysokiego przedstawiciela występującego w imieniu UE i UE3 (Francja, Niemcy i Wielka Brytania), ale także Stany Zjednoczone, Rosję i Chiny, łącząc różne interesy i stanowiska w dążeniu do wspólnego celu; potwierdza, że ryzyko rozprzestrzeniania związane z irańskim programem jądrowym jest nadal źródłem poważnego zaniepokojenia UE i społeczności międzynarodowej; podkreśla w związku z tym rezolucję z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie Iranu[4] i popiera rezolucję 1803 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 3 marca 2008 r.;

28.    w świetle sukcesu dyplomatycznego w negocjacjach z Koreą Północną wzywa USA do przyłączenia się do UE-3 w bezpośrednich negocjacjach z Iranem, gdyż USA są w stanie zaoferować dodatkowe środki motywujące, takie jak gwarancje bezpieczeństwa;

Transport, komunikacja i wywiad

29.    z żalem przyjmuje opóźnienie dostaw i wzrost kosztów samolotu transportowego dalekiego zasięgu A4000M oraz brak dostępnych i operacyjnych helikopterów transportowych bliskiego zasięgu;

30.    popiera prace Europejskiej Agencji Obrony (EAO) dotyczące transportu strategicznego i wzywa państwa członkowskie do bardziej zdecydowanych działań na rzecz skompensowania niedostatków; z zadowoleniem przyjmuje środki przejściowe, takie jak SALIS (rozwiązania tymczasowe w zakresie strategicznego transportu powietrznego) oraz zachęca do rozwoju operacyjnej koncepcji łączenia potencjału;

31.    z zadowoleniem przyjmuje brytyjską propozycję, aby dzielono się informacjami o dostępności helikopterów na misje UE w celu lepszej koordynacji flot;

32.    z zadowoleniem przyjmuje francusko-niemiecki projekt dotyczący ciężkiego helikoptera transportowego, jednak jest również świadomy złożonych przyczyn niedoboru dostępnych i operacyjnych helikopterów, które to przyczyny są związane głównie z wysokim kosztem lotów i utrzymania; zachęca Radę do zbadania możliwości wypełnienia tej luki w najbliższej przyszłości poprzez wspólne działanie lub wsparcie państw członkowskich w remoncie i modernizacji helikopterów rosyjskiej produkcji, a także utworzenie ośrodka szkoleń w zakresie obsługi helikopterów; powtarza, że, zasadniczo, jedną z głównych przeszkód w modernizacji i przekształceniu europejskich sił zbrojnych, które umożliwiałyby im skuteczne zmierzenie się z wyzwaniami w zakresie bezpieczeństwa w XXI w., nie jest poziom wydatków na obronność, lecz raczej brak współpracy, brak jasnego podziału zadań i specjalizacji, oraz powielanie i fragmentacja produkcji zbrojeniowej i zamówień, co zwiększa ryzyko braku interoperacyjności między armiami; wzywa jednak państwa członkowskie, aby rozważyły opcję zwiększenia wydatków na obronę z konkretnym przeznaczeniem na umożliwienie efektywnego wykorzystania nabytych helikopterów;

33.    wzywa Radę i Komisję do informowania Parlamentu o bieżących inicjatywach mających na celu rozwiązanie problemu braku potencjału w kluczowych dziedzinach, takich jak helikoptery i jednostki wsparcia medycznego, oraz do wysuwania wspólnych projektów finansowych dotyczących gwarantowanego dostępu do takiego potencjału zarówno w celach humanitarnych, jak i związanych z EPBiO;

34.    z zadowoleniem przyjmuje opracowany przez EAO projekt radiostacji programowalnej, który niesie możliwość poprawy komunikacji między władzami cywilnymi i wojskowymi w sytuacjach kryzysowych;

35.    wzywa państwa członkowskie do intensyfikacji wymiany informacji wywiadowczych – prowadzonej poprzez wspólne centrum sytuacyjne UE; uważa, że należy uwzględnić specjalne środki dotyczące nowych zagrożeń nieobjętych ESB, takich jak bezpieczeństwo dostaw energii i skutki zmian klimatycznych dla bezpieczeństwa;

Zdolności wojskowe

36.    jest zdania, że grupy bojowe są instrumentem wspomagającym państwa członkowskie w przekształcaniu sił zbrojnych, wzmacnianiu interoperacyjności oraz ustanawianiu wspólnej kultury strategicznej w dziedzinie obrony; zauważa, że grupy bojowe dotąd nie były używane, z uwagi m.in. na wąsko określone zasady ich rozmieszczenia, oraz wyraża ubolewanie, że obecna koncepcja grup bojowych nie rozwiązała problemu formowania sił zbrojnych do celów konkretnych operacji; jest zdania, że w celu uniknięcia rozrzutnego powielania struktur wojskowych, należy pilnie wyjaśnić tę kwestię;

37.    zdaje sobie sprawę z faktu, że formowanie sił zbrojnych jest przede wszystkim kwestią woli politycznej i wspólnej oceny; wzywa Radę do rozważenia możliwości ulepszeń w zakresie formowania sił zbrojnych, np. poprzez dalszy rozwój koncepcji grup bojowych, prowadzący do utworzenia szerzej zakrojonych wspólnych stałych sił zadaniowych UE, lub poprzez prowadzenie bardziej obszernego wykazu zdolności dostępnych w ramach celu podstawowego, tak aby możliwe było sprawne formowanie sił odpowiednich do okoliczności, w jakich prowadzona jest dana misja;

38.    wzywa do utworzenia w centrum operacyjnym UE stałych zdolności planistycznych i operacyjnych w celu prowadzenia operacji wojskowych w ramach EPBiO;

39.    proponuje, aby umieścić Eurocorps jako stały oddział pod dowództwem UE i zachęca wszystkie państwa członkowskie do wniesienia do niego swojego wkładu;

40.    wzywa do dalszej poprawy interoperacyjności między krajowymi siłami zbrojnymi UE; ubolewa z powodu istniejącej niejednorodności szkolenia i wyposażenia różnych sił zbrojnych państw członkowskich i apeluje o program wojskowy „Erasmus” obejmujący wspólne szkolenie personelu wojskowego, który brałby udział w operacjach;

41.    przypomina, że sukces operacji EPBiO zależy od odpowiedniego wyposażenia i zaopatrzenia personelu wojskowego; wzywa Radę do opracowania wspólnych norm opieki medycznej i opieki na misjach; jest zdania, że takie wspólne normy i regularna wymiana najlepszych praktyk, koordynowane na przykład przez sztab wojskowy UE, pomogłyby poszczególnym państwom członkowskim w działaniach na rzecz rozwoju potencjału, a co za tym idzie, zapewniłyby z czasem sprawne siły zbrojne;

42.    wyraża ubolewanie, że ustanowienie EAO nastąpiło zbyt późno, aby zapobiec utworzeniu trzech różnych krajowych programów dotyczących bezzałogowych pojazdów latających w miejsce jednego europejskiego programu, umożliwiając tym samym niektórym przedsiębiorstwom zaangażowanie się w więcej niż jeden projekt, a co za tym idzie kilkakrotne zainkasowanie pieniędzy podatników, a także nie pozostawiając EAO innej alternatywy jak tylko praca nad włączeniem bezzałogowych statków powietrznych do regulowanej przestrzeni powietrznej; wyraża swoje poparcie dla jednego europejskiego projektu satelitarnego, czy to w dziedzinie wywiadu, czy komunikacji;

43.    z zadowoleniem przyjmuje pakiet obronny Komisji, w szczególności jej wnioski w sprawie dyrektywy o zamówieniach publicznych na sprzęt obronny oraz dyrektywy w zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw sprzętu obronnego; wyraża opinię, że są to niezbędne kroki w celu zapewnienia personelowi wojskowemu na szczeblu krajowym i unijnym możliwie najlepszego interoperacyjnego sprzętu;

44.    z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady Sterującej EAO z dnia 14 maja 2007 r., zwłaszcza apel o zmniejszenie zależności od źródeł pozaeuropejskich w zakresie kluczowych technologii obronnych oraz podkreślenie konieczności korzystania przez UE z autonomii i suwerenności operacyjnej;

Finansowanie misji EPBiO

45.    podkreśla, że rosnąca rola UE, zwłaszcza z uwagi na misje cywilne EPBiO, stwarza zapotrzebowanie na coraz większe środki budżetowe WPZiB, wymaga zatem większego i bardziej terminowego przepływu informacji z Rady, tak aby umożliwić Parlamentowi przygotowanie decyzji w sprawie budżetu rocznego;

46.    zachęca Radę i Komisję do opracowania wniosków umożliwiających elastyczne procedury zamówień odpowiednie dla misji cywilnych EPBiO, które bardzo często wymagają szybkich decyzji; wnioski te zostałyby rozpatrzone i zatwierdzone przez Parlament, Radę i Komisję; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja niedawno udostępniła szkolenia w zakresie zamówień i procedur finansowych personelowi misji EPBiO;

47.    ubolewa z powodu niepotrzebnej złożoności ustaleń zawartych w art. 28 traktatu UE w odniesieniu do natychmiastowego finansowania spoza budżetu UE działań w ramach WPBiO; nalega na pełne wdrożenie porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami oraz przewidzianego w nim dialogu strukturalnego między Radą i Parlamentem; w dłuższej perspektywie wzywa do przeniesienia mechanizmu „Athena” do WPZiB, zachowując przy tym jego elastyczność;

48.    wzywa do przeprowadzenia zgodnie z perspektywą finansową 2007-2013 przeglądu śródokresowego dotyczącego spójności i komplementarności wykorzystania instrumentów zewnętrznych UE (budżetu WPZiB, instrumentu na rzecz stabilności, instrumentu współpracy na rzecz rozwoju oraz instrumentu europejskiej polityki sąsiedztwa) w ramach szeregu akcji (wojskowych i cywilnych) UE w zakresie zarządzania kryzysowego;

EPBiO a kontrola parlamentarna

49.    podkreśla, że dzięki swoim kontaktom z parlamentami krajowymi (konferencja przewodniczących komisji spraw zagranicznych, konferencja przewodniczących komisji obrony, Zgromadzenie Parlamentarne NATO) oraz dzięki przyszłemu wdrożeniu protokołu do traktatu lizbońskiego w sprawie roli parlamentów krajowych Parlament Europejski stanowi na szczeblu europejskim właściwy organ do prowadzenia kontroli parlamentarnej, monitoringu i nadzoru nad EPBiO;

50.    w świetle nowych możliwości WPZiB i EPBiO stworzonych przez traktat lizboński pragnie zachęcić odpowiednie komisje Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych oraz Zgromadzenie Parlamentarne NATO do ściślejszej współpracy;

51.    zachęca Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do ustanowienia wspólnie z Parlamentem Europejskim mechanizmu wymiany informacji poufnych dotyczących pojawiających się konfliktów lub wydarzeń mających znaczenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego, podobnego do istniejących mechanizmów w szeregu parlamentów krajowych państw członkowskich UE, który – w zależności od stopnia poufności – obejmowałby zamknięte spotkania komisji aż po posiedzenia Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa z wyznaczonymi członkami właściwych komisji i podkomisji;

52.    podkreśla, że przed rozpoczęciem jakiejkolwiek operacji EPBiO (w tym zaangażowaniem grupy bojowej) Parlament powinien nadal w ścisłym porozumieniu z parlamentami krajowymi przyjmować rekomendacje lub rezolucje w celu przedłożenia stanowiska Parlamentu Europejskiego przed operacją EPBiO; jest zdania, że w celu zapewnienia elastyczności, gdy Parlament nie odbywa posiedzenia plenarnego lub gdy konieczne jest szybkie rozmieszczenie sił, należy w taki sposób zmienić jego regulamin, aby dawał przedmiotowo właściwej komisji uprawnienia do przyjęcia w jego imieniu zalecenia lub rezolucji;

53.    zwraca się do Rady, aby we wspólnym działaniu zatwierdzającym operację EPBiO zamieszczała odniesienie do zalecenia lub rezolucji Parlamentu, wykazując w ten sposób, że poszukuje poprzez decyzje parlamentarne dodatkowej legitymacji demokratycznej dla swych działań zewnętrznych;

Stosunki UE-NATO

54.    ubolewa z powodu sprzeciwu Turcji wobec realizacji strategicznej współpracy UE-NATO opartej na porozumieniu „Berlin Plus” i wykraczającej poza nie; jest zaniepokojony z powodu negatywnych skutków tego sprzeciwu na ochronę personelu UE przebywającego, zwłaszcza, na misji EUPOL w Afganistanie i misji EULEX w Kosowie, oraz wzywa do wycofania przez Turcję tych zastrzeżeń w możliwie najkrótszym terminie;

55.    uważa Unię Europejską i NATO za wzajemnie się uzupełniające, i wzywa do ścisłej współpracy między nimi;

°

°       °

56.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich, Zgromadzeniu Parlamentarnemu NATO oraz sekretarzom generalnym ONZ, NATO, Unii Afrykańskiej, OBWE, OECD oraz Rady Europy.

UZASADNIENIE

W dniu 14 grudnia 2007 r. Rada Europejska zwróciła się do wysokiego przedstawiciela UE ds. WPZiB, aby w pełnym porozumieniu z Komisją Europejską i w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi UE zbadał wdrażanie europejskiej strategii bezpieczeństwa (ESB) z myślą o zaproponowaniu rozwiązań służących poprawie wdrożenia i, w stosownych przypadkach, elementów uzupełniających strategię, które Rada Europejska mogłaby przyjąć w grudniu 2008 r.

Sprawozdawca zgadza się co do znaczenia tego zadania i wysuwa pomysł opracowania białej księgi oceniającej postępy i niedostatki we wdrażaniu ESB oraz zawierającej propozycje poprawy i uzupełnienia ESB, takie jak podsumowanie wniosków płynących z operacji EPBiO, powiązanie zewnętrznych i wewnętrznych aspektów bezpieczeństwa (zwalczanie terroryzmu), ochrona granic i infrastruktury krytycznej, bezpieczeństwo dostaw energii, konsekwencje zmian klimatycznych i klęsk żywiołowych dla ochrony ludności cywilnej oraz koncepcja bezpieczeństwa ludzi. Biała księga powinna także obejmować definicje wspólnych europejskich interesów bezpieczeństwa i kryteria organizowania misji EPBiO, ustalenie nowych celów dla potencjału cywilnego i wojskowego, w tym struktur kontroli i dowodzenia, skutki traktatu reformującego dla EPBiO i propozycje w sprawie nowego partnerstwa UE-NATO.

Traktat lizboński

Traktat lizboński podpisany w dniu 13 grudnia 2007 r. przynosi zasadnicze zmiany w dziedzinie EPBiO, przede wszystkim poprzez wzmocnienie pozycji wysokiego przedstawiciela, wprowadzenie artykułu dotyczącego wzajemnej pomocy w zakresie obrony i klauzuli solidarności oraz możliwości ustanowienia stałej współpracy strukturalnej. Bez ingerowania w krajowy proces ratyfikacji Parlament Europejski stara się ściśle monitorować wdrażanie tych nowych rozwiązań i powinien je przedyskutować wspólnie z krajowymi parlamentami UE.

Dzięki stałej współpracy strukturalnej przewidzianej w traktacie lizbońskim już istniejące europejskie siły wielonarodowe, takie jak Eurocorps, Eurofor, Euromarfor, żandarmeria europejska, hiszpańsko-włoski oddział wodno-lądowy, europejska grupa lotnicza, europejski zespół koordynacji sił powietrznych w Eindhoven, wielonarodowe centrum koordynacji transportu morskiego w Atenach oraz wszystkie oddziały i struktury, których można użyć do operacji EPBiO, mogłyby zostać objęte patronatem UE.

Cywilne zarządzanie kryzysowe i ochrona ludności

W dniu 1 stycznia 2008 r. zapoczątkowano nowy cywilny cel podstawowy (CHG 2010), mając na uwadze uwzględnienie wniosków wyciągniętych z odbytych misji cywilnych EPBiO oraz jako narzędzie służące polepszeniu pod względem jakości personelu krajowego i środków oddanych do dyspozycji misji cywilnych EPBiO.

Ustanowienie jednostki ds. cywilnych zdolności planowania i prowadzenia operacji (CPCC) w ramach Sekretariatu Rady, która będzie pełnić rolę cywilnego odpowiednika sztabu operacji UE, będzie mieć zasadnicze znaczenie dla zapewnienia pomocy i wsparcia w planowaniu i realizacji misji cywilnych EPBiO.

W UE istotnie nastąpiła zmiana w zintegrowanym podejściu cywilno-wojskowym do zarządzania kryzysowego, której skutkiem będzie przechodzenie od wspólnych operacji cywilno-wojskowych w kierunku zgodnych, ale odrębnych procesów decyzyjnych i odrębnej odpowiedzialności za operacje wojskowe i misje cywilne EPBiO. Sprawozdawca zgadza się z tym nowym podejściem, ponieważ pozwala ono na wyeliminowanie obawy, że misje cywilne UE będą prowadzone pod dowództwem wojskowym, a także zachowuje zrównoważone cywilno-wojskowe podejście do zarządzania kryzysowego UE.

Idąc w ślady Finlandii, państwa członkowskie powinny zebrać właściwe organy krajowe, aby ustalić krajowe plany działania dotyczące ewentualnego wkładu w misje cywilne EPBiO, obejmujące również stworzenie procedur zapewniających perspektywy dalszego rozwoju kariery zawodowej uczestników takich misji.

Jeśli chodzi o ochronę ludności, zmiana decyzji Rady ustanawiającej wspólnotowy mechanizm ochrony ludności i nowy instrument finansowy ochrony ludności poprawią uruchamianie i koordynację pomocy na rzecz ochrony ludności w przypadku poważnej sytuacji kryzysowej wewnątrz UE lub poza nią. Niemniej jednak sprawozdawca wzywa do zwiększenia uwagi i większego zaangażowania ze strony Komisji i Rady w tej dziedzinie - w zakresie ochrony ludności, pomocy humanitarnej, polityki bezpieczeństwa i środowiska.

Bezpieczeństwo ludzi i wymiar bezpieczeństwa w polityce rozwoju

W dniu 19 listopada 2007 r. odbyło się pierwsze wspólne posiedzenie ministrów obrony i rozwoju UE, stanowiące ważny krok w rozwiązywaniu problemów stojących przed krajami rozwijającymi się i zwiększaniu spójności i konsekwencji krótkoterminowych działań UE w dziedzinie bezpieczeństwa oraz długoterminowych działań UE w zakresie rozwoju, podejmowanych wobec zainteresowanych krajów.

Koncepcja bezpieczeństwa ludzkiego stanowi kluczową zasadę leżącą u podstaw ESB, która w połączeniu z zasadą „odpowiedzialności za ochronę” daje UE konkretne wytyczne polityczne do podejmowania decyzji o konieczności interwencji oraz solidny mandat polityczny do podejmowania skutecznych interwencji w sytuacjach kryzysowych.

Na mocy prawa międzynarodowego Rada odpowiada za pełne wyszkolenie całego personelu cywilnego i wojskowego zgodnie z międzynarodowymi normami humanitarnymi oraz za przegląd i opracowanie właściwych wytycznych zapewniających poszanowanie lokalnej ludności, kultury i kwestii związanych z płcią. Należy mianować więcej kobiet na stanowiska na wszystkich szczeblach WPZiB/EPBiO, łącznie z misjami EPBiO.

Integralną część operacji EPBiO powinny stanowić rozbrojenie, demobilizacja i reintegracja. O ile jest to możliwe, do mandatu operacji EPBiO należy włączyć zniszczenie lub bezpieczne składowanie wycofanej broni w celu uniknięcia jej nielegalnego transferu, czego nauczyły doświadczenia misji NATO SFOR/EUFOR Althea w Bośni.

Transport, komunikacja i wywiad

Opóźnienie dostawy samolotów A400M używanych do transportu pomocy humanitarnej i transportu wojskowego dalekiego zasięgu oraz brak dostępnych i sprawnych helikopterów do transportu na krótkie dystanse stanowią poważną przeszkodę dla powodzenia operacji EPBiO i działań humanitarnych. Należy popierać takie inicjatywy jak SALIS (przejściowe strategiczne rozwiązania w zakresie transportu powietrznego) oraz prace Europejskiej Agencji Obrony (EAO) w dziedzinie transportu strategicznego.

Francusko-niemiecki projekt ciężkiego helikoptera transportowego, jeśli zostanie rozszerzony na inne zainteresowane kraje europejskie, może również okazać się cenny dla UE. Sprawozdawca zdaje sobie sprawę ze złożonych przyczyn braku dostępnych i sprawnych helikopterów, związanych głównie z wysokimi kosztami godzin lotu i utrzymania. W związku z tym sprawozdawca jest zdania, że państwa członkowskie mogłyby zaplanować wzrost wydatków obronnych w celu umożliwienia efektywnego wykorzystania nabytych helikopterów.

Jeśli chodzi o komunikację, projekt radiostacji programowalnej opracowany przez EAO może przyczynić się do poprawy komunikacji między organami cywilnymi i wojskowymi w przypadku sytuacji kryzysowej.

W odniesieniu do wywiadu państwa członkowskie mogłyby zwiększyć wymianę informacji wywiadowczych poprzez wspólne centrum sytuacyjne UE, zwłaszcza informacji dotyczących nowych zagrożeń nieobjętych ESB, takich jak bezpieczeństwo dostaw energii i skutki zmian klimatycznych dla bezpieczeństwa.

Zdolności wojskowe

Grupy bojowe stanowią instrument pomagający państwom członkowskim w przekształceniu ich sił zbrojnych, zwiększeniu interoperacyjności i zapoczątkowaniu ustalania wspólnej strategicznej kultury obrony. Grupy bojowe nie zostały jednak nigdy użyte w operacji EPBiO. Jednocześnie operacje EPBiO poprzedza złożony proces formowania sił zbrojnych, który często prowadzi do opóźnień w ich rozmieszczeniu. Rada powinna w związku z tym zbadać możliwości uniknięcia nieefektywnego i sprzecznego procesu formowania sił zbrojnych.

Istniejąca niejednorodność szkolenia i wyposażenia różnych sił zbrojnych państw członkowskich UE stanowi dodatkową przeszkodę, należy zatem podjąć starania o zwiększenie harmonizacji na szczeblu UE z korzyścią dla EPBiO. Program wojskowy „Erasmus” obejmujący wspólne szkolenie personelu wojskowego, który brałby udział w operacjach EPBiO, stanowiłby pozytywny krok naprzód.

Jeśli chodzi o struktury wojskowe, w centrum operacyjnym UE należy stworzyć stałe zdolności planistyczne i operacyjne do prowadzenia operacji wojskowych EPBiO w celu poprawy skuteczności.

Finansowanie misji EPBiO

Operacje EPBiO mogą wymagać podjęcia przez UE szybkich decyzji. W odniesieniu do cywilnych misji EPBiO, finansowanych z budżetu WPZiB UE, Rada i Komisja mogłyby przedstawić Parlamentowi Europejskiemu wnioski w sprawie elastycznej procedury zamówień odpowiedniej dla misji EPBiO, która łączyłaby elastyczność z kontrolą parlamentarną. Ponadto Rada mogłaby zainicjować dialog z Parlamentem na temat możliwości przeniesienia mechanizmu „Athena” do budżetu WPZiB, zachowując jednocześnie elastyczność „Atheny”.

EPBiO a kontrola parlamentarna

Kontrola Parlamentu Europejskiego nad operacjami EPBiO jest ważna; powinna być ona prowadzona w uzupełnieniu kontroli dokonywanej przez parlamenty krajowe UE, a nie z uszczerbkiem dla niej.

Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek operacji EPBiO (w tym zaangażowaniem grupy bojowej) Parlament Europejski będzie nadal w ścisłym porozumieniu z parlamentami krajowymi przyjmować rekomendacje lub rezolucje w celu nadania danej operacji legitymacji demokratycznej.

Aby zachować elastyczność oraz na wypadek sytuacji, gdy nie odbywa się sesja Parlamentu, należy w taki sposób zmienić jego regulamin, aby dawał przedmiotowo właściwej komisji uprawnienia do przyjęcia w jego imieniu zalecenia lub rezolucji. Rada mogłaby wtedy we wspólnym działaniu zatwierdzającym operację EPBiO zamieścić odniesienie do zalecenia lub rezolucji Parlamentu Europejskiego, wykazując w ten sposób, że poszukuje dodatkowej legitymacji demokratycznej dla swych działań zewnętrznych.

OPINIA MNIEJSZOŚCI

zgodnie z art. 48 ust. 3 Regulaminu

Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej / Nordycka Zielona Lewica

W sprawozdaniu propaguje się różne rozwiązania w dziedzinie europejskiej polityki wojskowej oznaczające dalszą militaryzację UE.

Sprawozdanie opiera się na fałszywych założeniach, na przykład:

- podkreśla bardzo ścisłą współpracę między UE i NATO we wszystkich dziedzinach, jednym z przykładów jest ISAF/EUPOL w Afganistanie;

- odwołuje się do traktatu lizbońskiego, który wprowadza liczne nowe rozwiązania w dziedzinie wojskowości, pomijając jednocześnie fakt, że traktat lizboński nie został ratyfikowany;

- w sprawozdaniu na temat EPBiO porusza się kwestię Iranu, co nie jest właściwym kontekstem; sprawozdanie zakłada, że Iran buduje broń jądrową i z zadowoleniem przyjmuje zaostrzenie sankcji ONZ przynoszących efekty sprzeczne z oczekiwanymi;

- popiera szereg projektów wojskowych i pozytywnie wyraża się o europejskiej agencji zbrojeń (EAO);

- opisuje grupy bojowe UE w sposób zachęcający do ich użycia;

- pragnie ustanowić Europcorps jako stały oddział pod dowództwem UE;

- w sposób pozytywny wyraża się o pakiecie obronnym Komisji, który będzie oznaczał zwiększenie zbrojeń i eksportu broni;

- propaguje de facto własny budżet wojskowy UE;

- podciąga misje policyjne pod misje cywilne;

- propaguje koncepcję bezpieczeństwa ludzkiego, która w coraz większym stopniu wykorzystywana jest do legalizacji interwencji wojskowych.

Jaromír Kohlíček, Erik Meijer, Willy Meyer Pleite, Athanasios Pafilis, Tobias Pflüger

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

6.5.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

48

4

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Christopher Beazley, Angelika Beer, Colm Burke, Véronique De Keyser, Giorgos Dimitrakopoulos, Bronisław Geremek, Maciej Marian Giertych, Ana Maria Gomes, Klaus Hänsch, Richard Howitt, Anna Ibrisagic, Jelko Kacin, Ioannis Kasoulides, Maria Eleni Koppa, Helmut Kuhne, Vytautas Landsbergis, Johannes Lebech, Willy Meyer Pleite, Francisco José Millán Mon, Raimon Obiols i Germà, Vural Öger, Justas Vincas Paleckis, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Tobias Pflüger, João de Deus Pinheiro, Samuli Pohjamo, Libor Rouček, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Saryusz-Wolski, György Schöpflin, István Szent-Iványi, Konrad Szymański, Inese Vaidere, Ari Vatanen, Kristian Vigenin, Jan Marinus Wiersma, Luis Yañez-Barnuevo García, Zbigniew Zaleski, Josef Zieleniec

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Laima Liucija Andrikienė, Alexandra Dobolyi, Árpád Duka-Zólyomi, Carlo Fatuzzo, Marie Anne Isler Béguin, Erik Meijer, Rihards Pīks, Wojciech Roszkowski, Inger Segelström, Adrian Severin, Jean Spautz, Karl von Wogau