Procedura : 2007/0094(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0026/2009

Teksty złożone :

A6-0026/2009

Debaty :

PV 03/02/2009 - 5
CRE 03/02/2009 - 5

Głosowanie :

PV 04/02/2009 - 7.1
CRE 04/02/2009 - 7.1
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania
PV 19/02/2009 - 7.3
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2009)0069

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 365kWORD 657k
27.1.2009
PE 409.510v02-00 A6-0026/2009

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

(COM(2007)0249 – C6‑0143/2007 – 2007/0094(COD))

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

Sprawozdawca: Claudio Fava

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej (*): Edit Bauer, Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

(*) Ściślejsza współpraca między komisjami – art. 47 Regulaminu

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA MNIEJSZOŚCI
 OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (*)
 OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi
 OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

(COM(2007)0249 – C6‑0143/2007 – 2007/0094(COD))

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0249),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 63 ust. 3 lit. b) traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6‑0143/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6‑0026/2009),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

POPRAWKI PARLAMENTU*

do wniosku Komisji

w sprawie DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

przewidująca minimalne normy kar dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b),

uwzględniając wniosek Komisji(1),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(4),

a także mając na uwadze co następuje:

(1)      Rada Europejska na szczycie w dniach 14-15 grudnia 2006 r. uzgodniła, że państwa członkowskie zacieśnią współpracę w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji, stwierdzając w szczególności, że należy nasilić działania przeciwko nielegalnemu zatrudnieniu na szczeblu państw członkowskich i UE.

(2)      Jednym z podstawowych czynników zachęcających nielegalnych imigrantów do przyjazdu do UE jest możliwość podjęcia pracy bez konieczności uregulowania swojego statusu prawnego. W związku z tym działania przeciwko nielegalnej imigracji i nielegalnemu pobytowi powinny obejmować środki na rzecz usunięcia powyższego czynnika.

(3)      Osią takich środków powinien być powszechny zakaz zatrudniania obywateli państw trzecich niemających prawa do pobytu w UE, któremu to zakazowi towarzyszyć powinny kary dla przedsiębiorców naruszających go.

(3a)    Ponieważ w niniejszej dyrektywie określono minimalne przepisy, państwa członkowskie mają możliwość przyjęcia lub utrzymania surowszych kar i środków oraz nałożenia na pracodawców bardziej rygorystycznych obowiązków.

(4)      ║Przepisy nie mają zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie w państwach członkowskich, niezależnie do tego, czy mają zezwolenie na pracę na terytorium tych państw. Oznacza to wyłączenie osób korzystających ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)(5); Oznacza to także wyłączenie tych obywateli państw trzecich, których status został uregulowany w prawie wspólnotowym, takich jak osoby legalnie zatrudnione w innym państwie członkowskim, które usługodawca oddelegowuje do innego państwa członkowskiego w kontekście świadczonych usług. Niniejsza dyrektywa powinna obowiązywać bez uszczerbku dla prawa krajowego zakazującego nielegalnego zatrudniania obywateli państw trzecich, którzy legalnie przebywają na terytorium państw członkowskich, ale pracują niezgodnie ze swoim statusem osoby uprawnionej do pobytu.

(4a)    Niektóre terminy należy zdefiniować specjalnie do celów niniejszej dyrektywy. Takie definicje należy wykorzystywać wyłącznie do celów niniejszej dyrektywy.

(4b)    W definicji zatrudnienia należy zawrzeć elementy, które tworzą tę definicję, a mianowicie wykonywanie pracy, za którą otrzymuje się lub powinno się otrzymywać wynagrodzenie i która prowadzona jest pod kierunkiem lub nadzorem pracodawcy, niezależnie od stosunku prawnego.

(4c)     Definicja pracodawcy obejmować może również stowarzyszenie osób uznanych za posiadające zdolność do podejmowania czynności prawnych, jednak pozbawione osobowości prawnej.

(5)       Aby zapobiec zatrudnianiu obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE, pracodawcy przed zatrudnieniem obywateli państw trzecich – także w przypadku gdy tacy obywatele zatrudniani są na potrzeby oddelegowania do innego państwa członkowskiego w ramach świadczenia usług – powinni być zobowiązani do sprawdzenia, czy obywatele ci posiadają ważny dokument pobytowy lub inne zezwolenie na pobyt świadczące o tym, że przebywają oni legalnie na terytorium danego państwa członkowskiego.▌

(5a)    W szczególności po to by państwa członkowskie mogły wykrywać sfałszowane dokumenty, pracodawcy powinni być także zobowiązani do powiadamiania właściwych organów o fakcie zatrudnienia obywatela państwa trzeciego. W celu zminimalizowania obciążenia administracyjnego państwa członkowskie mogą przewidzieć powiadamianie w ramach innych systemów powiadomień. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania uproszczonej procedury powiadamiania przez pracodawców będących osobami fizycznymi, jeżeli zatrudnienie jest podejmowane na użytek prywatny tej osoby.

(6)      Pracodawcy, którzy dopełnili obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, nie powinni być pociągani do odpowiedzialności z tytułu zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE, w szczególności w przypadku późniejszego ustalenia przez właściwy organ, że dokument przedstawiony przez pracownika został w rzeczywistości sfałszowany lub nieprawidłowo użyty, chyba że pracodawca wiedział, że dokument ten został sfałszowany.

(6a)    Państwa członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, aby wnioski o przedłużenie zezwolenia na pobyt rozpatrywane były terminowo, celem ułatwienia pracodawcom wypełnienia ich zobowiązań.

(7)      Aby zagwarantować przestrzeganie powszechnego zakazu zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE i zniechęcić do jego naruszania, państwa członkowskie powinny ustanowić odpowiednie kary. Powinny one obejmować kary finansowe oraz obowiązek pokrycia w całości lub w części kosztów wydalenia takich obywateli z powrotem do państwa pochodzenia, wraz z możliwością obniżonych kar finansowych dla pracodawców będących osobami fizycznymi zatrudniającymi do swojego użytku prywatnego.

(8)      W każdym przypadku pracodawca powinien być zobowiązany do wypłaty obywatelom państw trzecich wszelkich należnych wynagrodzeń za podjętą pracę oraz wszelkich należnych podatków i składek na ubezpieczenie społeczne. Jeżeli nie można ustalić kwoty wynagrodzenia, należy założyć, że wynosi ono co najmniej tyle co wynagrodzenie określone w przepisach o wynagrodzeniu minimalnym, w zbiorowych układach bądź praktyce stosowanej w danym sektorze działalności. Pracodawca powinien być również zobowiązany do pokrycia – w stosownych przypadkach – wszelkich kosztów związanych z przesłaniem należnego wynagrodzenia do kraju, do którego nielegalnie zatrudniony obywatel państwa trzeciego powrócił lub został wydalony. W przypadku gdy pracodawca nie wypłacił zaległych należności, państwa członkowskie nie mają obowiązku wywiązania się z tego zobowiązania za pracodawcę.

(8a)    Nielegalnie zatrudniony obywatel państwa trzeciego nie może wywodzić prawa do wjazdu, do pobytu ani do dostępu do rynku pracy z faktu istnienia nielegalnego stosunku pracy ani z faktu wypłaty przez pracodawcę lub przez podmiot prawny działający w jego imieniu bieżącego lub zaległego wynagrodzenia, składek na ubezpieczenie społeczne ani podatków.

(9)      Państwa członkowskie powinny zadbać o to, by występowano z roszczeniami lub by było to możliwe oraz by istniały mechanizmy, dzięki którym obywatele państw trzecich mogą otrzymać przysługujące im odzyskane zaległe wynagrodzenia. Państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do angażowania w te mechanizmy swoich misji lub przedstawicielstw w państwach trzecich. Państwa członkowskie powinny, w kontekście wprowadzania skutecznych mechanizmów składania skarg i jeżeli nie są one jeszcze przewidziane w prawie krajowym, rozważyć możliwość i wartość dodaną uprawnienia właściwego organu do wszczynania postępowania przeciwko pracodawcy w celu dochodzenia należnego wynagrodzenia.

(10)    Państwa członkowskie powinny również ustanowić domniemanie nawiązania stosunku pracy na okres przynajmniej trzech miesięcy, co oznacza, że przynajmniej w odniesieniu do określonego okresu ciężar dowodu co do faktycznej długości trwania tego stosunku spoczywałby na pracodawcy. Pracownik powinien między innymi mieć możliwość udowodnienia nawiązania i długości trwania stosunku pracy.

(11)    Państwa członkowskie powinny przewidzieć możliwość nałożenia dodatkowych kar na pracodawców▌, w tym kar polegających na pozbawieniu ich uprawnień do korzystania z niektórych lub wszelkich subwencji publicznych, pomocy publicznej i dotacji publicznych, łącznie z dopłatami rolnymi; zakazie ubiegania się o zamówienia publiczne; oraz nakazie zwrotu niektórych lub wszelkich przyznanych wcześniej subwencji publicznych, pomocy publicznej i dotacji publicznych, w tym środków unijnych administrowanych przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość podjęcia decyzji o wstrzymaniu dalszych kar przeciwko pracodawcom będącym osobami fizycznymi, jeżeli zatrudnienie ma cel prywatny.

(12)    Niniejsza dyrektywa, a w szczególności jej art. 8, 11 i 13 powinny obowiązywać bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(6).

(13)    Mając na uwadze fakt, że w niektórych sektorach, których dotyczy niniejsza dyrektywa, przeważają umowy o podwykonawstwo, należy zadbać o to, by przynajmniej wykonawca, którego pracodawca jest bezpośrednim podwykonawcą, mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności ▌za zapłatę kar finansowych oprócz pracodawcy lub zamiast niego. W szczególnych przypadkach wykonawcy powinni ponosić kary finansowe oprócz pracodawcy zatrudniającego obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE lub zamiast niego. Wypłata zaległych należności objęta przepisami regulującymi odpowiedzialność w niniejszej dyrektywie powinna obejmować również składki na fundusz urlopowy oraz na fundusz socjalny regulowane prawem lub układami zbiorowymi.

(14)    Doświadczenie wykazało, że obowiązujące systemy karania nie wystarczyły do zapewnienia pełnego przestrzegania zakazów zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Jedną z przyczyn tego zjawiska jest to, że same kary administracyjne nie wystarczają zazwyczaj do powstrzymania niektórych, pozbawionych skrupułów pracodawców. W celu zagwarantowania lepszego przestrzegania zakazu można, a nawet należy zastosować sankcje karne.

(15)    W związku z tym, zapewnienie pełnego przestrzeganie powszechnego zakazu zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE wymaga w szczególności ustanowienia kar o większym efekcie odstraszającym w przypadku poważnych naruszeń, takich jak: wielokrotne naruszenia, nielegalne zatrudnianie znacznej liczby obywateli państw trzecich, zatrudnianie w warunkach szczególnego wyzysku oraz w przypadku gdy pracodawca ma świadomość, że pracownik jest ofiarą handlu ludźmi i osoba nielegalnie zatrudniona jest małoletnia. Niniejsza dyrektywa zobowiązuje państwa członkowskie do określenia sankcji karnych w prawie krajowym wobec takich poważnych wykroczeń. Nie nakłada ona żadnych obowiązków w zakresie stosowania takich sankcji ani żadnego innego istniejącego systemu egzekwowania prawa w poszczególnych przypadkach.

(16)    Wszystkie czyny uznawane za poważne naruszenia w rozumieniu niniejszej dyrektywy powinny być one uznawane za czyny zabronione pod groźbą kary na terytorium całej Wspólnoty, o ile zostały popełnione umyślnie. Ściganie takiego czynu nie stanowi przeszkody dla stosowania decyzji ramowej 2002/629/WSiSW z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi(7).

(17)    Czyny te powinny podlegać skutecznym, proporcjonalnym i zniechęcającym sankcjom karnym. Przewidziany w art. 10 niniejszej dyrektywy obowiązek zapewnienia skutecznych, proporcjonalnych i zniechęcających sankcji karnych nie narusza wewnętrznej organizacji prawa karnego i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych państw członkowskich.

(17a)  Należy przewidzieć również możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności osób prawnych za czyny, o których mowa w art. 10, ponieważ wielu pracodawców to osoby prawne. Postanowienia niniejszej dyrektywy nie powodują obowiązku wprowadzenia odpowiedzialności osób prawnych w państwach członkowskich.

(18)    Aby ułatwić egzekwowanie przyjętych przepisów, należy ustanowić skuteczne procedury składania skarg, umożliwiające obywatelom państw trzecich wnoszenie skarg bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych osób trzecich, takich jak związki zawodowe lub inne organizacje. Wyznaczone osoby trzecie, które udzielają pomocy skarżącym, powinny być chronione przed groźbą ukarania na mocy przepisów o udzielaniu pomocy w nielegalnym pobycie.

(19)    ║W ramach uzupełnienia procedur składania skarg państwa członkowskie powinny mieć możliwość zezwalania na pobyt o określonej długości na okres trwania właściwego postępowania krajowego tym obywatelom państw trzecich, którzy pracowali w warunkach szczególnego wyzysku lub którzy byli nielegalnie zatrudniani jako osoby małoletnie i współpracują w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko pracodawcy. Zezwolenia te powinny być wydawane na ║warunkach porównywalnych do warunków wydawania zezwoleń obywatelom państw trzecich podlegającym postanowieniom dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami(8).

(20)    Aby zagwarantować dostateczny poziom stosowania niniejszej dyrektywy i zmniejszyć w jak największym stopniu różnice w tym zakresie między państwami członkowskimi, państwa członkowskie powinny zapewnić przeprowadzanie odpowiednich kontroli na swoim terenie oraz powinny przekazać Komisji dane dotyczące przeprowadzanych przez nie kontroli.

(20a)  Państwa członkowskie należy zachęcać do planowania corocznej liczby kontroli krajowych w obszarach działalności, w których koncentruje się zatrudnienie pracowników z krajów trzecich nielegalnie przebywających na ich terenie.

(20b)  W celu zwiększenia skuteczności kontroli przeprowadzanych w ramach stosowania niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie zapewniają: nadanie właściwym organom na mocy prawa krajowego odpowiednich uprawnień do przeprowadzania kontroli ; gromadzenie i przetwarzanie informacji na temat nielegalnego zatrudniania, w tym wyników wcześniejszych kontroli, w celu skutecznego wdrażania niniejszej dyrektywy; oraz dostępność wystarczającej liczby pracowników, posiadających niezbędne kwalifikacje i umiejętności niezbędne do przeprowadzania takich kontroli.

(20c)   Państwa członkowskie powinny upewnić się, że kontrole przeprowadzane w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy nie wpływają ilościowo lub jakościowo na kontrole przeprowadzane w celu oceny warunków pracy i zatrudnienia.

(20d) W przypadku pracowników oddelegowanych, będących obywatelami państw trzecich, służby kontrolne państw członkowskich mogą korzystać ze współpracy oraz z wymiany informacji przewidzianych w dyrektywie 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług(9) celem sprawdzenia, czy odnośni obywatele państw trzecich są legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim pochodzenia.

(20e)   Niniejszą dyrektywę należy traktować jako uzupełnienie środków przeciwdziałania nieewidencjonowanemu zatrudnieniu i wyzyskowi.

(20f)   Zgodnie z pkt. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa(10) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania – w interesie własnym, jak i Wspólnoty – i publikowania własnych tabel możliwie jak najdokładniej ilustrujących korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji.

(21)    Wszelkie operacje przetwarzania danych osobowych podejmowane w ramach wdrażania niniejszej dyrektywy muszą być zgodne z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(11).

(22)    Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, jakim jest przeciwdziałanie nielegalnej imigracji poprzez osłabienie czynnika zachęcającego w postaci zatrudnienia, nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez same państwa członkowskie, dlatego - z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(23)    Niniejsza dyrektywa jest zgodna z prawami podstawowymi i zasadami uznanymi w szczególności w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Dyrektywę należy w szczególności stosować z należytym poszanowaniem zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej, równości wobec prawa i niedyskryminacji, prawa do skorzystania ze skutecznych środków zaradczych oraz prawa do uczciwego procesu, jak również z poszanowaniem zasady legalności oraz wymierzania kar proporcjonalnych do przestępstw, zgodnie z art. 16, 20, 21, 47 i 49 przywołanej karty.

(23a)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, te Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie są nią związane ani jej nie stosują.

(24)    Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie przystępuje do niniejszej dyrektywy, nie jest nią związana i nie jest podmiotem jej stosowania.

PRZYJMUJĄ  NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

Niniejsza dyrektywa wprowadza zakaz zatrudniania obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają na terytorium Unii Europejskiej, i służy zwalczaniu nielegalnej imigracji. W tym celu zostają w niej ustanowione wspólne minimalne normy kar i środki, które należy stosować w państwach członkowskich wobec pracodawców naruszających ten zakaz.

Artykuł 2

Definicje

Do celów szczegółowych niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a)          „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę niebędącą obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu i niebędącą osobą korzystającą ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się, określoną w art. 2 ust. 5 kodeksu granicznego Schengen;

b)          „zatrudnienie” oznacza wykonywanie ▌działań obejmujących wszelkie formy pracy regulowane na mocy prawa krajowego lub ustanowionej praktyki, które prowadzone są pod kierunkiem lub nadzorem pracodawcy albo na jego rzecz;

c)          „nielegalny pobyt” oznacza przebywanie na terytorium jednego z państw członkowskich obywatela państwa trzeciego, który nie spełnia warunków pobytu lub zamieszkania w tym państwie członkowskim albo warunki takie przestał spełniać;

d)          „nielegalne zatrudnianie” oznacza zatrudnianie obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na terytorium jednego z państw członkowskich;

e)          „pracodawca” oznacza każdą osobę fizyczną lub podmiot prawny, w tym agencję pracy tymczasowej, na rzecz których lub pod kierunkiem lub nadzorem których podejmowane jest zatrudnienie;

f)           „podwykonawca” oznacza osobę fizyczną lub podmiot prawny, której powierzono wykonanie wszystkich lub niektórych zobowiązań wynikających z uprzednio zawartej umowy;

fa)         „osoba prawna” oznacza podmiot prawny posiadający taki status zgodnie z właściwym prawem krajowym, z wyjątkiem państw lub organów publicznych sprawujących władzę państwową oraz z wyjątkiem międzynarodowych organizacji publicznych;

fb)         „agencja pracy tymczasowej” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która zgodnie z prawem krajowym zawiera umowy o pracę lub nawiązuje stosunek pracy z pracownikami tymczasowymi w celu skierowania ich do przedsiębiorstw użytkowników, aby tam wykonywali tymczasowo pracę pod nadzorem i kierownictwem tych przedsiębiorstw;

fc)         „warunki szczególnego wyzysku” oznaczają warunki pracy, w tym warunki związane z dyskryminacją ze względu na płeć lub wszelkim innym rodzajem dyskryminacji, w których występuje uderzająca różnica w porównaniu z warunkami, w jakich pracują pracownicy zatrudnieni legalnie, co wpływa przykładowo na bezpieczeństwo i zdrowie pracowników i uchybia godności ludzkiej;

fd)         „wynagrodzenie obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE” oznacza pensję lub płacę i wszelkie inne świadczenia gotówkowe lub rzeczowe, które pracownik otrzymuje pośrednio lub bezpośrednio w związku ze swoim zatrudnieniem od pracodawcy i równorzędne z tymi, które otrzymywaliby porównywalni pracownicy w ramach legalnego stosunku pracy.

Artykuł 3

Zakaz nielegalnego zatrudnienia

1.          Państwa członkowskie zakazują zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium Unii Europejskiej.

2.          Naruszenie tego zakazu podlega karom i środkom ustanowionym w niniejszej dyrektywie.

2a.        Państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu zakazu, o którym mowa w ust. 1, do obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium Unii Europejskiej, których wydalenie odroczono i którzy mogą pracować zgodnie z prawem krajowym.

Artykuł 4

Obowiązki pracodawców

1.          Państwa członkowskie zobowiązują pracodawców do tego, by:

a)     przed podjęciem zatrudnienia przez obywateli państw trzecich wymagali od nich posiadania i przedstawienia ważnego dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt▌;

b)      przechowywali – co najmniej przez cały okres zatrudnienia – odpis lub utrwaloną treść dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt do ewentualnej kontroli ze strony właściwych organów państw członkowskich;

c)     powiadamiali właściwe organy wyznaczone przez państwa członkowskie w terminie ustalonym przez państwo członkowskie o fakcie zatrudnienia obywateli państw trzecich.

2.          Państwa członkowskie mogą wprowadzić uproszczoną procedurę powiadamiania dla potrzeb ust 1 lit. c), jeżeli pracodawca jest osobą fizyczną, a zatrudnienie jest podejmowane na użytek prywatny tej osoby.

             Państwa członkowskie mogą postanowić o braku obowiązku powiadamiania w przypadku przewidzianym w ust. 1 lit. c), jeżeli pracownik uzyskał status rezydenta długoterminowego na mocy dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi(12).

3.          Państwa członkowskie dopilnowują, by pracodawcy, którzy dopełnili obowiązków wskazanych w ust. 1, nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 3, chyba że wiedzą, że dokument przedstawiony jako ważny dokument pobytowy lub inne zezwolenie na pobyt są sfałszowane.

Artykuł 6

Kary finansowe

1.          Państwa członkowskie stosują niezbędne środki, by pracodawcy naruszający zakaz, o którym mowa w art. 3, podlegali skutecznym, proporcjonalnym i zniechęcającym karom.

2.          W przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 3, kary obejmują:

a)     kary finansowe, w kwocie naliczanej w zależności od liczby nielegalnie zatrudnionych obywateli państwa trzeciego; oraz

b)     nakaz zwrotu kosztów odesłania nielegalnie zatrudnionych obywateli państw trzecich do państwa pochodzenia, jeżeli przeprowadzona zostaje procedura odesłania; Państwa członkowskie mogą jednak zadecydować, aby kary finansowe nałożone na mocy lit. a) odzwierciedlały co najmniej średnie koszty odesłania.

2a.        Państwa członkowskie mogą przewidzieć zmniejszone kary finansowe, w przypadku gdy pracodawca jest osobą fizyczną, która zatrudnia obywatela państw trzecich nielegalnie przebywającego na terytorium UE na użytek prywatny i gdy zatrudnienie nie odbywa się w warunkach szczególnego wyzysku.

Artykuł 7

Wypłata zaległych należności przez pracodawców

1.          W przypadku każdego naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 3 państwa członkowskie zapewniają odpowiedzialność pracodawcy za wypłacenie:

a)     wszelkie wynagrodzenie należne nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich. Zakłada się, że uzgodniona wysokość wynagrodzenia jest równa przynajmniej wynagrodzeniu przewidzianemu we właściwym prawie o wynagrodzeniach minimalnych, układach zbiorowych lub jest zgodna z praktykami stosowanymi w odpowiednich sektorach zatrudnienia, chyba że pracodawca lub pracownik mogą dowieść innej wysokości wynagrodzenia, przy jednoczesnym poszanowaniu, w odpowiednich przypadkach, bezwzględnie obowiązujących krajowych przepisów dotyczących wynagrodzeń;

b)     kwotę odpowiadającą wszelkim podatkom i składkom na ubezpieczenie społeczne, które pracodawca zapłaciłby, gdyby obywatel państwa trzeciego był zatrudniony legalnie, w tym odsetki za opóźnienie i odpowiednie kary administracyjne;

ba)   w stosownych przypadkach – wszelkie koszty związane z przesłaniem zaległych płatności do kraju, do którego obywatel państwa trzeciego powrócił lub został wydalony.

2.          W celu zapewnienia dostępności skutecznych procedur stosowania ust. 1 lit. a) i c) oraz z należytym uwzględnieniem art. 14 państwa członkowskie ustanawiają mechanizmy mające zagwarantować nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich możliwość:

a)     wystąpienia przeciwko pracodawcy z roszczeniem – z zastrzeżeniem okresu przedawnienia przewidzianego w prawie krajowym – przeciwko swojemu pracodawcy i ostatecznego wyegzekwowania orzeczenia przeciwko pracodawcy w związku z wszelkim należnym wynagrodzeniem, także w przypadku gdy powrócili lub zostali odesłani do państwa pochodzenia; lub

b)     wezwania właściwego organu państwa członkowskiego, jeżeli prawo krajowe przewiduje taką możliwość, do wszczęcia procedury odzyskania należnych wynagrodzeń bez konieczności wnoszenia powództwa w tej sprawie.

        Nielegalnie zatrudnieni obywatele państw trzecich przed wykonaniem decyzji o powrocie są planowo i obiektywnie informowani o prawach przysługujących im na mocy niniejszego ustępu oraz art. 14.

3.          W celu zastosowania przepisów ust. 1 lit. a) i b) państwa członkowskie wprowadzają domniemanie nawiązania stosunku pracy na okres przynajmniej trzech miesięcy, obowiązujące do czasu dowiedzenia między innymi przez pracodawcę lub pracownika, że okres ten był krótszy.

4.          Państwa członkowskie dopilnowują, aby istniały niezbędne mechanizmy umożliwiające nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich otrzymywanie wszelkich zaległych wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1 lit. a, uzyskanych wskutek roszczeń, o których mowa w ust. 2, także w przypadku gdy powrócili lub zostali odesłani do państwa pochodzenia.

5.          W odniesieniu do przypadków przyznania czasowego pozwolenia na pobyt, objętych zakresem art. 14 ust. 3, państwa członkowskie określają w prawie krajowym warunki przedłużenia takiego pozwolenia do czasu uzyskania przez obywatela państwa trzeciego całego zaległego wynagrodzenia odzyskanego na mocy ust. 1.

Artykuł 8

Inne środki

1.          Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by we właściwych przypadkach wobec pracodawców miały także zastosowanie następujące środki:

a)        zakaz korzystania z subwencji publicznych, środków pomocy publicznej lub dotacji publicznych, w tym środków UE z puli zarządzanej przez państwa członkowskie, na okres do pięciu lat;

b)       wykluczenie z udziału w realizacji zamówień publicznych zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi(13), na okres do pięciu lat;

c)        nakazowi zwrotu niektórych lub wszystkich subwencji publicznych, ║pomocy publicznej lub dotacji publicznych – w tym środków unijnych administrowanych przez państwa członkowskie – przyznanych pracodawcy w okresie do 12 miesięcy poprzedzających datę wykrycia nielegalnego zatrudnienia;

d)       czasowe lub trwałe zamknięcie zakładów wykorzystywanych do popełnienia naruszenia bądź czasowe lub trwałe cofnięcie pozwolenia na wykonywanie danej działalności gospodarczej, w przypadkach uzasadnionych powagą sytuacji.

1a.        Państwa członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu ust. 1, jeżeli pracodawca jest osobą fizyczną, a zatrudnienie jest podejmowane na użytek prywatny tej osoby.

Artykuł 9

Podwykonawstwo

1.          Jeżeli pracodawca jest podwykonawcą, państwa członkowskie – bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego dotyczących prawa regresu lub w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – dopilnowują, by to wykonawca, wobec którego pracodawca jest bezpośrednim podwykonawcą, mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności za zapłatę należności oprócz pracodawcy lub zamiast niego.

a)     wszelkich kar finansowych nałożonych na mocy art. 6 oraz

b)      wszelkich zaległych płatności należnych na mocy art. 7 ust. 1 lit. a) oraz c)-3).

2.          Jeżeli pracodawca jest podwykonawcą, państwa członkowskie dopilnowują, by główny wykonawca i wszyscy bezpośredni podwykonawcy – jeżeli wiedzieli, że podwykonawca zatrudnia obywateli państw członkowskich, którzy nielegalnie przebywają na terytorium UE – mogą (oprócz wykonawcy lub zamiast niego) zostać pociągnięci do odpowiedzialności za zapłatę należności, o których mowa w ust. 1, zamiast zatrudniania podwykonawcy lub wykonawcy, którego pracodawca jest bezpośrednim podwykonawcą.

2a.        Wykonawca, który spełnił wymogi należytej staranności określone w prawie krajowym, nie zostaje pociągnięty do odpowiedzialności na mocy ust. 1 ani 2.

2b.        W ramach prawa krajowego państwa członkowskie przyjmują bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące odpowiedzialności.

Artykuł 10

Przestępstwo

1.          Państwa członkowskie dopilnowują, by naruszenie, o którym mowa w art. 3, stanowiło czyn zabroniony pod groźbą kary, jeżeli zostało popełnione umyślnie oraz jeżeli wystąpiła jakakolwiek z następujących okoliczności określonych w prawie krajowym:

a)      nie zaprzestano naruszenia i jest ono uporczywie ponawiane;

b)      naruszenie dotyczy jednoczesnego zatrudniania większej liczby nielegalnie zatrudnionych obywateli państw trzecich; ▌

c)      popełnionemu naruszeniu towarzyszą warunki pracy oparte na szczególnym wyzysku▌;

d)      naruszenie zostało popełnione przez pracodawcę, który mimo że nie został oskarżony za czyn zabroniony zgodnie z decyzją ramową 2002/629/WSiSW ani skazany za taki czyn, ma świadomość, że obywatel państw trzecich nielegalnie przebywający na terytorium UE, z którego pracy lub usług korzysta, jest ofiarą handlu ludźmi

da)    naruszenie wiąże się z nielegalnym zatrudnieniem osoby nieletniej.

2.          Państwa członkowskie dopilnowują, by podżeganie do popełnienia umyślnych czynów, o których mowa w ust. 1, oraz pomocnictwo w ich popełnieniu stanowiły czyn zabroniony pod groźbą kary.

Artykuł 11

Sankcje za czyn zabroniony pod groźbą kary

1.          Państwa członkowskie stosują niezbędne środki, by osoby fizyczne popełniające czyn zabroniony pod groźbą kary, o którym mowa w art. 10, podlegały skutecznym, proporcjonalnymi i odstraszającym sankcjom karnym.

2.          Sankcje karne przewidziane w niniejszym artykule można stosować na mocy prawa krajowego bez uszczerbku dla innych kar lub środków o charakterze innym niż karny, o ile nie jest to wykluczone na mocy ogólnych zasad prawa i może im towarzyszyć podanie do wiadomości publicznej orzeczenia skazującego w stosownych sprawach.

Artykuł 12

Odpowiedzialność osób prawnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają możliwość pociągnięcia osób prawnych do odpowiedzialności z tytułu popełnienia czynów zabronionych pod groźbą kary, o których mowa w art. 10, jeżeli taki czyn został popełniony w ich interesie przez osobę - działającą samodzielnie lub jako członek organu danej osoby prawnej - która pełni tam funkcje kierownicze, związane z prawem do:

a.  reprezentowania danej osoby prawnej lub

b.  podejmowania decyzji w imieniu danej osoby prawnej lub

c.  sprawowania kontroli w danej osobie prawnej.

2.  Państwa członkowskie zapewniają także, by osoba prawna mogła być pociągnięta do odpowiedzialności w przypadkach, w których brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie w interesie osoby prawnej czynu zabronionego pod groźbą kary, o którym mowa w art. 10, przez osobę działającą pod jej zwierzchnictwem.

3.  Odpowiedzialność osób prawnych na podstawie ust. 1 i 2 nie wyklucza możliwości wszczęcia przeciwko osobom fizycznym postępowania karnego z tytułu popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w art. 10, pomocnictwa w tym czynie albo podżegania do niego.

Artykuł 13

Sankcje wobec osób prawnych

Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zagwarantować, że osoby prawne, które zostały uznane za winne popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary na podstawie art. 10, podlegały skutecznym i proporcjonalnym ▌karom, które mogą obejmować środki, o których mowa w art. 8.

Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o opublikowaniu listy pracodawców będących osobami prawnymi i pociągniętymi do odpowiedzialności z tytułu popełnienia czynów zabronionych pod groźbą kary, o których mowa w art. 10.

Artykuł 14

Usprawnienie procedury składania skarg

1.          Państwa członkowskie dopilnowują, aby istniały skuteczne procedury umożliwiające nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich składanie skarg na swoich pracodawców, bezpośrednio lub za pośrednictwem ▌osób trzecich wyznaczonych przez państwa członkowskie, takich jak związki zawodowe lub inne stowarzyszenia lub właściwy organ państwa członkowskiego, jeżeli został przewidziany w prawie krajowym.

1a.        Państwa członkowskie dopilnowują, by strony trzecie, które zgodnie z kryteriami określonymi w ustawodawstwie krajowym mają interes prawny w zapewnieniu przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy, mogły brać udział w postępowaniach sądowych lub administracyjnych mających na celu stosowanie niniejszej dyrektywy w imieniu nielegalnie zatrudnionych obywateli z państw trzecich albo na ich rzecz za ich zgodą.

2.          Na mocy dyrektywy Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiującej ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu.(14) pomocy obywatelom państw trzecich w złożeniu skargi nie uznaje się za udzielanie pomocy w nielegalnym pobycie.

3.          W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary przewidzianych w art. 10 ust. 1 lit. c) i e), państwa członkowskie określają w prawie krajowym warunki przyznawania dla danego przypadku zezwolenia na pobyt na czas trwania właściwych postępowań krajowych obywatelom państw trzecich, biorących w nich udział w sposób porównywalny do obywateli państw trzecich objętych zakresem dyrektywy 2004/81/WE.

Artykuł 15

Inspekcje

1.          Państwa członkowskie dopilnowują, by ▌na ich terytorium przeprowadzane były skuteczne i odpowiednie kontrole mające na celu wykrycie przypadków zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Kontrole takie oparte są przede wszystkim na ocenie ryzyka przygotowanej przez właściwe organy w państwach członkowskich▌.

2.          Celem zwiększenia skuteczności kontroli państwa członkowskie na podstawie oceny ryzyka regularnie określają sektory działalności, w których na ich terytorium najczęściej zatrudniani są obywatele państw trzecich nielegalnie przebywający w UE.

Dla każdego z takich sektorów państwa członkowskie najpóźniej do dnia 1 lipca każdego roku informują Komisję o przeprowadzonych w poprzednim roku kontrolach oraz o ich wynikach, podając zarówno wartości bezwzględne, jak i procentowe dla pracowników każdego sektora.

Artykuł 15a

Korzystniejsze postanowienia

Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do przyjmowania lub utrzymywania przepisów korzystniejszych dla obywateli państw trzecich objętych jej zakresem zastosowania w związku z art. 7 i 14, o ile przepisy te są zgodne z niniejszą dyrektywą.

Artykuł 16

Sporządzanie sprawozdań

1.          ▌Nie później niż [trzy lata od daty, o której mowa w art. 17], a następnie co trzy lata, Komisja przedstawia sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz, w odpowiednich przypadkach, propozycje zmiany przepisów art. 7, 8, 9, 14 i 15. Komisja zbada przed wszystkim w swoim sprawozdaniu wdrażanie przez państwa członkowskie przepisów zawartych w art. 7, ust. 2 i 5.

2.          Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje odpowiednie do sporządzenia takiego sprawozdania. Informacje te obejmują liczbę i rezultaty kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 ust. 1, środki zastosowane na mocy art. 14 oraz, w stopniu w jakim jest to możliwe, środki zastosowane na mocy art. 7 i 8.

Artykuł 17

Transpozycja

1.          Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż [24 miesiące od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej]. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.          Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia następującego po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 19

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ║,

W imieniu Parlamentu Europejskiego                      W imieniu Rady

Przewodniczący                                                        Przewodniczący

(1)

* Poprawki polityczne: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia. Poprawki lub zmiany techniczne wprowadzone przez służby językowe: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony zwykłą kursywą; symbol ║ sygnalizuje skreślenia.

              Dz.U. C [...] z [...], str. [...].

(2)

              Dz.U. C [...] z [...], str. [...].

(3)

              Dz.U. C [...] z [...], str. [...].

(4)

              Dz.U. C [...] z [...], str. [...].

(5)

             Dz.U. L 105, z 13.4.2006, s. 1.

(6)

              Dz.U. L 248, z 19.09.02, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1995/2006 z dnia 13.12.06 r. (Dz.U. L 390 z 30.12.06, s. 1).

(7)

              Dz.U. L 203 z 1.8.2002, str. 1.

(8)

              Dz.U. L 261, z 6.8.2004, s. 19.

(9)

             Dz.U. L 18, z 21.1.1997, s. 1.

(10)

           Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.

(11)

            Dz.U. L 281, z 23.11.1995, s. 31.

(12)

           Dz.U. L 16, z 23.1.2004, s. 44.

(13)

           Dz.U. L 134, z 30.4.2004, s. 114.

(14)

           Dz.U. L 328, z 5.12.2002, s. 17.


UZASADNIENIE

Szacuje się, że w UE przebywa od 4,5 mln do 8 mln nielegalnych imigrantów, i liczba ta ciągle wzrasta, w szczególności z powodu łatwego dostępu do nielegalnej pracy.

Nielegalne zatrudnienie koncentruje się w pewnych sektorach takich jak budownictwo, rolnictwo, usługi porządkowe, hotelarstwo i gastronomia.

Jednym ze społecznych skutków tego zjawiska jest również zatrudnianie nielegalnych imigrantów w warunkach wyzysku. Nielegalni imigranci pomagają w zaspokojeniu zapotrzebowania na siłę roboczą ze strony niektórych pozbawionych skrupułów pracodawców, skłonnych wykorzystać pracowników, którzy są gotowi podjąć przeważnie niskopłatną i niewymagającą wysokich kwalifikacji pracę.

Z jednej strony nielegalne zatrudnienie może być przyczyną obniżki płac i pogorszenia warunków pracy oraz prowadzić do zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami, a dla nierejestrowanych pracowników oznacza niemożność korzystania z ubezpieczenia zdrowotnego i praw emerytalnych. Z drugiej strony nielegalnie zatrudnieni obywatele państw trzecich znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji, ponieważ w przypadku zatrzymania grozi im odesłanie do kraju pochodzenia.

Niniejszy wniosek Komisji, z maja 2007 r.(1), ma przyczynić się do walki z nielegalną imigracją i wyzyskiem pracowników będących nierejestrowanymi obywatelami państw trzecich.

Sprawozdawca uważa, że ochrona praw zatrudnionych nielegalnie imigrantów, choć nie jest głównym celem wniosku Komisji, powinna jednak zostać należycie uwzględniona w formułowaniu rozpatrywanego wniosku dotyczącego dyrektywy.

Wniosek ten zmierza do osiągnięcia minimalnego poziomu harmonizacji na szczeblu europejskim, wymaga od państw członkowskich zakazania nielegalnego zatrudnienia, ustanawia wspólne kary i występuje do pracodawców o przedsięwzięcie środków zapobiegawczych i prowadzenie kontroli.

Opiera się on na założeniu, że to pracodawca, a nie nielegalnie zatrudniony obywatel państwa trzeciego, powinien podlegać karze.

Wniosek ma na celu zapewnienie zharmonizowanych ram na szczeblu UE dla nakładania kar na pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich, którzy nie mają prawa pobytu w UE.

Zamierza on ustanowić wspólną politykę złożoną z trzech głównych elementów. Po pierwsze przed zatrudnieniem obywatela państwa trzeciego pracodawcy musieliby spełnić szereg nowych obowiązków administracyjnych. Ich niespełnienie pociągałoby za sobą szereg kar, takich jak kary finansowe czy kary kryminalne. Po drugie zharmonizowana zostałaby procedura wnoszenia skarg; i po trzecie każde państwo członkowskie musiałoby przeprowadzić inspekcje ewidencji pracowników w 10% zarejestrowanych w nim firm.

Uwagi sprawozdawcy

Sprawozdawca wyraża ubolewanie z powodu wąskiego zakresu stosowania zaproponowanej dyrektywy.

Przepisy omawianej dyrektywy mają służyć ograniczeniu nielegalnej imigracji do UE. W związku z tym właściwą podstawą prawną jest art. 63 ust. 3 lit. b) traktatu WE. Ta podstawa prawna nie obejmuje jednak środków odnoszących się do obywateli państw trzecich, którzy przebywają w UE legalnie, lecz mogą również paść ofiarą wyzysku w pracy. Instrument ten nie dotyczy na przykład obywateli państw członkowskich, które przystąpiły do UE w 2004 i 2007 roku i które wciąż jeszcze podlegają postanowieniom przejściowym, ograniczającym ich wolny dostęp do rynków pracy licznych państw członkowskich UE-15.

Artykuł 2 - W celu zapewnienia lepszej ochrony przed wyzyskiem, definicje terminów takich jak „pracodawca”, „podwykonawca”, „wynagrodzenie” powinny być jak najbardziej pojemne. Termin „pracodawca” na przykład powinien obejmować agencje pracy tymczasowej i innych pośredników.

Wynagrodzenie powinno obejmować również stawki za nadgodziny, co jest istotne w momencie, gdy pracodawca musi wypłacić wszelkie należne wynagrodzenie nielegalnie zatrudnionemu obywatelowi państwa trzeciego.

Artykuł 4 - Sprawozdawca z zadowoleniem przyjmuje środki zapobiegawcze przewidziane we wniosku: art. 4 zobowiązuje pracodawców do sprawdzania dokumentów pobytowych lub innych zezwoleń na pobyt potencjalnych pracowników przed ich zatrudnieniem, jak również do prowadzenia ewidencji danych dotyczących momentu nawiązania stosunku pracy i jego zakończenia oraz przekazywania ich właściwym organom. Ciężar administracyjny spoczywający na podmiotach gospodarczych może zostać uznany za proporcjonalny do celu wniosku. Państwa członkowskie powinny zapewnić pracodawcom wyraźne wytyczne i ciągłe doradztwo w zakresie identyfikacji dokumentów pobytowych i innych zezwoleń na pobyt. Na szczeblu UE należy wspierać wymianę najlepszych praktyk między państwami członkowskimi.

Sprawozdawca opowiada się za uproszczeniem tych formalności, w przypadku gdy pracodawca jest osobą prywatną.

Od pracodawców nie wymaga się dogłębnej wiedzy na temat dokumentów pobytowych czy innych zezwoleń na pobyt. Sprawozdawca uważa, że pracodawca może zostać obciążony odpowiedzialnością, jedynie gdy dokument zawiera wyraźne nieścisłości lub też pracodawca wie, że jest to falsyfikat. Jest również zdania, że państwa członkowskie powinny poczynić kroki w kierunku zapewnienia pracodawcom wyraźnych wytycznych i ciągłego doradztwa w zakresie identyfikacji dokumentów pobytowych i innych zezwoleń na pobyt. Na szczeblu UE należy również wprowadzić system wymiany najlepszych praktyk między państwami członkowskimi.

Dla większej elastyczności państwa członkowskie powinny mieć możliwość dania pracodawcom rozsądnego czasu na dostosowanie sytuacji zatrudnionego obywatela państwa trzeciego do przepisów prawa krajowego.

Artykuł 6 - Przewidziane kary obejmują również kary finansowe; sprawozdawca proponuje, aby umożliwić obniżenie wysokości tych kar, w przypadku gdy pracodawca jest osobą prywatną zatrudniającą obywatela państwa trzeciego w ramach usług pomocy domowej lub usług osobowych.

Artykuł 7 - Naturalnym jest, że pracodawcy wypłacają należne wynagrodzenie przysługujące nielegalnie zatrudnionemu obywatelowi państwa trzeciego; przepis ten powinien jednak zostać rozciągnięty na wszelkie uprawnienia finansowe wynikające z wykonywanej pracy oraz na koszty związane z przeniesieniem wynagrodzenia i innych uprawnień za granicę, w przypadku obywateli państw trzecich powracających do ich kraju pochodzenia, tak aby nie ucierpieli oni na tym.

Gdy uzgodnione wynagrodzenie nie może zostać określone, może ono zostać ustalone poprzez odniesienie do przepisów obowiązujących w dziedzinie płac minimalnych, układów zbiorowych i praktyk lub do dochodu minimalnego, poniżej którego obywatele danego państwa członkowskiego są uprawnieni do świadczeń społecznych.

Państwa członkowskie powinny przewidzieć mechanizmy mające na celu zapewnienie, że obywatele państw trzecich automatycznie odzyskają należne wypłaty, bez potrzeby wnoszenia przez nich skargi, jak również w przypadku ich powrotu do kraju. Może to być postrzegane jako bardziej korzystne dla tych obywateli, a dyskryminacyjne w stosunku do pracowników UE, którzy muszą złożyć skargę do właściwych organów, aby odzyskać należne wynagrodzenie. Sprawozdawca pragnie jednak przypomnieć, jaka logika stoi za wnioskiem Komisji: nierejestrowani obywatele państw trzecich żyją w podziemiu, w strachu przed zatrzymaniem i odesłaniem do kraju, przez co stanowią siłę roboczą ulegającą „łatwemu wyzyskowi”, a ich sytuacja jest bardziej delikatna niż innych pracowników.

Sprawozdawca popiera propozycję Komisji, która stwierdza, że domniemana długość stosunku pracy wynosi co najmniej sześć miesięcy, chyba że pracodawca lub nielegalnie zatrudniony obywatel państwa trzeciego może dowieść inaczej.

Artykuł 8 - Artykuł ten przewiduje kary dla firm zatrudniających obywateli państw trzecich, takie jak zakaz korzystania ze środków publicznych, ubiegania się o zamówienia publiczne oraz nakaz zwrotu otrzymanych środków. Sprawozdawca uważa za istotne rozciągnięcie postanowień tego artykułu na fundusze UE i zamówienia UE.

Artykuł 9 - Wniosek rozszerza również swoje postanowienia na podwykonawców, a zamiarem Komisji było, aby wszystkie przedsiębiorstwa w łańcuchu podwykonawstwa ponosiły solidarną odpowiedzialność za zapłatę kar finansowych nałożonych na pracodawcę z końca tego łańcucha, który zatrudnia obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Sprawozdawca rozumie jednak, że trudno byłoby obciążyć tą odpowiedzialnością głównego wykonawcę, który nie jest w stanie kontrolować praktycznego przestrzegania przepisów. Dlatego też akceptuje ograniczenie odpowiedzialności podwykonawców w łańcuchu.

Artykuł 10 - Ponadto, w określonych przypadkach, naruszenia mogą nawet stanowić czyn zabroniony pod groźbą kary, i w takiej sytuacji pracodawca jest narażony na umieszczenie pod nadzorem sądowym, sądowy nakaz likwidacji oraz inne kary. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadkach zatrudnienia w warunkach szczególnego wyzysku, przypadkach, w których pracodawca wie lub powinien wiedzieć, że obywatel państwa trzeciego jest ofiarą handlu ludźmi lub jest osobą małoletnią.

Artykuł 14 - We wniosku występuje się w szczególności do państw członkowskich o ustanowienie mechanizmów umożliwiających wyzyskiwanym pracownikom migrującym wnoszenie skarg przeciw ich pracodawcom, osobiście lub za pośrednictwem stron trzecich.

Ponadto, w określonych przypadkach i na mocy art. 4-15 dyrektywy 2004/81/WE(2), nielegalni imigranci mają możliwość uzyskania czasowego dokumentu pobytowego.

Artykuł 15 - Wniosek Komisji zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia inspekcji rejestrów pracowników w przynajmniej 10% przedsiębiorstw mających siedzibę na ich terytorium; obecny średni wymóg na poziomie krajowym wynosi 2%.

Sprawozdawca z zadowoleniem przyjmuje propozycję zwiększenia liczby inspekcji, które powinno poprawić egzekwowanie prawa i stanowić jasne przesłanie dla pracodawców, uświadamiając im, że ryzyko ich złapania w przypadku naruszenia jest realne, a nawet wysokie.

Jednakże sprawozdawca jest świadom faktu, że wniosek będzie się wiązał ze zwiększeniem ciężaru administracyjnego spoczywającego na państwach członkowskich, bowiem przestrzeganie jego postanowień wymagać będzie znacznego wzrostu zasobów finansowych i ludzkich w państwach członkowskich. Dlatego też proponuje, aby odsetek 10% zastąpić 5%.

Podsumowanie

Walka z nielegalną imigracją stanowi kluczowy element strategii UE w dziedzinie imigracji. Głównym celem niniejszej dyrektywy na tym polu powinno być powstrzymanie wyzysku nielegalnych imigrantów i jednoczesne uniknięcie skutku ubocznego w postaci ograniczenia możliwości znalezienia pracy przez obywateli państw trzecich. Niniejsza dyrektywa może się okazać bardzo przydatna pod tym względem. W tym kontekście wydaje nam się również konieczne wprowadzenie środków zmierzających do ochrony praw pracowników migrujących, w tym nielegalnych imigrantów, którzy padli ofiarą wyzysku ze strony ich pracodawców.

W tym przypadku skuteczność zależy w dużym stopniu od egzekwowania przepisów dyrektywy, leżącego w zakresie kompetencji państw członkowskich, do których monitorowania wzywa się i będzie wzywać Komisję.

23.1.2009

(1)

Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

(2)

Dyrektywa Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami


OPINIA MNIEJSZOŚCI

zgodnie z art. 48 ust. 3 Regulaminu

złożył Giusto Catania

Proponowane podejście – oparte na logice dyrektywy w sprawie powrotów, której się stanowczo sprzeciwiamy – jest niesłuszne i może spowodować skutki odwrotne od zamierzonych, ponieważ:

– jest represyjne wobec najsłabszego ogniwa, a mianowicie imigrantów;

– nie rozwiązuje problemu, który stanowi fakt, że między 4,5 a 8 mln imigrantów w Europie jest zmuszonych do nielegalnej pracy ze względu na swój status;

– opiera się na podstawie prawnej, która ma zastosowanie do zwalczania nielegalnej imigracji, a nie do samego zjawiska nielegalnego zatrudnienia.

Osiągnięty kompromis umożliwi państwom członkowskim nakładanie na imigrantów bardzo dotkliwych kar, bez zapewnienia im ochrony przed wydaleniem i nie przewidując ogólnego uregulowania przypadków osób skarżących się na wyzysk. Z drugiej strony na mocy wynegocjowanych zasad osoby odpowiedzialne za wyzysk będzie można ukarać jedynie w skrajnych przypadkach, a w dodatku na podstawie bardzo niejasnych przepisów (które budzą wątpliwości co do ich zgodności z podstawowymi zasadami prawa karnego).

Jedyny pozytywny aspekt kompromisu stanowią przepisy dotyczące zakazu korzystania z dotacji publicznych przez pracodawców, którzy wyzyskują imigrantów.

Niniejszy wniosek uznajemy za szkodliwy dla imigrantów i niosący potencjalnie skutki odwrotne od zamierzonych, jeżeli chodzi o wspólną politykę promowania legalnego wjazdu i pobytu.


OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (*) (15.9.2008)

dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

(COM(2007)0249 – C6‑0143/2007 – 2007/0094(COD))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej(*): Edit Bauer

(*) Zaangażowane komisje – art. 47 Regulaminu

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE jest częścią pakietu dotyczącego polityki migracyjnej, ponieważ był przewidziany w planie polityki w dziedzinie legalnej migracji(1) i w priorytetach politycznych w walce z nielegalną imigracją obywateli państw trzecich /2006/(2). W związku z powyższym wnioskiem w 2007 r. zostały wydane następujące dokumenty:

- komunikat Komisji w sprawie migracji wahadłowej i partnerstw na rzecz mobilności między Unią Europejską a krajami trzecimi(3),

- wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli krajów trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji(4),

- wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli krajów trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z krajów trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim(5),

- komunikat Komisji w sprawie zaostrzenia walki z pracą niezgłoszoną(6).

Celem omawianego wniosku jest spowolnienie nielegalnej migracji, podczas gdy pozostałe wnioski legislacyjne dotyczą legalnej migracji. Wnioski dotyczące regulacji polityki migracyjnej wprowadzają wyraźne rozróżnienie między migracją legalną a nielegalną. Omawiany wniosek dotyczy wyłącznie migracji nielegalnej. Z doświadczenia wynika, że najsilniejszym czynnikiem zachęcającym do migracji jest możliwość zatrudnienia w UE.

Podstawę prawną wniosku stanowi art. 63 ust. 3 lit. b) Traktatu WE.

Liczbę obywateli krajów trzecich przebywających w UE ocenia się na 4,5 do 8 mln. Nielegalne zatrudnienie koncentruje się przede wszystkim w niektórych sektorach: budownictwo, rolnictwo, usługi porządkowe oraz hotelarstwo/catering.

Parlament Europejski w swojej rezolucji w sprawie priorytetów politycznych w walce z nielegalną imigracją obywateli państw trzecich wezwał Unię i państwa członkowskie do „energicznego zwalczania nielegalnego zatrudniania imigrantów poprzez szereg sankcji wymierzonych w przedsiębiorców, nasilenie inspekcji z wykorzystaniem odpowiedniego personelu i środków, mających na celu zwalczanie nielegalnego zatrudnienia i wspieranie ochrony imigrantów”.

Wniosek opiera się na dwóch głównych zasadach:

- kary za zatrudnianie nielegalnych imigrantów powinny być proporcjonalne, zniechęcające i skuteczne,

- należy stosować zasadę pomocniczości.

Nie ulega wątpliwości, że potrzebne są wspólne definicje, metody i normy minimalne w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji, które będą podstawą wspólnej europejskiej polityki migracyjnej.

POPRAWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka  1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 4 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4) Powyższe przepisy nie powinny dotyczyć obywateli państw trzecich, którzy przebywają na terytorium UE legalnie. Oznacza to wyłączenie obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywateli Unii, którzy korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium Wspólnoty, oraz tych obywateli państw trzecich, którzy korzystają ze swobody przemieszczania się równorzędnej z tą przysługującą obywatelom Unii, na mocy umów zawartych przez Wspólnotę i państwa członkowskie z państwami pochodzenia tych osób. Oznacza to także wyłączenie tych obywateli państw trzecich, których status został uregulowany w prawie wspólnotowym, takich jak osoby legalnie zatrudnione w innym państwie członkowskim, które usługodawca oddelegowuje do innego państwa członkowskiego w kontekście świadczonych usług.

(4) Powyższe przepisy nie powinny dotyczyć obywateli państw trzecich, którzy przebywają na terytorium UE legalnie. Oznacza to wyłączenie obywateli państw trzecich, którzy legalnie przebywają w państwie członkowskim, ale którzy nie posiadają pozwolenia na pracę na jego terytorium, obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywateli Unii, którzy korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium Wspólnoty, oraz tych obywateli państw trzecich, którzy korzystają ze swobody przemieszczania się równorzędnej z tą przysługującą obywatelom Unii, na mocy umów zawartych przez Wspólnotę i państwa członkowskie z państwami pochodzenia tych osób. Oznacza to także wyłączenie tych obywateli państw trzecich, których status został uregulowany w prawie wspólnotowym, takich jak osoby legalnie zatrudnione w innym państwie członkowskim.

Uzasadnienie

Pierwsza część niniejszej poprawki (zamiana „neoprávnene” na „oprávnene”) jest korektą językową i nie dotyczy innych języków. Dyrektywa ta powinna być również stosowana w przypadku pracowników oddelegowanych.

Poprawka  2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 7 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7) Aby zagwarantować przestrzeganie powszechnego zakazu zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE i zniechęcić do jego naruszania, państwa członkowskie powinny ustanowić odpowiednie kary. Powinny one obejmować kary finansowe oraz obowiązek pokrycia w całości lub w części kosztów wydalenia takich obywateli z powrotem do państwa pochodzenia.

(7) Aby zagwarantować przestrzeganie powszechnego zakazu zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE i zniechęcić do jego naruszania, państwa członkowskie powinny ustanowić odpowiednie kary. Powinny one obejmować kary finansowe, przewidując także zastosowanie bardziej umiarkowanych kar finansowych w ograniczonych i określonych przypadkach pracy w charakterze pomocy domowej. Przy określaniu wysokości kar finansowych państwa członkowskie mogą wziąć pod uwagę konieczność wyrównania obciążenia związanego ze spoczywającym na nich obowiązkiem zapewnienia wypłacenia przez pracodawców nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich wszelkich należnych wynagrodzeń oraz – w stosownych przypadkach – kosztów przesłania zaległych płatności do kraju, do którego nielegalnie zatrudniony obywatel państwa trzeciego powrócił, został wydalony lub deportowany.

Poprawka  3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 8 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8) W każdy przypadku pracodawca powinien być zobowiązany do wypłaty obywatelom państw trzecich wszelkich należnych wynagrodzeń za podjętą pracę oraz wszelkich należnych podatków i składek na ubezpieczenie społeczne.

(8) W każdym przypadku pracodawca powinien być zobowiązany do wypłaty obywatelom państw trzecich wszelkich należnych wynagrodzeń za podjętą pracę. Jeżeli nie jest możliwe określenie wysokości takiego wynagrodzenia, powinno ono domyślnie opierać się na określonej prawem krajowym płacy minimalnej lub – jeżeli prawo krajowe nie określa płacy minimalnej – na równoważnej wysokości wynagrodzenia uważanego za minimalne dochody uprawniające obywateli danego państwa członkowskiego do pomocy społecznej w tym państwie członkowskim, bądź na układach zbiorowych i praktykach stosowanych w danym sektorze w państwie członkowskim, w którym pracodawca ma swoją siedzibę. Pracodawca powinien być również zobowiązany do pokrycia – w stosownych przypadkach – wszelkich kosztów związanych z przesłaniem należnego wynagrodzenia do kraju, do którego nielegalnie zatrudniony obywatel państwa trzeciego powrócił, został wydalony lub deportowany.

Poprawka  4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 10 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10) Państwa członkowskie powinny również ustanowić domniemanie nawiązania stosunku pracy na okres przynajmniej sześciu miesięcy, co oznacza, że przynajmniej w odniesieniu do określonego okresu ciężar dowodu co do faktycznej długości trwania tego stosunku spoczywałby na pracodawcy.

(10) Państwa członkowskie powinny również ustanowić domniemanie nawiązania stosunku zatrudnienia na okres przynajmniej sześciu miesięcy, co oznacza, że przynajmniej w odniesieniu do określonego okresu ciężar dowodu co do faktycznej długości trwania tego stosunku spoczywałby na pracodawcy, oraz przewidzieć również w przypadku pracownika możliwość udowodnienia istnienia i czasu trwania stosunku zatrudnienia. W celu obliczenia zaległego wynagrodzenia stosunek zatrudnienia powinien być rozumiany jako zawarty zgodnie z prawem, przepisami, postanowieniami administracyjnymi lub układem/układami zbiorowym(i) mającym(i) zastosowanie do porównywalnego stosunku zatrudnienia.

Poprawka  5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 13 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13) Mając na uwadze, że w niektórych sektorach, których dotyczyć będzie niniejsza dyrektywa, przeważają umowy o podwykonawstwo, należy zagwarantować, by wszystkie przedsiębiorstwa w łańcuchu podwykonawstwa ponosiły solidarną odpowiedzialność za zapłatę kar finansowych nałożonych na pracodawcę z końca tego łańcucha, który zatrudnia obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE.

 

(13) (Mając na uwadze, że w niektórych sektorach, których dotyczyć będzie niniejsza dyrektywa, przeważają umowy o podwykonawstwo, należy zagwarantować, by wszystkie przedsiębiorstwa w łańcuchu podwykonawstwa – w tym agencje pośrednictwa pracy tymczasowej, które przekazują pracowników na określony czas przedsiębiorstwom korzystającym z ich usług – ponosiły solidarną odpowiedzialność za zapłatę kar finansowych nałożonych na pracodawcę z końca tego łańcucha, który zatrudnia obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE.

Uzasadnienie

Do łańcucha podwykonawstwa należy włączyć agencje pośrednictwa pracy tymczasowej.

Poprawka  6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 17 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17) Czyny te powinny podlegać skutecznym, proporcjonalnym i zniechęcającym karom kryminalnym, które powinny mieć zastosowanie także do osób prawnych na terytorium Wspólnoty, ponieważ wielu pracodawców to osoby prawne.

(17) Czyny te powinny podlegać skutecznym, proporcjonalnym i zniechęcającym karom kryminalnym, które powinny mieć zastosowanie do pracodawców na terytorium Wspólnoty, niezależnie od tego czy są oni osobami fizycznymi czy prawnymi, w tym do przedstawicieli prawnych osób prawnych.

Poprawka  7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 18 a preambuły (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(18a) W celu zapewnienia skutecznego poziomu ochrony przeciwko wykorzystywaniu pracowników, podmioty prawne, stowarzyszenia na rzecz poszkodowanych, organizacje pozarządowe oraz inne organy, takie jak związki zawodowe, powinny być uprawnione do uczestniczenia w postępowaniu sądowym bądź w imieniu wszelkich ofiar, bądź wspierając je, bez uszczerbku dla krajowych zasad regulujących procedurę dotyczącą reprezentowania oraz obrony przed sądami. Aby zachęcać pokrzywdzonych do wnoszenia pozwów, wyznaczona osoba trzecia powinna być uprawniona do zachowania poufności informacji dotyczących tożsamości i miejsca zamieszkania skarżących.

Poprawka  8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 20 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20) Aby zagwarantować dostateczny poziom egzekwowania przepisów i zapobiec znaczącym różnicom w tym zakresie między państwami członkowskimi, należy prowadzić kontrole w określonej części przedsiębiorstw mających siedzibę w każdym państwie członkowskim.

(20) Aby zagwarantować zadowalający poziom egzekwowania przepisów niniejszej dyrektywy i zmniejszyć w możliwie dużym zakresie różnice między państwami członkowskimi w poziomie ich egzekwowania, należy prowadzić kontrole w określonej części przedsiębiorstw mających siedzibę w każdym państwie członkowskim. Kontrole te mogą być przeprowadzane w ramach innych działań kontrolnych, takich jak monitorowanie zgodności z przepisami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy. Należy zachować jasne rozróżnienie między inspekcją pracy, której zadaniem jest prowadzenie kontroli właściwego stosowania prawa pracy, a kontrolą imigracji, która nie podziela tych samych celów ani etyki. W celu stosowania postanowień niniejszej dyrektywy państwa członkowskie nie powinny w szczególności przenosić środków finansowych przyznanych organom egzekwowania prawa pracy na działania w zakresie kontroli imigracji.

Poprawka  9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 21 a preambuły (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(21a) Niniejsza dyrektywa nie zabrania państwom członkowskim przyjęcia środków zorientowanych na przekształcenie pracy nielegalnej i nieewidencjonowanej w ewidencjonowany stosunek pracy oraz na zalegalizowanie pracowników niezadeklarowanych.

Uzasadnienie

Aby zwalczać pracę nielegalną i nieewidencjonowaną oraz by zalegalizować niezadeklarowanych pracowników, należy określić związek między zakresem niniejszej dyrektywy i środkami krajowymi wprowadzanymi z własnej inicjatywy przez państwa członkowskie.

Poprawka  10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – litera b)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) „zatrudnienie” oznacza wykonywanie za wynagrodzeniem działalności na rzecz i pod kierunkiem innej osoby;

b) „zatrudnienie” oznacza wykonywanie działalności, która jest albo powinna być wynagradzana zgodnie z właściwym prawem krajowym, na rzecz lub pod kierunkiem lub nadzorem pracodawcy;

Poprawka  11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – litera e)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

e) „pracodawca” oznacza każdą osobę, włączając osoby prawne, na rzecz i pod kierunkiem których obywatel państwa trzeciego wykonuje działalność za wynagrodzeniem;

e) „pracodawca” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, na rzecz lub pod kierunkiem lub nadzorem której obywatel państwa trzeciego wykonuje działalność, która jest albo powinna być wynagradzana zgodnie z właściwym prawem krajowym, w tym agencje pośrednictwa pracy tymczasowej;

Uzasadnienie

Pracodawca powinien zostać zdefiniowany jako osoba fizyczna lub prawna, w tym agencje pośrednictwa pracy tymczasowej.

Poprawka  12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – litera ea) (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ea)„osoba fizyczna występująca w charakterze pracodawcy” oznacza każdą osobę, na rzecz której obywatel państwa trzeciego wykonuje za wynagrodzeniem prace w charakterze pomocy domowej;

Uzasadnienie

Należy określić sytuację osób fizycznych zatrudniających pracowników w charakterze pomocy domowej, którą to sytuację powiązać można z przepisami art. 4 w celu opracowania uproszczonego systemu obowiązków oraz z przepisami art. 6 w celu opracowania systemu kar pieniężnych w większym stopniu odpowiadających specyfice tego rodzaju stosunku pracy.

Poprawka  13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – litera eb) (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

eb) „osoba prawna ” oznacza każdy podmiot prawny posiadający status osoby prawnej na mocy obowiązującego prawa krajowego;

Poprawka  14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – litera f)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

f) „podwykonawca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, której powierzono wykonanie wszystkich lub części zobowiązań wynikających z uprzednio zawartej umowy.

f) „podwykonawca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, której powierzono wykonanie wszystkich lub części zobowiązań wynikających z uprzednio zawartej umowy, w tym agencje pośrednictwa pracy tymczasowej lub innych pośredników;

Uzasadnienie

Agencje pośrednictwa pracy tymczasowej powinny zostać włączone do kategorii podwykonawców ze względu na wciąż rosnącą rolę, jaką odgrywają one przy zatrudnianiu i zlecaniu podwykonawstwa obywateli państw trzecich.

Poprawka  15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 – litera fa) (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

fa) „wynagrodzenie” oznacza płace i pensje netto, a także wszelkie uprawnienia finansowe przysługujące z tytułu wykonywanej pracy oraz świadczenia rzeczowe, równe tym, które otrzymywaliby porównywalni pracownicy w ewidencjonowanym stosunku pracy;

Poprawka  16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Naruszenie tego zakazu podlega karze i środkom ustanowionym w niniejszej dyrektywie.

Pracodawcy naruszający ten zakaz podlegają karze i środkom ustanowionym w niniejszej dyrektywie.

Uzasadnienie

Celem tej poprawki jest doprecyzowanie tekstu.

Poprawka  17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2 – litera a)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a) wymagania od obywateli państw trzecich przedstawienia dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt ważnego przez okres danego zatrudnienia;

a) wymagania od obywateli państw trzecich przedstawienia ­– przed rozpoczęciem zatrudnienia – ważnego dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt;

 

W przypadku gdy okres trwania umowy dotyczącej zatrudnienia przekracza okres ważności dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt, państwa członkowskie zobowiązują pracodawców do wymagania od obywateli państw trzecich przedstawienia – w dniu upływu ważności dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt przedstawionego przed rozpoczęciem zatrudnienia – nowego ważnego dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt. Nieprzedstawienie przez zatrudnionego obywatela państwa trzeciego nowego ważnego dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt uprawnia pracodawcę do zakończenia stosunku pracy z dniem upływu ważności dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt.

Poprawka  18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2 – litera b)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) sporządzania odpisu dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt albo utrwalania jego treści przed rozpoczęciem zatrudnienia;

b) załączania kopii dokumentu pobytowego lub innego zezwolenia na pobyt do dokumentacji dotyczącej procedur już przewidzianych przez państwo członkowskie w przypadku zatrudniania pracowników oraz powiadamiania właściwych organów w państwie członkowskim o rozpoczęciu i zakończeniu zatrudnienia obywatela państwa trzeciego;

Uzasadnienie

Aby nie zwiększać ciężaru obowiązków administracyjnych spoczywających na pracodawcach, należy włączyć informacje i zawiadomienia dotyczące przypadków zatrudnienia obywateli państw trzecich w ramach normalnych procedur zatrudniania już przewidzianych w ramach systemów krajowych.

Poprawka  19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Państwa członkowskie zobowiązują pracodawców zatrudniających pracowników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej albo będących osobami prawnymi do zgłaszania właściwym organom wyznaczonym przez państwa członkowskie, w terminie jednego tygodnia, faktu rozpoczęcia i zakończenia zatrudnienia obywateli państw trzecich.

skreślony

Poprawka  20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 3 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

3a. Państwa członkowskie mogą przewidzieć uproszczony system obowiązków pracodawców w przypadku osób fizycznych występujących w charakterze pracodawcy.

Poprawka  21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 3 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

3b. Państwa członkowskie mogą ustalić okres pozwalający pracodawcom i pracownikom na zalegalizowanie stosunku pracy zgodnie z przepisami prawa krajowego.

Uzasadnienie

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia okresu pozwalającego pracodawcom i pracownikom na zalegalizowanie stosunku pracy (również w przypadku powolnej procedury administracyjnej).

Poprawka  22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Państwa członkowskie zapewniają, by obowiązywało domniemanie, że pracodawcy dopełnili obowiązku wynikającego z ust. 1 lit. a), chyba że dokument przedstawiony jako dokument pobytowy lub inne zezwolenie na pobyt zawiera wyraźne nieścisłości.

3. Państwa członkowskie zapewniają, by obowiązywało domniemanie, że pracodawcy dopełnili obowiązku wynikającego z ust. 1 lit. a) z wyjątkiem sytuacji, w których dokument przedstawiony jako ważny dokument pobytowy lub inne zezwolenie na pobyt zawiera nieprawidłowości, które nie mogłyby zostać przeoczone przez racjonalnie uważnego pracodawcę, lub jeżeli zostanie stwierdzone, że racjonalnie rzecz biorąc pracodawca nie mógł być nieświadomy faktu sfałszowania danego dokumentu.

Poprawka  23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 5

skreślony

Konsekwencje wypełnienia zobowiązań przez pracodawców

 

Państwa członkowskie zapewniają, by pracodawcy, którzy są w stanie wykazać, że dopełnili zobowiązań określonych w art. 4, nie podlegali odpowiedzialności z tytułu naruszenia art. 3.

 

Uzasadnienie

Artykuł jest nieaktualny.

Poprawka  24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 6 – część wprowadzająca

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

W przypadku każdego naruszenia art. 3 kary obejmują:

W przypadku naruszenia art. 3 stosowane kary obejmują:

Uzasadnienie

W artykule 3 nie określa się naruszeń, lecz dotyczy on zakazu zatrudniania obywateli krajów trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Naruszenie tych postanowień stanowi wykroczenie ze względu na zagrożenie dla społeczeństwa, jakie ze sobą niesie.

Poprawka  25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 6 – litera b)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) w stosownych przypadkach, nakaz zwrotu kosztów wydalenia nielegalnie zatrudnionych obywateli państw trzecich z powrotem do państwa pochodzenia.

skreślona

Uzasadnienie

Na pracodawcach nie może spoczywać odpowiedzialność za powrót nielegalnych imigrantów. Dyrektywa nie powinna obarczać pracodawców kosztami repatriacji każdego nielegalnie zatrudnionego obywatela państwa trzeciego w przypadku przeprowadzania procedury odesłania. Dopuszczalne jest jednak nakładanie kar finansowych na pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE, które mogą obejmować również koszty repatriacji.

Poprawka  26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 6 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

6a. Państwa członkowskie mogą przewidzieć obniżenie wysokości kar finansowych, w przypadku gdy pracodawcą jest osoba fizyczna występująca w charakterze pracodawcy;

Poprawka  27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 7 – część wprowadzająca

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7. W przypadku każdego naruszenia art. 3 państwa członkowskie zapewniają, by pracodawca wypłacił:

7. Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 3b państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku naruszenia art. 3 pracodawca wypłacił:

Poprawka  28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 7 – litera a)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a) wszelkie wynagrodzenie należne nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich;

a) wszelkie wynagrodzenie należne nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich; w przypadku gdy nie można ustalić poziomu wynagrodzenia, zakłada się, że odpowiada ono minimalnej płacy ustanowionej w prawie krajowym. W państwach członkowskich, w których płaca minimalna nie jest określona, uzgodnioną wysokość wynagrodzenia ustala się poprzez odniesienie do minimalnych dochodów uprawniających obywateli danego państwa członkowskiego do pomocy społecznej w tym państwie członkowskim, bądź zgodnie z obowiązującymi układami zbiorowymi lub praktykami stosowanymi w danym sektorze;

Poprawka  29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 7 – litera b)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) wszelkie należne podatki i składki na ubezpieczenie społeczne, w tym odpowiednie kary administracyjne.

b) kwotę odpowiadającą wszelkim podatkom i składkom na ubezpieczenie społeczne, które pracodawca zapłaciłby, gdyby obywatel państwa trzeciego był zatrudniony legalnie, w tym odsetki za opóźnienie i odpowiednie kary administracyjne;

Poprawka  30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 7 – litera ba) (nowa)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ba) w stosownych przypadkach – wszelkie koszty związane z przesłaniem zaległych płatności do kraju, do którego obywatel państwa trzeciego powrócił, został wydalony lub deportowany.

Poprawka  31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

8. W celu zastosowania przepisów ust. 1 lit. a) państwa członkowskie:

8. W celu zastosowania przepisów ust. 1 lit. a) państwa członkowskie ustanawiają mechanizmy mające zagwarantować automatyczne uruchamianie niezbędnych procedur w celu dochodzenia należnego wynagrodzenia, bez potrzeby występowania z powództwem przez obywateli państw trzecich.

a) ustanawiają mechanizmy mające zagwarantować automatyczne uruchamianie niezbędnych procedur w celu dochodzenia należnego wynagrodzenia, bez potrzeby występowania z powództwem przez obywateli państw trzecich;

 

b) wprowadzają domniemanie nawiązania stosunku pracy na okres przynajmniej sześciu miesięcy, obowiązujące do czasu dowiedzenia przez pracodawcę, że okres ten był krótszy

8a. W celu zastosowania przepisów ust. 1 lit. a) i b) państwa członkowskie wprowadzają domniemanie nawiązania stosunku pracy na okres przynajmniej sześciu miesięcy, obowiązujące do czasu dowiedzenia przez pracodawcę lub pracownika, że okres ten był krótszy.

Poprawka  32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – część wprowadzająca

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by we właściwych przypadkach wobec pracodawców zatrudniających pracowników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej można było zastosować także następujące środki:

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by we właściwych przypadkach wobec pracodawców naruszających przepisy art. 3 w ramach prowadzonej działalności gospodarczej stosowane były także następujące środki:

Poprawka  33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – litera a)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a) zakaz korzystania z subwencji publicznych, środków pomocy publicznej lub dotacji publicznych na okres do pięciu lat;

a) zakaz korzystania z subwencji publicznych, środków pomocy publicznej lub dotacji publicznych, w tym środków wspólnotowych z puli zarządzanej przez państwa członkowskie, na okres do pięciu lat;

Poprawka  34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – litera d)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d) czasowe lub trwałe zamknięcie zakładów wykorzystywanych do popełnienia naruszenia.

d) czasowe lub trwałe zamknięcie zakładów wykorzystywanych do popełnienia naruszenia, bądź czasowe lub trwałe cofnięcie pozwolenia na wykonywanie danej działalności gospodarczej, jeżeli jest to uzasadnione w szczególności wagą naruszenia lub odsetkiem nielegalnie zatrudnionych obywateli państw trzecich przez danego pracodawcę.

Poprawka  35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – część wprowadzająca

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

13. Państwa członkowskie zapewniają, by naruszenie, o którym mowa w art. 3, stanowiło czyn zabroniony pod groźbą kary, jeżeli zostało ono popełnione umyślnie oraz wystąpiły następujące przesłanki:

13. Państwa członkowskie zapewniają, by naruszenie art. 3 stanowiło czyn zabroniony, jeżeli zostało ono popełnione umyślnie oraz wystąpiły następujące przesłanki:

Uzasadnienie

Poprawka ta służy podkreśleniu powagi naruszenia postanowień art. 3 w pewnych okolicznościach, które ze względu na swój charakter stanowi poważne zagrożenie dla społeczeństwa i które w konsekwencji powinno zostać ukarane.

Poprawka  36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – ustęp 13 – litera d)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d) naruszenie zostało popełnione przez pracodawcę mającego świadomość, że osoba, z której pracy lub usług korzysta, jest ofiarą handlu ludźmi.

d) naruszenie zostało popełnione przez pracodawcę mającego świadomość, że osoba, z której pracy lub usług korzysta, jest ofiarą handlu ludźmi lub jest osobą nieletnią.

Uzasadnienie

Należy zastosować surowe kary wobec pracodawców, którzy świadomie korzystają z pracy nieletnich przebywających nielegalnie na terytorium UE. Nieletni stanowią kategorię społeczną, wobec której, ze względu na jej wyjątkowe narażenie na niebezpieczeństwo, należy stosować środki ochrony społecznej.

Poprawka  37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – ustęp 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

14. Państwa członkowskie zapewniają, by współudział w czynach, o których mowa w ust. 1 i podżeganie do nich stanowiły czyn zabroniony pod groźbą kary.

14. Państwa członkowskie zapewniają, by uczestnictwo lub współudział w czynach, o których mowa w ust. 1, i podżeganie do nich lub zatajenie ich stanowiły czyn zabroniony pod groźbą kary.

Poprawka  38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 – ustęp 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

15. Państwa członkowskie zapewniają, by popełnienie czynów zabronionych pod groźbą kary, o których mowa w art. 10, podlegało skutecznym, proporcjonalnymi i zniechęcającym karom kryminalnym.

Nie dotyczy wersji polskiej.

Poprawka  39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 – ustęp 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

16. Oprócz kar kryminalnych przewidzianych w niniejszym artykule można zastosować także inne kary lub środki, w szczególności kary i środki przewidziane w art. 6, 7 i 8, jak również podać orzeczenie skazujące albo informacje o zastosowanych karach lub środkach do wiadomości publicznej.

16. Oprócz kar kryminalnych przewidzianych w niniejszym artykule można zastosować także inne kary lub środki, takie jak kary i środki przewidziane w art. 6, 7 i 8, jak również podać orzeczenie skazujące albo informacje o decyzji dotyczącej zastosowanych kar lub innych środkach do wiadomości publicznej.

Uzasadnienie

Wysokość kary za określony czyn wynika z jego powagi oraz zagrożenia dla społeczeństwa, jakie ze sobą niesie, co zgodnie z obowiązującymi przepisami stanowi o uznaniu go za wykroczenie. Środki podjęte przeciwko pracodawcom, którzy naruszają postanowienia art. 3 są regulowane wyłącznie na mocy tego artykułu, dlatego wyrażenie „w szczególności” nie ma uzasadnienia.

Poprawka  40

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13 – litera a)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a) zakaz korzystania z subwencji publicznych i środków pomocy publicznej;

a) zakaz korzystania z subwencji publicznych, środków pomocy publicznej lub dotacji publicznych, w tym środków wspólnotowych z puli zarządzanej przez państwa członkowskie;

Poprawka  41

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 – ustęp 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

20. Państwa członkowskie zapewniają skuteczne procedury umożliwiające nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich składanie skarg na swoich pracodawców, bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych osób trzecich.

20. Państwa członkowskie zapewniają skuteczne procedury umożliwiające nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich składanie skarg na swoich pracodawców, bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych osób trzecich, zgodnie z art. 14a.

Poprawka  42

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 – ustęp 22 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

22a. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary przewidzianych w art. 10 ust. 1 lit. d) państwa członkowskie udzielają, zgodnie z art. 4–15 dyrektywy 2004/81/WE, zezwolenia na pobyt o określonym terminie ważności związanym z długością odnośnego postępowania krajowego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi i którzy współpracują w postępowaniu prowadzonym przeciwko pracodawcy.

Poprawka  43

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 14a

 

Wyznaczone osoby trzecie

 

Państwa członkowskie dopilnują, by podmioty prawne, stowarzyszenia, organizacje pozarządowe, władze lokalne i inne organy, takie jak związki zawodowe, w których pełnoprawnym interesie jest, zgodnie z kryteriami ujętymi w odpowiednim prawie krajowym, zapewnienie przestrzegania postanowień niniejszej dyrektywy, mogły uczestniczyć w imieniu nielegalnie zatrudnionego obywatela kraju trzeciego lub wspierać go we wszelkich postępowaniach sądowych, administracyjnych lub karnych, mając na względzie wykonanie niniejszej dyrektywy.

Poprawka  44

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 23

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

23. Państwa członkowskie zapewniają, by każdego roku co najmniej 10 % przedsiębiorstw mających siedzibę na ich terytorium było kontrolowanych pod kątem zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE.

23. Państwa członkowskie zapewniają przeprowadzanie na swoim terytorium skutecznych i odpowiednich kontroli pod kątem zatrudniania obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE.

Poprawka  45

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 24

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

24. Wyboru przedsiębiorstw poddawanych kontroli dokonuje się w oparciu o wyniki oceny ryzyka opracowywanej przez właściwe organy w państwach członkowskich, przy uwzględnieniu takich czynników jak sektor działalności danych przedsiębiorstw oraz ewentualne uprzednie naruszenia.

24. W oparciu o wyniki ocen ryzyka państwa członkowskie regularnie określają sektory działalności, w których na ich terytorium powszechne jest zatrudnianie obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej informacje na temat sektorów określonych na podstawie ocen ryzyka.

Uzasadnienie

Państwa członkowskie powinny dokonywać oceny ryzyka koncentracji zatrudniania nielegalnych imigrantów w poszczególnych sektorach. Ułatwiłoby to ukierunkowanie kontroli na te sektory, w których ryzyko jest większe, co umożliwiłoby zmniejszenie wymaganego odsetka kontroli. Mogłoby to przyczynić się do zmniejszenia kosztów wdrożenia środków przewidzianych niniejszą dyrektywą.

Poprawka  46

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 24 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

24a. Państwa członkowskie dopilnują, by kontrole, o których mowa w ust. 1 i 2, były, bez uszczerbku dla inspekcji pracy, prowadzone również w celu oceny warunków pracy.

Poprawka  47

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 24 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

24b. W przypadku pracowników oddelegowanych, będących obywatelami państw trzecich, służby kontrolne państw członkowskich mogą korzystać ze współpracy oraz z wymiany informacji przewidzianych w dyrektywie 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług* celem sprawdzenia, czy odnośni obywatele państw trzecich są legalnie zatrudnieni w państwie członkowskim pochodzenia.

 

*Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1.

Poprawka  48

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 15 a

 

Powiązanie z przepisami krajowymi

 

Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów krajowych sprzyjających przekształceniu zatrudnienia nieewidencjonowanego w ewidencjonowany stosunek pracy i zalegalizowaniu pracowników niezadeklarowanych.

Uzasadnienie

Aby zwalczać pracę nielegalną i nieewidencjonowaną oraz by zalegalizować niezadeklarowanych pracowników, należy określić związek między zakresem niniejszej dyrektywy i środkami krajowymi wprowadzanymi z własnej inicjatywy przez państwa członkowskie.

Poprawka  49

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Nie później niż [trzy lata od daty, o której mowa w art. 17], a następnie co trzy lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, w formie sprawozdania przedstawiającego między innymi liczbę i rezultaty kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 oraz szczegółowe informacje na temat środków zastosowanych na mocy art. 8.

Nie później niż [trzy lata od daty, o której mowa w art. 17], a następnie co trzy lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, w formie sprawozdania przedstawiającego między innymi sektory określone zgodnie z art. 15 ust. 2, liczbę i rezultaty kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 ust. 3 oraz szczegółowe informacje na temat środków zastosowanych na mocy art. 8.

Poprawka  50

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Państwa członkowskie mogą przy okazji pierwszego sprawozdania przedstawić również ocenę wszelkich skutków wykonywania niniejszej dyrektywy na zatrudnienie nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich.

Poprawka  51

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Na podstawie powyższych sprawozdań Komisja przedstawia sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Na podstawie powyższych sprawozdań Komisja w ciągu dwunastu miesięcy od otrzymania sprawozdań przedstawionych przez państwa członkowskie przedstawia sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Do sprawozdania mogą być dołączone propozycje zmian niniejszej dyrektywy.

PROCEDURA

Tytuł

Kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

Odsyłacze

COM(2007)0249 – C6-0143/2007 – 2007/0094(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

LIBE

Opinia wydana przez

  Data ogłoszenia na posiedzeniu

EMPL

19.6.2007

 

 

 

Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu

12.7.2007

 

 

 

Sprawozdawca komisji opiniodawczej

  Data powołania

Edit Bauer

5.6.2007

 

 

Rozpatrzenie w komisji

25.6.2008

9.9.2008

 

 

Data przyjęcia

10.9.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

24

6

13

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Andersson, Edit Bauer, Iles Braghetto, Philip Bushill-Matthews, Milan Cabrnoch, Alejandro Cercas, Ole Christensen, Derek Roland Clark, Jean Louis Cottigny, Proinsias De Rossa, Carlo Fatuzzo, Ilda Figueiredo, Roger Helmer, Stephen Hughes, Karin Jöns, Ona Juknevičienė, Jan Jerzy Kułakowski, Jean Lambert, Bernard Lehideux, Elizabeth Lynne, Thomas Mann, Maria Matsouka, Mary Lou McDonald, Elisabeth Morin, Juan Andrés Naranjo Escobar, Csaba Őry, Siiri Oviir, Pier Antonio Panzeri, Rovana Plumb, Jacek Protasiewicz, Bilyana Ilieva Raeva, Elisabeth Schroedter, José Albino Silva Peneda, Jean Spautz, Gabriele Stauner, Ewa Tomaszewska, Anne Van Lancker, Gabriele Zimmer

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Petru Filip, Donata Gottardi, Rumiana Jeleva, Sepp Kusstatscher, Claude Moraes, Csaba Sógor

(1)

COM(2005)0669.

(2)

COM(2006)0402.

(3)

COM(2007)0248.

(4)

COM(2007)0637.

(5)

COM(2007)0638.

(6)

COM(2007)0628.


OPINIA Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (25.6.2008)

dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

(COM(2007)0249 – C6‑0143/2007 – 2007/0094(COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Giuseppe Castiglione

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Sprawozdawca popiera niniejszy wniosek dotyczący dyrektywy i w pełni zgadza się z jego celami. Wprowadzenie odpowiednich środków i sankcji, również o charakterze karnym, pozwalających odwieść pracodawców od zatrudniania obywateli nielegalnie przebywających na terytorium UE stanowi nie tylko narzędzie w walce z nielegalną imigracją, lecz również sposób na zagwarantowanie uczciwej konkurencji na rynku oraz, pośrednio, podkreślenie prawa każdego pracownika do godnych i przyzwoitych warunków pracy.

To właśnie sektor rolniczy stanowi jedną z najważniejszych stref zatrudnienia nielegalnych imigrantów, odpowiadających na zapotrzebowanie na siłę roboczą, przeważnie o charakterze sezonowym, do prac, których często obywatele europejscy nie chcą wykonywać (na przykład zbieranie pomidorów we Włoszech). Model wykorzystania w sektorze rolniczym siły roboczej spoza UE cechuje się więc tym, że jego przedmiotem są stosunki pracy trwające krótko, czy wręcz bardzo krótko, lecz bardzo intensywne (wiele krótkotrwałych stosunków pracy w tym samym gospodarstwie).

Ze względu właśnie na wysoką liczbę nielegalnie zatrudnionych pracowników oraz krótkotrwałość stosunków pracy sprawozdawca uważa, że do wniosku Komisji Europejskiej należy wprowadzić pewne zmiany, niezależnie od poprawek o charakterze ogólnym, zmierzających do uniknięcia wzrostu obciążeń biurokratycznych spoczywających na pracodawcach.

Sprawozdawca jak najbardziej zgadza się z zasadą, w myśl której pracodawca jest zobowiązany wypłacić pracownikowi zaległe wynagrodzenie, podatki i składki na ubezpieczenie społeczne. Sądzi jednak, że zaproponowane przez Komisję automatyczne uruchamianie procedury dochodzenia niewypłaconego wynagrodzenia wprowadziłoby do systemu prawnego różnicę w traktowaniu pracowników będących nielegalnymi imigrantami i pracowników UE, co wydaje się bezzasadne. Trudno bowiem zrozumieć, dlaczego postępowanie w odniesieniu do zobowiązań wynikających ze stosunku pracy miałoby w przypadku nielegalnych imigrantów rządzić się innymi regułami niż reguły właściwe prawu pracy, w którym panuje ogólna zasada występowania z powództwem, w związku z czym to do pracownika należy wyznaczenie, poprzez odwołanie się do sądu, zakresu swoich uprawnień.

Analogicznie mogłoby wprowadzić nieuzasadnioną nierówność traktowania, tym razem w odniesieniu do pracowników UE zatrudnionych na czarno, domniemanie trwania stosunku pracy przez okres przynajmniej sześciu miesięcy. Domniemanie to nakłada na pracodawcę ciężar dowiedzenia, że rzeczywista długość stosunku pracy była niższa niż sześć miesięcy. Chodzi tu o wyjątkowo uciążliwy dla pracodawcy dowód przeciwny (łatwiej jest dowieść, że coś miało miejsce niż dowieść, że nie miało to miejsca!), który oznacza nałożenie na niego dodatkowej kary, do tego całkowicie nieproporcjonalnej, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że w sektorze rolniczym średnia długość stosunku pracy wynosi około 40 dni. Domniemanie mogłoby ponadto odnieść przewrotny skutek w postaci sprzyjania nielegalnej imigracji obywateli pozawspólnotowych, zachęconych perspektywą otrzymania niezależnie od wszystkiego przynajmniej sześciomiesięcznego wynagrodzenia, nawet za pracę wykonywaną przez zaledwie kilka dni.

Jeśli zaś chodzi o środki zakazu, sprawozdawca uważa, że należy pozostawić szerszy margines działania państwom członkowskim, tak aby w większym stopniu uwzględnić cechy charakterystyczne każdego sektora, jak również społeczne oddziaływanie stosowanych środków.

POPRAWKI

Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka  1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 4 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4) Powyższe przepisy nie powinny dotyczyć obywateli państw trzecich, którzy przebywają na terytorium UE legalnie. Oznacza to wyłączenie obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywateli Unii, którzy korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium Wspólnoty, oraz tych obywateli państw trzecich, którzy korzystają ze swobody przemieszczania się równorzędnej z tą przysługującą obywatelom Unii, na mocy umów zawartych przez Wspólnotę i państwa członkowskie z państwami pochodzenia tych osób. Oznacza to także wyłączenie tych obywateli państw trzecich, których status został uregulowany w prawie wspólnotowym, takich jak osoby legalnie zatrudnione w innym państwie członkowskim, które usługodawca oddelegowuje do innego państwa członkowskiego w kontekście świadczonych usług.

(4) Powyższe przepisy nie powinny dotyczyć obywateli państw trzecich, którzy przebywają na terytorium UE legalnie. Oznacza to wyłączenie obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywateli Unii, którzy korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium Wspólnoty, oraz tych obywateli państw trzecich, którzy korzystają ze swobody przemieszczania się równorzędnej z tą przysługującą obywatelom Unii, na mocy umów zawartych przez Wspólnotę i państwa członkowskie z państwami pochodzenia tych osób. Oznacza to także wyłączenie tych obywateli państw trzecich, których status został uregulowany w prawie wspólnotowym, takich jak osoby legalnie zatrudnione w innym państwie członkowskim, które usługodawca oddelegowuje do innego państwa członkowskiego w kontekście świadczonych usług lub którym udzielono azylu, bądź które mają status uchodźcy.

Poprawka  2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 8 a preambuły (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(8a) Celem zapewnienia skuteczności niniejszej dyrektywy, wszelkie bezprawne zyski z nielegalnego zatrudniania obywateli państw trzecich winny być zwracane. Należne wynagrodzenia oraz inne przeznaczone do zwrotu uprawnienia finansowe za podjętą pracę powinny zatem być takie same jak te, które otrzymaliby podobni pracownicy w ewidencjonowanym stosunku pracy.

Poprawka  3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 13 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13) Mając na uwadze, że w niektórych sektorach, których dotyczyć będzie niniejsza dyrektywa, przeważają umowy o podwykonawstwo, należy zagwarantować, by wszystkie przedsiębiorstwa w łańcuchu podwykonawstwa ponosiły solidarną odpowiedzialność za zapłatę kar finansowych nałożonych na pracodawcę z końca tego łańcucha, który zatrudnia obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE.

(13) Mając na uwadze, że w niektórych sektorach, których dotyczyć będzie niniejsza dyrektywa, przeważają umowy o podwykonawstwo, należy zagwarantować, by wszystkie przedsiębiorstwa w łańcuchu podwykonawstwa ponosiły solidarną odpowiedzialność za zapłatę kar finansowych nałożonych na pracodawcę z końca tego łańcucha, który zatrudnia obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE, o ile ustalono, że nie działały w dobrej wierze i że były świadome, że odnoszące się do umów praktyki tego końcowego pracodawcy były nielegalne.

Uzasadnienie

Należy chronić zasadę domniemania niewinności.

Poprawka  4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Punkt 18 preambuły

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18) Aby ułatwić egzekwowanie przyjętych przepisów, należy ustanowić skuteczne procedury składania skarg, umożliwiające obywatelom państw trzecich wnoszenie skarg bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych osób trzecich, takich jak związki zawodowe lub inne organizacje. Wyznaczone osoby trzecie, które udzielają pomocy skarżącym, powinny być chronione przed groźbą ukarania na mocy przepisów o udzielaniu pomocy w nielegalnym pobycie.

(18) Aby ułatwić egzekwowanie przyjętych przepisów, należy ustanowić skuteczne procedury składania skarg, umożliwiające obywatelom państw trzecich wnoszenie skarg bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych osób trzecich, takich jak związki zawodowe lub inne organizacje. Wyznaczone osoby trzecie, które udzielają pomocy skarżącym, powinny być chronione przed groźbą ukarania na mocy przepisów o udzielaniu pomocy w nielegalnym pobycie. Powinno się promować rolę organizacji sektorowych wyraźnie obecnych na danym terenie jako mediatora.

Uzasadnienie

Miałoby to zastosowanie do organizacji rolniczych, które, dzięki utrzymywaniu stałych kontaktów ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, mogłyby odgrywać ważną rolę w rozwiązywaniu konfliktów.

Poprawka  5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3. Państwa członkowskie zobowiązują pracodawców zatrudniających pracowników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej albo będących osobami prawnymi do zgłaszania właściwym organom wyznaczonym przez państwa członkowskie, w terminie jednego tygodnia, faktu rozpoczęcia i zakończenia zatrudnienia obywateli państw trzecich.

3. Państwa członkowskie zobowiązują pracodawców zatrudniających pracowników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej albo będących osobami prawnymi do zgłaszania właściwym organom wyznaczonym przez państwa członkowskie, w terminie jednego tygodnia, faktu rozpoczęcia i zakończenia zatrudnienia obywateli państw trzecich. Jeżeli ustawodawstwo danego państwa członkowskiego przewiduje już obowiązek zgłoszenia przez pracodawcę właściwym władzom nawiązania stosunku pracy i/lub wynikających z niego poczynań, to obowiązek zgłoszenia zatrudnienia obywatela kraju trzeciego zostaje wypełniony w odniesieniu do tych samych władz.

Poprawka  6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4 – ustęp 2 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

3a. W każdym przypadku państwa członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić odpowiedni poziom współpracy i właściwą wymianę informacji między zainteresowanymi władzami różnych krajów.

Poprawka  7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1. Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zagwarantowania, by wszelkie przypadki naruszenia art. 3 przez pracodawców podlegały skutecznym, proporcjonalnym i zniechęcającym karom.

1. Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zagwarantowania, by wszelkie przypadki naruszenia art. 3 przez pracodawców, za które ponoszą oni odpowiedzialność na mocy art. 5, podlegały skutecznym, proporcjonalnym i zniechęcającym karom.

Poprawka  8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6 – ustęp 2 – litera b)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) w stosownych przypadkach, nakaz zwrotu kosztów wydalenia nielegalnie zatrudnionych obywateli państw trzecich z powrotem do państwa pochodzenia.

skreślona

Poprawka  9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 2 – litera a)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a) ustanawiają mechanizmy mające zagwarantować automatyczne uruchamianie niezbędnych procedur w celu dochodzenia należnego wynagrodzenia, bez potrzeby występowania z powództwem przez obywateli państw trzecich;

a) ustanawiają odpowiednie środki, aby pracownik, którego pobyt jest nielegalny mógł dochodzić należnego wynagrodzenia, zgodnie z procedurami krajowymi przewidzianymi w tym celu;

Poprawka  10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 2 – litera b)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b) wprowadzają domniemanie nawiązania stosunku pracy na okres przynajmniej sześciu miesięcy, obowiązujące do czasu dowiedzenia przez pracodawcę, że okres ten był krótszy

skreślona

Poprawka  11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7 – ustęp 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

10. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary, objętych zakresem art. 10 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by wykonanie decyzji o wydaleniu z powrotem do państwa pochodzenia zostało odroczone do czasu uzyskania przez obywatela państwa trzeciego całego zaległego wynagrodzenia odzyskanego na mocy ust. 1 lit. a).

skreślony

Poprawka  12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – część wprowadzająca

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by we właściwych przypadkach wobec pracodawców zatrudniających pracowników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej można było zastosować także następujące środki:

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by w poważniejszych/szczególnie poważnych przypadkach wobec pracodawców zatrudniających pracowników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej można było zastosować przynajmniej jeden z następujących środków:

Poprawka  13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – litera c)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c) nakaz zwrotu subwencji publicznych, środków pomocy publicznej i dotacji publicznych, w tym środków UE z puli zarządzanej przez państwa członkowskie, przyznanych w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę wykrycia nielegalnego zatrudnienia;

c) nakaz zwrotu subwencji publicznych, środków pomocy publicznej i dotacji publicznych, w tym środków UE z puli zarządzanej przez państwa członkowskie, przyznanych w okresie nielegalnego zatrudnienia; w przypadkach gdy nie można ustalić faktycznego okresu nielegalnego zatrudnienia, zakłada się co najmniej trzymiesięczny stosunek pracy;

Uzasadnienie

Wybrany dwunastomiesięczny okres jest zbyt długi i doprowadziłby do powstania nieuczciwej, trudnej sytuacji, naruszając tym samym zasadę proporcjonalności.

Poprawka  14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 14 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Państwa członkowskie nie nakładają na wyznaczone osoby trzecie pomagające obywatelom państw trzecich w złożeniu skargi kar z tytułu udzielania pomocy w nielegalnym pobycie.

2. Państwa członkowskie nie nakładają na wyznaczone strony trzecie pomagające obywatelom państw trzecich w złożeniu skargi kar za udzielenie pomocy w nielegalnym pobycie, zwłaszcza w przypadku organizacji reprezentujących poszczególne sektory.

Uzasadnienie

Miałoby to zastosowanie do organizacji rolniczych, które, dzięki utrzymywaniu stałych kontaktów ze wszystkimi zainteresowanymi stronami, mogłyby odgrywać ważną rolę w rozwiązywaniu konfliktów.

Poprawka  15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Wyboru przedsiębiorstw poddawanych kontroli dokonuje się w oparciu o wyniki oceny ryzyka opracowywanej przez właściwe organy w państwach członkowskich, przy uwzględnieniu takich czynników jak sektor działalności danych przedsiębiorstw oraz ewentualne uprzednie naruszenia.

2. W przypadkach gdy wybór przedsiębiorstw poddawanych kontroli dokonuje się w oparciu o wyniki oceny ryzyka opracowywanej przez właściwe organy w państwach członkowskich, przy uwzględnieniu takich czynników jak sektor działalności danych przedsiębiorstw oraz ewentualne uprzednie naruszenia, państwa członkowskie są upoważnione do odejścia od wymogu przewidzinego w ust. 1, o ile poinformowały o tym Komisję.

Poprawka  16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 15b

 

Utrzymanie poziomu ochrony

 

Żaden zapis niniejszej dyrektywy nie może być powodem obniżenia poziomu ochrony narażonych obywateli państw trzecich, który już zapewniony jest przez państwa członkowskie w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą.

Poprawka  17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – akapit pierwszy

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Nie później niż [trzy lata od daty, o której mowa w art. 17], a następnie co trzy lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, w formie sprawozdania przedstawiającego między innymi liczbę i rezultaty kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 oraz szczegółowe informacje na temat środków zastosowanych na mocy art. 8.

Nie później niż [trzy lata od daty, o której mowa w art. 17], a następnie co trzy lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, w formie sprawozdania przedstawiającego między innymi liczbę i rezultaty kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 oraz szczegółowe informacje na temat środków zastosowanych na mocy art. 8 lub art. 13.

PROCEDURA

Tytuł

Kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

Odsyłacze

COM(2007)0249 – C6-0143/2007 – 2007/0094(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

LIBE

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

AGRI

27.9.2007

 

 

 

Sprawozdawca komisji opiniodawczej

       Data powołania

Giuseppe Castiglione

8.10.2007

 

 

Rozpatrzenie w komisji

25.6.2008

 

 

 

Data przyjęcia

25.6.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

34

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Vincenzo Aita, Bernadette Bourzai, Niels Busk, Luis Manuel Capoulas Santos, Giuseppe Castiglione, Albert Deß, Gintaras Didžiokas, Michl Ebner, Carmen Fraga Estévez, Ioannis Gklavakis, Lutz Goepel, Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf, Esther Herranz García, Lily Jacobs, Elisabeth Jeggle, Heinz Kindermann, Stéphane Le Foll, James Nicholson, Neil Parish, María Isabel Salinas García, Agnes Schierhuber, Willem Schuth, Czesław Adam Siekierski, Alyn Smith, Petya Stavreva, Witold Tomczak, Donato Tommaso Veraldi, Janusz Wojciechowski, Andrzej Tomasz Zapałowski

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Katerina Batzeli, Ilda Figueiredo, Wiesław Stefan Kuc, Astrid Lulling, Maria Petre, Brian Simpson

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Paulo Casaca


OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (22.11.2007)

dla Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

(COM(2007)0249 – C6‑0143/2007 – 2007/0094(COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Esther De Lange

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

W dniu 16 maja 2007 r. Komisja Europejska przedstawiła projekt dyrektywy Rady przewidującej kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Niniejszy wniosek jest częścią ogólnej europejskiej polityki migracyjnej. Zmierza ona do ograniczenia czynnika przyciągającego nielegalnych imigrantów poprzez działania dotyczące zatrudnienia pracowników z krajów trzecich nielegalnie przebywających na terenie UE. Środki mają na celu wprowadzenie w całej Unii ram w zakresie nakładania kar na pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Główne punkty tych ram obejmują:

- ogólny zakaz zatrudniania pracowników z krajów trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE;

- obowiązek sprawdzenia przez pracodawcę pracowników pochodzących z krajów trzecich jeszcze przed zatrudnieniem oraz zwiększenie liczby kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie;

- kary i inne środki w przypadku nieprzestrzegania, a w przypadku poważnych naruszeń prawa, takich jak zatrudnianie w warunkach wyzysku lub wiedza o handlu ludźmi – sankcje karne.

Należy podkreślić, że projekt opiera się na kryterium nielegalnego pobytu, a nie nielegalnego zatrudnienia. W oparciu o art. 63 ust. 3 lit. b TWE, projekt obejmuje jedynie zatrudnionych obywateli krajów trzecich nielegalnie przebywających w UE. Nie obejmuje on na przykład środków odnoszących się do obywateli krajów trzecich legalnie przebywających w UE, którzy pracując łamią ich status rezydenta, jak np. studenci z krajów trzecich pracujący więcej godzin niż zezwolono. Zgodnie z szacunkami Komisji Europejskiej liczba obywateli krajów trzecich nielegalnie przebywających w UE waha się pomiędzy 4,5 a 8 milionami osób. Niestety szacunki te nie uwzględniają podziału na płeć ani specyficznych problemów związanych z płcią, na jakie ci migranci napotykają.

Projekt opinii modyfikuje projekt z perspektywy płci. Sprawozdawca wyraża przekonanie, że nielegalne imigrantki są szczególnie narażone oraz, że często stają się ofiarami pracy przymusowej, handlu ludźmi i przemocy. W związku z tym istnieje pilna potrzeba włączenia do projektu przepisów uwzględniających kryterium płci, takich jak szkolenie odnośnych władz, aby umożliwić im identyfikowanie i rozwiązywanie problemów związanych z perspektywą płci; informowanie obywateli krajów trzecich i możliwości wnoszenia skarg przeciw ich pracodawcom; włączenie do krajowych sprawozdań statystyk uwzględniających kategorię płci oraz specyficznych informacji dotyczących równouprawnienia płci.

POPRAWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Tekst proponowany przez Komisję(1)  Poprawki Parlamentu

Poprawka 1

Punkt 15 a preambuły (nowy)

 

15a) mając na uwadze, że kobiety często padają ofiarą pracy przymusowej, handlu ludźmi, przemocy seksualnej i innych form przemocy, należy zwrócić szczególną uwagę na nielegalne imigrantki i ich specyficzne problemy.

Poprawka 2

Punkt 15 b preambuły (nowy)

 

(15b) Mając na uwadze, że w sektorze biznesu i usług, w których występuje duże prawdopodobieństwo zatrudnienia obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE znaczną część stanowią kobiety.

Uzasadnienie

Należy podkreślić, że w ramach nielegalnej migracji kobiety doświadczają podwójnej dyskryminacji i są bardziej wrażliwe, w celu określenia odpowiedniego postępowania, uwzględniającego odmienne potrzeby kobiet i mężczyzn.

Poprawka 3

Punkt 18 a preambuły (nowy)

 

18a) państwa członkowskie powinny inwestować w środki zwiększające świadomość mające na celu informowanie obywateli krajów trzecich wyznaczonych stron trzecich udzielających im pomocy o oferowanej im możliwości złożenia oficjalnej skargi. Procedury składania skarg w sektorach, w których jest zatrudnionych wiele kobiet powinny być opracowane tak, aby uwzględniały specyficzne kwestie związane z płcią i zapewniały kobietom wystarczającą ochronę.

Poprawka 4

Punkt 19 preambuły

(19) Państwa członkowskie powinny, w ramach uzupełnienia procedury składania skarg, przyznawać czasowe zezwolenia na pobyt na okres trwania właściwego postępowania krajowego tym obywatelom państw trzecich, którzy pracowali w warunkach szczególnego wyzysku i współpracowali podczas postępowania karnego prowadzonego przeciwko ich pracodawcy. Zezwolenia te powinny być wydawane na tych samych warunkach, co zezwolenia wydawane na podstawie dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami.

(19) Państwa członkowskie powinny, w ramach uzupełnienia procedury składania skarg, przyznawać czasowe zezwolenia na pobyt na okres trwania właściwego postępowania krajowego tym obywatelom państw trzecich, którzy są osobami małoletnimi, kobietami w ciąży lub do trzech miesięcy po porodzie, lub też którzy pracowali w warunkach szczególnego wyzysku i współpracowali podczas postępowania karnego prowadzonego przeciwko ich pracodawcy. Zezwolenia te powinny być wydawane na tych samych warunkach, co zezwolenia wydawane na podstawie dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami.

Uzasadnienie

Należy przewidzieć szczególne środki ochronne w stosunku do kobiet w ciąży oraz osób małoletnich.

Poprawka 5

Punkt 19 a preambuły (nowy)

 

19a) państwa członkowskie powinny zapewnić, że odpowiednie władze, partnerzy społeczni i reprezentatywne stowarzyszenia imigrantów są szkolone i informowane w zakresie równych szans, niedyskryminowania i kwestii związanych z równouprawnieniem i wielokrotną dyskryminacją celem zagwarantowania im narzędzi i umiejętności koniecznych do lepszego identyfikowania specyficznych kwestii równouprawnienia płci i ich rozwiązywania.

Poprawka 6

Artykuł 3 ustęp 1

Państwa członkowskie zakazują zatrudniania obywateli państw członkowskich nielegalnie przebywających na terytorium Unii Europejskiej.

Państwa członkowskie zakazują zatrudniania obywateli państw członkowskich posiadających status nielegalnie przebywających na terytorium Unii Europejskiej.

Uzasadnienie

Musi być to fakt prawnie stwierdzony – prawomocny, przekazany w drodze prawnej

Poprawka 7

Artykuł 7 ustęp 1 litera b)

b) wszelkie należne podatki i składki na ubezpieczenie społeczne, w tym odpowiednie kary administracyjne.

b) wszelkie należne podatki i składki na ubezpieczenie społeczne, w tym dodatki rodzinne oraz odpowiednie kary administracyjne.

Poprawka 8

Artykuł 7 ustęp 1 a (nowy)

 

1a. W przypadku każdego naruszenia art. 3 państwa członkowskie muszą zagwarantować, że w stosunku do pracownicy w ciąży lub do trzech miesięcy po porodzie pracodawca dotrzyma postanowień art. 7 ust. 1 a) i b) oraz innych postanowień prawa krajowego państw członkowskich dotyczących tej specyficznej sytuacji.

Uzasadnienie

Należy chronić zatrudnione nielegalnie kobiety w ciąży i poza wynagrodzeniem i składkami ubezpieczeniowymi zagwarantować im prawo do opieki i pomocy.

Poprawka 9

Artykuł 7 ustęp 4

4. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary, objętych zakresem art. 10 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by wykonanie decyzji o wydaleniu z powrotem do państwa pochodzenia zostało odroczone do czasu uzyskania przez obywatela państwa trzeciego całego zaległego wynagrodzenia odzyskanego na mocy ust. 1 lit. a).

4. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary, objętych zakresem art. 10 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by wykonanie decyzji o wydaleniu z powrotem do państwa pochodzenia zostało odroczone do czasu uzyskania przez obywatela państwa trzeciego całego zaległego wynagrodzenia odzyskanego na mocy ust. 1 lit. a), przy czym wydalenie nie może w żaden sposób naruszać praw podstawowych lub też nie może zagrażać życiu lub zdrowiu nielegalnie zatrudnionego.

Uzasadnienie

Nie można wydalić do kraju, w którym panuje stan wojny lub do kraju, w którym świadczona praca w UE może skutkować represjami lub uwięzieniem.

Poprawka 10

Artykuł 7 ustęp 4 a (nowy)

 

4a. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary, objętych zakresem art. 3, a w szczególności art. 10 ust. 1 lit. c) lub d) państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by wykonanie decyzji o wydaleniu do państwa pochodzenia zostało odroczone, jeśli obywatel państwa trzeciego przebywający nielegalnie na terytorium UE jest osobą małoletnią bądź kobietą w ciąży lub do trzech miesięcy po porodzie.

Uzasadnienie

Należy przewidzieć odpowiednie postępowanie w stosunku do kobiet w ciąży oraz osób małoletnich.

Poprawka 11

Artykuł 10 ustęp 1 litera c)

c) zatrudnieniu towarzyszy szczególny wyzysk, taki jak znacznie gorsze warunki pracy w porównaniu z pracownikami legalnie zatrudnionymi lub

c) zatrudnieniu towarzyszy szczególne wykorzystywanie, dyskryminacja ze względu na płeć lub szczególnie wyzyskujące warunki pracy obejmujące użycie przemocy, gróźb, zastraszania lub poniżającego traktowania osobistego i które są znacznie gorsze niż warunki pracy pracowników legalnie zatrudnionych lub

Uzasadnienie

Należy wyjaśnić i dokładnie określić zakres stosowania sytuacji szczególnego wyzysku.

Poprawka 12

Artykuł 14 ustęp 1

20. Państwa członkowskie zapewniają skuteczne procedury umożliwiające nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich składanie skarg na swoich pracodawców, bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych osób trzecich.

1) państwa członkowskie promują kampanie uświadamiające i wprowadzają skuteczne procedury umożliwiające nielegalnie zatrudnionym obywatelom państw trzecich składanie skarg na swoich pracodawców, bezpośrednio lub za pośrednictwem wyznaczonych osób trzecich w sposób poufny.

Poprawka 13

Artykuł 14 ustęp 3

3. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary przewidzianych w art. 10 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie udzielają, na warunkach określonych w art. 4-15 dyrektywy 2004/81/WE, zezwolenia na pobyt na czas trwania właściwych postępowań krajowych obywatelom państw trzecich, którzy pracują lub pracowali w warunkach wyzysku i współpracują w postępowaniach prowadzonych przeciwko ich pracodawcy.

3. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary przewidzianych w art. 10 ust. 1 lit. c), państwa członkowskie udzielają, na warunkach określonych w art. 4-15 dyrektywy 2004/81/WE, zezwolenia na pobyt i ochrony na czas trwania właściwych postępowań krajowych obywatelom państw trzecich, którzy pracują lub pracowali w warunkach wyzysku i współpracują w postępowaniach prowadzonych przeciwko ich pracodawcy. Tego rodzaju zezwolenia udzielane są również dzieciom, które urodziły się w czasie pobytu. Mieszkanie i wyżywienie zapewniane są na życzenie.

Uzasadnienie

Ze względu na fakt, że znaczną część siły roboczej złożonej z nielegalnie zatrudnionych obywateli państw trzecich stanowią kobiety należy objąć ochroną dzieci, które urodziły się podczas pobytu w danym kraju UE.

Poprawka 14

Artykuł 14 ustęp 3 a (nowy)

 

3a. Mając na uwadze znaczną liczbę nielegalnych imigrantek i specyficzne problemy, na jakie napotykają, państwa członkowskie zapewnią, że właściwe władze partnerzy społeczni i reprezentatywne stowarzyszenia imigrantów są szkolone i informowane w zakresie kwestii płci, równych szans i zakazu dyskryminacji ze względu na rasę i płeć celem zagwarantowania im narzędzi i umiejętności koniecznych do lepszego identyfikowania specyficznych kwestii równouprawnienia płci i ich rozwiązywania.

Poprawka 15

Artykuł 14 ustęp 3 b (nowy)

 

3b. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary przewidzianych w art. 3 państwa członkowskie udzielają, na warunkach określonych w art. 4-15 dyrektywy 2004/81/WE, zezwolenia na pobyt na czas trwania właściwych postępowań krajowych obywatelom państw trzecich będącym osobami małoletnimi bądź kobietami w ciąży lub do trzech miesięcy po porodzie.

Uzasadnienie

Należy zagwarantować szczególną ochronę, także poprzez ograniczone czasowo zezwolenia na pobyt, kobietom w ciąży i osobom małoletnim.

Poprawka 16

Artykuł 16 ustęp 1

Nie później niż [trzy lata od daty, o której mowa w art. 17], a następnie co trzy lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, w formie sprawozdania przedstawiającego między innymi liczbę i rezultaty kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 oraz szczegółowe informacje na temat środków zastosowanych na mocy art. 8.

Nie później niż [trzy lata od daty, o której mowa w art. 17], a następnie co dwa lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, w formie sprawozdania przedstawiającego między innymi liczbę i rezultaty kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 oraz szczegółowe informacje na temat środków zastosowanych na mocy art. 8. Statystyki przedstawione w sprawozdaniu są sklasyfikowane według płci i obejmują specyficzne problemy związane z równouprawnieniem.

Poprawka 17

Artykuł 16 ustęp 2

Na podstawie powyższych sprawozdań Komisja przedstawia sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Na podstawie powyższych sprawozdań Komisja przedstawia sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Dane przedstawione w sprawozdaniu są sklasyfikowane według płci i obejmują specyficzne problemy związane z równouprawnieniem.

PROCEDURA

Tytuł

Kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

Odsyłacze

COM(2007)0249 - C6-0143/2007 - 2007/0094(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

LIBE

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

FEMM

19.6.2007

 

 

 

Sprawozdawca komisji opiniodawczej

       Data powołania

Esther De Lange

3.7.2007

 

 

Rozpatrzenie w komisji

2.10.2007

20.11.2007

 

 

Data przyjęcia

20.11.2007

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

22

0

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Edit Bauer, Hiltrud Breyer, Esther De Lange, Ilda Figueiredo, Věra Flasarová, Lívia Járóka, Piia-Noora Kauppi, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Roselyne Lefrançois, Siiri Oviir, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Zita Pleštinská, Anni Podimata, Christa Prets, Teresa Riera Madurell, Eva-Britt Svensson, Anna Záborská

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Jill Evans, Iratxe García Pérez, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Donata Gottardi, Anna Hedh, Filiz Hakaeva Hyusmenova

(1)

Dz.U. C ... z 17.7.2007, str. ....


PROCEDURA

Tytuł

Kary dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE

Odsyłacze

COM(2007)0249 – C6-0143/2007 – 2007/0094(COD)

Data przedstawienia w PE

16.5.2007

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

19.6.2007

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

EMPL

19.6.2007

ITRE

19.6.2007

AGRI

27.9.2007

FEMM

19.6.2007

Opinia niewydana

       Data decyzji

ITRE

26.6.2007

 

 

 

Procedura obejmująca zaangażowane komisje

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

EMPL

12.7.2007

 

 

 

Sprawozdawca(y)

       Data powołania

Claudio Fava

11.6.2007

 

 

Rozpatrzenie w komisji

11.9.2007

16.7.2008

8.9.2008

7.10.2008

 

21.1.2009

 

 

 

Data przyjęcia

21.1.2009

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

46

6

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Alexander Alvaro, Roberta Angelilli, Mario Borghezio, Catherine Boursier, Emine Bozkurt, Philip Bradbourn, Mihael Brejc, Kathalijne Maria Buitenweg, Maddalena Calia, Michael Cashman, Giusto Catania, Jean-Marie Cavada, Carlos Coelho, Elly de Groen-Kouwenhoven, Panayiotis Demetriou, Gérard Deprez, Agustín Díaz de Mera García Consuegra, Bárbara Dührkop Dührkop, Claudio Fava, Urszula Gacek, Kinga Gál, Patrick Gaubert, Roland Gewalt, Jeanine Hennis-Plasschaert, Ewa Klamt, Magda Kósáné Kovács, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Roselyne Lefrançois, Baroness Sarah Ludford, Viktória Mohácsi, Claude Moraes, Javier Moreno Sánchez, Rareş-Lucian Niculescu, Martine Roure, Sebastiano Sanzarello, Inger Segelström, Csaba Sógor, Vladimir Urutchev, Ioannis Varvitsiotis, Manfred Weber, Tatjana Ždanoka

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Edit Bauer, Simon Busuttil, Iratxe García Pérez, Elisabetta Gardini, Genowefa Grabowska, Ona Juknevičienė, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Antonio Masip Hidalgo, Nicolae Vlad Popa, Eva-Britt Svensson, Stefano Zappalà

Data złożenia

27.1.2009

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności