Procedura : 2008/2236(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0037/2009

Teksty złożone :

A6-0037/2009

Debaty :

PV 18/02/2009 - 22
CRE 18/02/2009 - 22

Głosowanie :

PV 19/02/2009 - 9.4
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2009)0078

SPRAWOZDANIE     
28.1.2009
PE 412.336v02-00 A6-0037/2009

w sprawie przeglądu Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa

(2008/2236(INI))

Komisja Spraw Zagranicznych

Sprawozdawca: Konrad Szymański

ERRATY/ADDENDA
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA Komisji Rozwoju
 OPINIA Komisji Budżetowej
 OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie przeglądu Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa

(2008/2236(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie utworzenia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa(1),

- uwzględniając rozwój europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS) od 2004 r., a w szczególności sprawozdania z postępów w jej wdrażaniu przedstawiane przez Komisję;

- uwzględniając plany działań przyjęte wspólnie z Armenią, Azerbejdżanem, Egiptem, Gruzją, Izraelem, Jordanią, Libanem, Mołdawią, Marokiem, Autonomią Palestyńską, Tunezją i Ukrainą,

–   uwzględniając ustanawiającą partnerstwo umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Federacją Rosyjską z drugiej strony, która weszła w życie w dniu 1 grudnia 1997 r., a także wznowienie w grudniu 2008 r. negocjacji w sprawie nowej umowy o partnerstwie i współpracy,

- uwzględniając decyzje Rady ds. ogólnych i stosunków zewnętrznych z września i października 2008 r. w sprawie wznowienia dialogu z władzami białoruskimi i zawieszenia ograniczeń w podróży dla czołowych przedstawicieli na okres sześciu miesięcy w związku ze zwolnieniem więźniów politycznych i nieznaczną poprawą w sposobie przeprowadzenia wyborów parlamentarnych,

–   uwzględniając deklarację barcelońską przyjętą na Euro-Śródziemnomorskiej Konferencji Ministrów Spraw Zagranicznych, która odbyła się w Barcelonie w dniach 27 i 28 listopada 1995 r., ustanawiającą partnerstwo euro-śródziemnomorskie,

–   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany „Proces barceloński: Unia na rzecz regionu Morza Śródziemnego” (COM(2008)0319),

–   uwzględniając zatwierdzenie tego komunikatu na szczycie Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 13 i 14 marca 2008 r.,

–   uwzględniając oświadczenie wydane na szczycie na rzecz regionu Morza Śródziemnego, który odbył się w Paryżu w dniu 13 lipca 2008 r.,

–   uwzględniając oświadczenie w sprawie dobrych rządów, projektów i regionalnego dialogu politycznego, przyjęte na konferencji ministerialnej poświęconej procesowi barcelońskiemu: Unii na rzecz regionu Morza Śródziemnego, która odbyła się w Marsylii w dniach 3 i 4 listopada 2008 r.,

- uwzględniając komunikaty Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie wzmocnienia europejskiej polityki sąsiedztwa (COM(2006)0726) oraz z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie silnej europejskiej polityki sąsiedztwa (COM(2007)0774),

- uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 11 kwietnia 2007 r. zatytułowany "Synergia czarnomorska – Nowa inicjatywa współpracy regionalnej" (COM(2007)0160) oraz komunikat Komisji z dnia 19 czerwca 2008 r. (COM(2008)0391) zawierający sprawozdanie z pierwszego roku wdrażania synergii czarnomorskiej,

   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany „Partnerstwo wschodnie” (COM(2008)0823),

–   uwzględniając pismo komisarz Benity Ferrero-Waldner z dnia 26 kwietnia 2006 r., skierowane do Komisji Spraw Zagranicznych,

- uwzględniając swoje rezolucje w sprawie EPS i strategii rozszerzenia UE,

- uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie państw i regionów sąsiadujących z UE,

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Budżetowej i Komisji Rozwoju Regionalnego(A6-0037/2009),

A.  mając na uwadze, że przeprowadzona w 2006 r. reforma i porozumienie w sprawie nowych ram pomocy zewnętrznej zawierało zobowiązanie Komisji do dokonania śródokresowego przeglądu wdrażania rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 przed wyborami europejskimi w 2009 r. i przyznało Parlamentowi zwiększone uprawnienia kontrolne w zakresie pomocy wspólnotowej,

B.   mając na uwadze, że w 2006 r. Komisja Spraw Zagranicznych powołała grupy robocze w zakresie ENPI-Południe i ENPI-Wschód w celu przeprowadzenia ustrukturyzowanego dialogu z Komisją w spawie wdrażania dokumentów, które wyznaczyły ramy polityczne udzielania pomocy w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI),

C.  mając na uwadze, że od początku obecnej perspektywy finansowej w 2007 r. celem ENPI jest wspieranie EPS, a w szczególności planów działania ENP oraz strategicznego partnerstwa z Federacją Rosyjską poprzez wspieranie realizacji mapy drogowej dla czterech wspólnych przestrzeni,

D.  mając na uwadze, że głównym celem europejskiej polityki sąsiedztwa jest ustanowienie przyjaznego środowiska w najbliższym otoczeniu Unii Europejskiej; mając na uwadze, że kraje sąsiadujące z UE w naturalny sposób dzielą się na dwie kategorie: na sąsiadów południowych i wschodnich, mających odmienne cele i odmienne podejście do Unii Europejskiej; mając na uwadze, że podział ten ilustrują dwie zaproponowane niedawno inicjatywy, a mianowicie Unia rzecz regionu Morza Śródziemnego i partnerstwo wschodnie,

E.   mając na uwadze, że celem ENPI jest również finansowanie transgranicznych i wielonarodowych programów w obszarze ENPI w celu wsparcia między innymi takich inicjatyw jak synergia śródziemnomorska, Unia na rzecz basenu Morza Śródziemnego i partnerstwo wschodnie,

F.  mając na uwadze, że EPS nadal jest jednym z głównych priorytetów polityki zagranicznej Unii Europejskiej i że oferuje ona wszystkim zainteresowanym państwom możliwość ściślejszej integracji z UE,

G.  mając na uwadze, że EPS jest niezależna lecz nie oderwana od procesu akcesyjnego i stanowi krok w kierunku politycznego i gospodarczego zbliżenia pomiędzy UE i krajami z nią sąsiadującymi.

H.  mając na uwadze, że szybki wzrost demograficzny w krajach sąsiadujących z UE, którego konsekwencją jest coraz większa urbanizacja życia ich mieszkańców, stanowi nowe wyzwanie dla ENPI,

Uwagi ogólne

1.  jest zdania, że ogólnie rzecz biorąc, przepisy rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 są adekwatne i dostosowane do celów współpracy z krajami sąsiednimi i z innymi organizacjami wielostronnymi;

2.  wzywa Komisję do dalszego opracowywania – wraz z rządami krajów uczestniczących – mechanizmów konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim i władzami lokalnymi w celu większego zaangażowania ich w planowanie i wdrażanie ENPI i krajowych programów reform; zwraca się do Komisji o przyspieszenie publikacji rocznego programu działań na jej stronie internetowej i przekonanie współuczestniczących rządów do regularnego udostępniania publicznego krajowych dokumentów programowych;

3.  wzywa Radę do opracowania wraz z Parlamentem Europejskim elastycznego i przejrzystego narzędzia do udzielania informacji w tej dziedzinie oraz do szybkiego przekazywania Parlamentowi protokołów zawierających podjęte decyzje;

4.   zachęca Komisję oraz władze krajowe, regionalne i lokalne do promowania programów miast i regionów bliźniaczych oraz do odpowiedniego wsparcia takich programów w celu wzmocnienia lokalnej i regionalnej zdolności administracyjnej w krajach sąsiadujących, a także do promowania zarówno programów wymian dla społeczeństwa obywatelskiego, jak i mikroprojektów;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zainicjowała w ramach ENPI nowy program CIUDAD, umożliwiający wsparcie konkretnych projektów współpracy między miastami europejskimi i miastami z krajów należących do strefy objętej ENPI; podkreśla tego typu inicjatywy są właściwym sposobem wspierania dialogu i procesu demokratyzacji; dlatego też wnioskuje, by przy okazji przeglądu średniookresowego ram finansowych na lata 2008-2009 przyznano większe środki na wzmocnienie tych inicjatyw;

6.  wyraża opinię, że należy zwiększyć widoczność pomocy wspólnotowej poprzez ukierunkowaną komunikację z zainteresowanymi stronami i opinią publiczną, i zaleca w tym względzie rozwijanie kontaktów ze społeczeństwem obywatelskim i władzami lokalnymi, które, jako podmioty bliskie obywatelom, stanowią właściwy i skuteczny szczebel działania;

7.  wzywa do bardziej ambitnej realizacji rocznych programów działań w dziedzinie demokracji, rządów prawa i praw człowieka zgodnie z celami określonymi w planach działań EPS, w celu uniknięcia znacznych rozbieżności w przydziale środków dla partnerów wschodnich i śródziemnomorskich; uważa, że należy uczynić więcej dla nakłonienia partnerskich rządów do podjęcia zobowiązania do działań w tych dziedzinach;

8.  podkreśla konieczność określenia jasnych, konkretnych i wymiernych celów we wszystkich negocjowanych obecnie nowych planach działań EPS; akcentuje potrzebę współzależności między wszystkimi rozdziałami tychże planów działań w celu uzyskania postępów we wszystkich rozdziałach bez wyjątku; w związku z tym ponawia wezwanie do realizacji światowej polityki praw człowieka i demokracji, łączącej wszystkie narzędzia istniejące w tej dziedzinie;

9.  zauważa, że mimo zwiększonej elastyczności i uproszczenia instrumentów pomocy wspólnotowej, co w szczególności obrazuje europejski instrument na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka, procedury i ramy czasowe ENPI są nadal obciążeniem dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego i władz lokalnych; wzywa Komisję do przeprowadzenia analizy porównawczej procedur stosowanych przez innych głównych darczyńców i przedstawienia jej wyników Parlamentowi;

10. jest przekonany, że sektorowe i ogólne wsparcie budżetowe w ramach ENPI powinno być dostępne jedynie dla krajów, które są w stanie wykorzystać je w sposób przejrzysty, skuteczny i odpowiedzialny i w których stanowi ono istotnie środek motywujący; wzywa Komisję do rozważenia celowości wsparcia budżetowego dla krajów, które mają problemy z zarządzaniem budżetem, procedurami kontrolnymi i wysokim poziomem korupcji; zwraca się do Komisji o znalezienie właściwej równowagi między elastycznością a przejrzystością przy selekcji, wdrażaniu i monitorowaniu programów ENPI;

11. podkreśla potrzebę indywidualnego podejścia do kwestii uzależnienia pomocy od spełnienia warunków politycznych w danym kraju, mającego na celu m.in. propagowanie demokracji, zasad państwa prawa i dobrych rządów, poszanowania praw człowieka, praw mniejszości i niezawisłości sądów; dlatego też uważa, że dogłębna i rzetelna ocena wszystkich projektów dotyczących wymiaru sprawiedliwości finansowanych w ramach omawianego instrumentu powinna być podawana do publicznej wiadomości i przedstawiana PE;

12. z zadowoleniem przyjmuje włączenie współpracy transgranicznej w zakres rozporządzenia dotyczącego ENPI, jako strategicznego narzędzia dla opracowywania wspólnych projektów i pogłębiania więzi pomiędzy krajami objętymi europejską polityką sąsiedztwa i państwami członkowskimi; nalega jednak na potrzebę stworzenia szczególnych instrumentów, aby zapewnić regularną kontrolę zarządzania wspólnymi programami operacyjnymi i procesu wdrażania ich po obu stronach granic UE;

13. wzywa Komisję do przygotowania szczegółowego przeglądu wszystkich wspólnych programów operacyjnych zatwierdzonych na okres 2007-2013 wraz z oceną stopnia poszanowania zasad przejrzystości, skuteczności i partnerstwa przy wdrażaniu programów; zachęca Komisję do przygotowania spisu problemów, z jakimi najczęściej spotykają się organy zarządzające w regionach przygranicznych UE jak i w krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa, w celu przygotowania bardziej adekwatnych rozwiązań problemów na przyszły okres programowania;

14. zachęca Komisję do ułatwienia wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk dotyczących współpracy transgranicznej pomiędzy programami i projektami europejskiej polityki sąsiedztwa oraz działaniami podejmowanymi w ramach realizacji celu „europejskiej współpracy terytorialnej” jak również zakończonej już inicjatywy wspólnotowej INTERREG III A; uważa przede wszystkim, że należy rozwijać inicjatywy szkoleniowe, w tym programy nauki języków krajów sąsiadujących, i inicjatywy ustanawiania miast bliźniaczych skierowane do urzędników służby cywilnej; sugeruje w tym kontekście okresowe analizy postępów dokonanych w zakresie rozwijania możliwości działania i rozwoju instytucjonalnego po obu stronach granic UE;

15. podkreśla znaczenie wyjaśnienia związków między EPS jako polityką ramową a regionalnymi inicjatywami EPS, takimi jak synergia czarnomorska, Unia na rzecz basenu Morza Śródziemnego i przyszłe partnerstwo wschodnie, a także poprawy koordynacji i komplementarności tych inicjatyw i poszczególnych instrumentów pomocy wspólnotowej; wzywa do poprawy synchronizacji programów ENPI i współpracy finansowej oferowanej przez państwa członkowskie oraz organizacje międzynarodowe;

16. podkreśla potrzebę lepszej współpracy krajów ENPI z agencjami UE i zwiększenia możliwości uczestnictwa krajów ENPI w programach wspólnotowych pod warunkiem spełnienia celów planów działań EPS; wzywa Komisję do podjęcia skutecznych działań w celu zminimalizowania obciążenia finansowego krajów trzecich chcących brać udział we wspomnianych programach wspólnotowych;

17. podkreśla z naciskiem potrzebę przejrzystości płatności dokonywanych w ramach ENPI w podziale na kraje, regiony i dziedziny priorytetowe;

18. wzywa do zwrócenia większej uwagi na mobilność, zwłaszcza poprzez ustanowienie z krajami ENPI partnerstwa na rzecz mobilności, i na kontakty międzyludzkie, w szczególności w zakresie edukacji, badań i rozwoju oraz dialogu w kwestiach gospodarczych i politycznych; wzywa do pilnych działań w celu zmniejszenia opłat wizowych dla obywateli i mieszkańców wszystkich krajów ENPI, prowadzących docelowo do liberalizacji reżimu wizowego;

19. popiera podejście Komisji do integracji gospodarczej, obejmujące cel polegający na ustanowieniu pogłębionej i wszechstronnej strefy wolnego handlu;

20. odnotowuje, że pomimo podejmowanych w niektórych krajach ENPI starań na rzecz promowania równouprawnienia płci i zwiększenia uczestnictwa kobiet w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym, środki takie nie doprowadziły jeszcze do żadnej istotnej poprawy w sąsiednich krajach śródziemnomorskich, jak również w niektórych sąsiadujących krajach wschodnich; wzywa Komisję do bardziej systematycznego zajęcia się kwestią nierówności płci w określaniu założeń programowych oraz wdrażaniu ENPI;

21. popiera podejście Komisji do kwestii bezpieczeństwa energetycznego, nastawione na utworzenie w perspektywie średnioterminowej zdywersyfikowanego rynku energii między UE a krajami z nią sąsiadującymi, obejmującego wzajemne połączenia przynoszące korzyści obu stronom; podkreśla jednak, że podobnie jak na dalsze ujednolicanie polityki energetycznej i prawodawstwa partnerów z praktyką i wspólnotowym dorobkiem prawnym, szczególną uwagę należy zwrócić na unowocześnienie infrastruktury energetycznej w krajach partnerskich;

22. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wniosek Komisji dotyczący partnerstwa wschodniego obejmuje ustanowienie platform tematycznych (poświęconych demokracji, dobrym rządom i stabilności, integracji gospodarczej i spójności z polityką UE, bezpieczeństwu energetycznemu, kontaktom międzyludzkim), odpowiadających głównym dziedzinom współpracy;

23. podkreśla potrzebę zwiększenia środków finansowych ENPI w celu umożliwienia EPS osiągnięcia coraz bardziej ambitnych celów i wsparcia jej nowych inicjatyw regionalnych; wnioskuje przy tym o utrzymanie geograficznego podziału pomocy finansowej UE między kraje śródziemnomorskie i kraje wschodnioeuropejskie, zgodnie z postanowieniami perspektywy finansowej na lata 2007-2013;

24. wzywa do oceny obecnej skuteczności i wpływu wydatków w szerszym kontekście, takim jak działania pomocowe krajów trzecich;

25. wzywa Komisję do przygotowania oceny wpływu polityk krajów trzecich w sferze pomocy zagranicznej udzielanej krajom EPS, w szczególności Chinom i Rosji, i wpływu kryzysu finansowego na kraje ENPI;

26. wzywa Komisję do dokładnej oceny rzeczywistych potrzeb krajów, którym dostarcza obecnie zagraniczną pomoc na rzecz rozwoju i podobne wsparcie, ze szczególnym uwzględnieniem poziomów PKB i stóp wzrostu gospodarczego w krajach otrzymujących pomoc;

27. wzywa państwa członkowskie do wsparcia finansowego programów reform określonych w planach działań EPS poprzez dalsze wpłaty na rzecz sąsiedzkiego funduszu inwestycyjnego i podobnych inicjatyw ENPI oraz do zwiększenia pomocy bilateralnej;

28. przypomina, że podczas negocjacji podstawy prawnej ENPI Parlament miał uzasadnione obawy w związku ze sposobem w jaki średnio i krótkoterminowe dokumenty strategiczne oraz dokumenty dotyczące poszczególnych krajów, często zawierające orientacyjne kwoty finansowe, będą podlegały kontroli parlamentarnej; wzywa do oceny sposobu realizacji tych orientacyjnych zobowiązań finansowych w ciągu ostatnich dwóch lat;

29. wyraża w związku z tym obawy co do wysokiego poziomu żądanych przesunięć budżetowych w rozdziale 19 08, które już sięgają kwoty oznaczającej skumulowany wzrost zobowiązań o 410 mln euro i płatności o 635 mln euro w latach 2007 i 2008;

30. z satysfakcją odnotowuje, że kraje objęte ENPI są uprawnione do korzystania z pożyczek Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI)(2) oraz że operacje finansowe powinny wspierać i być spójne z polityką zagraniczną UE, w tym ze szczegółowymi celami regionalnymi; przypomina, że obecny maksymalny pułap operacji finansowych EBI dla krajów objętych ENPI w latach 2007-2013 wynosi 12,4 mld euro, a kwota ta podzielona jest na dwa orientacyjne pułapy dodatkowe dla krajów śródziemnomorskich (8,7 mld euro) i dla krajów wschodnich i Rosji (3,7 mld euro); wzywa do oceny, wraz z EBI, sposobu wykorzystywania tych pożyczek;

31. z satysfakcją odnotowuje, że Trybunał Sprawiedliwości niedawno uchylił pierwotną podstawę prawną, na skutek protestów Parlamentu, oraz orzekł, że w tych przypadkach procedura współdecyzji powinna mieć zastosowanie na mocy art. 179 i 189a Traktatu WE; podkreśla, że przegląd ENPI i przyjęcie rozporządzenia zastępującego uchyloną decyzję Rady w sprawie gwarancji wspólnotowej dla pożyczek EBI musi się odbywać równolegle ponieważ są to uzupełniające się instrumenty w obszarze polityki UE wobec krajów ościennych, a zatem należy unikać sprzecznych lub nieskutecznych przepisów;

32. ponownie wyraża zaniepokojenie potencjalnym brakiem kontroli i ryzykiem sprzeniewierzenia funduszy Wspólnoty w sytuacji gdy pomoc UE jest przekazywana poprzez fundusze powiernicze ofiarodawców; podkreśla rolę zdrowego systemu finansów publicznych opartego na jawności i kontroli demokratycznej; w związku z tym wzywa Komisję do unikania w miarę możliwości dystrybucji funduszy poprzez tego typu pośredników jeżeli istnieją lepsze i bardziej przejrzyste sposoby ich dystrybucji.

Uwagi dotyczące krajów i regionów

33. przyjmuje do widomości postępy w dziedzinie Unii na rzecz basenu Morza Śródziemnego; podkreśla jednak, że:

–  finansowanie z ENPI odpowiednio inicjatywy południowej lub wschodniej EPS nie powinno się odbywać ze szkodą dla żadnej z nich,

- Parlament powinien być odpowiednio informowany o projektach w ramach Unii na rzecz basenu Morza Śródziemnego finansowanych z ENPI;

- w przypadku wykorzystania środków ENPI szczególne znaczenie ma przejrzystość innych źródeł, w tym finansowania prywatnego;

34. przypomina, że śródziemnomorski aspekt EPS powinien uzupełniać proces barceloński i że jego cele powinny być jaśniej określone, by wzmocnić proces barceloński poprzez sprzyjanie wielostronnemu podejściu regionalnemu;

35. uważa, że chcąc zwiększyć skuteczność projektów regionalnych, wielostronnych i transgranicznych prowadzonych w ramach ENPI, powinno się rozważyć rozszerzenie możliwości udziału w tych programach na wszystkich nowych partnerów Unii na rzecz basenu Morza Śródziemnego;

36. jest zdania, że niedawne wydarzenia geopolityczne u wschodnich sąsiadów UE podkreślają wagę dalszego rozwoju EPS poprzez lepsze dostosowanie jej do potrzeb partnerów, co obejmuje zwiększenie zaangażowania UE w regionie Morza Czarnego oraz ambitne partnerstwo wschodnie;

podkreśla potrzebę przyspieszenia ustanowienia strefy wolnego handlu, w szczególności z Armenią, Azerbejdżanem, Gruzją, Ukrainą i Republiką Mołdowy, by mogło to nastąpić, gdy tylko partnerzy będą do tego gotowi, oraz potrzebę jak najszybszego zakończenia rozmów w sprawie ruchu bezwizowego w podróżach do UE, a także konieczność zacieśnienia współpracy regionalnej w celu wspierania stabilności i dobrobytu w krajach sąsiadujących z UE;

37. proponuje utworzenie przy udziale Parlamentu Europejskiego zgromadzenia wschodnich krajów sąsiedzkich („Euroeast”) na wzór zgromadzeń „Euromed” i „Eurolat”, które miałoby za zadanie wdrożenie ENPI w krajach Europy Wschodniej, takich jak Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Mołdawia, Ukraina i Białoruś.

38. zauważa, że tzw. zamrożone konflikty stanowią przeszkodę dla pełnego rozwoju EPS w regionie południowego Kaukazu, i wzywa Radę do bardziej aktywnego zaangażowania się w rozwiązywanie konfliktów;

39. podkreśla, że potrzebne jest większe zaangażowanie w regionie Morza Czarnego, by UE mogła pomóc w rozwiązaniu niektórych z nierozstrzygniętych konfliktów i zacieśnić współpracę między krajami tego regionu, tworząc zarazem podstawy do wspólnej regionalnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa z udziałem Turcji; podkreśla, że również do Rosji należy się zwrócić o wsparcie rozwiązywania konfliktów oraz o wspieranie pokoju, stabilności i poszanowania nienaruszalności terytorialnej w regionie, leżącym zarówno w sąsiedztwie UE, jak i Rosji; wyraża opinię, że te zasady prawa międzynarodowego powinny umożliwić wdrożenie pewnej liczby projektów leżących we wspólnym interesie;

40. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że partnerstwo wschodnie oferuje ambitnym krajom partnerskim, takim jak Ukraina, bardziej zdecydowane zachęty; z zadowoleniem przyjmuje zwłaszcza nowy kompleksowy program rozwoju instytucjonalnego mający poprawiać zdolności administracyjne w stosownych dziedzinach współpracy;

41. uważa, że partnerstwo wschodnie nie powinno przeszkadzać w uzyskaniu członkostwa UE tym krajom sąsiadującym, które chciałyby się o nie ubiegać na podstawie art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej;

42. popiera wniosek Komisji dotyczący partnerstwa wschodniego, zakładający tworzenie nowych stosunków w oparciu o nowe układy o stowarzyszeniu dostosowane do danych krajów, co będzie lepszą odpowiedzią na oczekiwania partnerów aspirujących do nawiązania ściślejszych stosunków;

43. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że bezpieczeństwo energetyczne jest integralną częścią wniosku w sprawie partnerstwa wschodniego w stosunkach z partnerami na Wschodzie; popiera główne cele wspomnianego komunikatu w sprawie partnerstwa wschodniego, takie jak szybkie zakończenie negocjacji w sprawie członkostwa Ukrainy i Mołdawii we Wspólnocie Energetycznej i zwiększenie zaangażowania politycznego w stosunkach z Azerbejdżanem, mające na celu zbliżenie go do rynku energii UE oraz integrację infrastruktury;

44. popiera pakiet na rzecz odbudowy i stabilności w ramach budżetu Wspólnoty, który w latach 2008-2010 przeznacza do 500 milionów euro na odbudowę Gruzji ze zniszczeń wojennych i na reintegrację gospodarczą uchodźców wewnętrznych do czasu powrotu do domów i odzyskania własności; podkreśla, że finansowaniu unijnemu powinny towarzyszyć odpowiednie warunki polityczne i mechanizmy monitoringu w celu zapewnienia przeznaczenia pomocy na najpilniejsze potrzeby Gruzji; podkreśla, że celem pomocy powinno być wsparcie planu reform określonego w planie działań EPS i dokumencie programowym ENPI, które nadal są wysoce aktualne;

45. podkreśla potrzebę dokonania przeglądu środków finansowych dla Białorusi w celu stwierdzenia, czy można poszerzyć współpracę o zagadnienia poza energią, środowiskiem naturalnym i migracją w celu kontynuowania polityki ponownego zaangażowania zapoczątkowanej przez Radę we wrześniu 2008 r.; przypomina, że stosunki między UE a Białorusią będą zależeć w znacznej mierze od zaangażowania rządu Białorusi na rzecz wartości demokratycznych; podkreśla potrzebę skutecznych uwarunkowań politycznych oraz gwarancji, że pomoc będzie miała natychmiastowy i bezpośredni wpływ na obywateli i nie będzie wykorzystywana przez władze przeciw ich politycznym oponentom; podkreśla, że UE powinna skuteczniej wspierać społeczeństwo obywatelskie i partie polityczne stające w obronie demokracji;

46. wyraża opinię, że w czasie negocjacji w sprawie nowego układu między UE a Rosją UE powinna skupić się na następujących kwestiach:

- lepszej współpracy ze strony Rosji w identyfikowaniu wyraźnych priorytetów współpracy finansowej, co doprowadzi do lepszego planowania i wieloletniego programowania pomocy;

–    gwarancjach, że każda pomoc finansowa udzielona władzom rosyjskim przyczynia się do podniesienia standardów demokratycznych w Federacji Rosyjskiej;

- zwiększeniu współwłasności projektów wytypowanych do finansowania;

°

°         °

47. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom krajów ENPI, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz Euro-Śródziemnomorskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu.

(1)

Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

(2)

Decyzja Rady 2006/1016/WE w sprawie udzielenia gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami i gwarancjami udzielonymi na zabezpieczenie pożyczek na potrzeby projektów poza granicami Wspólnoty (Dz.U. L 414 z 30.12.2006, s. 95).


OPINIA Komisji Rozwoju (09.12.2008)

dla Komisji Spraw Zagranicznych

w sprawie przeglądu „instrumentu europejskiej polityki sąsiedztwa”

(2008/2236(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Danutė Budreikaitė

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla fakt, że z wyjątkiem dwóch państw, wszystkie siedemnaście krajów objętych instrumentem europejskiej polityki sąsiedztwa (ENPI) Komitet Pomocy Rozwojowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju klasyfikuje jako kraje rozwijające się; odnotowuje w tym kontekście, że mimo iż ENPI pociąga za sobą promowanie zmniejszania skali ubóstwa, to nie przyczyniła się w skuteczny sposób do gwałtownego spadku wskaźników ubóstwa i poprawy sytuacji społeczno-gospodarczej w wielu krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa; nalega zatem, by likwidowanie ubóstwa i osiągnięcie milenijnych celów rozwoju ONZ (zwłaszcza w zakresie zdrowia i edukacji) stało się głównym i nadrzędnym celem podczas udzielania wsparcia w ramach ENPI;

2.  odnotowuje, że w założeniach programowych ENPI zdecydowany nacisk kładzie się na rozwój gospodarczy oraz ułatwianie i liberalizację handlu; wzywa do nadania w założeniach programowych ENPI priorytetowego charakteru obszarom rozwoju współpracy określonym w instrumencie, takim jak promowanie demokratyzacji i praw człowieka, równouprawnienie płci oraz niedyskryminacja, rozwój społeczny i ochrona społeczna, ochrona zdrowia i edukacja oraz ochrona środowiska naturalnego;

3.  wyraża zaniepokojenie faktem, że państwa objęte europejską polityką sąsiedztwa znajdują się wśród najbardziej dotkniętych brakami w zakresie demokratyzacji oraz ciągłym łamaniem praw człowieka; wyraża także zaniepokojenie faktem, że społeczeństwo obywatelskie oraz opozycja partyjna nie były systematycznie i w znaczący sposób zaangażowane w proces konsultacyjny związany z europejską polityką sąsiedztwa oraz określanie założeń programowych dotyczących funduszy ENPI w związku z przeszkodami stworzonymi przez rządzące elity; nalega, aby Komisja dostarczyła środków służących reformom demokratycznym promującym wzmacnianie opozycji, zwalczanie uchybień w procedurach wyborczych oraz zapewnianie niezależności sądów w krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa, jak również aby wzmocniła przestrzeganie praw człowieka w ramach ENPI;

4.  odnotowuje, że pomimo podejmowanych w niektórych krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa starań na rzecz promowania równouprawnienia płci i zwiększenia uczestnictwa kobiet w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym, środki takie nie doprowadziły jeszcze do żadnej istotnej poprawy w sąsiednich krajach śródziemnomorskich, jak również w niektórych sąsiadujących krajach wschodnich; wzywa Komisję do bardziej systematycznego zajęcia się kwestią nierówności płci w określaniu założeń programowych oraz wdrażaniu ENPI;

5.  podkreśla znaczenie zaproponowanego partnerstwa wschodniego utworzonego na wzór Unii na rzecz regionu Morza Śródziemnego; wskazuje, że partnerstwo wschodnie mogłoby wnieść decydujący wkład w dalszy rozwój współpracy między UE i krajami wschodnioeuropejskimi, a co za tym idzie w umocnienie demokracji, dobrych rządów i ochrony praw człowieka w tych krajach, a także we wspieranie ich rozwoju gospodarczego i społecznego;

6.  proponuje utworzenie przy udziale Parlamentu Europejskiego zgromadzenia wschodnich krajów sąsiedzkich „Euroeast” na wzór zgromadzeń „Euromed” i „Eurolat”, które miałoby za zadanie wdrożenie ENPI w krajach Europy Wschodniej, takich jak Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Mołdawia, Ukraina i Białoruś.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

8.12.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

27

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Margrete Auken, Alessandro Battilocchio, Josep Borrell Fontelles, Danutė Budreikaitė, Marie-Arlette Carlotti, Nirj Deva, Fernando Fernández Martín, Juan Fraile Cantón, Alain Hutchinson, Glenys Kinnock, Maria Martens, Gay Mitchell, Horst Posdorf, Frithjof Schmidt, Jürgen Schröder, Johan Van Hecke

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Miguel Angel Martínez Martínez, Manolis Mavrommatis, Csaba Őry, Renate Weber

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Emanuel Jardim Fernandes, Francesco Ferrari, Zita Gurmai, Emilio Menéndez del Valle, Ramona Nicole Mănescu, Justas Vincas Paleckis, Leopold Józef Rutowicz


OPINIA Komisji Budżetowej (11.12.2008)

dla Komisji Spraw Zagranicznych

w sprawie przeglądu „instrumentu europejskiej polityki sąsiedztwa”

(2008/2236(INI))

Sprawozdawca: Simon Busuttil

WSKAZÓWKI

Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   przypomina, że podczas negocjacji podstawy prawnej instrumentu europejskiej polityki sąsiedztwa (ENPI) Parlament miał uzasadnione obawy w związku ze sposobem w jaki średnio i krótkoterminowe dokumenty strategiczne oraz dokumenty dotyczące poszczególnych krajów, często zawierające orientacyjne kwoty finansowe, będą podlegały kontroli parlamentarnej; wzywa do oceny sposobu realizacji tych orientacyjnych zobowiązań finansowych w ciągu ostatnich dwóch lat;

2.   wyraża w związku z tym obawy co do wysokiego poziomu żądanych przesunięć budżetowych w rozdziale 19 08, które już sięgają kwoty oznaczającej skumulowany wzrost zobowiązań o 410 mln euro i płatności o 635 mln euro w latach 2007 i 2008;

3.   z satysfakcją odnotowuje, że kraje objęte ENPI są uprawnione do korzystania z pożyczek Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI)(1) oraz że operacje finansowe powinny wspierać i być spójne z polityką zagraniczną UE, w tym ze szczegółowymi celami regionalnymi; przypomina, że obecny maksymalny pułap operacji finansowych EBI dla krajów objętych ENPI w latach 2007-2013 wynosi 12,4 mld euro, a kwota ta podzielona jest na dwa orientacyjne pułapy dodatkowe dla krajów śródziemnomorskich (8,7 mld euro) i dla krajów wschodnich i Rosji (3,7 mld euro); wzywa do oceny, wraz z EBI, sposobu wykorzystywania tych pożyczek;

4.   z satysfakcją odnotowuje, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości niedawno uchylił pierwotną podstawę prawną, na skutek protestów Parlamentu, oraz orzekł, że w tych przypadkach procedura współdecyzji powinna mieć zastosowanie na mocy art. 179 i 189a Traktatu WE; podkreśla, że przegląd ENPI i przyjęcie rozporządzenia zastępującego uchyloną decyzję Rady w sprawie gwarancji wspólnotowej dla pożyczek EBI musi się odbywać równolegle ponieważ są to uzupełniające się instrumenty w obszarze polityki UE wobec krajów ościennych, a zatem należy unikać sprzecznych lub nieskutecznych przepisów;

5.   ponownie wyraża zaniepokojenie potencjalnym brakiem kontroli i ryzykiem sprzeniewierzenia funduszy Wspólnoty w sytuacji gdy pomoc UE jest dystrybuowana poprzez fundusze powiernicze ofiarodawców; podkreśla rolę zdrowego systemu finansów publicznych opartego na jawności i kontroli demokratycznej; w związku z tym wzywa Komisję do unikania w miarę możliwości dystrybucji funduszy poprzez tego typu pośredników jeżeli istnieją lepsze i bardziej przejrzyste sposoby ich dystrybucji.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

11.12.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

15

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Richard James Ashworth, Reimer Böge, Simon Busuttil, Valdis Dombrovskis, Brigitte Douay, Vicente Miguel Garcés Ramón, Catherine Guy-Quint, Jutta Haug, Vladimír Maňka, Jan Mulder, Margaritis Schinas, László Surján, Kyösti Virrankoski, Ralf Walter

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Peter Šťastný

(1)

Decyzja Rady 2006/1016/WE w sprawie udzielenia gwarancji wspólnotowej dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami i gwarancjami udzielonymi na zabezpieczenie pożyczek na potrzeby projektów poza granicami Wspólnoty (Dz.U. L 414 z 30.12.2006, s. 95).


OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (20.1.2009)

dla Komisji Spraw Zagranicznych

w sprawie przeglądu Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa

(2008/2236(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Petru Filip (od dnia 19 grudnia 2008 r. zastępuje go Lambert van Nistelrooij)

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje włączenie współpracy transgranicznej w zakres rozporządzenia dotyczącego Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI), jako strategicznego narzędzia dla opracowywania wspólnych projektów i pogłębiania więzi pomiędzy krajami objętymi europejską polityką sąsiedztwa (EPS) i krajami członkowskimi; nalega jednak na potrzebę stworzenia specyficznych instrumentów, aby zapewnić regularną kontrolę zarządzania wspólnymi programami operacyjnymi i procesu wdrażania ich po obu stronach granic UE;

2.   podkreśla, że współpraca transgraniczna powinna przyczynić się do zintegrowanego i zrównoważonego rozwoju regionalnego pomiędzy sąsiadującymi terenami przygranicznymi oraz harmonijnej integracji terytorialnej w obrębie Wspólnoty i z krajami sąsiadującymi; wskazuje, że zamiar ten najlepiej można osiągnąć poprzez skoordynowanie celów polityki zewnętrznej z celami i działaniami polityki spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej;

3.   podkreśla, iż konieczne jest lepsze skoordynowanie działań w dziedzinie współpracy terytorialnej w ramach polityki spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej z partnerami zewnętrznymi współpracy transgranicznej, z krajami kandydującymi do przystąpienia do UE, krajami korzystającymi z europejskiej polityki sąsiedztwa, Federacją Rosyjską oraz krajami sąsiadującymi z najbardziej oddalonymi regionami;

4.   wzywa Komisję do przygotowania szczegółowego przeglądu wszystkich wspólnych programów operacyjnych zatwierdzonych na okres 2007-2013 wraz z oceną stopnia poszanowania zasad przejrzystości, skuteczności i partnerstwa przy wdrażaniu programów; zachęca Komisję do przygotowania spisu problemów, z jakimi najczęściej spotykają się organy zarządzające w regionach przygranicznych UE jak i w krajach objętych europejską polityką sąsiedztwa, w celu przygotowania bardziej adekwatnych rozwiązań problemów na przyszły okres programowania;

5.   ubolewa nad ograniczonym zastosowaniem zasady pomocniczości wskazanym w pierwszych sprawozdaniach na temat wdrażania programów; dlatego wzywa Komisję do promowania większego zaangażowania organów regionalnych i lokalnych, zgodnie z bardziej zdecentralizowanym podejściem do zarządzania programami i realizacji projektów; wskazuje na fakt, że stworzenie poprawnie funkcjonujących zdecentralizowanych struktur stanowi istotny warunek skutecznej realizacji projektów europejskiej polityki sąsiedztwa;

6.   ubolewa nad stwierdzonym brakiem koordynacji między finansowaniem ENPI i finansowaniem Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i wzywa do uproszczenia procedur i ujednolicenia zasad w celu pełniejszego wdrożenia istniejących instrumentów i uniknięcia częściowego pokrywania się tych instrumentów; w tym kontekście czeka na informacje z Komisji na temat przeprowadzonych kontroli mających na celu uniknięcie podwójnego finansowania;

7.   uważa, że należy wdrożyć zintegrowane podejście gwarantujące niezbędną koordynację pomiędzy różnymi szczeblami (od szczebla lokalnego do europejskiego), obszarami polityki sektorowej i programami wsparcia;

8.   zachęca Komisję do ułatwienia wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk dotyczących współpracy transgranicznej pomiędzy programami i projektami europejskiej polityki sąsiedztwa oraz działaniami podejmowanymi w ramach realizacji celu „europejskiej współpracy terytorialnej” jak również zakończonej już inicjatywy wspólnotowej INTERREG III A; uważa przede wszystkim, że należy rozwijać inicjatywy szkoleniowe, w tym programy nauki języków krajów sąsiadujących, i inicjatywy ustanawiania miast bliźniaczych skierowane do urzędników służby cywilnej; sugeruje w tym kontekście okresowe analizy postępów dokonanych w zakresie rozwijania możliwości działania i rozwoju instytucjonalnego po obu stronach granic UE;

9.   uważa, że częstsze kontakty międzyludzkie i osobiste doświadczenia z demokracją i zasadą państwa prawa stanowią warunek optymalnego realizowania projektów europejskiej polityki sąsiedztwa;

10. zachęca Komisję oraz władze krajowe, regionalne i lokalne do promowania programów miast i regionów bliźniaczych oraz do odpowiedniego wsparcia takich programów w celu wzmocnienia lokalnej i regionalnej zdolności administracyjnej w krajach sąsiadujących, a także promowania programów wymian dla społeczeństwa obywatelskiego jak i inicjatyw w postaci mikroprojektów;

11. zachęca Komisję do aktywnej promocji gospodarczych, społecznych i instytucjonalnych związków transgranicznych z uwagi na słabe interakcje w tym zakresie między regionami przygranicznymi;

12. uważa, że sumy przeznaczone na współpracę transgraniczną, stanowiące jedynie 5% ogólnego budżetu ENPI, są niewystarczające, biorąc pod uwagę polityczną wartość dodaną tych programów będących instrumentami stabilności regionalnej oraz konkretne postępy jakich mogą dokonać w zakresie budowania potencjału administracyjnego, przejrzystości procedur i zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w podejmowanie decyzji; zachęca Komisję do rozważenia możliwości zwiększenia funduszy przy opracowywaniu zasad finansowania na następny okres programowania;

13. przypomina o znaczeniu uwzględniania kwestii związanych z płcią, równych szans oraz specjalnych potrzeb osób niepełnosprawnych i osób starszych w projektach finansowanych w ramach ENPI;

14. uważa, że aby zrealizować cele głównych dokumentów programowych europejskiej polityki sąsiedztwa, ENPI powinien skoncentrować się na opracowaniu zrównoważonej strategii między wschodem i południem, przyjmując szczegółowe podejście dla każdego z tych obszarów, co pomoże niektórym regionom zobowiązać się do innowacyjnych strategii rozwoju mających wspólne ostateczne cele;

15. przypomina, że EPS zapewnia doskonałe ramy współpracy regionalnej w dziedzinach, takich jak środowisko, bezpieczeństwo energetyczne, kultura, transport, zarządzanie granicami i migracja; wspiera w miarę możliwości negocjacje w sprawie wiążących prawnie umów sektorowych, które ułatwiają integrację wspólnych strategii politycznych; podkreśla w szczególności konieczność inwestowania w rozszerzenie na kraje objęte EPS paneuropejskich sieci transportowych i energetycznych;

16. podkreśla, że zapobieganie zmianom klimatycznym i promowanie efektywności energetycznej stanowią kluczowe obszary wzmocnionej współpracy pomiędzy UE i wszystkimi partnerami EPS; w rezultacie uważa, że projekty spełniające zasady zrównoważonego rozwoju powinny mieć pierwszeństwo w zakresie otrzymywania pomocy;

17. zachęca Komisję do złożenia wniosku w sprawie wzmocnionej polityki sąsiedztwa, dzięki której kraje sąsiadujące, których negocjacje akcesyjne mają obecnie niewielkie szanse powodzenia, mogłyby się jednak trwale związać z UE.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

20.1.2009

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

45

2

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Emmanouil Angelakas, Stavros Arnaoutakis, Elspeth Attwooll, Jean Marie Beaupuy, Rolf Berend, Jana Bobošíková, Victor Boştinaru, Wolfgang Bulfon, Giorgio Carollo, Antonio De Blasio, Gerardo Galeote, Iratxe García Pérez, Eugenijus Gentvilas, Monica Giuntini, Ambroise Guellec, Jim Higgins, Filiz Hakaeva Hyusmenova, Mieczysław Edmund Janowski, Rumiana Jeleva, Gisela Kallenbach, Tunne Kelam, Evgeni Kirilov, Miloš Koterec, Constanze Angela Krehl, Florencio Luque Aguilar, Jamila Madeira, Sérgio Marques, Yiannakis Matsis, Miroslav Mikolášik, James Nicholson, Lambert van Nistelrooij, Jan Olbrycht, Maria Petre, Markus Pieper, Pierre Pribetich, Giovanni Robusti, Wojciech Roszkowski, Grażyna Staniszewska, Catherine Stihler, Andrzej Jan Szejna, Oldřich Vlasák, Vladimír Železný

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Brigitte Douay, Madeleine Jouye de Grandmaison, Zita Pleštinská, Samuli Pohjamo, Richard Seeber


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

21.1.2009

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

63

5

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Monika Beňová, Colm Burke, Marco Cappato, Philip Claeys, Véronique De Keyser, Giorgos Dimitrakopoulos, Michael Gahler, Maciej Marian Giertych, Ana Maria Gomes, Klaus Hänsch, Richard Howitt, Anna Ibrisagic, Jelko Kacin, Ioannis Kasoulides, Maria Eleni Koppa, Joost Lagendijk, Vytautas Landsbergis, Johannes Lebech, Willy Meyer Pleite, Francisco José Millán Mon, Pasqualina Napoletano, Annemie Neyts-Uyttebroeck, Baroness Nicholson of Winterbourne, Raimon Obiols i Germà, Vural Öger, Janusz Onyszkiewicz, Justas Vincas Paleckis, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Tobias Pflüger, João de Deus Pinheiro, Hubert Pirker, Bernd Posselt, Raül Romeva i Rueda, Libor Rouček, Christian Rovsing, Flaviu Călin Rus, Katrin Saks, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Jacek Saryusz-Wolski, Marek Siwiec, Hannes Swoboda, István Szent-Iványi, Konrad Szymański, Inese Vaidere, Geoffrey Van Orden, Ari Vatanen, Andrzej Wielowieyski, Zbigniew Zaleski, Josef Zieleniec

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Laima Liucija Andrikienė, Andrew Duff, Árpád Duka-Zólyomi, Milan Horáček, Aurelio Juri, Gisela Kallenbach, Tunne Kelam, Yiannakis Matsis, Erik Meijer, Nickolay Mladenov, Doris Pack, Athanasios Pafilis, Wojciech Roszkowski, Adrian Severin, Jean Spautz, Csaba Sándor Tabajdi, Karl von Wogau

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Călin Cătălin Chiriţă, Věra Flasarová, Pierre Pribetich

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności