SPRAWOZDANIE w sprawie wielojęzyczności: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie

24.2.2009 - (2008/2225(INI))

Komisja Kultury i Edukacji
Sprawozdawca: Vasco Graça Moura

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wielojęzyczności: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie

(2008/2225(INI))

Parlament Europejski,

–    uwzględniając art. 149 i 151 traktatu WE,

–    uwzględniając art. 21 i 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Konwencję UNESCO o ochronie niematerialnego dziedzictwa kulturowego z 2003 r.,

–    uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 września 2008 r. zatytułowany „Wielojęzyczność: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie” (COM(2008)0566) oraz dokument roboczy służb Komisji stanowiący uzupełnienie komunikatu (SEC(2008)2443, SEC(2008)2444, SEC(2008)2445),

–    uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2007 r. zatytułowany „Ramy europejskiego badania kompetencji językowych” (COM(2007)0184),

–    uwzględniając dokument roboczy Komisji z dnia 5 listopada 2007 r. zatytułowany „Sprawozdanie z realizacji planu działania pod tytułem «Promowanie nauki języków obcych i różnorodności językowej»” (COM(2007)0554) oraz stanowiący jego uzupełnienie dokument roboczy służb Komisji (SEC(2007)1222),

–    uwzględniając rezolucję z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji[1],

–    uwzględniając rezolucję z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie nowej strategii ramowej na rzecz wielojęzyczności[2],

–    uwzględniając rezolucję z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie działań promujących wielojęzyczność i naukę języków obcych w Unii Europejskiej: europejski wskaźnik kompetencji językowych[3],

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 września 2003 r. zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące europejskich języków regionalnych i rzadziej używanych – języków mniejszości w UE – w kontekście rozszerzenia i różnorodności kulturowej[4],

–    uwzględniając decyzję nr 1934/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie Europejskiego Roku Języków 2001[5],

–    uwzględniając konkluzje prezydencji przyjęte podczas Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15–16 marca 2002 r.,

–    uwzględniając konkluzje Rady ds. Edukacji, Młodzieży i Kultury w dniach 21–22 maja 2008 r., ze szczególnym uwzględnieniem wielojęzyczności,

–    uwzględniając konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie w sprawie propagowania różnorodności kulturowej i dialogu międzykulturowego w stosunkach zewnętrznych Unii i jej państw członkowskich (listopad 2008 r.)[6],

–    uwzględniając opinię Komitetu Regionów w sprawie wielojęzyczności z dnia 18–19 czerwca 2008 r.[7] oraz opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wielojęzyczności z dnia 18 września 2008 r.,

–    uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–    uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0092/2009),

A.  mając na uwadze, że różnorodność językowa i kulturowa ma istotny wpływ na codzienne życie obywateli Unii Europejskiej ze względu na wszechobecność mediów, coraz większą mobilność i migrację oraz postępującą globalizację,

B.   mając na uwadze, że zdobywanie różnorodnych umiejętności językowych uważane jest za bardzo ważne dla wszystkich obywateli Unii Europejskiej, ponieważ pozwala im czerpać pełnię korzyści ekonomicznych, społecznych i kulturowych wynikających ze swobody przemieszczania się wewnątrz Unii oraz z jej kontaktów z państwami trzecimi,

C.  mając na uwadze rosnące znaczenie wielojęzyczności w ramach stosunków między państwami członkowskimi, wspólnego życia w naszych społeczeństwach wielokulturowych oraz we wspólnej polityce Unii,

D.  mając na uwadze konieczność potwierdzenia oceny wielojęzyczności poprzez uznane w tym celu narzędzia, takie jak europejski system opisu kształcenia językowego (CEFR) i inne,

E.   mając na uwadze, że niektóre języki europejskie stanowią nieodzowny element utrzymywania stosunków z państwami trzecimi, a także kontaktów pomiędzy społecznościami i narodami z najróżniejszych zakątków świata,

F.   mając na uwadze, że różnorodność językowa została uznana za prawo obywatela w art. 21 i 22 karty praw podstawowych, a wielojęzyczności powinien również przyświecać cel wspierania poszanowania różnorodności i tolerancji celem zapobiegania wybuchom ewentualnych konfliktów, zarówno czynnych, jak i biernych, pomiędzy różnymi wspólnotami językowymi w państwach członkowskich,

1.   z zadowoleniem przyjmuje przedłożenie komunikatu Komisji w sprawie wielojęzyczności oraz uwagę, jaką poświęciła mu Rada;

2.   podtrzymuje swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wielojęzyczności i różnorodności kulturowej;

3.   podkreśla konieczność uznania równości wszystkich języków urzędowych UE we wszystkich przejawach działalności publicznej;

4.   uważa, że różnorodność językowa Europy stanowi ważny atut kulturalny i że ograniczenie się przez Unię Europejską do jednego głównego języka byłoby błędem;

5.   podkreśla istotną rolę instytucji UE w gwarantowaniu poszanowania zasady równości językowej w stosunkach między państwami członkowskimi i wewnątrz samych instytucji europejskich, a także w kontaktach obywateli UE z administracją krajową oraz z instytucjami i podmiotami wspólnotowymi i międzynarodowymi;

6.   przypomina, że znaczenie wielojęzyczności nie ogranicza się do aspektów ekonomiczno-społecznych oraz że należy również zwrócić uwagę na twórczość i przekaz kulturalny i naukowy oraz na znaczenie tłumaczenia, zarówno literackiego, jak i technicznego w życiu obywateli, a także w długofalowym rozwoju Unii; ponadto zwraca uwagę na równie istotną rolę języków w kształtowaniu i umacnianiu tożsamości;

7.   podkreśla, że wielojęzyczność jest kwestią przekrojową mającą wielki wpływ na życie obywateli europejskich; wzywa zatem państwa członkowskie do włączenia jej do głównego nurtu polityk innych niż edukacja, np. do polityki w zakresie uczenia się przez całe życie, integracji społecznej, zatrudnienia, mediów i badań;

8.   podkreśla istotne znaczenie stworzenia konkretnych programów wspierających tłumaczenie oraz ustanowienia sieci wielojęzycznych baz terminologicznych;

9.   przypomina, że technologie informacyjno-komunikacyjne powinny być używane do promowania wielojęzyczności i podkreśla w związku z tym rolę i wykorzystywanie właściwego standardu międzynarodowego (ISO 10646), który umożliwia stosowanie alfabetów wszystkich języków, w europejskich i w krajowych systemach administracyjnych i mediach;

10. proponuje ustanowienie Europejskiego Dnia Tłumacza lub rozważenie podniesienia profilu tego zawodu podczas Europejskiego Dnia Języków obchodzonego co roku dnia 26 września;

11. podkreśla wielką wagę zachowania możliwości wyboru przez rodziców i opiekunów języka, w którym ich dziecko powinno być nauczane, w krajach, w których obowiązuje więcej niż jeden język urzędowy lub regionalny;

12. przestrzega przed błędem polegającym na promowaniu jednego języka kosztem praw osób posługujących się innymi językami bądź na stosowaniu jakiejkolwiek formy przymusu lub dyskryminacji, która ignoruje lub narusza te prawa;

13. utrzymuje, że sprawą najwyższej wagi jest ochrona wielojęzyczności w krajach lub regionach, w których współistnieją dwa lub więcej języki urzędowe, oraz zagwarantowanie, że wszystkie te języki są używane jako języki wykładowe na wszystkich szczeblach kształcenia;

14.     podkreśla znaczenie zapewnienia w tych państwach członkowskich, na których terytorium używanych jest kilka języków urzędowych, pełnej obsługi obywateli we wszystkich językach, szczególnie w przypadku osób starszych oraz w zakresie systemu prawnego, opieki zdrowotnej, administracji i zatrudnienia;

15. zachęca do nauki drugiego języka Unii Europejskiej urzędników, którzy podczas pracy mają kontakt z obywatelami innych państw członkowskich;

16. uważa za potrzebne i właściwe tworzenie szans nauki języka obcego w wieku dorosłym oraz za pośrednictwem programów kształcenia zawodowego i ustawicznego, w celu rozwoju osobistego i zawodowego;

17. podkreśla znaczenie solidnego kształcenia w języku ojczystym nie tylko dla powodzenia edukacji w ogóle, lecz także przede wszystkim dla zdobycia wystarczającego poziomu kompetencji w innych językach i z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący promowania w edukacji „języka ojczystego plus dwóch innych języków”; podkreśla zatem, że żadnego dziecka w wieku szkolnym nie można pozbawiać kształcenia w języku urzędowym państwa;

18. wyraża ubolewanie w związku z faktem, że jak dotąd Komisja nie dokonała instytucjonalizacji wieloletniego programu różnorodności językowej i nauki języka ani europejskiej agencji ds. różnorodności językowej i nauki języka, do czego wzywała wspomniana rezolucja przyjęta znaczną większością głosów przez Parlament dnia 4 września 2003 r.;

19. podkreśla również znaczenie gruntownej znajomości języków urzędowych kraju przyjmującego dla pełnej integracji imigrantów i ich rodzin oraz zaznacza, że rządy krajowe powinny skutecznie promować specjalne kursy językowe, zwłaszcza dla kobiet i osób starszych; wzywa państwa członkowskie do podjęcia odpowiedzialnych działań na rzecz imigrantów, które zapewnią imigrantom środki potrzebne do nauki języka i kultury kraju przyjmującego, przy jednoczesnym umożliwieniu im i zachęcaniu do zachowania własnego języka.

20. przypomina, że z tego względu należy zapewnić odpowiednią jakość kształcenia w tym zakresie, w tym właściwe szkolenia dla nauczycieli;

21. podkreśla konieczność przywiązywania odpowiedniej wagi na poziomie przedszkolnym do nauki języków, a przede wszystkim do języka narodowego kraju, w którym dzieci uczęszczają do szkoły;

22. uważa, że przed rozpoczęciem nauki szkolnej dzieci powinny we własnym interesie umieć posługiwać się językiem kraju, w którym mieszkają, aby zagwarantować, że nie staną się obiektem dyskryminacji w toku kształcenia lub późniejszego szkolenia oraz że będą zdolne do brania udziału we wszystkich rodzajach działalności na równych zasadach;

23. sugeruje państwom członkowskim, aby rozważyły możliwość wymiany kadry nauczycielskiej na różnych poziomach kształcenia w celu nauczania różnych przedmiotów szkolnych w różnych językach, oraz uważa, że z możliwości tej można skorzystać w szczególności w regionach przygranicznych, zwiększając w ten sposób mobilność pracowników i znajomość języków u obywateli;

24. uważa wspieranie mobilności i wymiany nauczycieli języków obcych i studentów za niezwykle ważne; przypomina, że swobodne przemieszczanie się nauczycieli języków obcych w Unii Europejskiej pomoże zapewnić jak największej ich liczbie skuteczny kontakt z językiem, którego uczą, w jego naturalnym środowisku;

25. wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania mobilności zawodowej nauczycieli oraz do współpracy między szkołami i różnymi krajami w realizacji innowacyjnych z technologicznego i kulturowego punktu widzenia przedsięwzięć w zakresie nauczania;

26. zaleca i wspiera wprowadzanie nieobowiązkowej nauki języków mniejszości lokalnych oraz języków obcych do programów nauczania lub do zajęć pozalekcyjnych dostępnych dla lokalnej społeczności;

27.     podtrzymuje swoje stałe zobowiązanie do wspierania nauczania języków, wielojęzyczności i różnorodności językowej w Unii Europejskiej, w tym języków regionalnych i mniejszościowych, gdyż stanowi to dziedzictwo kulturowe, które musi być zachowane i pielęgnowane; uważa, że wielojęzyczność ma zasadnicze znaczenie dla skutecznej komunikacji i stanowi środek ułatwiający wzajemne zrozumienie, a przez to akceptację różnorodności i mniejszości;

28. zaleca włączenie do programów akademickich w państwach członkowskich opcjonalnej nauki trzeciego języka obcego, poczynając od poziomu szkoły średniej;

29. podkreśla wagę nauki języków państw sąsiadujących jako sposobu na usprawnienie komunikacji i zwiększenie wzajemnego zrozumienia w Unii Europejskiej oraz na umocnienie Wspólnoty;

30. zaleca wspieranie nauczania języków państw i regionów sąsiadujących, szczególnie w regionach przygranicznych;

31. podtrzymuje opinię o ważnym znaczeniu promowania i wspierania rozwoju innowacyjnych modeli i podejść pedagogicznych z zakresu nauczania języka w celu zachęcania do nabywania umiejętności językowych oraz zwiększania świadomości i motywacji obywateli;

32. proponuje, aby na każdym szczeblu edukacji i niezależnie od środowiska geograficznego uczyli wykwalifikowani nauczyciele języka obcego, posiadający certyfikaty i doświadczenie w zakresie korzystania z technologii informacyjno-komunikacyjnych;

33. zaleca przeprowadzenie konsultacji z europejskimi federacjami i stowarzyszeniami nauczycieli języków nowożytnych na temat zalecanych programów i metod nauczania;

34. podkreśla konieczność ustanowienia polityki zachęcającej do czytania i kreatywnego pisania w celu osiągnięcia powyższych celów;

35. z zadowoleniem przyjmuje planowane przez Komisję uruchomienie kampanii informacyjnych i uświadamiających na temat korzyści uczenia się języków za pośrednictwem mediów masowych i przy użyciu nowych technologii; wzywa Komisję do korzystania z wniosków z konsultacji dotyczących uczenia się języków przez migrujące dzieci oraz nauczania języka i kultury kraju pochodzenia w przyjmującym państwie członkowskim;

36. zaleca i popiera wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych jako niezastąpionego narzędzia w nauczaniu języków obcych;

37. podtrzymuje swój polityczny priorytet dla zdobywania umiejętności językowych poprzez uczenie się innych języków UE, z których jeden powinien być językiem kraju sąsiadującego, a jeden międzynarodową „lingua franca”: uważa, że zapewni to obywatelom kompetencje i kwalifikacje do udziału w demokratycznym społeczeństwie w zakresie aktywnego obywatelstwa, możliwości zatrudnienia i znajomości innych kultur;

38. proponuje także zapewnienie odpowiedniego poziomu wielojęzyczności w środkach społecznego przekazu i w Internecie, a w szczególności w polityce językowej europejskich stron i portali oraz innych stron i portali związanych z Unią Europejską, gdzie należy w pełni szanować zasadę wielojęzyczności, przynajmniej w odniesieniu do 23 języków urzędowych Unii Europejskiej;

39. wspiera stosowanie napisów w językach narodowych w programach telewizyjnych zamiast dubbingu i lektorów w celu ułatwienia nauki i praktyki języków UE oraz lepszego zrozumienia kontekstu kulturalnego produkcji audiowizualnych;

40. zaleca państwom członkowskim, aby programy telewizyjne, a w szczególności programy telewizyjne dla dzieci, stosowały raczej napisy aniżeli dubbing;

41. zachęca UE do czerpania potencjalnych korzyści związanych z europejskimi językami w ramach jej stosunków zewnętrznych oraz wzywa do rozwijania tego atutu w dialogu kulturowym, gospodarczym i gospodarczym z resztą świata w celu wzmocnienia roli UE i nadania jej znaczenia na arenie międzynarodowej oraz w celu zapewnienia korzyści państwom trzecim w duchu polityki rozwoju promowanej przez UE;

42.     jest przekonany, że w kontekście uczenia się przez całe życie należy zapewnić obywatelom wszystkich grup wiekowych wystarczające wsparcie umożliwiające im stałe rozwijanie i stałą poprawę umiejętności językowych poprzez udostępnianie im odpowiednich pomocy językowych lub innych instrumentów dla lepszej komunikacji, łącznie z nauką w młodym wieku, w celu poprawy ich integracji społecznej, perspektyw zatrudnienia i dobrobytu;

43. zachęca Komisję i państwa członkowskie do propagowania środków ułatwiających naukę języków osobom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji, osobom należącym do mniejszości narodowych i migrantom w celu umożliwienia im nauki języka (języków) kraju lub regionu przyjmującego w celu osiągnięcia integracji społecznej i zwalczania wykluczenia społecznego; podkreśla, że dla migrantów niezbędne jest używanie ich języka głównego i wykorzystywanie przez to swojego potencjału językowego; apeluje w związku z tym do państw członkowskich o wspieranie zarówno używania przez migrantów języka głównego, jak i uczenia się przez nich języka (języków) kraju przyjmującego;

44. nawołuje do większego wsparcia dla międzynarodowej promocji języków europejskich na świecie, które stanowią atut projektu integracji europejskiej, zważywszy na kluczowe znaczenie związków językowych, historycznych i kulturowych Unii z państwami trzecimi oraz w duchu promowania demokratycznych wartości w tych krajach;

45. uważa, że unijne przedsiębiorstwa, a szczególnie MŚP, powinny otrzymywać odpowiednie wsparcie przeznaczone na naukę i używanie języków obcych, gdyż ułatwi im to dostęp do światowych rynków, zwłaszcza do rynków wschodzących;

46. zwraca szczególną uwagę na możliwe zagrożenia związane z przepaścią komunikacyjną między osobami o różnym pochodzeniu kulturowym oraz dystansem między osobami wielojęzycznymi i jednojęzycznymi; wraca uwagę na fakt, że brak umiejętności językowych nadal stanowi w wielu państwach członkowskich przeszkodę na drodze do integracji społecznej oraz integracji na rynku pracy pracowników pochodzących z innych państw; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do podjęcia środków na rzecz zmniejszenia przepaści między osobami wielojęzycznymi, które mają więcej możliwości w Unii Europejskiej, a osobami jednojęzycznymi pozbawionymi wielu możliwości;

47. uważa, że należy zapewnić wsparcie nauce języków państw trzecich, w tym również w UE;

48. podkreśla potrzebę posługiwania się najważniejszymi językami międzynarodowymi na obszarach turystycznych, a w szczególności w punktach informacji turystycznej, na drogowskazach turystycznych i znakach drogowych;

49. domaga się, aby jak najszybciej rozszerzyć zasięg wskaźników kompetencji językowych na wszystkie języki urzędowe UE, z uwzględnieniem także innych języków używanych w Europie;

50. zaleca rozszerzenie wskaźników kompetencji językowych także na klasyczną grekę i łacinę nie tylko dlatego, że języki te są częścią wspólnego europejskiego dziedzictwa o ogromnym znaczeniu dla kultury i cywilizacji, lecz także dlatego, że ich nauka ułatwia dalsze osiągnięcia edukacyjne i pobudza do refleksji nad językiem;

51. jest zdania, że gromadzenie danych powinno obejmować sprawdzanie czterech umiejętności językowych, tzn. rozumienia słowa pisanego, rozumienia ze słuchu, wypowiedzi pisemnych i ustnych;

52. wzywa Komisję i państwa członkowskie do nasilenia wysiłków służących zacieśnieniu współpracy między państwami członkowskimi poprzez zastosowanie otwartej metody koordynacji w celu ułatwienia wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w dziedzinie wielojęzyczności przy uwzględnieniu korzyści ekonomicznych, np. w przypadku przedsiębiorstw wielojęzycznych.

53. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

• [1]  Teksty przyjęte, P6_TA (2008)0124.
• [2]  Dz.U. C 314 E z 21.12.2006, s. 207.
• [3]  Dz.U. C 296 E z 6.12.2006, s. 271.
• [4]  Dz.U. C 76 E z 25.3.2004, s. 374.
• [5]  Dz.U. L 232 z 14.9.2000, s. 1.
• [6]  Dz.U. C 320 z 16.12.2008, s. 10.
• [7]  Dz.U. C 257 z 9.10.2008, s. 30.

UZASADNIENIE

Zważywszy na fakt, że Parlament Europejski wielokrotnie już zajmował się kwestią wielojęzyczności, w przypadku niniejszej rezolucji wystarczy krótkie uzasadnienie.

Sprawozdawca popiera Komisję w stwierdzeniu, że różnorodność językowa i kulturowa Unii zapewnia jej ogromną przewagę konkurencyjną, oraz przypomina o konieczności zapewnienia szerokiego wsparcia dla nauczania języków obcych i programów wymiany, zarówno w sferze edukacyjnej, jak i kulturowej, wewnątrz Unii i poza jej granicami.

Biorąc pod uwagę, że język jest czynnikiem integracji społecznej, należy stworzyć politykę wspierania tłumaczenia, zarówno literackiego, jak i technicznego.

Unia Europejska powinna jak najlepiej wykorzystywać swój atut – tam, gdzie to możliwe, poprzez dialog z innymi regionami świata – zwracając uwagę na szczególne więzi językowe, historyczne i kulturowe łączące UE z państwami trzecimi.

Wspieranie wielojęzyczności jest również ściśle powiązane z sektorem audiowizualnym, technologiami informacyjno-komunikacyjnymi oraz z nowymi drogami dostępu do kultury i edukacji, zwłaszcza poprzez treści dostępne w Internecie. Współczesne tendencje w zakresie wymiany kulturowej ułatwiają naturalne jednoczenie się narodów i również w tej dziedzinie wielojęzyczność ma do odegrania ważną rolę.

Wskaźniki kompetencji językowych powinny zostać jak najszybciej rozszerzone na wszystkie języki urzędowe UE, z uwzględnieniem także innych języków używanych i nauczanych w Europie.

Zdaniem sprawozdawcy objęcie tymi wskaźnikami wszystkich języków urzędowych UE jest dziś koniecznością.

OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (11.2.2009)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie wielojęzyczności: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie
(2008/2225(INI))

Sprawozdawca: Csaba Sógor

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   ponownie podkreśla swoje stałe zobowiązanie do wspierania nauczania języków, wielojęzyczności i różnorodności językowej w Unii Europejskiej, w tym języków regionalnych i mniejszościowych, gdyż stanowi to dziedzictwo kulturowe, które musi być zachowane i pielęgnowane; uważa, że wielojęzyczność ma zasadnicze znaczenie dla skutecznej komunikacji i stanowi środek ułatwiający wzajemne zrozumienie, a przez to akceptację różnorodności i mniejszości;

2.  z zadowoleniem przyjmuje odwołanie się Komisji w swoim komunikacie z dnia 18 września 2008 r. zatytułowanym „Wielojęzyczność: atut dla Europy i wspólne zobowiązanie” (COM(2008)0566), do Europejskiej karty języków regionalnych i mniejszościowych, przyjętej pod auspicjami Rady Europy w roku 1992, i wzywa państwa członkowskie, które jeszcze jej nie podpisały lub ratyfikowały, do uczynienia tego;

3.   uważa, że różnorodność językowa stanowi nie tylko zasadniczy element dziedzictwa kulturowego, ale także podstawowy składnik codziennego życia obywateli europejskich, a także składnik, który przyczynia się do wspierania głównych wartości europejskich takich jak tolerancja i zrozumienie oraz do tworzenia sieci kontaktów;

4.   podkreśla, że wielojęzyczność jest kwestią przekrojową mającą wielki wpływ na życie obywateli europejskich; zwraca się zatem do państw członkowskich o włączenie jej do głównego nurtu polityk innych niż edukacja, np. do polityki w zakresie uczenia się przez całe życie, integracji społecznej, zatrudnienia, mediów i badań;

5.   jest zdania, że należy promować naukę różnych języków, np. języków sąsiednich państw członkowskich; ponadto za pożądane uważa uczenie się przez mieszkańców terenów przygranicznych lub społeczności większościowe/mniejszościowe mieszkające razem języka drugiej strony w celu konsolidacji integracji społecznej i kulturowej w ramach regionów europejskich oraz ułatwienia transgranicznej mobilności pracowników;

6.   zwraca szczególną uwagę na możliwe zagrożenia związane z przepaścią komunikacyjną między osobami o różnym pochodzeniu kulturowym oraz dystansem między osobami wielojęzycznymi i jednojęzycznymi; wraca uwagę na fakt, że brak umiejętności językowych nadal stanowi w wielu państwach członkowskich przeszkodę na drodze do integracji społecznej oraz integracji na rynku pracy pracowników pochodzących z innych państw; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do podjęcia środków na rzecz zmniejszenia przepaści między osobami wielojęzycznymi, które mają więcej możliwości w Unii Europejskiej, a osobami jednojęzycznymi pozbawionymi wielu możliwości;

7.   podkreśla, ze biegłość językowa pozwala obywatelom na korzystanie w większym stopniu z możliwości życia i pracowania w innym państwie członkowskim, ułatwiając tym samym mobilność; apeluje w tym kontekście do Komisji i państw członkowskich o zwiększenie wysiłków na rzecz osiągnięcia celu sformułowanego na szczycie Rady Europejskiej w Barcelonie, jakim jest umiejętność komunikowania się obywateli w dwóch językach poza ich językiem ojczystym;

8.   podkreśla znaczenie ciągłego szkolenia nauczycieli języków i osób zajmujących się nauczaniem języków, a także znaczenie środków wspierających mobilność tych osób, tak aby poprawić ich umiejętności językowe i międzykulturowe;

9.   jest przekonany, że w kontekście uczenia się przez całe życie należy zapewnić obywatelom wszystkich grup wiekowych wystarczające wsparcie umożliwiające im stałe rozwijanie i stałą poprawę umiejętności językowych poprzez udostępnianie im odpowiednich pomocy językowych lub innych instrumentów dla lepszej komunikacji, łącznie z nauką w młodym wieku, w celu poprawy ich integracji społecznej, perspektyw zatrudnienia i dobrobytu;

10. zachęca Komisję i państwa członkowskie do propagowania środków ułatwiających naukę języków osobom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji, osobom należącym do mniejszości narodowych i migrantom w celu umożliwienia tym ostatnim naukę języka (języków) kraju lub regionu przyjmującego w celu osiągnięcia integracji społecznej i zwalczania wykluczenia społecznego; podkreśla, że dla migrantów niezbędne jest używanie ich języka głównego i wykorzystywanie przez to swojego potencjału językowego; apeluje w związku z tym do państw członkowskich o wspieranie zarówno używania przez migrantów języka głównego, jak i uczenia się przez nich języka (języków) kraju przyjmującego;

11. zwraca się do państw członkowskich o ustanowienie mechanizmów dla społeczności lokalnych i usługodawców w celu skutecznego zaspokajania potrzeb obywateli posługujących się językiem innym niż język oficjalny, i ułatwiając tym samym ich integrację na rynku pracy oraz integrację ze społecznością;

12. wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania mobilności zawodowej nauczycieli oraz współpracy między szkołami i innymi krajami w realizacji innowacyjnych z technologicznego i kulturowego punktu widzenia przedsięwzięć w zakresie nauczania;

13. zachęca państwa członkowskie, aby przy wsparciu Komisji promowały lepsze zarządzanie różnorodnością językową w przedsiębiorstwach, na przykład poprzez tworzenie mieszanych pod względem językowym zespołów osób zarządzających na wszystkich szczeblach przedsiębiorstwa oraz poprzez zachęcanie do wdrażania programów szkoleniowych w zakresie rozwoju wielojęzycznych umiejętności komunikacyjnych;

14. wzywa Komisję i państwa członkowskie do nasilenia wysiłków służących zacieśnieniu współpracy między państwami członkowskimi poprzez zastosowanie otwartej metody koordynacji w celu ułatwienia wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w dziedzinie wielojęzyczności przy uwzględnieniu korzyści ekonomicznych, np. w przypadku przedsiębiorstw wielojęzycznych.

15. z zadowoleniem przyjmuje planowane przez Komisję uruchomienie kampanii informacyjnych i uświadamiających na temat korzyści uczenia się języków za pośrednictwem mediów masowych i przy użyciu nowych technologii; wzywa Komisję do korzystania z wniosków z konsultacji dotyczących uczenia się języków przez migrujące dzieci oraz nauczania języka i kultury kraju pochodzenia w przyjmującym państwie członkowskim.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	11.2.2009
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	43 1 0
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Jan Andersson, Edit Bauer, Iles Braghetto, Philip Bushill-Matthews, Milan Cabrnoch, Alejandro Cercas, Ole Christensen, Luigi Cocilovo, Jean Louis Cottigny, Jan Cremers, Harald Ettl, Richard Falbr, Carlo Fatuzzo, Ilda Figueiredo, Joel Hasse Ferreira, Stephen Hughes, Karin Jöns, Ona Juknevičienė, Jean Lambert, Bernard Lehideux, Elizabeth Lynne, Thomas Mann, Jiří Maštálka, Maria Matsouka, Elisabeth Morin, Csaba Őry, Siiri Oviir, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Pier Antonio Panzeri, Rovana Plumb, Elisabeth Schroedter, José Albino Silva Peneda, Kathy Sinnott, Jean Spautz, Gabriele Stauner, Ewa Tomaszewska, Anne Van Lancker, Gabriele Zimmer
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Gabriela Creţu, Jamila Madeira, Adrian Manole, Ria Oomen-Ruijten, Csaba Sógor, Patrizia Toia
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Pierre Jonckheer

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	17.2.2009
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	20 3 8
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Maria Badia i Cutchet, Giovanni Berlinguer, Guy Bono, Nicodim Bulzesc, Marie-Hélène Descamps, Věra Flasarová, Milan Gaľa, Claire Gibault, Vasco Graça Moura, Lissy Gröner, Luis Herrero-Tejedor, Ruth Hieronymi, Ramona Nicole Mănescu, Adrian Manole, Manolis Mavrommatis, Ljudmila Novak, Doris Pack, Christa Prets, Karin Resetarits, Pál Schmitt, Hannu Takkula, Helga Trüpel, Thomas Wise
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Gyula Hegyi, Iosif Matula, Raimon Obiols i Germà, Christel Schaldemose, Nina Škottová, Ewa Tomaszewska, Jaroslav Zvěřina
Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Raül Romeva i Rueda, Alejo Vidal-Quadras