Procedura : 2008/2183(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0108/2009

Teksty złożone :

A6-0108/2009

Debaty :

PV 24/03/2009 - 3
CRE 24/03/2009 - 3

Głosowanie :

PV 24/03/2009 - 4.20
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2009)0165

SPRAWOZDANIE     
PDF 199kWORD 169k
26.2.2009
PE 414.264v02-00 A6-0108/2009

w sprawie wykonania rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych w latach 2007–2013 – wyniki negocjacji dotyczących krajowych strategii spójności i programów operacyjnych

(2008/2183(INI))

Komisja Rozwoju Regionalnego

Sprawozdawca: Miroslav Mikolášik

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wykonania rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych w latach 2007–2013 – wyniki negocjacji dotyczących krajowych strategii spójności i programów operacyjnych

(2008/2183(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

- uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 2 traktatu WE,

- uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie wyników negocjacji dotyczących strategii i programów w ramach polityki spójności w okresie programowania 2007-2013 (COM(2008)0301),

- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności(1) (rozporządzenie ogólne w sprawie EFRR, EFS i Funduszu Spójności),

- uwzględniając decyzję Rady 2006/702/WE z dnia 6 października 2006 r. w sprawie strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności(2) (strategiczne wytyczne dla spójności),

- uwzględniając wyniki negocjacji dotyczących strategii i programów w ramach polityki spójności w okresie 2007–2013 – zestawienie informacji o poszczególnych państwach członkowskich,

- uwzględniając czwarte sprawozdanie w sprawie spójności gospodarczej i społecznej (COM(2007)0273) („czwarte sprawozdanie w sprawie spójności”),

- uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarządzania finansowego (COM(2008)0803),

- uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w odniesieniu do kwalifikowalności efektywności energetycznej i inwestycji w energię odnawialną w budownictwie (COM(2008)0838),

- uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1081/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego w celu rozszerzenia rodzajów kosztów kwalifikujących się do objęcia dofinansowaniem z EFS (COM(2008)0813),

- uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zarządzania i partnerstwa na szczeblu krajowym i regionalnym oraz podstawy dla projektów w dziedzinie polityki regionalnej(3),

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0108/2009),

A.  mając na uwadze, że Komisja opublikowała wspomniany komunikat na podstawie wyników negocjacji z państwami członkowskimi dotyczących narodowych strategicznych ram odniesienia oraz programów operacyjnych,

B.   mając na uwadze, że zgodnie z art. 158 Traktatu w celu wzmocnienia swojej spójności gospodarczej i społecznej Wspólnota zmierza do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów lub wysp najmniej uprzywilejowanych, w tym obszarów wiejskich,

C.  mając na uwadze, że dwa ostatnie rozszerzenia Unii Europejskiej spowodowały znaczne powiększenie się dysproporcji regionalnych we Wspólnocie, który to problem należy stosownie rozwiązać, aby wesprzeć harmonijny, zrównoważony i trwały rozwój,

D.  mając na uwadze, że ostatnie sprawozdania w sprawie spójności wskazują na tendencję pogłębiania się różnic terytorialnych pomiędzy regionami europejskimi i na poziomie subregionalnym i są to różnice, dla których charakterystyczne są takie zjawiska jak segregacja przestrzenna, która doprowadziła do powstania pewnych form gett, oraz ciągły kryzys na niektórych oddalonych obszarach, głównie wiejskich,

E.   mając na uwadze, że w październiku 2006 r. Rada przyjęła wyżej wymienione strategiczne wytyczne dla spójności jako orientacyjne ramy mające służyć państwom członkowskim do przygotowania narodowych strategicznych ram odniesienia oraz programów operacyjnych na lata 2007–2013,

F.   mając na uwadze, że trzy priorytety określone w strategicznych wytycznych dla spójności dotyczą zwiększenia atrakcyjności Europy i jej regionów pod względem inwestycji i zatrudnienia, poprawy poziomu wiedzy i innowacyjności na rzecz wzrostu oraz zwiększenia liczby i poprawy jakości miejsc pracy,

G.  mając na uwadze, że przełożenie tych priorytetów na programy operacyjne powinno umożliwić regionom sprostanie wyzwaniom globalizacji, zmian strukturalnych, demograficznych i klimatycznych oraz wzmocnienie trwałego rozwoju,

H.  mając na uwadze znaczne różnice między państwami członkowskimi pod względem sposobu realizacji wyżej wymienionych priorytetów w ich programach operacyjnych w zależności od celu rozwoju regionalnego – „Konwergencja” czy „Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie” – którym objęty był dany region,

I.   mając na uwadze, że na mocy rozporządzenia ogólnego w sprawie EFRR, EFS i Funduszu Spójności państwa członkowskie Unii Europejskiej wchodzące w jej skład przed dniem 1 maja 2004 r. zobowiązane były do przeznaczenia 60% całkowitych wydatków w ramach celu "Konwergencja" oraz 75% całkowitych wydatków w ramach celu „Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie” na priorytety związane ze strategią lizbońską, a państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie były zachęcane do stosowania tego samego podejścia,

J.    mając na uwadze, że dla pomyślnej realizacji polityki spójności istotne znaczenie mają zrównoważenie, zapobieganie wszelkim rodzajom dyskryminacji, dobre sprawowanie rządów i stosowanie zasady partnerstwa oraz duże zdolności instytucjonalne i administracyjne,

K.  mając na uwadze, że polityka spójności musi być wystarczająco silna i elastyczna, by mogła odgrywać istotną rolę w wysiłkach Unii podejmowanych w celu przeciwdziałania skutkom obecnego światowego kryzysu gospodarczego,

1.   przyznaje, że wszystkie państwa członkowskie podjęły wysiłki na rzecz uwzględnienia w swoich programach operacyjnych trzech priorytetów określonych w strategicznych wytycznych dla spójności, które odpowiadają celom strategii lizbońskiej,

2.   zwraca uwagę na dosyć powolne rozpoczynanie nowego okresu programowania w licznych państwach członkowskich, co może zagrażać skutecznemu wykorzystaniu funduszy; wyraża jednakże wiarę, że zobowiązania podjęte w trakcie procesu negocjowania i zatwierdzania programów operacyjnych będą przestrzegane z korzyścią dla regionów i całej Unii;

Zmniejszanie dysproporcji regionalnych

3.   dostrzega stanowczość państw członkowskich w uwzględnianiu konkretnych potrzeb lokalnych wynikających z ich położenia geograficznego oraz stopnia rozwoju gospodarczego i instytucjonalnego, która przejawia się sporządzeniem strategii mających na celu zmniejszenie różnic wewnątrz regionów i między nimi; przypomina w tym kontekście zaproponowane przez państwa członkowskie środki służące stawieniu czoła szczególnym wyzwaniom w zakresie rozwoju stojącym przed regionami posiadającymi szczególne cechy geograficzne, takie jak obszary górskie, wyspy, regiony najbardziej oddalone, oddalone miasta graniczne, regiony dotknięte problemem wyludnienia i regiony przygraniczne; powtarza, że gospodarczy i przyjazny dla środowiska rozwój oraz zmniejszenie dysproporcji regionalnych pozostają głównym celem polityki regionalnej UE;

4.   podkreśla, że dotychczasowe doświadczenie wskazuje, że konwergencja pomiędzy państwami może ukrywać pogłębiające się różnice pomiędzy regionami i w samych regionach; zwraca ponadto uwagę, że różnice na szczeblu regionalnym i lokalnym można zaobserwować w licznych obszarach, takich jak zatrudnienie, wydajność, dochód, poziom edukacji i innowacyjność; podkreśla znaczenie wymiaru terytorialnego spójności w rozwiązywaniu tych problemów;

Polityka spójności służąca realizacji strategii lizbońskiej

5.   docenia wysiłki władz krajowych podjęte w celu dopilnowania, aby średni odsetek wydatków przeznaczonych na realizację strategii lizbońskiej wynosił 65% dostępnych funduszy w regionach objętych celem „Konwergencja” oraz 82% w regionach objętych celem „Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie”, co faktycznie pozostaje na poziomie wyższym niż pierwotnie zakładano;

6.   wyraża przekonanie, że dziedziny te wymagają o wiele większych nakładów inwestycyjnych; uznaje, że w świetle średniookresowego przeglądu wdrażania funduszów strukturalnych konieczne jest dostarczenie bardziej zdecydowanych wytycznych UE i przeznaczenie zwiększonych zasobów finansowych na te cele oraz że przynajmniej 5% finansowania z funduszy strukturalnych powinno być zarezerwowane na poprawę wydajności energetycznej istniejących domów; w związku z tym wzywa Komisję do pójścia za konkluzjami z posiedzenia Rady UE ds. Konkurencyjności w dniach 9-10 października 2008 r. na temat wydajności energetycznej; podkreśla kluczową rolę i potencjał rozwojowy, jakie stanowią dla regionów UE energie odnawialne, zarówno w dziedzinie tworzenia miejsc pracy, jak i przyspieszania zrównoważonego rozwoju lokalnego;

7.   wspiera regiony w ich wysiłkach na rzecz osiągnięcia celów lizbońskich za pomocą dokładnej i skutecznej realizacji własnych programów operacyjnych; wzywa również Komisję do dokładnego monitorowania ich realizacji w celu zapewnienia przełożenia celów na praktykę oraz do informowania Parlamentu o napotykanych problemach;

8.   uznaje zasoby finansowe przeznaczone na transeuropejskie sieci energetyczne za niewystarczające, ponieważ są one niezbędne do uzupełnienia wewnętrznego rynku energetycznego;

9.   wskazuje na ważną rolę, jaką odgrywają małe firmy i mikroprzedsiębiorstwa, szczególnie przedsiębiorstwa rzemieślnicze, w spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej poprzez ich istotny wkład we wzrost i zatrudnienie; wzywa zatem do aktywnej polityki wspierającej wszystkie formy innowacji w tych przedsiębiorstwach i zachęca Komisję do stworzenia warunków dla wzajemnej współpracy pomiędzy przedsiębiorstwami, sektorem publicznym, szkołami, w tym szkołami wyższymi, w celu powołania regionalnych klastrów innowacyjnych w duchu strategii lizbońskiej;

Stawianie czoła globalizacji i zmianom strukturalnym

10. z uznaniem odnotowuje fakt, że wszystkie państwa członkowskie przeznaczyły znaczną kwotę z całkowitych alokacji finansowych na inwestycje w badania i rozwój oraz innowacje, dążąc do rozwoju gospodarki opartej na wiedzy i na usługach, wsparcia przedsiębiorczości i usług wspierania biznesu, a także do pomocy przedsiębiorstwom i pracownikom w dostosowaniu się do nowych warunków; zwraca uwagę, że w przypadku większości regionów Unii objętych celem „Konwergencja” znaczącym problemem pozostaje zapewnienie dostępności, ponieważ brakuje w nich infrastruktury transportowej;

11. wyraża przekonanie, że polityka przemysłowa musi być wspierana z funduszów strukturalnych w celu zwiększenia konkurencyjności państw członkowskich i Unii; dlatego Komisja popiera odblokowanie potencjału biznesu, szczególnie w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw, uznając to za priorytet polityki spójności;

Zmiany demograficzne oraz bardziej sprzyjające integracji rynki pracy

12. gratuluje państwom członkowskim tego, że podjęły wysiłki, aby w programach finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego uznać za priorytetowe inwestycje mające na celu zwiększenie zatrudnienia, zapewnienie równych szans i popieranie w ten sposób działań wspieranych przez EFS i program PROGRESS na lata 2007-2013, które mają na celu pomoc w eliminacji dyskryminacji i poprawę sytuacji kobiet na rynku pracy; docenia podejmowane przez państwa członkowskie w programach finansowanych przez ESF środki mające na celu podnoszenie kwalifikacji, jak również zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego; podkreśla wagę i konieczność kontynuacji działań w sferze wspierania zatrudnienia w perspektywie szerzącego się kryzysu gospodarczego ze szczególnym uwzględnieniem specyficznych potrzeb niepełnosprawnych i starszych obywateli na każdym etapie wdrażania i oceny polityki spójności;

13. wspiera „zasadę partnerstwa” wdrażaną przez Komisję w ramach polityki spójności i wzywa Komisję do włączenia lokalnych i krajowych organizacji kobiecych w proces negocjacji i wdrażania;

Odpowiadanie na wyzwania dotyczące trwałego rozwoju, zmian klimatycznych i energii

14. uważa, że środki mające na celu ochronę środowiska naturalnego, przeciwdziałanie skutkom zmian klimatycznych i promowanie efektywności energetycznej powinny zostać włączone do wszystkich programów operacyjnych, oraz docenia zobowiązania, które państwa członkowskie podjęły w celu uwzględnienia tych kwestii, na co przydzieliły około jednej trzeciej ogólnego budżetu przeznaczonego na politykę spójności; uważa jednak, że konkretne środki finansowe przydzielone na przeciwdziałanie skutkom zmian klimatycznych i promowanie efektywności energetycznej są niewystarczające do sprostania rzeczywistym potrzebom;

15. uważa za kluczowy rozwój biegunów konkurencyjności w ramach funduszy strukturalnych, ponieważ oferują one znaczny potencjał w dziedzinie tworzenia dobrze płatnych miejsc pracy i generowania wzrostu gospodarczego, a także w dziedzinie zmniejszania presji na duże aglomeracje; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje kontynuowanie programu URBAN, będąc zdania, że konieczne jest ożywienie obszarów miejskich i odnowa starzejących się miejskich infrastruktur;

16. podkreśla, że przepisy dotyczące funduszy strukturalnych określają, że państwa członkowskie i Komisja zapewniają wspieranie równości płci i uwzględnienia perspektywy płci na wszystkich etapach wdrażania funduszy;

17. wzywa państwa członkowskie do pełnego informowania obywateli, władz lokalnych i pozarządowych organizacji kobiecych o możliwościach finansowania, w szczególności w odniesieniu do konkretnych programów, warunków niezbędnych do ubiegania się o współfinansowanie z funduszy strukturalnych, przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz gdzie można znaleźć zaproszenia do składania wniosków w ramach okresu programowania 2007-2013;

18. wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania, że przeszkody administracyjne nie zniechęcą organizacji pozarządowych do ubiegania się o finansowanie projektów, w szczególności poświęconych wsparciu dla kobiet w ekonomicznie niekorzystnej sytuacji, imigrantek, członkiń mniejszości etnicznych, kobiet niepełnosprawnych, kobiet opiekujących się osobami zależnymi od nich, a także dla kobiet, które są ofiarami przemocy czy tortur;

19. zwraca uwagę na znaczną różnicę między sposobem alokowania środków w tej dziedzinie w państwach członkowskich UE-15 i UE-12 i uznaje, że nowe państwa członkowskie muszą przeznaczyć znacznie więcej środków na osiągnięcie unijnych celów w zakresie ochrony środowiska naturalnego, przeciwdziałania zmianom klimatycznym oraz bioróżnorodności, iak określono to w dorobku prawnym Wspólnoty;

20. podkreśla znaczenie konsolidowania zdolności do współpracy i rzeczywistej absorpcji dostępnych funduszy poprzez wykorzystanie wszystkich możliwych środków łącznie z wymianą najlepszych praktyk, kampaniami informacyjnymi, wspólnymi działaniami, wymianą nowych technologii i rozwijaniem partnerstwa, ponieważ doprowadzi to do skutecznej realizacji trwających programów współpracy, a zwłaszcza do zwiększenia zdolności absorbcyjnej nowych państw członkowskich;

21. jest zdania, że w dobie kryzysu gospodarczego państwa członkowskie powinny korzystać z osiągnięcia synergii pomiędzy ochroną środowiska a tworzeniem miejsc pracy, o czym mowa w strategicznych wytycznych dla spójności oraz przeznaczyć więcej środków na projekty promujące ekologiczną gospodarkę i innowacyjność oraz ekologiczne miejsca pracy;

Wzmacnianie wielopoziomowego systemu rządów i partnerstw

22. uważa, że wielopoziomowe sprawowanie rządów i zasada partnerstwa to kluczowe czynniki warunkujące legalność programów operacyjnych, ich przejrzystość i skuteczność w fazie programowania, a zwłaszcza w procesie realizacji; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wysiłki wszystkich państw członkowskich podjęte zgodnie z ich konkretnymi ramami i tradycjami instytucjonalnymi w celu wzmocnienia zasady partnerstwa we własnych programach na bieżący okres, zgodnie z art. 11 rozporządzenia ogólnego w sprawie EFRR, EFS i Funduszu Spójności; zaleca w szczególności nowym państwom członkowskim, które mają niewielkie doświadczenie w tworzeniu skutecznych partnerstw, konsekwentne stosowanie zasady partnerstwa i przejrzystości podczas realizacji programów operacyjnych;

23. wzywa państwa członkowskie do unikania nadmiernych opóźnień przy zwrotach kosztów zakończonych projektów, zauważając, że niewypłacalność spowodowana takimi praktykami często uniemożliwia beneficjentom - głównie władzom lokalnym i organizacjom non-profit - prowadzenie dalszej działalności na polu ich zainteresowań;

24. wskazuje, że opóźnienia w realizacji polityki strukturalnej częściowo wynikają z nadmiernie restrykcyjnych procedur oraz że procedury te powinny być w związku z tym uproszczone poprzez wprowadzenie wyraźnego podziału obowiązków i kompetencji pomiędzy UE, państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne;

25. wzywa państwa członkowskie do ścisłej współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi już na etapie planowania krajowych strategicznych ram odniesienia w celu zagwarantowania optymalnej realizacji strategii krajowych oraz jak największego zbliżenia się do ideałów stojących za wielopoziomowym zarządzaniem;

26. zwraca uwagę na konieczność promocji współpracy między sektorem prywatnym i publicznym w formie partnerstw publiczno-prywatnych w celu możliwości realizacji wielu kluczowych projektów wzmacniając efekty inwestycji;

27. wskazuje, że wymagana jest ocena koordynacji i zgodności programów funduszy strukturalnych z programami rozwoju obszarów wiejskich; zwraca uwagę, że doświadczenie w tym zakresie pokazuje, iż synergia pomiędzy tymi dwoma programami nie jest wystarczająco wykorzystywana;

Budowanie zdolności instytucjonalnych

28. docenia większą świadomość znaczenia zwiększania zdolności instytucjonalnych i administracyjnych dla skutecznej realizacji polityk publicznych oraz dla zarządzania funduszami UE; wzywa do podjęcia we wszystkich regionach objętych celem „Konwergencja” znacznych wysiłków na rzecz wzmocnienia zdolności instytucjonalnych oraz zwiększenia profesjonalizmu władz publicznych;

29. podkreśla konieczność skierowania polityki spójności także na obszary wiejskie, ponieważ spójność terytorialna może zostać osiągnięta jedynie przez rozwijanie równowagi miasto/wieś;

Upowszechnianie skutecznych strategii, zwiększanie wiedzy oraz promowanie dobrych praktyk

30. w szczególności docenia włączenie przez nowe państwa członkowskie do programów operacyjnych na lata 2007–2013 wyników inicjatyw wspólnotowych URBAN i EQUAL; pochwala wysiłki państw członkowskich na rzecz realizacji zintegrowanych planów dotyczących zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, ponieważ w miastach zlokalizowane są przedsiębiorstwa, które przyczyniają się do wzrostu gospodarczego i tworzą miejsca pracy; ponadto uważa, że należy wykorzystać pełny potencjał programów europejskiej współpracy terytorialnej, a także instrumentów Jessica, Jaspers, Jeremie oraz Jasmine, w celu przyspieszenia rozwoju i osiągnięcia większej stopy wzrostu;

31. wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia przy wszystkich projektach finansowanych z funduszy strukturalnych kwestii płci i ich wpływu na kobiety;

Wnioski

32. uważa, że nie można w sposób zasadny oceniać sposobu, w jaki państwa członkowskie postanowiły wprowadzić w życie ramowe założenia określone w strategicznych wytycznych dla spójności przy przygotowywaniu swoich narodowych strategicznych ram odniesienia i programów operacyjnych; docenia fakt, że wszystkie państwa członkowskie na wszystkich etapach podjęły znaczne wysiłki w celu realizacji priorytetów polityki spójności w kontekście własnych konkretnych potrzeb i ograniczeń;

33. jest zdania, że przejrzystość w przyznawaniu środków oraz uproszczenia administracyjne ułatwiające dostęp potencjalnych beneficjentów funduszy strukturalnych do informacji stanowią główne warunki wstępne do realizacji wszystkich celów polityki spójności;

34. wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia procedur wprowadzonych przez nie w celu zapewnienia stosowania całkowicie zintegrowanego podejścia operacyjnego przy realizacji polityki spójności, a tym samym zapewnienia należytego uwzględnienia wszystkich aspektów danego programu operacyjnego;

35. wspiera Komisję w jej wysiłkach mających na celu zapewnienie korzystania przez państwa członkowskie z efektywnych systemów kontroli, aby mieć możliwość stosowania zasad należytego zarządzania finansami w przypadku wydatków wspólnotowych;

36. zwraca uwagę, że obecny światowy kryzys gospodarczy stworzył we wszystkich państwach członkowskich nową sytuację, która wymaga ponownej oceny i ewentualnego dostosowania priorytetów w zakresie inwestycji; z zadowoleniem przyjmuje wyżej wymienione wnioski Komisji dotyczące zmiany rozporządzeń w celu sprostania potrzebom Unii w tych wyjątkowych okolicznościach oraz ponownie wyraża pogląd, że polityka spójności ma zasadnicze znaczenie dla poprawy sytuacji gospodarczej na całym terytorium Unii; w związku z tym odrzuca wszelkie próby ponownej nacjonalizacji tej polityki;

o

o    o

37. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25.

(2)

Dz.U. L 291 z 21.10.06, s. 11.

(3)

Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0492.


UZASADNIENIE

Wprowadzenie

W wielu obszarach polityki europejskiej sprawozdania z realizacji ograniczają się do przeprowadzenia prawnej kontroli transpozycji prawodawstwa Unii Europejskiej do prawa krajowego. Często jest to proces polegający na wyrywkowej kontroli danych przepisów prawnych oraz państw członkowskich, których dotyczy sprawozdanie. W przypadku funduszy strukturalnych podejście to nie jest obecnie możliwe, ponieważ przepisy dotyczące tej dziedziny są zawarte w rozporządzeniach, które są stosowane bezpośrednio lub podlegają procedurze zgody(1). Środki wykonawcze wydawane przez Komisję Europejską w formie decyzji Komisji nie są przedkładane ani Parlamentowi Europejskiemu, ani Radzie. Sytuacja ta jednak może ulec zmianie wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego lub jego odpowiednika.

Kontekst ogólny

Podczas obecnej kadencji, zgodnie z poglądami Komisji Europejskiej i Rady, Parlament Europejski podkreślał potrzebę zainwestowania znacznej części dostępnych funduszy przeznaczonych na rozwój regionalny w działania mające na celu pomoc tym państwom członkowskim i regionom, które odnotowują niższy poziom rozwoju gospodarczego i społecznego oraz rozwoju w zakresie ochrony środowiska naturalnego. Jednakże przynajmniej taką samą wagę przywiązywał także do kwestii udostępnienia środków wszystkim regionom europejskim, zwłaszcza lepiej prosperującym, w celu finansowania działalności badawczo-rozwojowej, tworzenia gospodarki opartej na zaawansowanej technologii i usługach oraz usług wspierania biznesu, aby Unia osiągnęła ambitne cele określone w strategii lizbońskiej i strategii z Göteborga. Zdaniem Parlamentu ograniczenie działań w ramach tej polityki do uboższych państw członkowskich przyniosłoby skutki odwrotne do zamierzonych. Polityka rozwoju regionalnego jest tą właśnie dziedziną polityki, w której wyniki są dostrzegane i odczuwane przez wszystkich obywateli europejskich w najbliższej okolicy, a jej powodzenie jest warunkowane jej obecnością we wszystkich państwach członkowskich bez różnicy.

Mając to na uwadze, przez okres pięciu lat Parlament określił działania strategiczne, które według niego powinny zostać zrealizowane w państwach członkowskich. Wśród nich znajdują się:

Ø działania mające na celu poprawę środowiska miejskiego, co w szczególności dotyczy transportu miejskiego, oraz działania mające na celu przeciwdziałanie emisjom dwutlenku węgla, kontrolę rozrostu miast oraz dostępność dobrych, przystępnych cenowo nieruchomości mieszkalnych i przestrzeni otwartych;

Ø działania mające na celu zapewnienie policentrycznego rozwoju;

Ø działania mające na celu poprawę warunków życia i integrację grup mniejszościowych, w szczególności Romów;

Ø działania mające na celu zapewnienie upowszechniania i wymiany dobrych praktyk;

Ø działania mające na celu dostosowanie lokalnych gospodarek i środowiska do potrzeb wynikających z problemu zmian klimatycznych;

Ø systematyczne przyjmowanie i stosowanie zintegrowanego podejścia do planowania strategicznego i realizacji projektów;

Ø wspieranie udziału sektora prywatnego w realizacji projektów, znaczenie partnerstw publiczno-prywatnych;

Ø istotna rola władz regionalnych i lokalnych w sporządzaniu i przygotowywaniu narodowych ram strategicznych.

Celem niniejszego sprawozdania jest pokazanie sposobu zrozumienia przez państwa członkowskie strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności z 2006 r. i zastosowania się do nich przy sporządzaniu narodowych strategicznych ram odniesienia i jednoczesnym przygotowywaniu programów operacyjnych dostosowanych do ich konkretnych ograniczeń i potrzeb.

Realizacja strategii i programów operacyjnych w okresie programowania 2007–2013 właśnie się rozpoczęła. Komisja Europejska zakończyła procedurę zatwierdzania programów operacyjnych w czerwcu 2008 r. i dopiero teraz nowe projekty zaczynają się kształtować, a zatem upłynie co najmniej rok, zanim można będzie ocenić rzeczywiste postępy w ich realizacji. W związku z tym niniejsze sprawozdanie z konieczności ma ograniczony zakres, a jego celem jest określenie, w jaki sposób i w jakim stopniu państwa członkowskie i regiony uwzględniły priorytety Wspólnoty określone w strategicznych wytycznych dla spójności podczas przygotowywania i sporządzania programów operacyjnych, które określają sposób realizacji polityki rozwoju regionalnego w całym okresie programowania. Prawdziwą analizę procesu realizacji programów operacyjnych będzie można przeprowadzić dopiero po przedstawieniu przez państwa członkowskie sprawozdań zawierających informacje na temat wkładu programów współfinansowanych przez fundusze w realizację celów polityki spójności, realizację zadań funduszy, realizację priorytetów wyszczególnionych w strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności oraz osiąganie celu polegającego na promowaniu konkurencyjności i tworzeniu miejsc pracy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 29 rozporządzenia ogólnego.

Komunikat Komisji Europejskiej w sprawie wyników negocjacji dotyczących strategii i programów w ramach polityki spójności w tym okresie programowania umożliwia zapoznanie się ze sposobem, w jaki programy nowej generacji realizowane w ramach polityki spójności regionalnej wykorzystają kwotę 347 mld euro(2), którą przydzielono na realizację polityki w okresie siedmiu lat.

Podstawowe oceny

Zgodnie z podstawową zasadą solidarności, która jest filarem polityki spójności, głównym celem jest „zmniejszanie różnic pomiędzy państwami członkowskimi, regionami i obywatelami w zakresie standardów życia i możliwości rozwoju, oraz […] wzmacnianie gospodarczej, społecznej i terytorialnej spójności w kontekście gospodarki globalnej(3)”.

Biorąc powyższe pod uwagę, w okresie programowania 2007–2013 strategiczna koncepcja polityki pokazuje, że wszystkie państwa członkowskie, także te, które ostatnio przystąpiły do UE, podjęły wspólne wysiłki w celu ukierunkowania polityki i inwestycji na osiągnięcie celów z Lizbony i Göteborga. Otóż regiony objęte celem „Konwergencja” przeznaczyły 65% przydzielonych środków, a regiony i kraje objęte celem „Konkurencyjność” 82% środków (70% wszystkich środków) na realizację priorytetów strategii lizbońskiej. W rzeczywistości kwoty te są wyższe niż sumy początkowo wymagane art. 9 rozporządzenia ogólnego (60% wydatków na cel „Konwergencja” i 75% wydatków na cel „Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie”). Jest to wyrazem uznania faktu, że sposoby postępowania związane ze strategią lizbońską mogą zapewnić gospodarce europejskiej względną przewagę w coraz bardziej zglobalizowanym świecie, oraz niezwykłego zaangażowania ze strony mniej rozwiniętych krajów i regionów, które zrozumiały, że konieczne jest priorytetowe potraktowanie kwestii rozwiązania problemów dotyczących konkurencyjności, innowacji i dynamizmu.

Dostosowywanie naszych gospodarek, a faktycznie naszego sposobu życia, w sposób pozwalający sprostać wyzwaniom globalizacji i zmian klimatycznych jest koniecznością i w przewidywalnej przyszłości będzie wywierać wpływ na politykę rozwoju regionalnego. Do osiągnięcia postępów w tych obszarach konieczne są środki na badania i innowacje, rozwój przedsiębiorczości, efektywność energetyczną oraz konkretne fundusze przeznaczone na przeciwdziałanie skutkom zmian klimatycznych. Sprawozdawca z zadowoleniem odnotował fakt, że w ochronę środowiska naturalnego zainwestowana zostanie kwota ponad 100 mld euro, lecz jednocześnie uważa, że środki przydzielone na efektywność energetyczną i odnawialne źródła energii (9 mld) z jednej strony i na działania mające na celu przeciwdziałanie skutkom zmian klimatycznych (48 mld) z drugiej strony są mniejsze niż jest to konieczne. W czasie, w którym na naszej planecie występują nieregularne zjawiska, a całe regiony odczuwają skutki niespodziewanych powodzi i coraz większych susz, postępy osiągnięte w ciągu tych siedmiu ważnych lat nie tylko określą naszą przyszłość, lecz także to, który region gospodarczy będzie miał decydujące znaczenie dla nowych rodzajów przemysłu i powstającej działalności gospodarczej w XXI wieku.

Innymi istotnymi kwestiami, których dotyczy sprawozdanie, zgodnie z priorytetami polityki spójności są środki mające na celu:

Ø zwiększenie zatrudnienia;

Ø promowanie bardziej elastycznego rynku pracy;

Ø promowanie społeczeństw bardziej sprzyjających integracji oraz zwalczanie ubóstwa;

Ø zwrócenie uwagi na konieczność dobrego systemu rządów i wzmocnienia zdolności instytucjonalnych, co w razie konieczności pomoże w realizacji programów operacyjnych;

Ø upowszechnianie udanych inicjatyw społecznych;

Ø rozwój społeczeństwa opartego na wiedzy i wymianę dobrych praktyk.

Wnioski

Robocze hipotezy sprawozdawcy, mianowicie założenie, że ogólne priorytety polityki spójności zostały uwzględnione przez wszystkie państwa członkowskie podczas przygotowywania i negocjowania programów operacyjnych, okazały się prawdziwe. Najwyraźniej wszystkie państwa członkowskie uwzględniły cele Wspólnoty, które przełożyły na własne priorytety, zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z ich konkretnego poziomu rozwoju gospodarczego i terytorialnego.

Sprawozdanie to zostało przygotowane w bezprecedensowym okresie zakłóceń gospodarczych. Miliony podatników europejskich są proszone o miliardy euro na zrefinansowanie systemów pieniężnych Europy, a Wielka Brytania, Francja, Hiszpania, Niemcy i Włochy znajdują się obecnie w recesji lub do niej zmierzają. Sprawozdawca nie zamierza omawiać poważnego kryzysu gospodarczego w niniejszym sprawozdaniu, lecz chciałby pozytywnie odnieść się do zmian ram prawnych mających na celu zadbanie o to, by polityka spójności była silnym instrumentem, mogącym wspierać ciągły, zrównoważony i trwały rozwój nawet w okresie nieoczekiwanych wstrząsów gospodarczych. Komisja Europejska przedłożyła Parlamentowi wnioski, których celem jest wyposażenie polityki spójności w środki pozwalające jej na odegranie istotnej roli w wysiłkach Europy na rzecz sprostania temu wielkiemu wyzwaniu, i niewątpliwie dojdzie do dostosowania metod, programów i przepisów do potrzeb. Dlatego też jeszcze większe znaczenie ma szczegółowa analiza tego, co zostało zaplanowane, co państwa członkowskie i regiony określiły jako kwestie o podstawowym dla nich znaczeniu w warunkach istniejących na początku tego okresu programowania oraz sprawdzenie, czy i jak działania Unii odzwierciedlają rzeczywistość.

Ze względu na koncentrację ludności Unii w aglomeracjach miejskich oraz znaczenie, które miasta mają dla wyników gospodarczych Unii, wymiar miejski programów operacyjnych, które będą realizowane w latach 2007–2013, jest istotny z punktu widzenia strategii UE na rzecz osiągnięcia celów z Lizbony i Göteborga. W dokumencie roboczym z dnia 14 listopada Komisja podaje, że ponad połowa programów realizowanych w ramach EFRR w okresie referencyjnym uwzględnia wymiar miejski. Programy operacyjne mające na celu odnowienie centrów miast, oszczędność energii, rozwój systemów czystego i efektywnego energetycznie transportu miejskiego będą jednocześnie przyczyniać się do ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz będą stymulować działalność gospodarczą i tworzenie miejsc pracy. Wszyscy jesteśmy świadomi, że rewolucja postindustrialna, która przyniosła ograniczenia i wyzwania, lecz ma również zalety i daje obietnice, jest nieunikniona. To właśnie dzięki dostrzeżeniu pozytywnych aspektów tych wyzwań i włączeniu ich we wszystkie aspekty realizacji naszych programów operacyjnych struktura gospodarcza i tkanka społeczna naszej Unii będą się wyróżniać.

Oczywiście badania i rozwój mają kluczowe znaczenie dla odkrywania nowych technologii pozwalających na wykorzystanie odnawialnych zasobów naturalnych w celu wytwarzania energii niepowodującej zanieczyszczeń oraz w celu uzyskania środków umożliwiających utrzymanie i podniesienie naszego standardu życia oraz zasadniczo naszej pozycji jako światowej potęgi gospodarczej i politycznej.

Obecne wydarzenia na świecie zwracają uwagę na potrzebę posiadania skutecznych systemów kontroli, które w miarę możliwości chroniłyby wydatki publiczne przed nadużyciami i nieuczciwymi praktykami. Biorąc pod uwagę reputację, którą świat finansów zyskał sobie w ostatnich tygodniach, zarządzanie funduszami europejskimi musi odbywać się jasno i przejrzyście. Błędem jednak byłoby hamowanie procedur i metod, gdyż spowodowałoby to jeszcze większe spowolnienie działania już i tak nieefektywnego systemu. Konieczność uproszczenia procedur i przyspieszenia realizacji została uznana przez wszystkich zainteresowanych i Parlament obecnie zajmuje się wnioskami legislacyjnymi i komunikatami Komisji, zmieniając wiele zapisów prawnych właśnie w celu uproszczenia i przyspieszenia realizacji polityki spójności. Miejmy nadzieję, że wysiłki te zakończą się sukcesem.

(1)

Patrz rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999.

(2)

Jest to obecnie druga co do wielkości pozycja w budżecie Wspólnoty.

(3)

Źródło: Komisja Europejska, COM(2008)301 wersja ostateczna.


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (21.1.2009)

dla Komisji Rozwoju Regionalnego

w sprawie wdrożenia regulacji funduszów strukturalnych za okres 2007-2013: wyniki negocjacji dotyczących narodowych strategii spójności i programów operacyjnych

(2008/2183(INI))

Sprawozdawca: Atanas Paparizov

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Rozwoju Regionalnego, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje silny związek nowej polityki spójności na okres 2007-2013 z agendą lizbońską; z satysfakcją odnotowuje, że z 347 miliardów euro, zarezerwowanych na strategię spójności, ponad 65% przeznaczono na wydatki związane z agendą lizbońską, takie jak kapitał innowacyjny, badawczy i ludzki;

2.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że państwa członkowskie uznały za priorytet inwestycje w badania, rozwój i innowacje, których wysokość sięgnęła 86 miliardów euro; podkreśla wagę regionalnego wymiaru innowacji; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ponad połowa całkowitej kwoty inwestycji zostanie przeznaczona na poprawę zdolności innowacyjnej przedsiębiorstw;

3.   wyraża poważne zaniepokojenie stosunkowo niskimi funduszami przeznaczonymi na przeciwdziałanie zmianom klimatycznym, poprawę wydajności energetycznej i odnawialne źródła energii; wyraża przekonanie, że dziedziny te wymagają o wiele większych nakładów inwestycyjnych; uznaje, że w świetle średniookresowego przeglądu wdrażania funduszów strukturalnych konieczne jest dostarczenie bardziej zdecydowanych wytycznych UE i przeznaczenie zwiększonych zasobów finansowych na te cele oraz że przynajmniej 5% finansowania z funduszy strukturalnych powinno być zarezerwowane na poprawę wydajności energetycznej istniejących domów; w związku z tym wzywa Komisję do pójścia za konkluzjami z posiedzenia Rady UE ds. Konkurencyjności w dniach 9-10 października 2008 r. na temat wydajności energetycznej; podkreśla kluczową rolę i potencjał rozwojowy, jakie stanowią dla regionów UE energie odnawialne, zarówno w dziedzinie tworzenia miejsc pracy, jak i przyspieszania zrównoważonego rozwoju lokalnego; wzywa Komisję do rozważenia wszystkich możliwości finansowania budowy do 12 elektrowni demonstracyjnych z systemem wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS) do 2015 r. i do terminowego przedstawienia odnośnych propozycji;

4.  uznaje zasoby finansowe przeznaczone na transeuropejskie sieci energetyczne za niewystarczające, ponieważ są one niezbędne do uzupełnienia wewnętrznego rynku energetycznego;

5.  wyraża przekonanie, że polityka przemysłowa musi być wspierana z funduszów strukturalnych w celu zwiększenia konkurencyjności państw członkowskich i UE; dlatego Komisja popiera odblokowanie potencjału biznesu, szczególnie w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw, uznając to za priorytet polityki spójności;

6.  podkreśla potrzebę uwzględnienia szczególnej potrzeby nowych państw członkowskich w zakresie inwestycji w podstawowy rozwój infrastruktury jako wstępny warunek osiągnięcia celów lizbońskich;

7.   uważa za kluczowy rozwój biegunów konkurencyjności w ramach funduszy strukturalnych, ponieważ oferują one znaczny potencjał w dziedzinie tworzenia dobrze płatnych miejsc pracy i generowania wzrostu gospodarczego, a także w dziedzinie zmniejszania presji na duże aglomeracje; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje kontynuowanie programu URBAN, będąc zdania, że konieczne jest ożywienie obszarów miejskich i odnowa starzejących się miejskich infrastruktur;

8.   podkreśla znaczenie konsolidowania zdolności do współpracy i rzeczywistej absorpcji dostępnych funduszy poprzez wykorzystanie wszystkich możliwych środków łącznie z wymianą najlepszych praktyk, kampaniami informacyjnymi, wspólnymi działaniami, wymianą nowych technologii i rozwijaniem partnerstwa, ponieważ doprowadzi to do skutecznej realizacji trwających programów współpracy, a zwłaszcza do zwiększenia zdolności absorbcyjnej nowych państw członkowskich;

9.   podkreśla znaczenie opracowywania i stosowania specjalnych programów w regionach, w których dominuje podupadająca działalność przemysłowa, w celu wspierania inicjatyw zmierzających do restrukturyzacji gospodarczej i prowadzących do znacznego zwiększenia znaczenia sektora usługowego w gospodarce;

10. podkreśla konieczność skierowania polityki spójności także na obszary wiejskie, ponieważ spójność terytorialna może zostać osiągnięta jedynie przez rozwijanie równowagi miasto/wieś;

11. jest przekonany, że kwestie dotyczące ludności stanowią główne wyzwanie dla państw członkowskich w kontekście, w przypadku zdecydowanej większości z nich, zmniejszającej się liczby i starzejącej się populacji; podkreśla, że aspekt ten nie jest wystarczająco poruszony w komunikacie Komisji COM(2008)0301;

12. jest zdania, że przejrzystość w przyznawaniu środków oraz uproszczenia administracyjne ułatwiające dostęp potencjalnych beneficjentów funduszy do informacji stanowią główne warunki wstępne do realizacji wszystkich celów polityki spójności.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

20.1.2009

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

46

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Šarūnas Birutis, Jan Březina, Jerzy Buzek, Jorgo Chatzimarkakis, Giles Chichester, Dragoş Florin David, Den Dover, Lena Ek, Nicole Fontaine, Adam Gierek, Norbert Glante, Fiona Hall, Erna Hennicot-Schoepges, Mary Honeyball, Ján Hudacký, Romana Jordan Cizelj, Werner Langen, Anne Laperrouze, Pia Elda Locatelli, Patrick Louis, Eluned Morgan, Angelika Niebler, Atanas Paparizov, Aldo Patriciello, Francisca Pleguezuelos Aguilar, Anni Podimata, Miloslav Ransdorf, Vladimír Remek, Herbert Reul, Teresa Riera Madurell, Mechtild Rothe, Paul Rübig, Patrizia Toia, Catherine Trautmann, Claude Turmes, Nikolaos Vakalis, Alejo Vidal-Quadras, Dominique Vlasto

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Pilar Ayuso, Juan Fraile Cantón, Matthias Groote, Françoise Grossetête, Edit Herczog, Vittorio Prodi, Esko Seppänen, Silvia-Adriana Ţicău, Vladimir Urutchev


OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (10.11.2008)

dla Komisji Rozwoju Regionalnego

w sprawie wdrażania rozporządzenia dotyczącego funduszy strukturalnych na okres 2007-2013: wyniki negocjacji dotyczących krajowych strategii spójności i programów operacyjnych

(2008/2183(INI))

Sprawozdawczyni: Zita Pleštinská

WSKAZÓWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Rozwoju Regionalnego, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

- uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 2 traktatu WE,

1.  wspiera stały cel nowych programów, jakim jest usuwanie barier w zatrudnieniu zwłaszcza dla kobiet, a w szczególności barier napotykanych przez mieszkańców obszarów wiejskich, młodzieży, osób niepełnosprawnych, osób w podeszłym wieku i nisko wykwalifikowanych pracowników oraz zauważa, że cel jakim jest zwiększenie wskaźnika zatrudnienia kobiet jest daleki od realizacji;

2.  podkreśla, że przepisy dotyczące funduszy strukturalnych określają, że państwa członkowskie i Komisja zapewniają wspieranie równości płci i uwzględnienia perspektywy płci na wszystkich etapach wdrażania funduszy;

3.  domaga się operacyjnych programów uwzględniających w głównym nurcie tematykę płci, zajmujących się problemem dyskryminacji i promujących równe traktowanie, płace i równe szanse dla kobiet i mężczyzn w miejscu pracy oraz w społeczeństwie poprzez wspieranie działalności gospodarczej kobiet, ułatwianie kobietom udziału w procesie decyzyjnym i zwiększanie ich obecności w sferach nauki, uczelni wyższych i technologii, inicjowanie kampanii na rzecz podniesienia świadomości szerokiej opinii publicznej, wymianę najlepszych praktyk oraz prowadzenie stałego dialogu z obywatelami;

4.  popiera działania wspierane przez Europejski Fundusz Społeczny i program PROGRESS na lata 2007-2013, które mają na celu poprawę sytuacji kobiet na rynku pracy i pomoc w eliminacji dyskryminacji;

5.  kładzie nacisk na fakt, że w celu zapewnienia niezbędnych warunków sprawiedliwego udziału kobiet i mężczyzn w życiu prywatnym i publicznym oraz jednocześnie w celu stawienia czoła wyzwaniom demograficznym, programy te powinny również skupiać się na godzeniu życia rodzinnego z zawodowym; zwraca uwagę na konieczność poprawy osiągalności, jakości i dostępności jednostek opieki nad dziećmi i osobami wymagającymi opieki, osobami starszymi, chronicznie chorymi i osobami niepełnosprawnymi, co jest zgodne z celami barcelońskimi;

6.  wspiera „zasadę partnerstwa” wdrażaną przez Komisję w ramach polityki spójności i wzywa Komisję do włączenia lokalnych i krajowych organizacji kobiecych w proces negocjacji i wdrażania;

7.  wzywa państwa członkowskie do pełnego informowania obywateli, władz lokalnych i pozarządowych organizacji kobiecych o możliwościach finansowania, w szczególności w odniesieniu do konkretnych programów, warunków niezbędnych do ubiegania się o współfinansowanie z funduszy strukturalnych, przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz gdzie można znaleźć zaproszenia do składania wniosków w ramach nowego okresu programowania 2007-2013;

8.  wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania, że przeszkody administracyjne nie zniechęcą organizacji pozarządowych do ubiegania się o finansowanie projektów, w szczególności poświęconych wsparciu dla kobiet w ekonomicznie niekorzystnej sytuacji, imigrantek, członkiń mniejszości etnicznych, kobiet niepełnosprawnych, kobiet opiekujących się osobami zależnymi od nich, a także dla kobiet, które są ofiarami przemocy czy tortur;

9.  wzywa państwa członkowskie do unikania nadmiernych opóźnień przy zwrotach kosztów zakończonych projektów, zauważając, że niewypłacalność spowodowana takimi praktykami często uniemożliwia beneficjentom - głównie władzom lokalnym i organizacjom non-profit - prowadzenie dalszej działalności na polu ich zainteresowań;

10. wzywa państwa członkowskie w kontekście planowania i realizacji projektów strategicznych do uwzględnienia odpowiednio potrzeb kobiet, rodzin, w szczególności samotnych rodziców i dużych rodzin, osób niepełnosprawnych i grup specjalnej troski na obszarach o złej sytuacji geograficznej i społecznej;

11. wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia przy wszystkich projektach finansowanych z funduszy strukturalnych kwestii płci i ich wpływu na kobiety.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

6.11.2008

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

27

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Emine Bozkurt, Věra Flasarová, Claire Gibault, Lissy Gröner, Zita Gurmai, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Urszula Krupa, Roselyne Lefrançois, Astrid Lulling, Siiri Oviir, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Zita Pleštinská, Anni Podimata, Raül Romeva i Rueda, Eva-Britt Svensson, Britta Thomsen, Anne Van Lancker, Anna Záborská, Iva Zanicchi

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Lena Ek, Iratxe García Pérez, Donata Gottardi, Mary Honeyball, Christa Klaß, Ria Oomen-Ruijten, Maria Petre

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Inger Segelström


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

12.2.2009

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

48

2

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Emmanouil Angelakas, Stavros Arnaoutakis, Elspeth Attwooll, Rolf Berend, Jana Bobošíková, Victor Boştinaru, Wolfgang Bulfon, Giorgio Carollo, Bairbre de Brún, Gerardo Galeote, Iratxe García Pérez, Monica Giuntini, Ambroise Guellec, Pedro Guerreiro, Gábor Harangozó, Filiz Hakaeva Hyusmenova, Mieczysław Edmund Janowski, Gisela Kallenbach, Evgeni Kirilov, Miloš Koterec, Constanze Angela Krehl, Florencio Luque Aguilar, Jamila Madeira, Miguel Angel Martínez Martínez, Iosif Matula, Miroslav Mikolášik, Jan Olbrycht, Maria Petre, Markus Pieper, Giovanni Robusti, Wojciech Roszkowski, Catherine Stihler, Margie Sudre, Lambert van Nistelrooij, Oldřich Vlasák

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Domenico Antonio Basile, Jan Březina, Den Dover, Emanuel Jardim Fernandes, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Stanisław Jałowiecki, Zita Pleštinská, Samuli Pohjamo, Christa Prets, Miloslav Ransdorf, Flaviu Călin Rus, Richard Seeber, László Surján, Nikolaos Vakalis, Iuliu Winkler

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Wolf Klinz, Sepp Kusstatscher, Toine Manders

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności