Procedura : 2009/0128(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0212/2010

Teksty złożone :

A7-0212/2010

Debaty :

Głosowanie :

PV 07/09/2010 - 6.2
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0292

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 619kWORD 240k
28.6.2010
PE 439.411v02-00 A7-0212/2010

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu

(COM(2009)0459 – C7‑0207/2009 – 2009/0128(COD))

Komisja Gospodarcza i Monetarna

Sprawozdawca: Slavi Binev

PR_COD_COD_1am/PR_COD_COD_1consolidated

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu

(COM(2009)0459 – C7‑0207/2009 – 2009/0128(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Radzie (COM(2009)0459),

–   uwzględniając art. 123 ust. 4 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0207/2009),

–   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady pt. „Konsekwencje wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla trwających międzyinstytucjonalnych procedur decyzyjnych” (COM(2009)0665) i załącznik do niego (COM(2010)0147)),

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 oraz art. 133 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 listopada 2009 r.(1),

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0212/2010),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania jego stanowiska Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

STANOWISKO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGOW PIERWSZYM CZYTANIU*

---------------------------------------------------------

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art.133,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)         Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem(4) nakłada na instytucje kredytowe, a w granicach ich działalności płatniczej – również na innych dostawców usług płatniczych oraz wszelkie inne instytucje biorące udział w przetwarzaniu i dystrybucji publicznej banknotów i monet – obowiązek dopilnowania, by banknoty i monety euro, które otrzymują i zamierzają wprowadzić ponownie do obiegu, były sprawdzane pod kątem autentyczności oraz aby wykrywane były fałszywe banknoty i monety.

(2)         Zalecenie Komisji 2005/504/WE z dnia 27 maja 2005 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu(5) określa zalecane praktyki dotyczące weryfikacji autentyczności monet euro i postępowania z monetami nienadającymi się do obiegu. Jednak brak obowiązujących wspólnych zasad ramowych dotyczących weryfikacji autentyczności monet prowadzi do stosowania różnych praktyk przez różne państwa członkowskie, a zatem nie może zapewnić jednolitego stopnia ochrony waluty euro w całej Unii.

(3)         Dlatego w celu osiągnięcia skutecznej i jednolitej weryfikacji monet euro w całej strefie euro niezbędne jest wprowadzenie wiążących zasad stosowania wspólnych procedur dotyczących weryfikacji autentyczności monet euro będących w obiegu oraz mechanizmów kontroli tych procedur przez organy krajowe.

(4)         W procesie weryfikacji autentyczności wykrywane są również oryginalne monety euro, które nie nadają się już do obiegu. Wprowadzanie nienadających się monet do obiegu utrudnia korzystanie z nich, zwłaszcza w automatach na monety, a także może budzić u użytkowników wątpliwości co do ich autentyczności. ▌ Nienadające się monety należy wycofywać z obiegu. Wspólne wiążące zasady są zatem niezbędne dla państw członkowskich w celu właściwego postępowania z oryginalnymi monetami euro nienadającymi się do obiegu oraz zwracania równowartości tych monet.

(5)         Aby osiągnąć niezbędną koordynację realizacji procedur weryfikacji autentyczności, Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe, ustanowione decyzją Komisji 2005/37/WE(6), po konsultacji z zespołem ekspertów ds. fałszerstwa monet, o którym mowa we wspomnianej decyzji, musi jeszcze określić szczegółowe wymogi dotyczące badania autentyczności monet oraz szkoleń w tym zakresie, a także specyfikacje dotyczące sprawdzania monet euro nienadających się do obiegu i inne praktyczne przepisy wykonawcze.

(5a)       Aby umożliwić stopniowe dostosowanie obecnych zbiorów przepisów i praktyk do postanowień niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny mieć możność, w trakcie okresu przejściowego trwającego trzy lata od dnia 1 stycznia 2012 r., wprowadzenia odstępstw dotyczących urządzeń do przetwarzania monet wykorzystywanych przy weryfikacji autentyczności monet euro i liczby tych urządzeń sprawdzanych corocznie.

(6)         Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie skuteczna i jednolita weryfikacja monet euro w całej strefie euro, nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie ze względu na różne praktyki krajowe, a zatem może zostać skuteczniej zrealizowany na szczeblu Unii, może ona przyjąć stosowne środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(6a)       Każde państwo członkowskie wprowadza sankcje stosowane w przypadku naruszeń w celu uzyskania jednakowej weryfikacji autentyczności monet euro i postępowania z monetami nienadającymi się do obiegu w Unii.

(6b)       Każdy wyznaczony organ krajowy zajmujący się monetami euro nienadającymi się do obiegu może stosować opłatę manipulacyjną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, aby pokryć wydatki związane z tą procedurą. Opłaty manipulacyjne nie powinny być stosowane w przypadku zgłaszania przez osoby fizyczne małych ilości nienadających się monet. Państwa członkowskie powinny być w stanie zapewnić zwolnienia z opłat manipulacyjnych w przypadku osób prawnych, które ściśle współpracują z władzami w usuwaniu z obiegu sfałszowanych i nienadających się monet. Państwa członkowskie powinny być w stanie zaakceptować pakowanie razem sfałszowanych i nienadających się monet bez stosowania dodatkowej opłaty, jeżeli leży to w interesie publicznym,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział I: Cel i definicje

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie określa procedury niezbędne do weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(a)    „weryfikacja autentyczności monet euro” oznacza proces sprawdzenia, czy monety euro są oryginalne i nadają się do obiegu;

(b)    „monety euro nienadające się do obiegu” oznaczają oryginalne monety euro odrzucone w procesie weryfikacji lub monety, których wygląd uległ znacznej zmianie;

(c)    „wyznaczony organ krajowy” oznacza krajowe centrum analiz monet lub organ wyznaczony przez właściwe państwo członkowskie;

(d)    „instytucje” oznaczają instytucje, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001, z wyjątkiem instytucji, o których mowa w tiret trzecim tamże;

(da)  „CCEG” oznacza zespół ekspertów ds. fałszerstwa monet, o którym mowa w decyzji 2005/37/WE.

Rozdział II: Weryfikacja autentyczności monet euro

Artykuł 3

Weryfikacja autentyczności monet euro

1.      Instytucje gwarantują, że monety euro, które otrzymały i które zamierzają wprowadzić ponownie do obiegu, poddawane są weryfikacji autentyczności. Wypełniają ten obowiązek:

(a)    ▌ za pomocą urządzeń do przetwarzania monet, ujętych w wykazie urządzeń do przetwarzania monet, o którym mowa w art. 5 ust. 3; lub

(b)    przy pomocy ▌personelu wyszkolonego zgodnie z zasadami określonymi przez państwa członkowskie.

2.        Po przeprowadzeniu weryfikacji autentyczności wszystkie ▌ monety euro, co do których istnieje podejrzenie, że zostały sfałszowane i monety euro nienadające się do obiegu odsyłane są do wyznaczonych organów krajowych. ▌

3.      Sfałszowane monety euro przekazane właściwym organom krajowym zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 nie podlegają opłatom manipulacyjnym ani innym opłatom. Jeśli chodzi o monety euro nienadające się do obiegu, obowiązują przepisy rozdziału III.

Artykuł 4

Wymagane testy

1.        Stosując art. 3 ust. 1 lit. (a), instytucje korzystają tylko z tych typów urządzeń do przetwarzania monet, które pomyślnie przeszły test wykrywalności przeprowadzony przez wyznaczone organy krajowe lub przez Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN) i które w czasie ich zakupu były wyszczególnione na stronie internetowej, o której mowa w art. 5 ust. 3. Instytucje dopilnowują, aby urządzenia te były regularnie dostosowywane w celu utrzymania zdolności wykrywania z uwzględnieniem modyfikacji wprowadzonych do wykazu, o którym mowa w art. 5 ust. 3. Test wykrywalności jest opracowywany tak, aby zagwarantować, że urządzenie do przetwarzania monet będzie w stanie odrzucić znane typy sfałszowanych monet euro i przy okazji monet euro nienadających się do obiegu oraz wszelkie inne przedmioty podobne do monet, które nie są zgodne ze specyfikacją oryginalnych monet euro.

1a.      W okresie przejściowym trwającym trzy lata od dnia 1 stycznia 2012 r. państwa członkowskie mogą przewidzieć szczegółowe odstępstwa od postanowień ust. 1 zdanie pierwsze, w odniesieniu do urządzeń do przetwarzania monet, które są wykorzystywane w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i które okazały się zdolne do wykrywania sfałszowanych monet euro, monet euro nienadających się do obiegu i innych przedmiotów podobnych do monet euro, które nie są oryginalnymi monetami euro, nawet jeśli urządzenia te nie zostały ujęte w wykazie internetowym, o którym mowa w art. 5 ust. 3. Odstępstwa takie przyjmowane są po zasięgnięciu opinii CCEG.

2.        Komisja dopilnowuje, aby ECTN – w rozsądnym terminie po zasięgnięciu opinii CCEG – określiło specyfikacje techniczne testu wykrywalności i inne praktyczne przepisy wykonawcze, takie jak praktyki w dziedzinie szkolenia, okres ważności sprawozdania z testu wykrywalności, informacje, które muszą być ujęte w wykazie podanym w art. 5 ust. 3, wytyczne dotyczące kontroli, sprawdzania i audytu prowadzonych przez państwa członkowskie, przepisów proceduralnych dotyczących usunięcia niezgodności, a także odpowiednie progi akceptowalności oryginalnych monet.

Artykuł 5

Przystosowanie urządzeń do przetwarzania monet

1.        Aby umożliwić producentom urządzeń do przetwarzania monet uzyskanie wskazań niezbędnych do przystosowania ich urządzeń, tak aby wykrywały one sfałszowane monety euro, testy zgodne z art. 4 mogą zostać przeprowadzone w krajowych centrach analiz monet, w ECTN lub – na podstawie umowy dwustronnej – w zakładzie producenta.

2.        Po pomyślnych testach urządzenia do przetwarzania monet wydawane jest skrócone sprawozdanie z testów skierowane do producenta urządzenia, wraz z kopią dla ECTN.

3.        Komisja publikuje na swojej stronie internetowej zbiorczy wykaz wszystkich urządzeń do przetwarzania monet, dla których ECTN otrzymało pozytywne i ważne skrócone sprawozdanie z testów lub samo sporządziło takie sprawozdanie.

Artykuł 6

Kontrola i audyt prowadzone przez państwa członkowskie

1.      Państwa członkowskie wprowadzają mechanizmy kontrolne przewidziane w ust. 2-7.

2.      Państwa członkowskie przeprowadzają coroczne kontrole na miejscu w instytucjach w celu sprawdzenia prawidłowości funkcjonowania reprezentatywnej liczby urządzeń do przetwarzania monet wykorzystywanych za pomocą testów wykrywalności. W ▌ przypadkach, w których personel kontrolowanych instytucji ma ręcznie weryfikować autentyczność monet euro wprowadzanych z powrotem do obiegu, państwa członkowskie uzyskują poświadczenie od tych instytucji, że ich personel ▌ został odpowiednio przeszkolony do tego celu.

3.      Liczba urządzeń sprawdzanych corocznie w poszczególnych państwach członkowskich jest na tyle duża, by ilość monet euro przetwarzanych przez te urządzenia w danym roku stanowiła co najmniej 25% łącznej zbiorczej ilości netto monet wyemitowanych przez dane państwo członkowskie od momentu wprowadzenia monet euro do końca poprzedniego roku. Liczbę urządzeń do sprawdzenia oblicza się na podstawie ilości trzech najwyższych nominałów monet euro przeznaczonych do obiegu. Niezależnie od ust. 4 państwa członkowskie podejmują starania, aby urządzenia były sprawdzane w systemie rotacyjnym.

3a.    Jeżeli liczba urządzeń, które mają być sprawdzane według metody przewidzianej w ust. 3, jest wyższa niż liczba urządzeń działających w jednym państwie członkowskim, sprawdzane są wszystkie urządzenia działające w tym państwie członkowskim.

3b.    W okresie przejściowym trwającym trzy lata od dnia 1 stycznia 2012 r. państwa członkowskie mogą postanowić, po poinformowaniu Komisji, że liczba urządzeń sprawdzanych corocznie ma być taka, by ilość monet euro przetwarzanych przez te urządzenia w danym roku stanowiła co najmniej 10% łącznej zbiorczej ilości netto monet wyemitowanych przez dane państwo członkowskie od momentu wprowadzenia monet euro do końca poprzedniego roku.

W ramach corocznych kontroli państwa członkowskie monitorują również możliwości właściwych instytucji w zakresie weryfikacji autentyczności monet euro, sprawdzając:

(a) czy istnieje pisemna strategia obejmująca instrukcje dotyczące odpowiednio wykorzystania automatycznych urządzeń do przetwarzania monet względnie sortowania ręcznego;

(b) czy przydzielono do tego zadania odpowiednie zasoby kadrowe;

(c) czy istnieje pisemny plan konserwacji pozwalający utrzymać odpowiedni stopień wydajności urządzeń;

(d) czy istnieją pisemne procedury przekazywania wyznaczonym organom krajowym sfałszowanych monet i innych przedmiotów podobnych do monet, a także monet nienadających się do obiegu; oraz

(da)  czy istnieją wewnętrzne procedury kontroli opisujące zasady i częstotliwość kontroli, które mają być przeprowadzane przez instytucję w celu zapewnienia, że jej centra sortowania lub personel postępują zgodnie z powyższymi instrukcjami.

4a.    W przypadku wykrycia przez państwo członkowskie niezgodności z niniejszym rozporządzeniem, instytucja, której to dotyczy, podejmuje działania na rzecz zapewnienia niezwłocznego usunięcia tej niezgodności.

Rozdział III: Postępowanie z monetami euro nienadającymi się do obiegu

Artykuł 7

Wycofywanie monet euro nienadających się do obiegu oraz zwrot ich równowartości

1.    Państwa członkowskie wycofują z obiegu monety euro nienadające się do obiegu.

2.      Państwa członkowskie zwracają równowartość monet euro nienadających się do obiegu z powodu długiego funkcjonowania w obiegu lub wypadku lub które zostały odrzucone z innych powodów w trakcie procedury weryfikacji autentyczności albo wymieniają te monety. Państwa członkowskie mogą odmówić zwrotu równowartości monet euro nienadających się do obiegu, które zostały zmienione celowo lub w wyniku procesu, w przypadku którego można było rozsądnie przewidzieć, iż doprowadzi do zmiany wyglądu monet, z wyjątkiem zwrotu równowartości monet zbieranych na cele charytatywne, np. monet wrzucanych do fontanny.

3.    Państwa członkowskie gwarantują, że monety euro nienadające się do obiegu będą po wycofaniu niszczone poprzez trwałą fizyczną deformację, tak aby nie mogły być ponownie wprowadzone do obiegu ani przedłożone w celu uzyskania zwrotu równowartości.

Artykuł 8

Opłaty manipulacyjne

1.      Opłatę manipulacyjną w wysokości 5% nominalnej wartości przedłożonych monet euro nienadających się do obiegu można potrącić przy zwrocie równowartości lub wymianie tych monet euro. Do opłaty manipulacyjnej można doliczyć dodatkowo 15% opłaty od wartości nominalnej przedłożonych monet euro, w przypadku gdy sprawdza się cały worek lub pudełko zgodnie z art. 10 ust. 2.

2.        Państwa członkowskie mogą ustanowić ogólne lub częściowe zwolnienia z opłat manipulacyjnych, w przypadku gdy osoby fizyczne lub prawne, które przedkładają monety, ściśle i regularnie współpracują z wyznaczonymi organami krajowymi w procesie wycofywania z obiegu sfałszowanych monet euro i monet euro nienadających się do obiegu lub gdy leży to w interesie publicznym.

3.        Koszty transportu i koszty powiązane ponosi osoba fizyczna lub prawna, która przedkłada monety.

4.        Bez uszczerbku dla zwolnienia przewidzianego w ustępie 2, jednej przedkładającej monety osobie fizycznej lub prawnej raz w roku przysługuje zwolnienie z opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do maksymalnie jednego kilograma monet euro nienadających się do obiegu dla każdego nominału. Jeżeli limit ten zostanie przekroczony, wszystkie przedłożone monety mogą podlegać opłacie manipulacyjnej.

4a.    Jeżeli indywidualne przedłożenie zawiera monety poddane działaniu substancji chemicznych lub innych niebezpiecznych substancji w takim stopniu, że mogą one stanowić zagrożenie dla zdrowia osób tym się zajmujących, opłaty pobierane zgodnie z ust. 1 uzupełniane są o dodatkową opłatę manipulacyjną w wysokości 20% wartości nominalnej przedłożonych monet euro.

Artykuł 9

Pakowanie monet euro nienadających się do obiegu

1.        Osoba fizyczna lub prawna przedkładająca monety euro do zwrotu równowartości lub do wymiany sortuje je według nominałów w standardowych workach lub pudełkach w następujący sposób:

(a) worki lub pudełka zawierają:

(i)     500 monet w przypadku nominałów 2 euro i 1 euro,

(ii)    1 000 monet w przypadku nominałów 0,50 euro, 0,20 euro i 0,10 euro,

(iii)  2 000 monet w przypadku nominałów 0,05 euro, 0,02 euro i 0,01 euro,

(iv)   przy mniejszych ilościach – po 100 monet jednego nominału;

(b)    każdy worek lub pudełko opatrzone jest wyraźnym oznaczeniem podmiotu przedkładającego monety, wartości i nominału zawartych w nim monet, wagi, daty pakowania oraz numeru worka lub pudełka. Podmiot przedkładający monety dołącza również wykaz opakowań zawierający zestawienie przekazanych worków lub pudełek; w przypadku, gdy monety zostały poddane działaniu substancji chemicznych lub innych niebezpiecznych substancji, do opakowań standardowych dołączana jest pisemna deklaracja szczegółowo określająca zastosowane substancje;

(c)    w przypadku gdy łączna ilość nienadających się do obiegu monet euro jest mniejsza, niż określono w lit. a), monety te sortuje się według nominału i przedkłada w opakowaniach niestandardowych.

2.        W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą utrzymać inne wymogi w zakresie opakowań obowiązujące w przepisach krajowych w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 10

Sprawdzanie monet euro nienadających się do obiegu

1.      Państwa członkowskie mogą sprawdzać w następujący sposób przedłożone monety euro nienadające się do obiegu:

(a)    zadeklarowaną ilość sprawdza się poprzez zważenie każdego worka lub pudełka;

(b)    autentyczność i wygląd fizyczny sprawdza się na podstawie próby stanowiącej co najmniej 10% przedłożonych monet.

2.    W przypadku wykrycia anomalii w wyniku tego typu kontroli lub niezgodności z przepisami art. 9, sprawdza się cały worek lub pudełko.

2a.    Państwa członkowskie mogą również odmówić przyjęcia monet euro, jeżeli przyjęcie lub przetwarzanie tych monet stanowi zagrożenie dla zdrowia osób tym się zajmujących lub jeżeli przedłożenie tych monet narusza normy pakowania oraz etykietowania, i podjąć środki odnoszące się do osób prawnych i fizycznych, które przedłożyły takie monety.

Rozdział IV: Przepisy końcowe

Artykuł 12

Składanie sprawozdań, wymiana informacji i ocena

1.      Państwa członkowskie składają Komisji roczne sprawozdania z działalności w zakresie weryfikacji autentyczności monet euro. Przekazywane informacje obejmują liczbę kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 6 ust. 2 oraz liczbę przetestowanych urządzeń do przetwarzania monet, wyniki testów, ilość monet przetworzonych przez te urządzenia, ilość przeanalizowanych podejrzanych monet euro oraz ilość nienadających się do obiegu monet euro, za które wypłacono równowartość, a także odstępstwa przewidziane w art. 4 ust. 1a i art. 6 ust. 3b.

1a.    Aby umożliwić państwom członkowskim monitorowanie przestrzegania przez instytucje niniejszego rozporządzenia, instytucje przynajmniej raz w roku udostępniają na żądanie państwom członkowskim następujące informacje:

(a)    rodzaje i liczbę wykorzystywanych urządzeń;

(b)    lokalizację każdego urządzenia; oraz

(c)    ilość przetwarzanych rocznie monet przez każdą maszynę i według nominałów, przynajmniej dla trzech najwyższych nominałów.

1b.    Państwa członkowskie zapewniają dostępność – na odpowiednich stronach internetowych oraz w odpowiednich publikacjach – informacji dotyczących organów wyznaczonych do zwrotu równowartości lub do wymiany monet oraz zasad szczególnych, np. norm dotyczących pakowania i opłat.

2.      Po analizie sprawozdań otrzymanych od państw członkowskich Komisja przedstawia Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu roczne sprawozdanie na temat sytuacji i wyników w dziedzinie weryfikacji autentyczności monet euro i monet euro nienadających się do obiegu.

2a.      Do dnia 30 czerwca 2014 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące działania i skutków niniejszego rozporządzenia. W razie konieczności sprawozdaniu towarzyszą wnioski ustawodawcze dotyczące wykonania w stopniu bardziej szczegółowym przepisów niniejszego rozporządzenia lub jego zmiany, w szczególności w odniesieniu do zapisów art. 6 i 7.

Artykuł 13a

Sankcje

Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonania. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Obowiązuje ono od dnia 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem przepisów rozdziału III, które będą stosowane od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego                                     W imieniu Rady

Przewodniczący                                                                             Przewodniczący

(1)

      Dz.U. L 284 z 25.11.2009, s. 6.

(2)

               Dz.U. C 284 z 25.11.2009, s. 6.

(3)

                 Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia …

(4)

                 Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6.

(5)

                Dz.U. L 184 z 15.7.2005, s. 60.

(6)

                 Dz.U. L 19 z 21.1.2005, s. 73.


UZASADNIENIE

Celem niniejszego wniosku w sprawie rozporządzenia jest ustanowienie procedur dotyczących weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu.

Fałszowanie monet euro stanowi poważne zagrożenie, zwłaszcza jeśli chodzi o monety o najwyższych nominałach. Brak obowiązujących wspólnych zasad ramowych weryfikacji autentyczności monet może w niektórych państwach członkowskich utrudniać właściwym instytucjom aktywne poszukiwanie sfałszowanych pieniędzy. Powoduje to powstanie różnic w ramach UE dotyczących stopnia ochrony waluty euro. Proponowane rozporządzenie stanowi prawnie wiążący instrument niezbędny obecnie do ustanowienia wspólnej metody weryfikacji autentyczności monet euro, którą będą stosować właściwe instytucje, oraz do ustanowienia niezbędnych kontroli, które będą prowadzić państwa członkowskie.

W tym kontekście niniejszy wniosek ma na celu zagwarantowanie skutecznego wprowadzenia w całej strefie euro wspólnych procedur weryfikacji autentyczności będących w obiegu monet euro oraz mechanizmów kontroli tych procedur przez właściwe organy.

Jako sprawozdawca zgadzam się z podejściem Komisji i propozycjami Rady (łącznie z korektami językowymi w tekście). W celu uzyskania poprawionego i bardziej dokładnego tekstu rozporządzenia, pragniemy wprowadzić szereg poprawek do wniosku Komisji.

Jednym z głównych celów rozporządzenia jest zapewnienie zagwarantowania przez instytucje, że monety euro wracające do obiegu podlegają procesowi weryfikacji autentyczności. Weryfikacja autentyczności powinna być przeprowadzana za pomocą urządzeń do przetwarzania monet ujętych w wykazie, o którym mowa a art. 5 ust. 3, lub przez odpowiednio wykwalifikowany personel zgodnie z metodami określonymi przez państwa członkowskie. Ponadto ze względu na fakt, że weryfikacja autentyczności monet euro nieuchronnie powoduje koszty dla instytucji zaangażowanych w ten proces (instytucje kredytowe oraz liczne inne instytucje jak np. firmy przewożące pieniądze), proponujemy włączenie zapisu o prawie instytucji do pobierania opłaty manipulacyjnej.

Proponujemy dodanie nowego ustępu umożliwiającego okres przejściowy wynoszący trzy lata od dnia 1 stycznia 2012 r., przy czym państwa członkowskie mogą ustanowić szczegółowe odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze, dotyczące urządzeń do przetwarzania monet, które były wykorzystywane w czasie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i które okazały się zdolne do wykrywania sfałszowanych monet euro, monet euro nienadających się do obiegu i innych przedmiotów podobnych do monet euro, które nie są oryginalnymi monetami euro, nawet jeśli urządzenia te nie zostały ujęte w wykazie, o którym mowa w art. 5 ust. 3. Odstępstwa te przyjmowane są po zasięgnięciu opinii CCEG. Powyższy przepis zapewni większą elastyczność w odniesieniu do ujęcia urządzeń w wykazie.

Odnośnie do art. 6 ust. 2 uważamy, że państwa członkowskie powinny mieć obowiązek wdrażania procedur i wytycznych w celu zagwarantowania odpowiedniego i wystarczającego przeszkolenia personelu biorącego udział w procesie weryfikacji autentyczności monet euro. Zostało to wyjaśnione w poprawce przedłożonej przez Radę, lecz wprowadziliśmy dodatkowe uściślenie, że państwa członkowskie uzyskują poświadczenie od instytucji zajmujących się weryfikacją autentyczności monet euro, że ich personel jest odpowiednio przeszkolony do tego celu.

Oprócz tego, w odniesieniu do liczby urządzeń sprawdzanych corocznie w poszczególnych państwach członkowskich popieramy kompromis zakładający 25% łącznej zbiorczej ilości netto monet wyemitowanych przez dane państwo członkowskie od momentu wprowadzenia monet euro do końca poprzedniego roku. Jest to osiągalna ilość monet nie tylko dla mniejszych państw członkowskich UE, lecz również dla tych państw członkowskich, w których jest duża liczba tych urządzeń. Jednocześnie uważamy, że jest to minimum, które należy wykonać w celu zagwarantowania głównego założenia rozporządzenia, a mianowicie ochrony euro przed fałszowaniem. Zaproponowaliśmy jeszcze jeden przepis, który naszym zdaniem jest niezbędny dla zapewnienia większego zakresu sprawdzanych urządzeń w perspektywie długoterminowej - jest to wymóg przemiennego sprawdzania urządzeń do weryfikacji autentyczności monet.

Kierując się zawsze chęcią umożliwienia i przestrzegania przejrzystości procedur w instytucjach, a także dostępności i skuteczności ich pracy, zaproponowaliśmy wprowadzenie wymogu stanowiącego, iż Komisja, po otrzymaniu i przeanalizowaniu sprawozdań otrzymanych od państw członkowskich, przedstawia Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu sprawozdanie roczne na temat sytuacji i wyników w dziedzinie weryfikacji autentyczności monet euro i monet euro nienadających się do obiegu.

Na zakończenie i w nawiązaniu do powyższego pragniemy nadmienić, że sprawozdanie to powstało z poszanowaniem zasad pomocniczości i proporcjonalności.


PROCEDURA

Tytuł

w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu

Odsyłacze

COM(2009)0459 – C7-0207/2009 – 2009/0128(COD)

Data przedstawienia w PE

11.9.2009

Komisja przedmiotowo właściwa

Data ogłoszenia na posiedzeniu

ECON

7.10.2009

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

7.10.2009

 

 

 

Opinia niewydana

Data decyzji

LIBE

6.10.2009

 

 

 

Sprawozdawca(y)

Data powołania

Slavi Binev

20.10.2009

 

 

Rozpatrzenie w komisji

26.4.2010

2.6.2010

 

 

Data przyjęcia

22.6.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

43

0

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Burkhard Balz, Slavi Binev, Godfrey Bloom, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Pascal Canfin, Nikolaos Chountis, George Sabin Cutaş, Rachida Dati, Leonardo Domenici, Diogo Feio, Elisa Ferreira, Vicky Ford, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Sven Giegold, Enikő Győri, Liem Hoang Ngoc, Othmar Karas, Wolf Klinz, Jürgen Klute, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Astrid Lulling, Hans-Peter Martin, Arlene McCarthy, Íñigo Méndez de Vigo, Sławomir Witold Nitras, Ivari Padar, Alfredo Pallone, Anni Podimata, Antolín Sánchez Presedo, Olle Schmidt, Edward Scicluna, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Ivo Strejček, Kay Swinburne, Ramon Tremosa i Balcells, Corien Wortmann-Kool

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Elena Băsescu, David Casa, Saïd El Khadraoui, Sari Essayah, Carl Haglund, Iliana Ivanova, Syed Kamall, Philippe Lamberts

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności