Procedura : 2009/2176(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0216/2010

Teksty złożone :

A7-0216/2010

Debaty :

Głosowanie :

PV 07/09/2010 - 6.10
CRE 07/09/2010 - 6.10
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0300

SPRAWOZDANIE     
PDF 189kWORD 122k
29.6.2010
PE 439.874v02-00 A7-0216/2010

w sprawie EOG i Szwajcarii: Przeszkody w pełnej realizacji rynku wewnętrznego

(2009/2176 (INI))

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Rafał Trzaskowski

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie EOG i Szwajcarii: Przeszkody w pełnej realizacji rynku wewnętrznego

(2009/2176 (INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Umowę o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r.,

–   uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejska i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie swobodnego przepływu osób, a w szczególności załącznik I do tej umowy dotyczący swobodnego przepływu osób oraz załącznik III w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych,

–   uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie uproszczenia kontroli i formalności przy przewozie towarów oraz środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne,

–   uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności,

–   uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie pewnych aspektów zamówień rządowych,

–   uwzględniając Protokół do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, z dnia 27 maja 2008 r. w sprawie swobodnego przepływu osób, w związku z udziałem Republiki Bułgarii i Rumunii w charakterze umawiających się stron, w następstwie przystąpienia tych państw do Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Protokół do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, z dnia 26 października 2004 r. w sprawie swobodnego przepływu osób, w związku z udziałem w charakterze umawiających się stron, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w następstwie przystąpienia tych państw do Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

–   uwzględniając dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (dyrektywa usługowa)(1),

–   uwzględniając dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych(2),

–   uwzględniając rezolucję Wspólnego Komitetu Parlamentarnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego przyjętą na 33. posiedzeniu Wspólnego Komitetu Parlamentarnego EOG,

–   uwzględniając sprawozdanie Wspólnego Komitetu Parlamentarnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego w sprawie rocznego sprawozdania na temat funkcjonowania porozumienia EOG w roku 2008,

 uwzględniając sprawozdanie na temat szwajcarskiej polityki zagranicznej z dnia 2 września 2009 r.,

 uwzględniając 25. tabelę wyników rynku wewnętrznego państw EFTA należących do EOG,

 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 217 dający Unii prawo do zawierania umów międzynarodowych,

–   uwzględniając art. 48 Regulaminu,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A7-0216/2010),

A. mając na uwadze, że cztery państwa - Islandia, Lichtenstein, Norwegia i Szwajcaria - należące do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) są ważnymi partnerami Unii Europejskiej (UE), a Szwajcaria i Norwegia są odpowiednio czwartym i piątym co do wielkości wymiany partnerem handlowym UE,

B.   mając na uwadze, że relacje między UE a trzema państwami należącymi do EFTA (Islandia, Lichtenstein i Norwegia) opierają się na Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), który zapewnia pełen udział w rynku wewnętrznym w ramach porozumienia EOG zarządzanego i monitorowanego w formie wysoko zinstytucjonalizowanej,

C.  mając na uwadze, że przystąpienie Szwajcarii do porozumienia EOG zostało zakwestionowane w powszechnym głosowaniu w 1992 r., w związku z czym stosunki między Szwajcarią a Unią Europejską opierają się obecnie na ponad 120 umowach dwustronnych i sektorowych, które zapewniają duży stopień integracji, ale nie pełny udział w rynku wewnętrznym,

Wprowadzenie

1.   uznaje porozumienie EOG za kluczowy czynnik wzrostu gospodarczego; wyraża zadowolenie z ogólnych dobrych wyników państw EFTA należących do EOG we wdrażaniu prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego, co odzwierciedla tabela wyników rynku wewnętrznego państw EFTA należących do EOG; zauważa, że stosunki między UE a Szwajcarią wiążą się z większymi wyzwaniami w zakresie wdrażania umowy o swobodnym przepływie osób;

2.   stwierdza, że umowy dwustronne nie ustanawiają automatycznego mechanizmu, który umożliwia ich dostosowanie do dalszych zmian acquis w tym zakresie; potwierdza, że niezależne dostosowanie prawa krajowego do przepisów UE w obszarach objętych umowami dwustronnymi wynika z suwerennej decyzji społeczeństwa szwajcarskiego o nieprzystępowaniu do EOG, którą należy w pełni uszanować;

Wprowadzanie w życie prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego: państwa EFTA należące do EOG

3.   wyraża zadowolenie z uwzględnienia poprawionych danych dotyczących państw członkowskich należących do EOG do rocznej tabeli wyników rynków konsumenckich; zachęca Urząd Nadzoru EFTA, by przy wsparciu i współpracy z Komisją prowadził dalszy regularny monitoring wykonania przepisów dotyczących rynku wewnętrznego;

4.   odnotowuje, że wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony zaistniały wątpliwości dotyczące przepisów UE właściwych dla EOG; uważa, że może to prowadzić do wolniejszego wdrażania przepisów dotyczących rynku wewnętrznego w państwach EFTA należących do EOG; nalega, by Komisja przedstawiła ocenę tej sytuacji;

5.   zauważa, że traktat z Lizbony zwiększa rolę parlamentów państw członkowskich w unijnym procesie podejmowania decyzji; stwierdza, że analogicznie parlamenty państw EFTA należących do EOG powinny być ściślej zaangażowane w unijny proces prawodawczy w zakresie wniosków mających znaczenie dla EOG; nawołuje Komisję do przedstawiania parlamentom państw EFTA należących do EOG wniosków ustawodawczych, które są przesyłane do konsultacji parlamentom państw członkowskich UE;

6.   nawołuje Komisję do sformalizowania procesu informowania o nowych przepisach i aktach prawnych UE, które obejmują swoim zakresem zagadnienia uregulowane w porozumieniu EOG, aby zmniejszyć lukę między przyjęciem nowego aktu prawnego, a jego potencjalnym przejęciem przez państwa EFTA należące do EOG;

7.   zachęca państwa członkowskie EFTA należące do EOG do przeznaczenia odpowiednich środków na wdrożenie przepisów dotyczących rynku wewnętrznego; wprowadzenie w życie dyrektywy usługowej, a zwłaszcza ustanowienie pojedynczych punktów kontaktowych, ma w tym kontekście ogromne znaczenie;

8.   zauważa, że z przyczyn instytucjonalnych wdrożenie przepisów dotyczących rynku wewnętrznego w krajach EFTA należących do EOG odbywa się siłą rzeczy wolniej niż w UE; zwraca uwagę, że pomimo tych odmiennych warunków i ogólnie pozytywnego bilansu także w krajach EFTA należących do EOG istnieje jeszcze potencjał do dalszego zmniejszenia deficytu transpozycji;

9.   odnotowuje, że toczą się obecnie dyskusje nad innymi ważnymi wnioskami dotyczącymi rynku wewnętrznego, w tym nad wnioskiem Komisji dotyczącym dyrektywy w sprawie praw konsumentów; nawołuje Komisję do zwiększenia zaangażowania państw EFTA należących do EOG w te dyskusje;

Wprowadzanie w życie prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego: Szwajcaria

10. wyraża zadowolenie z postępów w liberalizacji w zakresie transgranicznego świadczenia usług między UE a Szwajcarią, a w szczególności pozytywne skutki wprowadzenia w życie umowy o swobodnym przepływie osób, o czym świadczy stały wzrost w latach 2005-2009 liczby zatrudnionych pracowników i osób świadczących usługi na własny rachunek z UE prowadzących działalność w Szwajcarii; zauważa, że tendencja ta jest korzystna dla obu stron;

11. odnotowuje, że Szwajcaria przyjęła szereg środków uzupełniających umowę w sprawie swobodnego przepływu osób, których celem jest ochrona pracowników przed dumpingiem płacowym i socjalnym, zapewnienie równego traktowania usługodawców ze Szwajcarii i UE oraz zapewnienie akceptacji umowy wśród obywateli; zauważa, że środki te mogą przeszkadzać unijnym przedsiębiorstwom, zwłaszcza tym małym i średnim w świadczeniu usług w Szwajcarii; stwierdza, że w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości te środki uzupełniające mogą być do przyjęcia jedynie wówczas, gdy chronią, przy zachowaniu właściwych proporcji, ogólny interes, który jest chroniony w państwie pochodzenia usługodawców;

12. zwraca uwagę, że w szczególności następujące środki uzupełniające są niewspółmierne w odniesieniu do umowy o swobodzie przemieszczania się i utrudniają świadczenie usług w Szwajcarii przez małe i średnie przedsiębiorstwa: obowiązujący w Szwajcarii wymóg wcześniejszego zgłoszenia z ośmiodniowym okresem oczekiwania, obowiązek udziału w kosztach wykonawczych względem komisji trójstronnych oraz zbyt rygorystyczne praktyki wykonawcze; wzywa w tym kontekście władze szwajcarskie do uchylenia przepisów, które zobowiązują przedsiębiorstwa zagraniczne świadczące usługi transgraniczne do składania gwarancji rzetelności finansowej;

13. wyraża zaniepokojenie z powodu ostatnich wydarzeń na lotnisku Zurych-Kloten, kiedy to władze szwajcarskie odmówiły taksówkom niemieckim i austriackim możliwości zabierania pasażerów, i wyraża głęboką wątpliwość co do zgodności takiej decyzji z umową o swobodnym przepływie osób; domaga się od Komisji wnikliwego zbadania tej kwestii;

14. nawołuje Komisję do zbadania środków stanowiących przeszkodę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego w UE, również w zakresie problemów usługodawców szwajcarskich, oraz do podjęcia w miarę potrzeby działań;

15. zachęca rząd szwajcarski oraz kantony do skorzystania z doświadczeń UE i EOG w zakresie otwarcia sektora usług poprzez wdrożenie dyrektywy usługowej; podkreśla, że z ekonomicznego punktu widzenia dyrektywa usługowa przynosi skutek liberalizacyjny nie tylko w wymiarze międzypaństwowym, ale również w samych państwach członkowskich, dzięki procesowi przeglądu ustawodawstwa krajowego w celu likwidacji zbędnych przeszkód dla firm oraz dzięki wzajemnej weryfikacji, czym państwa członkowskie uzasadniały wszelkie dalsze ograniczenia zapewniające ochronę interesu publicznego; dlatego uważa, że podobne postępowanie może okazać się pomocne w utorowaniu drogi do intensyfikacji świadczenia usług transgranicznych między UE a Szwajcarią;

16. z zadowoleniem przyjmuje starania rządu szwajcarskiego zmierzające do poprawy dostępności informacji dla przedsiębiorstw z UE;

17. z zadowoleniem przyjmuje decyzję szwajcarskiej Rady Federalnej o transpozycji dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i wzywa Szwajcarię i Komisję do wypracowania porozumienia w sprawie jak najszybszego zakończenia procesu wdrożenia;

18. stwierdza, że zasadniczo umowa o swobodnym przepływie osób nie zawiera kompleksowego porozumienia o swobodzie świadczenia usług, która jest bardzo wybiórczo regulowana poszczególnymi umowami dwustronnymi; podkreśla, że kompleksowe porozumienie dotyczące swobody świadczenia usług przyniosłoby obu stronom znaczne korzyści gospodarcze; w związku z tym nawołuje Komisję i Szwajcarię do przeanalizowania możliwości podjęcia negocjacji w celu zawarcia porozumienia regulującego wszystkie aspekty swobody świadczenia usług;

19. w pełni szanuje przyczyny leżące u podstaw tak szczególnego charakteru relacji między Szwajcarią a UE, a jednocześnie uważa, że należy podjąć wszelkie wysiłki, aby identyczne lub równoległe przepisy regulujące rynek wewnętrzny, między innymi w dziedzinie swobody świadczenia usług, były stosowane w ten sam sposób w UE i w Szwajcarii, aby zapewnić równy udział Szwajcarii w rynku wewnętrznym;

20. podkreśla, że zarówno UE, jak i Szwajcaria mają swój interes w poprawie jednolitości stosowania umowy o swobodnym przepływie osób oraz w szybszym uspójnieniu przepisów szwajcarskich i unijnych dotyczących rynku wewnętrznego, gdyż zapewni to podmiotom gospodarczym obu stron bardziej przejrzyste i przewidywalne warunki;

21. z zadowoleniem przyjmuje będącą wynikiem woli samych władz szwajcarskich tendencję do uwzględniania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE, które zostało przekazane po podpisaniu umowy o swobodnym przepływie osób; z zadowoleniem przyjmuje niedawne przyjęcie szwajcarskich przepisów uwzględniających sprawę likieru Cassis de Dijon;

22. zachęca Komisję i Szwajcarię do osiągnięcia szybkiego porozumienia w ramach trwających negocjacji w sprawie umów dwustronnych, w tym w sprawie umowy dotyczącej bezpieczeństwa żywności; wzywa Komisję i Szwajcarię do sformułowania tych i przyszłych umów w sposób jak najbardziej jednoznaczny i perspektywiczny, aby od początku ograniczyć możliwości niejednolitego ich stosowania;

23. nawołuje Komisję i Szwajcarię do rozpatrzenia możliwości opracowania mechanizmu szybszego dostosowania umowy o swobodnym przepływie osób do zmian w acquis odnoszących się do obszarów objętych zakresem tej umowy;

24. nawołuje Komisję i Szwajcarię do rychłego zbadania możliwości znalezienia horyzontalnych rozwiązań niektórych kwestii instytucjonalnych, aby zmniejszyć fragmentaryzację procesu podejmowania decyzji i poprawić jego przejrzystość, aby zwiększyć przepływ informacji między wspólnymi komitetami oraz przeanalizować wprowadzenie skutecznego mechanizmu rozstrzygania sporów;

25. nawołuje do poprawy komunikacji między Parlamentem Europejskim a Szwajcarią oraz do większego zaangażowania przedstawicieli tego kraju w prace Parlamentu Europejskiego i jego organów;

26. zwraca uwagę, że w świetle nowych wyzwań w obecnych i planowanych negocjacjach w sprawie kilku obszarów polityki, m.in. ochrony konsumentów, istnieje potrzeba przedyskutowania możliwości wyjścia poza istniejące ramy instytucjonalne i ostatecznego zawarcia kompleksowego porozumienia dwustronnego z obopólną korzyścią dla Szwajcarii oraz UE;

°

° °

27. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.

(2)

Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22.


UZASADNIENIE

Cztery państwa - Islandia, Lichtenstein, Norwegia i Szwajcaria - należące do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) są ważnymi partnerami Unii Europejskiej (UE), a Szwajcaria i Norwegia są odpowiednio czwartym i piątym co do wielkości wymiany partnerem handlowym UE. Sprawozdawca uważa, że państwa należące do FFTA i państwa członkowskie UE znajdują się również w tym samym obszarze kulturowym, dzieląc podstawowe wartości oraz dziedzictwo kulturowe i historyczne.

1. Stosunki między UE a państwami należącymi do EFTA

Podstawę stosunków pomiędzy UE a Islandią, Norwegią i Liechtensteinem stanowi Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) zawarte dnia 1 stycznia 1992 r. pomiędzy Islandią, Norwegią i Liechtensteinem, a Wspólnotą Europejską (WE) oraz jej państwami członkowskimi. Głównym celem tego porozumienia jest rozszerzenie wewnętrznego rynku WE na trzy państwa EFTA. Uwzględnia ono te same „cztery swobody”, które obowiązują we Wspólnocie Europejskiej, lecz umożliwia również państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w niektórych towarzyszących politykach, takich jak polityka ochrony konsumentów czy polityka ochrony środowiska naturalnego. Porozumienie to opiera się na zasadzie jednorodności, która oznacza, że prawodawstwo EOG w dziedzinach objętych porozumieniem powinno być jak najbardziej zbliżone do wspólnotowego dorobku prawnego.

Szczególnie ważne jest również zaangażowanie państw EFTA należących do EOG w dyskusję nad przygotowywanymi głównymi aktami prawnymi UE, jak np. nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie praw konsumentów.

Szwajcaria brała udział w negocjacjach prowadzących do zawarcie porozumienia EOG. Jednak udział tego kraju w porozumieniu został zakwestionowany w głosowaniu powszechnym z 1992 r. Stosunki między Szwajcarią i UE zostały uregulowane szeregiem umów dwustronnych ze Wspólnotą i jej państwami członkowskimi.

2. Struktury instytucjonalne: Dwa różne modele integracji gospodarczej bez akcesji

Porozumienie o EOG ustanawia wspólne instytucje, w których skład wchodzą przedstawiciele umawiających się stron zarządzający wykonywaniem porozumienia. Wspólny Komitet odpowiada za bieżące zarządzanie wykonywaniem porozumienia i włączanie prawodawstwa wspólnotowego do jego postanowień. Składa się on z ambasadorów przy UE z ramienia państw EOG/EFTA, przedstawicieli Komisji Europejskiej oraz państw członkowskich UE.

Zarządzanie wykonywaniem porozumienia o EOG odbywa się w bardzo zinstytucjonalizowanych ramach: sekretariat EFTA odpowiada za bieżące zarządzanie wykonywaniem porozumienia o EOG. Urząd Nadzoru EFTA sprawuje nadzór nad wprowadzaniem przepisów wspólnotowych mających znaczenie dla EOG do prawodawstwa państw EFTA należących do EOG. Posiada on również kompetencje w zakresie wszczynania postępowania w sprawie naruszenia przepisów prawa przed Trybunałem EFTA, który jest organem sądowym EOG.

W stosunkach między UE a Szwajcarią nie istnieją takie całościowe ramy instytucjonalne. Zarządzaniem wykonywania każdej dwustronnej umowy sektorowej z zasady zajmuje się oddzielny Wspólny Komitet złożony z przedstawicieli umawiających się stron. Ze strony UE główną rolę odgrywa Komisja Europejska.

Zarówno porozumienie o EOG, jak i umowy dwustronne przewidują specjalną procedurę uwzględniania nowych przepisów prawa wspólnotowego. Za każdym razem, gdy przyjmowany jest nowy środek mający znaczenie dla EOG, sekretariat EFTA przygotowuje decyzję Wspólnego Komitetu zmieniającą załącznik do odpowiedniej umowy, a następnie decyzja ta jest zazwyczaj przyjmowana później przez Wspólny Komitet. Jeżeli konstytucje państw EFTA należących do EOG wymagają zatwierdzenia przez parlament lub w drodze referendum, wejście w życie jest możliwe wyłącznie po spełnieniu tego wymogu.

W odniesieniu do umów dwustronnych odpowiednia decyzja jest podejmowana przez właściwy Wspólny Komitet UE i Szwajcarii po negocjacjach między umawiającymi się stronami. Wspólne komitety mogą zmieniać jedynie załączniki do umów lub dodatki do nich, o ile mają one charakter techniczny. Z jednym wyjątkiem nie mogą one jednak zmieniać głównych postanowień porozumienia.

3. Główne ustalenia zawarte w projekcie sprawozdania

3.1. Porozumienie EOG i wprowadzanie w życie przepisów dotyczących rynku wewnętrznego

Porozumienie EOG zapewniło skutecznie udział Islandii, Lichtensteinu i Norwegii w rynku wewnętrznym. Przez ponad 15 lat stosowania porozumienia było ono głównym czynnikiem wzrostu gospodarczego z korzyścią zarówno dla państw EFTA należących do EOG, jak i państw członkowskich UE.

Mając na uwadze szeroki zakres porozumienia EOG, sprawozdawca przyznaje, że jego projekt sprawozdania zawiera jedynie ogólną ocenę stanu wprowadzania w życie przepisów dotyczących rynku wewnętrznego w państwach EFTA należących do EOG, bez pogłębionej analizy poszczególnych dziedzin polityki.

Sprawozdawca uważa, że stan wprowadzania w życie w państwach EFTA należących do EOG przepisów dotyczących rynku wewnętrznego jest ogólnie dobry, co zostało odzwierciedlone w tabeli wyników rynku wewnętrznego państw EFTA należących do EOG. Średni poziom deficytu transpozycji w Islandii, Lichtensteinie i Norwegii wynosi 0,7%, czyli tyle samo co w większości państw członkowskich UE.

Sprawozdawca uważa, że ważne jest podjęcie przez Parlament Europejski i inne instytucje UE ustrukturyzowanej dyskusji w państwami EFTA należącymi do EOG. Nawołuje w szczególności Komisję Europejską do bliższego włączenia tych państw w toczące się obecnie dyskusje nad kwestiami dotyczącymi rynku wewnętrznego. Uważa, że istotne dla instytucji UE i państw EFTA należących do EOG jest prowadzenie wymiany najlepszych rozwiązań we wprowadzaniu w życie przepisów dotyczących rynku wewnętrznego. W tym kontekście sprawozdawca pragnie zauważyć, że koordynowany przez Norwegię projekt w zakresie paneuropejskiego systemu publicznych zamówień online (PEPPOL), którego celem jest ułatwienie transgranicznego udzielania zamówień publicznych we wszystkich państwach europejskich, stanowi jeden z przykładów owocnej współpracy i wymiany najlepszych rozwiązań w ramach EOG. Innym przykładem realizowanego z powodzeniem projektu jest wspólny nadzór rynkowy i egzekucja podatków, opłat lotniskowych i opłat dodatkowych, koordynowane przez Norwegię.

Sprawozdawca uważa, że wejście w życie traktatu z Lizbony wiąże się z dwoma wyzwaniami dla porozumienia EOG na poziomie instytucjonalnym.

Po pierwsze, mając na uwadze, że porozumienie EOG jest oparte na strukturze filarowej, z której UE zrezygnowała w traktacie z Lizbony, brak jest pewności w zakresie przepisów właściwych dla EOG. Niepewność ta może prowadzić do wolniejszego wdrażania przepisów dotyczących rynku wewnętrznego w państwach EFTA należących do EOG. Sprawozdawca uważa, że Komisja Europejska powinna przedstawić ocenę sytuacji w tym zakresie.

Po drugie traktat z Lizbony zwiększa rolę parlamentów państw członkowskich w unijnym procesie podejmowania decyzji. Sprawozdawca stwierdza, że analogicznie parlamenty państw EFTA należących do EOG powinny być ściślej zaangażowane w unijny proces prawodawczy w odniesieniu do wniosków mających znaczenie dla EOG. Proponuje zatem, by Komisja Europejska przedstawiała państwom EFTA należącym do EOG wnioski ustawodawcze, które są przesyłane do konsultacji parlamentom państw członkowskich UE.

Sprawozdawca stwierdza, że państwa EFTA należące do EOG biorą udział w procesie wprowadzania w życie dyrektywy usługowej. Zachęca on państwa członkowskie EFTA należące do EOG do przeznaczenia odpowiednich środków na wprowadzenie w życie dyrektywy usługowej, a zwłaszcza do ustanowienia pojedynczych punktów kontaktowych. Ponadto zachęca on państwa EFTA należące do EOG, by wykorzystały wprowadzenie dyrektywy usługowej jako szansę na opracowanie usług elektronicznej administracji rządowej.

3.2. Umowa o swobodnym przepływie osób/ Stosunki między UE a Szwajcarią

Sprawozdawca stwierdza, że Szwajcaria przyczynia się we właściwy dla siebie sposób do rozwijania rynku wewnętrznego.

UE zawarła ponad 120 dwustronnych i sektorowych umów ze Szwajcarią, z których najważniejsze są: umowa o wolnym handlu podpisana w 1972 r., 7 umów w ramach tzw. pakietu bilateralnego I (swoboda przepływu osób, transport lądowy i powietrzny, techniczne przeszkody w handlu, zamówienia publiczne, badania naukowe, rolnictwo) zawartych w 1999 r. oraz pakiet bilateralny II zawarty w 2004 r. (traktaty z Schengen i Dublina, zwalczanie nadużyć finansowych, opodatkowanie od oszczędności, statystyki, przetwory rolne, emerytury, ochrona środowiska, środki przekazu oraz wspólne oświadczenie o zamiarze przystąpienia do programów edukacyjnych).

Projekt sprawozdania koncentruje się na stosowaniu umowy o swobodzie przepływu osób między UE i jej państwami członkowskimi, a Szwajcarią, która została zawarta w ramach pakietu bilateralnego I.

Sprawozdawca pragnie przede wszystkim zauważyć, że umowa ta przyniosła znaczne pozytywne skutki, o czym świadczy stale rosnąca liczba pracowników etatowych i usługodawców działających na własny rachunek z UE prowadzących działalność w Szwajcarii w latach 2005-2009, co przyczynia się do dalszego pogłębienia więzi gospodarczych między UE a Szwajcarią. Blisko 200 000 osób z UE lub państw EFTA, przekracza codziennie granicę, by udać się do pracy w Szwajcarii.

Poza tymi pozytywnymi zmianami, sprawozdawca uważa również, że należy zająć się szeregiem kwestii związanych z wykonywaniem umowy o swobodnym przepływie osób. Kwestie te zostały podniesione zarówno przez usługodawców z UE, jak i przez władze szwajcarskie.

Przedsiębiorstwa unijne wskazały na kilka przeszkód w stosowaniu tej umowy, wśród których wymóg powiadamiania z ośmiodniowymi wyprzedzeniem ze strony przedsiębiorstw z UE, które pragną świadczyć usługi w Szwajcarii oraz wymóg uczestnictwa w kosztach egzekwowania ponoszonych przez komisje trójstronne. W odpowiedzi na tę krytykę rząd szwajcarski poprawił dostępność odpowiednich informacji dla przedsiębiorstw, szczególnie za pośrednictwem strony internetowej, na której zostały przedstawione informacje o warunkach płacowych i warunkach pracy w Szwajcarii. Przedsiębiorstwa zwróciły jednak uwagę sprawozdawcy także na przepisy, które zobowiązują przedsiębiorstwa zagraniczne świadczące usługi transgraniczne do składania gwarancji rzetelności finansowej. Przepisy te wydają się być niewspółmierne w świetle umowy o swobodnym przepływie osób, ponieważ znaczna liczba przedsiębiorstw nie jest w stanie uruchomić takiej kwoty, która umożliwiłaby wejście na rynek szwajcarski. Sprawozdawca z ubolewaniem zauważa, że niedawna decyzja szwajcarskiego Trybunału Federalnego o uchyleniu tego przepisu została zakwestionowana przez kanton bazylejski, który wniósł odwołanie od tej decyzji. Rozumiejąc istniejące obawy, sprawozdawca po raz kolejny pyta, czy tego typu środki są proporcjonalne.

Usługodawcy szwajcarscy skarżą się między innymi na wymogi zawarte w prawie niemieckim, a dotyczące delegowania pracowników do prowadzenia przedsiębiorstw na terenie Niemiec, w świetle których szwajcarskie firmy budowlane są zobowiązane do płacenia składek do niemieckiego funduszu urlopowego, nawet jeśli wykazały, że uiszczają je w Szwajcarii. Inna kwestia wymieniona przez przedsiębiorstwa szwajcarskie dotyczy obowiązkowej dziesięcioletniej gwarancji na wszystkie prace związane z budynkami we Francji. Wszyscy przedsiębiorcy budowlani muszą wykupić odpowiednie ubezpieczenie we francuskim towarzystwie ubezpieczeniowym. Władze szwajcarskie twierdzą, że przedsiębiorstwom szwajcarskim bardzo trudno jest otrzymać ubezpieczenie.

Sprawozdawca pragnie zauważyć, że zarówno obowiązek płacenia składek na niemiecki fundusz urlopowy, jak i obowiązkowa dziesięcioletnia gwarancja, mogą być postrzegane jako przeszkody w swobodzie świadczenia usług, aczkolwiek nie wydają się one być dyskryminujące dla Szwajcarii, gdyż mają również zastosowanie w UE. Ponadto Trybunał Sprawiedliwości orzekł już, że pod pewnymi warunkami obowiązek uczestniczenia w niemieckim funduszu urlopowym może być kompatybilny z zasadą swobodnego świadczenia usług zapewnioną w Traktacie(1).

Sprawozdawca uważa, że należy rozważyć wszelkie sposoby, by poprawić stosowanie umowy o swobodnym przepływie osób, poprzez zagwarantowanie, aby identyczne lub równoległe przepisy regulujące rynek wewnętrzny były stosowane w ten sam sposób w UE i w Szwajcarii, tak by zapewnić rzeczywisty udział Szwajcarii w rynku wewnętrznym. Większa spójność w stosowaniu tej umowy oraz szybsze uspójnienie przepisów szwajcarskich i unijnych dotyczących rynku wewnętrznego zapewni podmiotom gospodarczym obu stron bardziej przejrzyste i przewidywalne warunki korzystne zarówno dla Szwajcarii, jak i dla UE. Wyraża jednocześnie uznanie dla wysiłków władz szwajcarskich zmierzających do uwzględniania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które zostało przekazane po podpisaniu umowy o swobodnym przepływie osób.

Sprawozdawca przyznaje, że z powodu szwajcarskiego porządku konstytucyjnego automatyczne przejęcie acquis byłoby niezgodne ze szwajcarskim systemem i tradycjami politycznymi. Jest również świadom wyzwań stojących przed szwajcarskim rządem, w celu zapewnienia przychylności społeczeństwa szwajcarskiego wobec tej umowy, mając w szczególności na uwadze, że wszelkie zmiany lub rozszerzenie zakresu umowy mogą stanowić przedmiot głosowania powszechnego.

Niemniej jednak sprawozdawca zachęca Komisję Europejską i Szwajcarię do współpracy na rzecz poprawy stosowania umowy o swobodnym przepływie osób i innych umów dwustronnych dotyczących stosowania reguł rynku wewnętrznego. Sprawozdawca wzywa Komisję i Szwajcarię do rozważenia możliwości przyjęcia wszechstronnego porozumienia dwustronnego w celu wsparcia jednolitego stosowania acquis dotyczącego zakresu stosowania umowy na rynku wewnętrznym i w Szwajcarii, w tym nowego acquis, oraz w celu znalezienia horyzontalnych rozwiązań niektórych kwestii instytucjonalnych.

(1)

Zob. połączone sprawy C-49/98, C-50/98, C-52/98 to C-54/98 i C-68/98 to C-71/98 (Finalarte i inni).


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

24.6.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

2

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Pablo Arias Echeverría, Lara Comi, Anna Maria Corazza Bildt, António Fernando Correia De Campos, Jürgen Creutzmann, Christian Engström, Evelyne Gebhardt, Louis Grech, Małgorzata Handzlik, Malcolm Harbour, Philippe Juvin, Sandra Kalniete, Eija-Riitta Korhola, Edvard Kožušník, Kurt Lechner, Toine Manders, Hans-Peter Mayer, Gianni Pittella, Mitro Repo, Robert Rochefort, Zuzana Roithová, Heide Rühle, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Laurence J.A.J. Stassen, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Kyriacos Triantaphyllides, Emilie Turunen, Bernadette Vergnaud, Barbara Weiler

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Cornelis de Jong, Emma McClarkin, Rafał Trzaskowski, Wim van de Camp

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności