Procedura : 2010/2010(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0234/2010

Teksty złożone :

A7-0234/2010

Debaty :

Głosowanie :

PV 07/09/2010 - 6.9
CRE 07/09/2010 - 6.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0299

SPRAWOZDANIE     
PDF 307kWORD 352k
20.7.2010
PE 439.396v04-00 A7-0234/2010

w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy

(2010/2010(INI))

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Sprawozdawczyni: Elisabeth Schroedter

ERRATY/ADDENDA
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego
 OPINIA KOMISJI PRAW KOBIET I RÓWNOUPRAWNIENIA

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy

(2010/2010(INI))

Parlament Europejski,

–    uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–    uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Uwzględnianie kwestii zrównoważonego rozwoju w polityce UE w różnych dziedzinach: Przegląd strategii Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonego rozwoju – rok 2009” (COM(2009)0400),

–   uwzględniając wniosek Komisji dotyczący decyzji Rady w sprawie wytycznych dla polityki zatrudnienia państw członkowskich pt. „Zintegrowane wytyczne dotyczące strategii Europa 2020 – część druga” (COM(2010)0193),

–    uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 106/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych (wersja przekształcona)(1),

–   uwzględniając dyrektywę 2010/31/UE(2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (wersja przekształcona),

–    uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE(3),

–    uwzględniając białą księgę Komisji zatytułowaną „Adaptacja do zmian klimatu: europejskie ramy działania” (COM(2009)0147) i rezolucję na ten temat z dnia 6 maja 2010 r.(4),

–    uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Ekologiczny transport” (COM(2008)0433),

–    uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Strategia na rzecz wdrożenia internalizacji kosztów zewnętrznych” (COM(2008)0435),

–    uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europejska polityka energetyczna” (COM(2007)0001),

–    uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z posiedzenia w dniach 10-11 grudnia 2009 r., w szczególności pkt 21-24,

–    uwzględniając sprawozdanie prezydencji z przeglądu strategii UE na rzecz zrównoważonego rozwoju za rok 2009(5),

–    uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz protokół z Kioto do tej konwencji,

–    uwzględniając dokument IPPC z 2007 r. zatytułowany „Zmiany klimatu 2007: sprawozdanie podsumowujące, wkład grup roboczych I, II i III w czwarte sprawozdanie oceniające Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu”,

–    uwzględniając przeglądowy raport Sterna na temat ekonomiki zmian klimatu z 2006 r.,

–    uwzględniając inicjatywę UNEP, MOP, IOE i ITUC w zakresie ekologicznych miejsc pracy z 2008 r. zatytułowaną „Ekologiczne miejsca pracy: w kierunku godnej pracy w zrównoważonym, niskoemisyjnym świecie”,

–    uwzględniając notatkę wyjaśniającą MOP zatytułowaną „Globalne wyzwania dla zrównoważonego rozwoju: strategie na rzecz ekologicznych miejsc pracy”, przedłożoną na konferencji ministrów pracy grupy G8, która odbyła się w Niigata (Japonia) w dniach 11–13 maja 2008 r.,

–    uwzględniając deklarację OECD na temat ekologicznego rozwoju, przyjętą na posiedzeniu Rady na szczeblu ministerialnym, które odbyło się w dniu 25 czerwca 2009 r., a także realizowaną strategię na rzecz ekologicznego rozwoju,

–    uwzględniając sprawozdanie Greenpeace i Europejskiej Rady ds. Odnawialnych Źródeł Energii (EREC) z 2009 r. zatytułowane „Praca na rzecz klimatu: odnawialna energia i rewolucja w zakresie ekologicznych miejsc pracy”,

–    uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC) i Agencji Rozwoju Społecznego (SDA) z 2007 r. zatytułowane „Zmiany klimatu i zatrudnienie: wpływ zmian klimatu i środków w zakresie redukcji emisji CO2 na zatrudnienie w UE-25 do 2030 r.”,

–   uwzględniając nr 156 periodyku ekonomicznego uniwersytetów z Zagłębia Ruhry (Ruhr Economic Papers 156) zatytułowany: „Economic impacts from the Promotion of Renewable Energy Technologies, The German Experience” („Skutki gospodarcze promocji technologii energii odnawialnej – niemieckie doświadczenie”),

–   uwzględniają publikację CEPOS (Duńskiego Centrum Studiów Politycznych) pt. „Energia wiatrowa – przypadek Danii”,

–   uwzględniając publikację Uniwersytetu Króla Juana Carlosa na temat badań skutków pomocy publicznej udzielanej odnawialnym źródłom energii dla zatrudnienia („Study of the effects on employment of public aid to renewable energy sources”),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 grudnia 2007 r. w sprawie zamówień przedkomercyjnych (COM(2007)799),

–    uwzględniając sprawozdanie Komisji pt. „Zatrudnienie w Europie w 2009 r.”, w szczególności rozdział 3: Zmiany klimatu i sytuacja na rynku pracy,

–    uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europejski plan naprawy gospodarczej” (COM(2008)0800) i rezolucję na ten temat z dnia 11 marca 2009 r.(6),

–    uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Realizacja europejskiego planu naprawy” (COM(2009)0114),

–        uwzględniając wspólną analizę europejskich partnerów społecznych z dnia 18 października 2007 r. zatytułowaną „Główne wyzwania dla europejskich rynków pracy”,

–    uwzględniając ramy działania na rzecz rozwijania kompetencji i kwalifikacji przez całe życie opracowane przez europejskich partnerów społecznych w 2002 r.,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy - Przewidywanie wymogów rynku pracy i potrzeb w zakresie umiejętności oraz ich wzajemne dopasowywanie” (COM(2008)0868) oraz sprawozdanie grupy ekspertów pt.: „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy: obecne działanie” z lutego 2010 r.,

–    uwzględniając analizę Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP) z 2009 r. zatytułowaną „Przyszłe zapotrzebowanie na umiejętności dla ekologicznej gospodarki”,

–    uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–    uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Rozwoju Regionalnego oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0234/2010),

A.  mając na uwadze, że na posiedzeniu Rady Europejskiej w 2009 r. potwierdzono, że zrównoważony rozwój stanowi zasadniczy cel Traktatu z Lizbony; mając na uwadze, że kluczowe elementy strategii UE w zakresie zrównoważonego rozwoju obejmują zintegrowane rozpatrywanie kwestii gospodarczych, społecznych i środowiskowych, zintensyfikowanie dialogu społecznego, wzmocnienie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw oraz zasadę ostrożności i zasadę „zanieczyszczający płaci”,

B.  mając na uwadze, że w strategii EUROPA 2020 położono nacisk na wspieranie gospodarki społecznej, efektywnie korzystającej z zasobów, przyjaznej środowisku i konkurencyjnej,

C. mając na uwadze, że zgodnie z porozumieniem kopenhaskim do 2050 r. kraje uprzemysłowione muszą ograniczyć emisje dwutlenku węgla o 80–90% w porównaniu z 1990 r.,

D. mając na uwadze, że zmiany klimatu w Europie oddziałują w różny sposób na poszczególne regiony; mając na uwadze, że według przeprowadzonego przez Komisję badania(7) regiony południowej i wschodniej Europy, w której mieszka ponad jedna trzecia ludności Unii Europejskiej, są szczególnie narażone na skutki zmian klimatu, że najsłabsze grupy ludności są najbardziej narażone na te zmiany, oraz w związku z tym mogą się pogłębić nierówności regionalne i społeczne,

E.  mając na uwadze, że przejście na bardziej zrównoważoną gospodarkę będzie miało różny pozytywny wpływ na różne sektory, a mianowicie że miejsca pracy będą tworzone, zastępowane lub częściowo likwidowane; mając na uwadze, że wszystkie miejsca pracy powinny zostać dostosowane do zrównoważonych metod produkcji i pracy, efektywnie wykorzystujących zasoby, w związku z czym największa potrzeba zmian dotyczy istniejących stosunków pracy, przy czym pożądane są elastyczne stosunki pracy,

F.  mając na uwadze, że liczby figurujące w zielonej księdze w sprawie zmian demograficznych (COM(2005)94) pokazują, że w latach 2005-2030 liczba osób czynnych zawodowo spadnie w UE o 20,8 mln (6,8%) oraz mając na uwadze, że liczba osób w wieku ponad 60 lat wzrasta obecnie dwukrotnie szybciej niż przed rokiem 2007 – o około dwa miliony ludzi każdego roku w porównaniu z wcześniejszym wzrostem o milion osób,

G.  mając na uwadze, że zmiana ta może ustabilizować zatrudnienie i zwiększyć liczbę miejsc pracy, przynosząc znaczne efekty uboczne; mając na uwadze, że tam, gdzie stworzono stabilne warunki ramowe, można odnotować ciągły wzrost bezpieczeństwa zatrudnienia, ustabilizowany wzrostem wywozu,

H.  mając na uwadze, że jeżeli europejskim naukowcom i przedsiębiorstwom nie uda się przełożyć wyników prowadzonych badań na produkty komercyjne, nie doświadczymy niezbędnego wzrostu gospodarczego i wynikających z niego korzyści w dziedzinie zatrudnienia w gospodarce opartej na innowacji; mając na uwadze, że zestawienie dotyczące europejskiej innowacyjności opracowane przez Komisję pokazuje, że istnieje przepaść innowacyjna w stosunku do USA, wynosząca 30%, oraz w stosunku do Japonii (40%),

I.   mając na uwadze, że w niektórych nowych sektorach nie istnieją jeszcze struktury dialogu społecznego; mając na uwadze, że w nowych sektorach zdarza się, że nie istnieją układy zbiorowe albo istniejące układy zbiorowe nie są stosowane, ani też nie istnieją kodeksy branżowe; mając na uwadze, że na wszystkie sektory wywierana jest presja, aby zwiększały konkurencyjność; mając na uwadze, że w regionach o wysokim bezrobociu nacisk na akceptowanie słabych warunków pracy jest duży,

J.   mając na uwadze, że w ostatnich dwóch dekadach można zaobserwować coraz częściej brak długoterminowej pewności zatrudnienia na rynku pracy UE, szczególnie w przypadku ludzi młodych, u których występuje rosnąca tendencja do podejmowania zatrudnienia na podstawie umów krótkoterminowych, oferujących gorsze warunki pracy; mając na uwadze, że nowych miejsc pracy stworzonych w tych okolicznościach nie można uznać za trwałe; mając na uwadze, że tymi brakami strukturalnymi należy zająć się w kontekście dążenia do rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy,

K. mając na uwadze, że przejście w kierunku nowej zrównoważonej gospodarki nie powinno posłużyć za pretekst do wykluczenia najbardziej narażonych i najsłabiej wykwalifikowanych pracowników z rynku pracy; mając na uwadze, że w związku z tym istnieje potrzeba uniknięcia efektu „spijania śmietanki”, którego pierwszymi ofiarami będą najsłabiej wykwalifikowani pracownicy,

L.  mając na uwadze, że równouprawnienie płci zostało zapisane jako cel w Traktacie z Lizbony i jako jeden z milenijnych celów rozwoju; mając na uwadze, że kobiety są niedostatecznie reprezentowane w różnych sektorach, dlatego nie odnoszą w równym stopniu korzyści ze wzrostu zatrudnienia związanego z nową zrównoważoną gospodarką,

M. mając na uwadze, że nowa gospodarka będzie kształtowała się w starzejącym się społeczeństwie przy malejącej liczbie pracowników powodując, że niezbędne będzie zachęcanie większej liczby kobiet do pracy zarobkowej poprzez dostosowanie organizacji pracy i przygotowanie pracodawców wszystkich sektorów na bardziej zróżnicowaną siłę roboczą,

N. mając na uwadze, że zgodnie z ostatnimi badaniami obecność kobiet na wszystkich poziomach odpowiedzialności stanowi wartość dodaną dla przedsiębiorstw, zwłaszcza w odniesieniu do ich wyników gospodarczych,

O. mając na uwadze, że kobiety otrzymują większość dyplomów uniwersyteckich w Unii Europejskiej i że stanowią większość studentów na wydziałach handlu, zarządzania i prawa, lecz nadal pozostają w mniejszości na stanowiskach decyzyjnych w przedsiębiorstwach i administracji publicznej,

P.  mając na uwadze, że z powodu obcenych w systemie kształcenia i społeczeństwie stereotypów dotyczących płci obecność kobiet jest ograniczona w dziedzinach niesłusznie uznawanych za męskie, takich jak informatyka, inżynieria, fizyka i zawody techniczne, jak np. mechanika i murarstwo,

Q. mając na uwadze wzrost bezrobocia wśród starszych wiekiem pracowników, którzy stawiają czoła szczególnie dotkliwemu problemowi społecznego wykluczenia po 55 roku życia, i pomimo postępu dokonanego w minionym dziesięcioleciu jedynie niewiele powyżej jednej trzeciej kobiet między 55 a 64 rokiem życia miało pracę w 2008 r., zaś 55% mężczyzn w tym wieku – pracowało;

Strategia w zakresie miejsc pracy na rzecz nowej zrównoważonej gospodarki

1.  uważa, że zrównoważony rozwój oparty jest na długoterminowej wizji, według której wzrost gospodarczy, spójność społeczna i ochrona środowiska idą w parze i wzajemnie się wspierają; podkreśla potencjał tworzenia ekologicznych miejsc pracy w zrównoważonej gospodarce;

2.  uważa, że pokryzysowa gospodarka stanowi znakomitą okazję do trwałego wzrostu opartego na sprawiedliwości społecznej i efektywności ekologicznej; zauważa, że przemiana zanieczyszczających gospodarek europejskich w gospodarki ekologicznie efektywne doprowadzi do głębokich przemian w dziedzinie produkcji, dystrybucji i konsumpcji, co powinno być wykorzystane jako okazja do przejścia w kierunku rzeczywistego zrównoważonego rozwoju bez zagrażania dobrobytowi i miejscom pracy; uważa, że przejście na gospodarkę opartą na źródłach energii niepowodujących zanieczyszczeń, powinno być postrzegane jako możliwość inwestycji w zrównoważony rozwój, a nie tylko jako obciążenie publicznego i prywatnego budżetu;

3.  podkreśla znaczenie, jakie środki na rzecz rozwoju i zatrudnienia mają dla obszarów wiejskich w zakresie przeciwdziałania wyludnianiu tych obszarów;

4.  zwraca uwagę, że istnieje potrzeba, aby produkcja dóbr i usług była bardziej zrównoważona; stwierdza, że inwestycje w nową zrównoważoną gospodarkę oznaczają duży potencjał wzrostu dla rynku pracy i nowe możliwości dochodów; zwraca uwagę, że za pozytywnym bilansem kryją się straty w niektórych sektorach i dlatego należy promować szkolenie zawodowe i przekwalifikowanie;

5.  jest zdania, że obecny globalny kryzys gospodarczy i społeczny, który spowodował spowolnienie zmian dotyczących profilu zużycia energii i redukcji emisji dwutlenku węgla, nie powinien powstrzymywać państw członkowskich od przejścia na konkurencyjną, bardziej zrównoważoną gospodarkę niskoemisyjną efektywnie wykorzystującą zasoby, skoro obranie takiego kierunku uczyni te państwa bardziej odpornymi, mniej zależnymi od coraz droższego przywozu i bardziej konkurencyjnymi;

6.  uważa, że należy uczynić więcej w celu internalizacji kosztów zewnętrznych; wzywa Komisję do stosowania istniejących narzędzi politycznych - lub rozwoju nowych narzędzi jeżeli zachodzi taka potrzeba – w celu ustalenia kosztów oraz odzwierciedlenia wyników przyszłej polityki;

7.  uważa, że nowa zrównoważona gospodarka Unii Europejskiej musi zapewniać zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny; wzywa do realizacji ambitnej, zrównoważonej polityki przemysłowej, z naciskiem na wydajność zasobów; podkreśla, że ekologiczna gospodarka powinna dawać perspektywę opłacalnego zatrudnienia na dobrych warunkach, koncentrując się na ochronie środowiska naturalnego;

8.  jest głęboko przekonany, że oparta na gospodarce rynkowej polityka ochrony środowiska może stać się siłą napędową rozwoju i zatrudnienia we wszystkich gałęziach gospodarki i podkreśla, że przewidywalne i przyjazne inwestycjom warunki ramowe stanowią podstawę, dzięki której innowacyjne przedsiębiorstwa będą mogły optymalnie wykorzystać te szanse z korzyścią dla środowiska i pracowników;

9.  wzywa przemysł do udziału w ekoinnowacjach, jako że przedsiębiorcy mają do odegrania bardzo ważną rolę w szerszym rozpowszechnianiu tych innowacji; zauważa w związku z tym, że informowanie przedsiębiorców poprzez przedstawianie nowych możliwości biznesowych będzie mieć kluczowe znaczenie dla powodzenia strategii mającej na celu rozwój gospodarki efektywnie wykorzystującej zasoby oraz zrównoważonych gałęzi przemysłu;

10. wspiera projekt przewodni Komisji w inicjatywie EUROPA 2020, zakładający natychmiastowe przejście w kierunku zrównoważonej gospodarki, ograniczenie uzależnienia wzrostu gospodarczego od wykorzystania zasobów i energii, redukcję emisji szkodliwych dla klimatu, a co za tym idzie zapobieganie globalnemu ociepleniu; z zadowoleniem przyjmuje zamiar ukierunkowania prawnych warunków ramowych, rynkowych środków motywujących, subsydiów i udzielania zamówień publicznych na ten cel; ubolewa jednak, że w strategii UE 2020 Komisja nie skorzystała z okazji, aby zająć się kwestią potencjału zrównoważonej gospodarki w zakresie rynku pracy;

11. odnotowuje, że aby osiągnąć cele strategii UE 2020 w zakresie zatrudnienia, wykorzystać potencjał nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy oraz poprawić trwałość produkcji dóbr i usług, trzeba zwiększyć wydajność energetyczną mieszkań i budynków, zwiększyć udział energii ze źródeł odnawialnych, dokonać ulepszeń w zakresie technologii przyjaznych środowisku naturalnemu, zrównoważonego rozwoju w obszarze transportu i mobilności, zrównoważonego rozwoju rolnictwa, leśnictwa i rybołówstwa oraz doradztwa za pośrednictwem usług środowiskowych, jak również recyklingu, procesów produkcyjnych o niskim wykorzystaniu surowców i zamkniętych cykli materiałowych; zwraca uwagę, że sektor usług i sektor gospodarki społecznej również mają duży potencjał w zakresie zatrudnienia ekologicznego;

12. podkreśla znaczenie sektora publicznego – ze względu na tworzenie wzorców, przyjęcie norm progresywnego zdobywania doświadczenia i dostarczanie zachęt i udzielanie informacji – przede wszystkim w dziedzinach takich jak energia, tworzenie infrastruktury i wyposażenia, transport i komunikacja, i dla tworzenia miejsc pracy, które dają stosowne uprawnienia; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o promowanie, zwłaszcza w zamówieniach przedkomercyjnych, włączania standardów ekologicznych i społecznych, jak również klauzul czynnika lokalnego (lokalnej produkcji) oraz przedsiębiorstw operujących w zrównoważonym, solidarnym środowisku gospodarczym, zwłaszcza MŚP;

13. wzywa państwa członkowskie do wymiany doświadczenia i najlepszych praktyk w dziedzinie możliwości zatrudnienia przy prowadzeniu działań związanych z gospodarczym, społecznym i środowiskowym wpływem zmiany klimatu;

14. jest przekonany, że ekologiczne i trwałe miejsca pracy nie mogą być jedynie dodatkiem, lecz cała gospodarka i ogół społeczeństwa muszą być ukierunkowane na zrównoważony rozwój; jest świadomy faktu, że nie istnieje odrębna gałąź gospodarki o nazwie „ochrona środowiska” lub „przemysł środowiskowy”, ponieważ ochrona środowiska dotyczy wielu klasycznych branż, takich jak przemysł wytwórczy, budownictwo lub usługi; z tego względu wzywa do przejęcia definicji MOP jako definicji roboczej, zgodnie z którą ekologiczne i trwałe miejsca pracy to wszystkie miejsca pracy, które wspierają zrównoważony rozwój; zwraca uwagę, że definicja ta obejmuje z jednej strony miejsca pracy, które bezpośrednio ograniczają zużycie energii i surowców, chronią ekosystemy i różnorodność biologiczną oraz minimalizują wytwarzanie odpadów i zanieczyszczenie powietrza, a z drugiej strony wszystkie miejsca pracy, które zmniejszają ślad ekologiczny; uznaje, że z powodu relatywnego charakteru tej definicji nie jest możliwe jednoznaczne określenie potencjału w zakresie miejsc pracy;

15. jest zdania, że należy przeprowadzić znacznie więcej badań, by zmierzyć wpływ polityki z zakresu ochrony środowiska i zmian klimatycznych na tworzenie zatrudnienia netto; wzywa Komisję do uczynienia tej dziedziny priorytetem ósmego programu ramowego;

16. podkreśla, że wszystkie miejsca pracy muszą wspierać zrównoważony rozwój, a metody produkcji i pracy muszą być organizowane w sposób tak efektywny surowcowo, materiałowo i energetycznie, jak to możliwe; podkreśla, że podejście to powinno obowiązywać dla całego łańcucha dostaw i nie ma sensu czynić rozróżnienia między dobrymi i złymi sektorami przemysłu, gdyż wszystkie one mogą stać się bardziej zrównoważone;

17. uznaje, że bardzo ważne jest, aby nowe ramy wspólnotowe dysponowały dostatecznym budżetem, by wspierać badania publiczne i udostępniać wyniki badań w prosty i niebiurokratyczny sposób tak, by wszystkie przedsiębiorstwa, w tym mikroprzedsiębiorstwa i MŚP, mogły wprowadzać zmiany w zakresie efektywności energetycznej, wykorzystania nowych źródeł energii, nowych procesów produkcyjnych i recyklingu oraz lepszego wykorzystania zasobów, a także tworzenia miejsc pracy zapewniających prawa pracownicze;

Optymalizacja potencjału w zakresie zatrudnienia

18. wzywa do opracowania w ramach strategii UE 2020 europejskiej strategii zatrudnienia na rzecz zrównoważonej gospodarki, mającej na celu optymalizację potencjału w zakresie miejsc pracy, przy jednoczesnym zwróceniu szczególnej uwagi na godną pracę, zdrowie i bezpieczeństwo zatrudnionych, zapotrzebowanie na umiejętności i transformację sprawiedliwą społecznie; podkreśla, że zrównoważona gospodarka musi łączyć równowagę społeczną, technologiczną, gospodarczą i ekologiczną; podkreśla, że taka zrównoważona strategia zatrudnienia powinna stanowić jeden z głównych elementów wytycznych w zakresie polityki zatrudnienia;

19. zaleca przyjęcie przez władze regionalne strategii rozwoju zgodnych z celami strategii UE 2020, w celu stworzenia nowych miejsc pracy w zrównoważonej gospodarce.

20. wzywa Komisję, by zaproponowała do 2011 r. strategię obejmującą środki o charakterze ustawodawczym i nieustawodawczym w celu zachęcania do tworzenia miejsc pracy przyjaznych środowisku, będących dla wszystkich źródłem wzrostu i dobrobytu;

21. podkreśla, że przedsiębiorstwa europejskie stały się dzięki swoim zdolnościom innowacyjnym światowymi liderami w zakresie ochrony środowiska; jest jednak zaniepokojony tym, że produkcja jest wciąż intensywnie przenoszona z UE do krajów trzecich, które posiadają niższe standardy w zakresie ochrony środowiska; wzywa Komisję i państwa członkowskie do niezwłocznej i energicznej walki z tym zjawiskiem poprzez światowe, wielostronne podejście, gwarantujące, że światowa konkurencja będzie opierać się na porównywalnych zobowiązaniach;

22. podkreśla, że stabilne, długookresowe, ambitne ramy regulacyjne są zasadniczym warunkiem wykorzystania pełnego potencjału zatrudnienia ekologicznego; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ustalenia standardów środowiskowych i zachęt finansowych, tworzących solidne warunki ramowe na przynajmniej 10 lat, a tym samym gwarantujące bezpieczeństwo prawne i w zakresie planowania; domaga się, aby istniejące instrumenty finansowe były wykorzystywane do wspierania zrównoważonego rozwoju oraz aby wzrost zrównoważonego charakteru działalności gospodarczej i produkcji został ujęty w perspektywie finansowej różnych funduszy, w tym funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, jako jeden z promowanych celów;

23. podkreśla w związku z tym znaczenie koncepcji zintegrowanego rozwoju obszarów miejskich i zwraca uwagę, że zrównoważona przebudowa dzielnic znajdujących się w niekorzystnej sytuacji mogłaby przy tym spełnić funkcję projektu pilotażowego; uważa, że do osiągnięcia tego konieczne jest jasne określenie politycznych warunków ramowych, do których należą dalsze wspieranie miejskiego wymiaru w funduszach strukturalnych;

24. odnotowuje potrzebę przeznaczenia środków finansowych w ramach istniejących programów na przeprowadzenie ukierunkowanych badań regionach UE znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, by określić strategiczne cele oraz rodzaj środków koniecznych do stworzenia korzystnych warunków rozwoju zrównoważonych gospodarek lokalnych, z konkretnymi celami stworzenia nowych ekologicznych miejsc pracy oraz zintegrowanych środków przyciągnięcia nowych ekologicznych przedsiębiorstw oraz wspierania już istniejących;

25. podkreśla, że celowe instrumenty na rzecz transformacji ekologicznej UE dla najmniej uprzywilejowanych regionów to jeden z najbardziej korzystnych instrumentów osiągnięcia strategicznych celów konwergencji regionalnej i spójności terytorialnej;

26. podkreśla znaczenie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla tworzenia regionalnych klastrów poprzez powiązanie lokalnego sektora badań, innowacji i infrastruktury w zakresie nowych technologii np. odnawialnych źródeł energii i wydajności energetycznej; ponadto podkreśla, że zwłaszcza w obszarach miejskich, władze lokalne są najwłaściwsze i najlepiej przygotowane do stwarzania warunków niezbędnych do rozwoju klastrów innowacyjnych podmiotów gospodarczych; zwraca uwagę, że tworzenie takich klastrów może zdecydowanie przyspieszyć lokalny rozwój gospodarczy i spowodować tworzenie w regionach nowych miejsc pracy;

27. świadom jest faktu, że unijne, krajowe i regionalne systemy finansowania pozostają w dużej mierze niezgrane i w związku z tym podkreśla potrzebę lepszej koordynacji programów na wielu płaszczyznach, a także wzmocnienia synergii pomiędzy różnymi wspólnymi gałęziami polityki wykorzystującymi fundusze strukturalne, fundusze na rzecz rozwoju rolnictwa i wsi, ramowy program badawczy oraz program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP), co należy osiągnąć celem zbudowania zrównoważonej, wydajnej pod względem wykorzystania zasobów gospodarki; jeżeli chodzi o środki w ramach wspólnej polityki rolnej jest przekonany, że należałoby dalej rozważyć wyraźniejsze przejście od mechanizmów bezpośredniego wsparcia do rozwoju obszarów wiejskich oraz rozwoju rolnictwa zrównoważonego pod względem środowiskowym;

28. ponownie wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do wykorzystania sukcesu funduszu na rzecz odbudowy oraz do podjęcia nowej inicjatywy wspólnotowej, obejmującej projekty pilotażowe, na rzecz odbudowy zmierzającej do rozwoju nowej, zrównoważonej gospodarki;

29. odnotowuje, że ust. 8 konkluzji Rady z dnia 21 października 2009 r. wzywa Komisję do pilnego przeglądu, sektor po sektorze, subsydiów mających niekorzystny wpływ na środowisko oraz niezgodnych ze zrównoważonym rozwojem; zwraca się do Komisji, by bezzwłocznie wykonała te zalecenia, analizując możliwe przesunięcia budżetowe wspomnianych subsydiów na wsparcie nowych typów działalności związanych ze zrównoważoną gospodarką;

30. wzywa do wprowadzenia skutecznych systemów finansowania i zachęt podatkowych, aby pomóc MŚP w ukierunkowaniu się na prowadzenie ekologicznej polityki zatrudnienia i zapewnianie ekologicznych innowacji i produkcji;

31. stoi na stanowisku, że istniejące oraz proponowane prawodawstwo UE w zakresie ochrony środowiska ma znaczny potencjał do tworzenia nowych miejsc pracy w takich obszarach jak gospodarowanie zasobami powietrza, gleby, wody, energii, zarządzanie służbą publiczną, rolnictwem, leśnictwem, transportem oraz środowiskiem; wzywa państwa członkowskie do wdrożenia prawodawstwa UE, które mogłoby doprowadzić do nowych inwestycji w dziedzinie technologii i miejsc pracy przyjaznych środowisku;

32. 17. przypomina, że zamówienia publiczne stanowią dużą część rynku i mogłyby stanowić silną zachętę do uekologiczniania gospodarki; dlatego też wzywa, by wszystkie zamówienia publiczne zawierały wymóg stosowania wysokich standardów ochrony środowiska;

33. wzywa UE i państwa członkowskie, aby przewidywały zmiany, tzn. przezwyciężyły braki i niewiadome w odniesieniu do informacji oraz wspierały proces uświadamiania, procesy społecznego uczenia się oraz zmiany modeli konsumpcji; stwierdza, że potrzebne są zachęty dla przedsiębiorstw, aby inwestowały one więcej w czyste technologie, oraz uważa, że pracownicy są bardziej skłonni stawić czoła zmianom, jeżeli zmiany te prowadzą do większych możliwości zatrudnienia, a pracownikom zapewnia się sieć bezpieczeństwa;

34. podkreśla, że konieczność rozwinięcia potencjału w zakresie miejsc pracy dobrej jakości w ramach nowej, zrównoważonej gospodarki wymaga ukierunkowania innowacji na znalezienie rozwiązań głównych problemów społecznych, takich jak bezrobocie i ubóstwo, zmiany klimatu, starzenie się społeczeństwa czy wyczerpywanie się zasobów; zwraca uwagę na ogromne znaczenie, jakie ma polityka w zakresie przemysłu i badań oparta na otwartej innowacji i klastrach dla wspierania wspólnej mobilizacji wiedzy różnych publicznych i prywatnych podmiotów gospodarczych oraz dla promowania innowacyjności; w związku z tym wzywa Komisję do opracowania europejskiej platformy technologicznej dla przedsiębiorstw przemysłowych wydajnie korzystających z zasobów;

35. w przypadku gdy państwo członkowskie zdecyduje się na subsydiowanie np. wzrostu produkcji energii wiatrowej, bioenergii czy energii słonecznej zaleca, by poziom subsydiów opierał się na naukowej ocenie danych empirycznych i by subsydia zapewniały potencjalnym inwestorom rozsądne perspektywy inwestycyjne oraz bezpieczeństwo, a także wzywa do uważnego przyjrzenia się takim czynnikom jak wzrost liczby netto miejsc pracy dzięki subsydiom, cena energii, wpływ netto na emisje gazów cieplarnianych oraz innych zanieczyszczeń, a tym samym do dążenia do optymalizacji wzrostu zrównoważonego rozwoju;

36. zauważa, że w sytuacji globalnej konkurencji nie ma powszechnej zgodności co do tego, które wybory technologiczne są najbardziej zrównoważone pod względem gospodarczym lub społecznym; odnotowuje, że należy wziąć pod uwagę wiele zmiennych przy porównywaniu na przykład zrównoważonego charakteru produkcji energii przy pomocy wiatraków, paneli słonecznych, spalania węgla wraz z jego wychwytywaniem i magazynowaniem, reaktorów jądrowych lub jeszcze innych technologii; dlatego apeluje o więcej badań naukowych na ten temat, porównujących całe cykle produkcyjne, i apeluje, by wszystkie procesy produkcyjne stały się bardziej wydajne pod względem zużycia zasobów;

Potencjał zatrudnienia kobiet i mężczyzn w nowej, zrównoważonej gospodarce

37. podkreśla, że jedynie poprzez zwiększenie udziału kobiet w europejskim rynku pracy możemy w pełni wykorzystać potencjał wzrostu i potencjał zatrudnienia w nowej gospodarce, ponieważ zmniejszenie różnicy pomiędzy wskaźnikiem zatrudnienia mężczyzn a wskaźnikiem zatrudnienia kobiet odpowiada za połowę wzrostu ogólnego wskaźnika zatrudnienia w Europie i jedną czwartą rocznego wzrostu gospodarczego od 1995 r., a także ponieważ jest to warunek konieczny zagwarantowania zrównoważonego wzrostu i spełnienia wymogów transformacji ekologicznej w starzejącym się społeczeństwie;

38. wzywa do podjęcia na poziomie UE inicjatywy mającej na celu zwiększenie świadomości wśród pracodawców – zwłaszcza w sektorach, w których tradycyjnie dominują mężczyźni – w zakresie konieczności większego zróżnicowania siły roboczej w starzejącym się społeczeństwie i korzyści takiego zróżnicowania, oraz do zaoferowania im narzędzi umożliwiających przygotowanie się do większego zróżnicowania;

39. wzywa UE, państwa członkowskie i partnerów społecznych do zwalczania dyskryminacji i wspierania równości płci w ramach zrównoważonej gospodarki, do tworzenia środowisk pracy przyciągających kobiety i utrzymujących je w tych sektorach, do wspierania równowagi między pracą a życiem prywatnym poprzez odpowiednią, wysokiej jakości opiekę nad dziećmi i elastyczne, sprzyjające rodzinie warunki pracy, do tworzenia możliwości oraz warunków, w których zarówno mężczyźni, jak i kobiety mogą uczestniczyć w rynku pracy na równych zasadach, do wspierania udziału kobiet w zdominowanych przez mężczyzn organach reprezentacyjnych, a także do zmniejszenia segmentacji zatrudnienia zależnej od płci oraz różnic w wynagrodzeniu;

40. zwraca uwagę, że inwestycje w infrastrukturę społeczną to szansa na zmodernizowanie Europy i wspieranie równości oraz że mogą one być postrzegane jako strategia równoległa do modernizacji fizycznej infrastruktury poprzez inwestowanie w przyjazne środowisku technologie; uważa, że równouprawnienie płci powinno być zatem priorytetem politycznym oraz podstawowym narzędziem;

41. podkreśla, że ukierunkowane działania na rzecz zapewnienia kobietom dostępu do edukacji na wszystkich poziomach, poprzez zwalczanie stereotypów dotyczących płci, oraz możliwości w zakresie uczenia się przez całe życie mają kluczowe znaczenie dla zlikwidowania segregacji płci na rynku pracy; wzywa do zagwarantowania odpowiednich szkoleń, aby zapobiec problemowi zbyt małej liczby kobiet na ekologicznych stanowiskach pracy, pamiętając o tym, że masowa rezygnacja kobiet z nauki i technologii utrudniłaby wzrost i zrównoważony rozwój w Europie, a wiele utalentowanych i wykwalifikowanych młodych kobiet znalazłoby się w niekorzystnej sytuacji pod względem zatrudnienia i pewności ekonomicznej;

42. wzywa do podjęcia konkretnej inicjatywy na poziomie UE, by zainteresować dziewczęta zawodami w dziedzinie matematyki, informatyki, nauk przyrodniczych i technologii, a także by walczyć ze stereotypami, które ciągle dominują w tych zawodach; podkreśla, że media i szkolnictwo odgrywają kluczową rolę w walce z takimi stereotypami;

43. podkreśla, że młode kobiety powinny na etapie przejścia ze szkoły do pracy być zachęcane do nauki zawodów, w których obecność kobiet jest ograniczona, promując takie podejście poprzez wspólne planowanie między szkołami, uniwersytetami, agencjami szkoleniowymi lub firmami prowadzącymi usługi w zakresie szkoleń, by kobiety te mogły nabyć konkretne kompetencje i umiejętności – również na poziomie zaawansowanym i eksperckim – poprzez gromadzenie doświadczeń zawodowych oraz stałą pracę, a nie niepewne zatrudnienie, z możliwością spełnienia zawodowego;

44. wzywa UE i państwa członkowskie do bardziej priorytetowego potraktowania ekologicznych miejsc pracy dla kobiet w kontekście programów realizowanych w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), uwzględniając fakt, że EFS współfinansuje projekty szkoleniowe w takich dziedzinach jak energia odnawialna i ekoturystyka; podkreśla, że konieczne są szerzej zakrojone działania, aby zwiększyć odsetek uczestnictwa kobiet w projektach wspieranych z EFS, który obecnie wynosi mniej niż 10%; apeluje, by przy sporządzaniu budżetu w ramach EFS oraz planów odbudowy i programów dostosowania strukturalnego uwzględniano aspekt płci celem zagwarantowania, że takie programy w równej mierze przyciągną kobiety i przyczynią się do ich integracji;

45. podkreśla, że przejście na nową gospodarkę nie powinno służyć za pretekst do ograniczania różnych środków wspierających równe szanse, natomiast należy je postrzegać jako wyjątkową okazję do zwiększenia udziału kobiet w rynku pracy UE, ponieważ stanowi on konieczny warunek zagwarantowania zrównoważonego wzrostu, optymalnego rozwoju potencjału miejsc pracy i wzmocnienia konkurencyjności;

Godna praca

46. wzywa Komisję, by oprócz możliwości zatrudnienia wysoko wykwalifikowanych pracowników zwracała również szczególną uwagę na tworzenie wielu miejsc pracy wymagających średnich i niższych kwalifikacji w zrównoważonej gospodarce, a także dla pracowników niewykwalifikowanych, lecz wyspecjalizowanych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do szczególnego uwzględnienia tego faktu w wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia; wzywa państwa członkowskie do docenienia miejsc pracy wymagających średnich i niższych kwalifikacji i zagwarantowania godnej pracy na takich stanowiskach;

47. podkreśla potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na godną pracę, potrzeby w zakresie umiejętności i społecznie sprawiedliwą transformację; wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do zadbania o to, aby wszyscy ludzie w całej UE odnieśli korzyści ze strategii zatrudnienia na rzecz zrównoważonej gospodarki; podkreśla konieczność objęcia tą strategią wszystkich rodzajów miejsc pracy, zarówno dla wysoko wykwalifikowanych pracowników, jaki i pracowników o średnich czy niższych kwalifikacjach; wzywa do zwiększenia możliwości w zakresie edukacji, badań i rozwoju; ponadto apeluje, aby w wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia i w programie Komisji Europejskiej „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy” zwrócono uwagę na osoby najbardziej oddalone od rynku pracy, osoby najbardziej podatne na zagrożenia, szczególnie osoby niepełnosprawne i osoby o niskich kwalifikacjach, a także na ochronę takich osób;

48. jest zdania, że polityka zatrudnienia odgrywa kluczową rolę w walce z ubóstwem i wykluczeniem społecznym i dlatego zgodnie z celami opracowanego przez MOP programu godnej pracy wzywa do zagwarantowania dobrej jakości warunków pracy oraz płacy, które zapewnią pracownikom nie tylko godne życie, ale również sprawiedliwy udział w PKB;

49. stwierdza, że z uwagi na często niższy stopień zorganizowania po stronie pracowników i pracodawców w niektórych nowych sektorach istnieje ryzyko niekorzystnych warunków zatrudnienia i złych warunków pracy; wzywa UE i państwa członkowskie do ustanowienia warunków ramowych służących stworzeniu organów reprezentacyjnych w nowych sektorach; wzywa partnerów społecznych do zorganizowania się i zwraca się do Komisji o wspieranie wymiany najlepszych praktyk w całej UE, w szczególności w odniesieniu do wzmocnienia procedur informowania pracowników i konsultacji z nimi, a także do tworzenia europejskich rad zakładowych;

50. zauważa, że należy podjąć dalsze działania w celu zapewnienia skutecznej harmonizacji na poziomie UE minimalnych wymogów dotyczących organizacji czasu pracy w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.

51. wzywa państwa członkowskie, by w porozumieniu z partnerami społecznymi sporządziły zintegrowane plany oceny operacji ekologicznych przemian zarówno na poziomie lokalnym, jak i krajowym; wzywa partnerów społecznych do monitorowania udziału pracowników w strategii zrównoważonego rozwoju poprzez proponowanie, a następnie przyjmowanie rozwiązań politycznych zmierzających do wzmocnienia skutecznego udziału odnośnie do trwałej mobilności pracowników i ekologicznego wzrostu;

52. wzywa partnerów społecznych do otwarcia się na nowe sektory i stworzenia strategii służących włączeniu stowarzyszeń branżowych w partnerstwo społeczne;

53. wzywa UE i państwa członkowskie, aby ściślej powiązały dotacje publiczne i zamówienia publiczne z minimalnymi standardami socjalnymi na poziomie państw członkowskich oraz aby dokonały postępów w tworzeniu organów przedstawicielskich partnerów społecznych;

54. zwraca uwagę, że szkolenia i uczenie się przez całe życie dla pracowników, których dotykają zmiany w procesach produkcyjnych przedsiębiorstwa lub sektora, również prowadzą do powstawania nowych miejsc pracy; wzywa UE do stworzenia ram służących przewidywaniu zmian i restrukturyzacji, szczególnie w obszarze produkcji, gwarantujących wszystkim pracownikom dotkniętym tymi zmianami prawo uczestnictwa w programach szkoleń i uczenia się przez całe życie; wzywa państwa członkowskie, pracodawców i pracowników, aby uznali zarządzanie umiejętnościami, szkolenia i uczenie się przez całe życie za przedmiot wspólnej odpowiedzialności, zgodnie z porozumieniem ramowym partnerów społecznych z 2002 r. w sprawie uczenia się przez całe życie; wzywa Komisję do włączenia dziewiątej kompetencji kluczowej odnoszącej się do środowiska, zmian klimatycznych oraz zrównoważonego rozwoju – mającej istotne znaczenie dla społeczeństwa opartego na wiedzy – do programu uczenia się przez całe życie; wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia w swych szkoleniach podstawowych, edukacji i kształceniu się przez całe życie koncepcji zrównoważonego rozwoju ;

55. wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do zwiększenia wysiłków w celu skutecznego zajęcia się niekorzystnymi skutkami restrukturyzacji, zarówno w gospodarce lokalnej , jak i w zatrudnieniu; podkreśla potrzebę upowszechniania wytycznych dotyczących zarządzania transformacją i jej skutkami społecznymi;

Stawienie czoła zapotrzebowaniu na umiejętności

56. zwraca uwagę, że państwa członkowskie muszą odpowiednio dostosować swoje systemy edukacji i szkoleń oraz opracować i wdrożyć ukierunkowane plany działania służące przeszkoleniu pracowników w sektorach dotkniętych transformacją gospodarek lokalnych i ich przejściem w kierunku nowej, zrównoważonej gospodarki w celu zadbania o to, aby pracownicy ci mieli dostęp do nowych, trwałych i ekologicznych miejsc pracy oraz mogli dostosować swoje umiejętności do potrzeb rynku pracy w bardziej zrównoważonej gospodarce opartej na koncepcji szkoleń, których podstawą są kompetencje; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy” i uznaje współpracę z państwami członkowskimi UE za krok we właściwym kierunku; zwraca jednak uwagę, że ta inicjatywa musi być ściślej związana z celami określonymi w decyzji Rady w sprawie zrównoważonego rozwoju i kontynuowana w postaci konkretnych działań podejmowanych zarówno na szczeblu UE, jak i w państwach członkowskich UE;

57. podkreśla potrzebę wzmocnienia otwartej metody współpracy i wymiany najlepszych praktyk odnośnie do zrównoważonego rozwoju, ekologicznych miejsc pracy i uczenia się przez całe życie, by zapewnić pomyślne i skuteczne zarządzanie transformacją gospodarki, a co za tym idzie zarządzanie nowymi potrzebami w zakresie szkoleń oraz niekorzystnymi skutkami społecznymi wynikającymi z tego rodzaju transformacji;

58. wzywa państwa członkowskie do walki z dyskryminacją ze względu na wiek i do dostosowania oferty szkoleń i strategii uczenia się przez całe życie do potrzeb starszych pracowników, aby zagwarantować wysokie wskaźniki udziału także pracowników w wieku powyżej 55 lat, w tym kobiet powyżej 55 lat;

59. wzywa UE i państwa członkowskie do przyjęcia szczegółowych strategii politycznych w zakresie innowacji i kreatywności, w szczególności w zakresie edukacji i szkoleń, w tym kształcenia zawodowego i szkoleń zawodowych, jako podstawy ekologicznej gospodarki, konkurencyjności i dobrobytu;

60. zauważa, że w czasach kryzysu konieczne jest przyciągnięcie młodych ludzi do nowego typu ekologicznych miejsc pracy oraz zadbanie o to, aby programy podnoszenia kwalifikacji wspierały dostęp młodych ludzi do rynku pracy; dzięki czemu młodzi ludzie będą mogli wykorzystać potencjał zatrudnienia; konieczna jest także walka z wysokim bezrobociem wśród obywateli w wieku poniżej 25 lat oraz wykorzystanie umiejętności młodej generacji w zakresie korzystania z nowych technologii; ubolewa nad faktem, że sztandarowa inicjatywa strategii UE 2020 „Młodzież w drodze” wyklucza młodych ludzi, którzy nie studiują na uczelniach wyższych; podkreśla, że aby dokonać rzeczywistych zmian, inicjatywa ta musi koncentrować się na tych młodych ludziach, którzy obecnie mają najmniejsze szanse i są zagrożeni ubóstwem;

61. wzywa państwa członkowskie do opracowania i wdrożenia – we współpracy z partnerami społecznymi – programów doradztwa zawodowego dla młodych ludzi w dyscyplinach naukowych i technologicznych, by promować rozwój rentownej i zrównoważonej gospodarki, a także środków informowania i ponoszenia wiedzy o zagadnieniach ekologicznych i środowiskowych, zarówno w oficjalnym systemie edukacji, jak i w ramach środków podejmowanych przez władze szczebla lokalnego i regionalnego;

62. wzywa Komisję do zacieśnienia współpracy z państwami członkowskimi w celu sporządzenia średnio- i długoterminowych prognoz dotyczących umiejętności wymaganych na rynku pracy oraz do zachęcenia do partnerstw pomiędzy wyższymi uczelniami a sektorem biznesowym z myślą o promowaniu wchodzenia młodych ludzi na rynek pracy przy jednoczesnym wsparciu tworzenia społeczeństwa opartego na wiedzy, rozwoju badań stosowanych i tworzenia lepszych perspektyw na rynku pracy dla absolwentów;

63. wzywa państwa członkowskie i partnerów społecznych do ustanowienia celów służących zagwarantowaniu równego udziału kobiet i mężczyzn, aby zapewnić równe możliwości w zakresie edukacji, szkoleń, ukierunkowanych programów rekrutacji, specjalistycznych staży i inicjatyw w zakresie szkoleń dla kobiet, migrantów, osób długotrwale bezrobotnych i innych grup dyskryminowanych przez rynek pracy;

64. zachęca państwa członkowskie do korzystania z europejskiego funduszu dostosowania do globalizacji w celu realizacji celów europejskich, propagowania nowych umiejętności, w tym w odniesieniu do nowych, trwałych i ekologicznych miejsc pracy o wysokiej jakości;

65. wzywa odpowiedzialne podmioty do analizy zatrudnienia, aby lepiej ukierunkować podstawowe szkolenia zawodowe i uczenie się przez całe życie; w tym kontekście wzywa państwa członkowskie do dokonania oceny, czy dzięki funduszom przejściowym wykonalne jest zarządzanie potrzebami w zakresie umiejętności;

66. wzywa UE i państwa członkowskie do uznania wsparcia zdolności przystosowania się do zrównoważonej gospodarki za jeden z celów Europejskiego Funduszu Społecznego, aby przyczynić się do większej trwałości działalności gospodarczej i rozwoju infrastruktury;

67. przypomina, że aspekt zrównoważonego rozwoju nie powinien się ograniczać do szkolenia w zawodach związanych z ochroną środowiska naturalnego, lecz powinien zostać włączony do wszystkich programów edukacyjnych i szkoleniowych w celu propagowania kultury zrównoważonego rozwoju i świadomości ekologicznej;

68. podkreśla wartość dodaną uczenia się przez całe życie i wzywa państwa członkowskie do szczegółowego określenia lokalnego potencjału w celu zorganizowania szkoleń pod kątem zapotrzebowania, dopasowujących dostępne zasoby do rzeczywistych potrzeb, oraz do przywrócenia prestiżu ponadpodstawowemu kształceniu zawodowemu poprzez zapewnienie kształcenia wysokiej jakości, zwłaszcza w regionach, w których lokalny potencjał i obszary tradycyjnych prac wymagają specjalnych umiejętności i wiedzy, by móc w pełni się rozwinąć; wzywa Komisję do udostępnienia państwom członkowskim wystarczającego wsparcia technicznego w zakresie określania lokalnego zapotrzebowania i zauważa, że ponadpodstawowe kształcenie zawodowe w szkołach prezentujących wysokie standardy mogłoby pomóc w zmniejszeniu bezrobocia wśród absolwentów i doprowadzić do zrównoważonego zatrudnienia;

69. podkreśla znaczenie wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego przez państwa członkowskie do inwestowania w kompetencje, zatrudnienie, szkolenia i działania umożliwiające przekwalifikowanie się, dążąc do stworzenia większej liczby miejsc pracy i ich lepszej jakości poprzez projekty krajowe, regionalne i lokalne; jest zdania, że doświadczenie zawodowe osób starszych również może również być cenne dla tych inicjatyw, mając na uwadze rosnący udział osób starszych w populacji UE; zaleca, by władze regionalne i lokalne utrzymywały odpowiednie, stałe kontakty ze środowiskiem biznesu, organizacjami zrzeszającymi pracodawców, związkami zawodowymi i organizacjami pozarządowymi, by przewidzieć zapotrzebowanie na rynku pracy w perspektywie średnio-i długoterminowej;

70. uznaje ważną rolę władz lokalnych i regionalnych w edukacji, która stanowi podstawę zdobywania dalszych, perspektywicznych kompetencji, w tym poprzez uczenie się przez całe życie i przekwalifikowanie; stwierdza, że w wielu państwach ogólne warunki kształcenia i szkolenia młodych ludzi, w tym uczniów wcześnie porzucających naukę i nieposiadających kwalifikacji, wchodzą w zakres kompetencji władz regionalnych; w związku z tym zachęca regiony do wykorzystywania funduszy strukturalnych na potrzeby infrastruktury edukacyjnej, zwłaszcza w dzielnicach i regionach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, a tym samym do umożliwienia kompleksowej i integracyjnej edukacji szkolnej przy pomocy takiego wsparcia; zwraca uwagę na znaczne możliwości (w zakresie edukacji i szkoleń), jakie może stwarzać współpraca władz lokalnych i regionalnych z przedsiębiorstwami i stowarzyszeniami, jeżeli chodzi o tworzenie zrównoważonych miejsc pracy w obszarach transportu lokalnego, mobilności w miastach, edukacji, badań i rozwoju, a także położenie nacisku na równe traktowanie;

71. zwraca uwagę na potrzebę współpracy między państwami członkowskimi, partnerami społecznymi i placówkami szkolnictwa wyższego w celu organizowania kursów licencjackich i podyplomowych oraz tworzenia obszarów tematycznych ukierunkowanych na transformację ekologiczną gospodarek;

72. uważa, że wyzwania natury demograficznej wymagają szerszej strategii łączącej tworzenie miejsc pracy oraz sprostanie nowym i powstającym potrzebom na europejskim rynku pracy; w związku z tym sądzi, iż należy poczynić dalsze postępy w zwiększaniu mobilności pracowników w UE, w tym naukowców i innych profesjonalistów, z myślą o realizacji idei Europy bez barier w ramach rynku wewnętrznego UE;

Zmiana sprawiedliwa społecznie

73. zwraca uwagę, że bardziej zrównoważony rozwój działalności gospodarczej może wiązać się ze zmianami w całych sektorach przemysłu; wzywa UE i państwa członkowskie do zadbania o to, aby przejście na zrównoważoną gospodarkę nie pociągnęło za sobą ofiar społecznych, oraz do działania na rzecz stworzenia warunków ramowych dla sprawiedliwej społecznie transformacji, która zminimalizuje zagrożenia związane z transformacją i zoptymalizuje korzyści dla wszystkich pracowników; podkreśla, że transformacja sprawiedliwa pod względem społecznym stanowi podstawowy składnik zrównoważonego rozwoju oraz warunek konieczny poparcia przemian przez obywateli europejskich;

74. podkreśla, że koszty braku zarządzania transformacją mogą wielokrotnie przewyższać spodziewane inwestycje; wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do wspólnego wzięcia odpowiedzialności za zapobiegawcze zarządzanie transformacją;

75. podkreśla potrzebę włączenia zrównoważonej gospodarki w ramy odpowiedzialności korporacyjnej i społeczno-środowiskowej, a także możliwość promowania kultury zrównoważonego rozwoju i zrównoważonej gospodarki poprzez programy szkoleń w kontekście społecznej odpowiedzialności korporacyjnej;

76. przypomina, że stworzenie pracownikom niezbędnych warunków do tego, aby mogli uczestniczyć w dalszych szkoleniach i dostosować się do nowych technologii w celu zapobieżenia utracie pracy, oraz promowanie i wspieranie układów zbiorowych mających na celu przewidywanie zmian i uniknięcie bezrobocia, w połączeniu ze wzmocnieniem zabezpieczenia społecznego, systemami wsparcia dochodów i proaktywnymi sektorowymi inicjatywami w zakresie szkoleń, są środkami zapobiegawczymi o decydującym znaczeniu;

77. wzywa Komisję do wspierania na poziomie europejskim badań w zakresie miejsc pracy w przyszłości, by zapobiegać zwolnieniom ze względów ekonomicznych i utrzymać miejsca pracy w UE;

78. podkreśla potrzebę bliskiej i skutecznej współpracy organizacji międzynarodowych i ich uzupełniania się, a także apeluje do Międzynarodowej Organizacji Handlu o podjęcie działań dotyczących wymiaru społecznego i środowiskowego w inwestycjach i handlu;

79. uznaje, że organizacje pozarządowe i związki zawodowe mają do odegrania ważną rolę w rozwijaniu potencjału w zakresie ekologicznych miejsc pracy w kontekście ich wkładu, jako pracodawców, w proces decyzyjny oraz w zwiększanie świadomości społecznej.

80. zaznacza, że organizacje, które inwestują w ekologicznie wydajne praktyki przyczynią się do stworzenia lepszego środowiska pracy dla personelu i pracowników, a w konsekwencji mogą być bardziej produktywne; wzywa państwa członkowskie do promowania europejskiego systemu eko-zarządzania i audytu (EMAS) oraz do zachęcania wszystkich sektorów gospodarki, by dążyły do rejestracji w EMAS; wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do włączenia podstawowych zagadnień środowiskowych do dialogu społecznego, na wszystkich poziomach konsultacji, z położeniem akcentu na negocjacje sektorowe; podkreśla, że aby transformacja była sprawiedliwa społecznie, pracownicy powinni odegrać w tym procesie rolę opartą na uczestnictwie i partnerstwie; wzywa do zaangażowania przedstawicieli pracowników w działania służące uekologicznieniu miejsc pracy, zgodnie z definicją MOP, jak nakazują praktyki krajowe, aby miejsca pracy, przedsiębiorstwa i sektory miały bardziej zrównoważony charakter;wzywa państwa członkowskie i partnerów społecznych do zorganizowanej współpracy z zainteresowanymi stronami działającymi na rzecz ochrony środowiska oraz ekspertami w tej dziedzinie, aby skorzystać z ich doradztwa w zakresie zarządzania transformacją;

81. wzywa państwa członkowskie i partnerów społecznych do zorganizowanej współpracy z zainteresowanymi stronami działającymi na rzecz ochrony środowiska, w tym organizacjami pozarządowymi, w zarządzaniu transformacją;

82. wzywa UE, by – z pomocą partnerów społecznych – podjęła systematyczny dialog w ramach swych stosunków zewnętrznych z myślą o podobnym podejściu do zrównoważonego rozwoju w innych częściach świata, aby zagwarantować te same warunki rozwoju i zapewnić, że nie jest zagrożona konkurencyjność przemysłowa; uważa, że zapewnienie uczciwej konkurencji w zrównoważonych sektorach branży produkcyjnej będzie miało korzystne skutki, jeśli chodzi o poprawę ochrony i warunków pracy pracowników;

83. wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia kampanii informacyjnych i uświadamiających w zakresie rozwoju ekologicznych miejsc pracy w zrównoważonej gospodarce;

84. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 1.

(2)

Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.

(3)

Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16.

(4)

Teksty przyjęte, P7_TA-PROV(2010)0154.

(5)

CNS ST16818/09, 1.12.2009.

(6)

Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0123.

(7)

Dokument roboczy służb Komisji pt. „Regiony 2020 – ocena przyszłych wyzwań dla regionów UE” (listopad 2008 r.) dostępny na stronie:

http://ec.europa.eu/regional_policy/sources/docoffic/working/regions2020/pdf/regions2020_en.pdf.


UZASADNIENIE

Zobowiązanie UE do działania na rzecz zrównoważonego rozwoju

W swojej decyzji z grudnia 2009 r. w sprawie odnowionej strategii Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonego rozwoju(1) Rada Europejska zdefiniowała rozwój jako zrównoważony, jeżeli zaspokaja potrzeby obecnych pokoleń w sposób, który nie ogranicza możliwości zaspokajania potrzeb przez przyszłe pokolenia. W decyzji określono siedem zasadniczych wymogów, którymi są: zmiany klimatu i czysta energia, zrównoważony transport, zrównoważona konsumpcja i produkcja, ochrona zasobów naturalnych i gospodarowanie nimi, zdrowie publiczne, integracja społeczna, demografia i migracja oraz ubóstwo na świecie. Kluczowe elementy strategii to zintegrowane rozpatrywanie kwestii gospodarczych, społecznych i środowiskowych, zintensyfikowanie dialogu społecznego, wzmocnienie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw oraz zasada ostrożności i zasada „zanieczyszczający płaci“. Ponadto w decyzji Rady przewidziano inwestycje w kapitał ludzki, społeczny i środowiskowy, innowacje technologiczne i nowe usługi ekologiczne, aby w perspektywie długoterminowej stworzyć warunki konieczne dla konkurencyjności, dobrobytu, spójności społecznej, dobrej jakości miejsc pracy i lepszej ochrony środowiska naturalnego.

W 2009 r. Rada potwierdziła także zobowiązanie UE do odegrania znaczącej roli w międzynarodowej walce z narastającym globalnym ociepleniem. W swoich decyzjach UE zobowiązała do redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. o co najmniej 20% w porównaniu z 1990 r. oraz do pokrywania do 2020 r. 20% zapotrzebowania energetycznego odnawialnymi źródłami energii. Z analizy IPCC wynika, że ograniczenie globalnego ocieplenia do 2°C będzie możliwe tylko pod warunkiem, że do 2050 r. kraje uprzemysłowione ograniczą swoje emisje gazów cieplarnianych o 80–90 % w porównaniu z 1990 r.(2). Dla Unii Europejskiej oznacza to konieczność znacznego przyspieszenia działań w obszarze odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej.

Czym są ekologiczne miejsca pracy?

Sama definicja zrównoważonego rozwoju przyjęta przez Radę pokazuje, że dotyczy ona prawie wszystkich istotnych sektorów przemysłu i usług. W związku z tym w niniejszym sprawozdaniu zastosowano obszerną definicję ekologicznych miejsc pracy przyjętą przez MOP(3). Ekologicznych miejsc pracy nie można ograniczyć do dziedzin zatrudnienia, które są bezpośrednio związane z ochroną środowiska naturalnego. Miejsce pracy jest bowiem ekologiczne, jeżeli przyczynia się do przejścia na zrównoważone gospodarowanie, oszczędzania energii, wykorzystywania odnawialnych źródeł energii, ochrony zasobów naturalnych oraz zachowania i przywrócenia ekosystemu i różnorodności biologicznej, a także unikania odpadów i zanieczyszczenia powietrza.

Opierając się na tej definicji, sprawozdawczyni nie podziela zdania Komisji, że ekologicznych miejsc pracy należy poszukiwać przede wszystkim w najnowszych technologiach, natomiast zgadza się z wnioskami MOP, zgodnie z którymi wszystkie obszary kwalifikacji są w znacznym stopniu objęte przejściem na bardziej zrównoważony rozwój, co prowadzi do innej analizy zapotrzebowania na kształcenie i szkolenia oraz zapotrzebowania na kształcenie ekologiczne w ogóle.

Optymalizacja potencjału w zakresie zatrudnienia

Dodatkowe korzyści płynące z rozbudowy i wspierania obszaru odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej są ogromne. W analizie Greenpeace(4) potencjał w zakresie miejsc pracy w obszarze odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej na całym świecie oszacowano na ponad 8 milionów.

Niemieckie doświadczenia potwierdzają te prognozy i wyraźnie pokazują, że silna rozbudowa sektora odnawialnych źródeł energii przynosi bezpośrednie korzyści w zakresie miejsc pracy. W Niemczech w oparciu o ustawę o odnawialnych źródłach energii powstało 250 000 nowych miejsc pracy, co daje Niemcom czołową pozycję w międzynarodowych analizach porównawczych. Uwzględniając pośrednie skutki w zakresie zatrudnienia, od wejścia w życie w 2000 r. ustawa spowodowała systematyczny wzrost zatrudnienia. Według przewidywań do 2020 r. będzie o 400 000 więcej pracowników. We wzorach obliczeniowych netto zastosowanych przez Komisję w sprawozdaniu(5) dotyczącym zatrudnienia w Europie za 2009 r. nie uwzględniono faktu, że wzrost zatrudnienia w nowych zrównoważonych sektorach takich jak zrównoważone źródła energii w Niemczech został dodatkowo ustabilizowany wzrostem wywozu. Komisja przekazuje dane dotyczące wzrostu netto wyłącznie z europejskiego rynku wewnętrznego, zapominając o potencjale, który UE zyskuje dzięki czołowej globalnej pozycji w przejściu na zrównoważoną gospodarkę.

Sukces osiągnięty w Niemczech wynika także z faktu, że ustawa o odnawialnych źródłach energii (EEG), ustawa o paszporcie energetycznym oraz programy kredytów wspierane przez państwo zapewniły inwestorom długoterminowe i solidne warunki ramowe. Bez tych jednoznacznych założeń politycznych i finansowych nie jest możliwe stworzenie potencjału w zakresie rynku pracy.

Inne kraje UE poszły już za przykładem Niemiec. W związku z tym Unia Europejska musi włączyć zobowiązania dotyczące solidnych warunków ramowych do strategii Europa 2020 i wcześnie podjąć inicjatywy prawodawcze. Państwa członkowskie muszą sprawnie zrobić to samo w ramach swojego zakresu kompetencji. Oznacza to także, że przejście na zrównoważoną gospodarkę musi zostać zapisane jako zasadniczy cel we wszystkich procedurach przyznawania środków UE, zwłaszcza w ramach funduszy strukturalnych. W ciągu następnych dziesięciu lat musimy systematycznie napędzać niezbędne inwestycje.

Rzeczywisty potencjał w zakresie miejsc pracy związany z nowym zrównoważonym rozwojem jest trudny do zmierzenia, a analizy wymienione w preambule do niniejszego sprawozdania są dlatego nieprecyzyjne i częściowo sprzeczne, jeżeli chodzi o konkretne dane liczbowe. Obliczenia bardzo różnią się między sobą w zależności od warunków ramowych. Widać to także na przykładzie sektora transportu.

W analizie UNEP(6) zbadano zmianę mobilności w miastach z jazdy samochodem prywatnym na efektywne publiczne systemy transportu lokalnego i określono efekt mnożnikowy potencjału w zakresie zatrudnienia na 2,5 do 4,1. Warianty wsparcia, które Komisja realizuje do tej pory, powodują ogromną presję na sektor publicznego transportu lokalnego. Podczas gdy do dyspozycji są ogromne środki badawcze i przemysłowe na rozwój pojazdów elektrycznych, sektor transportu publicznego i odpowiednie środki transportu są wyłączone z programów wsparcia. Na obszarach miejskich te dwa rodzaje mobilności bezpośrednio konkurują ze sobą. Ewentualny potencjał w zakresie zatrudnienia związany ze zrównoważoną mobilnością mógłby naprawdę rozwinąć się dopiero wtedy, gdyby uwzględniono go w politycznych warunkach ramowych i założeniach finansowych. Podobnie jak w transporcie publicznym kształtuje się potencjał w zakresie dystrybucji i usług w transporcie rowerowym. Pod względem oceny ekologicznej oba rodzaje mobilności znajdują się przed pojazdem elektrycznym.

Nowa zrównoważona gospodarka dla socjalnej Europy opartej na integracji społecznej

Przejście na zrównoważoną gospodarkę jest nie tylko koniecznością spowodowaną kwestiami ekologicznymi, lecz także musi stanowić część naszej strategii na rzecz Europy socjalnej. Udane przejście zależy w decydującym stopniu od akceptacji ze strony obywateli europejskich, a akceptację tę osiągniemy tylko wtedy, kiedy będziemy mogli pokazać, że nasze strategie na rzecz przejścia na zrównoważoną gospodarkę są zaprojektowane w sposób sprawiedliwy społecznie, a w perspektywie długoterminowej prowadzą do wyższych wskaźników zatrudnienia, lepszych warunków pracy i wzmocnionego bezpieczeństwa socjalnego. Celem nowej zrównoważonej gospodarki musi być równowaga społeczna i ekologiczna, a zarządzanie transformacją w sposób sprawiedliwy społecznie stanowi podstawę takiej strategii.

Dobra praca

W szczególności pojawia się tu kwestia jakości miejsc pracy. Właśnie w niższym obszarze kwalifikacji niekorzystne umowy o pracę są coraz bardziej rozpowszechnione. Opierając się na szerokiej definicji zrównoważonego rozwoju przyjętej przez Radę Europejską, sprawozdawczyni uważa, że celem sprawozdania jest nie tylko analiza potencjału w zakresie ekologicznych miejsc pracy w ujęciu liczbowym, lecz także zbadanie, jak można zapewnić dobre warunki pracy w ekologicznych miejscach pracy i jak zorganizować przejście na zrównoważoną gospodarkę w sposób sprawiedliwy społecznie.

Podczas zbierania informacji do niniejszego sprawozdania szybko stało się jasne, że aspekt warunków pracy w nowych branżach stanowi zasadniczy element. Zarówno zatrudnieni w sektorze energetyki słonecznej, np. na wschodzie Niemiec, jak i przedstawiciele sektora energetyki wiatrowej skarżą się na dużą presję produkcyjną, która w połączeniu z międzynarodową presją konkurencyjną prowadzi do niskich płac i złych warunków pracy. W tych warunkach nakłonienie do zmiany branży pracowników np. górnictwa, w którym długie tradycje pozwoliły na zapewnienie dobrych warunków i zabezpieczenia socjalnego, jest bardzo trudne. Z rozmów ze stowarzyszeniami pracodawców i związkami zawodowymi jasno wynika, że zasadniczy problem w tych nowych sektorach stanowi niewątpliwie brak struktur przedstawicielskich po obu stronach. Pierwsze projekty mają na celu wsparcie budowania takich struktur, a w niniejszym sprawozdaniu zdecydowanie poparto te wysiłki.

Wymogi dotyczące kwalifikacji

Przejście sprawiedliwe społecznie oznacza także zajęcie się kwestią kształcenia i szkolenia obywateli. Z jednej strony chodzi o zagwarantowanie, że będzie można faktycznie wykorzystać potencjał bardziej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy. W niektórych sektorach potencjał wzrostu będzie można wykorzystać tylko pod warunkiem, że będzie dostępna wystarczająca liczba dobrze wykształconych/wyszkolonych pracowników. Z drugiej strony konieczne jest zagwarantowanie, że zmiana będzie stanowić szansę dla wszystkich: osób młodych i starszych, kobiet, osób posiadających stabilne zatrudnienie i nieposiadających stabilnego zatrudnienia. Obecnie nie da się z pewnością określić z góry, jakie kwalifikacje będą potrzebne na jaką skalę. Z pewnością jednak musimy z wyprzedzeniem ukierunkować oferty w zakresie kształcenia i szkoleń oraz strategie uczenia się przez całe życie na zrównoważony rozwój. Konieczne będą programy dopasowane do potrzeb, aby zagwarantować, że np. również osoba, która przepracowała 30 lat w górnictwie, ma szansę na zmianę. Aby skutecznie zarządzać dużym zapotrzebowaniem na nowe kwalifikacje oraz szkoleniami mającymi na celu zmianę lub zdobycie nowych kwalifikacji, należy przeanalizować, które grupy osób zatrudnionych i szukających pracy potrzebują szczególnego wsparcia, i zaplanować odpowiednie środki.

Zmiana sprawiedliwa społecznie

Zmiana wymaga dużej elastyczności, w niektórych wypadkach nawet mobilności. Często przywoływany przykład Danii pokazuje, że ludzie postrzegają duży stopień elastyczności na rynku pracy jako szansę, a nie jako zagrożenie, kiedy zapewniono zabezpieczenie społeczne za pośrednictwem systemów państwowych oraz silne partnerstwa społeczne, a wcześniejsze zarządzanie kwalifikacjami stwarza perspektywy. Warunkiem koniecznym udanego przejścia na zrównoważoną gospodarkę jest zapewnienie pracownikom ochrony socjalnej w koniecznych fazach zmian.

(1)

Konkluzje Rady Europejskiej w dniach 10–11 grudnia 2009 r.

(2)

IPCC: Zmiany klimatu 2007: sprawozdanie podsumowujące, wkład grup roboczych I, II i III w czwarte sprawozdanie oceniające Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu, podstawowy zespół redakcyjny, Pachauri, R.K. i Reisinger, A. (red.), IPCC, Genewa, Szwajcaria.

(3)

Notatka wyjaśniająca MOP zatytułowana „Globalne wyzwania dla zrównoważonego rozwoju: strategie na rzecz ekologicznych miejsc pracy”, konferencja ministrów pracy grupy G8, która odbyła się w Niigata (Japonia) w dniach 11–13 maja 2008 r.

(4)

Sprawozdanie Greenpeace i Europejskiej Rady ds. Odnawialnych Źródeł Energii (EREC) z 2009 r. zatytułowane „Praca na rzecz klimatu: odnawialna energia i rewolucja w zakresie ekologicznych miejsc pracy”,

(5)

Komisja Europejska, „Zatrudnienie w Europie 2009 r.”

(6)

Inicjatywa UNEP, MOP, IOE i ITUC w zakresie ekologicznych miejsc pracy z 2008 r. zatytułowana „Ekologiczne miejsca pracy: w kierunku godnej pracy w zrównoważonym, niskoemisyjnym świecie”


OPINIA Komisji Gospodarczej i Monetarnej (25.6.2010)

dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy

(2010/2010(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Edward Scicluna

WSKAZÓWKI

Komisja Gospodarcza i Monetarna zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  jest zdania, że obecny globalny kryzys gospodarczy i społeczny, który spowodował spowolnienie zmian dotyczących profilu zużycia energii i redukcji emisji dwutlenku węgla, nie powinien powstrzymywać państw członkowskich od przejścia na konkurencyjną, bardziej zrównoważoną gospodarkę niskoemisyjną efektywnie wykorzystującą zasoby, skoro obranie takiego kierunku uczyni te państwa bardziej odpornymi, mniej zależnymi od coraz droższego przywozu i bardziej konkurencyjnymi;

2.  uważa, że europejska strategia zatrudnienia musi uwzględniać gospodarcze skutki zmiany klimatu wywierane na europejskie rynki pracy, działalność gospodarczą na rzecz dostosowania się do takich zmian oraz inne działania wynikające ze zmian polityki mających na celu łagodzenie zmiany klimatu;

3.  podkreśla, że ekologicznie wydajna gospodarka i „zielone” miejsca pracy można promować dzięki przeniesieniu obciążeń podatkowych z pracowników i przedsiębiorstw na nieodnawialne zasoby energii oraz że w ten sposób uniknie się również negatywnego wpływu na środowisko naturalne;

4.  podkreśla, że Komisja powinna wykorzystać przygotowania do kolejnych wieloletnich ram finansowych, aby promować zrównoważony rynek pracy poprzez położenie szczególnego nacisku na „zielone” miejsca pracy;

5.  zwraca się do Eurostatu, OECD i wszystkich agencji statystycznych państw członkowskich o rozważenie restrukturyzacji statystycznej klasyfikacji rodzajów działalności gospodarczej, aby poprzez wprowadzenie odrębnego kodu wg NACE lepiej odzwierciedlała ona nowe sektory ochrony środowiska, które obecnie są ukryte, ponieważ są one włączone do tradycyjnej klasyfikacji przemysłowej;

6.  zauważa, że według OECD sektor towarów i usług środowiskowych ma potencjał, aby tworzyć miejsca pracy wymagające szerokiego zakresu umiejętności i zdolności, w tym dla pracowników o niskich kwalifikacjach, oraz wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na tę narażoną grupę;

7.  jest zdania, że biorąc pod uwagę rozwój demograficzny, w zakresie świadczenia usług społecznych oraz zdrowotnych występuje duży potencjał dla powstawania trwałych miejsc pracy, który należy wykorzystać w interesie skutecznej polityki zatrudnienia;

8.  jest zdania, że polityka zatrudnienia odgrywa kluczową rolę w walce z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, i dlatego zgodnie z celami opracowanego przez MOP programu „godnej pracy” wzywa do gwarantowania dobrej jakości warunków pracy oraz płacy, które zapewniają pracownikom zarówno godne utrzymanie, jak i sprawiedliwy udział w PKB;

9.  podkreśla, że przejście na gospodarkę ekologiczną będzie wymagało odpowiednich szkoleń i programów edukacyjnych i że w niektórych przypadkach uczelnie muszą rozważyć wprowadzenie zupełnie nowych dziedzin badań i głównych kierunków studiów, a także zachęca państwa członkowskie do pilnego rozwiązania występującego już problemu różnic między umiejętnościami dostępnych pracowników a potrzebami „zielonych” gałęzi przemysłu;

10. wzywa do wprowadzenia skutecznych systemów finansowania i zachęt podatkowych, aby pomóc MŚP w ukierunkowaniu się na prowadzenie ekologicznej polityki zatrudnienia i zapewnianie ekologicznych innowacji i produkcji;

11. wzywa przemysł do udziału w ekoinnowacjach, jako że przedsiębiorcy mają do odegrania bardzo ważną rolę w szerszym rozpowszechnianiu tych innowacji; zauważa w związku z tym, że informowanie przedsiębiorców poprzez przedstawianie nowych możliwości biznesowych będzie mieć kluczowe znaczenie dla powodzenia strategii mającej na celu rozwój gospodarki efektywnie wykorzystującej zasoby oraz zrównoważonych gałęzi przemysłu;

12. twierdzi, że w związku z przyspieszoną restrukturyzacją przewidywaną w odpowiedzi zarówno na światowy kryzys, jak i na zmianę klimatu, państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przygotowania ram, które jasno precyzują, jakich dostosowań oczekuje się od rządów, pracodawców i pracowników;

13. choć zgadza się z tym, że europejska strategia zatrudnienia powinna jak najszerzej określić „ekologiczne miejsca pracy”, stoi na stanowisku, iż należy dokonać rozróżnienia między kontrolą zanieczyszczeń, recyklingiem, gospodarką odpadami, zarządzaniem zasobami wodnymi, działaniami na rzecz uzdatniania wody, ochroną środowiska, produkcyjnymi zastosowaniami technologii środowiskowych, produkcją energii ze źródeł odnawialnych oraz związanych z tym urządzeń, a także badaniami i rozwojem w zakresie ochrony środowiska;

14. wyraża zaniepokojenie brakiem mobilności pracowników na rynku wewnętrznym UE; podkreśla, że nadal istnieją restrykcje dotyczące swobodnego przepływu pracowników z nowych państw członkowskich, a przenoszenie praw socjalnych jest ograniczone;

15. wyraża zaniepokojenie pogłębiającym się na rynku pracy w UE w ostatnich dwóch dekadach brakiem długoterminowej pewności zatrudnienia, w wyniku którego zwłaszcza młodzi ludzie wykazują rosnącą tendencję do podejmowania zatrudnienia na umowach krótkoterminowych oferujących gorsze warunki pracy; jest zdania, że nowych miejsc pracy stworzonych w tych okolicznościach nie można uznać za trwałe; uważa, że tymi brakami strukturalnymi należy zająć się w kontekście dążenia do rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

22.6.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Burkhard Balz, Sharon Bowles, Udo Bullmann, Pascal Canfin, Nikolaos Chountis, George Sabin Cutaş, Leonardo Domenici, Diogo Feio, Elisa Ferreira, Vicky Ford, José Manuel García-Margallo y Marfil, Jean-Paul Gauzès, Sven Giegold, Sylvie Goulard, Enikő Győri, Liem Hoang Ngoc, Othmar Karas, Wolf Klinz, Jürgen Klute, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Astrid Lulling, Hans-Peter Martin, Arlene McCarthy, Íñigo Méndez de Vigo, Sławomir Witold Nitras, Ivari Padar, Alfredo Pallone, Anni Podimata, Antolín Sánchez Presedo, Olle Schmidt, Edward Scicluna, Peter Simon, Theodor Dumitru Stolojan, Ivo Strejček, Kay Swinburne, Ramon Tremosa i Balcells, Corien Wortmann-Kool

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Elena Băsescu, David Casa, Iliana Ivanova, Syed Kamall, Philippe Lamberts


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (8.6.2010)

dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy

(2010/2010(INI))

Sprawozdawczyni: Rovana Plumb

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  uważa, że pokryzysowa gospodarka stanowi znakomitą okazję do trwałego wzrostu opartego na sprawiedliwości społecznej i efektywności ekologicznej; zauważa, że przemiana zanieczyszczających gospodarek europejskich w gospodarki ekologicznie efektywne doprowadzi do głębokich przemian w dziedzinie produkcji, dystrybucji i konsumpcji, co powinno być wykorzystane jako okazja do przejścia w kierunku rzeczywistego zrównoważonego rozwoju bez zagrażania dobrobytowi i miejscom pracy; uważa, że przejście na gospodarkę opartą na źródłach energii niepowodujących zanieczyszczeń, powinno być postrzegane jako możliwość inwestycji w zrównoważony rozwój, a nie tylko jako obciążenie publicznego i prywatnego budżetu;

2.  wzywa Komisję do opracowania narzędzi statystycznych, pozwalających ocenić bilans miejsc pracy stworzonych przy pomocy gospodarki ekologicznej;

3.  uważa, że zrównoważony rozwój oparty jest na długoterminowej wizji, według której wzrost gospodarczy, spójność społeczna i ochrona środowiska idą w parze i wzajemnie się wspierają; podkreśla potencjał tworzenia ekologicznych miejsc pracy w zrównoważonej gospodarce oraz zawęża definicję MOP, zgodnie z którą wszystkie miejsca pracy sprzyjające zrównoważonemu rozwojowi są ekologicznymi miejscami pracy; dodaje jednak, że dobre warunki muszą towarzyszyć wszystkim miejscom pracy w sektorze ekologicznym;

4.  zauważa, że w 2009 roku liczbę ekologicznych miejsc pracy w Europie oszacowano na 3,4 miliony;

5.  podkreśla potrzebę przeciwdziałania zmianom klimatycznym w celu ograniczenia ocieplenia do 2°C w porównaniu z poziomami z okresu przedindustrialnego; stoi na stanowisku, że obecnie wprowadzany w życie cel zakładający 20% redukcję do 2020 r. nie jest zgodny z ogólnym założeniem i oczekuje na wniosek dotyczący jak najszybszej zmiany celu zakładając przynajmniej 30% redukcję; w związku z tym wzywa Komisje do rozwinięcia konkretnej polityki, by zapewnić przejście w kierunku ekologicznej gospodarki, szczególnie mając na uwadze przekwalifikowanie pracowników do ekologicznych miejsc pracy i wspieranie przechodzenia w kierunku coraz bardziej ekologicznego europejskiego przemysłu w kontekście rynków światowych, jak również zachęcanie sektora prywatnego do inwestowania w technologie niskoemisyjne, sprzyjające innowacyjności i tworzeniu miejsc pracy;

6.  podkreśla, że trwałe, długookresowe, ambitne ramy regulacyjne są zasadniczym warunkiem osiągnięcia pełnego potencjału w zakresie zatrudnienia ekologicznego; jest zdania, że w celu osiągnięcia wyznaczonych w dziedzinie zatrudnienia celów strategii UE 2020 dotyczących ekologicznych miejsc pracy, konieczne są konkretne oraz prawnie wiążące środki, by osiągnąć bezwzględne zmniejszenie zużycia zasobów naturalnych oraz wyznaczenie innych celów środowiskowych;

7.  stoi na stanowisku, że istniejące oraz proponowane prawodawstwo UE posiada własny potencjał do tworzenia nowych miejsc pracy w obszarach takich, jak gospodarowanie zasobami powietrza, gleby, wody, energii, zarządzanie służbą publiczną, rolnictwem, leśnictwem, transportem oraz środowiskiem; wzywa państwa członkowskie do wdrożenia prawodawstwa UE, które mogłoby doprowadzić do nowych inwestycji w dziedzinie technologii i miejsc pracy przyjaznych środowisku;

8.   zaznacza, że wymaganie przyjaznych dla środowiska sposobów gospodarowania w rolnictwie znacznie zwiększyłoby zatrudnienie i dochody w sektorze rolnym;

9.   podkreśla potrzebę położenia nacisku na różnorodność biologiczną przy tworzeniu ekologicznych miejsc pracy w całej Europie zwłaszcza poprzez wprowadzenie sieci Natura 2000; zaznacza, że ekoturystyka stanowi jeden z kluczowych obszarów w procesie tworzenia ekologicznych miejsc pracy przy około 20 % rocznym tempie wzrostu ; kładzie również akcent na możliwości zatrudnienia jakie oferuje działalność rekreacyjna związana z przyrodą;

10. podkreśla, że subwencje na coraz bardziej ekologiczny sektor transportu miejskiego byłyby korzystny dla zatrudnienia, gdyby zainwestowano je w transport publiczny;

11. zachęca Komisje do podania własnej definicji „ekologicznych miejsc pracy”; dodatkowo zachęca Komisję do nadania priorytetu ekologicznym miejscom pracy w kształtowaniu polityki w zakresie odnawialnych źródeł energii, efektywności energetycznej, gospodarki odpadami i recyklingu, oraz modernizacji energetycznej budynków;

12. wzywa Komisję, by zaproponowała do 2011 r. strategię obejmującą środki o charakterze ustawodawczym i nieustawodawczym w celu zachęcania do tworzenia miejsc pracy przyjaznych środowisku, będących dla wszystkich źródłem wzrostu i dobrobytu; wzywa Komisję i państwa członkowskie do integracji polityk mających na celu przekwalifikowanie oraz przystosowanie zawodowe pracowników do ekologicznych miejsc pracy we wszystkich innych dziedzinach polityki UE; podkreśla konieczność włączenia do strategii wszystkich rodzajów miejsc pracy, zarówno dla wysoko wykwalifikowanych pracowników, jaki i pracowników o średnich czy niższych kwalifikacjach;

13. odnotowuje, że ust. 8 konkluzji Rady z dnia 21 października 2009 roku wzywa Komisję do pilnego przeglądu, sektor po sektorze, subsydiów mających niekorzystny wpływ na środowisko oraz niezgodnych ze zrównoważonym rozwojem; zwraca się do Komisji, by bezzwłocznie wykonała zalecenia analizując możliwe przesunięcia budżetowe wspomnianych subsydiów na wsparcie nowych typów działalności związanych ze zrównoważoną gospodarką;

14. wzywa Komisję do włączenia dziewiątej kompetencji kluczowej odnoszącej się do środowiska, zmian klimatycznych oraz stałego rozwoju – mającej istotne znaczenie dla społeczeństwa opartego na wiedzy – do programu uczenia się przez całe życie;

15. zwraca się do państw członkowskich, by odpowiedziały na zasadniczą potrzebę dostosowania systemu kształcenia do wymagań nowej zrównoważonej gospodarki;

16. uważa, że jeżeli chodzi o dobrobyt obywateli, polityka środowiskowa i społeczna występują równolegle na poziomie lokalnym, regionalnym, krajowym i europejskim; zaznacza, że organizacje, które inwestują w ekologicznie wydajne praktyki przyczynią się do stworzenia lepszego środowiska pracy dla personelu i pracowników, a w konsekwencji będą bardziej produktywne; wzywa państwa członkowskie do promowania europejskiego systemu eko-zarządzania i audytu (EMAS) oraz do zachęcania wszystkich sektorów gospodarki, by dążyły do rejestracji w EMAS;

17. przypomina, że zamówienia sektora publicznego stanowią dużą część rynku oraz mogłyby stanowić silną zachętę dla coraz bardziej ekologicznej gospodarki; dlatego też wzywa, by wszystkie zamówienia publiczne zawierały wymóg stosowania wysokich standardów ochrony środowiska;

18. jest przekonany, że wprowadzenie efektywnego wykorzystania technologii ekologicznej nie wystarczy do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju dopóki wzrost wydajności przekłada się na zwiększenie dochodu; ponadto uważa, że z perspektywy ochrony środowiska zasadnym byłoby przełożenie wzrostu wydajności na zwiększenie ilości wolnego czasu oraz krótsze dni pracy zamiast podwyżek płacy oraz wzrastającej konsumpcji;

19. wzywa państwa członkowskie do wymiany doświadczenia i najlepszych praktyk w dziedzinie możliwości zatrudnienia przy prowadzeniu działań związanych z gospodarczym, społecznym i środowiskowym wpływem zmiany klimatu;

20. jest zdania, że należy przeprowadzić znacznie więcej badań, by zmierzyć wpływ polityki z zakresu ochrony środowiska i zmian klimatycznych na tworzenie zatrudnienia netto; wzywa Komisję do uczynienia tej dziedziny priorytetem ósmego programu ramowego;

21. uważa, że należy uczynić więcej w celu internalizacji kosztów zewnętrznych; wzywa Komisję do stosowania istniejących narzędzi politycznych - lub rozwoju nowych narzędzi jeżeli zachodzi taka potrzeba – w celu ustalenia kosztów oraz odzwierciedlenia wyników przyszłej polityki;

22. wzywa Komisję i kraje członkowskie do przeprowadzenia kampanii informacyjnych i pogłębiających świadomość publiczną w zakresie rozwoju ekologicznych miejsc pracy w zrównoważonej gospodarce;

23. uznaje, że organizacje pozarządowe i związki zawodowe odgrywają ważną rolę w rozwijaniu potencjału w zakresie ekologicznych miejsc pracy w kontekście ich wkładu, jako pracodawców, w proces decyzyjny oraz w zwiększanie świadomości społecznej.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

2 czerwca 2010 r.

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

53

1

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

János Áder, Elena Oana Antonescu, Kriton Arsenis, Pilar Ayuso, Paolo Bartolozzi, Sandrine Bélier, Martin Callanan, Nessa Childers, Chris Davies, Bairbre de Brún, Esther de Lange, Anne Delvaux, Bas Eickhout, Edite Estrela, Jill Evans, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Julie Girling, Françoise Grossetête, Dan Jørgensen, Karin Kadenbach, Christa Klaß, Jo Leinen, Corinne Lepage, Peter Liese, Linda McAvan, Radvilė Morkūnaitė-Mikulėnienė, Vladko Todorov Panayotov, Gilles Pargneaux, Antonyia Parvanova, Andres Perello Rodriguez, Sirpa Pietikäinen, Mario Pirillo, Pavel Poc, Vittorio Prodi, Frédérique Ries, Oreste Rossi, Daciana Octavia Sârbu, Carl Schlyter, Horst Schnellhardt, Theodoros Skylakakis, Bogusław Sonik, Catherine Soullie, Salvatore Tatarella, Anja Weisgerber, Glenis Willmott, Sabine Wils, Marina Yannakoudakis

Zastępca (y) obecny (i) podczas głosowania końcowego

Christofer Fjellner, Gaston Franco, Mairead McGuinness, Rovana Plumb, Bart Staes, Kathleen Van Brempt, Anna Záborská


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (24.6.2010)

dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy

(2010/2010(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Ilda Figueiredo

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 grudnia 2007 r. w sprawie zamówień przedkomercyjnych (2007)799,

–   uwzględniając dyrektywę 2010/31/WE(1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (wersja przekształcona),

–   uwzględniając konkluzje Rady z dni 22 i 23 listopada 2007 r. w sprawie informacji naukowych w erze cyfrowej: dostęp, rozpowszechnianie i konserwacja,

A. mając na uwadze, że kryzys gospodarczy i finansowy wywarł poważny wpływ na krajowe budżety publiczne,

B.  mając na uwadze, że liczby figurujące w zielonej księdze w sprawie zmian demograficznych (COM 2005/94) ukazują, że w latach 2005-2030 r. liczba osób czynnych zawodowo spadnie w UE o 20,8 mln (6,8%) i mając na uwadze, że liczba osób w wieku ponad 60 lat rośnie obecnie dwukrotnie szybciej niż przed rokiem 2007 – o około dwa miliony ludzi każdego roku w porównaniu z wcześniejszym wzrostem o milion osób,

1.  uważa, że nowa zrównoważona gospodarka Unii Europejskiej musi zapewniać zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny; wzywa do realizacji ambitnej, zrównoważonej polityki przemysłowej, z naciskiem na wydajność zasobów; podkreśla, że ekologiczna gospodarka powinna dawać perspektywę opłacalnego zatrudnienia na dobrych warunkach, koncentrując się na ochronie środowiska naturalnego;

2.  jako kwestię kluczową ocenia wdrożenie ambitnej, wiarygodnej, przewidującej i stabilnej polityki – zwłaszcza w dziedzinie energii i klimatu; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do zmobilizowania sił z myślą o podwójnym celu: sprostaniu zmianom klimatu oraz tworzeniu miejsc pracy i stymulowaniu wzrostu przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad rozsądnego zarządzania budżetowego; podkreśla zatem znaczenie, jakie ma uczynienie wiążącym europejskiego celu zakładającego obniżenie zużycia energii o 20% do 2020 r. i przypomina o swym wparciu dla działań Rady nakierowanych na obniżenie o 80-95% europejskich emisji gazów cieplarnianych do 2050 r.

3.  jest jednak zdania, że przed państwami członkowskimi UE stoi szereg wspólnych wyzwań, którym można stawić czoła jedynie za pomocą wspólnych europejskich środków;

4.  podkreśla, że konieczność rozwinięcia potencjału w zakresie miejsc pracy dobrej jakości w ramach nowej, zrównoważonej gospodarki wymaga ukierunkowania innowacji na rozwiązanie głównych problemów społecznych, takich jak bezrobocie i ubóstwo, zmiany klimatu, starzenie się społeczeństwa czy wyczerpywanie się zasobów; zwraca uwagę na to, jakie znaczenie ma polityka w zakresie przemysłu i badań oparta na otwartej innowacji i aglomeratach w celu zachęcenia do wspólnej mobilizacji wiedzy różnych publicznych i prywatnych podmiotów gospodarczych oraz promowania innowacyjności;

5.  podkreśla znaczenie wdrożenia spójnej strategii UE obejmującej innowacje ekologiczne i koncentrującej się zarówno na obniżaniu poziomu zanieczyszczeń, jak i skutecznym wykorzystaniu zasobów w procesach produkcyjnych; wzywa Komisję do opracowania europejskiej platformy technologicznej dla przedsiębiorstw przemysłowych wydajnie korzystających z zasobów;

6.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do poczynienia postępów w reformowaniu instrumentów finansowych tak, aby bardziej sprzyjały one ochronie środowiska i długoterminowym strategiom, aby w przyszłości przyciągać prywatnych inwestorów i pozwolić na utworzenie większej liczby lepszych miejsc pracy;

7.  podkreśla, iż roztropne korzystanie z mechanizmów i instrumentów finansowania, jak również ukierunkowanie działań dzięki polityce publicznej może pomóc uaktywnić znaczne dodatkowe fundusze z sektora prywatnego w celu wsparcia inwestycji i utworzenia nowych miejsc pracy;

8.  uważa, iż sprawą kluczową jest zapewnienie nowych ram wspólnotowych dla badań i rozwoju wraz z odpowiednim budżetem, którego środki będą wystarczające do wspierania publicznych badań naukowych i udostępniania ich wyników w sposób przystępny i niebiurokratyczny, aby wspierać innowację w mikroprzedsiębiorstwach oraz w małych i średnich przedsiębiorstwach, zwłaszcza w obszarze efektywności energetycznej, infrastruktury energetycznej, wykorzystywania nowych źródeł energii i źródeł odnawialnych, procesów produkcyjnych opartych na niskim wykorzystaniu węgla, recyklingu i wydajnego wykorzystywania zasobów, a także w kontekście tworzenia godnych i dobrze płatnych miejsc pracy dających stosowne uprawnienia; przypomina o potrzebie osiągnięcia trzyprocentowego celu związanego z inwestowaniem w badania i rozwój, zapewniając, że badania naukowe wniosą wartość dodaną do gospodarki europejskiej, co może mieć pozytywny wpływ na zatrzymanie wysoko wykwalifikowanych pracowników na terytorium UE;

9.  podkreśla, że małe i średnie przedsiębiorstwa oraz mikroprzedsiębiorstwa mają do odegrania kluczową rolę w rozwoju zrównoważonej gospodarki; ubolewa, że mogą one napotkać na trudności w prognozowaniu nowych tendencji gospodarczych; zwraca się do Komisji Europejskiej i państw członkowskich o wsparcie tych przedsiębiorstw w identyfikacji obszarów potencjalnego rozwoju w odniesieniu do zrównoważonej gospodarki, w szczególności w dziedzinie energii odnawialnej i oszczędzania energii, o zapewnienie łatwiejszego dostępu do mikrokredytów np. pochodzących z europejskiego Instrumentu Mikrofinansowego „Progress, a także udzielanie stosownych informacji o tym, jak korzystać z tego instrumentu;

10. zwraca uwagę, że jeżeli europejscy naukowcy i przedsiębiorstwa nie przełożą wyników prowadzonych badań na produkty komercyjne, nie doświadczymy niezbędnego wzrostu gospodarczego i wynikających z niego korzyści w dziedzinie zatrudnienia w gospodarce opartej na innowacji; zwraca uwagę na zestawienie dotyczące europejskiej innowacyjności opracowane przez Komisję, zgodnie z którym przepaść innowacyjna w stosunku do USA wynosi 30%, zaś 40% w stosunku do Japonii;

11. wzywa Komisję do zacieśnienia współpracy z państwami członkowskimi w celu sporządzenia średnio- i długoterminowych prognoz dotyczących umiejętności wymaganych na rynku pracy oraz do zachęcenia do partnerstw pomiędzy wyższymi uczelniami a sektorem biznesowym z myślą o promowaniu wchodzenia młodych ludzi na rynek pracy przy jednoczesnym wsparciu tworzenia społeczeństwa opartego na wiedzy, rozwoju praktycznych badań i tworzenia lepszych perspektyw na rynku pracy dla absolwentów;

12. świadom jest faktu, że unijne, krajowe i regionalne systemy finansowania pozostają w dużej mierze niezgrane i w związku z tym podkreśla potrzebę lepszej koordynacji programów na wielu płaszczyznach, a także wzmocnienia synergii pomiędzy różnymi wspólnymi gałęziami polityki wykorzystującymi fundusze strukturalne, fundusze na rzecz rozwoju rolnictwa i wsi, ramowy program badawczy oraz program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP), co należy osiągnąć celem zbudowania zrównoważonej, wydajnej pod względem wykorzystania zasobów gospodarki; jeżeli chodzi o środki w ramach Wspólnej Polityki Rolnej jest przekonany, że należałoby dalej rozważyć wyraźniejsze przejście od mechanizmów bezpośredniego wsparcia do rozwoju obszarów wiejskich oraz rozwoju rolnictwa zrównoważonego pod względem środowiskowym;

13. zauważa, że przejście do nowej, zrównoważonej gospodarki to złożone zjawisko, które wskazuje na potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na regiony będące ofiarami przenoszenia produkcji przemysłowej, poprzez udzielanie odpowiedniego wsparcia finansowego oraz wprowadzanie stosownych mechanizmów i podejmowanie zintegrowanych działań nakierowanych na zrównoważony rozwój i gospodarkę w wyższym stopniu opartą na innowacji, która jest w stanie tworzyć dobrze płatne miejsca pracy na dobrych warunkach i dające stosowne uprawnienia i może zmniejszać nierówności społeczne i asymetrie regionalne; za istotną w realizacji tego celu uznaje rolę partnerów społecznych;

14. uważa, że wyzwania natury demograficznej wymagają szerszej strategii łączącej tworzenie miejsc pracy oraz sprostanie nowym i powstającym potrzebom na europejskim rynku pracy; w związku z tym sądzi, iż należy poczynić dalsze postępy w zwiększaniu mobilności pracowników w UE, w tym naukowców i innych profesjonalistów, z myślą o realizacji idei Europy bez granic w ramach rynku wewnętrznego UE;

15. wzywa Komisję do zwrócenia się do państw członkowskich o dokonanie przeglądu postanowień przejściowych regulujących dostęp do ich rynków pracy, jako że jest to sposób na zachowanie miejsc pracy w UE w dobie ogólnoświatowego kryzysu gospodarczego;

16. zauważa, że wydajność energii i zasobów stanowić będzie w przyszłości decydującą zaletę w odniesieniu do konkurencyjności; podkreśla, że nadanie priorytetu efektywności energetycznej nie tylko przyczynia się do rozwoju zróżnicowanych gałęzi przemysłu i zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, ale może także przynieść korzyści społeczne i przyczynić się do powstania wielu miejsc pracy dających uprawnienia, co pomoże państwom członkowskim przezwyciężyć obecny kryzys gospodarczy i wejść na ścieżkę zrównoważonego wzrostu gospodarczego; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o uwzględnienie w trakcie opracowywania swych strategii energetycznych sektorów o wysokim poziomie zatrudnienia;

17. uważa, że przechodzeniu do nowej, zrównoważonej gospodarki oraz zmianom w procesach produkcyjnych w przedsiębiorstwach lub w sektorach powinny towarzyszyć stosowne szkolenia, zwłaszcza szkolenia zawodowe dla ludzi młodych, a także programy uczenia się przez całe życie, zwłaszcza skierowane do bardziej zagrożonych grup osób po 50. roku życia, i że będzie to również sprzyjać powstawaniu nowych miejsc pracy; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do intensywniejszego zapewniania takich szkoleń i programów; podkreśla znaczenie zintensyfikowanego dialogu w przedsiębiorstwach – w sytuacji, gdy konieczne są zmiany społeczne – celem dostosowania się do nowej, zrównoważonej gospodarki, zwłaszcza w tych firmach, których działalność opiera się na paliwach kopalnych; zachęca Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do zagwarantowania tego dialogu społecznego z myślą o zapewnieniu sprawiedliwych zmian ekologicznych;

18. wzywa państwa członkowskie do współpracy na rzecz zwalczania nielegalnego zatrudnienia, jako że w całej Europie do szarej strefy gospodarczej podchodzi się z niepokojem; uważa, że na poziomie państw członkowskich i UE należy wzmocnić środki wymierzone przeciwko nielegalnemu zatrudnieniu;

19. wzywa Komisję Europejską do sformułowania wytycznych dotyczących zatrudnienia, które aktywnie pomogą w zwiększeniu poziomu zatrudnienia pracowników w wieku poniżej 25. i powyżej 50. roku życia, a także zwraca należytą uwagę na szczególne wyzwania stojące przez osobami młodymi i starszymi;

20. nalega, aby Komisja i państwa członkowskie zajęły się kwestią już istniejących różnic w umiejętnościach osób mogących podjąć pracę oraz potrzeb nowych, zrównoważonych przedsiębiorstw; w związku z tym kładzie nacisk na znaczenie dotowania praktyk zawodowych dla młodzieży jako że praktyki te stanowią etap przejściowy pomiędzy kształceniem a życiem zawodowym; ponadto wzywa państwa członkowskie do tworzenia zachęt dla pracodawców, by oferowali oni osobom słabo- lub niewykwalifikowanym szkolenia i możliwość nabycia praktycznego doświadczenia bezpośrednio w miejscu pracy; wreszcie podkreśla, że edukacja i kompetencje wszystkich obywateli UE w zakresie technologii cyfrowych powinny być mocno wspierane w UE i w polityce poszczególnych krajów, ponieważ są to kluczowe umiejętności wzmacniające integrację społeczną i poprawiające konkurencyjność europejskiej siły roboczej;

21. podkreśla znaczenie sektora publicznego – ze względu na tworzenie wzorców, przyjęcie norm progresywnego zdobywania doświadczenia i dostarczanie zachęt i udzielanie informacji – przede wszystkim w dziedzinach takich jak energia, tworzenie infrastruktury i wyposażenia, transport i komunikacja, i dla tworzenia miejsc pracy, które dają stosowne uprawnienia; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o promowanie, zwłaszcza w zamówieniach przedkomercyjnych, włączania standardów ekologicznych i społecznych, jak również klauzul czynnika lokalnego (lokalnej produkcji) oraz przedsiębiorstw operujących w zrównoważonym, solidarnym środowisku gospodarczym, zwłaszcza MŚP;

22. zwraca również uwagę na znaczenie inwestycji prywatnych; podkreśla, że wyłącznie za pomocą takich inwestycji możliwe jest zaspokojenie potrzeb finansowych; zwraca uwagę na znaczące różnice pomiędzy wielkością prywatnych inwestycji w badania i rozwój (od 5-7% do ok. 1% zysków odpowiednio w informatyce i przemyśle farmaceutycznym oraz w przedsiębiorstwach energetycznych); zachęca UE do zagwarantowania odpowiednich ram stwarzających bodźce dla przedsiębiorstw do podejmowania inwestycji;

23. ponownie wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do skorzystania z sukcesu funduszu na rzecz odbudowy oraz do podjęcia nowej inicjatywy wspólnotowej, obejmującej projekty pilotażowe, na rzecz odbudowy zmierzającej do rozwoju nowej, zrównoważonej gospodarki.

24. zauważa, że należy podjąć dalsze działania w celu zapewnienia skutecznej harmonizacji na poziomie UE minimalnych wymogów dotyczących organizacji czasu pracy w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.

25. wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania szczególnych instrumentów wsparcia dla tych, którzy pracowali w sektorze publicznym i stracili pracę na skutek kryzysu gospodarczego i finansowego, podobnych do Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EGF) przeznaczonego dla przedsiębiorstw w UE dotkniętych globalizacją lub kryzysem gospodarczym.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

24.6.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

49

4

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Zigmantas Balčytis, Ivo Belet, Bendt Bendtsen, Jan Březina, Reinhard Bütikofer, Maria Da Graça Carvalho, Jorgo Chatzimarkakis, Giles Chichester, Pilar del Castillo Vera, Christian Ehler, Ioan Enciu, Adam Gierek, Norbert Glante, Fiona Hall, Edit Herczog, Lena Kolarska-Bobińska, Béla Kovács, Philippe Lamberts, Judith A. Merkies, Angelika Niebler, Jaroslav Paška, Anni Podimata, Miloslav Ransdorf, Herbert Reul, Teresa Riera Madurell, Paul Rübig, Amalia Sartori, Francisco Sosa Wagner, Konrad Szymański, Britta Thomsen, Patrizia Toia, Ioannis A. Tsoukalas, Claude Turmes, Niki Tzavela, Marita Ulvskog, Vladimir Urutchev, Adina-Ioana Vălean, Alejo Vidal-Quadras, Henri Weber

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Ilda Figueiredo, Andrzej Grzyb, Jolanta Emilia Hibner, Yannick Jadot, Werner Langen, Marian-Jean Marinescu, Vladko Todorov Panayotov, Markus Pieper, Mario Pirillo, Vladimír Remek, Frédérique Ries, Hermann Winkler

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Izaskun Bilbao Barandica, Jan Zahradil

(1)

Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s.13.


OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (24.6.2010)

dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

w sprawie zwiększania potencjału zatrudnienia w nowych zrównoważonych sektorach gospodarki

(2010/2010(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Kerstin Westphal

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  uważa, że polityka spójności UE odgrywa decydującą rolę w zwiększaniu potencjału zatrudnienia w nowych zrównoważonych sektorach gospodarki, ponieważ ułatwia redukcję różnic regionalnych i pobudza gospodarkę umożliwiając osiągnięcie pełnego zatrudnienia; podkreśla rolę, jaką ma do odegrania szczebel regionalny i lokalny w promowaniu zrównoważonej gospodarki, i zwraca uwagę, że regiony powinny wykorzystywać europejskie fundusze strukturalne i Fundusz Spójności do podejmowania inicjatyw na rzecz tworzenia nowych, trwałych i zrównoważonych miejsc pracy; podkreśla znaczenie wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego przez państwa członkowskie do inwestowania w kompetencje, zatrudnienie, szkolenia i działania umożliwiające przekwalifikowanie się, dążąc do stworzenia większej liczby miejsc pracy i ich lepszej jakości poprzez projekty krajowe, regionalne i lokalne; jest zdania, że doświadczenie zawodowe osób starszych również może wnieść swój wkład w te inicjatywy, mając na uwadze rosnący udział osób starszych w populacji UE; zaleca, by regionalne i lokalne władze utrzymywały odpowiednie, stałe kontakty ze środowiskiem biznesu, organizacjami zrzeszającymi pracodawców, związkami zawodowymi i organizacjami pozarządowymi, by przewidzieć zapotrzebowanie na rynku pracy w perspektywie średnio-i długoterminowej;

2.  podkreśla w związku z tym znaczenie koncepcji zintegrowanego rozwoju obszarów miejskich i zwraca uwagę, że zrównoważona przebudowa dzielnic znajdujących się w niekorzystnej sytuacji mogłaby przy tym spełnić funkcję projektu pilotażowego; uważa, że do osiągnięcia tego konieczne jest jasne określenie politycznych warunków ramowych, do których należą dalsze wspieranie miejskiego wymiaru w funduszach strukturalnych;

3.  podkreśla, że w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego i kwestii zmiany klimatu sprawą najwyższej wagi jest rozwijanie gospodarki ekologicznej; zwraca uwagę, że władze regionalne i lokalne ogrywają kluczową rolę w procesie zwiększania równowagi; szczególnie poprzez możliwość wzmacniania powiązań między ośrodkami edukacyjnymi, szkoleniowymi i badawczymi a MŚP; podkreśla, że do realizacji tego celu kluczowym narzędziem jest polityka spójności UE, nie tylko pomagająca w walce ze zmianami klimatu dzięki polityce inteligentnej energii, lecz także tworząca perspektywę nowych możliwości w zakresie działalności gospodarczej i zatrudnienia dla obywateli;

4.  zwraca uwagę, że zmiany klimatu w Europie oddziałują w różny sposób na poszczególne regiony, że według badania Komisji(1) regiony południowej i wschodniej Europy, w której mieszka ponad jedna trzecia ludności Unii Europejskiej, są szczególnie narażone na skutki zmian klimatu, że najsłabsze grupy ludności są najbardziej narażone na te zmiany, oraz w związku z tym mogą się pogłębić nierówności regionalne i społeczne;

5.  uznaje ważną rolę władz lokalnych w kształceniu, które stanowi podstawę zdobywania dalszych, perspektywicznych kompetencji, w tym w ramach uczenia się przez całe życie i zmiany kwalifikacji; stwierdza, że w wielu państwach warunki ramowe dotyczące kształcenia i szkolenia młodych ludzi, w tym uczniów wcześnie porzucających naukę i nieposiadających kwalifikacji, wchodzą w zakres kompetencji władz regionalnych; w związku z tym zachęca regiony do wykorzystywania funduszy strukturalnych na infrastrukturę edukacyjną, głównie w dzielnicach i regionach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, a tym samym do umożliwienia kompleksowej i integracyjnej edukacji szkolnej w oparciu o wsparcie; zwraca uwagę na ważny potencjał (szkoleniowy) współpracy władz lokalnych z przedsiębiorstwami i stowarzyszeniami służący tworzeniu zrównoważonych miejsc pracy w obszarach lokalnego transportu publicznego, mobilności w miastach i edukacji, badań i rozwoju i kładzenia nacisku na równe traktowanie;

6.  podkreśla znaczenie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla tworzenia regionalnych klastrów poprzez powiązanie lokalnego sektora badań, innowacji i infrastruktury w zakresie nowych technologii np. odnawialnych źródeł energii i wydajności energetycznej; ponadto podkreśla, że zwłaszcza w obszarach miejskich, władze lokalne są najwłaściwsze i najlepiej przygotowane do stwarzania warunków niezbędnych do rozwoju klastrów innowacyjnych podmiotów gospodarczych; zwraca uwagę, że tworzenie takich klastrów może zdecydowanie przyspieszyć lokalny rozwój gospodarczy i spowodować tworzenie w regionach nowych miejsc pracy;

7.  jest świadom faktu, że unijne oraz krajowe i regionalne systemy finansowania są nadal wysoce nieskoordynowane i w związku z tym, mając na względzie realizację celów strategii Europa 2020, podkreśla potrzebę lepszej koordynacji programów na wielu płaszczyznach, a także wzmocnienia synergii pomiędzy różnymi wspólnymi gałęziami polityki poprzez wykorzystanie funduszy strukturalnych, funduszy na rzecz rozwoju rolnictwa i wsi, ramowego programu badawczego oraz programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP);

8.  podkreśla wartość dodaną uczenia się przez całe życie i wzywa państwa członkowskie do szczegółowego określenia lokalnego potencjału w celu zorganizowania szkoleń pod kątem zapotrzebowania, dopasowujących dostępne zasoby do obecnych potrzeb, oraz do przywrócenia prestiżu ponadpodstawowemu kształceniu zawodowemu poprzez zapewnienie kształcenia wysokiej jakości, zwłaszcza w regionach, w których lokalny potencjał i obszary tradycyjnych prac wymagają specjalnych umiejętności i wiedzy, by móc w pełni się rozwinąć; wzywa Komisję do udostępnienia państwom członkowskim wystarczającego wsparcia technicznego w zakresie określania lokalnego zapotrzebowania i zauważa, że ponadpodstawowe kształcenie zawodowe w szkołach prezentujących wysokie standardy mogłoby pomóc w zmniejszeniu bezrobocia wśród absolwentów i doprowadzić do zrównoważonego zatrudnienia;

9.  wskazuje na kluczową rolę MŚP w promowaniu innowacji w Europie; zachęca sektor prywatny i publiczny do wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego jako środka służącego promowaniu przedsiębiorczych postaw i umiejętności wśród młodych ludzi, a także służącego doradztwu w zakresie kariery dla osób stojących w obliczu bezrobocia;

10. zgodnie z traktatami podkreśla znaczenie mobilności geograficznej pracowników; uznaje, że ulepszenie mobilności dzięki dobremu transportowi lokalnemu zwiększa dostęp do możliwości zatrudnienia, oraz że będący tego pochodną efekt mnożnikowy ma szczególne znaczenie w regionach granicznych dotkniętych wysokim bezrobociem; w związku z tym zachęca regiony, a także lokalne i regionalne organy, władze i organizacje pozarządowe w regionach granicznych, do wykorzystywania środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności na działania w zakresie infrastruktury prowadzone w kontekście krajowych i międzyregionalnych programów współpracy, przy jednoczesnym wykorzystaniu Europejskiego Funduszu Społecznego do stworzenia większych możliwości w zakresie kształcenia i zatrudnienia dla młodych ludzi z obszarów wiejskich;

11. podkreśla znaczenie, jakie środki na rzecz rozwoju i zatrudnienia mają dla obszarów wiejskich w zakresie przeciwdziałania wyludnianiu tych obszarów;

12. wzywa właściwe organy w państwach członkowskich i Komisję do zwrócenia większej uwagi na zrównoważony charakter współfinansowanych środków, co przewidziano w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustalającym przepisy ogólne w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności(2); napomina właściwe organy, że należy długoterminowo powiązać środki z funduszy strukturalnych i że finansowanie jest udzielane wyłącznie w przypadku zapewnienia trwałości operacji, jak określono w art. 57 powyższego rozporządzenia; apeluje do właściwych organów, aby poprzez odpowiednie systemy kar ukróciły zjawisko tzw. handlu dopłatami;

13. ponownie wyraża poparcie dla projektu pilotażowego ERASMUS dla parlamentarzystów lokalnych i regionalnych, który może pomóc gminom i regionom w wymianie modeli najlepszych praktyk, a przy tym przynieść efekt mnożnikowy w obszarze polityki rynku pracy; podkreśla potrzebę określenia tych elementów projektu, które są związane z jego wdrażaniem, oraz potrzebę ścisłej współpracy z Komitetem Regionów oraz organizacjami reprezentującymi sieci regionów; wzywa Komisję do przyspieszenia procesu wdrażania tego projektu pilotażowego; zachęca Komisję do uzasadnienia koncepcji stworzenia „lokalnej akademii” do realizacji tego celu;

14. zaleca przyjęcie przez władze regionalne strategii rozwoju zgodnych z celami strategii UE 2020, w celu stworzenia nowych miejsc pracy w zrównoważonej gospodarce.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

21.6.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

40

2

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Luís Paulo Alves, Charalampos Angourakis, Sophie Auconie, Catherine Bearder, Jean-Paul Besset, Victor Boştinaru, Zuzana Brzobohatá, John Bufton, Alain Cadec, Salvatore Caronna, Tamás Deutsch, Rosa Estaràs Ferragut, Danuta Maria Hübner, Ian Hudghton, Evgeni Kirilov, Constanze Angela Krehl, Petru Constantin Luhan, Ramona Nicole Mănescu, Iosif Matula, Erminia Mazzoni, Miroslav Mikolášik, Lambert van Nistelrooij, Franz Obermayr, Jan Olbrycht, Wojciech Michał Olejniczak, Markus Pieper, Tomasz Piotr Poręba, Monika Smolková, Georgios Stavrakakis, Nuno Teixeira, , Oldřich Vlasák, Kerstin Westphal, Joachim Zeller

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Jens Geier, Catherine Grèze, Andrey Kovatchev, Marie-Thérèse Sanchez-Schmid, Elisabeth Schroedter, Richard Seeber, Dimitar Stoyanov

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Marian Harkin, Stanimir Ilchev, Alexandra Thein

(1)

Dokument roboczy służb Komisji pt. „Regiony 2020 – ocena przyszłych wyzwań dla regionów UE” (listopad 2008 r.) dostępny na stronie:

http://ec.europa.eu/regional_policy/sources/docoffic/working/regions2020/pdf/regions2020_en.pdf.

(2)

Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25.


OPINIA KOMISJI PRAW KOBIET I RÓWNOUPRAWNIENIA (2.7.2010)

dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy

(2010/2010(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Britta Thomsen

WSKAZÓWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A. mając na uwadze, że przejście do nowej zrównoważonej gospodarki nie powinno posłużyć za pretekst do ograniczania różnych środków wspierających równe traktowanie, natomiast należy je postrzegać jako wyjątkową okazję zwiększenia obecności kobiet na rynku pracy UE, ponieważ jest to podstawowym warunkiem zagwarantowania zrównoważonego wzrostu i sprostania wymogom transformacji ekologicznej w starzejącym się społeczeństwie,

B.  mając na uwadze, że przejście do nowej zrównoważonej gospodarki nie powinno posłużyć za pretekst do wykluczenia najbardziej narażonych i najsłabiej wykwalifikowanych pracowników z rynku pracy; mając w związku z tym na uwadze konieczność uniknięcia efektu „spijania śmietanki”, którego pierwszymi ofiarami będą najsłabiej wykwalifikowani pracownicy,

C. mając na uwadze, że zgodnie z ostatnimi badaniami obecność kobiet na wszystkich poziomach odpowiedzialności stanowi wartość dodaną dla przedsiębiorstw, zwłaszcza w stosunku do ich wyników gospodarczych,

D. mając na uwadze, że kobiety otrzymują większość dyplomów uniwersyteckich w Unii Europejskiej i że stanowią większość studentów na wydziałach handlu, zarządzania i prawa, lecz nadal pozostają w mniejszości na stanowiskach decyzyjnych w przedsiębiorstwach i administracji publicznej,

E.  mając na uwadze, że z powodu obcenych w systemie kształcenia i społeczeństwie stereotypów dotyczących płci obecność kobiet jest ograniczona w dziedzinach niesłusznie uznawanych za męskie, takich jak informatyka, inżynieria, fizyka i zawody techniczne, jak np. mechanika i murarstwo,

F.  mając na uwadze, że nowa gospodarka będzie kształtowała się w starzejącym się społeczeństwie przy malejącej liczbie pracowników powodując, że niezbędne będzie zachęcanie większej liczby kobiet do pracy zarobkowej poprzez dostosowanie organizacji pracy i przygotowanie pracodawców wszystkich sektorów na bardziej zróżnicowaną siłę roboczą,

1.  podkreśla, że jedynie zwiększając udział kobiet w europejskim rynku pracy, możemy w pełni wykorzystać potencjał wzrostu i potencjał w zakresie miejsc pracy w nowej gospodarce, ponieważ zmniejszenie różnicy pomiędzy wskaźnikiem zatrudnienia mężczyzn a wskaźnikiem zatrudnienia kobiet osiągnęło od 1995 r. połowę wzrostu ogólnego wskaźnika zatrudnienia w Europie i jedną czwartą rocznego wzrostu gospodarczego;

2.  podkreśla znaczenie skoncentrowania się na równym traktowaniu płci w procesie przejścia do nowej zrównoważonej gospodarki, ponieważ kobiety są bardziej narażone na nierówne traktowanie na rynku pracy z powodu niekorzystnych warunków zatrudnienia i utrzymujących się, zależnych od płci różnic w wynagrodzeniu; przyznaje, że kobietom, które pragną pracować, należy stworzyć możliwość wyboru rodzaju podejmowanej pracy; wzywa do stworzenia na poziomie państw członkowskich strategii politycznych dla rynku pracy, które uwzględnią wymiar płci i którym będą towarzyszyły programy mające na celu wzmocnienie pozycji i zwiększenie pewności siebie kobiet; przypomina, że można to osiągnąć poprzez poprawę poziomu kształcenia dziewcząt i kobiet w dziedzinach, w których zazwyczaj dominują mężczyźni;

3.  uważa, że biorąc pod uwagę, iż segregacja płciowa przy zatrudnianiu – kiedy wartość pracy i wynagrodzenia różnią się w zależności od tego, czy są to zawody głównie męskie czy kobiece – jest głównym źródłem nierówności, ekologiczne miejsca pracy mogą być mechanizmem lepszego wynagradzania za pracę kobiet, aby zapewnić pracownicom korzyści społeczne, a w związku z tym również zająć się też problemem równowagi płci i zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć;

4.  wzywa do podjęcia na poziomie UE inicjatywy mającej na celu zwiększenie świadomości wśród pracodawców – zwłaszcza w sektorach, w których tradycyjnie dominują mężczyźni – w zakresie konieczności większego zróżnicowania siły roboczej w starzejącym się społeczeństwie i korzyści takiego zróżnicowania, oraz do zaoferowania im narzędzi umożliwiających przygotowanie się do większego zróżnicowania;

5.  podkreśla, że ekologiczne miejsca pracy mogą stać się kluczowym czynnikiem wzrostu przyszłego europejskiego rynku pracy, że obecnie ponad 20 mln miejsc pracy w Unii Europejskiej może być uznawanych za ekologiczne oraz że według najnowszych danych liczba stanowisk pracy w samym tylko sektorze energii odnawialnej może podwoić się i osiągnąć liczbę 2,8 mln do 2020 r.; wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby kobiety mogły w związku z tym czerpać takie sam korzyści;

6.  zwraca uwagę, że inwestycje w infrastrukturę społeczną to szansa na zmodernizowanie Europy i wspieranie równości oraz że mogą one być postrzegane jako strategia równoległa do modernizacji fizycznej infrastruktury poprzez inwestowanie w przyjazne środowisku technologie; uważa, że równouprawnienie płci powinno być zatem priorytetem politycznym oraz podstawowym narzędziem;

7.  zauważa, że pamiętając o tym, iż kobiety stanowią zaledwie 30% wszystkich przedsiębiorców i tylko nieliczne prowadzą własną działalność gospodarczą, należy usunąć przeszkody, które obecnie uniemożliwiają kobietom podejmowanie działalności gospodarczej, ponieważ w zrównoważonej gospodarce przedsiębiorcy mają kluczowe znaczenie dla produktywności i wzrostu;

8.  zwraca się do państw członkowskich o podjęcie skutecznych środków – zwłaszcza legislacyjnych – które sprzyjają zrównoważonej obecności kobiet i mężczyzn na stanowiskach decyzyjnych w przedsiębiorstwach i organach politycznych; z zadowoleniem przyjmuje decyzję rządu norweskiego o wprowadzeniu wymogu minimalnej 40% obecności każdej płci w zarządach spółek prywatnych i przedsiębiorstw publicznych;

9.  podkreśla, że ukierunkowane działania na rzecz zapewnienia dostępu kobiet do edukacji na wszystkich poziomach, poprzez zwalczanie stereotypów dotyczących płci, oraz możliwości w zakresie uczenia się przez całe życie mają kluczowe znaczenie dla zlikwidowania segregacji płci na rynku pracy; wzywa do zagwarantowania odpowiednich szkoleń, aby zapobiec problemowi zbyt ograniczonej obecności kobiet na ekologicznych stanowiskach pracy, pamiętając o tym, że masowa rezygnacja kobiet z nauki i technologii utrudniłaby wzrost i stabilizację w Europie, przez co wiele utalentowanych i wykwalifikowanych młodych kobiet znalazłoby się w niekorzystnej sytuacji pod względem zatrudnienia i pewności ekonomicznej;

10. wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia strategii politycznych w zakresie równych szans zatrudnienia oraz do przyjęcia praktyk w zakresie warunków pracy przyjaznych dla rodziny jako warunku wstępnego dla zrównoważonego rozwoju zarówno pod względem gospodarczym, jak i środowiskowym;

11. wzywa do podjęcia konkretnej inicjatywy na poziomie UE, by zainteresować dziewczęta zawodami w dziedzinie matematyki, informatyki, nauk przyrodniczych i technologii, a także by walczyć ze stereotypami, które ciągle dominują w tych zawodach; podkreśla, że media i szkolnictwo odgrywają kluczową rolę w walce z takimi stereotypami;

12. podkreśla, że celem zapewnienia równego udziału w kształceniu zawodowym i uczeniu się przez całe życie należy zwrócić większą uwagę na umożliwienie mężczyznom i kobietom wypełniania swoich ról w rodzinie i obowiązków opiekuńczych; wzywa UE i państwa członkowskie do zagwarantowania przystępnych cenowo, elastycznych i wysokiej jakości ofert w zakresie opieki nad dziećmi;

13. podkreśla możliwość ukierunkowania młodych kobiet na etapie przejścia ze szkoły do pracy na naukę zawodów, w których obecność kobiet jest ograniczona, promując takie podejście poprzez wspólne planowanie między szkołami, uniwersytetami, agencjami szkoleniowymi lub firmami prowadzącymi usługi w zakresie szkoleń, by mogły one nabyć konkretne kompetencje i umiejętności – również na poziomie zaawansowanym i eksperckim – zdobywając doświadczenie zawodowe, poprzez stałą pracę a nie niepewne zatrudnienie, z możliwością spełnienia zawodowego;

14. wzywa UE i państwa członkowskie do bardziej priorytetowego potraktowania ekologicznych miejsc pracy dla kobiet w kontekście programów realizowanych w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) uwzględniając fakt, że EFS współfinansuje projekty szkoleniowe w takich dziedzinach, jak energia odnawialna i ekoturystyka; podkreśla, że konieczne są szerzej zakrojone działania, aby zwiększyć odsetek uczestnictwa kobiet w projektach wspieranych z EFS, który obecnie wynosi mniej niż 10%; apeluje, by przy sporządzaniu budżetu w ramach EFS oraz planów odbudowy i programów dostosowania strukturalnego uwzględniano aspekt płci celem zagwarantowania, że takie programy w równej mierze przyciągną kobiety i przyczynią się do ich integracji;

15. podkreśla, że starania instytucjonalne na rzecz tworzenia miejsc pracy w nowej zrównoważonej gospodarce powinny mieć też na celu poprawę umiejętności zawodowych najuboższych robotników, którzy także stanowią dynamiczny element rynku pracy;

16. wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na najuboższych obywateli, a zwłaszcza kobiety, doświadczających w życiu codziennym skrajnego ubóstwa, w przypadku których integracja na rynku pracy wymaga specjalnych środków towarzyszących;

17. wzywa instytucje europejskie i krajowe oraz przedsiębiorstwa i partnerów społecznych do zwrócenia szczególnej uwagi na integrację na rynku pracy kobiet należących do marginalizowanych mniejszości, jak np. kobiety romskie;

18. wzywa instytucje europejskie i krajowe, by zajęły się kwestiami związanymi z nową zrównoważoną gospodarką w ramach inicjatyw europejskiego roku tematycznego, jak Europejski Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym (2010), Europejski Rok Wolontariatu (2011) i zaproponowany Europejski Rok Aktywnego Starzenia się i Solidarności Międzypokoleniowej (2012), aby podkreślić wpływ wzmocnienia poszczególnych polityk sektorowych;

19. podkreśla potrzebę zwiększenia przynależności kobiet do związków zawodowych w nietradycyjnych sektorach zatrudnienia, ponieważ ochrona praw kobiet – takich jak prawo do równego wynagrodzenia, urlopu macierzyńskiego, uczciwych godzin pracy i niedyskryminacyjnego otoczenia pracy – ma decydujące znaczenie, jeżeli miejsca pracy w nowej gospodarce mają być zrównoważone pod względem społecznym;

20. wzywa państwa członkowskie do zobowiązania publicznych i prywatnych spółek do opracowania planów na rzecz wspierania równouprawnienia płci oraz systemu informowania o osiągniętych postępach;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

23.6.2010

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

30

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Edit Bauer, Emine Bozkurt, Andrea Češková, Marije Cornelissen, Silvia Costa, Edite Estrela, Ilda Figueiredo, Iratxe García Pérez, Jolanta Emilia Hibner, Mary Honeyball, Sophia in ‘t Veld, Lívia Járóka, Teresa Jiménez-Becerril Barrio, Philippe Juvin, Nicole Kiil-Nielsen, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Barbara Matera, Antonyia Parvanova, Frédérique Ries, Raül Romeva i Rueda, Joanna Katarzyna Skrzydlewska, Eva-Britt Svensson, Marc Tarabella, Britta Thomsen, Anna Záborská

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Christa Klaß, Elisabeth Morin-Chartier, Mariya Nedelcheva, Chrysoula Paliadeli

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Julie Girling, Gesine Meissner

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

14.7.2010

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

43

1

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Regina Bastos, Edit Bauer, Jean-Luc Bennahmias, Pervenche Berès, Mara Bizzotto, Milan Cabrnoch, Ole Christensen, Derek Roland Clark, Sergio Gaetano Cofferati, Marije Cornelissen, Tadeusz Cymański, Frédéric Daerden, Karima Delli, Proinsias De Rossa, Sari Essayah, Richard Falbr, Ilda Figueiredo, Pascale Gruny, Thomas Händel, Marian Harkin, Roger Helmer, Vincenzo Iovine, Liisa Jaakonsaari, Danuta Jazłowiecka, Martin Kastler, Ádám Kósa, Patrick Le Hyaric, Veronica Lope Fontagné, Olle Ludvigsson, Elizabeth Lynne, Thomas Mann, Elisabeth Morin-Chartier, Csaba Őry, Siiri Oviir, Rovana Plumb, Sylvana Rapti, Licia Ronzulli, Elisabeth Schroedter, Joanna Katarzyna Skrzydlewska, Jutta Steinruck, Traian Ungureanu

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Georges Bach, Raffaele Baldassarre, Françoise Castex, Jelko Kacin, Ria Oomen-Ruijten, Antigoni Papadopoulou, Csaba Sógor, Emilie Turunen

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności