SPRAWOZDANIE w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego w sprawie szczegółowych przepisów regulujących wykonywanie przez Parlament Europejski uprawnień śledczych i zastępującego decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

14.10.2011 - (2009/2212(INI))

Komisja Spraw Konstytucyjnych
Sprawozdawca: David Martin

Poprawki

• 001-004 (PDF - 105 KB)
• 001-004 (DOC - 463 KB)
• 005-006 (PDF - 101 KB)
• 005-006 (DOC - 466 KB)
• 007-014 (PDF - 142 KB)
• 007-014 (DOC - 296 KB)
• 015-022 (PDF - 158 KB)
• 015-022 (DOC - 319 KB)
• 023-030 (PDF - 146 KB)
• 023-030 (DOC - 513 KB)
• 031-031 (PDF - 90 KB)
• 031-031 (DOC - 447 KB)

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego w sprawie szczegółowych przepisów regulujących wykonywanie przez Parlament Europejski uprawnień śledczych i zastępującego decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

(2009/2212(INI))

Parlament Europejski,

–         uwzględniając art. 226 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–         uwzględniając art. 41 i 48 Regulaminu,

–         uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0352/2011),

1.        przyjmuje wniosek dotyczący rozporządzenia załączony do niniejszej rezolucji;

2.        wzywa Radę i Komisję do powiadomienia o wyrażeniu zgody w sprawie wniosku;

3.        wzywa Radę i Komisję do przystąpienia do negocjacji, jeśli nie mogą wyrazić zgody na wniosek w jego obecnej formie, oraz zobowiązuje swego sprawozdawcę oraz przewodniczącego właściwej komisji do podjęcia negocjacji z Radą i Komisją pod przewodnictwem tejże komisji celem uzyskania zgody tych dwóch instytucji;

4.        zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji oraz załączonego do niej wniosku dotyczącego rozporządzenia Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK

WNIOSEK DOTYCZĄCY ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie szczegółowych przepisów regulujących wykonywanie przez Parlament Europejski uprawnień śledczych i zastępujący decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

PARLAMENT EUROPEJSKI,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego artykuł 226,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom państw członkowskich,

uwzględniając zgodę Rady[1],

uwzględniając zgodę Komisji[2],

stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, że:

(1)       Traktat z Lizbony stworzył warunki do odnowienia i wzmocnienia równowagi instytucjonalnej w Unii Europejskiej, co pozwoli jej instytucjom na bardziej skuteczne, otwarte i demokratyczne funkcjonowanie; w związku z tym wzmocniono i poszerzono funkcje Parlamentu Europejskiego w zakresie kontroli politycznej. Dlatego zgodnie z praktyką parlamentarną państw członkowskich oraz z wymogami określonymi w Traktacie o Unii Europejskiej, w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (zwanymi dalej „traktatami”), należy wzmocnić komisje śledcze Parlamentu Europejskiego oraz nadać im konkretny, autentyczny i jasno określony zakres uprawnień, który bardziej odpowiada ich randze politycznej oraz kompetencjom, a jednocześnie zapewnia poszanowanie zasady proporcjonalności zgodnie z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Uprawnienia komisji śledczych, stanowiących wyjątkowy instrument kontroli politycznej, powinny pozostać bez uszczerbku dla zakresu odpowiedzialności innych instytucji.

(2)       W dniu 19 kwietnia 1995 r. Parlament Europejski, Rada i Komisja przyjęły decyzję 95/167/WE, EURATOM, EWWiS[3] określającą szczegółowe zasady wykonywania przez Parlament Europejski uprawnień śledczych. Decyzja ta nawiązywała do możliwości zmiany przepisów w świetle zdobywanych doświadczeń.

(3)       Mając na uwadze nową równowagę instytucjonalną utworzoną na mocy Traktatu z Lizbony, a także doświadczenia zdobyte przez komisje śledcze Parlamentu Europejskiego w trakcie prowadzonych przez nie prac decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS należy uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem.

(4)       Zgodnie z zasadą użyteczności uznaną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości[4] uprawnienia, które są niezbędne do realizacji zadań wynikających z uprawnień śledczych, należy powierzać Parlamentowi Europejskiemu oraz jego komisjom śledczym. W tym celu istotne jest również, by instytucje i organy Unii Europejskiej oraz państwa członkowskie podjęły wszelkie kroki, by ułatwić wykonywanie tych zadań.

(5)       Nie powinno się powoływać komisji śledczej w przypadku, gdy podnoszone fakty rozpatrywane są przez sąd, a także, gdy sprawa jest wciąż przedmiotem postępowania sądowego. Jednakże, by uniknąć konfliktu pomiędzy postępowaniem natury politycznej a postępowaniem natury sądowej, Parlament Europejski powinien mieć możliwość − bez konieczności podejmowania takiego działania na mocy traktatów − zawiesić postępowanie prowadzone przez komisję śledczą w przypadku, gdy już po jej powołaniu, wszczęto postępowanie prawne w tej samej sprawie.

(6)       Ze względu na zasadę otwartości, dobrego sprawowania władzy oraz demokratycznej odpowiedzialności postępowania komisji śledczych, a w szczególności przesłuchania powinny mieć charakter jawny; z drugiej strony, należy także brać pod uwagę możliwość prowadzenia postępowań niejawnych oraz przyjmowania odpowiednich zasad dotyczących poufności celem zapewnienia skuteczności postępowania, ochrony żywotnych interesów państw członkowskich, ochrony prywatności i godności danej osoby, w szczególności zgodnie z przepisami Unii Europejskiej w sprawie ochrony danych osobowych albo ochrony interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej.

(7)       Uprawnienia śledcze, jako ważny element parlamentarnych uprawnień nadzorczych, mają na celu określenie, w jaki sposób istniejący system sprawny został wdrożony w przeszłości; tak więc istotne jest, by komisja śledcza mogła polegać na dowodach rzeczowych zebranych w trakcie postępowania. W tym celu komisja śledcza powinna mieć możliwość prowadzenia, w ramach swoich uprawnień, postępowań, które uważa za niezbędne do wypełnienia swojego zadania, w szczególności prowadzenia kontroli na miejscu, występowania o dokumenty, powoływania świadków, przesłuchiwania urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej lub państw członkowskich, a także występowania o sprawozdania biegłych.

(8)       Celem zachowania przejrzystości oraz pewności prawnej nakaz gromadzenia dowodów przez komisję śledczą powinien przyjąć formę decyzji, która w momencie wywierania skutków prawnych wobec osób trzecich powinna być uznawana za akt prawny Parlamentu Europejskiego, aby umożliwić odpowiednią kontrolę prawną.

(9)       Postępowania powinny być prowadzone przy pełnym poszanowaniu praw człowieka oraz podstawowych wolności, a w szczególności zasady bezstronności oraz prawa zaangażowanych osób do wyrażania swoich poglądów na temat dotyczących ich faktów.

(10)     Komisje śledcze powinny w pełni przestrzegać praw osób wezwanych przez nie do złożenia zeznań, zgodnie z europejską konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej.

(11)     Postępowania powinny również uwzględniać zasadę, według której wnioski śledztwa winny opierać się jedynie na elementach posiadających wartość dowodową; w tym celu komisja śledcza powinna w szczególności mieć dostęp do wszystkich odnośnych dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji lub organów Unii Europejskiej, państw członkowskich albo − jeżeli dokument uznany jest za istotny dla powodzenia postępowania − każdej innej osoby fizycznej czy prawnej.

(12)     Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy, a także ze zobowiązaniem do wnoszenia wkładu w przestrzeganie porządku prawnego Unii Europejskiej, instytucje i organy unijne lub państwa członkowskie powinny wyznaczyć urzędników lub pracowników, których upoważnią do stawienia się przed komisją śledczą, gdy zostaną do tego przez nią wezwane. Ponadto komisja śledcza powinna mieć możliwość przesłuchiwania komisarzy odpowiedzialnych za sprawę będącą przedmiotem postępowania, jeżeli ich zeznania zostaną uznane za istotne i niezbędne do dogłębnego zbadania sprawy.

(13)     Jednakże, by zapewnić, że wnioski komisji opierają się na elementach o wartości dowodowej, komisja powinna także mieć prawo wezwania każdej osoby mieszkającej w Unii Europejskiej, łącznie z urzędnikami i innymi pracownikami instytucji unijnych lub państw członkowskich, na świadka zobowiązanego do udzielania odpowiedzi w sposób wyczerpujący i uczciwy, wykazując dobrą wolę. Ponadto by zagwarantować, że urzędnicy i inni pracownicy Unii Europejskiej będą w stanie wypełnić ten obowiązek, należy wyraźnie stwierdzić, że zgodnie z art. 17 i 19 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ustanowionym w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68[5], oraz art.11 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich ustanowionych w tym samym rozporządzeniu, uznaje się, iż są oni upoważnieni do zastosowania się do wezwania komisji, do stawienia się przed nią w charakterze świadka oraz do osobistego składania oświadczeń i zeznań.

(14)     Biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia najwyższej wartości dowodowej zeznań, komisje śledcze powinny mieć również prawo żądać od świadków składania zeznań pod przysięgą; jednakże, mając na uwadze fakt, że procedury składania zeznań pod przysięgą nie stosuje się w każdym krajowym systemie prawnym w Unii Europejskiej, świadkowie nie powinni podlegać obowiązkowi składania przysięgi. Każdy przypadek odmowy składania zeznań pod przysięgą powinien zostać formalnie zaprotokołowany, by można było dokonać rzetelnej oceny porównawczej wartości dowodowej wszystkich zeznań.

(15)     Ratyfikując Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa członkowskie wyraziły także zgodę na powierzenie Parlamentowi Europejskiemu prawa do badania zarzutów domniemanego naruszenia lub niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa Unii; w konsekwencji powinny zagwarantować, że ich władze krajowe, zgodnie z przepisami prawa krajowego, dostarczą komisji niezbędnej pomocy w wypełnianiu jej zadań, w tym szczególnie poprzez sprawne rozpatrywanie wniosków o udzielenie pomocy sądowej wydanych przez komisję.

(16)     Celem wzmocnienia kontroli demokratycznej na szczeblu unijnym, przepisy niniejszego rozporządzenia zapewniają komisjom śledczym rozszerzone uprawnienia; celem nadania tym przepisom mocy prawnej, zwiększenia skuteczności dochodzeń oraz dostosowania ich do krajowej praktyki parlamentarnej, niniejsze rozporządzenie powinno gwarantować możliwość nakładania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar w ściśle określonych przypadkach; to państwa członkowskie powinny zapewniać, że niektóre naruszenia będą podlegać odpowiednim sankcjom zgodnie z ich prawem krajowym oraz że będzie się wszczynać odpowiednie postępowania przeciwko sprawcom tych naruszeń.

(17)     Aby zapewnić szerszy zakres skutecznych środków odwoławczych, osobom fizycznym lub prawnym innym niż instytucje i organy Unii Europejskiej i państw członkowskich powinno się udostępnić przedprocesowe środki odwoławcze w Parlamencie Europejskim, przy pomocy których osoby te będą mogły podważyć skierowane do nich lub dotyczące ich w sposób bezpośredni lub pośredni decyzje podjęte zgodnie z przepisami dotyczącymi prowadzenia dochodzeń. Środki te powinny stanowić dodatek do sądowych i pozasądowych środków odwoławczych przewidzianych w traktatach i systemach prawnych państw członkowskich.

(18)     Niniejsze rozporządzenie powinno respektować doktrynę podziału władz, zgodnie z którą aby zapobiec nadużywaniu władzy, władza ustawodawcza (parlament), wykonawcza (rząd) i sądownicza (sądy) powinny być rozdzielne.

(19)     Niniejsze rozporządzenie szanuje prawa podstawowe i zasady uznane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Sekcja 1

Przedmiot oraz ogólne zasady dotyczące powoływania komisji śledczych

Artykuł 1

Przedmiot

1.        Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady wykonywania przez Parlament Europejski, w ramach swych zadań, prawa do prowadzenia postępowań w sprawie zarzutów naruszenia prawa Unii Europejskiej lub niewłaściwego administrowania w wykonaniu tego prawa.

2.        Przepisy dotyczące wewnętrznej organizacji Parlamentu Europejskiego znajdują się w Regulaminie PE.

Artykuł 2

Powoływanie komisji śledczych i czas trwania ich mandatu

1.        Z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń określonych w traktatach, Parlament Europejski może powoływać tymczasowe komisje śledcze.

2.        Parlament Europejski może powoływać komisje śledcze na wniosek jednej czwartej swoich członków.

3.        Decyzja o powołaniu komisji śledczej określa jej mandat obejmujący w szczególności:

(a)       przedmiot oraz cel postępowania, odwołując się do stosownych przepisów prawa Unii Europejskiej;

(b)       skład komisji oparty na zrównoważonej reprezentacji sił politycznych;

(c)       (c) termin złożenia sprawozdania komisji, który wynosi najwyżej 12 miesięcy od pierwszego posiedzenia komisji i może ulec przedłużeniu na podstawie uzasadnionej decyzji Parlamentu Europejskiego dwukrotnie o jednorazowo co najwyżej trzy miesiące;

Artykuł 3

Zakończenie działalności komisji śledczej

Komisja śledcza kończy działalność:

           (a)       wraz z przedłożeniem sprawozdania lub

           (b)       po upływie terminu przewidzianego na złożenie sprawozdania oraz

           (c)       w każdym przypadku, wraz z upływem kadencji Parlamentu.

Artykuł 4

Ponowne dochodzenie

Komisja śledcza może zostać utworzona lub jej prace mogą zostać wznowione w odniesieniu do zagadnień, które były już przedmiotem postępowania komisji śledczej, tylko wówczas, gdy od przedstawienia sprawozdania komisji lub od wygaśnięcia mandatu wcześniejszej komisji śledczej minęło co najmniej 12 miesięcy i pojawiły się nowe okoliczności. Komisję można utworzyć w każdym przypadku, jeżeli pojawiły się nowe, poważne okoliczności, co do których przypuszcza się, że zasadniczo zmienią wnioski przyjęte w sprawozdaniu.

Sekcja 2

Ogólne zasady proceduralne

Artykuł 5

Niezgodności

1.        Komisji śledczej nie można powołać w przypadku, gdy domniemane fakty rozpatruje sąd oraz, gdy sprawa jest przedmiotem postępowania sądowego.

2.        Jeżeli po utworzeniu komisji śledczej wszczęto postępowanie sądowe dotyczące identycznej sprawy, Parlament Europejski decyduje, czy zawiesić postępowanie komisji.

Wniosek o rozwiązanie komisji może złożyć państwo członkowskie, Komisja lub osoba bezpośrednio i indywidualnie zainteresowana.

Okres zawieszenia nie zalicza się do czasu, o którym mowa w art. 2 ust. 3 lit. c).

Artykuł 6

Publiczny charakter działalności

1.        Działalność komisji śledczej jest publiczna, a w szczególności organizowane przez nią przesłuchania.

2.        W wyjątkowych sytuacjach działania prowadzone są przy drzwiach zamkniętych na wniosek jednej czwartej członków komisji śledczej lub instytucji, organu Unii Europejskiej lub zainteresowanych władz krajowych. Na wniosek świadkowie i eksperci mogą wygłosić oświadczenie przy drzwiach zamkniętych.

           Informacje uważane za poufne na mocy art. 7 są analizowane przy drzwiach zamkniętych.

3.        Komisja śledcza informuje wszelkie osoby wymienione w trakcie dochodzenia, których interesom ten fakt może zaszkodzić; przesłucha ona taką osobę na jej życzenie.

Artykuł 7

Poufność

1.        Informacje uzyskane przez komisję śledczą wykorzystywane są wyłącznie w celu wykonywania przez nią jej obowiązków. Nie mogą być ujawniane, jeżeli zawierają materiał o charakterze poufnym. Parlament Europejski korzysta z informacji poufnych oraz chroni dostępu do nich zgodnie ze wspólnymi minimalnymi normami bezpieczeństwa stosowanymi przez instytucje Unii Europejskiej.

2.        Ustęp 1 ma również zastosowanie do informacji, których ujawnienie naruszyłoby prywatność lub godność danej osoby, szczególnie jeżeli chodzi o prawodawstwo Unii Europejskiej dotyczące ochrony danych osobowych lub interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej.

Artykuł 8

Współpraca

Instytucje i organy Unii Europejskiej zapewniają, że ich członkowie i personel udzielą komisji śledczej pomocy niezbędnej w wypełnianiu jej zadania.

Państwa członkowskie gwarantują, że ich władze krajowe, zgodnie z przepisami prawa krajowego, zapewnią komisji śledczej niezbędne wsparcie w wypełnianiu jej zadania.

Artykuł 9

Komunikaty

Wszelkie komunikaty kierowane do władz krajowych lub sądów państw członkowskich w celu wykonania niniejszego rozporządzenia są przekazywane za pomocą stałych przedstawicielstw tych państw przy Unii Europejskiej.

Artykuł 10

Wyniki dochodzeń

1.                   Po zamknięciu dochodzenia komisja śledcza przekłada sprawozdanie końcowe Parlamentowi Europejskiemu, który może je zatwierdzić bez wprowadzenia zmian lub odrzucić.

2.                   Wnioski mniejszości mogą zostać formalnie ujęte w treści końcowego sprawozdania, jeżeli uzyskały one poparcie co najmniej ¼ członków komisji.

3.        Na podstawie wspomnianego sprawozdania Parlament Europejski może w szczególności skierować sprawę do instytucji lub organów Unii Europejskiej lub do krajowych organów władzy sądowniczej lub innych władz.

Parlament Europejski może przekazać instytucjom lub organom Unii Europejskiej lub państwom członkowskim wszelkie zalecenia przyjęte na podstawie sprawozdania komisji śledczej.

Sekcja 3

Postępowanie

Artykuł 11

Prowadzenie postępowania

1.        W ramach swego mandatu komisja śledcza może przeprowadzić wszelkie postępowania, jakie uzna za niezbędne, aby wypełnić swe zadanie. W tym celu komisja ma w szczególności prawo:

           – prowadzić inspekcje na miejscu;

           – domagać się dokumentów;

           – wzywać świadków;

           – przesłuchiwać urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej lub państw członkowskich;

           – wnosić o sprawozdania ekspertów.

2.        Komisja śledcza może zwrócić się do krajowych organów sądowniczych lub innych władz o udzielenie pomocy w trakcie prowadzenia postępowania. Władze te udzielają komisji śledczej niezbędnego wsparcia.

3.                   Gdy domniemane naruszenie lub niewłaściwe administrowanie przy wdrażaniu prawa Unii wiąże się z odpowiedzialnością ze strony jednostki lub organu państwa członkowskiego, komisja śledcza może poprosić parlament danego państwa członkowskiego o współpracę w dochodzeniu.

W tym celu Parlament Europejski może zawierać umowy międzyparlamentarne z parlamentami państw członkowskich.

4.        Decyzje, które komisja podjęła stosując się do zapisów niniejszej sekcji 3 i które dotyczą osoby fizycznej lub prawnej innej niż instytucje i organy Unii Europejskiej oraz państw członkowskich, zawierać będą informacje dla tej osoby na temat środków odwoławczych przysługujących jej na mocy art. 21 niniejszego rozporządzenia.

           Decyzje komisji mające skutki prawne w stosunku do osób trzecich są postrzegane jako akty konstytuujące Parlamentu Europejskiego.

Artykuł 12

Kolejność gromadzenia dowodów

Do celów prowadzonego postępowania komisja podejmuje decyzję (kolejność gromadzenia dowodów), która określa przewidziane środki prowadzenia postępowania oraz fakty, jakie należy ustalić.

Artykuł 13

Inspekcje na miejscu

Komisja śledcza może prowadzić inspekcje na miejscu. W stosownych przypadkach są one prowadzone we współpracy z władzami krajowymi zgodnie z przepisami prawa krajowego.

Artykuł 14

Wnioski o dokumenty

1.        Na wniosek komisji śledczej instytucje i organy Unii Europejskiej udostępniają komisji wszelkie odpowiednie dokumenty znajdujące się w ich posiadaniu.

2.        Na wniosek komisji śledczej organy państw członkowskich udostępniają jej zgodnie z przepisami prawa krajowego wszelkie odpowiednie dokumenty znajdujące się w ich posiadaniu, zgodnie z przepisami określonymi w art. 346 ust. 1 lit. a) i b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

3.                   Komisja śledcza może zwrócić się do każdej zainteresowanej osoby prawnej lub fizycznej o udostępnienie dokumentów, jakie uzna ona za istotne dla pomyślnego przeprowadzenia postępowania. Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z prawa Unii Europejskiej i prawa krajowego osoby te stosują się do wniosku komisji. Mogą one powoływać się na prawa, które przysługiwałyby im na mocy prawa krajowego w przypadku zajęcia mienia przez krajowe organy ścigania.

4.        Wnioski o dokumenty określają podstawę prawną oraz cel wniosku, precyzują również wymagane dokumenty oraz terminy ich dostarczenia. Informują one również o ewentualnych konsekwencjach bezpodstawnej odmowy dostarczenia tych dokumentów.

Artykuł 15

Świadkowie

1.        Komisja śledcza może wezwać każdą osobę zamieszkałą na terenie Unii Europejskiej w charakterze świadka, jeżeli uzna, że przesłuchanie tej osoby jest niezbędne w celu wykonania swego zadania.

Każde wezwanie zawiera nazwisko, imiona i adres danego świadka oraz precyzuje, jakiego przedmiotu dotyczy oraz z jakich powodów ma zostać przesłuchany jako świadek. Komisja śledcza przekazuje je właściwemu organowi krajowemu państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje świadek. Właściwy organ krajowy dokłada starań, by wezwanie zostało dostarczone świadkowi zgodnie z przepisami prawa krajowego.

2.        Prawidłowo wezwani świadkowie stawiają się na przesłuchanie. Odpowiadają na pytania stawiane im przez członków komisji w sposób wyczerpujący i uczciwy, wykazując dobrą wolę. Mogą oni powoływać się na prawa, które przysługiwałyby im w przypadku wezwania i przesłuchania przez parlamentarną komisję śledczą lub podobny organ lub przez sąd posiadający właściwość w postępowaniu cywilnym w państwie członkowskim zamieszkania. W tym celu mogą skorzystać z pomocy prawnej.

Świadków informuje się z wyprzedzeniem o ich prawach i obowiązkach, a także o ewentualnych konsekwencjach bezpodstawnej odmowy stawienia się na przesłuchanie, składania fałszywych zeznań i przekupywania świadków.

3.        Jeżeli świadek, który został prawidłowo wezwany, nie stawia się przed komisją śledczą, komisja może go wezwać ponownie.

4.        Komisja może postanowić przesłuchać świadków pod następującą przysięgą: „Przysięgam, że powiedziałem prawdę, całą prawdę i tylko prawdę.” Świadkowie mogą dodać do słów przysięgi uzupełniającą formułę religijną, jeżeli takie jest ich życzenie. Nikt nie jednak jest zobowiązany do składania zeznań pod przysięgą.

           Każdy przypadek odmowy składania zeznań pod przysięgą jest protokołowany.

Artykuł 16

Składanie zeznań przez pracowników instytucji Unii Europejskiej oraz członków rządów państw członkowskich

Komisja może zwrócić się do instytucji Unii Europejskiej − z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości − lub do rządów państw członkowskich o wyznaczenie jednego lub kilku swoich członków do udziału w postępowaniu, jeżeli oświadczenia tych osób uznane zostaną za kluczowe i niezbędne do dogłębnej oceny przedmiotu sprawy.

Na wniosek złożony zgodnie z poprzednim akapitem Komisja Europejska może wyznaczyć jednego lub kilku komisarzy odpowiedzialnych za przedmiot sprawy do stawienia się przed komisją śledczą.

Artykuł 17

Urzędnicy i inni pracownicy Unii Europejskiej oraz państw członkowskich

1.        Komisja śledcza może zwrócić się do instytucji lub organów Unii Europejskiej lub państw członkowskich o wyznaczenie jednego lub większej liczby urzędników lub pracowników, którzy wezmą udział w jej pracach.

Instytucje lub organy Unii Europejskiej lub państw członkowskich wyznaczą urzędników lub pracowników, których upoważnią do występowania przed komisją śledczą.

2.        Komisja śledcza może wezwać konkretnego urzędnika lub innego pracownika Unii Europejskiej do złożenia zeznań w kwestii powiązanej z jego obowiązkami służbowymi, jeżeli uzna, że przesłuchanie tej osoby jest niezbędne, by umożliwić jej realizację swego zadania. Uznaje się, że zainteresowany pracownik lub urzędnik jest uprawniony na mocy art. 17 i 19 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz art. 11 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich do stawienia się na wezwanie komisji, do udziału w przesłuchaniu w charakterze świadka oraz do osobistego przedstawienia oświadczeń i złożenia zeznań.

3.        Komisja śledcza może wezwać konkretnego urzędnika lub innego pracownika państwa członkowskiego do złożenia zeznań w kwestii powiązanej z jego obowiązkami służbowymi, jeżeli uzna, że przesłuchanie tej osoby jest niezbędne, by umożliwić jej realizację swego zadania. Zgodnie z przepisami prawa krajowego zainteresowane państwo członkowskie upoważnia swych urzędników i innych pracowników do stawienia się na wezwanie komisji, do udziału w przesłuchaniu w charakterze świadków oraz do osobistego przedstawienia oświadczeń i złożenia zeznań.

Artykuł 18

Wnioski o pomoc sądową

1.        Komisja śledcza może zwrócić się o pomoc sądową w związku z przesłuchaniem prawidłowo wezwanych świadków.

2.        Taki wniosek składa się zgodnie z art. 15 ust. 1 w formie decyzji komisji; komisja przekazuje go właściwemu organowi wymiaru sprawiedliwości państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje świadek. W stosownych przypadkach decyzja przesyłana jest wraz z tłumaczeniem na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa członkowskiego, do którego jest kierowana.

3.        Właściwy organ wymiaru sprawiedliwości wykonuje wniosek zgodnie z prawem krajowym po zweryfikowaniu jego autentyczności i zgodności z prawem. Może on jednak zastosować się do wniosku ze strony komisji śledczej o zastosowanie specjalnej metody lub procedury, pod warunkiem że nie są one niezgodne z prawem krajowym zainteresowanego państwa członkowskiego lub niewykonalne ze względu na wewnętrzne praktyki i procedury lub ze względu na trudności praktyczne.

4.        Wnioski o pomoc sądową wykonuje się jak najszybciej.

5.        Po ich wykonaniu właściwy organ wymiaru sprawiedliwości przekazuje komisji śledczej decyzję zawierającą wniosek, wszelkie dokumenty związane z jego wykonaniem, a także szczegółowy wykaz kosztów.

Artykuł 19

Biegli

1.        Komisja śledcza może zwrócić się do jednego lub więcej biegłych o przeprowadzenie ekspertyzy. W swej decyzji określa zadania biegłych oraz określa termin sporządzenia przez nich sprawozdania.

2.        Biegli mogą wydawać opinie jedynie w kwestiach, z którymi się do nich zwrócono.

3.        Na wniosek biegłego komisja może zarządzić przesłuchanie świadków.

4.        Po sporządzeniu sprawozdania komisja śledcza może przesłuchać biegłego.

           Artykuł 18 stosuje się odpowiednio.

Artykuł 20

Kary

1.        Każda odmowa realizacji zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia lub niezastosowanie się do nich podlega zaprotokołowaniu.

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego może ogłosić treść takich uwag w całości lub części i zarządzić publikację ujawnionych informacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.        Państwa członkowskie gwarantują, że na mocy ich prawa krajowego następujące naruszenia niniejszego rozporządzenia podlegać będą właściwym karom:

– bezpodstawna odmowa przedstawienia wymaganych dokumentów;

– bezpodstawna odmowa stawienia się na wezwanie komisji oraz wystąpienia w charakterze świadka;

– składanie fałszywych zeznań oraz

– przekupywanie świadków.

           Kary te są skuteczne, proporcjonalne i mają działanie prewencyjne oraz odpowiadają karom za porównywalne przewinienia stosowanym podczas prac komisji śledczych w parlamentach krajowych.

3.        W przypadku, gdy wobec danej osoby istnieje uzasadnione podejrzenie o popełnienie któregokolwiek z naruszeń wymienionych w ust. 2 państwo członkowskie, w którym zamieszkuje dana osoba, wszczyna przeciw niej właściwe postępowanie na mocy prawa krajowego.

Artykuł 21

Środki odwoławcze

1.        Każda osoba fizyczna lub prawna inna niż instytucje i organy Unii Europejskiej i państw członkowskich może przedstawić uzasadnione pisemne odwołanie od decyzji komisji śledczej zgodnie z sekcją 3 skierowanej do tej osoby lub dotyczącej jej w sposób bezpośredni i indywidualny. Odwołanie wskazuje domniemane naruszenie prawa Unii Europejskiej lub prawa krajowego mającego zastosowanie do danej osoby.

2.        Odwołanie przedkłada się Parlamentowi Europejskiemu w terminie 10 dni roboczych od przekazania skarżącemu decyzji lub – w przypadku braku przekazania decyzji – od dnia, w którym skarżący powziął o niej wiadomość, zależnie od przypadku.

           Odwołanie takie ma skutek zawieszający.

3.                   Parlament Europejski podejmuje uzasadnioną decyzję w sprawie odwołania podczas pierwszej sesji plenarnej po upływie 10 dni roboczych od dnia otrzymania go. Decyzja może przewidywać, że skarga nie może skutkować zawieszeniem.

Parlament Europejski powiadamia skarżącego o tej decyzji w terminie 10 dni roboczych oraz przekazuje mu informacje o przysługujących mu środkach odwoławczych, a mianowicie o możliwości wszczęcia postępowania sądowego przeciw Parlamentowi Europejskiemu lub złożenia skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich na warunkach określonych odpowiednio w art. 263 i 228 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

4.        Nieprzekazanie przez Parlament Europejski uzasadnionej decyzji w określonym terminie uprawnia skarżącego do wszczęcia postępowania sądowego przeciw Parlamentowi Europejskiemu na warunkach określonych w art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Artykuł 22

Koszty

Koszty podróży i diety dzienne członków lub urzędników organów i instytucji Unii pokrywa macierzysty organ lub instytucja. Koszty podróży i diety pozostałych osób przesłuchiwanych przez komisję śledczą zwraca Parlament Europejski zgodnie z pułapami ustalonymi z myślą o przesłuchiwaniu ekspertów.

Sekcja 4

Przepisy końcowe

Artykuł 23Uchylenie

Niniejszym uchyla się decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS.

Artykuł 24Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się:…. ^[6]*

Niniejsze rozporządzenie jest wiążące w całości i stosuje się je bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w [...] dnia [...] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

UZASADNIENIE

"Truth is an arrow and the gate is narrow...that it passes through."

Bob Dylan

Wstęp

Uprawnienia śledcze stanowią ważny element kompetencji kontrolnych Parlamentu. Pozwalają one w ostatecznym rozrachunku na kontrolę podjętych w przeszłości działań i tego, w jaki sposób obowiązujące ustawodawstwo zostało wdrożone. Czy złamano prawo? Czy wystąpiły elementy niewłaściwego administrowania lub korupcji w stosowaniu prawa? Innymi słowy – celem uprawnień śledczych jest ustalenie prawdziwej wersji minionych wydarzeń.

Uprawnienia te są wykorzystywane na wiele sposobów przez demokratyczne parlamenty na całym świecie. W większości państw członkowskich UE powoływanie komisji śledczych przewidziano i uregulowano w konstytucji, ustawie lub dekrecie. Porównanie różnych rodzajów komisji śledczych istniejących w różnych państwach członkowskich pokazuje dosyć znaczące różnice występujące między mechanizmami ich powoływania, funkcjonowaniem i uprawnieniami[7]. Ponadto można także zauważyć różnice dotyczące częstotliwości, z jaką powoływane są komisje śledcze.

Prawo Parlamentu Europejskiego do powołania tymczasowej komisji śledczej w celu zbadania „zarzutów naruszenia lub niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa wspólnotowego” zostało podniesione do rangi prawa pierwotnego przez traktat z Maastricht. Traktat nie zawiera informacji o konkretnych uprawnieniach przyznanych komisjom śledczym PE, pozostawiając zdefiniowanie szczegółowych przepisów przyszłemu porozumieniu międzyinstytucjonalnemu.

Parlament natychmiast rozpoczął opracowywanie takiego porozumienia i dopiero w 1995 r. po długich negocjacjach i dwóch sprawozdaniach[8] przyjęto międzyinstytucjonalną decyzję w sprawie szczegółowych przepisów regulujących wykonywanie przez Parlament Europejski uprawnień śledczych[9].

Parlament wykorzystuje swe uprawnienia raczej ostrożnie. Od 1995 r. powołano tylko trzy komisje śledcze:

– TRANSIT – dochodzenie w sprawie systemu tranzytu wspólnotowego,

– ESB1 − dochodzenie w sprawie BSE (gąbczasta encefalopatia bydła),

– EQUI – dochodzenie w sprawie kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society.

W trakcie posiedzeń komisja EQUI szybko zdała sobie sprawę, że uprawnienia przyznane komisjom śledczym są ograniczone, co w ostatecznym rozrachunku stoi w sprzeczności z politycznym statusem, potrzebami i kompetencjami Parlamentu Europejskiego. W związku z tym komisja EQUI poczyniła następujące uwagi w swym sprawozdaniu:

Z wyjątkiem odniesienia do Komisji Europejskiej komisja śledcza ma niezwykle ograniczone uprawnienia: nie może wzywać świadka; świadek, który odmawia współpracy z komisją śledczą, nie ponosi żadnych konsekwencji, kosztów ani kar; nie nakłada się sankcji za złożenie fałszywego zeznania lub odmowę uczestnictwa w obradach komisji czy złożenia przed nią zeznań. […] Komisja nie dysponuje uprawnieniami śledczymi zbliżonymi do tych, jakimi dysponują sądy wobec organów krajowych lub w sytuacjach, gdy organ administracyjny lub prywatny odmawia komisji przedłożenia dokumentów. Komisja nie ma również możliwości zwrócenia się do sądu krajowego o udzielenie pomocy w toku prowadzonego dochodzenia[10].

Problemy te, na które zwróciła uwagę komisja EQUI, są identyczne z kontrowersyjnymi kwestiami uprzednio pojawiającymi się podczas negocjacji między instytucjami w 1995 r. Na tej podstawie Parlament Europejski przygotował w dniu 19 czerwca 2007 r. [11] zalecenie wzywające Konferencję Przewodniczących do wprowadzenia w życie zaleceń już zawartych w sprawozdaniu komisji EQUI i głównie dotyczących mającej w przyszłości nastąpić reformy komisji śledczych.

Dlaczego reforma powinna rozpocząć się teraz?

Traktat lizboński zmienił równowagę instytucjonalną w Unii i wzmocnił polityczną rolę Parlamentu. Art. 14 Traktatu UE wyraźnie stwierdza, że Parlament sprawuje polityczną kontrolę. Traktat ten zmienił także procedurę dotyczącą określania postanowień regulujących wykonywanie uprawnień śledczych. Artykuł 226 stanowi, że: „szczegółowe postanowienia dotyczące wykonywania uprawnień śledczych określa Parlament Europejski, stanowiąc w drodze rozporządzeń z własnej inicjatywy zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, po uzyskaniu zgody Rady i Komisji.”

W ubiegłych latach była to wspólna decyzja trzech głównych instytucji europejskich, natomiast obecnie traktat lizboński wyraźnie przyznaje prawo inicjatywy Parlamentowi. Niemniej jednak Parlament nadal musi uzyskać formalną zgodę Rady i Komisji.

Kolejnym powodem rozpoczęcia tego przeglądu obecnie jest fakt, że ostatnie modyfikacje statusu Rzecznika Praw Obywatelskich[12] zwiększyły uprawnienia rzecznika w porównaniu z uprawnieniami parlamentarnych komisji śledczych.

Z myślą o poprawieniu funkcjonowania i skuteczności kolejnych komisji śledczych oparte na sprawozdaniu komisji EQUI zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 19 czerwca 2007 r. przewidywało już reformę przepisów regulujących funkcjonowanie takich komisji. Według przeprowadzonej przez komisję analizy sytuacji w 12 państwach członkowskich i w Szwajcarii parlamenty narodowe są znacznie lepiej przygotowane do prowadzenia dochodzeń niż PE. Następnie departament tematyczny zaktualizował analizę i objął nią te państwa członkowskie, które nie znalazły się w jej poprzedniej wersji. Wyniki pokazują, że większość państw członkowskich ma system konstytucyjny, w którym przewidziano komisje śledcze. W większości państw członkowskich komisje te posiadają uprawnienia śledcze podobne do tych, jakie posiadają sądy, mimo że o nieco mniejszym zasięgu. W większości państw członkowskich posiadających podstawę prawną dla komisji śledczych istnieje także możliwość wezwania świadków celem złożenia zeznań. W razie niezastosowania się w różnych krajach nakłada się różnego rodzaju kary.

W porównaniu z tymi przepisami obowiązujące reguły dotyczące komisji śledczych w Parlamencie Europejskim są dużo bardziej restrykcyjne, zwłaszcza jeśli chodzi o wzywanie świadków i kary nakładane na tych, którzy odmawiają współpracy.

Ponieważ traktat przyznaje Parlamentowi prawo inicjatywy stosuje się procedurę opisaną w art. 41 regulaminu Parlamentu Europejskiego zatytułowanym „Prawo inicjatywy przyznane Parlamentowi w traktatach”.

Ponieważ procedura ta uległa zmianie Parlament nie składa po prostu poprawek do starej decyzji, ale proponuje w zamian nowe rozporządzenie znajdujące się powyżej[13].

Na czym polegają proponowane ulepszenia?

Komisje śledcze muszą posiadać niezbędne środki do realizowania swych zadań polegających na badaniu zarzutów naruszenia prawa Unii Europejskiej lub niewłaściwego administrowania. Jest to zgodne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości: jeśli artykuł traktatu powierza konkretne zadanie instytucji lub organowi Unii Europejskiej należy założyć, że siłą rzeczy i per se – oraz aby uniknąć pozbawienia tego przepisu skuteczności – powierza on temu organowi uprawnienia konieczne do wykonania tego zadania[14].

W celu przygotowania projektu nowego rozporządzenia od zera – po raz pierwszy w historii Parlamentu – sprawozdawca zasięgnął inspiracji w różnych źródłach. Statut i regulamin Trybunału Sprawiedliwości UE, a zwłaszcza odpowiednio art. 24-30 i art. 47-53 oraz art. 75 były jednym z głównych źródeł inspiracji. Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez OLAF i decyzja w sprawie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (94/262/EWWiS, WE, Euratom) stanowiły nieocenione przykłady tego, jak ustanawiać uprawnienia śledcze na poziomie ponadnarodowym. Dokument przygotowany przez departament tematyczny (Parliamentary Committees of Inquiry: A Survey) zapewnił ogląd uprawnień i procedur komisji śledczych w różnych krajach. Oczywiście nie zignorowano też poprzednich dokumentów przygotowanych w związku z komisjami śledczymi PE[15]. W refleksji pomogły mi także doskonale przygotowane dokumenty, noty i wkład naszego Wydziału Prawnego. Wreszcie także niezakwestionowane i użyteczne przepisy zawarte w starej decyzji niewątpliwie znajdą miejsce w nowym instrumencie prawnym.

Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia oferuje jaśniejszą i bardziej logiczną strukturę w porównaniu z tą znajdującą się w starej decyzji. Najważniejsze ulepszenia znajdują się w sekcji 3 (Postępowanie).

Punktem wyjścia naszych refleksji było przekonanie, że wszystkie wnioski z postępowania powinny się opierać wyłącznie na elementach o wartości dowodowej. W tym celu komisja śledcza powinna mieć możliwość prowadzić – w ramach określonych mandatem – postępowanie uznane za konieczne do realizacji powierzonego jej zadania, a mianowicie ustalenia prawdy o pewnych elementach przeszłości z pomocą udokumentowanych dowodów.

W związku z tym, zgodnie z proponowanym projektem rozporządzenia, komisja może prowadzić wszelkiego rodzaju postępowanie, przy czym szczegółowe przepisy regulują jego najważniejsze elementy, tj. prowadzenie inspekcji na miejscu, domaganie się dokumentów, przesłuchiwanie urzędników i innych pracowników Unii i państw członkowskich, wzywanie świadków i wnoszenie o sprawozdanie biegłych.

Komisje śledcze powinny mieć dostęp do wszelkiej dokumentacji – administracyjnej i pozostałej – i do wszelkich informacji, które mogą ułatwić ich prace. Powinny mieć możliwość uzyskać takie informacje zarówno od Unii, jak i od krajowych organów oraz od osób fizycznych i prawnych. Niemniej jednak uprawnienie to powinno być wykorzystywane tylko w tych przypadkach, kiedy istnieje związek między daną informacją lub wymaganym dokumentem a konkretnym zadaniem komisji śledczej.

Na tej samej podstawie komisje śledcze powinny mieć możliwość wzywania do stawienia się przed komisją wszelkich osób (urzędników Unii lub krajowych, biegłych, rzeczników osób prawnych etc.), których zeznania lub wiedzę uznano za niezbędne, aby lepiej zbadać daną sprawę.

Aby osiągnąć powyższe cele projekt rozporządzenia wprowadza bezpośredni obowiązek udostępniania dokumentów wymaganych przez komisję i stawiania się świadków oraz składania przez nich zeznań. Niemniej jednak procedura zawarta w pierwotnej decyzji może zostać zachowana: urzędnicy i inni pracownicy UE lub państw członkowskich mogą być wyznaczani przez zwierzchników do wzięcia udziału w jej pracach. W tym przypadku należy założyć, że w praktyce będą oni postępować zgodnie z wydanymi im instrukcjami. Jeśli komisja nie będzie jednak zadowolona z dokumentacji lub oświadczeń złożonych zgodnie z tą procedurą może ona skorzystać ze swych nowych, szerszych uprawnień – a mianowicie wezwać te osoby bezpośrednio jako świadków. W ten sposób stara metoda (opierająca się na dobrej woli i lojalnej współpracy instytucji UE i państw członkowskich) nie zostaje zniesiona, ale groźba wykorzystania przez komisję jej rozszerzonych uprawnień może dać do myślenia instytucjom UE lub państwom członkowskim, w sprawie których prowadzone jest postępowanie.

Bardzo ważnym ulepszeniem tej nowej metody prawnej będzie fakt, że prawidłowo wezwani świadkowie będą mieli obowiązek wyczerpująco, uczciwie i wykazując dobrą wolę odpowiadać na pytania członków komisji. Będzie to miało także zastosowanie do urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej. Są oni uprawnieni, na mocy tegoż rozporządzenia, do stawienia się na wezwanie komisji śledczej i złożenia zeznań.

Te ramy prawne wydają się wystarczająco odpowiednie, aby zagwarantować, że kontrola polityczna sprawowana przez Parlament Europejski – jedyną instytucję Unii Europejskiej pochodzącą z bezpośrednich wyborów – jest w ostatecznym rozrachunku autentyczna, skuteczna i zgodna z oczekiwaniami obywateli Europy w zakresie demokratycznej odpowiedzialności i dobrego zarządzania.

W związku z tym niestosowanie się do tych wymogów powinno pociągać za sobą odpowiednie kary. Aby uczynić zadość zasadzie nullum crimen sine lege i nulla poena sine lege, zgodnie z art. 49 Karty Praw Podstawowych, rozporządzenie powinno zobowiązywać państwa członkowskie do dopilnowania, aby wyraźnie określone przypadki łamania prawa – bezpodstawna odmowa dostarczenia wymaganych dokumentów, bezpodstawna odmowa stawienia się na przesłuchanie, fałszywe zeznania i przekupywanie świadków – podlegały odpowiednim karom zgodnie z ustawodawstwem krajowym.

Prawdą jest, że Parlament Europejski to nie trybunał i nie ma uprawnień pozwalających na nakładanie kar na poszczególnych obywateli. Niemniej jednak, przyjmując traktat lizboński państwa członkowskie zgodziły się także dać Parlamentowi Europejskiemu prawo badania naruszenia i niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa Unii Europejskiej. Fakt ten powinien obligować ich własny system administracyjny do świadczenia pomocy każdej ewentualnej komisji śledczej PE. Z drugiej strony instytucje Unii Europejskiej nie powinny dopuścić, aby prawidłowo wezwani urzędnicy łamiący przepisy zasłaniali się immunitetem przyznanym przez Protokół nr 7, mając na względzie wyłącznie interes Unii Europejskiej. W związku z tym w takim przypadkach jasne jest, że uchylenie immunitetu nie jest uznawane za sprzeczne z interesem Unii Europejskiej.

Ponadto celem komisji śledczej jest zaradzenie bezprawnej lub niesprawiedliwej sytuacji. Postępowania powinny zatem oferować różne możliwe ich wyniki, aby zapewnić najbardziej optymalne rozwiązanie problemu. W tym miejscu należy przypomnieć, że ostateczna decyzja – niezależnie od uprawnień przyznanych komisjom śledczym w celu wykonywania przez nie funkcji – należy do Parlamentu. Wnioski komisji śledczych powinny zatem być przedkładane Parlamentowi w formie ostatecznego sprawozdania. Do Parlamentu należeć będzie decyzja, czy zastosować jedno lub więcej zaleceń zawartych w ostatecznym sprawozdaniu, takich jak decyzja o publikacji sprawozdania, przedłożenie inicjatywy ustawodawczej, przekazanie sprawy właściwym władzom krajowym lub Unii Europejskiej, przekazanie sprawy rzecznikowi praw obywatelskich lub podjęcie innych właściwych działań, zależnie od okoliczności.

• [1]  Dz.U. ...
• [2]  Dz.U. ...
• [3]  Dz.U. L 78 z 6.4.1995 r., s. 1.
• [4]  Wyrok z dnia 9 lipca 1987 r. w sprawach połączonych 281, 283 do 285 oraz 287/85 Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Królestwo Danii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji [1987] Zb. Orz. nr 3203, ust. 28.
• [5]  Dz.U. L 56 z 4.3.1968 r., s. 1.
• [6] ^*              Dz.U. ... proszę wstawić datę: dwanaście miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
• [7]  Por. analizę departamentu tematycznego C: Parliamentary committees of inquiry in national systems: a comparative survey of EU Member States” (Parlamentarne komisje śledcze w systemach krajowych: badanie porównawcze państw członkowskich UE).
• [8]  A3-0302/92 i A4-0003/95.
• [9]  Decyzja 95/167/WE, Euratom, EWWiS.
• [10]  A6-0203/2007.
• [11]  P6_TA(2007)0264.
• [12]  Dz.U. L 189 z 17.7.08 r., s. 25.
• [13]  Jest to kwestia techniczna, niemniej warta przypomnienia: art. 107b Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej został uchylony protokołem nr 2 załączonym do Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską; niemniej jednak na mocy art. 106a traktatu EWEA art. 226 Traktatu o funkcjonowaniu UE ma zastosowanie do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
• [14]  Por. wyrok z dnia 9 lipca 1987 r. w sprawie 281/85.
• [15]  Sprawozdanie na temat kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society (A6-0203/2007); sprawozdanie z dnia 21 lipca 1995 r. w sprawie zmiany art. 136 Regulaminu (A4-0187-95); sprawozdanie z dnia 12 stycznia 1995 r. w sprawie szczegółowych postanowień regulujących uprawnienia śledcze PE (A4-0003/95); dokument roboczy z dnia 3 stycznia 1995 r. w sprawie uprawnień śledczych PE (sprawozdawca: Alexander Langer); sprawozdanie z dnia 14 października 1992 r. w sprawie parlamentarnych komisji śledczych (A3-0302/92); dokument roboczy z dnia 2 czerwca 1992 r. w sprawie parlamentarnych komisji śledczych (sprawozdawca: François Musso).

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO

Data przyjęcia	11.10.2011
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	17 1 0
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Carlo Casini, Andrew Duff, Ashley Fox, Matthias Groote, Roberto Gualtieri, Enrique Guerrero Salom, Zita Gurmai, Gerald Häfner, Constance Le Grip, David Martin, Morten Messerschmidt, Paulo Rangel, Algirdas Saudargas, György Schöpflin, Rafał Trzaskowski, Luis Yáñez-Barnuevo García
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Helmut Scholz, Rainer Wieland