SPRAWOZDANIE w sprawie przeglądu szóstego wspólnotowego programu działań w zakresie środowiska naturalnego oraz określenia priorytetów dla siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska – lepsze środowisko dla lepszego życia

6.3.2012 - (2011/2194(INI))

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
Sprawozdawca: Jo Leinen

UZASADNIENIE

Lepsze środowisko dla lepszego życia

Zdrowe środowisko i wysoki poziom jego ochrony to niezbędne warunki gwarantujące jakość życia i utrzymanie stabilności ekosystemów.

Programy działań w zakresie środowiska determinują kształt unijnej polityki środowiskowej od wczesnych lat 70. Są one potężnym czynnikiem sprzyjającym uchwalaniu solidnych przepisów Unii w dziedzinie środowiska, zwłaszcza w takich obszarach, jak powietrze, woda, odpady i klimat.

Ochrona naszego środowiska podwyższa jakość życia, zwłaszcza poprzez ochronę ekosystemów i ich funkcji, powstrzymanie utraty różnorodności biologicznej, zapewnienie lepszej jakości powietrza, zmniejszenie poziomu hałasu oraz tworzenie miejsc pracy i sprzyjanie wzrostowi gospodarczemu, a także przez zapewnienie dobrobytu dzisiejszym i przyszłym pokoleniom.

Obecny szósty program działań w zakresie środowiska, który jako pierwszy został przyjęty w ramach procedury współdecyzji, wygaśnie w lipcu 2012 r. W swojej ocenie końcowej, opublikowanej 31 sierpnia 2011 r., Komisja stwierdziła, że szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska w ogólnym ujęciu stanowił nadrzędne ramy dla polityki ochrony środowiska przez całą dekadę, podczas której skonsolidowano i uzupełniono prawodawstwo w tym zakresie, oraz że przyjęcie programu w ramach procedury współdecyzji wzmocniło jego zasadność i pomogło utworzyć poczucie odpowiedzialności za kolejne wnioski dotyczące polityki.

Nadal jednak daleko nam do osiągnięcia wszystkich celów związanych ze stanem środowiska. Dowody naukowe wyraźnie pokazują, że postępowanie w dotychczasowy sposób nie jest rozwiązaniem, gdyż nadwyręża zdolność planety do zaspokojenia zapotrzebowania na zasoby, usługi ekosystemowe lub absorpcję zanieczyszczeń. Przejście do zrównoważonej przyszłości wymaga podjęcia bezzwłocznych działań przez wszystkie zainteresowane podmioty.

Dlatego tak ważne jest możliwie najszybsze przyjęcie siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska, który pozwoli nam stopniowo wkroczyć w zrównoważoną przyszłość, zapewni ciągłość działania i wyeliminuje potencjalne luki.

Jeśli chodzi o formę, to mimo iż Komisja opublikowała ostatnio kilka niezależnych dokumentów i planów działań, stanowczo uważamy, że siódmy unijny program działań w zakresie środowiska powinien wyznaczać stabilne nadrzędne ramy, które gwarantowałyby spójność. W siódmym unijnym programie należy uwzględnić wszystkie dotychczasowe cele związane ze środowiskiem określone dla różnych obszarów polityki, które należy osiągnąć do 2020 r., a także przeprowadzać łączną analizę tych celów.

Ponadto w siódmym unijnym programie działań w zakresie środowiska powinna być zawarta wyraźna i ambitna wizja do 2050 r., aby przedstawić długookresową perspektywę wszystkim zainteresowanym podmiotom.

Proponujemy, aby w ramach siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska skoncentrować się na następujących trzech priorytetach (3 x „W”):

- wdrażaniu i wzmacnianiu prawodawstwa dotyczącego środowiska;

- włączeniu celów środowiskowych do wszystkich polityk sektorowych;

- wymiarze międzynarodowym ochrony środowiska.

Apelujemy zatem do Komisji o możliwie najszybsze przedstawienie wniosku dotyczącego siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska oraz uwzględnienie naszych sugestii opisanych w niniejszym sprawozdaniu z własnej inicjatywy.

OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (9.2.2012)

dla Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności

w sprawie przeglądu szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego oraz określenia priorytetów dla siódmego programu działań w zakresie środowiska naturalnego
(2011/2194(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Cristina Gutiérrez-Cortines

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla znaczenie uwzględnienia celów środowiskowych we wszystkich strategiach politycznych Unii; podkreśla potrzebę przełożenia strategii o szerokim zakresie tematycznym na skuteczne prawodawstwo przewidujące jasne cele i jasne harmonogramy ich osiągnięcia w celu zapewnienia, że siódmy program działań w zakresie środowiska naturalnego (EAP) przyczyni się do zmniejszenia o połowę śladu ekologicznego UE do 2030 r.;

2.  wzywa Komisję, aby podczas przeglądu dyrektywy EIA (w sprawie oceny oddziaływania na środowisko) oraz dyrektywy 2001/42/WE ściśle stosowała kryteria dotyczące ochrony krajobrazów i środowiska naturalnego przy wyborze lokalizacji obiektów energetycznych i przemysłowych oraz innych instalacji; uważa, że Komisja powinna utworzyć wskaźniki służące ocenie potencjalnie niepożądanego oddziaływania tego rodzaju instalacji oraz w pełni uwzględnić artykuły TFUE związane z ochroną dziedzictwa kulturowego i naturalnego;

3.  podkreśla, że siódmy program działań w zakresie środowiska naturalnego powinien zawierać konkretne wymierne cele oraz szczegółowe ramy czasowe i mechanizmy monitorująco-wdrażające w formie wskaźników i tablic wyników, co zapewniłoby osiągnięcie tych celów zarówno na szczeblu UE, jak i państw członkowskich;

4.  uważa, że UE będzie musiała zwiększyć wsparcie badań, innowacji i działalności rozwojowej w celu zabezpieczenia, w perspektywie średnioterminowej, zwiększenia dostępności i skuteczności technologii niezbędnej w celu efektywniejszego wykorzystywania zasobów, zwiększenia efektywności energetycznej i utrzymania konkurencyjności w UE;

5.  uważa, że plan działania na rzecz Europy racjonalnie wykorzystującej zasoby należy przełożyć na konkretne działania w ramach siódmego programu działań;

6.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania, w kontekście następnego programu ramowego w zakresie badań, programu w zakresie badań i innowacji ukierunkowanego na nowe materiały i zasoby, które w przyszłości mogłyby zastąpić surowce występujące w niedoborze;

7.  podkreśla potrzebę zainwestowania w recykling surowców i metali ziem rzadkich, ponieważ wydobycie, rafinacja i recykling tych metali mogą mieć poważne skutki dla środowiska, jeżeli nie są należycie prowadzone;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania „ekologicznej gospodarki” w skali światowej, z uwzględnieniem aspektów środowiskowych, społecznych i gospodarczych, takich jak zmniejszenie ubóstwa;

9.  domaga się zapewnienia finansowania programu Natura 2000 w wieloletnich ramach finansowych (WRF) na lata 2014–2020 oraz ustanowienia nowych metod zarządzania pozwalających na osiągnięcie porozumień z właścicielami i sektorem prywatnym oraz znalezienie zgodnych i korzystnych możliwości wykorzystywania ochrony siedlisk i różnorodności biologicznej, a także apeluje o zwiększenie wysiłków zmierzających do włączenia polityki w dziedzinie różnorodności biologicznej do pozostałych obszarów polityki;

10. uważa, że w dyrektywie siedliskowej i sieci Natura 2000 należy we właściwy sposób uwzględnić jakość estetyczną i wizualną krajobrazów do celów interpretacji tych programów;

11. podkreśla znaczenie uświadamiania obywateli UE, zwłaszcza w obecnej sytuacji gospodarczej, że ochrona środowiska naturalnego nie jest sprzeczna ze zrównoważonym rozwojem gospodarczym i społecznym; w tym celu wspiera promowanie skutecznych projektów i informowanie społeczeństwa o możliwościach rozwoju gospodarczego, który nie szkodziłby środowisku, na obszarach istotnych z punktu widzenia dziedzictwa naturalnego i kulturowego, takich jak sieć Natura 2000;

12. uważa, że konieczne jest znalezienie nowych rozwiązań w zakresie regulacji gleb zgodnie z kryteriami państw członkowskich i że należy ustanowić środki w celu zapobiegania katastrofom i powodziom oraz utworzyć przejrzysty i wolny rynek wewnętrzny w odniesieniu do zanieczyszczenia gleby;

13. jest zdania, że cele strategii na 2050 r. można osiągnąć tylko wtedy, jeśli wdrażane będą dodatkowe strategie, w tym ocena rolnictwa, ponowne zalesianie i wprowadzenie politycznych zachęt do innowacji oraz rychłego wykorzystywania energii słonecznej, geotermalnej i morskiej;

14. uważa, że program LIFE+ powinien być zarządzany przez Komisję, przy czym należy położyć nacisk na międzynarodowe projekty w zakresie innowacji i doskonałości wspierające MŚP oraz ośrodki badawczo-rozwojowe, i traktujące priorytetowo opierające się na systematycznym i integralnym podejściu zachowanie różnorodności biologicznej, a także na technologie rolne kompatybilne z ochroną gleby i łańcuchem pokarmowym ekosystemów fauny; uważa, że unijny program LIFE+ należy szerzej promować we wszystkich regionach Europy w celu zachęcania do prowadzenia działalności innowacyjnej na szczeblu lokalnym oraz zwiększenia oddziaływania i znajomości sekcji tego programu dotyczącej „polityki i zarządzania w zakresie środowiska”;

15. podkreśla, że prowadzenie badań europejskich na szeroką skalę oraz rozwoju i innowacji stanowi zasadniczy warunek ochrony środowiska naturalnego przy jednoczesnym dążeniu do rozwoju społecznego i gospodarczego w Unii Europejskiej;

16. wzywa Komisję, aby przy przeglądzie ramowej dyrektywy wodnej (WFD), dyrektywy w sprawie ochrony wód gruntowych oraz programu zachowania zasobów wody Europy utrzymała naukowe i systemowe podejście, z uwzględnieniem obiegów wody, związku pomiędzy wodą i glebą, walki z pustynnieniem oraz potrzeby przejrzystości i efektywności w zakresie gospodarki wodnej;

17. wzywa Komisję do przeprowadzenia bardziej szczegółowej oceny wyników planu działania i faktycznych przeszkód odnoszących się do pełnej i prawidłowej realizacji celów określonych w tym planie;

18. uważa, że przy ocenie środków mających na celu przeciwdziałanie zmianom klimatycznym instytucje UE powinny w należyty sposób uwzględnić rolę trawy na trawnikach jako sposobu wychwytywania CO₂;

19. uważa, że siódmy program działań powinien się również skupiać na emisjach pochodzących z transportu morskiego i emisjach innych substancji niż CO₂;

20. apeluje o szczególne uwzględnienie celów i działań odnoszących się do środowiska człowieka na obszarach miejskich, które to cele i działania koncentrują się przede wszystkim na hałasie i jakości powietrza;

21. w celu wdrożenia strategii na rzecz zmniejszenia zanieczyszczenia w środowisku miejskim wzywa Komisję i państwa członkowskie do zbadania możliwości stworzenia europejskich ram wsparcia stopniowego wdrażania planów mobilności w miastach europejskich, ustanowienia procedur i mechanizmów wsparcia finansowego na szczeblu europejskim w celu przygotowania kontroli mobilności w miastach i planów mobilności w miastach oraz ustanowienia tabeli wyników w zakresie mobilności w miastach europejskich;

22. uważa, że Komisja i państwa członkowskie powinni zobowiązać się do opracowania zintegrowanych strategii umożliwiających określenie – dla każdego obszaru geograficznego – ich wartości naturalnych i cech dziedzictwa naturalnego, a także warunków niezbędnych do ich ochrony, uwzględniających ich szczególny ekosystem, w celu ochrony różnorodności biologicznej i poszczególnych gatunków, w tym warunków rolnych i wodnych oraz innych niezbędnych warunków minimalnych;

23. wzywa Komisję do wprowadzenia kryteriów oceny skutków funkcjonowania zakładów odsalania wody, które to kryteria obejmowałyby koszty energii oraz szkodliwy wpływ na dno morskie i różnorodność biologiczną;

24. uważa, że w umowach dotyczących żywności i rolnictwa zawieranych z państwami trzecimi Komisja powinna uwzględnić wiążące kryteria jakości i wymogi w zakresie identyfikowalności;

25. podkreśla, że siódmy program działań w zakresie środowiska naturalnego powinien być bardziej ambitny oraz że powinien torować drogę wiążącemu prawodawstwu w celu wyznaczenia jasnych celów i konkretnych ram czasowych ich osiągnięcia oraz wskaźników pomiaru postępów, w tym konkretnych danych niezbędnych do przeprowadzenia śródokresowego przeglądu tego programu;

26. uznaje, że kluczowym priorytetem siódmego programu działań powinno być uwzględnienie aspektów środowiskowych w innych ważnych obszarach polityki, takich jak energia, rolnictwo, rybołówstwo, transport, badania, polityka spójności i rozwój regionalny.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	6.2.2012
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	51 0 4
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Gabriele Albertini, Amelia Andersdotter, Josefa Andrés Barea, Jean-Pierre Audy, Ivo Belet, Maria Da Graça Carvalho, Giles Chichester, Pilar del Castillo Vera, Dimitrios Droutsas, Christian Ehler, Vicky Ford, Norbert Glante, Robert Goebbels, András Gyürk, Jacky Hénin, Kent Johansson, Romana Jordan, Krišjānis Kariņš, Béla Kovács, Philippe Lamberts, Marisa Matias, Judith A. Merkies, Rolandas Paksas, Vittorio Prodi, Herbert Reul, Michèle Rivasi, Jens Rohde, Paul Rübig, Amalia Sartori, Salvador Sedó i Alabart, Patrizia Toia, Evžen Tošenovský, Ioannis A. Tsoukalas, Claude Turmes, Marita Ulvskog, Kathleen Van Brempt, Alejo Vidal-Quadras, Henri Weber
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Antonio Cancian, António Fernando Correia De Campos, Françoise Grossetête, Cristina Gutiérrez-Cortines, Jolanta Emilia Hibner, Yannick Jadot, Seán Kelly, Bernd Lange, Werner Langen, Marian-Jean Marinescu, Zofija Mazej Kukovič, Morten Messerschmidt, Vladko Todorov Panayotov, Mario Pirillo, Silvia-Adriana Ţicău
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Marta Andreasen, Michael Theurer

OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (28.2.2012)

dla Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności

w sprawie przeglądu szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego oraz określenia priorytetów dla siódmego unijnego programu działań w zakresie środowiska
(2011/2194(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Vasilica Viorica Dăncilă

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  uznaje, że zmiana klimatu, utrata różnorodności biologicznej i nadmierne wykorzystywanie zasobów naturalnych stanowią wyzwania, które mają wpływ na każdego obywatela UE oraz że potrzebne są działania na wszystkich szczeblach władzy w celu złagodzenia tych skutków; uznaje za konieczne zapewnienie synergii między polityką spójności a strategiami politycznymi dotyczącymi ochrony środowiska, opieki zdrowotnej i planowania przestrzennego oraz poprawę współpracy między władzami lokalnymi i regionami oraz współpracy transgranicznej i makroregionalnej w celu zapewnienia równowagi w ramach rozwoju obszarów miejskich i podmiejskich, zalesionych i wiejskich; podkreśla potencjał zrównoważonego gospodarowania gruntami i jest zdania, że należy przeprowadzić dokładną analizę środków regulujących zmiany sposobu użytkowania gruntów, zwłaszcza do celów monokultury i produkcji paliw ekologicznych;

2.  uznaje za szczególnie ważną poprawę współpracy między organami krajowymi, lokalnymi, regionalnymi, grupami społeczności lokalnych i innymi zainteresowanymi stronami, aby wspierać partnerstwa publiczno-prywatne w celu skuteczniejszego wdrażania prawa UE dotyczącego gospodarowania odpadami; zaleca przyjęcie metodyki rozwoju lokalnego opartej na partnerstwach lokalnych, w szczególności w przypadku projektów związanych z kwestiami miejskimi, wiejskimi i transgranicznymi; zachęca – w przypadkach koniecznych – do wykorzystania funduszy europejskich w celu stworzenia zintegrowanych systemów gospodarowania odpadami; podkreśla konieczność zapewnienia bliskiej współpracy z uniwersytetami, badaczami, firmami oraz innymi zainteresowanymi stronami w celu szybkiego opracowania innowacyjnych technologii zwiększających możliwości recyklingu oraz wydajność zasobów, a także lepszego planowania w celu ograniczenia skutków wydobycia minerałów i kruszywa oraz stworzenia alternatywnych systemów umożliwiających usuwanie odpadów z pełnym poszanowaniem zasad ochrony środowiska oraz przepisów dyrektywy ramowej w sprawie odpadów;

3.  zaleca znalezienie właściwej równowagi między koniecznością przeciwdziałania zmianie klimatu i zapobiegania lub łagodzenia skutków utraty różnorodności a siódmym programem działań w zakresie środowiska, aby możliwe było osiągnięcie celów strategii „Europa 2020” i uniknięcie skutków finansowych spowodowanych zmianą klimatu i utratą różnorodności biologicznej; podkreśla w tym kontekście znaczenie polityki spójności po roku 2013; podkreśla ponadto – mając na uwadze politykę zapobiegania – konieczność uznania tych kosztów jako inwestycji na przyszłość, a także inwestycji w nowe miejsca pracy oraz konieczność prowadzenia kampanii informacyjnych, kampanii w zakresie szerzenia wiedzy i innych kampanii mających na celu wymianę wzorcowych praktyk na wszystkich szczeblach; podkreśla potrzebę lepszego wykorzystania pomocy technicznej na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym w celu poprawy zdolności administracyjnych w koniecznych przypadkach; uważa za niezbędne efektywne łączenie celów z zakresu badań i innowacji z lokalnymi i regionalnymi potrzebami rozwoju;

4.  uznaje za niezbędną poprawę współpracy między organami lokalnymi a regionami oraz współpracy transgranicznej (szczególnie w porozumieniu z państwami trzecimi) przez utworzenie grup wspólnego działania mających na celu zapobieganie przypadkom zanieczyszczenia na dużą skalę oraz innym klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka, aby uniknąć skutków długoterminowych; wzywa Komisję do planowania prawodawstwa gwarantującego zrównoważony przemysł chemiczny;

5.  podkreśla, że należy zapewnić włączenie polityki ochrony środowiska w sposób jasny i konsekwentny do wszystkich obszarów polityki sektorowej, przy czym znacząca odpowiedzialność leży tu po stronie władz lokalnych, regionalnych i krajowych; podkreśla znaczenie zapewnienia udziału samorządów terytorialnych oraz przedstawicieli krajowych w planowaniu i procesie decyzyjnym w odniesieniu do opracowywania i wdrażania strategii politycznych, co ma się przyczynić do osiągnięcia celów UE; podkreśla wagę dostosowania strategii koniecznych do wdrożenia tej polityki do specyfiki lokalnej i regionalnej;

6.  podkreśla potrzebę wsparcia finansowego pochodzącego z UE na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, dzięki któremu będzie można zmierzyć się ze skomplikowanymi wyzwaniami i zagrożeniami środowiskowymi; podkreśla potrzebę wspierania projektów/programów rozwoju regionalnego, lokalnego i transgranicznego ściśle związanych z ochroną różnorodności biologicznej na poszczególnych obszarach, a także znaczenie zaangażowania organizacji pozarządowych, środowiska akademickiego i zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego w zachowanie i przywracanie różnorodności biologicznej;

7.  uznaje, że aby osiągnąć znaczące wyniki należy zapewnić realizację programów na szczeblu regionalnym i lokalnym oraz większe zaangażowanie wszystkich zainteresowanych podmiotów w ten proces; zwraca uwagę na sytuację regionów i obszarów charakteryzujących się specyficznymi uwarunkowaniami geograficznymi, takich jak wyspy, regiony górskie lub regiony słabo zaludnione; z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji dotyczące szerszego wykorzystania ocen oddziaływania na środowisko oraz strategicznych ocen oddziaływania na środowisko w procesie podejmowania decyzji na szczeblu lokalnym i regionalnym;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	28.2.2012
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	38 0 3
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	Luís Paulo Alves, Catherine Bearder, Jean-Paul Besset, Victor Boştinaru, John Bufton, Salvatore Caronna, Nikos Chrysogelos, Ryszard Czarnecki, Francesco De Angelis, Tamás Deutsch, Rosa Estaràs Ferragut, Danuta Maria Hübner, Filiz Hakaeva Hyusmenova, María Irigoyen Pérez, Seán Kelly, Mojca Kleva, Constanze Angela Krehl, Petru Constantin Luhan, Riikka Manner, Iosif Matula, Erminia Mazzoni, Ana Miranda, Wojciech Michał Olejniczak, Younous Omarjee, Monika Smolková, Ewald Stadler, Csanád Szegedi, Nuno Teixeira, Lambert van Nistelrooij, Oldřich Vlasák, Hermann Winkler, Joachim Zeller, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Vasilica Viorica Dăncilă, Ivars Godmanis, James Nicholson, Elisabeth Schroedter, László Surján, Michael Theurer, Patrice Tirolien, Giommaria Uggias

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia	29.2.2012
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	50 8 1
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	János Áder, Elena Oana Antonescu, Pilar Ayuso, Paolo Bartolozzi, Sandrine Bélier, Sergio Berlato, Lajos Bokros, Martin Callanan, Nessa Childers, Yves Cochet, Chris Davies, Esther de Lange, Anne Delvaux, Bas Eickhout, Edite Estrela, Jill Evans, Karl-Heinz Florenz, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Nick Griffin, Matthias Groote, Françoise Grossetête, Cristina Gutiérrez-Cortines, Satu Hassi, Jolanta Emilia Hibner, Dan Jørgensen, Christa Klaß, Jo Leinen, Peter Liese, Kartika Tamara Liotard, Zofija Mazej Kukovič, Linda McAvan, Radvilė Morkūnaitė-Mikulėnienė, Miroslav Ouzký, Vladko Todorov Panayotov, Gilles Pargneaux, Andres Perello Rodriguez, Mario Pirillo, Pavel Poc, Frédérique Ries, Anna Rosbach, Oreste Rossi, Kārlis Šadurskis, Carl Schlyter, Horst Schnellhardt, Richard Seeber, Theodoros Skylakakis, Bogusław Sonik, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Åsa Westlund, Glenis Willmott, Sabine Wils
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Gaston Franco, Riikka Manner, Judith A. Merkies, Vittorio Prodi, Kathleen Van Brempt, Andrea Zanoni
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Hynek Fajmon