Procedura : 2011/2195(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0084/2012

Teksty złożone :

A7-0084/2012

Debaty :

Głosowanie :

PV 18/04/2012 - 7.5
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2012)0125

SPRAWOZDANIE     
PDF 234kWORD 176k
29.3.2012
PE 478.701v02-00 A7-0084/2012

w sprawie roli polityki spójności w najbardziej oddalonych regionach Unii Europejskiej w kontekście strategii „Europa 2020”

(2011/2195(INI))

Komisja Rozwoju Regionalnego

Sprawozdawca: Nuno Teixeira

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Budżetowej
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie roli polityki spójności w najbardziej oddalonych regionach Unii Europejskiej w kontekście strategii „Europa 2020”

(2011/2195(INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając postanowienia art. 355 i art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w których uznaje się szczególny status regionów najbardziej oddalonych, oraz postanowienia art. 107 ust. 3 lit. a) TFUE dotyczące zasad pomocy państwa w takich regionach,

–   uwzględniając art. 174 i następne TFUE, ustanawiające jako cel spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną i definiujące strukturalne instrumenty finansowe służące osiągnięciu tego celu,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 maja 2004 r. zatytułowany „Ściślejsze partnerstwo dla regionów najbardziej oddalonych” (COM(2004)0343),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wzmocnionego partnerstwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych(1),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 września 2007 r. zatytułowany „Strategia w sprawie regionów najbardziej oddalonych: osiągnięcia i plany na przyszłość” (COM(2007)0507) oraz załączony do niego dokument roboczy służb Komisji z dnia 12 września 2007 r. zatytułowany „Rozwój i bilans strategii na rzecz regionów najbardziej oddalonych” (SEC(2007)1112),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie strategii w sprawie regionów najbardziej oddalonych: osiągnięcia i plany na przyszłość(2),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 października 2008 r. zatytułowany „Regiony najbardziej oddalone atutem Europy” (COM(2008)0642),

–   uwzględniając wspólne memorandum regionów najbardziej oddalonych z dnia 14 października 2009 r. zatytułowane „Regiony najbardziej oddalone do roku 2020”,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „EUROPA 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–   uwzględniając memorandum Hiszpanii, Francji, Portugalii i regionów najbardziej oddalonych z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie odnowionej wizji europejskiej strategii w zakresie regionów najbardziej oddalonych,

–   uwzględniając wnioski z 3022. posiedzenia Rady do Spraw Ogólnych obradującej w dniu 14 czerwca 2010 r.(3),

–   uwzględniając pierwsze sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2010 r. dotyczące skutków reformy POSEI z 2006 r. (COM(2010)0501),

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2010 r. w sprawie szczególnych środków w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej (COM(2010)0498),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. zatytułowany „Budżet z perspektywy »Europy 2020«” (COM(2011)0500 – część 1 i 2),

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady z dnia 29 czerwca 2011 r. określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (COM(2011)0398),

–   uwzględniając sprawozdanie dla komisarza Michela Barniera z dnia 12 października 2011 r. zatytułowane „Najbardziej oddalone regiony Europy a jednolity rynek: wpływ UE na świat”, przedstawione przez Pedra Solbesa Mirę,

–   uwzględniając komunikat Komisji do Rady Europejskiej z dnia 18 października 2010 r. zatytułowany „Opinia Komisji na mocy art. 355 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotycząca wniosku rządu Francji w sprawie zmiany statusu wyspy Saint-Barthélemy wobec Unii Europejskiej” (COM(2010)0559) oraz decyzję Rady Europejskiej nr 2010/718/UE z dnia 29 października 2010 r. w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy(4),

–   uwzględniając deklarację końcową XVII Konferencji Prezydentów Regionów Najbardziej Oddalonych Unii Europejskiej, która odbyła się w dniach 3 i 4 listopada 2011 r.,

–   uwzględniając wkład regionów najbardziej oddalonych w konsultacje społeczne z dnia 15 stycznia 2010 r. dotyczące dokumentu roboczego Komisji w sprawie przyszłej strategii „UE 2020” (COM(2009)0647),

–   uwzględniając wspólny wkład regionów najbardziej oddalonych z dnia 28 stycznia 2011 r. dotyczący piątego sprawozdania w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej,

–   uwzględniając wkład regionów najbardziej oddalonych UE z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie Aktu o jednolitym rynku (COM(2010)0608 z dnia 27 października 2010 r.),

   uwzględniając wspólną platformę z dnia 6 lipca 2010 r. przesłaną do przewodniczącego Komisji Europejskiej José Manuela Durão Barroso przez konferencję posłów do Parlamentu Europejskiego z regionów najbardziej oddalonych,

–   uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinie Komisji Budżetowej, jak również Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A7-0084/2012),

A. mając na uwadze, że w art. 349 Traktatu przewidziano odrębną podstawę prawną, opartą na prawie pierwotnym, dzięki której specjalny status prawny i wspólna polityka odnoszące się do regionów najbardziej oddalonych uległy umocnieniu z korzyścią dla tych regionów,

B.  mając na uwadze, że polityka spójności powinna być dostosowana do strategii „Europa 2020”, która przewiduje zorganizowanie inicjatyw politycznych ukierunkowanych na inteligentny i zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu, powinna też objąć części składowe tej strategii, wspierając gospodarkę o wysokim poziomie zatrudnienia, sprzyjającą spójności społecznej i terytorialnej, jak również powinna odpowiednio uwzględniać wymiar regionów najbardziej oddalonych; mając na uwadze, że warunki wyjściowe w regionach najbardziej oddalonych do osiągnięcia takich celów są bardziej niekorzystne niż w innych regionach, a także że regiony te planują współpracować na rzecz osiągnięcia pięciu celów w zakresie zatrudnienia, innowacji, edukacji, włączenia społecznego, klimatu i energii, które mają zostać osiągnięte do 2020 r.; mając też na uwadze, że konieczność ukierunkowania celów strategii „Europa 2020” na wykorzystanie potencjału tych regionów i na wzrost w klastrach doskonałości nie może jednak pomijać ani utrudnień strukturalnych, jakie występują w tych regionach, ani podstawowej roli, jaką w rozwoju odgrywają tradycyjne sektory,

C. mając na uwadze, że polityka spójności powinna pozostać jednym z głównych instrumentów unijnych działań w zakresie zmniejszania nierówności między regionami europejskimi ogólnie i regionami najbardziej oddalonymi w szczególności, służącym integracji tych regionów w ramach rynku wewnętrznego oraz na ich obszarach geograficznych, wspieraniu rozwoju i konwergencji gospodarczej tych regionów z kontynentalną UE, jak również osiąganiu celów strategii „Europa 2020”, w ramach której podstawowymi instrumentami są fundusze europejskie; mając jednak na uwadze, że ta polityka europejska nie może sama w sobie rozwiązać wszystkich problemów, jakie napotykają regiony najbardziej oddalone,

D. mając na uwadze, że wielkim zadaniem stojącym przed gospodarkami regionów najbardziej oddalonych jest przekształcenie ich ograniczeń w możliwości rozwoju za pomocą instrumentów umożliwiających zmniejszenie nierówności w zakresie swobodnego przepływu osób i towarów, kapitału i usług, oraz że wyzwania, takie jak globalizacja, zmiana klimatu, zaopatrzenie w energię i rozwój energii ze źródeł odnawialnych, zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi, morskimi i rolnymi, ochrona różnorodności biologicznej, włączenie społeczne, ograniczanie ubóstwa, a także presja demograficzna, wymagają koordynacji wszystkich polityk i instrumentów Unii,

E.  mając na uwadze, że pogarszanie się sytuacji gospodarczej związane z kryzysem gospodarczym, społecznym i finansowym szczególnie silnie ujawniło się w regionach najbardziej oddalonych, obnażając słabość strukturalną ich gospodarek i ich zależność od świata zewnętrznego,

F.  mając na uwadze, że europejskie inwestycje w regiony najbardziej oddalone nie są jedynie przejawem polityki nadrabiania zaległości i kompensowania utrudnień, lecz są także inwestycjami realizowanymi z korzyścią i z zyskiem dla całej Unii Europejskiej,

Odmienne i wspólne podejście do regionów najbardziej oddalonych

1.  podkreśla, że na mocy TFUE regiony najbardziej oddalone mają prawo podlegać odmiennemu i wspólnemu podejściu, co pozwala im korzystać z maksymalnego poziomu wsparcia niezależnie od stopnia rozwoju, tak aby ich właściwości były odpowiednio uwzględniane i chronione;

2   podkreśla, że zgodnie z wnioskami z piątego sprawozdania w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej konieczne jest zwiększenie elastyczności instrumentów polityki spójności, aby umożliwić inwestycje zdolne do zapewnienia poziomu wzrostu i rozwoju adekwatnego do założeń strategii „Europa 2020”, również w przypadku specyficznych warunków geograficznych i demograficznych;

3.  zgadza się, że regiony najbardziej oddalone powinny dążyć do realizacji celów określonych w strategii „Europa 2020”, ale nalega na konieczność dostosowania tych celów do sytuacji panującej w przedmiotowych regionach, z uwzględnieniem różnic, warunków strukturalnych i potencjalnych korzyści; utrzymuje jednocześnie, że należy częściej stosować art. 349 TFUE, w którym przewidziano przyjęcie specyficznych środków na rzecz złagodzenia skutków związanych ze specyfiką regionów najbardziej oddalonych, i nadać temu artykułowi wagę prawną, instytucjonalną i polityczną konieczną do zapewnienia tym regionom należytej integracji, pozwalającej na rozwój gospodarczy i społeczny w ramach rynku wewnętrznego i, szerzej, w ramach Unii Europejskiej, jak również na pełne uczestnictwo na równi z innymi regionami we wszystkich odpowiednich programach Unii;

4.  jest zdania, że należałoby w bardziej elastyczny sposób odnosić się do regionów najbardziej oddalonych w kontekście trzech pierwszych celów tematycznych przewidzianych w nowych wnioskach dotyczących rozporządzeń od 2014 r., dzięki czemu udałoby się uniknąć nadmiernego ograniczenia możliwości dywersyfikacji i rozwoju dotychczasowego potencjału tych regionów, jak również możliwości wykorzystania ich przewagi komparatywnej i konkurencyjnej;

5.   opowiada się za stosowaniem odmiennych kryteriów w celu kwalifikowania regionów najbardziej oddalonych do przyznania funduszy strukturalnych, jako że kryterium PKB na mieszkańca nie odzwierciedla specyficznych realiów tych regionów i jest sprzeczne ze statusem regionu najbardziej oddalonego oraz z samym Traktatem; apeluje w związku z tym o wprowadzenie jednego specyficznego kryterium, odnoszącego się do regionów najbardziej oddalonych jako regionów słabiej rozwiniętych, niezależnie od ich poziomu PKB, ponieważ takie podejście jest najlepiej dostosowane do szczególnej sytuacji tych regionów; wzywa ponadto do tego, by poziom współfinansowania dla regionów najbardziej oddalonych wynosił 85% w ramach wszystkich instrumentów wsparcia przeznaczonych dla tych regionów; wnosi o wydłużenie terminu wymagalności środków w regionach najbardziej oddalonych w celu ich lepszego wykorzystania;

6.  poddaje krytyce, w kontekście dodatkowego finansowania z EFRR, propozycję radykalnego zmniejszenia finansowania dla regionów najbardziej oddalonych i regionów o niskiej gęstości zaludnienia na okres rozliczeniowy od 2014 do 2020 r. i wyraża zaniepokojenie z powodu zmiany przeznaczenia tego finansowania, mającego początkowo na celu kompensowanie skutków utrudnień strukturalnych występujących w tych regionach, i z powodu poświęcenia 50% przedmiotowych środków na realizację innych celów; opowiada się za tym, aby udział środków finansowych UE w przedmiotowym finansowaniu wynosił 85%, podobnie jak w przypadku głównego nurtu EFRR; wzywa w tym kontekście do tego, aby wysiłek finansowy związany z wdrożeniem strategii „Europa 2020” pociągał za sobą dostęp do wsparcia z funduszy europejskich co najmniej na takim samym poziomie, w ujęciu realnym, jak w obecnym programie finansowania, aby było możliwe spójne i skuteczne wdrożenie tej strategii;

7.  wyraża ubolewanie z powodu dokonania cięć w innych obszarach spójności – a dokładniej ubolewa nad tym, że na następny okres programowania Komisja proponuje ogólne zmniejszenie środków przeznaczonych na spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną o 5,1% w stałych cenach z roku 2011, w tym ograniczenie o 20,2% środków przeznaczonych na regiony objęte celem konwergencji (z wyłączeniem regionów w okresie przejściowym), o 5,6% środków na regiony objęte celem konkurencyjności oraz o 2,9% środków na Fundusz Spójności;

8.  z zadowoleniem przyjmuje plan Komisji dotyczący włączenia do wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 pozycji budżetowej dla „Regionów najbardziej oddalonych i regionów bardzo rzadko zaludnionych”, ponieważ ustanowi to wyraźniejszy związek między środkami przeznaczanymi na te regiony a ich celami;

9.  zwraca uwagę na to, że we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie przyszłego EFS nie wspomniano ponownie o sytuacji regionów najbardziej oddalonych, zważywszy nie tylko na ich uwarunkowania strukturalne wymienione w art. 349 TFUE, lecz także na ich szczególną sytuację gospodarczą, które to względy plasują przedmiotowe regiony wśród regionów o najwyższej stopie bezrobocia w Unii;

10. wskazuje na konieczność dostosowania europejskich polityk fiskalnych i celnych na potrzeby wzmocnienia konkurencyjności gospodarek regionów najbardziej oddalonych oraz stwierdza, że istnienie odpowiednich mechanizmów podatkowych i celnych nabiera istotnego znaczenia dla dywersyfikacji działalności gospodarczej oraz tworzenia trwałych miejsc pracy w tych regionach;

11. podkreśla, że jest konieczne, aby obywatele regionów najbardziej oddalonych korzystali z dobrodziejstw rynku wewnętrznego na równi z innymi obywatelami Unii i wzywa do podjęcia działań zgodnie z zaleceniami sformułowanymi w sprawozdaniu Solbesa; wzywa do zbadania możliwości opracowania odrębnych ram dla pomocy państwa w regionach najbardziej oddalonych i opowiada się za utrzymaniem na obecnym poziomie dotacji na inwestycje dla dużych, średnich i małych przedsiębiorstw oraz za umożliwieniem przyznawania pomocy operacyjnej niedegresywnej i nieograniczonej w czasie w warunkach elastycznych ram regulacyjnych, ponieważ udowodniono, że pomoc ta nie ma szkodliwego wpływu na konkurencję i że przyczynia się ona do osiągnięcia przez te regiony celów strategii „Europa 2020”, zwłaszcza dotyczących innowacji, badań i środowiska; podkreśla w tym kontekście znaczenie usług publicznych dla spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej regionów najbardziej oddalonych, zwłaszcza w sektorach transportu lotniczego i morskiego, usług pocztowych, energii i komunikacji;

12. podkreśla znaczenie wspierania małych i średnich przedsiębiorstw poprzez przyznawanie funduszy unijnych, z myślą o rozwijaniu struktury produkcyjnej regionów najbardziej oddalonych i promowaniu umiejętności pracowniczych, a tym samym wzmacnianiu produkcji specyficznej dla tych regionów i gospodarki lokalnej;

13. ocenia, że celem działań Unii powinno być odgrywanie wiodącej roli i pobudzanie inicjatywy w celu tworzenia w regionach najbardziej oddalonych centrów doskonałości, dzięki oparciu się na sektorach, w których wykorzystywane są atuty i wiedza fachowa, takich jak gospodarowanie odpadami, energia odnawialna, niezależność energetyczna, różnorodność biologiczna, mobilność studentów, badania z dziedziny klimatu czy też zarządzanie kryzysowe; ocenia, że o ile działania podjęte na skalę kontynentu europejskiego i na podstawie jego ogólnej charakterystyki wciąż nie są skuteczne w regionach najbardziej oddalonych, o tyle mechanizmy eksperymentalne, na których stosowanie zezwala art. 349 Traktatu i które odniosły prawdziwy sukces, mogą zostać wprowadzone na pozostałym terytorium Unii; zachęca Komisję do maksymalnego wykorzystania eksperymentów w tych regionach do celów innowacyjnego, solidarnego i trwałego wzrostu gospodarczego;

Właściwe specyficzne ramy polityk europejskich w regionach najbardziej oddalonych

14. wzywa do wzmocnienia środków wsparcia rolnictwa w ramach POSEI w celu zrównoważenia konkurencji ze strony producentów wykorzystujących niższe koszty produkcji oraz opowiada się za utrzymaniem szczegółowych przepisów dotyczących regionów najbardziej oddalonych w zakresie WPR;

15. opowiada się za koniecznością przeprowadzania wstępnej oceny skutków dla gospodarki regionów najbardziej oddalonych wywieranych przez projekty uregulowań europejskich;

16. podkreśla konieczność utrzymania środków zrównoważonego zarządzania zasobami morskimi i ich ochrony, stopniowego ograniczenia dostępu do stref morskich zidentyfikowanych jako wrażliwe pod względem biologicznym i geograficznym wyłącznie dla flot lokalnych i stosowania narzędzi połowowych przyjaznych dla środowiska, waloryzacji akwakultury oraz ponownego wprowadzenia możliwości przyznawania pomocy na odnowę i modernizację floty w celu poprawy warunków bezpieczeństwa, higieny i wdrożenia dobrych praktyk; apeluje też o zwiększenie rekompensaty za koszty dodatkowe w ramach POSEI dla rybołówstwa; kładzie nacisk na potrzebę przyjęcia podejścia lepiej dostosowanego do realiów poszczególnych regionów poprzez oparcie się na modelach rozwoju przedmiotowego sektora uzgodnionych przez podmioty lokalne;

17. ubolewa nad tym, że w ramach propozycji reformy wspólnej polityki rybołówstwa nie uwzględniono w wystarczającym stopniu sytuacji i realiów regionów najbardziej oddalonych; wskazuje na morski wymiar regionów najbardziej oddalonych oraz na wagę rybołówstwa w planowaniu przestrzennym i dla zatrudnienia ludności lokalnej w ramach wyłącznych stref ekonomicznych tych regionów, których potencjał powinien przekładać się na konkretne i spójne środki na rzecz prawdziwej gospodarki morskiej i być należycie uwzględniany w europejskim programie na rzecz zintegrowanej polityki morskiej; przypomina o rosnącym zainteresowaniu gospodarczym olbrzymim bogactwem biogenetycznym i mineralnym zasobów morskich regionów najbardziej oddalonych i o wadze uwzględnienia tej kwestii w nowej strategii w sprawie regionów najbardziej oddalonych w celu zapewnienia rozwoju gospodarki opartej na wiedzy związanej z morzem; utrzymuje w tym kontekście, że regiony najbardziej oddalone powinny zajmować centralną pozycję w unijnej polityce morskiej ze względu na ich rolę w zakresie zrównoważonej eksploatacji mórz i stref przybrzeżnych oraz w międzynarodowym zarządzaniu obszarami morskimi i twierdzi, że atlantyckie regiony najbardziej oddalone powinny uczestniczyć w realizacji opracowywanej obecnie strategii na rzecz Atlantyku;

18. przypomina o wadze sektora turystycznego i apeluje do Komisji o przyspieszenie wykonania europejskiego planu działania oraz o zagwarantowanie większej koordynacji istniejących linii finansowania, ze zwróceniem szczególnej uwagi na regiony najbardziej oddalone;

19. wskazuje, że regiony najbardziej oddalone zamierzają postawić na strategię rozwoju badań i innowacji oraz na rozrost tkanki przedsiębiorczości, w szczególności poprzez wspieranie przedsiębiorczości wśród młodych ludzi, aby umożliwić rozwój małych i średnich przedsiębiorstw i zapobiec bezrobociu osób młodych; opowiada się za tworzeniem infrastruktury technologicznej oraz centrów innowacji o zasięgu europejskim, za rozwojem projektów i partnerstw z podmiotami należącymi do systemu naukowo-technologicznego oraz za wymianą pomysłów i dobrych praktyk za pośrednictwem europejskich sieci wspierania innowacji oraz strategii inteligentnej specjalizacji, takich jak platforma inteligentnej specjalizacji, jak również za długoterminowymi inwestycjami na rzecz regionów najbardziej oddalonych w ramach finansowania spójności, z myślą o zapewnieniu aktywnego udziału w inicjatywach przewodnich strategii „Europa 2020”; zwraca się o kontynuację podjętych do tej pory starań na rzecz regionów najbardziej oddalonych w celu zwiększenia liczby lokalnych narzędzi badawczych, odpowiadających istniejącemu potencjałowi oraz w celu wsparcia rozwoju atrakcyjnych, osiągających wyniki i dysponujących realnymi środkami uniwersytetów, których poziom odpowiadałby poziomowi uniwersytetów znajdujących się na pozostałym terytorium Unii;

20. podkreśla konieczność ułatwienia synergii między funduszami polityki spójności a programem ramowym w zakresie badań i rozwoju w celu wsparcia rozwoju regionów najbardziej oddalonych i zaradzenia niedostatecznemu wykorzystaniu funduszy w dziedzinie badań;

21. podkreśla, że jednolity europejski obszar transportu powinien przyczynić się do zapewnienia rozwoju regionów najbardziej oddalonych sprzyjającego włączeniu społecznemu, do zmniejszenia ich deficytu dostępności oraz do przeciwdziałania zmianie klimatu; wzywa do stworzenia specyficznego środka wspierania transportu w regionach najbardziej oddalonych, zwłaszcza transportu publicznego i rozwoju transportu morskiego między wyspami; apeluje ponadto o utworzenie platform logistycznych oraz popiera ideę wdrażania projektów takich jak autostrady morskie; wskazuje na możliwości, które stwarza regionom najbardziej oddalonym program Marco Polo, i wzywa Komisję do jego uelastycznienia i przedłużenia poza rok 2013; wnosi także o zawarcie specyficznych odniesień dotyczących regionów najbardziej oddalonych w instrumencie „Łącząc Europę”; kładzie nacisk na objęcie regionów najbardziej oddalonych TEN-T i nowym instrumentem mającym na celu ułatwienie wzajemnych połączeń w Europie;

22. przypomina, że uzależnienie regionów najbardziej oddalonych od przywozu paliw kopalnych przyczynia się do zwiększenia dodatkowych kosztów; stwierdza ponadto, że inwestycje na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu w ramach polityki regionalnej w regionach najbardziej oddalonych są stosunkowo niewielkie; proponuje wzmocnienie sektora energii odnawialnej i zwiększenie efektywności energetycznej poprzez takie inicjatywy jak Pakt Wysp, służący opracowaniu lokalnych planów działania na rzecz energii odnawialnej i racjonalnych pod względem kosztów projektów w celu zmniejszenia emisji CO2 o przynajmniej 20% do 2020 r., jak również poprzez utworzenie odrębnego programu dla projektów badawczych w dziedzinie energii odnawialnej i dywersyfikacji regionalnej bazy energetycznej, zwłaszcza w zakresie energii geotermalnej, energii fal oraz energii pozyskiwanej z wodoru; proponuje też stworzenie specyficznego programu w obszarze energetyki w celu zmniejszenia kosztów oddalenia, infrastruktury oraz świadczonych usług, aby zachęcać do kontynuowania zapoczątkowanej w regionach najbardziej oddalonych ambitnej polityki w zakresie rozwoju energii odnawialnej;

23. z niepokojem zauważa skutki zmiany klimatu w regionach najbardziej oddalonych, a w szczególności wzrost poziomu wód; wzywa Unię do zajęcia się tymi kwestiami w ramach unijnej strategii dotyczącej zapobiegania zmianie klimatu i reagowania na nią; zaleca odpowiednie wykorzystanie zasobów energetycznych i rozwój potencjału energii odnawialnych;

24. wzywa Komisję do stworzenia specyficznego programu w obszarze energetyki, transportu oraz technologii informacyjno-komunikacyjnych na podstawie POSEI, który to program w możliwie najwyższym stopniu współgrałby z pozostałymi rodzajami działań Unii w tych dziedzinach;

25. uważa za niezbędne wspomaganie państw członkowskich w zapewnianiu mieszkańcom tych regionów pełnego dostępu do źródeł informacji i łączności, jakie oferują nowe technologie, np. technologie szerokopasmowe i bezprzewodowe, w tym łączność satelitarna, a w szczególności dostępu do infrastruktury sieci szerokopasmowych, tak aby wspierać wzrost gospodarczy i lepsze zarządzanie dzięki digitalizacji usług; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby do roku 2013 wszyscy mieszkańcy regionów najbardziej oddalonych mieli dostęp do Internetu szerokopasmowego;

26. zdaje sobie sprawę – z uwagi na fakt, że gospodarka cyfrowa jest bez wątpienia siłą napędową rozwoju gospodarczego Unii – ze skutków narastającego problemu wykluczenia cyfrowego, który może stać się poważną przeszkodą dla rozwoju;

27. ocenia, że innowacyjne finansowanie polityki spójności mogłoby częściowo zaradzić długotrwałemu niedoborowi inwestycji mikroprzedsiębiorstw i MŚP w regionach najbardziej oddalonych i podkreśla konieczność poprawy dostępu do finansowania przedsiębiorstw z regionów najbardziej oddalonych, w szczególności poprzez ustanowienie dialogu z grupą EBI i poprzez wspieranie zarówno tworzenia lokalnych funduszy inwestycyjnych w każdym z tych regionów, jak i rozwoju regionalnych rynków wysokiego ryzyka zgodnie z propozycją zawartą we wspomnianym wyżej sprawozdaniu Pedra Solbesa Miry w sprawie regionów najbardziej oddalonych w kontekście jednolitego rynku; wzywa Komisję do przedstawienia w tym kontekście Parlamentowi i Radzie odpowiedniego aktu ustawodawczego;

28. życzyłby sobie wprowadzenia w tych regionach, w odniesieniu do ograniczonej liczby dziedzin, eksperymentalnych mechanizmów w zakresie udzielania zamówień publicznych, tak aby nadać postępowaniom o udzielenie zamówienia zrównoważony charakter poprzez uwzględnienie przynależności terytorialnej konkurujących podmiotów;

Lepsze sprawowanie rządów oraz integracja regionów najbardziej oddalonych w Unii i na ich obszarach geograficznych

29. opowiada się za zwiększeniem uczestnictwa władz regionalnych z regionów najbardziej oddalonych w przygotowywaniu oraz realizacji programów i polityk unijnych zgodnie z zasadami elastyczności, dostosowania i modulacji w zakresie pomocniczości oraz wielopoziomowego sprawowania rządów, a także w ramach partnerstwa z sektorem prywatnym i społeczeństwem obywatelskim, w celu dopilnowania tego, by uwzględniono ich szczególne potrzeby na wszystkich etapach procesu podejmowania decyzji, jak również w celu zwiększenia widoczności tych regionów w instytucjach europejskich;

30. uważa, że zarządzanie zasobami stanowi jedną z podstawowych słabości regionów najbardziej oddalonych; ocenia, że należy zapewnić im wystarczające podstawy, które umożliwią im zarządzanie inwestycjami, w szczególności inwestycjami w zakresie infrastruktury – nie tylko transportowej, lecz także wodnej, energetycznej i związanej z gospodarowaniem odpadami;

31. przypomina, że w wyżej wspomnianym sprawozdaniu Pedra Solbesa Miry w sprawie regionów najbardziej oddalonych w kontekście jednolitego rynku ujawniono, że gospodarki regionów najbardziej oddalonych są prawie w każdym punkcie ograniczone przez dodatkowe koszty; zwraca też uwagę Komisji na zjawiska monopolu, nadużycia pozycji dominującej i karteli, które prowadzą do niesłusznego uwypuklenia drożyzny utrzymania; wzywa Komisję do przeprowadzenia szczegółowego badania dotyczącego kształtowania się cen w regionach najbardziej oddalonych w celu określenia dźwigni działania odpowiednich do zapewnienia większej efektywności wspólnego rynku na tych terytoriach;

32. przypisuje regionom najbardziej oddalonym rolę granic zewnętrznych UE i opowiada się za tym, aby między innymi poprzez kontynuowanie rozważań przedstawionych przez Komisję w ramach partnerstwa z tymi regionami przyjąć podejście uznające sąsiedztwo w stosunkach z państwami trzecimi UE, w tym z krajami o pozycji uprzywilejowanej ze względów kulturowych i historycznych; zwraca uwagę na trudność włączenia regionów najbardziej oddalonych do odpowiednich stref geograficznych oraz na konieczność znalezienia specyficznych innowacyjnych rozwiązań, które sprzyjałyby rzeczywistej integracji regionalnej poprzez realizację wspólnych programów i projektów przez regiony najbardziej oddalone i sąsiadujące z nimi państwa trzecie, jak również konieczność pomocy w ustanowieniu dobrej łączności w odpowiednich strefach geograficznych; podkreśla znaczenie wpływu wymiaru zewnętrznego niektórych polityk europejskich na regiony najbardziej oddalone i kładzie nacisk na konieczność przeprowadzenia badań w celu zmierzenia skutków międzynarodowych umów handlowych i w sprawie połowów oraz ich wpływu na te regiony i ich produkty lokalne, jak również wprowadzenia środków wyrównawczych, które pozwolą na złagodzenie wszelkich szkód wynikających z przedmiotowych umów;

33. ubolewa nad brakiem zainteresowania uwzględnieniem specyfiki regionów najbardziej oddalonych przy negocjowaniu umów o partnerstwie gospodarczym, jaki okazuje z góry DG ds. Handlu, i wzywa usilnie Komisję do dalszego poszukiwania kompromisu uwzględniającego interesy tych regionów w ramach ostatecznych umów, które zostaną zawarte z państwami AKP;

34. przypomina po raz kolejny o konieczności lepszego współdziałania funduszy polityki spójności i Europejskiego Funduszu Rozwoju w celu skuteczniejszej realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i poprawy integracji regionalnej regionów najbardziej oddalonych; przywołuje w tym kontekście wielokrotnie wyrażane stanowisko Parlamentu Europejskiego dotyczące włączenia EFR do budżetu UE;

35. podkreśla, że dla regionów najbardziej oddalonych ważna jest współpraca terytorialna i wzywa do kontynuowania programów współpracy terytorialnej w tych regionach; popiera w tym kontekście uelastycznienie przepisów w celu lepszego wykorzystania dostępnego finansowania i realizacji projektów współpracy, jak również podniesienie poziomu współfinansowania EFRR do 85%, aby bardziej zdecydowanie postawić na współpracę transnarodową, a także znieść w odniesieniu do regionów najbardziej oddalonych kryterium 150 km granic morskich dla współpracy transgranicznej; przypomina też, że uprzywilejowane położenie geograficzne i powaga geostrategicznej roli regionów najbardziej oddalonych stanowią olbrzymią wartość dodaną dla Unii w stosunkach z państwami afrykańskimi, środkowoamerykańskimi oraz ze Stanami Zjednoczonymi;

36. uważa, że rozwój transgranicznych usług administracji elektronicznej przyczyni się do integracji regionów najbardziej oddalonych na rynku wewnętrznym Unii;

37. przypomina, że kraje i terytoria zamorskie duńskie, francuskie i holenderskie, o których mowa w art. 355 ust. 1 i 2 TFUE mogą wnioskować o uznanie ich za regiony najbardziej oddalone, tak aby wybrać najbardziej odpowiedni dla siebie status, oraz zwraca uwagę na obecne regiony najbardziej oddalone i na decydującą rolę, jaką mogą one odegrać w promowaniu i wzmocnieniu swojego statusu;

38. wskazuje na bliskie przyjęcie przez Majottę statusu regionu najbardziej oddalonego i wzywa Komisję do zwiększenia pomocy niezbędnej do poprawnej absorpcji funduszy; przypomina w tym kontekście o budżecie przeznaczonym na działania przygotowawcze dotyczące wspierania Majotty i o konieczności przewidzenia w przyszłych wieloletnich ramach finansowych specyficznych mechanizmów dla tego regionu oraz każdego innego terytorium, którego to może dotyczyć, w ramach procesu przyjmowania statusu regionu najbardziej oddalonego, aby wesprzeć terytoria w procesie przekształcania się w tego rodzaju region;

39. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz państwom członkowskim.

(1)

Dz.U. C 227E z 21.9.2006, s. 512.

(2)

Dz.U. C 279E z 19.12.2009, s. 12.

(3)

Dokument Rady nr 11021/10.

(4)

Dz.U. L 325 z 9.12.10, s. 4.


UZASADNIENIE

Regiony najbardziej oddalone Unii Europejskiej stanowią zespół regionów, które ze względu na swoje szczególne właściwości związane z uwarunkowaniami fizycznymi i strukturalnymi wynikającymi z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru, trudnej topografii i klimatu stanowią specyficzną grupę regionów uznawaną na mocy art. 349 TFUE(1).

Regiony te mają specjalny status potwierdzony Traktatem, który pozwala na uchylenie oraz dostosowanie norm Traktatu do tych regionów ze względu na ich szczególne właściwości i uwarunkowania. Ponieważ regiony te charakteryzują się uwarunkowaniami oraz utrudnieniami o charakterze trwałym, które w widoczny sposób odróżniają je od pozostałych regionów europejskich, normy oraz programy UE nie mogą być stosowane w taki sam sposób jak na całym terytorium UE. Ich wdrażanie powinno opierać się na podejściu terytorialnym.

Dlatego właśnie w kontekście przyszłej polityki spójności w regionach najbardziej oddalonych konieczne i właściwe jest przeprowadzenie analizy tego, w jaki sposób cele w zakresie inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu zawarte w strategii „Europa 2020” mogą zostać osiągnięte w tych regionach Europy, z uwzględnieniem trwałych właściwości i ograniczeń wynikających przede wszystkim z ich oddalenia i uzasadniających zastosowanie specyficznych środków przez Unię Europejską.

Zasady kajeńskie ustanowione w 1999 r. stanowią główną podstawę działań Unii Europejskiej wobec regionów najbardziej oddalonych. Zgodnie z tymi zasadami – zasadą równości szans, zasadą wartości potencjału, zasadą spójności i zasadą partnerstwa – działania europejskie muszą zapewnić warunki do przekształcenia potencjału regionów najbardziej oddalonych w rzeczywiste czynniki wzrostu gospodarczego, zwłaszcza za pośrednictwem specyficznych środków.

W memorandum w sprawie odnowionej wizji europejskiej strategii w zakresie regionów najbardziej oddalonych z maja 2010 r. zdefiniowano w tym kontekście główne linie przyszłych działań europejskich w odniesieniu do takich regionów, wskazując przede wszystkim na konieczność zachowania równowagi pomiędzy potencjałem a ograniczeniami, między wymiarem wewnętrznym i zewnętrznym polityk Unii Europejskiej – przy wsparciu spójności terytorialnej – a także pomiędzy ogólnym dostosowaniem zasad polityki Unii Europejskiej a przyjęciem instrumentów specyficznych na rzecz regionów najbardziej oddalonych.

We wnioskach Rady do Spraw Ogólnych z dnia 14 czerwca 2010 r. wzywa się Komisję Europejską do przedłożenia dokumentu dotyczącego tego zagadnienia oraz do zaplanowania na początek 2012 r. publikacji komunikatu Komisji o odnowionej strategii wobec regionów najbardziej oddalonych UE, który będzie stanowił próbę usystematyzowania głównych kwestii, jakie należy wziąć pod uwagę przy prognozowaniu efektywności tych regionów we wdrażaniu celów strategii „Europa 2020”.

Jeżeli chodzi o główne priorytety, jakie należy wziąć pod uwagę w ramach polityki spójności w regionach najbardziej oddalonych w kontekście strategii „Europa 2020”, sprawozdawca popiera takie rozwiązania, jak:

1. Odmienne i wspólne podejście do regionów najbardziej oddalonych w UE należycie uwzględniające ich specyfikę w ramach polityki UE, ze szczególnym naciskiem na politykę spójności, stanowiącą główną dźwignię małych gospodarek; dlatego też odmienność ta nie oznacza jedynie zwracania szczególnej uwagi na warunki i możliwości zrównoważenia skutków oddalenia tych regionów, lecz powinna obejmować dostosowaną strategię, która przewiduje model rozwoju umożliwiający wykorzystanie atutów regionów najbardziej oddalonych na rzecz zwiększenia konkurencyjności, potencjału wzrostu i tworzenia miejsc pracy.

2.  Dostosowanie wdrażania polityki europejskiej do regionów najbardziej oddalonych w UE, ponieważ tylko specyficzne ramy polityki UE stanowią warunek bardziej efektywnego osiągnięcia przez te regiony celów dotyczących spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz przyczyniają się do osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”; w dziedzinie polityki rolnej i rybołówstwa dzięki specyficznym środkom w ramach programu POSEI osiągnięto sukces, co pozwala na wysunięcie hipotezy dotyczącej możliwości uruchomienia innych programów tego rodzaju w pozostałych potencjalnych sektorach, takich jak energetyka czy źródła energii odnawialnej, transport lub technologie informacyjno-komunikacyjne. Również obszar badań i innowacji, transportu, telekomunikacji i turystyki, polityki celnej i fiskalnej, stref wolnocłowych oraz polityki handlowej wymagają szczególnej uwagi w zakresie wdrażania polityk europejskich w regionach najbardziej oddalonych.

3. Lepsza integracja regionów najbardziej oddalonych w ramach UE, co zakłada bardziej skuteczne sprawowanie rządów w ramach wielopoziomowego systemu rządzenia, ciągłość terytorialną dzięki polepszeniu dostępu do korzyści płynących z jednolitego rynku oraz rozwój integracji w kontekście regionalnych planów współpracy terytorialnej. Lepsza integracja regionów najbardziej oddalonych w ich strefach geograficznych ze względu na docenienie tych regionów w wymiarze zewnętrznym polityk europejskich, zwłaszcza z uwagi na ich stosunki z państwami trzecimi i krajami o pozycji uprzywilejowanej ze względów historycznych.

Za pośrednictwem licznych wniosków i propozycji przedstawionych z perspektywy ukazanych priorytetów sprawozdawca stara się znaleźć najbardziej zrównoważoną odpowiedź w ramach działań europejskich na wyzwania stojące przed regionami najbardziej oddalonymi Unii Europejskiej w kontekście celów wyznaczonych w strategii „Europa 2020”, szczególną rolę przypisując polityce spójności i przewidując z góry niektóre kwestie, jakie należy rozważyć w projekcie odnowionej strategii na rzecz regionów najbardziej oddalonych UE w ramach stanowiska, jakie powinien zająć Parlament Europejski.

(1)

Obecnie regionami najbardziej oddalonymi Unii Europejskiej są: Madera, Azory, Wyspy Kanaryjskie, Martynika, Gwadelupa, Reunion, Gujana Francuska i Saint-Martin.


OPINIA Komisji Budżetowej (8.3.2012)

dla Komisji Rozwoju Regionalnego

w sprawie roli polityki spójności w najbardziej oddalonych regionach Unii Europejskiej w kontekście strategii „Europa 2020”

(2011/2195(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Ivars Godmanis

WSKAZÓWKI

Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Rozwoju Regionalnego, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  przypomina, że strategia „Europa 2020” została opracowana jako główny instrument umożliwiający europejskim gospodarkom wyjście z kryzysu oraz że polityka regionalna i polityka spójności uznawane są za centralne instrumenty osiągania celów tej strategii, zważywszy na ich wymiar budżetowy i wielopoziomowe podejście do sprawowania rządów; uważa zatem, że stanowiące integralną część Unii regiony najbardziej oddalone powinny odegrać zasadniczą rolę w realizacji celów strategii „Europa 2020” i dlatego należy na nie przeznaczać konieczne środki finansowe z odpowiednim uwzględnieniem oddalenia, wyspiarskiego charakteru, niewielkich rozmiarów, trudnej topografii i klimatu oraz zależności gospodarczej tych regionów od niewielkiej liczby produktów, jak przewidziano w art. 349 TFUE, co umożliwi omawianym regionom wniesienie pełnego wkładu do nowej strategii gospodarczej i budżetowej Unii Europejskiej na okres do 2020 r. z korzyścią zarówno dla nich samych, jak i całej Unii;

2.  ubolewa, że we wniosku Komisji w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zaproponowano cięcia w odniesieniu do wszystkich środków i celów polityki spójności (o -5,1% według cen stałych z 2011 r.(1)), nie oszczędzając też przy tym przydziału dodatkowych środków dla regionów najbardziej oddalonych; podkreśla, że w przypadku regionów najbardziej oddalonych nie da się określić łącznej kwoty dokonanych cięć, gdyż – zgodnie z Protokołem nr 6 do Traktatu o przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji – specjalne środki w wysokości 926 mln euro w następnych wieloletnich ramach finansowych przeznaczone są nie tylko na regiony najbardziej oddalone, ale również na słabo zaludnione obszary północne; stwierdza jednak, że dodatkowe środki na lata 2014–2020, obejmujące zarówno regiony najbardziej oddalone, jak i słabo zaludnione obszary północne (926 mln euro) stanowią około 50% kwoty przyznanej w latach 2007–2013 (1738 mln euro);

3.  przypomina, że regiony najbardziej oddalone powinny korzystać z tych samych specjalnych środków i dodatkowego finansowania w celu zrównoważenia ograniczeń spowodowanych przez czynniki, o których mowa w art. 349 Traktatu; uważa, że wyznaczenie górnego pułapu współfinansowania dla regionów najbardziej oddalonych na poziomie 85% stanowi pozytywny krok w tym kierunku, i wzywa Komisję do określenia innych sposobów udzielenia wsparcia tym regionom, w szczególności jeżeli w następnym okresie programowania przeznaczone dla nich środki zostaną zmniejszone;

4   podkreśla, że zgodnie z wnioskami z piątego sprawozdania w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej konieczne jest zwiększenie elastyczności instrumentów polityki spójności, aby umożliwić inwestycje zdolne do zapewnienia poziomu wzrostu i rozwoju adekwatnego do założeń strategii „Europa 2020”, również w przypadku specyficznych warunków geograficznych i demograficznych;

5.  podkreśla konieczność ułatwienia synergii między funduszami polityki spójności a programem ramowym w zakresie badań i rozwoju w celu wsparcia rozwoju regionów najbardziej oddalonych i zaradzenia niedostatecznemu wykorzystaniu funduszy w dziedzinie badań;

6.  wyraża ubolewanie z powodu dokonania cięć w innych obszarach spójności – a dokładniej ubolewa nad tym, że na następny okres programowania Komisja proponuje ogólne zmniejszenie środków przeznaczonych na spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną o 5,1% w stałych cenach z roku 2011, w tym ograniczenie o 20,2% środków przeznaczonych na regiony objęte celem konwergencji (z wyłączeniem regionów w okresie przejściowym), o 5,6% środków na regiony objęte celem konkurencyjności oraz o 2,9% środków na Fundusz Spójności;

7.  z zadowoleniem przyjmuje plan Komisji dotyczący włączenia do wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 pozycji budżetowej dla „Regionów najbardziej oddalonych i regionów bardzo rzadko zaludnionych”, ponieważ ustanowi to wyraźniejszy związek między środkami przeznaczanymi na te regiony a ich celami;

8.  zwraca uwagę na konieczność uwzględnienia w propozycji dotyczącej przyszłych wieloletnich ram finansowych faktu, że niektóre terytoria europejskie uzyskają w latach 2014–2020 status „regionu najbardziej oddalonego”; zwraca się w związku z tym do Komisji o odpowiednie dostosowanie jej prognoz budżetowych.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

8.3.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

18

4

6

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marta Andreasen, Francesca Balzani, Jean-Luc Dehaene, Isabelle Durant, Göran Färm, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazábal Rubial, Jens Geier, Ivars Godmanis, Ingeborg Gräßle, Carl Haglund, Jutta Haug, Monika Hohlmeier, Sidonia Elżbieta Jędrzejewska, Anne E. Jensen, Jan Kozłowski, Alain Lamassoure, Giovanni La Via, George Lyon, Barbara Matera, Claudio Morganti, Dominique Riquet, László Surján, Helga Trüpel, Derek Vaughan, Jacek Włosowicz

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Frédéric Daerden, Jan Mulder

(1)

Wszystkie dane liczbowe wykorzystane w niniejszej opinii są oparte na obliczeniach podanych przez Dyrekcję Generalną ds. Polityki Regionalnej (DG REGIO) – Dyrekcja ds. Rozwoju, Koordynacji i Komunikacji w ramach Polityki Spójności – w Komisji Europejskiej.


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (1.3.2012)

dla Komisji Rozwoju

w sprawie roli polityki spójności w najbardziej oddalonych regionach Unii Europejskiej w kontekście strategii „Europa 2020”

(2011/2195(INI))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Niki Tzavela

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Rozwoju Regionalnego, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje odnowioną strategię Komisji w sprawie najbardziej oddalonych regionów Unii, w której poruszona zostanie kwestia osiągnięć regionów najbardziej oddalonych w zakresie realizacji celów strategii „Europa 2020”, tj. inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu; podkreśla korzyści płynące z rozwijania polityki sąsiedztwa ukierunkowanej na tworzenie odpowiednio zintegrowanych rynków regionalnych; podkreśla, że realizację strategii „Europa 2020” należy dostosować do specyficznych uwarunkowań regionów najbardziej oddalonych;

2.  wzywa do opracowania strategii inteligentnych specjalizacji oraz do długoterminowych inwestycji w regionach najbardziej oddalonych w ramach strategii „Europa 2020” i finansowania spójności, z myślą o zapewnieniu aktywnego udziału w inicjatywach przewodnich;

3.  podkreśla konieczność przeanalizowania czynników rozwoju w regionach, które napotykają trudności strukturalne, w celu określenia strategii umożliwiających poprawę ich konkurencyjności i strategii mających na celu zwiększenie ich niezależności; uważa, że kluczowe znaczenie ma wyłonienie projektów strategicznych za pomocą dogłębnych analiz ex ante i ocen ex post, które są niezbędne do określenia wpływu społeczno-ekonomicznego tych projektów; opowiada się ponadto za uwzględnieniem w takich analizach różnych podmiotów regionalnych i lokalnych oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które naprawdę znają mocne i słabe strony swoich regionów;

4.  uważa, że zarządzanie zasobami stanowi jedną z podstawowych słabości regionów najbardziej oddalonych; ocenia, że należy zapewnić im wystarczające podstawy, które umożliwią im zarządzanie inwestycjami, w szczególności inwestycjami w zakresie infrastruktury – nie tylko transportowej, lecz także wodnej, energetycznej i związanej z gospodarowaniem odpadami;

5.  podkreśla konieczność ustanowienia wyraźnego związku pomiędzy celami i funduszami; zauważa z niepokojem, że według nowego wniosku Komisji dotyczącego przyszłych wieloletnich ram finansowych, które zaczną obowiązywać od 2014 r., polityka spójności jest jedną z najbardziej dotkniętych cięciami i że w konsekwencji środki przeznaczone na rozwój regionów najbardziej oddalonych zostaną zmniejszone o 7,5%, tj. o 70 mln euro, w stosunku do środków przyznanych w poprzednim okresie;

6.  wzywa do ściślejszej integracji regionów najbardziej oddalonych w Unii i na ich obszarach geograficznych; zwraca w tym kontekście uwagę na to, że regiony najbardziej oddalone mogą być pomostem między Europą a państwami trzecimi w dziedzinie badań, wiedzy i innowacji oraz wzywa Unię i państwa członkowskie do wzięcia pod uwagę ważnej roli, jaką regiony najbardziej oddalone odgrywają w stosunkach z państwami trzecimi;

7.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wykorzystanie charakterystycznych cech geograficznych i terytorialnych regionów najbardziej oddalonych, aby umożliwić im udział w osiąganiu celów określonych w strategii „Europa 2020”, również poprzez dostosowanie programów europejskich do ich specyfiki;

8.  przyznaje, że konieczne jest uwolnienie innowacyjnego potencjału i ducha przedsiębiorczości w regionach najbardziej oddalonych, w szczególności poprzez sieci wymiany; z niepokojem zauważa słaby wskaźnik udziału tych regionów w ramowym programie badawczym; wzywa do dostosowania polityki spójności oraz polityki w zakresie badań i innowacji do konkretnych potrzeb regionów najbardziej oddalonych, a także do rozwoju synergii między programem ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” a funduszami strukturalnymi, tak aby wspierać udział nowopowstałych centrów doskonałości i zwiększać inwestycje w szkolenia;

9.  podkreśla, że stosowanie instrumentów polityki spójności powinno zostać dostosowane do gospodarek regionów najbardziej oddalonych z należytym uwzględnieniem znaczenia małych i średnich przedsiębiorstw w tych regionach oraz konieczności zapewnienia konkurencyjności i zatrudnienia;

10. podkreśla znaczenie wspierania małych i średnich przedsiębiorstw poprzez przyznawanie funduszy unijnych, z myślą o rozwijaniu struktury produkcyjnej regionów najbardziej oddalonych i promowaniu umiejętności pracowniczych, a tym samym wzmacnianiu produkcji specyficznej dla tych regionów i gospodarki lokalnej;

11. z niepokojem zauważa skutki zmiany klimatu w regionach najbardziej oddalonych, a w szczególności wzrost poziomu wód; wzywa Unię do zajęcia się tymi kwestiami w ramach unijnej strategii dotyczącej zapobiegania zmianie klimatu i reagowania na nią; zaleca odpowiednie wykorzystanie zasobów energetycznych i rozwój potencjału energii odnawialnych;

12. uważa za niezbędne wspomaganie państw członkowskich w zapewnianiu mieszkańcom tych regionów pełnego dostępu do źródeł informacji i łączności, jakie oferują nowe technologie, np. technologie szerokopasmowe i bezprzewodowe, w tym łączność satelitarna, a w szczególności dostępu do infrastruktury sieci szerokopasmowych, tak aby wspierać wzrost gospodarczy i lepsze zarządzanie dzięki digitalizacji usług; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby do roku 2013 wszyscy mieszkańcy regionów najbardziej oddalonych mieli dostęp do Internetu szerokopasmowego;

13. zdaje sobie sprawę – z uwagi na fakt, że gospodarka cyfrowa jest bez wątpienia siłą napędową rozwoju gospodarczego Unii – ze skutków narastającego problemu wykluczenia cyfrowego, który może stać się poważną przeszkodą dla rozwoju;

14. podkreśla znaczenie, jakie ma usprawnienie usług publicznych, a zwłaszcza transportu lotniczego i morskiego, energetyki, komunikacji i badań, dla spójności gospodarczej i społecznej regionów najbardziej oddalonych;

15. uważa, że rozwój transgranicznych usług administracji elektronicznej przyczyni się do integracji regionów najbardziej oddalonych na rynku wewnętrznym Unii.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

28.2.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

35

0

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gabriele Albertini, Josefa Andrés Barea, Zigmantas Balčytis, Bendt Bendtsen, Pilar del Castillo Vera, Gaston Franco, Norbert Glante, Fiona Hall, Edit Herczog, Kent Johansson, Romana Jordan, Krišjānis Kariņš, Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz, Judith A. Merkies, Jaroslav Paška, Vittorio Prodi, Miloslav Ransdorf, Teresa Riera Madurell, Jens Rohde, Paul Rübig, Francisco Sosa Wagner, Konrad Szymański, Patrizia Toia, Evžen Tošenovský, Claude Turmes, Alejo Vidal-Quadras

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Maria Badia i Cutchet, Jolanta Emilia Hibner, Yannick Jadot, Seán Kelly, Alajos Mészáros, Vladko Todorov Panayotov, Mario Pirillo, Pavel Poc, Vladimír Remek, Hannu Takkula


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

20.3.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

36

2

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

François Alfonsi, Catherine Bearder, Jean-Paul Besset, Victor Boştinaru, John Bufton, Salvatore Caronna, Tamás Deutsch, Rosa Estaràs Ferragut, Brice Hortefeux, Danuta Maria Hübner, Vincenzo Iovine, María Irigoyen Pérez, Seán Kelly, Mojca Kleva, Constanze Angela Krehl, Petru Constantin Luhan, Riikka Manner, Iosif Matula, Erminia Mazzoni, Jens Nilsson, Jan Olbrycht, Wojciech Michał Olejniczak, Younous Omarjee, Markus Pieper, Tomasz Piotr Poręba, Monika Smolková, Ewald Stadler, Georgios Stavrakakis, Nuno Teixeira, Lambert van Nistelrooij, Kerstin Westphal, Joachim Zeller, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Andrea Cozzolino, Karima Delli, Cornelia Ernst, Ivars Godmanis, Maurice Ponga, Vilja Savisaar-Toomast, Elisabeth Schroedter, Patrice Tirolien, Giommaria Uggias, Derek Vaughan, Sabine Verheyen

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności