SPRAWOZDANIE w sprawie atrakcyjności inwestowania w Europie

5.6.2012 - (2011/2288(INI))

Komisja Gospodarcza i Monetarna
Sprawozdawczyni: Rodi Kratsa-Tsagaropoulou

Procedura : 2011/2288(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
A7-0190/2012

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie atrakcyjności inwestowania w Europie

(2011/2288(INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 3, 4, 49, 50, 119, 219 i 282,

–   uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (COM(2011)0121),

–   uwzględniając deklarację w sprawie inwestycji międzynarodowych i międzynarodowych przedsiębiorstw oraz wytyczne dla przedsiębiorstw międzynarodowych (uaktualnione dnia 25 maja 2011 r.) Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju,

–   uwzględniając sprawozdanie prof. Maria Montiego zatytułowane „Nowa strategia dla jednolitego rynku”, opublikowane dnia 9 maja 2010 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie w sprawie światowych inwestycji Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju z 2011 r.,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „W kierunku kompleksowej europejskiej polityki dotyczącej inwestycji międzynarodowych” (COM(2010)0343),

–   uwzględniając program prac Komisji na 2012 r. (COM(2011)0777),

–   uwzględniając konkluzje z 3133. posiedzenia Rady w sprawie Forum Jednolitego Rynku,

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1173/2011 w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro[1],

–   uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 1174/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków egzekwowania korekty zakłóceń równowagi makroekonomicznej w strefie euro[2],

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1175/2011 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[3],

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1176/2011 w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania[4],

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1177/2011 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[5],

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1311/2011 w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w odniesieniu do niektórych przepisów dotyczących zarządzania finansowego dla niektórych państw członkowskich doświadczających poważnych trudności w zakresie stabilności finansowej lub nimi zagrożonych[6],

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2011/85/UE w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich[7],

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskich funduszy venture capital (COM(2011)0860),

–   uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi i zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego (COM(2011)0453),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2012 r.” (COM(2011)0815),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Akt o jednolitym rynku. Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania. Wspólnie na rzecz nowego wzrostu gospodarczego” (COM(2011)0206),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020. Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Plan działania na rzecz ułatwienia dostępu do finansowania dla MŚP” (COM(2011)0870),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady Europejskiej za dotyczące barier w handlu i inwestycjach - 2011 r. (COM(2011)0114),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie barier w handlu i inwestycjach[8],

–   uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych i zmieniającej dyrektywę 2008/7/WE (COM(2011)0594),

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie możliwości wprowadzenia obligacji stabilnościowych (COM(2011)0818),

–   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Budżet z perspektywy Europy 2020” (COM(2011)0500, cz. I i II),

–   uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Skutki zasad dotyczących tymczasowej pomocy państwa przyjętych w kontekście kryzysu finansowego i gospodarczego” (SEC(2011)1126),

–   uwzględniając sprawozdanie Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarczych i Finansowych Komisji Europejskiej w sprawie rozwoju rynku pracy w Europie na 2011 r.,

–   uwzględniając sprawozdania Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Światowej Organizacji Handlu i Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju w sprawie środków grupy G20 dotyczących inwestycji i związanych z handlem (od połowy października 2010 r. do kwietnia 2011 r.),

–   uwzględniając badanie Europejskiego Banku Centralnego dotyczące udzielonych kredytów bankowych w strefie euro w styczniu 2012 r.,

–   uwzględniając długoterminowe prognozy Europejskiego Banku Centralnego dla strefy euro (grudzień 2011 r.),

–   uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego w sprawie integracji finansowej w Europie (maj 2011 r.),

–   uwzględniając ramy polityki inwestycyjnej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju,

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (2014–2020) (COM(2011)0834),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 kwietnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych[9],

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane „Dynamika przedsiębiorstw: rozpoczynanie działalności, przenoszenie przedsiębiorstw i upadłość” (styczeń 2011 r.),

–   uwzględniając sprawozdanie Banku Światowego zatytułowane „Prowadzenie działalności gospodarczej w 2012 r.: prowadzenie działalności w bardziej przejrzystym świecie”,

–   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Erasmus dla wszystkich: Program UE na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu” (COM(2011)0787),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane: „Śródokresowa ocena projektu pilotażowego Erasmus dla młodych przedsiębiorców / działanie przygotowawcze (2011)”,

–   uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych (COM(2011)0896),

–   uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, a także Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0190/2012),

A. mając na uwadze, że ekonomiczny, finansowy i fiskalny kryzys w UE znacznie zwiększył ekonomiczne i społeczne nierówności między poszczególnymi państwami członkowskimi i regionami, powodując nierówną dystrybucję inwestycji napływających i wypływających w całej Unii Europejskiej;

B.   mając na uwadze, że niezbędne jest utworzenie spójnych ram stabilności w ramach polityki monetarnej, fiskalnej i handlowej, aby ułatwić przepływ bezpośrednich inwestycji we wszystkich państwach członkowskich i regionach UE i w ten sposób przyczynić się do skorygowania zakłóceń równowagi makroekonomicznej w UE;

C. mając na uwadze, że na nieformalnym posiedzeniu członków Rady Europejskiej dnia 23 maja 2012 r. podkreślono potrzebę zadbania o to, by unijne strategie polityczne w pełni wspierały wzrost; podkreślono również konieczność wzmnożenia wysiłków na rzecz finansowania gospodarki poprzez inwestycje oraz przyspieszenia tworzenia miejsc pracy;

D. mając na uwadze, że zgodnie z najnowszymi śródokresowymi prognozami Komisji Unia Europejska odnotowuje niski poziom wzrostu, a prognozowane tempo wzrostu znacznie się różni w poszczególnych obszarach Unii Europejskiej i jest znacznie osłabione przez ciągłą niepewność i brak zaufania konsumentów oraz rynków;

E.  mając na uwadze, że Unia powinna w dalszym ciągu wykorzystywać swoje atuty, takie jak wysokie standardy konsumpcji, edukacji i jakości życia, potencjał w zakresie badań i innowacji, wysoka produktywność i wydajność pracy, a także przyjazne i motywujące otoczenie biznesowe, aby walczyć z kryzysem fiskalnym oraz zwiększać wzrost gospodarczy i zatrudnienie;

F.  mając na uwadze, że finansowanie długu publicznego państw członkowskich pochłania środki na inwestycje, wzrost i zatrudnienie, a odpływ kapitału z pewnych państw członkowskich do innych państw członkowskich, a także do niektórych państw trzecich, może przyczynić się do pogorszenia bilansu płatniczego UE;

G. mając na uwadze, że ostatnie wydarzenia silnie wpłynęły na akcję kredytową banków, która w strefie euro stanowi najważniejsze źródło finansowania – ważniejsze niż kapitał akcyjny i obligacyjny razem wzięte, podczas gdy w Stanach Zjednoczonych i innych regionach świata kredyty bankowe stanowią mniejszy odsetek całkowitego finansowania;

H. mając na uwadze, że potencjał wzrostu tworzony przez sektory takie jak ekologiczne technologie, zdrowie i opieka, edukacja oraz gospodarka społeczna może zapoczątkować i przyciągnąć inwestycje poprzez zwiększanie wzajemnego popytu, a tym samym wspieranie inwestycji;

I.   mając na uwadze, że istnieje potrzeba monitorowania i dokonania przeglądu wpływu i wdrażania rozporządzeń finansowych UE w celu dopilnowania tego, że nie tworzą one zbędnego obciążenia administracyjnego i nie blokują bezpośrednich inwestycji zagranicznych w UE;

J.   mając na uwadze, że z najnowszego sprawozdania Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju wynika, że UE nadal posiada dużą zdolność przyciągania bezpośrednich inwestycji zagranicznych;

K. mając na uwadze, że wewnątrzunijne inwestycje mogą w znacznym stopniu poszerzyć rynki bezpośrednich inwestycji zagranicznych poprzez usprawnienie zrównoważonej infrastruktury dla przedsiębiorstw, edukacji, badań i rozwoju;

L.  mając na uwadze, że w przypadku inwestycji wyróżnia się dwa filary – inwestycje publiczne i prywatne – oraz że prywatny filar składa się z inwestycji krajowych i zagranicznych;

M. mając na uwadze, że zwalczanie zbyt dużej zależności od przywozu ropy, gazu i innych nieodnawialnych zasobów wymaga poważnych inwestycji w odnawialne źródła energii, energetykę i efektywne gospodarowanie zasobami;

N. mając na uwadze, że europejski dług państwowy oraz ryzyko prolongowane, jak również braki i bariery w handlu oraz w realizacji rynku wewnętrznego, w tym bariery pozataryfowe i ograniczenia związane z danymi, mogą ograniczać zdolność Unii Europejskiej do przyciągania zarówno europejskich, jak i międzynarodowych inwestorów;

O. mając na uwadze, że w odniesieniu do konkurencyjności i przedsiębiorczości głównymi wyzwaniami, przed którymi w dalszym ciągu stoją unijne przedsiębiorstwa, są trudności w dostępie do finansowania dla MŚP; słaby duch przedsiębiorczości (zaledwie 45 % obywateli europejskich preferuje samozatrudnienie w porównaniu np. do 55 % w USA); otoczenie biznesowe niesprzyjające rozpoczynaniu i rozwojowi działalności gospodarczej i charakteryzujące się ciągłą fragmentacją regulacyjną oraz biurokracją; ograniczona zdolność MŚP w zakresie dostosowania się do energo- i zasobooszczędnej gospodarki oraz do ekspansji na rynki poza krajem pochodzenia, zarówno wewnątrz jednolitego rynku, jak i poza nim;

P.  mając na uwadze, że według najnowszego wskaźnika „prowadzenia działalności” Banku Światowego państwa członkowskie UE stanowią jedynie 40% (a członkowie państw strefy euro zaledwie 26%) czołowych 35 krajów pod względem przedsiębiorczości w skali światowej;

Q. mając na uwadze, że według sprawozdania Komisji w sprawie mechanizmu ostrzegawczego (COM(2012)0068) ograniczone środki budżetów krajowych i wysokie stopy bezrobocia wskazują – szczególnie w odniesieniu do rachunku obrotów bieżących, udziałów w rynkach eksportowych oraz długu prywatnego i publicznego – na potrzebę wprowadzenia skutecznych reform strukturalnych w celu poprawy otoczenia biznesowego z jednoczesnym ograniczeniem biurokracji i optymalizacją wartości dodanej funduszy strukturalnych i działań Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w tym w krajach korzystających z europejskiej polityki sąsiedztwa;

R.  mając na uwadze, że dobrze ukierunkowane inwestycje społeczne są kluczowe dla zapewnienia wysokiego poziomu zatrudnienia w perspektywie długoterminowej, stabilizacji gospodarki, wzmocnienia kapitału ludzkiego i zwiększenia konkurencyjności UE;

S.  mając na uwadze, że tendencje w bezpośrednich inwestycjach zagranicznych są jednym z kluczowych wskaźników stosowanych przez Komisję w tablicy wskaźników nadzoru nad zakłóceniami równowagi makroekonomicznej;

T.  mając na uwadze, że badania przeprowadzone w ramach UNEP i przez Międzynarodową Organizację Pracy udowodniły, iż tworzenie kapitału ludzkiego jest kluczowe dla przyciągnięcia inwestycji w ekologiczne sektory gospodarki oraz wykorzystania ich wysokiego potencjału wzrostu;

U. mając na uwadze, że napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Unii Europejskiej, zwłaszcza gdy jest ukierunkowany w taki sposób, aby ograniczyć dysproporcje pomiędzy państwami członkowskimi, ma pozytywny wpływ na gospodarkę realną i bilans płatniczy, konkurencyjność, zatrudnienie i spójność społeczną, ale również działa jako pozytywny bodziec w zakresie rozwoju technologicznego, innowacji, umiejętności i mobilności siły roboczej;

V. mając na uwadze, że określenie rocznych krajowych celów cząstkowych dotyczących obszarów, które przyczyniają się do tworzenia atrakcyjnego i konkurencyjnego środowiska dla inwestorów zagranicznych zgodnego z parametrami określonymi przez OECD, pomoże dostrzec słabe i mocne strony poszczególnych krajów, a także możliwości ukierunkowanych interwencji;

W. mając na uwadze, że cel strefy euro oraz EBC w postaci utrzymania stopy inflacji w strefie euro na poziomie nieco niższym niż 2% przyczynia się do ustanowienia stabilnych ram sprzyjających przyciąganiu inwestycji;

X. mając na uwadze, że rozwój europejskich rynków obligacji jest w dużym stopniu zależny od poszerzenia podstawy inwestycji;

Y. mając na uwadze, że we wniosku dotyczącym wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych Komisja nie objęła harmonizacją stawek podatkowych dla osób prawnych, które pozostają w kompetencji państw członkowskich, oraz mając na uwadze, że wymagane są dalsze kroki na rzecz uczynienia systemu podatkowego w Unii bardziej przejrzystym i mniej skomplikowanym dla zagranicznych inwestorów i jednoczesnej koordynacji systemów podatkowych w całej Europie;

Z.  mając na uwadze, że protekcjonizm handlowy jest coraz powszechniejszy na całym świecie i że w związku z tym UE, będąca liderem na rynku napływających inwestycji zagranicznych, powinna kontynuować negocjacje umów o wolnym handlu sprzyjających otwartemu i sprawiedliwemu handlowi oraz standardom międzynarodowym w dziedzinie ochrony socjalnej i ochrony środowiska, chroniąc jednocześnie swoją handlową przewagę konkurencyjną;

AA.     mając na uwadze, że w Unii Europejskiej nadal występują znaczne utrudnienia w świadczeniu usług transgranicznych, które zakłócają funkcjonowanie wolnego rynku;

AB.     mając na uwadze, że zgodnie z Traktatami UE wspólna polityka handlowa, w tym bezpośrednie inwestycje zagraniczne, wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji UE oraz mając na uwadze, że Parlament Europejski i Rada mają w tym obszarze jednakowe uprawnienia, ponieważ stosowana jest zwykła procedura ustawodawcza;

1.  zwraca uwagę na to, że UE nadal stanowi pierwszy na świecie cel bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) i w związku z tym powinna nadal spełniać oczekiwania inwestorów i państw beneficjentów, a jednocześnie przestrzegać szerszych celów unijnej polityki gospodarczej, społecznej i środowiskowej i w ten sposób chronić swoją wiodącą rolę na szczeblu europejskim i krajowym;

2.  uważa, że polityka spójności jest kluczem do rozwiązania problemu makroekonomicznych i regionalnych zakłóceń równowagi na szczeblu UE i że powinna ona być kluczową polityką rynku wewnętrznego na rzecz zwiększenia konkurencyjności, produktywności, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, które z kolei może przyczynić się do wzrostu atrakcyjności inwestowania w Unii Europejskiej; podkreśla, że poprzez inwestycje w infrastrukturę i umiejętności przydatne na rynku pracy w ramach polityki spójności można znacznie zwiększyć atrakcyjność dla potencjalnych inwestorów;

3.  pilnie wzywa Komisję do usprawnienia międzynarodowej współpracy regulacyjnej, również na forach międzynarodowych, i zgodności wymogów regulacyjnych w oparciu o międzynarodowe standardy oraz w miarę możliwości do zaangażowania się w dialog w kwestiach regulacyjnych, aby rozwiązać problem istniejących lub ewentualnych przyszłych barier w handlu w celu ograniczenia sporów i związanych z nimi kosztów handlowych;

4.  uważa, że konsolidacja fiskalna, stabilizacja oraz zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego powinny być prowadzone przy zapewnieniu oceny wartości dodanej, jaką mogą zaoferować, wierzy, że wzmocnienie współpracy między podmiotami gospodarczymi, a także większa komplementarność gospodarek państw UE, okażą się pomocne w ograniczeniu dysproporcji regionalnych w bezpośrednich inwestycjach zagranicznych w celu wzmocnienia europejskiej bazy przemysłowej i promowania zrównoważonego i długotrwałego rozwoju gospodarczego, który jest niezbędnym warunkiem wstępnym udanej i skutecznej konsolidacji fiskalnej;

5.  zwraca uwagę na znaczenie, jakie ma utrzymanie zainteresowania strategicznych europejskich inwestorów prowadzeniem działalności w UE, biorąc pod uwagę, że w połączeniu z szerszym światowym kryzysem finansowym i gospodarczym negatywne odczucia oraz brak pewności wywołane kryzysem zadłużenia oraz brakiem szybkiej reakcji prowadzą do zmniejszenia obecnego zaangażowania inwestorów na rynku regionu; podkreśla, że brak skoordynowanych długoterminowych inwestycji krajowych znacznie obniży przyszłą atrakcyjność inwestowania w UE dla takich inwestorów; przyznaje, że podejście wieloszczeblowe do sprawowania rządów, z zaangażowaniem społeczności lokalnej na odpowiednich etapach, jest niezbędne do zapewnienia, by inwestycje były ukierunkowane na zaspokojenie konkretnych potrzeb każdego regionu i państwa członkowskiego;

6.  wzywa Komisję do przygotowania komunikatu w sprawie atrakcyjności inwestowania w Europie względem atrakcyjności inwestowania w głównych krajach partnerskich i konkurujących, określenia głównych słabych i mocnych stron Unii Europejskiej jako środowiska inwestycyjnego oraz opracowania zintegrowanej strategii z uwzględnieniem szczegółowych zasad oraz zaleceń, a w razie konieczności także wniosków ustawodawczych w celu poprawy środowiska inwestycyjnego Unii Europejskiej;

7.  uważa, że UE powinna w pełni wykorzystać swoją pozycję największego na świecie jednolitego wspólnego rynku (m. in. wysoki standard życia, wysoką wydajność pracy, pewność prawa, potencjał z zakresu badań i innowacji), głównego inwestora zagranicznego i partnera handlowego do zwalczania kryzysu fiskalnego; podkreśla potrzebę wprowadzenia bardziej skutecznych narzędzi i metod oraz nowych mechanizmów finansowania i programów inwestycyjnych, takich jak unijne obligacje projektowe, które umożliwiłyby Europie wykorzystać jej przewagę konkurencyjną i komplementarność pomiędzy państwami członkowskimi oraz osiągnąć cele strategii na rzecz wzrostu „Europa 2020”, w celu zwalczania recesji oraz stawienia czoła wyzwaniu związanemu ze spowolnionym wzrostem;

8.  wzywa UE do uczynienia z inwestycji kluczowego elementu wszystkich projektów przewodnich realizowanych w ramach strategii „Europa 2020” w celu sprostania pilnej potrzebie zapewnienia wzrostu i zatrudnienia oraz wykorzystania wkładu inwestycji w rozwiązywanie kryzysu fiskalnego; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania ambitnej, wydajnej ekologicznie i zrównoważonej strategii UE na rzecz przemysłu w celu ożywienia zdolności produkcyjnej w całej UE i stworzenia w UE miejsc pracy wysokiej jakości;

9.  podkreśla zwłaszcza ogromny potencjał w zakresie przyciągania bezpośrednich inwestycji zagranicznych poprzez wspieranie edukacji, badań i rozwoju oraz tworzenia miejsc pracy związanych z ograniczaniem emisji gazów cieplarnianych, rozwojem odnawialnych źródeł energii oraz zwiększaniem efektywności energetycznej, aby osiągnąć cele przewidziane na 2020 r. oraz doprowadzić do objęcia przez UE pozycji lidera ekologicznych technologii;

10. przypomina, że brak zwiększenia inwestycji publicznych za pomocą trwałego finansowania lub nawet ograniczenie inwestycji publicznych w kluczowych sektorach, takich jak zdrowie, edukacja, badania i infrastruktura, ze względu na kryzys fiskalny, mogłoby niekorzystnie wpływać na konkurencyjność i atrakcyjność regionu dla inwestorów, zwłaszcza jeśli schemat ten się utrwali; w związku z tym należy trwale zwiększyć inwestycje publiczne;

11. popiera zaproponowany niedawno program „Erasmus dla wszystkich”, który może znacznie zwiększyć fundusze przeznaczane na mobilność i poszerzanie wiedzy, szkolenie i umiejętności, aby wesprzeć rozwój osobisty i poszerzyć perspektywy zatrudnienia młodych ludzi, a w ten sposób przyczynić się do wzmocnienia kapitału ludzkiego i rozwiązania problemu wysokiego bezrobocia wśród młodzieży w Europie; popiera program „Erasmus dla przedsiębiorstw”, a zwłaszcza program wymiany „Erasmus dla młodych przedsiębiorców”, który będzie zachęcać do rozpoczynania działalności, transgranicznego transferu wiedzy, współpracy pomiędzy małymi firmami, innowacji i tworzenia miejsc pracy;

12. proponuje usprawnienie i poszerzenie bazy danych statystycznych dotyczących bezpośrednich inwestycji zgodnie z międzynarodowymi modelami OECD i Banku Światowego oraz wyznaczenie uzupełniających celów i wskaźników inwestycyjnych na szczeblu krajowym (środowisko miejskie, infrastruktura społeczna), aby podkreślić postęp dokonywany na drodze do tworzenia atrakcyjnego klimatu inwestycyjnego, a jednocześnie ocenić politykę inwestycyjną oraz jej pozytywny wpływ na gospodarkę realną i zatrudnienie w wielu państwach i regionach;

13. uważa, że każda strategia na rzecz przyciągnięcia zagranicznych i lokalnych inwestycji powinna być powiązana z zakończeniem tworzenia rynku wewnętrznego; transgranicznymi inwestycjami i przepływami, otwartymi rynkami, ułatwionym dostępem do rynku i uczciwą konkurencją dla wolnych zawodów, z uwzględnieniem liczby i różnorodnego charakteru nowych możliwości; w tym względzie uważa, że UE powinna promować sieci transeuropejskie oraz mobilność pracowników, studentów i naukowców, a także dążyć do wzmocnienia współpracy i komplementarności pomiędzy gospodarkami UE;

14. podkreśla pilną potrzebę ograniczenia przeszkód podatkowych dla pracowników i pracodawców transgranicznych w celu wsparcia mobilności obywateli i promowania inwestycji transgranicznych;

15. wzywa UE do prowadzenia negocjacji na szczeblu międzynarodowym oraz w ramach WTO, G20 i G8 dotyczących ustanowienia wspólnych zasad związanych z rozporządzeniem finansowym i opodatkowaniem, które zapewnią uczciwą konkurencję i równe warunki w obliczu międzynarodowych zaburzeń równowagi makroekonomicznej, w celu ochrony konkurencyjności UE oraz dopilnowania tego, by respektowano społeczne i środowiskowe cele Unii; wzywa Unię do zabrania decydującego głosu podczas negocjowania i zawierania kompleksowych umów o wolnym handlu z najważniejszymi partnerami, co ma kluczowe znaczenie dla otwierania nowych rynków towarów i usług, zwiększenia możliwości inwestycyjnych, ułatwienia otwartego i sprawiedliwego handlu, a także promowania bardziej przewidywalnego otoczenia politycznego; podkreśla znaczenie przyspieszenia negocjacji w sprawie podatku od transakcji finansowych na szczeblu międzynarodowym;

16. jest zdania, że utworzenie europejskiego obserwatorium ad hoc bezpośrednich inwestycji zagranicznych, powołanego w ramach struktur Komisji Europejskiej, mogłoby przyczynić się do usprawnienia koordynacji strategii politycznych państw członkowskich w tej dziedzinie, a jednocześnie zapewnić lepsze monitorowanie prowadzonej polityki, a także jej makroekonomicznych skutków, aby promować Europę jako miejsce docelowe inwestycji;

17. wzywa Komisję do zwiększenia koordynacji polityki gospodarczej, społecznej i podatkowej państw członkowskich w celu przyciągnięcia inwestycji zagranicznych, z uwzględnieniem gospodarczych i społecznych różnic występujących pomiędzy państwami strefy euro oraz między państwami członkowskimi UE;

18. uważa, że UE i państwa członkowskie powinny podjąć działania mające na celu przede wszystkim zwiększenie wykorzystania funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności jako katalizatorów pozyskiwania dodatkowego finansowania z EBI, EBOR, innych międzynarodowych instytucji finansowych oraz sektora prywatnego, jednocześnie pobudzając inicjatywy oparte na partnerstwie publiczno-prywatnym (PPP), takie jak europejskie obligacje projektowe; zauważa, że MŚP mogą odnieść szczególne korzyści z inwestycji, które wzmacniają zdolności, infrastrukturę i kapitał ludzki; dostrzega potencjał do rozszerzenia zakresu innowacyjnych instrumentów finansowych, tak aby były one skuteczniej wykorzystywane w ramach dostępu do środków finansowych w celu uzupełnienia tradycyjnych metod finansowania; podkreśla, że odnawialny charakter instrumentów finansowych i elastyczne podejście do ich integracji na szczeblu regionalnym mogłoby wywołać efekt mnożnikowy budżetu UE, wypromować partnerstwo publiczno-prywatne, otworzyć alternatywne źródła finansowania oraz stworzyć nowy strumień środków finansowych dla inwestycji strategicznych, wspierający długoterminowe, trwałe inwestycje w czasach ograniczeń fiskalnych;

19. z zadowoleniem przyjmuje dłuższe operacje refinansujące EBC; wzywa EBC do kontynuowania zdecydowanych działań względem kryzysu zadłużenia w strefie euro poprzez utrzymywanie stabilności cen i jednoczesne minimalizowanie jego negatywnych skutków ubocznych na gospodarkę realną oraz inwestycje, które mogłyby powodować problemy z płynnością sektora bankowego; uważa, że sektor bankowy musi poczynić niezbędne kroki na rzecz przezwyciężenia słabości strukturalnych dotyczących długoterminowego ryzyka utraty płynności w celu przywrócenia zaufania inwestorów i dzięki temu uniknięcia w przyszłości konieczności podjęcia tak znaczących działań ze strony EBC; uważa, że ramy operacyjne banków powinny być określane w taki sposób, aby udostępnić część dotacji na cele rozwojowe oraz na wsparcie dla małych i średnich przedsiębiorstw;

20. uważa, że podczas przyszłej reformy dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych należy dopilnować tego, by podwyższenie rezerw bankowych w celu promowania długoterminowej stabilności sektora bankowego nie uniemożliwiało bankom zapewnienia płynności w gospodarce realnej, która jest niezbędna dla inwestycji;

21. podkreśla potrzebę rozszerzenia europejskich rynków kapitałowych w celu zapewnienia dostępu do innych źródeł finansowania niż banki;

22. zwraca uwagę na nowe wnioski przedstawione przez Komisję w celu poprawy regulacji rynku agencji ratingowych, w szczególności zmianę rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych, koordynację przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) oraz dyrektywę 2011/61/UE w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi w odniesieniu do nadmiernego polegania na ratingach kredytowych; podkreśla potrzebę podjęcia dalszych kroków w celu zapewnienia zdrowego otoczenia biznesowego i uczciwej konkurencji;

23. wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny licznych pozostałych przeszkód, które utrudniają świadczenie usług i korzystanie z nich w poszczególnych państwach członkowskich;

24. zwraca uwagę na znaczenie wniosków Komisji dotyczących modernizacji europejskiego rynku zamówień publicznych; podkreśla, że dynamiczny ogólnoeuropejski rynek zamówień publicznych może otworzyć przed europejskimi spółkami znaczące możliwości biznesowe oraz istotnie przyczynić się do pobudzania konkurencyjnego europejskiego przemysłu oraz przyciągania inwestycji i wspierania wzrostu gospodarczego;

25. wyraża zaniepokojenie tendencją wśród inwestorów instytucjonalnych strefy euro do zamiany akcji wydawanych w strefie euro na akcje emitowane w innych regionach świata ze względu na (i) ich rosnącej roli w sektorze finansowym strefy euro oraz (ii) ogólny spadek udziału pakietów akcji i pozostałych papierów wartościowych wyemitowanych przez rezydentów strefy euro w funduszach inwestycyjnych z 26% w 2009 r. do 23% w 2010 r.;

26. podkreśla znaczenie państwowych funduszy majątkowych państw trzecich i rolę wzmocnienia zasady przejrzystości i odpowiedzialności w celu promowania synergii między UE i państwowymi funduszami majątkowymi;

27. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zachęcenie inwestorów instytucjonalnych do udziału w europejskim kapitale wysokiego ryzyka i europejskich funduszach na rzecz przedsiębiorczości społecznej oraz o zniesienie ograniczeń w zakresie finansowania kapitału wysokiego ryzyka dla MŚP;

28. jest przekonany, że transgraniczna przedsiębiorczość przynosi znaczne korzyści zarówno regionom UE poprzez przyczynianie się do ich rozwoju gospodarczego, jak i poszczególnym przedsiębiorstwom poprzez otwieranie przed nimi możliwości dostępu do nowych i większych rynków i źródeł dostaw oraz kapitału, pracy i technologii;

29. wyraża zaniepokojenie z powodu wysokich wskaźników bezrobocia wśród młodzieży zaobserwowanych w kilku państwach członkowskich oraz negatywne perspektywy zatrudnienia; z niepokojem odnotowuje ograniczoną zdolność Unii Europejskiej do przyciągania wysokiej jakości kapitału ludzkiego, podczas gdy istnieją znaczące przepływy kapitału ludzkiego do krajów trzeciego świata; przyznaje, że że Unia Europejska ma ogromny potencjał pod względem wysokiej jakości kapitału ludzkiego i wzywa Komisję i państwa członkowskie do zintensyfikowania działań zmierzających do rozwiązania problemu bezrobocia wśród młodzieży za pomocą programów oraz konkretnych działań na szczeblu europejskim oraz krajowym; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym oświadczenie Rady Europejskiej, w którym wzywa się państwa członkowskie do wprowadzenia krajowych programów podobnych do „gwarancji dla młodzieży”, oraz wzywa państwa członkowskie do wsparcia tego apelu szybkim i konkretnym działaniem na szczeblu krajowym mającym na celu dopilnowanie tego, by młodzi ludzie mieli godziwą pracę, dalej się kształcili lub przechodzili (ponowne) szkolenia; jest zdania, że Unia Europejska powinna zwiększyć starania zmierzające do osiągnięcia jej celów dotyczących zatrudnienia w ramach strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, również poprzez obniżenie opodatkowania pracy w celu przyciągnięcia większych inwestycji w sektorach gospodarki wymagających dużego nakładu siły roboczej;

30. zwraca uwagę na wyzwania dotyczące starzenia się społeczeństw, przed którymi stoi Unia jako całość i poszczególne państwa członkowskie; pilnie wzywa państwa członkowskie do opracowania spójnych strategii poświęconych wyzwaniom demograficznym i równoważącym ewentualne negatywne skutki;

31. popiera cele Unii innowacji; wzywa państwa członkowskie do kierowania inwestycji na edukację, badania i innowacje, ze względu na ich średnio- i długoterminowy pozytywny wpływ na wzrost i rozwój; popiera inteligentną specjalizację jako istotną zasadę polityki, koncepcję polityki innowacyjnej oraz silniejsze powiązania między badaniami a przedsiębiorczością w takich dziedzinach jak ekologiczne technologie;

32. podkreśla, że walka z uchylaniem się od opodatkowania powinna stanowić najwyższy priorytet dla Unii Europejskiej, zwłaszcza w obecnych warunkach kryzysu, kiedy uchylanie się od opodatkowania powoduje znaczne straty dla budżetów krajowych, a dodatkowe dochody mogłyby zostać wykorzystane do zwiększenia inwestycji publicznych; wskazuje na potrzebę zapewnienia płynnej współpracy i koordynacji pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi w zakresie zwalczania podwójnego opodatkowania, podwójnego nieopodatkowania, oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i dumpingu, oraz wykorzystywania rajów podatkowych do nielegalnych celów; bardziej ogólnie wzywa do lepszej koordynacji fiskalnej, zarówno w odniesieniu do dochodów, jak i wydatków, w tym do płynnej współpracy i koordynacji pomiędzy systemami podatkowymi państw członkowskich, także w celu ograniczenia ogromnych obciążeń administracyjnych oraz wysokich kosztów zgodności z przepisami podatkowymi dla europejskich przedsiębiorstw, które stanowią czynniki zniechęcające do inwestowania w Unii Europejskiej; z zadowoleniem przyjmuje rezolucję ustawodawczą Parlamentu w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych i oczekuje na przyjęcie dyrektywy przez Radę;

33. zwraca uwagę na to, że trudności związane z dostępem do finansowania pozostają jednym z największych zmartwień dla MŚP; wyraża szczególne zaniepokojenie faktem, że dobrze prosperujące przedsiębiorstwa nie mogą uzyskać planowanego finansowania; wzywa Komisję i państwa członkowskie do szybkiego wdrożenia działań i środków regulacyjnych mających na celu ułatwienie MŚP dostępu do finansowania zgodnie z tym, co zaproponowano w planie działań UE na rzecz poprawy dostępu MŚP do finansowania; podkreśla, że wzrost na szczeblu lokalnym jest często utrzymywany przez MŚP i przedsiębiorstwa społeczne oraz że dzięki funduszom polityki spójności przydzielanym z wykorzystaniem silnych struktur wielopoziomowego sprawowania rządów MŚP i przedsiębiorstwa społeczne wykorzystują w pełni swój potencjał i nadal wnoszą ważny wkład w konkurencyjność UE;

34. podkreśla potrzebę przeprowadzenia kompleksowego przeglądu regulacji finansowych UE w celu dopilnowania tego, by wdrożenie było proporcjonalne i nie dławiło inwestycji;

35. z zadowoleniem przyjmuje Program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (program COSME) zaproponowany przez Komisję na lata 2014–2020 jako środek wspierający kulturę przedsiębiorczości i wspierający zakładanie MŚP głównie w nowych sektorach, takich jak media społeczne, ekologiczna gospodarka i turystyka;

36. wzywa do uchwalenia nowych, skutecznych praw upadłościowych, w tym narzędzi wczesnego ostrzegania, aby sprzyjać polityce drugiej szansy zaprojektowanej z myślą o wspieraniu przedsiębiorczości i powracaniu do działalności, ponieważ druga szansa nie jest odpowiednio uznawana w ustawodawstwie krajowym; podkreśla znaczenie ściślejszej sieci kontaktów pomiędzy przedsiębiorcami i osobami wznawiającymi działalność w celu promowania drugiej szansy oraz podkreśla potrzebę przezwyciężenia trudności związanych z finansowaniem przedsiębiorstw wznawiających działalność;

37. wzywa Unię do pełnego wykorzystania możliwości inwestycyjnych w UE i poza nią, jakie stwarzają europejska polityka sąsiedztwa i strategie makroregionalne;

38. wzywa Komisję do uwzględnienia w tablicy wyników wszystkich istotnych wskaźników służących do pomiaru zaburzeń makroekonomicznych oraz ich wpływu na regiony UE;

39. przypomina, że ważny jest dalszy rozwój partnerstw ukierunkowanych na sektory środowiskowe, które przyciągają coraz większe zainteresowanie ze strony inwestorów, biorąc pod uwagę unijne środki i możliwości;

40. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2011 r. liczba przedsiębiorstw zainteresowanych inwestycjami w UE wzrosła o 5%; ubolewa jednak, że średnia liczba nowych miejsc pracy tworzonych przy okazji realizacji poszczególnych przedsięwzięć inwestycyjnych utrzymała się na niezmienionym poziomie;

41. wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrożenia europejskiego planu działania na rzecz zarządzania elektronicznego, dzięki któremu mogą zapewnić większą skuteczność i niższe koszty usług zarządzania elektronicznego - w tym dla przedsiębiorstw - zarówno na szczeblu lokalnym, jak i transgranicznym;

42. podkreśla, że w celu przyciągnięcia większych inwestycji UE i jej państwa członkowskie muszą:

a)  wykorzystać dziedzictwo historyczne UE, wspierając sektory kultury, sportu i turystyki jako rozwijające się i atrakcyjne rynki;

b)  wspierać gospodarkę transatlantycką jako naszego aktualnego głównego partnera w zakresie wymiany handlowej i bezpośrednich inwestycji zagranicznych, w większym stopniu korzystając z przepływu wykwalifikowanych pracowników między dwoma kontynentami i bazując na potencjale umożliwiającym wspieranie innowacyjnej gospodarki;

43. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący programu koncentrującego się na konkurencyjności przedsiębiorstw oraz MŚP; z zadowoleniem przyjmuje niedawny wzrost kapitału wysokiego ryzyka i kapitału wykładanego przez anioły biznesu w wielu państwach członkowskich, jednak podkreśla, że UE powinna kontynuować upraszczanie regulacji i ułatwianie MŚP oraz innym podmiotom gospodarczym dostępu do finansowania przez zachęcanie do utworzenia w całej UE skutecznego systemu funduszy kapitału wysokiego ryzyka oraz kapitału przekazywanego przez anioły biznesu, a także przez zwiększenie roli inwestycji na niepublicznych i publicznych rynkach kapitałowych w finansowaniu długoterminowego wzrostu firm; zachęca Komisję do aktywniejszej współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi przy tworzeniu nowatorskich mechanizmów finansowania MŚP;

44. podkreśla znaczenie propagowania norm, które umożliwiają powstawanie nowych innowacyjnych produktów i usług, zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego oraz przyciąganie inwestycji do UE, a ponadto zwraca uwagę na znaczenie dostosowywania europejskich norm do norm międzynarodowych;

45. ponawia wniosek o to, aby Komisja we współpracy z EBI (z uwagi na jakość jego zasobów ludzkich i doświadczenie w finansowaniu dużych przedsięwzięć infrastrukturalnych) zainicjowała proces strategicznej analizy finansowania inwestycji, nie wykluczając żadnego z możliwych rozwiązań obejmujących dotacje, uwolnienie kwot subskrybowanych przez państwa członkowskie w kapitale EBI, wpłaty UE na poczet kapitału EBI, pożyczki, innowacyjne instrumenty, inżynierię finansową dostosowaną do projektów długoterminowych nieprzynoszących natychmiastowego zysku, rozwój systemów gwarancyjnych, utworzenie sekcji inwestycji w budżecie UE, konsorcja finansowe między organami europejskimi, krajowymi i lokalnymi oraz partnerstwa publiczno-prywatne;

46. z zadowoleniem przyjmuje przedstawione w strategii „Europa 2020” inicjatywy przewodnie zatytułowane „Zintegrowana polityka przemysłowa w erze globalizacji”, „Unia innowacji” oraz „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”, a ponadto zauważa, że strategia „Europa 2020” pomoże zwiększyć atrakcyjność inwestowania w UE, tworzyć miejsca pracy w Unii i utrzymać jej konkurencyjność na arenie międzynarodowej;

47. zwraca uwagę, że przy obecnych niskich poziomach wzrostu gospodarczego i wysokich poziomach bezrobocia polityka spójności UE wnosi ważny wkład w gospodarkę europejską, a także w europejskie badania i innowacje oraz stanowi największą pozycję wydatków w budżecie UE na inwestycje w sferze realnej gospodarki i przyczynia się do wzmacniania spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej poprzez zmniejszanie dysproporcji między regionami i wdrażanie strategii Unii na rzecz inteligentnego, zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, która stwarza doskonałe dodatkowe możliwości zwiększania inwestycji publicznych i prywatnych na szczeblu UE, krajowym, regionalnym i lokalnym;

48. podkreśla, że różnicujące podejście do dużych przedsiębiorstw mogłoby wywrzeć negatywny wpływ na innowacje oraz ograniczać konkurencyjność innych przedsiębiorstw w UE - zwłaszcza MŚP - gdyż pozbawiłoby je możliwości zawierania istotnych partnerstw na skalę globalną mających na celu współpracę w zakresie innowacji, a także ograniczyłoby ich dostęp do zaawansowanych technologii;

49. popiera gospodarcze uzasadnienie opartej na lokalnej lub regionalnej lokalizacji polityki rozwojowej zakorzenionej w zasadniczej koncepcji, zgodnie z którą zainteresowanie w mniej rozwiniętych regionach Unii może wzrosnąć, jeżeli regiony te będą w stanie zapewnić przewagę konkurencyjną i komparatywną (odpowiednią infrastrukturę, wykwalifikowanych pracowników itp.) oraz solidne zachęty; w tym kontekście wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich i regionów w dalszej realizacji ich polityki proinwestycyjnej, zwłaszcza w odniesieniu do inwestycji długoterminowych – zwłaszcza na szczeblu transgranicznym – z naciskiem na projekty infrastrukturalne; z przykrością zauważa, że mniej rozwinięte regiony UE stają się coraz mniej atrakcyjne dla inwestorów, z korzyścią dla państw trzecich; wzywa właściwe władze do pilnego opracowania działań w celu utrzymania obecnych inwestycji oraz przyciągnięcia nowych inwestycji;

50. kładzie nacisk na to, że ogromną siłą UE są jej miasta oraz że duże przedsięwzięcia infrastrukturalne na obszarach miejskich i innowacyjne kompleksy biurowe wykazują największą moc przyciągania inwestycji; wzywa państwa członkowskie do podjęcia zakrojonych na dużą skalę inwestycji w infrastrukturę, w nowe technologie, w badania i rozwój oraz w systemy transportu multimodalnego, aby zwiększyć atrakcyjność mieszkaniową i konkurencyjność europejskich miast w oparciu o ich tradycyjne atuty, a jednocześnie do dopilnowania, aby te inwestycje nie szkodziły rzeczywistej spójności terytorialnej i zrównoważonemu rozwojowi obszarów wiejskich.

51. podkreśla nie tylko konieczność rozpowszechniania i wdrażania badań i działań edukacyjnych na szczeblu lokalnym, lecz także potrzebę inwestowania w te dziedziny na szczeblu lokalnym. W związku z tym należy na tym szczeblu zadbać o pełne wykorzystanie potencjału ludzkiego – naukowców oraz fundacji akademickich na szczeblu lokalnym – dzięki czemu można będzie przyciągać zarówno inwestycje krajowe, jak i bezpośrednie inwestycje zagraniczne. w tym kontekście ważne jest również, aby zwrócić uwagę na mobilność ludzi: nauczycieli, pracowników naukowych i studentów;

52. sądzi, że mniej rozwinięte regiony powinny nadal otrzymywać znaczne fundusze Unii, aby oprócz obniżonych kosztów pracy oferować inwestorom także inne korzyści z lokalnej konkurencyjności;

53. odnotowuje potrzebę wzmocnienia infrastruktury z uwagi na wsparcie spójności regionalnej oraz konkurencyjności regionów; podkreśla w tym kontekście znaczenie transeuropejskich sieci oraz wykorzystania dodatkowych instrumentów finansowych, takich jak obligacje projektowe oraz partnerstwa publiczno-prywatne;

54. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.

  • [1]  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 1.
  • [2]  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 8.
  • [3]  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 12.
  • [4]  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 25.
  • [5]  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 33.
  • [6]  Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 5.
  • [7]  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 41.
  • [8]  Teksty przyjęte P7_TA-PROV(2011)0565
  • [9]  Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0135.

UZASADNIENIE

Wprowadzenie

Gospodarka światowa wkroczyła na drogę ożywienia gospodarczego, ale pole manewru jest ograniczone, a utrzymanie ożywienia gospodarczego wymaga ostrożnej polityki na szczeblu międzynarodowym, unijnym i krajowym. Choć oznaki stabilizacji pojawiają się zarówno w strefie euro, jak i w Stanach Zjednoczonych, zagrażają jej wysoki poziom zadłużenia na rynkach krajów rozwiniętych i rosnące ceny ropy naftowej. Międzynarodowe otoczenie gospodarcze nadal charakteryzuje się nierówną wydajnością, niskim poziomem wzrostu w gospodarkach rozwiniętych oraz silniejszą, chociaż również spowolnioną ekspansją rynków wschodzących. Problemy strukturalne, niedostateczne zrównoważenie w skali światowej, utrzymująca się luka w rozwoju, wysoki dług publiczny i prywatny oraz niepewność nadal negatywnie wpływają na światowe perspektywy wzrostu. Choć zmienność na międzynarodowych rynkach finansowych spadła, nadal pozostaje na wysokim poziomie i potrzebne są dalsze działania w celu dodatkowego zmniejszenia ryzyka pogorszenia się koniunktury.

Sprawozdawczyni uważa, że Europa musi odpowiednio zareagować na wyzwania związane ze stabilizacją gospodarki międzynarodowej w celu pełnego wykorzystania globalnych możliwości. UE powinna zająć się swoimi słabymi stronami i wykorzystać mocne strony wszystkich krajów i regionów w celu przyciągnięcia lokalnych i międzynarodowych inwestycji, które przyczynią się do jej zrównoważonego wzrostu i spójności. UE jest największym na świecie blokiem handlowym. Handel zagraniczny odgrywał do tej pory istotną rolę w stymulowaniu wzrostu gospodarczego, zwłaszcza w sektorze usług.

Sprawozdawczyni zauważa, że Europa pozostaje największym regionalnym celem bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ). Jedna czwarta całkowitej światowej konsumpcji i inwestycji odbywa się na jej rozszerzającym się terytorium, choć jest to udział mniejszy niż w przeszłości. Największa koncentracja przepływów BIZ nadal istnieje wśród rozwiniętych gospodarek świata. Unijne przepływy są zdominowane przez Stany Zjednoczone, które stanowiły cel ponad 1/3 wypływających bezpośrednich inwestycji zagranicznych UE w 2008 r.; było to 25 razy więcej niż w przypadku Chin. Szwajcaria i Kanada również miały znaczny udział w unijnych przepływach BIZ (zarówno w odniesieniu do inwestycji wypływających, jak i napływających). Jednakże Europa musi stawić czoła swoim słabym stronom i wykorzystać przewagę konkurencyjną ze względu na rosnącą konkurencję ze strony krajów rozwijających się. Kwestia ta musi znaleźć się w centrum europejskich reform i strategii w dziedzinie inwestycji, zarówno na szczeblu unijnym, jak i krajowym. Na szczeblu międzynarodowym UE powinna kontynuować wysiłki na rzecz zawierania dwustronnych i wielostronnych umów o wolnym handlu, a także aktywnie uczestniczyć w globalnym zarządzaniu gospodarczym.

Inwestorzy są zainteresowani rynkiem UE głównie z powodu zróżnicowanego kapitału ludzkiego wysokiej jakości, nacisku na społeczną odpowiedzialności przedsiębiorstw, stosunkowo przewidywalnego otoczenia biznesowego, jak również dużego potencjału w dziedzinie badań i innowacji. Niemniej jednak, niski poziom wzrostu gospodarczego Europy, wysokie podatki i akumulacja długu publicznego wzbudzają obawy inwestorów, które pogłębiają się w obliczu międzynarodowej konkurencji, pochodzącej zwłaszcza z gospodarek wchodzących, a także ze względu na brak możliwości wykorzystania pełnego potencjału Unii Europejskiej. W związku z tym sprawozdawczyni wzywa Komisję do opracowania komunikatu w celu oceny, jak również promowania atrakcyjności inwestycyjnej w Europie, obejmującego zalecenia dotyczące polityki państw członkowskich mające na celu poprawę klimatu inwestycyjnego w Unii Europejskiej.

Zachęcenie inwestorów do inwestowania w Europie wymaga działań i reform, zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym. Zapewnienie przedsiębiorstwom możliwości konkurowania w sposób otwarty i uczciwy odgrywa kluczową rolę w uczynieniu z Europy atrakcyjnego miejsca do inwestowania i pracy. Rynek wewnętrzny jest jednym z najważniejszych priorytetów UE w odniesieniu do rozwoju motywujących warunków działania przyjaznych dla przedsiębiorstw i konsumentów. Jest to szczególnie ważne w warunkach zglobalizowanej gospodarki, gdzie przedsiębiorstwa mają pewną elastyczność w wyborze miejsca prowadzenia działalności. Należy zapewnić dalsze usprawnienie otoczenia regulacyjnego, aby umożliwić przedsiębiorstwom w Europie zwiększenie ich konkurencyjności oraz zdolności do wzrostu i tworzenia miejsc pracy. Jeśli chodzi o wydajność i jednostkowe koszty pracy, w 2010 r. można było dostrzec oznaki przywrócenia wzrostu wydajności, któremu towarzyszyło obniżenie jednostkowych kosztów pracy w UE i strefie euro, co nastąpiło po raz pierwszy od 1996 r.

Unia Europejska pozostaje jednym z kluczowych podmiotów na rynku globalnych usług finansowych. Rynki finansowe Stanów Zjednoczonych i Europy nadal zapewniają około 3/4 globalnych usług finansowych, pomimo niższych ogólnych poziomów aktywności i konieczności stawienia czoła wysokiej konkurencji ze strony gospodarek wschodzących takich jak Chiny i Indie. Choć rynki kapitałowe strefy euro w mniejszym stopniu dotknął kryzys, banki mają trudności z finansowaniem ze względu na niepewność i brak zaufania. Ponadto, na gospodarkę realną negatywnie wpłynęły działania z zakresu konsolidacji fiskalnej połączone z niechęcią do udzielania kredytów przez banki dążące do restrukturyzacji swoich bilansów. Ponadto obecna tendencja panująca w Europie pokazuje, że przedsiębiorstwa odchodzą od polegania na bankach jako głównym źródle finansowania. W związku z tym konieczne jest podjęcie zdecydowanych kroków na rzecz dalszego rozwoju i integracji rynków finansowych w Europie.

Obecny kryzys ma charakter globalny i wymaga międzynarodowej reakcji. W związku z tym sprawozdawczyni uważa, że grupa G20 powinna być traktowana jako główne forum na rzecz skoordynowanego, globalnego podejścia w celu poprawy międzynarodowego nadzoru finansowego, zarządzania kryzysowego i koordynacji polityki w dziedzinie podatków i zaburzeń równowagi makroekonomicznej. Do tej pory Europa odgrywała kluczową rolę w postępach globalnego programu i nadal powinna pozostać w pełni zaangażowana w jego realizację, jednocześnie chroniąc własną konkurencyjność. Ponadto sprawozdawczyni opowiada się za nawiązywaniem dialogów w kwestiach regulacyjnych z głównymi partnerami handlowymi UE, a mianowicie ze Stanami Zjednoczonymi i Japonią, ale także ze wschodzącymi rynkami usług finansowych Chin, Indii, Rosji i Brazylii. Należy wspierać zbliżenie przepisów między UE a resztą świata w dziedzinie usług finansowych również w ramach negocjacji w sprawie nowych pogłębionych i kompleksowych umów o wolnym handlu z państwami trzecimi i zwalczania protekcjonizmu handlowego.

Sprawozdawczyni podkreśla, że w ramach przyciągania inwestycji należy rozróżnić dwa poziomy: (i) uczynienie z Europy atrakcyjnego miejsca dla inwestorów zagranicznych, (ii) sprawienie, że przedsiębiorczość będzie atrakcyjna dla lokalnych przedsiębiorców. Reformy, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim, są niezbędne w celu poprawy funkcjonowania jednolitego rynku oraz pełnego wykorzystania funduszy strukturalnych.

Sprawozdawczyni zwraca uwagę na korzyści i możliwości, zarówno natury gospodarczej, jak i politycznej, wynikające z posiadania wspólnej waluty. Jako wspólna waluta euro przynosi ogromne korzyści dla stabilności i siły Unii Europejskiej, a także w zakresie przyciągania inwestycji. W obliczu kryzysu zadłużenia w strefie euro sprawozdawczyni podkreśla potrzebę zapewnienia stabilności i koordynacji między strefą euro i krajami spoza strefy euro w celu zapobiegania powstawaniu różnic gospodarczych i społecznych, zmniejszania tych rozbieżności oraz wzmocnienia spójności regionalnej.

Podniesienie atrakcyjności europejskiego rynku jako miejsca docelowego dla inwestycji wymaga większej efektywności w rozwiązywaniu problemu makroekonomicznych i społecznych zaburzeń równowagi. Aby umocnić swoje ambicje zgodnie z tym, co określono w ramach strategii „Europa 2020”, Unia Europejska potrzebuje spójnych ram politycznych, gospodarczych i regulacyjnych opartych na celach zrównoważonego wzrostu i metodzie wspólnotowej.

(i) Maksymalizacja korzyści płynących z polityki spójności

W Europie polityka spójności ma decydujące znaczenie, ponieważ stanowi ona główne unijne źródło finansowania inwestycji w gospodarkę realną i jednocześnie w znaczący sposób wspiera inwestycje publiczne na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym. Jako że UE dysponuje ograniczonymi mechanizmami koordynacji gospodarczej, zrównoważonego rozwoju i solidarności, polityka spójności wdrażana za pośrednictwem funduszy strukturalnych i innych działań nabiera pierwszorzędnego znaczenia. Wzmocnienie polityki spójności przyczynia się do uwydatnienia przewagi komparatywnej i potencjału innowacyjnego poszczególnych regionów, a także ich znaczenia dla wzrostu, inwestycji i zatrudnienia.

Polityka spójności może przyczynić się do mobilizacji dodatkowych źródeł finansowania publicznego i prywatnego na rzecz wspierania inwestycji. Sprawozdawczyni zdecydowanie popiera odpowiednie finansowanie polityki spójności z jednoczesnym zapewnieniem elastyczności umożliwiającej efektywną alokację zasobów oraz szybkie reagowanie Unii na nieprzewidziane okoliczności. Jednocześnie do zapewnienia większej koordynacji między UE i politykami krajowymi w zakresie ich komplementarnego wykorzystania i oceny niezbędne są reformy strukturalne w państwach członkowskich. W związku z tym sprawozdawczyni uważa, że właściwe finansowanie i wykorzystanie funduszy unijnych może pełnić rolę katalizatora w kontekście przyciągania dodatkowych środków ze strony EBI, EBOR, innych międzynarodowych instytucji finansowych oraz sektora prywatnego.

(ii) Rozwiązywanie problemów związanych z potrzebami w zakresie kapitału ludzkiego

Ochrona unijnego kapitału ludzkiego, a także modernizacja rynków pracy i systemów edukacyjnych jest kluczem do zapewnienia atrakcyjności i wartości dodanej. Dlatego też państwa członkowskie powinny uwzględnić strategie modelu flexicurity oraz systematycznie poprawić poziom kwalifikacji pracowników. Sprawozdawczyni zwraca również uwagę na to, że należy zająć się problemem dyskryminacji w celu promowania różnorodności i równości oraz zabezpieczenia pełnego potencjału siły roboczej. Fakt, że wysoko wykwalifikowane kobiety nie biorą w rynku udziału odpowiadającego ich umiejętnościom, zarówno pod względem liczby, jak i stanowisk, ma negatywny wpływ na rentowność przedsiębiorstw. Wspieranie wysokiej jakości kształcenia i reform powinno zwiększyć wiarygodność europejskich uniwersytetów i ich atrakcyjność na arenie międzynarodowej, pozwalając im zatrzymać studentów w Unii Europejskiej. Jednocześnie edukacja i szkolenia zawodowe muszą dodatkowo przyczyniać się sukcesu jednolitego rynku i wspierać mobilność studentów, naukowców, profesorów i pracowników.

(iii) Zapewnienie stabilności i poprawa dostępu do finansowania

Akumulacja nadmiernego ryzyka w systemie finansowym oraz zagrożeń dla stabilności strefy euro i jej zrównoważonego rozwoju to najważniejsze przyczyny krachu kredytowego, który nastąpił po załamaniu na rynkach finansowych jesienią 2008 r. Od tego czasu EBC znacznie przyczynił się do zmniejszenia ryzyka związanego z kryzysem poprzez nabycie obligacji rządowych państw członkowskich znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej i budżetowej, a także poprzez zapewnienie płynności sektora finansowego. Obecnie jednak oczywiste jest, że gospodarka UE potrzebuje sektora finansowego służącego gospodarce realnej, zapewniającego stabilność i będącego w stanie zaspokoić potrzeby finansowe przedsiębiorstw i gospodarstw domowych. Aby osiągnąć ten cel, należy zapewnić równe szanse na jednolitym rynku, zwiększenie konkurencyjności unijnego sektora finansowego wobec reszty świata, z uwzględnieniem nowych platform handlowych i opracowanych działań. Sprawozdawca wzywa Unię Europejską do przyjęcia bardziej aktywnej roli i udzielenia globalnie skoordynowanej odpowiedzi regulacyjnej, a także do ściślejszej współpracy transgraniczej i stawienia czoła wyzwaniom, które przynosi globalizacja finansowa. Ponadto, należy dążyć do zwiększenia roli EBC bez narażania jego niezależność i zobowiązania do utrzymania stabilności cen.

Jest oczywiste, że presja na rynku obligacji rządowych uniemożliwiła dalszy postęp w kierunku stabilizacji warunków rynkowych. W związku z tym sprawozdawczyni z zadowoleniem przyjmuje rozporządzenie (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych, jak również jego ostatni przegląd. Kolejne przeglądy powinny zapewnić, że wskaźniki długu państwowego państw członkowskich UE wiarygodnie odzwierciedlają ryzyko posiadania obligacji rządowych i że spekulacje nie wpływają na te wskaźniki.

Sprawozdawczyni wyraża zaniepokojenie coraz trudniejszym dostępem MŚP do finansowania. Biorąc pod uwagę odpływ płynności finansowej banków, sprawozdawczyni podkreśla pilną potrzebę znalezienia potencjalnych źródeł zapewnienia płynności i zasobów kapitałowych.

W związku z tym sprawozdawczyni z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie europejskich funduszy venture capital i podkreśla potrzebę pracy na rzecz większego udziału inwestorów instytucjonalnych w europejskich spółkach typu venture capital, zważywszy na wielką różnorodność rodzajów inwestorów venture capital w Europie, jak również znaczne różnice w ich fazie rozwoju i wielkości. Sprawozdawczyni popiera również intensyfikację wysiłków na rzecz utworzenia wspólnych ram prawnych dla państwowych funduszy majątkowych, uwzględniających oczekiwania związane z rosnącą rolą tych funduszy na rynkach oraz zapewniających odpowiednią przejrzystość i odpowiedzialność; podkreśla potrzebę harmonizacji programów zachęt, gdyż w przypadku braku porozumienia wewnątrz UE mogą pojawić się różnice w krajowych politykach i środkach. Sprawozdawczyni przypomina również, że dostęp przedsiębiorstw z krajów trzecich do rynków europejskich jest przedmiotem krajowych systemów, co przyczynia się do istnienia nierównej konkurencji, a także nierównego podziału korzyści dla inwestorów.

(iv) Wspieranie synergii w zakresie projektów dotyczących transportu, infrastruktury i energii – obligacje projektowe

Infrastruktury i sieci, które sprzyjają spójności w UE i krajach sąsiednich, są warunkiem wstępnym dla przyciągnięcia inwestorów oraz zapewnienie wartości dodanej do inwestycji. Szczególnie skoncentrowanie się na energii odnawialnej i zrównoważonym transporcie może stworzyć nowe możliwości i zapewnić wzrost konkurencyjności. Sprawozdawczyni podkreśla niezwykłe zainteresowanie inwestorów sektorami czystych technologii oraz technologii ekologicznych i podkreśla intensywną działalność inwestycyjną w krajach rozwijających się technologii w odniesieniu do energii odnawialnej. Szczególną uwagę należy jednak zwrócić na dywersyfikację źródeł dostaw, dostępność i stabilności cen surowców.

Ponadto, w celu promowania efektywnych synergii potrzebne są zachęty służące przyciągnięciu inwestorów zagranicznych w oparciu o partnerstwa publiczno-prywatne (PPP), obejmujące w miarę możliwości Europejski Bank Inwestycyjny. Sprawozdawczyni zwraca uwagę na to, że intensywniejsze wykorzystanie innowacyjnych instrumentów finansowych może zwiększyć wpływ budżetu UE. Ponadto sprawozdawczyni popiera inicjatywę obligacji projektowych mających na celu ożywienie rynków obligacji projektowych oraz intensywnego promowania poszczególnych projektów infrastrukturalnych, tak aby przyciągnąć długoterminowe finansowanie zadłużenia w sektorze prywatnym. Taka inicjatywa przyczyniłaby się do zmniejszenia ryzyka dla inwestorów zewnętrznych szukających długoterminowych możliwości inwestycyjnych i może działać jako bodziec do ponownego otwarcia rynku kapitału obligacyjnego jako znaczącego źródła finansowania w sektorze infrastruktury.

(v) Pobudzanie badań i innowacji

Inwestycje w badania i rozwój mogą mieć pozytywny wpływ na rozwój tzw. gospodarki opartej na wiedzy. Takie inwestycje w badania i innowacje pozwolą na znaczące wzmocnienie zdolności, infrastruktury i kapitału ludzkiego, sprzyjające przede wszystkim MŚP i przedsiębiorstwom rozpoczynającym działalność oraz obszarom o znacznym potencjale rozwoju i konkurencyjności. Być może największym wyzwaniem dla UE i jej państw członkowskich jest przyjęcie znacznie bardziej strategicznego podejścia do innowacji, w związku z czym sprawozdawczyni popiera podejście określone przez Unię innowacji. Jest jasne, że Europa nie cierpi na brak potencjału, i w związku z tym, konieczne jest tworzenie silniejszych powiązań między badaniami naukowymi, światem biznesu i rynkiem wewnętrznym. Jednak musimy opierać się na naszych mocnych stronach i zająć się naszymi słabościami, takimi jak niedostateczne inwestowanie w podstawy wiedzy w porównaniu do krajów takich jak Stany Zjednoczone czy Japonia, niezadowalające warunki ramowe, w tym ograniczony dostęp do finansowania, wysokie koszty praw własności intelektualnej oraz nieefektywne wykorzystanie zamówień publicznych, a także zbyt duże rozdrobnienie i kosztowne powielanie. Sprawozdawczyni postrzega porozumienie w sprawie jednolitego europejskiego patentu jako ważny krok naprzód. W tym kontekście ochrona i egzekwowanie praw własności intelektualnej stanowią sedno zdolności UE do konkurowania w ramach globalnej gospodarki.

(vi) Wzmocnienie współpracy terytorialnej

Szczególnie optymistycznie nastraja fakt podkreślenia wśród głównych priorytetów strategii „Europa 2020” konieczności wykorzystania nowych źródeł rozwoju, które zapewnią równocześnie spójność społeczną i terytorialną UE, oraz poprawę ram przepisowych w zakresie podnoszenia spójności terytorialnej. Warto podkreślić, że spójność terytorialna stanowi wartość dodaną dla konkurencyjności poszczególnych sektorów i regionów, rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw oraz wykorzystania ich przewagi komparatywnej. Sprawozdawczyni uważa, że strategie makroregionalne oraz europejska polityka sąsiedztwa mogą przynieść wiele możliwości i korzyści inwestycyjnych.

(vii) Rozwiązanie problemu zaburzeń równowagi makroekonomicznej

Aby pobudzić inwestycje, należy rozwiązać delikatne problemy wynikające ze średnio- i długoterminowych tendencji strukturalnych powstających na skutek rosnących rozbieżności na terytorium Unii (a w strefie euro w szczególności), jak również braku równowagi społecznej i gospodarczej w regionach. W ramach nowego pakietu zarządzania gospodarczego, w szczególności w ramach rozporządzenia, podjęto już pewne działania mające na celu zapobieganie zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowanie. Sprawozdawczyni wzywa do uwzględnienia innych zmiennych w tablicy wskaźników w celu umożliwienia odpowiedniego pomiaru środowiska inwestycyjnego państw członkowskich, takich jak zaburzenia równowagi zewnętrznej w handlu, inwestycjach i transferach.

Sprawozdawczyni popiera również wprowadzenie inwestycji jako kluczowego elementu horyzontalnego we wszystkich sztandarowych inicjatywach realizowanych w ramach strategii „Europa 2020” w celu zaspokojenia znaczących potrzeb w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a także zwrócenie uwagi na rolę inwestycji w rozwiązywaniu problemu kryzysu fiskalnego. Co więcej, sprawozdawczyni sugeruje poprawę i poszerzenie bazy danych statystycznych w odniesieniu do inwestycji bezpośrednich zgodnie z wzorcami OECD i ONZ, jak również wprowadzenie cząstkowych celów i wskaźników inwestycyjnych na szczeblu krajowym w celu określenia postępów poczynionych w kierunku atrakcyjnego klimatu inwestycyjnego oraz oceny polityki inwestycyjnej i jej pozytywnego wpływu na realną gospodarkę i zatrudnienie.

W tym kontekście sprawozdawczyni proponuje utworzenie w ramach Komisji europejskiego obserwatorium do spraw bezpośrednich inwestycji zagranicznych, które mogłoby zapewnić lepszą kontrolę alokacji inwestycji w ramach jednolitego rynku, wdrożonych strategii politycznych oraz perspektyw w celu promowania Europy jako miejsca docelowego inwestycji.

(viii) Wzmocnienie jednolitego rynku

Najpoważniejsze problemy podatkowe, przed którymi stoi Europa w kontekście transgranicznym, to nierówne traktowanie, podwójne opodatkowanie i trudności z ubieganiem się o zwrot podatku oraz uzyskaniem informacji na temat zagranicznych przepisów podatkowych. Sprawozdawczyni uważa, że koordynacja podatkowa powinna stanowić integralną część strategii wzrostu, i popiera nadanie szczególnego znaczenia reformom podatkowym w ramach paktu euro plus. W odniesieniu do opodatkowania podatkiem od osób prawnych sprawozdawczyni jest zdania, że wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych przyczyni się do rozwiązania kilku poważnych przeszkód fiskalnych na drodze do wzrostu na jednolitym rynku, które stanowią czynniki zniechęcające do inwestowania w Europie. W związku z tym jakiekolwiek strategie na rzecz zwiększenia atrakcyjności UE dla inwestorów zagranicznych powinny bazować na ocenie osiągnięć i niedociągnięć w odniesieniu do zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego.

OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (26.3.2012)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie atrakcyjności inwestowania w Europie
(2011/2288(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Jürgen Creutzmann

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2011 r. liczba przedsiębiorstw zainteresowanych inwestycjami w UE wzrosła o 5%; ubolewa jednak, że średnia liczba nowych miejsc pracy tworzonych przy okazji realizacji poszczególnych przedsięwzięć inwestycyjnych utrzymała się na niezmienionym poziomie;

2.  podkreśla, że lepsze warunki ramowe dla wytwórców i producentów w UE umożliwiłyby stworzenie istotnych zachęt do inwestowania;

3.  podkreśla, że europejski jednolity rynek z 500 milionami konsumentów jest dla inwestorów decydującym czynnikiem przy wyborze miejsca inwestowania, dlatego należy go dalej rozbudowywać; w związku z tym wzywa do pogłębienia jednolitego rynku, w razie potrzeby do harmonizacji, do koordynacji przepisów dotyczących produktów i usług oraz do dalszego ograniczania niepotrzebnych obciążeń biurokratycznych dla przedsiębiorstw prowadzących działalność na skalę międzynarodową; wzywa Komisję, aby przez konsekwentne egzekwowanie zasad konkurencji oraz podstawowych wolności zapisanych w Traktacie o Unii Europejskiej zapewniła swobodną i uczciwą konkurencję na jednolitym rynku; wspiera stosowanie systemów podatkowych i fiskalnych, które upraszczają inwestycje i zachęcają do nich, szczególnie zaś do inwestycji długoterminowych, na przykład w przedsięwzięcia infrastrukturalne, a ponadto wspiera stosowanie ulg podatkowych na badania i rozwój;

4.  uważa, że inwestorzy z natury podejmujący działania w długiej perspektywie czasowej, tak jak fundusze ubezpieczeniowe lub emerytalne, powinni mieć możliwość dokonywania w dłuższym okresie inwestycji w infrastrukturę krytyczną, zwłaszcza w dziedzinie energii, komunikacji i transportu, i że powinni być do tego zachęcani; jest zaniepokojony faktem, że wymogi regulacyjne UE w zakresie płynności i adekwatności kapitałowej mogą ograniczać inwestycje długoterminowe w taką infrastrukturę; proponuje, by ściśle monitorować wdrażanie prawodawstwa UE w odniesieniu do takich inwestorów i wprowadzać odnośne zmiany, jeżeli jest to niezbędne;

5.  jest zdania, że UE może utrzymać długoterminową atrakcyjność inwestycyjną wyłącznie dzięki rozwojowi konkurencyjności jej wszystkich regionów, inwestowaniu w umiejętności i zdolności innowacyjne oraz stymulowaniu zdolności dostosowawczych;

6.  uznaje pomocniczość państw członkowskich w odniesieniu do kwestii podatkowych, zaleca jednak, by państwa członkowskie rozważyły, czy ich systemy podatkowe stanowią odpowiednią zachętę do inwestycji długoterminowych; odnotowuje również, że stabilność i pewność decyzji politycznych mają kluczowe znaczenie w kontekście zachęcania do inwestycji, szczególnie w długoterminowe przedsięwzięcia infrastrukturalne;

7.  uważa, że przyszła atrakcyjność UE w sferze inwestycji zależy m.in. od jej zdolności do:

– utrzymania renomy w dziedzinie jakości, zrównoważoności, specjalizacji, potencjału innowacyjnego oraz wysoko wykwalifikowanych pracowników o różnorodnych umiejętnościach,

– ochrony budżetów na edukację i takiego kształtowania systemów szkolnictwa, aby podnieść poziomy wydajności,

– zapewnienia elastycznego otoczenia biznesowego oraz zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw, tak by umożliwić im poprawę efektywności i konkurencyjności;

8.  zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wdrożenie europejskiego planu działania na rzecz zarządzania elektronicznego, dzięki któremu mogą zapewnić większą skuteczność i niższe koszty usług zarządzania elektronicznego, w tym dla przedsiębiorstw, zarówno na szczeblu lokalnym, jak i transgranicznym;

9.  podkreśla potrzebę uproszczenia i harmonizacji uregulowań prawnych oraz wprowadzenia zachęt finansowych i podatkowych w celu ustanowienia europejskiego obszaru kapitału wysokiego ryzyka, który przyciągałby inwestycje i promował tworzenie nowych przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane technologie;

10. podkreśla, że aby powstrzymać przepływ wiedzy i zdolności produkcyjnych w jednym kierunku, a także stymulować konstruktywną współpracę, należy równo traktować partnerów handlowych, takich jak Chiny;

11. podkreśla fakt, że stałe inwestowanie w kapitał ludzki oraz mobilność specjalistów to wstępne warunki stworzenia wykwalifikowanej siły roboczej;

12. podkreśla, że inteligentne regulacje przyczyniają się znacząco do upraszczania i zmniejszania kosztów administracyjnych i biznesowych, szczególnie w odniesieniu do MŚP;

13. podkreśla znaczenie zaawansowanej infrastruktury badawczej w UE dla utrzymania w nadchodzących latach atrakcyjności w kluczowych sektorach;

14. podkreśla, że w celu przyciągnięcia większych inwestycji UE i jej państwa członkowskie muszą:

a)  oferować lepsze prawne warunki ramowe w zakresie badań i innowacji, zwłaszcza w odniesieniu do kluczowych technologii wspomagających, technologii ekologicznych i informacyjnych, infrastruktury cyfrowej i efektywności energetycznej, a także skoncentrować się bardziej na uzyskaniu wiodącej pozycji w obszarach, w których wielkie wyzwania społeczne stwarzają szanse na wzrost przyszłych rynków światowych;

b)  oferować tanią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej, aby UE stała się atrakcyjniejsza dla innowacyjnych przedsiębiorstw, w szczególności przez szybkie wprowadzenie przyjaznego dla MŚP unijnego systemu patentowego;

c)  inwestować w przekształcanie wyników unijnych badań i rozwoju w udane produkty innowacyjne i modele biznesowe, które przyniosą korzyści europejskim gospodarkom i społeczeństwom;

d)  zachęcać do inwestycji w innowacyjne przedsiębiorstwa, ułatwiać je oraz w razie potrzeby uczestniczyć w takich inwestycjach, tak aby zapewnić ich komercyjny sukces, na przykład przez wspieranie innowacyjnych parków biznesowych dysponujących inkubatorami przedsiębiorczości, aby przyspieszyć transfer technologii i wiedzy oraz dzielenie się sprzętem i umiejętnościami, zwłaszcza dla MŚP i wszystkich pozostałych przedsiębiorców, oraz wspierać synergie pomiędzy sektorem badań, edukacji i innowacji;

e)  proponować zachęty i mechanizmy wsparcia dla tych przedsiębiorstw, które chcą wchodzić na rynki zewnętrzne lub rozszerzać na nie swoją działalność;

f)   nadal wspierać skoordynowaną rozbudowę infrastruktury komunikacyjnej, telekomunikacyjnej i energetycznej, w tym sieci transeuropejskich i instrumentu „Łącząc Europę”, we wszystkich regionach UE, zwłaszcza zaś w tych, w których takiej infrastruktury brakuje;

g)  zapewnić solidne i zrównoważone dostawy energii i surowców nieenergetycznych po przystępnych cenach, m.in. przez priorytetowe potraktowanie ponownego wykorzystywania, recyklingu i badań nad rozwiązaniami alternatywnymi, w celu wspierania UE jako atrakcyjnej bazy produkcyjnej;

h)  kontynuować usuwanie istniejących barier dla jednolitego rynku przez wspieranie swobodnego przepływu kapitału, pracy, towarów i usług, wykorzystywanie atrakcyjności rynku obejmującego 500 milionów Europejczyków oraz stymulowanie konkurencyjności biznesowej;

i)   w pełni wdrożyć trzeci pakiet energetyczny, tak aby umożliwić dostęp do rynku energii UE tym przedsiębiorstwom i gospodarstwom domowym, które chcą stać się jego uczestnikami;

j)   podkreślać potrzebę zwiększania własnych inwestycji w badania i innowacje niezależnie od obecnego klimatu gospodarczego, ponieważ stanowią one podstawę rozwoju gospodarczego i społecznego;

k)  zachęcać do inwestycji korporacyjnych zarówno przedsiębiorstwa niemające charakteru finansowego, jak i inwestorów finansowych, i umożliwiać takie inwestycje;

l)   wdrożyć środki na rzecz większej elastyczności rynku pracy i uczynienia go bardziej wrażliwym na nowe inwestycje;

m) kontynuować tworzenie silnej bazy badań publicznych ściśle powiązanej z przemysłem i całym społeczeństwem, tak aby wspierać innowacje technologiczne oraz prywatne inwestycje w badania i rozwój;

n)  zreorganizować ramy pomocy państwa na rzecz innowacyjnego rozwoju przemysłowego, a także stymulować otwarty model innowacyjności i zaawansowaną technologicznie produkcję w regionach UE;

o)  potraktować priorytetowo utrzymanie w UE silnej bazy produkcyjnej, zwłaszcza w sektorach, w których Unia tradycyjnie zachowuje silną pozycję, oraz w nowych obszarach zaawansowanych technologii, gdzie silna baza przemysłowa to element wspierający innowacyjność produktów, procesów i usług, a także tworzenie miejsc pracy;

p)  stymulować popyt krajowy w kluczowych gospodarkach, tak aby zarówno inwestycje na obszarach centralnych, jak i peryferyjnych stały się bardziej atrakcyjne dla zagranicznych inwestorów;

q)  uznać, że długie terminarze i niepewność w zakresie decyzji planistycznych i rozwojowych mogą zniechęcać do inwestowania;

r)   wykorzystać dziedzictwo historyczne UE, wspierając sektory kultury, sportu i turystyki jako rozwijające się i atrakcyjne rynki;

s)  wspierać gospodarkę transatlantycką jako naszego aktualnego głównego partnera w zakresie wymiany handlowej i bezpośrednich inwestycji zagranicznych, w większym stopniu korzystając z przepływu wykwalifikowanych pracowników między dwoma kontynentami i bazując na potencjale umożliwiającym wspieranie innowacyjnej gospodarki;

t)   wprowadzać nowe prawo upadłościowe, tak aby wspierać politykę drugiej szansy służącą promowaniu przedsiębiorczości i rozpoczynaniu od nowa działalności gospodarczej, bazując na korzyściach, jakie daje doświadczenie przedsiębiorców, którym się nie powiodło;

15. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący programu koncentrującego się na konkurencyjności przedsiębiorstw oraz MŚP; z zadowoleniem przyjmuje niedawny wzrost kapitału wysokiego ryzyka i kapitału wykładanego przez anioły biznesu w wielu państwach członkowskich UE, jednak podkreśla, że UE powinna kontynuować upraszczanie regulacji i ułatwianie MŚP oraz innym podmiotom gospodarczym dostęp do finansowania przez zachęcanie do utworzenia w całej UE skutecznego systemu funduszy kapitału wysokiego ryzyka oraz kapitału przekazywanego przez anioły biznesu, a także przez zwiększenie roli inwestycji na niepublicznych i publicznych rynkach kapitałowych w finansowaniu długoterminowego wzrostu firm; zachęca Komisję do aktywniejszej współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi przy tworzeniu nowatorskich mechanizmów finansowania MŚP;

16. uznaje, że wielu inwestorów może uważać inwestowanie poza UE za alternatywę dla inwestowania w państwach członkowskich; zaleca, by w związku z przedkładaniem propozycji dotyczących nowego prawodawstwa UE lub zmian do istniejących przepisów UE przygotowywać ocenę skutków, w której porównywano by te propozycje z równoważnymi aktami prawnymi w znaczących państwach spoza UE, oceniając potencjalne skutki w odniesieniu do inwestycji w państwach członkowskich;

17. podkreśla znaczenie propagowania norm, które umożliwiają powstawanie nowych innowacyjnych produktów i usług, zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego oraz przyciąganie inwestycji do UE, a ponadto zwraca uwagę na znaczenie dostosowywania europejskich norm do norm międzynarodowych;

18. ponawia wniosek o to, aby Komisja we współpracy z EBI (z uwagi na jakość jego zasobów ludzkich i doświadczenie w finansowaniu dużych przedsięwzięć infrastrukturalnych) zainicjowała proces strategicznej analizy finansowania inwestycji, nie wykluczając żadnego z możliwych rozwiązań obejmujących dotacje, uwolnienie kwot subskrybowanych przez państwa członkowskie w kapitale EBI, wpłaty UE na poczet kapitału EBI, pożyczki, innowacyjne instrumenty, inżynierię finansową dostosowaną do projektów długoterminowych nieprzynoszących natychmiastowego zysku, rozwój systemów gwarancyjnych, utworzenie sekcji inwestycji w budżecie UE, konsorcja finansowe między organami europejskimi, krajowymi i lokalnymi oraz partnerstwa publiczno-prywatne;

19. z zadowoleniem przyjmuje przedstawione w strategii „Europa 2020” inicjatywy przewodnie zatytułowane „Zintegrowana polityka przemysłowa w erze globalizacji”, „Unia innowacji” oraz „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”, a ponadto zauważa, że strategia „Europa 2020” pomoże zwiększyć atrakcyjność inwestowania w UE, tworzyć miejsca pracy w Unii i utrzymać jej konkurencyjność na arenie międzynarodowej;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

21.3.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

52

0

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gabriele Albertini, Josefa Andrés Barea, Jean-Pierre Audy, Zigmantas Balčytis, Jan Březina, Reinhard Bütikofer, Maria Da Graça Carvalho, Giles Chichester, Jürgen Creutzmann, Christian Ehler, Vicky Ford, Gaston Franco, Adam Gierek, Norbert Glante, András Gyürk, Fiona Hall, Jacky Hénin, Romana Jordan, Krišjānis Kariņš, Lena Kolarska-Bobińska, Béla Kovács, Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz, Marisa Matias, Judith A. Merkies, Angelika Niebler, Jaroslav Paška, Vittorio Prodi, Miloslav Ransdorf, Herbert Reul, Michèle Rivasi, Jens Rohde, Paul Rübig, Salvador Sedó i Alabart, Francisco Sosa Wagner, Britta Thomsen, Patrizia Toia, Evžen Tošenovský, Ioannis A. Tsoukalas, Claude Turmes, Marita Ulvskog, Vladimir Urutchev, Kathleen Van Brempt, Alejo Vidal-Quadras, Henri Weber

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

António Fernando Correia de Campos, Jolanta Emilia Hibner, Yannick Jadot, Seán Kelly, Bernd Lange, Werner Langen, Alajos Mészáros, Mario Pirillo, Alyn Smith, Hannu Takkula, Silvia-Adriana Ţicău

OPINIA Komisji Rozwoju Regionalnego (2.5.2012)

dla Komisji Gospodarczej i Monetarnej

w sprawie atrakcyjności inwestowania w Europie
(2011/2288(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Oldřich Vlasák

WSKAZÓWKI

Komisja Rozwoju Regionalnego zwraca się do Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  zwraca uwagę, że przy obecnych niskich poziomach wzrostu gospodarczego i wysokich poziomach bezrobocia polityka spójności UE wnosi ważny wkład w gospodarkę europejską, a także w europejskie badania i innowacje oraz stanowi największą pozycję wydatków w budżecie UE na inwestycje w sferze realnej gospodarki i przyczynia się do wzmacniania spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej poprzez zmniejszanie dysproporcji między regionami i wdrażanie strategii Unii na rzecz inteligentnego, zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, która stwarza doskonałe dodatkowe możliwości zwiększania inwestycji publicznych i prywatnych na szczeblach UE, krajowym, regionalnym i lokalnym;

2.  podkreśla, że w Unii Europejskiej, te spośród małych i średnich przedsiębiorstw oraz przedsiębiorstw społecznych, a także dużych firm, które realizują ponad 50% ogólnego wywozu, wytwarzają zasadniczą część wartości dodanej sektora przedsiębiorczości; proponuje, aby na potrzeby udzielania wsparcia według kryterium geograficznego nie uznawać za najważniejszy czynnik wielkości przedsiębiorstwa, ale jakość i wymaganą trwałość przedsięwzięcia, a także jego potencjalny wkład na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy, ożywienia koniunktury i wysiłków służących wzmacnianiu konkurencyjności;

3.  podkreśla główną rolę wsparcia udzielanego według kryterium geograficznego w sukcesie strategii rozwoju terytorialnego i zauważa, że ważne jest, by podmioty gospodarcze wszelkiego rodzaju mogły z takiego wsparcia korzystać; przypomina jednak, że polityka spójności dotyczy głównie MŚP, które uznaje się za cenne podmioty uczestniczące w harmonijnym zagospodarowaniu przestrzennym i przyczyniające się do zróżnicowania lokalnej gospodarki;

4.  podkreśla, że różnicujące podejście do dużych przedsiębiorstw mogłoby wywrzeć negatywny wpływ na innowacje oraz ograniczać konkurencyjność innych przedsiębiorstw w UE, zwłaszcza MŚP, gdyż pozbawiłoby je możliwości zawierania istotnych partnerstw na skalę globalną mających na celu współpracę w zakresie innowacji, a także ograniczyłoby ich dostęp do zaawansowanych technologii;

5.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania konkretnych środków mających na celu wspieranie wszystkich przedsiębiorstw, dzięki którym powstają miejsca pracy w myśl strategii „Europa 2020”, krajowych i regionalnych strategii rozwoju, a także do zapewnienia tego, by decyzje o przyznawaniu funduszy oparte były na jakości właściwych przedsięwzięć oraz ich wartości dla unijnych, krajowych, regionalnych i lokalnych strategii;

6.  uważa, że w świecie powszechnej konkurencji dostępność wsparcia w ramach polityki spójności ma kluczowe znaczenie dla przyciągania inwestycji zagranicznych, ponieważ zapewnia wartość dodaną przedsiębiorstwom, gdy decydują one, w którym regionie świata rozwinąć swoją działalność i dokąd przenieść swoją wiedzę fachową; przyznaje, że inwestycje pochodzące z państw trzecich mogą przyczyniać się do ograniczenia skutków kryzysu gospodarczego i do osiągania celów polityki spójności; podkreśla znaczenie wspomnianych inwestycji dla regionów borykających się z trudnościami, wiążą się one bowiem z tworzeniem miejsc pracy i przyciąganiem inwestycji zagranicznych; wskazuje, że zapewnianie usług w zakresie wspierania przedsiębiorczości, inżynierii finansowej i transferu technologii stanowi dodatkowy wkład w zwiększanie atrakcyjności inwestowania w Europie;

7.  popiera gospodarcze uzasadnienie opartej na lokalnej lub regionalnej lokalizacji polityki rozwojowej zakorzenionej w zasadniczej koncepcji, zgodnie z którą korzyść dla mniej rozwiniętych regionów Unii może się zwiększyć, jeżeli będą one mogły zapewnić przewagę konkurencyjną i komparatywną (odpowiednią infrastrukturę, wykwalifikowanych pracowników itd.) oraz solidne zachęty; w tym kontekście domaga się, aby Komisja wspierała państwa członkowskie i regiony w dalszej realizacji ich polityki proinwestycyjnej, zwłaszcza w odniesieniu do inwestycji długoterminowych – nie tylko na szczeblu transgranicznym – z naciskiem na projekty infrastrukturalne; z przykrością zauważa, że mniej rozwinięte regiony UE stają się coraz mniej atrakcyjne dla inwestorów, ze korzyścią dla państw trzecich; wzywa właściwe władze do zaplanowania pilnych działań mających na celu utrzymanie obecnych inwestycji i przyciąganie nowych;

8.  zaznacza, że do najważniejszych problemów wskazywanych przez przedsiębiorstwa inwestujące w Europie należą wysokie podatki i dług publiczny;

9.  uważa, że warunkiem koniecznym dla przyciągnięcia inwestorów jest zapewnienie konkurencyjnej infrastruktury, w obliczu stojących przed nami nowych wyzwań; podkreśla, że aby utrzymać wzrost inwestycji oraz, co za tym idzie, rozwój europejskiej gospodarki, należy nieustannie modernizować infrastrukturę, a właśnie w tej dziedzinie szczególnie istotną rolę odgrywa polityka spójności, zwłaszcza w przypadku nowych państw członkowskich;

10. uważa, że kolejnym warunkiem koniecznym do zapewnienia konkurencyjności i atrakcyjności regionów, oprócz zapewnienia odpowiedniej infrastruktury, są działania ukierunkowane na promowanie badań, innowacji i rozwoju technologicznego oraz udostępnianie w europejskich regionach odpowiednich programów szkolenia zawodowego wysokiej jakości;

11. zwraca uwagę na to, że ogromną siłą UE są jej miasta oraz że duże przedsięwzięcia infrastrukturalne na obszarach miejskich i innowacyjne kompleksy biurowe mają największą moc przyciągania inwestycji; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia zakrojonych na dużą skalę inwestycji w infrastrukturę i nowe technologie oraz w badania i rozwój, również w multimodalne systemy transportu, aby zwiększyć atrakcyjność mieszkaniową i konkurencyjność europejskich miast w oparciu o ich tradycyjne atuty, a jednocześnie do dopilnowania, aby te inwestycje nie szkodziły rzeczywistej spójności terytorialnej i zrównoważonemu rozwojowi obszarów wiejskich;

12. sądzi, że inwestycje w transport, energię, infrastrukturę szerokopasmową, a także w rozwój kapitału ludzkiego mają kluczowe znaczenie dla przyciągania inwestycji bardziej przyjaznych dla środowiska i wspierających wzrost gospodarczy, umożliwiających osiągnięcie zrównoważonego rozwoju zgodnie z celami strategii „Europa 2020”;

13. podkreśla nie tylko konieczność rozpowszechniania i wdrażania badań i działań edukacyjnych na szczeblu lokalnym, lecz także potrzebę prowadzenia ich na tym szczeblu. W związku z tym należy na tym szczeblu zadbać o pełne wykorzystanie potencjału ludzkiego – naukowców oraz fundacji akademickich na szczeblu lokalnym – dzięki czemu można będzie przyciągać zarówno inwestycje krajowe, jak i bezpośrednie inwestycje zagraniczne. w tym kontekście ważne jest również, aby zwrócić uwagę na mobilność ludzi: nauczycieli, pracowników naukowych i studentów;

14. podkreśla konieczność koordynacji horyzontalnej i wertykalnej, dzięki której miasta będą mogły współpracować z organami innego szczebla sprawowania rządów, oraz utrwalenia ich współpracy poprzez współdziałanie w sieciach z innymi miastami;

15. uważa, że w najbliższym czasie państwa członkowskie i regiony powinny wyznaczyć sobie cele w taki sposób, by pierwszeństwo nadać potrzebom inwestorów z jednoczesnym zapewnieniem odpowiedniego i dostępnego finansowania i nadaniem kluczowego znaczenia funduszom strukturalnym;

16. sądzi, że potrzebne jest rządzenie oparte na wzmacnianiu pozycji obywateli, z udziałem wszystkich istotnych partnerów oraz innowacyjnym wykorzystaniem podstawowego kapitału;

17. sądzi, że mniej rozwinięte regiony powinny nadal otrzymywać znaczne fundusze Unii, aby oprócz obniżonych kosztów pracy oferować inwestorom także inne korzyści z lokalnej konkurencyjności;

18. odnotowuje potrzebę wzmocnienia infrastruktury w celu zwiększenia spójności regionalnej i konkurencyjności regionów; podkreśla w tym kontekście znaczenie transeuropejskich sieci transportowych oraz wykorzystania dodatkowych instrumentów finansowych, takich jak obligacje projektowe oraz partnerstwa publiczno-prywatne;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

26.4.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

32

4

2

Posłowie obecni w trakcie głosowania końcowego

François Alfonsi, Luís Paulo Alves, Jean-Paul Besset, Victor Boştinaru, John Bufton, Alain Cadec, Nikos Chrysogelos, Rosa Estaràs Ferragut, Danuta Maria Hübner, Filiz Hakaeva Hyusmenova, María Irigoyen Pérez, Seán Kelly, Constanze Angela Krehl, Petru Constantin Luhan, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Ramona Nicole Mănescu, Vladimír Maňka, Iosif Matula, Erminia Mazzoni, Ana Miranda, Jens Nilsson, Lambert van Nistelrooij, Jan Olbrycht, Wojciech Michał Olejniczak, Markus Pieper, Tomasz Piotr Poręba, Monika Smolková, Ewald Stadler, Georgios Stavrakakis, Nuno Teixeira, Joachim Zeller

Zastępca(-y) obecny(-i) w trakcie głosowania końcowego

Jens Geier, Ivars Godmanis, Karin Kadenbach, Maurice Ponga, Patrice Tirolien, Giommaria Uggias

Zastępca(-y) (art. 187 ust. 2 Regulaminu) obecny(-i) w trakcie głosowania końcowego

Julie Girling

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

31.5.2012

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

34

3

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Burkhard Balz, Elena Băsescu, Udo Bullmann, Nikolaos Chountis, George Sabin Cutaş, Rachida Dati, Leonardo Domenici, Derk Jan Eppink, Diogo Feio, Elisa Ferreira, Ildikó Gáll-Pelcz, Jean-Paul Gauzès, Sven Giegold, Sylvie Goulard, Liem Hoang Ngoc, Othmar Karas, Wolf Klinz, Jürgen Klute, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Philippe Lamberts, Werner Langen, Astrid Lulling, Arlene McCarthy, Ivari Padar, Alfredo Pallone, Olle Schmidt, Edward Scicluna, Peter Simon, Ivo Strejček, Kay Swinburne, Sampo Terho, Marianne Thyssen, Ramon Tremosa i Balcells, Pablo Zalba Bidegain

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Sophie Auconie, Thijs Berman, Roberto Gualtieri, Danuta Maria Hübner, Olle Ludvigsson, Mario Mauro, Theodoros Skylakakis

Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Margrete Auken