Procedura : 2012/0162(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0144/2013

Teksty złożone :

A7-0144/2013

Debaty :

PV 11/06/2013 - 20
CRE 11/06/2013 - 20

Głosowanie :

PV 12/06/2013 - 8.4
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2013)0253

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 574kWORD 222k
25.4.2013
PE 496.302v02-00 A7-0144/2013

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

(COM(2012)0332 – C7‑0158/2012 – 2012/0162(COD))

Komisja Rybołówstwa

Sprawozdawca: Raül Romeva i Rueda

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (COM(2012)0332 – C7-0158/2012 – 2012/0162(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0332),

–   uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0158/2012),

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 28 marca 2012 r.(1),

–   uwzględniając art.55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A7-0144/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Poprawka 1

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Motyw 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4) Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych do przyjęcia aktów delegowanych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(4) Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych do przyjęcia aktów delegowanych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, aby uzyskać obiektywne, rzetelne, pełne i zaktualizowane informacje. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Poprawka 2

Wniosek dotyczący rozporządzenia

Artykuł 1 – punkt 19

Rozporządzenie (WE) nr 1005/2008

Artykuł 54 a (nowy) – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6 ust. 3, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 5, art. 12 ust. 6, art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 4 i art. 17 ust. 3, powierza się na czas nieokreślony.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6 ust. 3, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 5, art. 12 ust. 6, art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 4 i art. 17 ust. 3, powierza się Komisji na okres trzech lat od dnia …*. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu trzech lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

 

______________

 

* Dz.U.: wstawić datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Uzasadnienie

Bardziej właściwe wydaje się ograniczenie przekazania uprawnień w czasie i zobowiązanie Komisji do złożenia sprawozdania z jego wykonywania w celu uzyskania regularnej oceny i analizy wykorzystania przez nią przekazania uprawnień.

(1)

Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 183.


UZASADNIENIE

Kontekst ogólny

Nielegalny połów ryb często może wydawać się atrakcyjny gospodarczo. Ponieważ ryby łowione są z naruszeniem norm środowiskowych, społecznych i innych, rybacy mogą zwykle sprzedawać je za mniejsze pieniądze. Hurtownicy i detaliści kupują je zatem taniej, nie zawsze wiedząc, że zostały one złowione nielegalnie.

To wyjaśnia powszechny wyraźny brak entuzjazmu w stosunku do rozporządzenia w sprawie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych (NNN) połowów. Łatwo być przeciw nielegalnym połowom co do zasady, a właściwie trudno nie być przeciw. Kiedy jednak sprzeciw wobec nielegalnych połowów może prowadzić do przerwania dostaw ryb na rynek UE, do obniżenia zysków lub do zakłóceń w stosunkach z „ważnymi” partnerami handlowymi UE, wówczas walka z nielegalnymi połowami okazuje się trudniejsza. Tak przynajmniej przedstawiają się doświadczenia UE związane z rozporządzeniem nr 1005/2008.

Gdy Komisja w 2007 r. po raz pierwszy przedstawiła wniosek, spotkał się on z natychmiastową i głęboką wrogością wielu stron. Liczne państwa członkowskie skarżyły się, że spowoduje on „zakłócenia w handlu” lub będzie zbyt kosztowny i trudny do realizacji. Wiele nie chciało, by zakres stosowania rozporządzenia w sprawie połowów NNN obejmował statki UE – argumentowały one, że połowy NNN prowadzą inni, a nie Europejczycy. Co ciekawe, najostrzejszy sprzeciw wobec wniosku wyraziły państwa północne, w przypadku których nasycenie rynku bardziej zależy od handlu i które zazwyczaj uważa się za bardziej przychylne kontrolom i sankcjom. Hiszpania zaakceptowała główne zasady wniosku niemal natychmiast.

Różne dyrekcje generalne w Komisji argumentowały podobnie.

W skrócie – deklarowanie sprzeciwu wobec połowów NNN było w dobrym tonie, jednak podjęcie działań to inna sprawa.

Obecnie, po kilku latach, rozporządzenie obowiązuje. Dotychczas Komisja powiadomiła osiem państw(1) o tym, że mogą one zostać uznane za państwa trzecie niewspółpracujące w zakresie zwalczania połowów NNN. Oficjalne uznanie ich za państwa niewspółpracujące mogłoby nastąpić za sześć miesięcy i prowadziłoby do sankcji handlowych i innych (art. 38).

Taki rozwój sytuacji należy przyjąć z zadowoleniem, jest to jednak zaledwie pierwszy krok.

Wspomniane państwa to stosunkowo małe podmioty na światowej scenie połowów NNN. Liczne o wiele większe państwa również uczestniczą w połowach NNN na różne sposoby, jako państwa bandery, państwa nadbrzeżne, państwa, w których prowadzone jest przetwórstwo, lub inne. Ewentualne państwa, które przychodzą tu na myśl, to m.in. Korea, Rosja, Indonezja, Filipiny, Tajlandia, Papua-Nowa Gwinea, a nawet Chiny. Wprawdzie należy solidnie uzasadnić uznanie takich państw za niewspółpracujące, aby zarzut ten był niemożliwy do prawnego podważenia, co wymaga czasu i zasobów, jednak Komisji nie wolno się wycofać. Komisja musi zapewnić zasoby finansowe i kadrowe pozwalające na zbadanie sytuacji w innych państwach i, jeżeli to uzasadnione, doprowadzenie do ich szybkiego i skutecznego uznania za niewspółpracujące.

Jednakże te same siły i przeważnie te same argumenty, które były widoczne przy przyjmowaniu rozporządzenia, nadal działają, hamując postęp w walce z połowami NNN.

Powiadomienie ośmiu wyżej wymienionych państw zabrało Komisji niezmiernie dużo czasu – budzi to pewne zastrzeżenia co do stopnia panującego entuzjazmu do pełnego stosowania rozporządzenia. W unijnym wykazie statków prowadzących połowy NNN nadal nie ma statków innych niż te, które pochodzą z wykazów RFMO. Trudno uwierzyć, że nie istnieje ani jeden statek – pływający pod banderą UE albo obcą – co do którego Komisja dysponowałaby informacjami uzasadniającymi dodanie go do wykazu.

Co zadziwiające, gdy Komisja przesłała wstępny wykaz krajów państwom członkowskim, niektóre z nich początkowo stanęły w obronie swoich krajów „partnerskich”. Ostatecznie tylko Wielka Brytania była tak zirytowana włączeniem Belize i Sri Lanki, że wstrzymała się od głosu w komitecie zarządzającym.

Dążenia Komisji i wielu państw członkowskich związane z wolnym handlem nadal wydają się przeważać w bilansie politycznym nad potrzebą skończenia z – według słów byłego komisarza – „plagą oceanów”. To prawdopodobnie ten czynnik uniemożliwił poważne przyjrzenie się Korei, z którą UE podpisała niedawno umowę o wolnym handlu.

Tymczasem połowy NNN są jednym z najpoważniejszych zagrożeń dla różnorodności biologicznej mórz i mogą prowadzić do problemów z bezpieczeństwem żywnościowym w wielu krajach nadbrzeżnych i rozwijających się.

W USA walka z połowami NNN podlega ustawie Magnusona-Stevensa. USA opublikowały niedawno trzeci sporządzany co dwa lata wykaz państw, których statki uczestniczą w połowach NNN. W przeciwieństwie do skromnego wykazu UE wykaz amerykański obejmuje szereg większych państw prowadzących połowy NNN, jak Korea, Meksyk oraz – co budzi pewne zakłopotanie – Hiszpania i Włochy. Komisja powinna natychmiast porozumieć się ze stroną amerykańską w celu porównania informacji i, jeżeli okaże się to uzasadnione, dodać do wykazu kolejne państwa. UE zawarła protokół ustaleń z USA, a także z Japonią, aby ułatwić takie działania.

Parlament wielokrotnie przyjmował sprawozdania i rezolucje zachęcające Komisję do walki z połowami NNN za pomocą wszelkich dostępnych zasobów i wszelkimi możliwymi drogami, w tym m.in. poprzez zniechęcanie do zmiany bandery, gromadzenie informacji na temat umów prywatnych, poprawę możliwości śledzenia pochodzenia produktów oraz ściślejszą międzynarodową współpracę i wymianę informacji. Wszystkie służby Komisji muszą pracować wspólnie, aby znaleźć sposoby umożliwiające zapewnienie i ułatwienie skutecznego stosowania rozporządzenia, realizację polityki i wykonywanie prawodawstwa Unii.

Unijne rozporządzenie w sprawie połowów NNN jest aktem przełomowym, jedynym na świecie tak szerokim pod względem zakresu i przewidywanych możliwych środków. Taki akt prawny ma jednak wartość tylko wtedy, gdy stosuje się go w pełni. Ograniczenie jego stosowania do niezbyt imponującego zbioru podmiotów prowadzących połowy NNN może niestety stanowić sposobność, a nawet zachętę do postrzegania go jako papierowego tygrysa – dekoracji, którą UE może się chwalić, lecz której inni nie muszą się obawiać.

Traktat z Lizbony wprowadza nową hierarchię norm obejmującą trzy poziomy. Na pierwszym poziomie znajdują się akty ustawodawcze, przyjmowane przez ustawodawców zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, w której Parlament Europejski i Rada podejmują decyzje jako równorzędni współustawodawcy (zob. art. 249 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – TFUE), lub zgodnie ze specjalnymi procedurami ustawodawczymi. Ponadto ustawodawca może przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym – uzupełniających lub zmieniających niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego (tzw. aktów delegowanych zdefiniowanych w art. 290 ust. 1 TFUE) – które drugi poziom norm. Na mocy prawnie wiążących aktów Unii można także powierzać Komisji uprawnienia wykonawcze, jeżeli potrzebne są jednolite warunki wykonywania tych aktów. Na tej podstawie Komisja przyjmuje tzw. akty wykonawcze (zob. art. 291 TFUE), które stanowią trzeci poziom.

Wybór rodzaju aktu nie zawsze jest jednoznaczny. Akty delegowane i akty wykonawcze – w porównaniu z aktami ustawodawczymi – mają tę przewagę, że dają możliwość szybkiego reagowania na nową sytuację. O ile zwykła procedura ustawodawcza i akty delegowane gwarantują udział Parlamentu na równi z Radą, akty wykonawcze de facto wykluczają Parlament z procesu, ponieważ uprawnienia kontrolne nie obligują Komisji do uwzględnienia stanowiska Parlamentu.

Wniosek Komisji

W kontekście dostosowania rozporządzenia (WE) nr 1005/2008 do nowych przepisów przewidzianych w TFUE Komisja przygotowała projekt wniosku, w którym dokonano podziału uprawnień przyznanych obecnie Komisji na podstawie wspomnianego rozporządzenia na środki o charakterze delegowanym i środki o charakterze wykonawczym. Ogólnie, proponowane zmiany dotyczą tylko rodzaju przyjmowanych aktów, natomiast nie zmieniają treści środków. Jest tylko jedna istotna zmiana w procedurze obowiązującej przy włączaniu określonych państw trzecich do wykazu niewspółpracujących państw trzecich lub przy ich usuwaniu z tego wykazu.

Komisja proponuje powierzenie jej uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych w następujących celach: zwalnianie z obowiązku przekazywania informacji przez statki rybackie lub ustanawianie innych okresów przekazywania; określanie poziomów odniesienia dla inspekcji wyładunków i przeładunków dokonywanych przez statki rybackie państw trzecich; dostosowywanie systemów świadectw połowowych w przypadku niektórych produktów rybołówstwa, otrzymywanych przez małe statki rybackie, w tym możliwości stosowania uproszczonego świadectwa połowowego; zmiany wykazu produktów nieobjętych zakresem rozporządzenia; dostosowywanie terminu przedłożenia świadectwa połowowego do typu produktu rybołówstwa, odległości do miejsca wejścia lub stosowanego środka transportu; ustanawianie zasad przyznawania, zmieniania lub wycofywania świadectw zatwierdzonych podmiotów gospodarczych lub zasad zawieszania lub unieważniania statusu zatwierdzonego podmiotu gospodarczego oraz warunków ważności świadectw zatwierdzonych podmiotów gospodarczych, jak również ustanawianie kryteriów Unii w celu weryfikacji w kontekście zarządzania ryzykiem.

Komisja proponuje powierzenie jej uprawnień wykonawczych w następujących sprawach: ustanawianie formularzy uprzedniego powiadomienia; ustanawianie procedur i formularzy dotyczących deklaracji wyładunkowych i przeładunkowych; przyjmowanie – w porozumieniu z państwami bandery – świadectw połowowych ustanawianych, zatwierdzanych lub przedkładanych drogą elektroniczną lub za pomocą elektronicznych systemów identyfikowalności zapewniających taki sam poziom kontroli ze strony organów; określanie i zmiany wykazu systemów świadectw połowowych przyjmowanych przez regionalne organizacje zarządzania rybołówstwem zgodnie z rozporządzeniem UE w sprawie połowów NNN; ustanawianie wspólnych warunków we wszystkich państwach członkowskich w zakresie procedur i formularzy dotyczących składania wniosków o świadectwa zatwierdzonych podmiotów gospodarczych i wydawania ich, zasad weryfikacji zatwierdzonych podmiotów gospodarczych oraz zasad wymiany informacji między zatwierdzonym podmiotem gospodarczym a organami w państwach członkowskich, między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Komisją; ustanawianie unijnego wykazu statków NNN; wykreślanie statków z unijnego wykazu statków NNN; włączanie wykazów statków NNN – przyjmowanych przez regionalne organizacje zarządzania rybołówstwem – do unijnego wykazu statków NNN; uznawanie państw trzecich za niewspółpracujące; włączanie określonych państw trzecich do wykazu niewspółpracujących państw trzecich; wykreślanie państw trzecich z wykazu niewspółpracujących państw trzecich; przyjmowanie środków nadzwyczajnych wobec państw trzecich w określonych okolicznościach; ustanawianie formatu przedkładania przez państwa członkowskie informacji dotyczących zaobserwowanych statków rybackich oraz ustanawianie zasad wzajemnej pomocy.

Opinia sprawozdawcy

Ogólnie sprawozdawca z zadowoleniem przyjmuje wybory, których dokonała Komisja w miejscach, gdzie proponuje ona zmiany. Sprawozdawca jest jednak zdania, że w przypadku aktów delegowanych przekazanie uprawnień powinno być ograniczone w czasie, aby umożliwić regularną ocenę jego stosowania.

(1)

Belize, Fidżi, Gwinea, Kambodża, Panama, Sri Lanka, Togo, Vanuatu


PROCEDURA

Tytuł

Ustanowienie wspólnotowego systemu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania

Odsyłacze

COM(2012)0332 – C7-0158/2012 – 2012/0162(COD)

Data przedstawienia w PE

21.6.2012

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

PECH

3.7.2012

 

 

 

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

DEVE

3.7.2012

INTA

3.7.2012

ENVI

3.7.2012

 

Opinia niewydana

       Data decyzji

DEVE

10.7.2012

INTA

11.7.2012

ENVI

10.7.2012

 

Sprawozdawca(y)

       Data powołania

Raül Romeva i Rueda

6.9.2012

 

 

 

Rozpatrzenie w komisji

6.9.2012

6.11.2012

18.2.2013

 

Data przyjęcia

23.4.2013

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

23

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

John Stuart Agnew, Antonello Antinoro, Kriton Arsenis, Chris Davies, Carmen Fraga Estévez, Pat the Cope Gallagher, Dolores García-Hierro Caraballo, Marek Józef Gróbarczyk, Ian Hudghton, Werner Kuhn, Jean-Marie Le Pen, Isabella Lövin, Gabriel Mato Adrover, Maria do Céu Patrão Neves, Crescenzio Rivellini, Ulrike Rodust, Raül Romeva i Rueda, Struan Stevenson, Isabelle Thomas, Nils Torvalds, Jarosław Leszek Wałęsa

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Ole Christensen, Jean Louis Cottigny, Diane Dodds, Barbara Matera, Gesine Meissner, Mario Pirillo, Nikolaos Salavrakos

Data złożenia

25.4.2013

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności