SPRAWOZDANIE w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1100/2007 ustanawiające środki służące odbudowie zasobów węgorza europejskiego

26.6.2013 - (COM(2012)0413 – C7‑0202/2012 – 2012/0201(COD)) - ***I

Komisja Rybołówstwa
Sprawozdawczyni: Isabella Lövin

Poprawki

• 001-018 (PDF - 145 KB)
• 001-018 (DOC - 128 KB)
• 019-019 (PDF - 93 KB)
• 019-019 (DOC - 159 KB)

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1100/2007 ustanawiające środki służące odbudowie zasobów węgorza europejskiego

(COM(2012)0413 – C7‑0202/2012 – 2012/0201(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0413),

–   uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7‑0202/2012),

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 listopada 2012 r.[1],

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A7-0242/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Poprawka  1 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw -1 (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
	(-1) Na podstawie informacji, które będą przekazywane przez państwa członkowskie, Komisja powinna przedstawić sprawozdanie na temat efektów, które przyniosło wdrożenie planów gospodarowania zasobami węgorza, i w razie konieczności zaproponować w trybie pilnym stosowne środki, które z dużym prawdopodobieństwem zapewnią odbudowę zasobów węgorza europejskiego.
Poprawka  2 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 2
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(2) Na skutek wejścia w życie traktatu lizbońskiego uprawnienia powierzone Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1100/2007 muszą zostać dostosowane do postanowień art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.	(2) Na skutek wejścia w życie traktatu lizbońskiego uprawnienia powierzone Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1100/2007 muszą zostać dostosowane do postanowień art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Poprawka  3 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(3) W celu stosowania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1100/2007 należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do podjęcia środków w związku ze znacznym spadkiem średnich cen rynkowych węgorzy wykorzystywanych do celów zarybieniowych w porównaniu z cenami węgorzy wykorzystywanych do innych celów.	(3) W celu stosowania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1100/2007 należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do podjęcia środków w związku ze znacznym spadkiem średnich cen rynkowych węgorzy wykorzystywanych do celów zarybieniowych w porównaniu z cenami węgorzy wykorzystywanych do innych celów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, opierając się na najnowszych opiniach naukowych i zaleceniach naukowców, w szczególności na poziomie ekspertów, tak aby zagwarantować, że posiadane przez nią informacje są obiektywne, szczegółowe, wyczerpujących i aktualne. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne i terminowe przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Poprawka  4 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 5
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(5) Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.	skreślony
Poprawka  5 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 6
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
(6) W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1100/2007 odnośnie do zatwierdzania przez Komisję planów gospodarowania zasobami węgorza na podstawie danych technicznych i naukowych należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.	(6) W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1100/2007 odnośnie do zatwierdzania przez Komisję planów gospodarowania zasobami węgorza na podstawie najlepszych i najnowszych dostępnych informacji technicznych i naukowych należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.
Poprawka  6 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
	(6a) W 2013 r. ICES powinna sformułować nowe i bardziej wszechstronne opinie dotyczące stanu zasobów węgorza. Przy przygotowywaniu takich opinii ICES powinna uwzględniać wszystkie przyczyny zmniejszania się zasobów węgorza, w tym w związku z tarliskami. Jeżeli ICES potwierdzi, że stan zasobów węgorza pozostaje krytyczny, Komisja powinna jak najszybciej przedstawić wniosek w sprawie nowego rozporządzenia dotyczącego odbudowy zasobów węgorza europejskiego. Rozporządzenie powinno również obejmować rozwiązania długoterminowe, takie jak sposoby na odblokowanie szlaków migracyjnych.
Poprawka  7 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 7 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
	(7a) Istotne jest, aby Komisja nakładała kary na państwa członkowskie, które nie przekazały lub nie przeanalizowały wszystkich dostępnych im danych, aby umożliwić sporządzenie wyczerpującego i popartego naukowo bilansu sytuacji dotyczącej węgorza europejskiego.
Poprawka  8 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 11 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
	(11a) Dopóki szlaki migracyjne pozostają zamknięte, zarybianie jest na razie jedynym rozwiązaniem pozwalającym na odnowę zasobów węgorza. W przypadku przekazywania węgorza szklistego zgodnie z najlepszymi dostępnymi praktykami, jak zrównoważona norma dla węgorza, przekazywanie to okazuje się efektywnym sposobem pobudzenia odnowy zasobów tego gatunku. Innym tymczasowym środkiem pobudzenia spływania węgorza szklistego jest przenoszenie egzemplarzy przez człowieka tak, by ominęły one przeszkody, jak groble, elektrownie wodne i pompy wodne. W czasie, gdy rybacy szukają alternatywnych zajęć, ich umiejętności mogłyby być wykorzystane do przyspieszenia odnowienia zasobów węgorza europejskiego.
Poprawka  9 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 1 a (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 2 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka   1a) art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:   „1. Państwa członkowskie stwierdzają, w których dorzeczach na ich terytorium krajowym węgorz europejski występuje naturalnie (zwanych dalej „dorzeczami, w których występuje węgorz”), i określają te dorzecza; mogą do nich zostać także zaliczone wody morskie. […]”
Poprawka  10 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 b (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 2 – ustęp 10
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka   1b) art. 2 ust. 10 otrzymuje brzmienie:   „10. W ramach planu gospodarowania zasobami węgorza każde państwo członkowskie jak najszybciej wdraża odpowiednie środki w celu ograniczenia śmiertelności węgorza spowodowanej czynnikami spoza dziedziny rybołówstwa, w tym turbinami elektrowni wodnych i pompami. Podejmuje się dalsze środki w celu ograniczenia śmiertelności wynikającej z innych czynników, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia celu planu.”
Poprawka  11 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 a (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 5 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka   3a) art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie:   „4. Jeżeli do dnia 31 grudnia 2008 r. państwo członkowskie przedstawi Komisji do zatwierdzenia plan gospodarowania zasobami węgorza, który nie może zostać zatwierdzony przez Komisję zgodnie z ust. 1 lub który nie spełnia warunków w zakresie składania sprawozdań i oceny określonych w art. 9, państwo to redukuje nakład połowowy co najmniej o 50 % w stosunku do średniego nakładu z lat 2004–2006 albo redukuje go tak, by połowy węgorza zmniejszyły się co najmniej o 50 % w stosunku do średnich połowów z lat 2004–2006, i w tym celu skraca okres połowów węgorza albo stosuje inne środki. Redukcji nakładu połowowego dokonuje się w terminie trzech miesięcy od dnia podjęcia decyzji o niezatwierdzeniu planu lub w ciągu trzech miesięcy od niedotrzymania terminu przekazania danych.”
Poprawka  12 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 3 b (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 5 – ustęp 7 (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka   3b) w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:   „8. Od dnia 1 stycznia 2014 r. wszystkie plany gospodarowania zasobami węgorza są poddawane przeglądowi i aktualizowane co dwa lata, przy uwzględnieniu najnowszych opinii naukowych.”
Poprawka  13 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 7 – ustępy 6 i 7
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka 6. W przypadku znacznego spadku średnich rynkowych cen węgorzy wykorzystywanych do celów zarybieniowych, w porównaniu z cenami węgorzy wykorzystywanych do innych celów, dane państwo członkowskie informuje o tym Komisję. Komisja – w drodze aktów delegowanych przyjmowanych zgodnie z art. 12a oraz w celu zaradzenia sytuacji – może tymczasowo zmniejszyć określoną procentowo ilość ryb przeznaczanych na zarybianie, o której mowa w ust. 2. 6. W przypadku znacznego spadku średnich rynkowych cen węgorzy wykorzystywanych do celów zarybieniowych, w porównaniu z cenami węgorzy wykorzystywanych do innych celów, dane państwo członkowskie informuje o tym Komisję. Komisja – w drodze aktów delegowanych przyjmowanych zgodnie z art. 12a oraz w celu zaradzenia sytuacji – może tymczasowo zmniejszyć określoną procentowo ilość ryb przeznaczanych na zarybianie, o której mowa w ust. 2 w przypadku, gdy plan gospodarowania zasobami węgorza jest zgodny z art. 2 ust. 4. 7. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r. Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie i oceni środki służące zarybianiu, uwzględniając rozwój cen rynkowych.”. 7. Najpóźniej do dnia 31 października 2013 r. Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie i oceni środki służące zarybianiu, uwzględniając najnowsze opinie naukowe w sprawie warunków, w których zarybianie może przyczyniać się do zwiększenia biomasy stada tarłowego. W sprawozdaniu tym Komisja dokonuje przeglądu rozwoju cen rynkowych.”
Poprawka  14 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 4 a (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 7 – ustęp 8
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka   4a) art. 7 ust. 8 otrzymuje brzmienie:   „8. Zarybianie jest traktowane jako środek służący ochronie do celów art. 38 ust. 2 rozporządzenia (UE) XX/XXXX [EFMR], pod warunkiem że:   – jest przewidziane w planie gospodarowania zasobami węgorza sporządzonym zgodnie z art. 2,   – dotyczy węgorzy […] odławianych i obrabianych za pomocą metod i narzędzi gwarantujących najniższą możliwą śmiertelność przy połowie, przechowywaniu, transporcie i hodowli,   – odbywa się na obszarze gwarantującym wysokie szanse przeżycia i migracji,   – przyczynia się do osiągnięcia docelowego 40-procentowego współczynnika spływania węgorzy, o którym mowa w art. 2 ust. 4 oraz   – podlega kwarantannie w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się ewentualnych chorób i pasożytów.”
Poprawka  15 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 5 Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 9
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka 5) w art. 9 skreśla się ust. 3; 5) art. 9 otrzymuje brzmienie:   „Artykuł 9   Sprawozdawczość i ocena   1. Państwa członkowskie gromadzą dane naukowe w celu ilościowego ujęcia oddziaływania środków podejmowanych względem zasobów węgorza, znalezienia rozwiązań minimalizujących szkody i zalecania celów gospodarowania zasobami. Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie początkowo co trzy lata, przy czym pierwsze sprawozdanie należy przedstawić do dnia 30 czerwca 2012 r., oraz udostępniają informacje wyznaczonym organom naukowym. Następnie, po pierwszym sprawozdaniu za okres trzech lat, częstotliwość ich składania zwiększa się do jednego sprawozdania co dwa lata. W sprawozdaniach przedstawia się w zarysie system monitorowania, wdrażanie, skuteczność działań i ich efekty, a w szczególności zawiera się możliwie najbardziej dokładne osiągalne dane szacunkowe pokazujące:   a) jaka w danym państwie członkowskim część stada węgorzy srebrzystych powraca do morza na tarło lub jaka część stada węgorzy srebrzystych opuszcza terytorium tego państwa członkowskiego w swojej wędrówce do morza na tarło – w stosunku do docelowego współczynnika ich spływania określonego w art. 2 ust. 4;   b) jaki nakład jest związany z połowami węgorza każdego roku i o ile zmniejszono ten nakład zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 4;   c) jakie jest natężenie czynników spoza dziedziny rybołówstwa powodujących śmiertelność węgorzy i o ile ograniczono wpływ tych czynników zgodnie z art. 2 ust. 10;   d) ile węgorzy o długości poniżej 12 cm jest odławianych oraz jaka ich część jest wykorzystywana do jakich celów;   e) jaki jest wskaźnik przeżycia wśród węgorzy wykorzystywanych do zarybiania, w czasie połowów, transportu, zarybiania bądź spływania do Morza Sargassowego na tarło.   f) dobrowolne wyszczególnienie tarlisk odławianych węgorzy.   2. Najpóźniej do dnia 31 października 2013 r. Komisja przedstawia Parlamentowi i Radzie sprawozdanie przedstawiające statystyczną i naukową ocenę wyników osiągniętych dzięki wdrożeniu planów gospodarowania zasobami węgorza wraz z opinią STECF. Na podstawie stwierdzeń zawartych w tym sprawozdaniu Komisja może przedstawić propozycje dotyczące rozszerzenia zakresu stosowania rozporządzenia w celu uwzględnienia czynników innych niż rybołówstwo powodujących śmiertelność węgorzy.   3. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2013 r. Komisja przedstawia ocenę unijnego i międzynarodowego handlu węgorzem europejskim, koncentrując się w szczególności na kwestii przestrzegania przez Unię zobowiązań wynikających z konwencji CITES oraz na oszacowaniu skali nielegalnego handlu węgorzem europejskim w państwach członkowskich. W takim sprawozdaniu należy określić niezgodności między różnymi dostępnymi zestawami danych i zasugerować środki mające na celu usprawnienie procesu monitorowania handlu, w tym zmianę obowiązujących kodeksów celnych, tak aby umożliwić bardziej skuteczne monitorowanie.”
Poprawka  16 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 5 a (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 9 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka   5a) dodaje się artykuł w brzmieniu:   „Artykuł 9a   Środki następcze   Uwzględniając stwierdzenia zawarte w sprawozdaniach, o których mowa w art. 7 ust. 7 i art. 9 ust. 2 i 3, jak również wszelkie nowe i szerzej zakrojone opinie sformułowane przez ICES w kwestii stanu zasobów węgorza europejskiego w 2013 r., Komisja, najpóźniej do dnia 31 marca 2014 r., przedstawia Parlamentowi i Radzie nowy wniosek ustawodawczy, którego celem jest doprowadzenie, z dużym prawdopodobieństwem, do odbudowy zasobów węgorza europejskiego. Czyniąc to Komisja może rozważyć sposoby rozszerzenia zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia w celu uwzględnienia czynników innych niż rybołówstwo powodujących śmiertelność węgorzy.”
Poprawka  17 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 6 Rozporządzenie (WE) nr 1100/2007 Artykuł 12 a – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję Poprawka 2. Uprawnienia, o których mowa w art. 7 ust. 6, powierza się Komisji na czas nieokreślony. 2. Uprawnienia, o których mowa w art. 7 ust. 6, powierza się Komisji na okres trzech lat od dnia …*. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu trzech lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na okresy o tej samej długości, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem danego okresu.   _____________   *Dz.U.: proszę wpisać datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Uzasadnienie
W stosunku do aktów delegowanych zawsze powinno się określać ich termin.
Poprawka  18 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję	Poprawka
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.	Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie zostaje skonsolidowane z zastępowanym przez nie rozporządzeniem w miesiącu jego wejścia w życie.

• [1]  Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.

UZASADNIENIE

Wprowadzenie

Istnieją liczne problemy związane z zasobami węgorza europejskiego: przełowienie, utrata siedlisk krytycznych, zanieczyszczenia, choroby pasożytnicze, zmiany prądów oceanicznych następujące w wyniku zmiany klimatu itd. Znalezienie rozwiązania nie jest zatem proste, nie ma też jednego winnego.

Istnieje wiele niewiadomych dotyczących kilku ważnych aspektów biologii węgorza i gospodarowania jego zasobami, a to jeszcze bardziej komplikuje już złożony problem. Aby wymienić kilka z nich, wystarczy wspomnieć, że nie ma pewności co do wielkości zasobów, nie zostały odpowiednio poznane warunki, w których dochodzi do ustalenia płci węgorza, a to, czy wykorzystane przy zarybianiu osobniki rzeczywiście zostaną skutecznymi tarlakami, pozostaje wielkim znakiem zapytania.

Niewiadome te dotyczą też kwestii monitorowania i kontroli eksploatacji zasobów węgorza, przy czym liczby dotyczące połowów i eksportu figurujące w różnych zestawach danych nie pasują do siebie, a także odnoszą się do właściwego odsetka połowów węgorza, których przeznaczenie jest niejasne, oraz potwierdzonego, choć nieujętego liczbowo, faktu istnienia międzynarodowego czarnego rynku węgorza.

Jeden z członków Komisji Rybołówstwa stwierdził ostatnio, że węgorze stają się przyczynkiem do interesującej debaty, ponieważ uznajemy je za bardzo romantyczne zwierzęta: orientują się one według pełni księżyca, pokonują tysiące mil, aby połączyć się w pary i zginąć pośrodku Oceanu Atlantyckiego, zaraz po odbyciu tarła. Z drugiej strony przyczyna eksploatacji populacji węgorza jest bardzo mało romantyczna: to ogólnoświatowy biznes eksportowy, którego wartość w latach 1997–2007 oszacowano na ponad 10 miliardów euro (Crook, 2010 r.).

Stan populacji węgorza europejskiego

Zgodnie z najnowszymi opiniami naukowymi Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES, 2012 r.) w sprawie węgorza europejskiego stan zasobów pozostaje na poziomie krytycznym i niezbędne jest podjęcie pilnych działań. Zasoby spadły poniżej poziomów bezpieczeństwa biologicznego, a połowów nie prowadzi się obecnie w sposób zrównoważony. ICES zaleca, by połowy i inne formy działalności człowieka mające wpływ na zasoby zostały ograniczone w możliwie największym zakresie. Według grupy roboczej ICES ds. węgorza (WGEEL, 2012) „istnieją wskazania, że zasoby węgorza nadal zmniejszały się w 2012 r. Wskaźnik poziomu liczebności uzupełnienia stada WGEEL jest obecnie na historycznie niskim poziomie, poniżej 1% dla Morza Północnego oraz 5% dla innych terenów na obszarze dystrybucji w odniesieniu do lat 1960–1979”.

Naukowcy często wskazują, że jest wiele rzeczy, których nie wiemy o węgorzach. Jednak rozstrzyganie wątpliwości może oczywiście działać w dwie strony – kreować postawy nieco bardziej optymistyczne bądź przysparzać jeszcze poważniejszych obaw. W dokumencie WGEEL z 2012 r. odnotowuje się na przykład, że „pojawiają się sygnały, iż w przypadku węgorzy stosunek zasobów do rekrutacji może mieć charakter depensacyjny, na co wskazuje fakt, że poziom rekrutacji maleje szybciej niż liczebność zasobów”. „Jeżeli tak jest w rzeczywistości”, stwierdza grupa robocza ICES, „oznaczałoby to znaczącą zmianę poglądów na stan zasobów i odpowiednich punktów odniesienia, a także umacniało pilny i poważny charakter opinii”.

Interpretacja danych handlowych może być w istocie bardzo uciążliwym zadaniem. Sama UE wprowadziła cztery kody węgorza w zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów (w porównaniu z 25 kodami w przypadku Tajwanu). W wielu przypadkach uniemożliwia to rozróżnienie węgorzy szklistych od węgorzy żółtych. ICES zauważa, że „na podstawie nakładanych cen wydaje się, że w niektórych przypadkach wywożone towary nie są etykietowane” oraz że w odniesieniu do okresu między wrześniem 2011 r. a czerwcem 2012 r. występują „duże różnice między dwoma zgłoszonymi zestawami danych dla Hiszpanii (brak danych w sprawozdaniu krajowym wobec 2,4 tony wg Eurostatu) oraz dla Francji (9 ton wg sprawozdania krajowego wobec 24 ton wg Eurostatu)”. W przypadku Francji z 34,3 tony węgorzy objętych wyładunkiem w sezonie 2011–2012, 7,2 tony to „ilość nierozliczona” i może wynikać z „połączenia śmiertelności popołowowej i/lub niedoszacowania oraz nielegalnego handlu”. ICES szacuje, że w przypadku Hiszpanii nie rozliczono się z 8,5 tony.

Połowy to oczywiście nie jedyny problem. W przypadku 38% próbek węgorzy pobranych z 314 miejsc w ośmiu krajach doszło do przekroczenia maksymalnych poziomów polichlorowanych bifenyli niezaliczanych do grupy dioksyn w żywności. W rzeczywistości prowadzi to do zamykania coraz większej liczby łowisk, ponieważ węgorze takie nie nadają się do spożycia.

Rozporządzenie Rady nr 1100/2007

W świetle powyższego sprawozdawca zdecydowanie uważa, że rozporządzenie Rady nr 1100/2007 nie idzie wystarczająco daleko, jeżeli chodzi o zapewnienie odbudowy populacji węgorza europejskiego.

Zasadniczym problemem jest to, że w przedmiotowym rozporządzeniu uczyniono z zarybiania kluczowy element planów gospodarowania zasobami węgorza, nie nakładając przy tym absolutnie żadnych warunków ani nie formułując żadnych wytycznych w celu dopilnowania, by zarybianie maksymalnie zwiększało szansę na odbudowę zasobów. Nie dokonano odpowiedniej oceny warunków, w których zarybianie może stanowić skuteczny środek służący ochronie. W przedmiotowym rozporządzeniu nie nakłada się obowiązku przeprowadzania żadnej oceny w celu dopilnowania, by do zarybiana wykorzystywany był tylko węgorz szklisty z obszarów, na których ustalono występowanie nadwyżek, nie wprowadza się też obowiązku identyfikacji odpowiednich obszarów, na których uwolnione w ramach zarybiania węgorze miałyby większe szanse, by w przyszłości zostać tarlakami, ani limitów dotyczących odległości między obszarami dawcy i biorcy (art. 7). W rozporządzeniu nie ustanawia się też minimalnego wskaźnika przeżycia węgorza szklistego w trakcie odławiania i transportu do celów zarybiania.

W wyniku wejścia w życie planów gospodarowania zasobami węgorza zarybienie uległo intensyfikacji „przy około 22 milionach sztuk węgorza szklistego i 10 milionach sztuk w znacznej mierze dojrzałego węgorza żółtego, które wykorzystano do zarybiania w 2012 r., zaś liczby dotyczące wyładunku węgorza żółtego za 2010 r. i 2011 r. były większe niż za 2009 r.” (WGEEL, 2012 r.). Jak wspomniano wyżej, występują istotne problemy związane z monitorowaniem. Z 45,4 tony odłowionych węgorzy szklistych 36,5 można rozliczyć w ramach „eksportu, użytku wewnętrznego kraju-darczyńcy i zajęcia”.

Mimo powszechnego i coraz częstszego stosowania zarybiania jako środka służącego ochronie, ICES (2011 r.) zdecydowanie skrytykowała jego skuteczność. Uważamy, że najwyższe znaczenie ma to, by Komisja dokonała przeglądu sposobu wdrażania środków na rzecz zarybiania, tak aby ustalić, czy rzeczywiście przyczyniły się one do zwiększenia biomasy stada tarłowego węgorza europejskiego.

Jeżeli chodzi o istniejące wymogi w zakresie sprawozdawczości, to również uważamy, że nie idą one wystarczająco daleko. Nie ma powodu, dla którego nie można by co roku składać sprawozdania dotyczącego połowów, nakładów, śmiertelności i ogólnie uwzględniania tych przepisów w planie (art. 9 ust. 1). Uważamy też, że mając na uwadze istotne problemy statystyczne dotyczące tych połowów, sprawozdawczość należy prowadzić na poziomie dorzeczy (art. 2 ust. 1), tak aby zapewnić ścisłość i adekwatność przekazywanych danych.

Komisja powinna nie tylko analizować plany gospodarowania przekazywane przez państwa członkowskie, lecz także różne zestawy danych i informacje (sprawozdania krajowe, dane EUROSTAT-u, CITES, FAOSTAT-u), ze szczególnym uwzględnieniem handlu, tak aby określić potencjalne rozbieżności i zasugerować usprawnienia w ramach monitorowania i kontroli eksploatacji zasobów węgorza. Według DG MARE „wydaje się, że wolumen nielegalnego handlu uległ znaczącemu zwiększeniu na przestrzeni ostatniego roku do dwóch lat”.

Elementy nowego rozporządzenia

Ze wspomnianych wyżej powodów sprawozdawca uważa, że nowe rozporządzenie jest pilnie potrzebne. Chodzi o takie rozporządzenie, w którym zarybianiu nada się odpowiedni kontekst, a priorytet uzyska kwestia wyboru miejsca i odpowiedniej oceny prawdopodobieństwa, że wykorzystane do zarybiania węgorze o długości poniżej 20 cm osiągną fazę tarlaka. Zarybianie zgodne z jasno określonymi wytycznymi naukowymi, które ograniczają jego zasięg geograficzny, pomaga w dopilnowaniu, by choroby nie ulegały rozprzestrzenianiu oraz by rzeczony proces bazował na lokalnych nadwyżkach młodych węgorzy, o ile takowe istnieją.

W ramach bardzo odmiennego podejścia państwa członkowskie wybierałyby na przykład odpowiednie obszary do zarybiania, na których nie występują żadne bariery, poziomy substancji zanieczyszczających są niskie, a szanse węgorzy na przeżycie byłyby duże. Państwa członkowskie mogłyby dokonywać zarybiania na tych obszarach zgodnie z powyższymi wytycznymi, a szczególnie wprowadzić zakaz połowów węgorza w tych dorzeczach w charakterze kluczowego środka służącego ochronie tych zasobów. Obszary zarybiania mogłoby funkcjonować tak, jak rezerwaty morskie w środowisku morskim.

Przede wszystkim należy przypomnieć, że stan populacji węgorza jest krytyczny, a zawieszenie wszystkich połowów węgorzy powinno pozostać zasadniczą opcją do czasu wydania przez ICES opinii w 2013 r.

Wniosek

Istnieje jeden zasób węgorza europejskiego. W tym samym roku, w którym przyjęto unijny plan odbudowy zasobów węgorza europejskiego (2007 r.), węgorz europejski (Anguilla anguilla) został wpisany do załącznika II do konwencji CITES. Wykaz wszedł w życie w 2009 r., a eksperci jasno orzekli, że gatunek ten kwalifikuje się do uwzględnienia w załączniku I. W 2010 r. IUCN sklasyfikowała węgorza europejskiego jako gatunek krytycznie zagrożony, zaś w 2011 r. ICES po raz pierwszy stwierdziła, że jest mało prawdopodobne, iż program zarybiania węgorzem szklistym przyczyni się do odbudowy zasobów.

W najnowszych opiniach naukowych ICES na 2013 r. stwierdza się, że zasoby znajdują się na historycznie niskich poziomach i nic nie wskazuje na to, że zostaną odbudowane. Ponadto ICES nigdy nie dokonała oceny określonego w unijnym planie odbudowy celu spływania na poziomie 40% i od dziesięciu lat zaleca powstrzymanie się od jakichkolwiek połowów przedstawicieli tego zagrożonego gatunku.

W związku z powyższym, a także z alarmującymi oznakami zwiększenia nielegalnego eksportu węgorza szklistego, sprawozdawca zapytuje: jeżeli stan tych konkretnych zasobów nie jest na tyle poważny, by zawiesić połowy, kiedy UE zamierza uznać sytuację za wystarczająco poważną, by podjąć taką trudną decyzję?

Dwa kraje europejskie, Irlandia i Norwegia, zakazały już wszelkich połowów węgorza. Sprawozdawca uważa, że do czasu wprowadzenia środków zapewniających przywrócenie liczebności i odbudowę zasobów węgorza do poziomów bezpieczeństwa biologicznego, wszystkie europejskie połowy węgorzy należy zawiesić.

Dostosowanie do TFUE

Opinia sprawozdawcy

W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1100/2007 z dnia 18 września 2007 r. ustanawiającym środki służące odbudowie zasobów węgorza europejskiego powierza się Komisji pewne uprawnienia. Należy je, w opinii Komisji, przeklasyfikować na środki o charakterze delegowanym i środki o charakterze wykonawczym.

Bardzo ważne jest znalezienie rozwiązania o solidnych podstawach prawnych, chroniącego prawa Parlamentu powstałe na mocy TFUE.

Sprawozdawca zgadza się z wnioskiem Komisji w zakresie, w jakim sugeruje się w nim stosowanie aktów wykonawczych przy zatwierdzaniu planów gospodarowania zasobami węgorza.

Jednak odniesienie do aktów delegowanych zostało skreślone, ponieważ sprawozdawca nie zgadza się z polityką, którą trzeba było realizować w oparciu o takie akty, i zaproponował usunięcie wszystkich tych odniesień.

Sprawozdawca sugeruje też wprowadzenie pewnych poprawek technicznych do wniosku Komisji.

PROCEDURA

Tytuł	Zmiana rozporządzenia Rady (WE) nr 1100/2007 ustanawiającego środki służące odbudowie zasobów węgorza europejskiego
Odsyłacze	COM(2012)0413 – C7-0202/2012 – 2012/0201(COD)
Data przedstawienia w PE	26.7.2012
Komisja przedmiotowo właściwa        Data ogłoszenia na posiedzeniu	PECH 11.9.2012
Sprawozdawca(y)        Data powołania	Isabella Lövin 6.9.2012
Rozpatrzenie w komisji	9.10.2012	22.1.2013	18.2.2013
Data przyjęcia	18.6.2013
Wynik głosowania końcowego	+: –: 0:	16 9 0
Posłowie obecni podczas głosowania końcowego	John Stuart Agnew, Antonello Antinoro, Kriton Arsenis, Alain Cadec, Chris Davies, João Ferreira, Carmen Fraga Estévez, Pat the Cope Gallagher, Dolores García-Hierro Caraballo, Marek Józef Gróbarczyk, Ian Hudghton, Werner Kuhn, Isabella Lövin, Guido Milana, Maria do Céu Patrão Neves, Crescenzio Rivellini, Ulrike Rodust, Raül Romeva i Rueda, Struan Stevenson, Isabelle Thomas, Nils Torvalds
Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Jean-Paul Besset, Diane Dodds, Barbara Matera, Mario Pirillo
Zastępca(y) (art. 187 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego	Salvador Garriga Polledo
Data złożenia	27.6.2013