Procedura : 2015/2040(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0197/2015

Teksty złożone :

A8-0197/2015

Debaty :

PV 07/09/2015 - 23
CRE 07/09/2015 - 23

Głosowanie :

PV 08/09/2015 - 5.7
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2015)0287

SPRAWOZDANIE     
PDF 242kWORD 167k
19.6.2015
PE 549.154v02-00 A8-0197/2015

w sprawie procedur i praktyk dotyczących przesłuchań kandydatów na komisarzy w 2014 r. – wnioski płynące z procedury za 2014 r.

(2015/2040(INI))

Komisja Spraw Konstytucyjnych

Sprawozdawca: Richard Corbett

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Transportu i Turystyki
 OPINIA Komisji Prawnej
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie procedur i praktyk dotyczących przesłuchań kandydatów na komisarzy w 2014 r. – wnioski płynące z procedury za 2014 r.

(2015/2040(INI))

Parlament Europejski,

uwzględniając:

       art.17 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej,

       art. 246 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

       swoją rezolucję z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie wytycznych dotyczących zatwierdzania Komisji Europejskiej(1),

       swoją decyzję z dnia 20 października 2010 r. w sprawie przeglądu porozumienia ramowego dotyczącego stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją(2),

–       swoją decyzję z dnia 14 września 2011 r. w sprawie zmian art. 106 i art. 192 Regulaminu Parlamentu Europejskiego oraz załącznika XVII do Regulaminu Parlamentu Europejskiego(3),

–       Kodeks postępowania komisarzy europejskich, w szczególności jego art. 1 ust. 3 i 6,

       art. 52 i 118 oraz załącznik XVI do Regulaminu,

       sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Transportu i Turystyki oraz Komisji Prawnej (A8-0000/2015),

a także mając na uwadze, co następuje:

A.     przesłuchania kandydatów na komisarzy wprowadzone w 1994 r. są obecnie utrwaloną praktyką, która wzmacnia demokratyczną legitymację instytucji unijnych, zbliżając je do obywateli UE;

B.     przesłuchania te są niezbędne, aby umożliwić Parlamentowi dokonanie oceny Komisji na podstawie gruntownych informacji podczas głosowania nad wotum zaufania umożliwiającym Komisji rozpoczęcie urzędowania;

C.     proces przesłuchania daje Parlamentowi i obywatelom UE możliwość poznania i oceny osobowości kandydatów, ich kwalifikacji, przygotowania, priorytetów i wiedzy z powierzanej im dziedziny;

D.     proces przesłuchania zwiększa przejrzystość i demokratyczną legitymację Komisji jako całości;

E.     należy zapewnić równość kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach, w tym w zakresie zatrudnienia; mając na uwadze, że wymóg ten musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w składzie Komisji Europejskiej; mając na uwadze, że – pomimo wielokrotnie ponawianych apelów ze strony J.C. Junckera – wśród zaproponowanych przez rządy kandydatur w 2014 r. było zdecydowanie więcej mężczyzn niż kobiet; mając na uwadze, że kobiety, których kandydatury zaproponowano, pochodzą przede wszystkim z państw członkowskich o mniejszej liczbie ludności, a większe państwa członkowskie w znacznej mierze ignorują ten wymóg; mając na uwadze, że jedynym sprawiedliwym rozwiązaniem jest zwrócenie się do każdego państwa członkowskiego o zaproponowanie dwojga kandydatów, mężczyzny i kobiety, tak aby kandydat na stanowisko przewodniczącego miał możliwość przedstawienia wysokiej jakości kolegium, w którego skład wchodzić będzie równa liczba kobiet i mężczyzn;

F.     proces przesłuchania, który dowiódł swojej skuteczności, może zawsze zostać udoskonalony, w szczególności poprzez uelastycznienie i zdynamizowanie relacji pomiędzy komisarzem a członkami komisji odpowiedzialnej za przesłuchanie;

G.     przesłuchanie kandydata na komisarza i wiceprzewodniczącego, Fransa Timmermansa, uwidoczniło potrzebę dostosowania procedur Parlamentu na wypadek, gdy w przyszłości w składzie Komisji znajdzie się co najmniej jeden wiceprzewodniczący, któremu przyznany został specjalny status;

H.     art. 3 ust. 3 TUE stanowi, że Unia wspiera „równość kobiet i mężczyzn”, oraz że art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi, iż „należy zapewnić równość kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach, w tym w zakresie zatrudnienia, pracy i wynagrodzenia”;

1.      jest zdania, że dla Parlamentu Europejskiego i obywateli UE jawne przesłuchiwanie kandydatów na komisarzy stanowi ważną możliwość oceny wskazanych przez kandydatów priorytetów oraz odpowiednich kompetencji zawodowych związanych z tym stanowiskiem;

2.      uważa, że przydatne byłoby wyznaczenie terminu, do którego wszystkie państwa członkowskie muszą przedstawić kandydatów, tak by nowo wybrany przewodniczący Komisji miał odpowiednio dużo czasu na przydzielenie zakresu odpowiedzialności przy uwzględnieniu doświadczenia i przygotowania zawodowego kandydata oraz by Parlament mógł przeprowadzić przesłuchania i dokonać oceny, w związku z czym zwraca się do przewodniczącego o podjęcie z innymi instytucjami dyskusji w dążeniu do osiągnięcia tego celu;

3.      uważa także, że w związku z powyższym każde państwo członkowskie powinno przedstawić nowo wybranemu przewodniczącemu Komisji co najmniej dwie traktowane na równi kandydatury: kobiety i mężczyzny; uważa za istotne, by Unia Europejska realizowała wyznaczane cele w zakresie równości płci także w obrębie własnych instytucji;

4.      uważa, że należy usprawnić kontrolę oświadczeń majątkowych kandydatów na komisarzy przez Komisję Prawną; w tym celu w oświadczeniach majątkowych należy koniecznie uwzględniać interesy rodzinne zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 1 ust. 6 Kodeksu postępowania komisarzy; uważa, że potwierdzenie przez Komisję Prawną – na podstawie rzeczowej analizy oświadczeń majątkowych – braku konfliktu interesów stanowi niezbędny warunek wstępny przeprowadzenia przesłuchania przez komisję przedmiotowo właściwą;

5.      przypomina, że to komisje Parlamentu są odpowiedzialne za prowadzenie przesłuchań; uważa jednak, że ponieważ zakres obowiązków wiceprzewodniczącego Komisji obejmuje głównie kwestie horyzontalne, przesłuchania powinny być w drodze wyjątku prowadzone w innej formie, jak w formie posiedzeń Konferencji Przewodniczących czy posiedzeń Konferencji Przewodniczących Komisji, pod warunkiem że takie posiedzenia umożliwiają dialog i że uczestniczą w nich odpowiednie właściwe komisje, które mają możliwość przesłuchania kandydata na komisarza;

6.      uważa, że wysyłane przed każdym przesłuchaniem pisemne kwestionariusze powinny zawierać siedem, a nie pięć pytań, ale pod każdym z tych pytań nie powinno być kilku pytań dodatkowych;

7.      uważa, że najlepiej przygotować około 25 pytań, jednak każdy pytający powinien mieć możliwość zadania dodatkowych pytań, tak by poprawić skuteczność i „dochodzeniowy” charakter przesłuchań;

8.      uważa, że proces monitorowania odpowiedzi kandydatów na komisarzy podczas przesłuchań może przyczynić się do poprawy kontroli oraz zwiększenia odpowiedzialności całej Komisji, w związku z czym zwraca się o regularną weryfikację priorytetów wskazanych przez kandydatów na komisarzy po rozpoczęciu kadencji;

9.      uważa, że następujące wytyczne powinny mieć zastosowanie podczas posiedzenia koordynatorów poświęconego ocenie kandydatów w następstwie przesłuchania:

•       jeżeli koordynatorzy jednogłośnie zatwierdzą kandydaturę – pismo zatwierdzające;

•       jeżeli koordynatorzy jednogłośnie odrzucą kandydaturę – pismo informujące o odrzuceniu kandydatury;

•       jeżeli koordynatorzy w zdecydowanej większości zatwierdzą kandydaturę – pismo, w którym stwierdza się większościowe poparcie (mniejszość może wnioskować o to, by w piśmie nadmieniono, że ich grupa nie podziela opinii większości);

•       jeżeli nie istnieje zdecydowana większość lub większość (choć nie osiągnięto konsensusu) opowiada się przeciwko kandydaturze i jeżeli koordynatorzy uznają to za konieczne:

o  najpierw należy zwrócić się o dodatkowe informacje za pośrednictwem dodatkowych pytań pisemnych;

o  jeżeli nadal nie osiągnięto zadowalającego rozwiązania – należy zwrócić się o dodatkowe półtoragodzinne przesłuchanie, wymagające zgody Konferencji Przewodniczących;

o  jeśli nadal nie zostanie osiągnięty konsensus czy zdecydowana większość wśród koordynatorów – głosowanie w komisji;

•       zdecydowaną większość w tym kontekście powinni stanowić koordynatorzy, którzy wspólnie reprezentują co najmniej dwie trzecie członków komisji;

10.    zauważa, że w 2014 r. przesłuchania wzbudziły większe zainteresowanie mediów i społeczeństwa niż do tej pory, częściowo ze względu na rozwój mediów społecznościowych; uważa, że oddziaływanie i wpływ mediów społecznościowych prawdopodobnie będzie w przyszłości wzrastać; jest zdania, że należy zadbać o większe wykorzystanie mediów społecznościowych i sieci społecznych do skuteczniejszego włączenia obywateli UE w proces przesłuchań;

11.    uważa, że:

       na stronie internetowej Parlamentu powinna istnieć osobna sekcja, w której należy udostępnić życiorysy kandydatów na komisarzy oraz ich odpowiedzi na pytania pisemne przed terminem przesłuchań publicznych we wszystkich językach urzędowych Unii;

–       na stronie internetowej Parlamentu należy wyznaczyć konkretne i widoczne miejsce, w którym oceny te powinny być umieszczane w terminie 24 godzin;

–       należy zmienić zasadę, tak by dotyczyła ona 24 godzin następujących po ocenie, ponieważ niektóre oceny dokonywane są dopiero po przeprowadzeniu dodatkowych procedur;

12.    uważa, że za kwestie horyzontalne mające wpływ na skład, strukturę i metody pracy całej Komisji, które nie mogą zostać właściwie uregulowane przez poszczególnych kandydatów na komisarzy, odpowiedzialność ponosi nowo wybrany przewodniczący Komisji; uważa, że takie kwestie powinny zostać omówione na posiedzeniach między nowo wybranym przewodniczącym Komisji a Konferencją Przewodniczących (jednym, które odbędzie się przed przesłuchaniem, i jednym – po jego zakończeniu);

13.    uważa, że weryfikacja deklaracji o braku interesów finansowych komisarzy powinna pozostać w kompetencji Komisji Prawnej; uważa jednak, że obecny zakres deklaracji o braku interesów finansowych komisarzy jest zbyt ograniczony i zwraca się do Komisji o jak najszybsze wprowadzenie zmian do przepisów; dlatego uważa za istotne, by Komisja Prawna w ciągu najbliższych miesięcy nakreśliła pewne ogólne kierunki w formie zalecenia lub sprawozdania z własnej inicjatywy, aby ułatwić proces reformy procedur dotyczących oświadczeń komisarzy o braku interesów finansowych; jest zdania, że oświadczenia dotyczące braku interesów finansowych i oświadczenia majątkowe komisarzy należy rozszerzyć na zamieszkujących z nimi członków rodziny;

14.    zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1)

Dz.U. C 285 E z 22.11.2006, s. 137.

(2)

Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0366.

(3)

Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 152.


UZASADNIENIE

1. Kontekst

Przesłuchania publiczne potencjalnych członków Komisji Europejskiej są bardzo wartościową procedurą. Nawet jeśli w związku z żadnym kandydatem na komisarza nie wystąpiły jakiekolwiek problemy, przesłuchania stanowią dla Parlamentu i opinii publicznej okazję do poznania osobowości, ogólnego podejścia i priorytetów każdego kandydata na komisarza i do oceny jego kwalifikacji. A jeśli zaistnieją problemy, lepiej jest je wykryć, zanim komisarz obejmie urząd, a nie wówczas, gdy już go sprawuje.

Faktycznie można by się zastanawiać nad tym, co by się stało, gdyby taka procedura była prowadzona na szczeblu krajowym przy wyznaczaniu ministrów – trzygodzinne publiczne przepytywanie kandydatów przed objęciem przez nich urzędu odsłoniłoby wszystkie ich strony.

Traktat nie przewiduje tych przesłuchań. Są one praktyką rozwiniętą w czasie ostatnich 20 lat na skutek nalegań Parlamentu, który po prostu wymagał stawienia się kandydatów na komisarzy na przesłuchanie przed komisją parlamentarną (komisjami parlamentarnymi), której właściwość odpowiada zakresowi kompetencji danego komisarza, zanim Parlament udzieli Komisji votum zaufania (które jest przewidziane w Traktacie, art. 17 TUE). Obecnie jest to już utrwalona praktyka.

Formalnie Parlament w pełnym składzie przeprowadza głosowanie nad składem Komisji jako całości, a opinie poszczególnych komisji w sprawie poszczególnych kandydatów na komisarzy nie mają znaczenia prawnego. Niemniej jednak tym razem i w przypadku dwóch poprzednich procedur zatwierdzania kandydatów na komisarzy negatywne opinie komisji PE w sprawie kandydata spowodowały zmiany w składzie Komisji lub podziale tek.

W praktyce może do tego dojść wyłącznie wtedy, kiedy poszczególne grupy polityczne w Parlamencie zgadzają się w większości co do tego, że dany kandydat jest nieodpowiedni. Oczywiście przesłuchania nie są okazją do zmiany składu politycznego Komisji, który odzwierciedla raczej równowagę polityczną między rządami krajowymi, a nie równowagę polityczną w Parlamencie. Każdego odrzuconego kandydata zastępuje inny kandydat wyznaczony spośród członków tego samego rządu. Właśnie dlatego grupy i Parlament korzystają z tego instrumentu i votum zaufania, aby skupić się w większym stopniu na programie i polityce niż na osobowości kandydatów – Komisja pozostaje koalicją pod względem politycznym.

Mimo że zazwyczaj media koncentrują się niemal wyłącznie na tym, czy któryś z kandydatów na komisarza został odrzucony, w toku procedury mają miejsce też inne zdarzenia, które są ważne, nawet jeśli są mniej spektakularne z perspektywy mediów. Można do nich zaliczyć wyjaśnienia i zobowiązania polityczne oraz dostosowanie zakresu kompetencji komisarzy. Tym razem doprecyzowano też relacje między wiceprzewodniczącymi i innymi komisarzami (choć kwestia ta będzie bez wątpienia powracać). Potwierdzeniem tego mogą być następujące przykłady: powierzenie odpowiedzialności za zrównoważony rozwój pierwszemu wiceprzewodniczącemu F. Timmermansowi, doprecyzowanie zadań komisarzy J. Katainena i P. Moscoviciego oraz ich stosunków roboczych czy wyjaśnienie, że leki i produkty lecznicze pozostaną w zakresie kompetencji komisarza ds. zdrowia.

Zawsze można coś poprawić. Podobnie jak pięć lat temu (sprawozdanie A. Duffa) powinniśmy przeprowadzić ocenę procedur i metod, aby wyciągnąć wnioski, które pozwolą usprawnić proces następnym razem.

2. Zasady gry

•   Przesłuchania przeprowadza się zgodnie z art. 118 Regulaminu Parlamentu i załącznikiem XVI, a także z umową ramową z 2005 r. między Parlamentem i Komisją.

•   Do kryteriów dotyczących komisarzy, określonych w Traktacie, należą ogólne kwalifikacje, niekwestionowana niezależność i zaangażowanie w sprawy europejskie (nowe kryterium dodane traktatem z Lizbony) (art. 17 ust. 3 TUE). Parlament stara się w szczególności dopilnować, by każdy komisarz posiadał dużą wiedzę z zakresu jego przedmiotu działalności, potrafił pracować w zespole i posiadał dobre zdolności komunikacyjne (załącznik XVI do Regulaminu).

•   Parlament przywiązuje szczególną wagę do równowagi płci. Może on wyrażać swoją opinię na temat przydziału zakresu obowiązków przez przewodniczącego-elekta (załącznik XVI do Regulaminu).

•   Parlament może wystąpić o informacje mające znaczenie dla podjęcia przezeń decyzji na temat kwalifikacji kandydatów na komisarzy. Oczekuje też całkowitego ujawnienia informacji na temat ich interesów finansowych. Deklaracje o braku konfliktu interesów finansowych kandydatów na komisarzy są przesyłane do komisji właściwej w kwestiach prawnych w celu ich weryfikacji (załącznik XVI do Regulaminu).

3. Rozwiązania techniczne

Rozwiązania techniczne okazały się skuteczne. Sale posiedzeń (2Q2 i 4Q2) były na tyle duże, by pomieścić posłów, ich pracowników, zainteresowane strony i media. Dla większego komfortu kandydatów na komisarzy i sprawnego przebiegu przesłuchań sale te wyposażono dodatkowo w dwa ekrany i zegar. Wszystkie przesłuchania trwały po 3 godziny i odbywały się po dwa jednocześnie, z wyjątkiem przesłuchania Fransa Timmermansa, kandydata na komisarza i wiceprzewodniczącego.

Pracownikom Parlamentu należą się ponowne podziękowania i gratulacje za sprawny przebieg całego procesu.

4. Kwestionariusz

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz przekazał pytania wszystkim kandydatom na komisarzy w wymaganym terminie. Kwestionariusze zawierały dwa wspólne pytania, z których pierwsze dotyczyło ogólnych kompetencji, zaangażowania w problematykę europejską oraz osobistej niezależności, a drugie – zarządzania w zakresie przedmiotu działalności oraz współpracy z Parlamentem. Trzy pytania pochodziły od komisji przedmiotowo właściwej (jeśli w procesie tym uczestniczyły wspólnie dwie komisje, każdej przysługiwały po dwa pytania). Pisemne odpowiedzi kandydatów na komisarzy zostały przekazane na czas, co umożliwiło członkom komisji ich ocenę przed przesłuchaniami.

Pytania te stanowią przydatne narzędzie pozwalające uzyskać od kandydatów na komisarzy odpowiedzi dotyczące ich zaangażowania w problematykę UE oraz ustalić, co pragną oni zrobić w powierzonym im zakresie odpowiedzialności. To z kolei stanowi podstawę do pytań ustnych zadawanych kandydatom.

5. Struktura przesłuchań

Przesłuchania zostały zorganizowane przez Konferencję Przewodniczących na zalecenie Konferencji Przewodniczących Komisji. Za szczegółowe ustalenia odpowiedzialni byli przewodniczący i koordynatorzy każdej komisji. Komisje mają prawo wyznaczyć sprawozdawców, jednak zdecydowały się na to tylko nieliczne z nich, gdyż sens powołania sprawozdawców nie jest w tym przypadku oczywisty.

Odbyło się 9 wspólnych przesłuchań komisji i 9 przesłuchań z udziałem zaangażowanych komisji.

•   Większość komisji dała kandydatom na komisarzy 15 minut na wygłoszenie oświadczenia wstępnego.

•   Większość komisji zastosowała prosty system pytań i odpowiedzi: 45 jednominutowych pytań i dwuminutowych odpowiedzi.

o Niektóre komisje dopuściły system typu „ping pong” (pytanie-odpowiedź-pytanie-odpowiedź) w przypadku wstępnej tury z udziałem koordynatorów grup (czas pytań i odpowiedzi wynosił odpowiednio 1:00, 2:00, 0:30, 1:00 lub 1:00, 1:45, 0:25, 0:30).

o Niektóre komisje zezwalały na sporadyczne pytania dodatkowe, jeśli zgłoszono taki wniosek i jeśli w ramach przewidzianych 3 minut pozostawał jeszcze do dyspozycji niewykorzystany czas.

o Żadna komisja nie zastosowała zwykłego systemu typu „ping pong” (pytanie-odpowiedź-pytanie-odpowiedź) z uwagi na decyzję Konferencji Przewodniczących o zastosowaniu systemu 45 odrębnych pytań i odpowiedzi.

6. Wyniki

27 pierwszych przesłuchań:

•   w osiemnastu przypadkach koordynatorzy osiągnęli konsensus, przyjmując pisma akceptujące lub zatwierdzające kandydata;

•   w siedmiu przypadkach komisje zatwierdziły kandydata dopiero po głosowaniu komisji/wspólnej komisji;

o w jednym z tych siedmiu przypadków zatwierdzono kandydata po drugim przesłuchaniu (J. Hill);

o w jednym z tych siedmiu przypadków zatwierdzono kandydata po ponownej ocenie deklaracji o braku konfliktu interesów finansowych dokonanej przez Komisję Prawną (M. Arias Cañete);

•   w jednym przypadku komisja przegłosowała odrzucenie kandydatury (A. Bratusek);

•   w jednym przypadku komisja przegłosowała zatwierdzenie kandydata na komisarza, ale nie zaproponowanego resortu (T. Navrascics).

2 kolejne przesłuchania:

•   w obu przypadkach koordynatorzy osiągnęli konsensus, przyjmując pisma zatwierdzające kandydata.

Wynik głosowania Parlamentu

Wynik głosowania w sprawie nowego kolegium komisarzy był podobny do wyniku poprzedniego głosowania dotyczącego kandydatury J.C. Junckera na przewodniczącego Komisji. Nie zawsze tak było, jak pokazuje poniższa tabela.

GŁOSOWANIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO DOTYCZĄCE KOMISJI EUROPEJSKIEJ

 

+

-

 

 

Wybór J.M. Barroso na przewodniczącego

21 lipca 2004 r.

413

58.33%

251

35.45%

44

6.21%

708

Komisja w pełnym składzie

18 listopada 2004 r.

449

66.03%

149

21.9%

82

12.06%

680

Wybór J.M. Barroso na przewodniczącego

16 września 2009 r.

382

53.2%

219

30.5%

117

16.30 %

718

Komisja w pełnym składzie

9 lutego 2010 r.

488

70.01%

137

19.66%

72

10.33%

697

Wybór J.-C. Junckera na przewodniczącego

15 lipca 2014 r.

422

57.88%

250

34.29%

47

9.87%

729 (10 głosów niezatwierdzonych)

Komisja w pełnym składzie

22 października 2014 r.

423

59.66%

209

29.47%

67

9.44%

709

Media

Przesłuchania wywołały znaczne zainteresowanie mediów i to nie tylko wśród tradycyjnych środków przekazu, ale również w internecie (głównie na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego) i w mediach społecznościowych. Te ostatnie bardzo się rozwinęły w ostatnich pięciu latach: według służb Parlamentu podczas przesłuchań na platformach mediów społecznościowych dokonano 38 981 wpisów, na platformach informacyjnych – 36 303, na blogach – 75 284, a na forach – 210, co daje łącznie 150 778 wpisów, z których wiele zostało przeczytanych przez tysiące internautów. Podobnie na koncie PE na Twitterze odnotowano ponad 300 000 wpisów. Ponadto większość posłów do PE otrzymała tysiące wiadomości elektronicznych o przesłuchaniach.


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (11.5.2015)

dla Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie procedur i praktyk dotyczących przesłuchań kandydatów na komisarzy – wnioski płynące z procedury za 2014 r.

(2015/2040(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Aldo Patriciello

WSKAZÓWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  uznaje, że przesłuchania publiczne kandydatów na komisarzy są ważnym momentem dla demokracji europejskiej i – choć nie zostały przewidziane w Traktacie – stanowią dobrze ugruntowaną i rozwijaną na przestrzeni ostatnich 20 lat praktykę oraz ważną okazję dla Parlamentu i obywateli UE, aby ocenić kompetencje oraz priorytety poszczególnych kandydatów i to, czy nadają się na dane stanowisko;

2.  podkreśla, że w odniesieniu do oświadczeń wstępnych – zgodnie z postanowieniami ust. 1 lit. b) (Przesłuchania) akapit siódmy załącznika XVI do Regulaminu – należy zapewnić wszystkim kandydatom taki sam czas, aby wszyscy kandydaci na komisarzy mieli jednakowe szanse na przedstawienie się i wyrażenie swoich opinii;

3.  uważa, że pożądane byłoby, by każde państwo członkowskie przedstawiło nowo wybranemu przewodniczącemu Komisji pod rozwagę co najmniej dwie kandydatury – kobiety i mężczyzny;

4.  ze względów praktycznych i politycznych za zasadne uważa określenie terminu, do którego wszystkie państwa członkowskie muszą przedstawić kandydatów;

5.  zauważa, że w 2014 r. przesłuchania wzbudziły większe zainteresowanie mediów i społeczeństwa niż do tej pory, częściowo ze względu na rozwój mediów społecznościowych; uważa, że oddziaływanie i wpływ mediów społecznościowych prawdopodobnie będzie w przyszłości wzrastać; jest zdania, że należy zadbać o większe wykorzystanie mediów społecznościowych i sieci społecznych do skuteczniejszego włączenia obywateli UE w proces przesłuchań;

6.  zaleca, aby w ust. 1 lit. b) (Przesłuchania) akapit siódmy załącznika XVI do Regulaminu (Wytyczne dotyczące zatwierdzania Komisji Europejskiej) zapisano, że pytania „mogą być”, a nie „o ile jest to możliwe (...) są” pogrupowane tematycznie; uważa, że taka zmiana byłaby odpowiedzią na potrzeby grup politycznych, które pragną określić własne priorytety polityczne podczas tury pytań, i umożliwiłaby zachowanie większej elastyczności przy organizowaniu coraz większej liczby wspólnych przesłuchań w komisji (w których uczestniczy więcej niż jedna komisja);

7.  uważa, że niezadawanie kandydatom na komisarzy pytań uzupełniających podczas procedury w 2014 r. zapewne pozwoliło niektórym kandydatom na uniknięcie wypowiedzi na delikatniejsze tematy; uważa, że z uwagi na demokratyczną funkcję przesłuchań należy zmienić ich format, tak aby posłowie mieli możliwość zadawania kandydatom na komisarzy dodatkowych pytań uzupełniających w celu dokonania lepszej oceny kandydatów; podkreśla znaczenie przyznania grupom politycznym możliwie jak najdłuższego czasu na zadawanie pytań, w szczególności w przypadku wspólnych przesłuchań w komisji;

8.  uważa, że należy umożliwić wydłużenie czasu trwania przesłuchania wiceprzewodniczących i kandydatów na komisarzy o poszerzonym zakresie uprawnień, ze względu na ich większe – w porównaniu ze zwykłymi komisarzami – kompetencje, do ponad trzech godzin, choćby po to by wszystkie zainteresowane komisje mogły właściwie ocenić kandydatów i ich przygotowanie we wszystkich dziedzinach dotyczących zakresu ich obowiązków;

9.  przypomina, że w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy wspomnianego wcześniej załącznika zapisano, iż „Parlament ocenia kandydata na komisarza pod kątem jego ogólnych kompetencji, zaangażowania w problematykę europejską oraz osobistej niezależności. Oceniana jest wiedza z zakresu jego przyszłego przedmiotu działalności oraz jego zdolności komunikacyjne.”; proponuje jednak, by wcześniejsze zawodowe doświadczenie i etyka były traktowane jako dodatkowe kryteria oceny; zauważa ponadto, że zgodnie z ust. 1 lit. a) Parlament może wystąpić o informacje mające znaczenie dla podjęcia przezeń decyzji na temat kompetencji kandydatów na komisarzy, które – w stosownych przypadkach – obejmują w szczególności dane dotyczące działalności i stanowisk piastowanych w jakiejkolwiek instytucji europejskiej oraz rozmaitych oświadczeń o braku konfliktu interesów przedstawianych w związku z zajmowaniem tych stanowisk; uważa, że dokonana przez Komisję Prawną ocena deklaracji o braku konfliktu interesów finansowych powinna być tylko formalnością, która nie może zastąpić politycznej oceny niezależności kandydata w oparciu m.in. o jego deklarację o braku konfliktu interesów; uważa, że należy tak rozszerzyć ocenę składanych przez kandydatów na komisarzy deklaracji o braku konfliktu interesów finansowych, by – o ile to możliwe – uwzględnić w niej również dalszą rodzinę kandydatów;

10. podkreśla, że posłowie do Parlamentu Europejskiego powinni mieć możliwość uzyskania kompletnej i wyczerpującej odpowiedzi od kandydatów na komisarzy;

11. zaleca, by kandydatom na komisarzy umożliwiono przedstawienie pisemnej deklaracji w ciągu 12 godzin od oficjalnego zamknięcia przesłuchania, jeżeli nie zdołali oni udzielić kompletnej i wyczerpującej odpowiedzi na pytanie;

12. podkreśla, że koordynatorzy komisji powinni starać się osiągnąć porozumienie w sprawie oceny; uważa, jeżeli nie są w stanie go osiągnąć, powinni móc podjąć decyzję w oparciu o stanowisko koordynatorów reprezentujących większość członków komisji; podkreśla, że ze względu na ograniczony czas na osiągnięcie porozumienia koordynatorzy powinni – o ile to zasadne – ograniczyć swe komentarze jedynie do tych odnoszących się do kryteriów zapisanych w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy wspomnianego wcześniej załącznika; ponadto uważa, że grupy, które nie zgadzają się z opinią większości, powinny mieć możliwość wnioskowania o odnotowanie tego w odpowiedni sposób w piśmie oceniającym; przypomina, że co do zasady Regulamin pozwala również grupie politycznej zwrócić się do przewodniczącego komisji o zwołanie posiedzenia komisji w pełnym składzie, w tym o głosowanie nad oceną kandydata;

13. zauważa, że metody i sposoby dotyczące dokonywania oceny po przesłuchaniu różnią się w zależności od komisji;

14. jest zdania, że w odniesieniu do terminów przyjmowania oświadczeń w sprawie oceny oraz aby uczynić proces bardziej przejrzystym i uniknąć jakichkolwiek pomyłek wynikających z błędnej interpretacji ust. 1 lit. c) akapit szósty załącznika XVI do Regulaminu, uważa, że w Regulaminie należy wyraźnie przewidzieć możliwość jak najszybszego przyjmowania oświadczeń w sprawie oceny i upubliczniania ich na stronie internetowej Parlamentu w ciągu 24 godzin od zakończenia przesłuchania; apeluje o ścisłe i jednolite stosowanie tej zasady przez wszystkie komisje.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

6.5.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

60

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Margrete Auken, Pilar Ayuso, Zoltán Balczó, Ivo Belet, Biljana Borzan, Lynn Boylan, Nessa Childers, Birgit Collin-Langen, Mireille D’Ornano, Miriam Dalli, Angélique Delahaye, Jørn Dohrmann, Ian Duncan, Stefan Eck, Bas Eickhout, Eleonora Evi, José Inácio Faria, Karl-Heinz Florenz, Iratxe García Pérez, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Jens Gieseke, Sylvie Goddyn, Françoise Grossetête, Jytte Guteland, György Hölvényi, Anneli Jäätteenmäki, Jean-François Jalkh, Josu Juaristi Abaunz, Karin Kadenbach, Kateřina Konečná, Giovanni La Via, Peter Liese, Norbert Lins, Susanne Melior, Miroslav Mikolášik, Massimo Paolucci, Gilles Pargneaux, Piernicola Pedicini, Pavel Poc, Marcus Pretzell, Michèle Rivasi, Daciana Octavia Sârbu, Annie Schreijer-Pierik, Davor Škrlec, Dubravka Šuica, Tibor Szanyi, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Renata Briano, Nicola Caputo, Mark Demesmaeker, Esther Herranz García, Merja Kyllönen, James Nicholson, Aldo Patriciello, Gabriele Preuß, Bart Staes

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Arne Gericke


OPINIA Komisji Transportu i Turystyki (17.4.2015)

dla Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie procedur i praktyk dotyczących przesłuchań komisarzy w 2014 r. – wnioski płynące z procedury za 2014 r.

(2015/2040(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Michael Cramer

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Spraw Konstytucyjnych, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.      zwraca uwagę, że uformowanie się Komisji pod przewodnictwem J.C. Junckera opóźniło się ze względu na późne wyznaczenie przez niektóre państwa członkowskie kandydatów na komisarzy, natomiast w miarę akceptowalną równowagę płci osiągnięto dosłownie w ostatniej chwili dzięki stanowczym naciskom Parlamentu, aby w składzie nowej Komisji znalazło się przynajmniej tyle samo kobiet co w Komisji ustępującej; uważa, że takiej sytuacji można uniknąć w przyszłości poprzez ustalenie terminu, w którym państwa członkowskie muszą wyznaczyć swoich kandydatów, oraz poprzez zachęcanie państw członkowskich do przedstawienia co najmniej dwóch kandydatur pod rozwagę nowo wybranego przewodniczącego Komisji, przy należytym uwzględnieniu równowagi płci, na przykład poprzez wyznaczenie przynajmniej jednej kobiety; zwraca uwagę, że pozwoli to nowo wybranemu przewodniczącemu Komisji wyłonić najodpowiedniejszych kandydatów, z uwzględnieniem ich konkretnych umiejętności i specjalistycznej wiedzy w określonych dziedzinach, a także potrzeby zapewnienia odpowiedniej równowagi w reprezentacji płci;

2.      uważa, że należy również wyznaczyć termin, w którym nowo wybrany przewodniczący i Rada przyjmą, za obopólnym porozumieniem, listę osób proponowanych do mianowania na członków Komisji, tak by dać Parlamentowi wystarczająco dużo czasu na właściwe przygotowanie i przeprowadzenie przesłuchań, w tym, w razie potrzeby, na zorganizowanie dodatkowych przesłuchań;

3.      uznaje, że wysłuchania publiczne kandydatów na komisarzy to ważna okazja dla Parlamentu i obywateli UE, aby ocenić priorytety poszczególnych kandydatów i to, czy nadają się na dane stanowisko;

4.      uważa, że ponieważ zakres obowiązków wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej obejmuje głównie kwestie horyzontalne, przesłuchania w drodze wyjątku powinny być prowadzone w innej formie, na przykład w formie posiedzeń Konferencji Przewodniczących Komisji – pod warunkiem że takie posiedzenia byłoby otwarte dla wszystkich posłów – lub w formie wspólnego posiedzenia właściwych komisji;

5.      uważa, że kandydat na komisarza powinien w oświadczeniu wstępnym wyraźnie określić priorytety programu w dziedzinie, jakiej ma dotyczyć jego działalność;

6.      zaznacza, że ogólnie stosowana zasada 45 trzyminutowych pytań ustalona przez Konferencję Przewodniczących nie daje komisjom wystarczającej swobody, by odejść w razie konieczności od tej praktyki, na przykład poprzez wprowadzenie procedury pytań z sali lub przyznanie dłuższego czasu na wypowiedź osobom zabierającym głos w pierwszej turze, podczas gdy trzy minuty są zdecydowanie niewystarczające, by sformułować dodatkowe pytanie w związku z udzieloną odpowiedzią; uważa, że należy przyjąć w przyszłości rozwiązania dające komisjom większą swobodę, a jednocześnie zagwarantować „dochodzeniowy” charakter przesłuchań dzięki skutecznemu stosowaniu zasady „pytanie–odpowiedź”;

7.      uważa, że odpowiedzi na pytania zadawane w trakcie przesłuchania – powinny być – przynajmniej częściowo – udzielane w języku innym niż język ojczysty kandydatów na komisarzy;

8.      zauważa, że ostatecznie decyzję o przydzieleniu poszczególnym grupom czasu na wypowiedzi podjęła Konferencja Przewodniczących, a decyzję o liczbie pytań przydzielonych właściwym / zaproszonym komisjom podjęły odpowiednie grupy polityczne, chociaż w przeszłości takie decyzje były uzgadniane na szczeblu komisji; zauważa, że procedura była niejasna, ponieważ Konferencja Przewodniczących Komisji początkowo zasugerowała komisjom, aby uzgodniły dwustronnie liczbę pytań przydzielonych zaangażowanym / zaproszonym komisjom;

9.      podkreśla, że przydzielając poszczególnym grupom politycznym czas na wystąpienia, należy ściśle stosować metodę d'Hondta;

10.    uważa, że jeżeli w wyniku oceny nie wyłoni się wyraźna większość lub jeżeli większość jest przeciwna kandydatowi, lecz brak jest konsensu, kolejnym krokiem powinien być wniosek koordynatorów o przedłużenie przesłuchania o 1,5 godziny;

11.    podkreśla, że wniosek Parlamentu o zastąpienie danego kandydata na komisarza lub o przyznanie mu innego zakresu odpowiedzialności na postawie oceny przeprowadzonej przez właściwą komisję lub właściwe komisje powinien zostać w pełni uwzględniony; uważa, że w przypadku gdy Parlament zwraca się o zastąpienie kandydata na komisarza, należy wyznaczyć termin wyznaczenia nowego kandydata przez dane państwo członkowskie; sprzeciwia się podejściu „wszystko albo nic” stosowanemu w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli uzna się, że drugi kandydat zaproponowany przez państwo członkowskie również nie posiada odpowiednich kwalifikacji, by stać się członkiem kolegium lub by pełnić przewidziane dla niego obowiązki; uważa, że ograniczone w czasie przedłużenie okresu urzędowania odchodzącej Komisji może być w ostateczności dopuszczalne, wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, w których potrzeba właściwego przygotowania dodatkowych przesłuchań uniemożliwia Parlamentowi zatwierdzenie składu nowej Komisji przed dniem 1 listopada;

12.    wyraża niezadowolenie w związku z procedurą, która doprowadziła do zastąpienia kandydata na komisarza odpowiedzialnego za transport w bardzo krótkim terminie i bez uprzedniego zasięgnięcia opinii komisji przedmiotowo właściwej; wyraża ubolewanie wobec faktu, że następnie wyznaczonej kandydatce nie zapewniono równych i uczciwych warunków zaprezentowania się przed komisją, gdyż miała ona do dyspozycji bardzo niewiele czasu na przygotowanie się do przesłuchania; przypomina, że transport jest kluczowym obszarem polityki, który nie powinien ucierpieć wskutek zmian dokonywanych w ostatniej chwili;

13.    podkreśla, że zgodnie z załącznikiem XVI do Regulaminu opinie wszystkich komisji biorących udział w przesłuchaniu powinny zostać ujęte w jednym oświadczeniu w sprawie oceny; zwraca jednak uwagę, że wymóg ten nie zawsze był przestrzegany; dlatego uważa, że odpowiednie przepisy muszą zostać doprecyzowane poprzez stwierdzenie, że opinie zaangażowanych komisji powinny zostać w całości i bez jakichkolwiek zmian załączone do oświadczenia w sprawie oceny;

14.    przypomina, że na mocy załącznika XVI do Regulaminu oświadczenia w sprawie oceny muszą być przyjęte i podane do wiadomości publicznej w ciągu 24 godzin od zakończenia przesłuchania; zauważa jednak, że zastosowana procedura w rzeczywistości nie była zgodna z tym przepisem, ponieważ oświadczenia w sprawie oceny były dostępne dopiero po ogłoszeniu przez Konferencję Przewodniczących zamknięcia przesłuchań; podkreśla, że należy wyjaśnić ten przepis, aby umożliwić publikację oświadczeń w sprawie oceny w widocznym miejscu na stronie internetowej Parlamentu w ciągu 24 godzin od dokonania oceny;

15.    zwraca się o wyjaśnienie następujących przepisów załącznika XVI do Regulaminu:

−      „O ile jest to możliwe, pytania zadawane podczas przesłuchania są pogrupowane tematycznie.”; ten przepis był interpretowany jako zawarcie w jednym pakiecie pytań pochodzących od właściwych / zaproszonych komisji, tymczasem rzeczywisty temat pytań nie powinien być znany wcześniej, ponieważ nie należy ujawniać pytań przed przesłuchaniem.

−      „W ostateczności jej przewodniczący poddaje obie decyzje pod głosowanie tajne.”; „obie decyzje” mają się odnosić do tego, czy „kandydaci na komisarzy posiadają kwalifikacje zarówno do zasiadania w kolegium, jak i do wypełniania szczególnych obowiązków, które im powierzono.” Brak jednak wyraźnego powiązania między tymi dwoma zadaniami w załączniku XVI, co może prowadzić do mylnej interpretacji.

Data przyjęcia

14.4.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

44

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Lucy Anderson, Inés Ayala Sender, Georges Bach, Izaskun Bilbao Barandica, Deirdre Clune, Michael Cramer, Luis de Grandes Pascual, Andor Deli, Karima Delli, Isabella De Monte, Ismail Ertug, Jacqueline Foster, Bruno Gollnisch, Tania González Peñas, Dieter-Lebrecht Koch, Stelios Kouloglou, Merja Kyllönen, Miltiadis Kyrkos, Bogusław Liberadzki, Peter Lundgren, Georg Mayer, Gesine Meissner, Cláudia Monteiro de Aguiar, Renaud Muselier, Jens Nilsson, Markus Pieper, Salvatore Domenico Pogliese, Tomasz Piotr Poręba, Christine Revault D’Allonnes Bonnefoy, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, David-Maria Sassoli, Claudia Schmidt, Claudia Tapardel, Keith Taylor, Pavel Telička, István Ujhelyi, Wim van de Camp, Kosma Złotowski, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Rosa D’Amato, Markus Ferber, Olga Sehnalová, Patricija Šulin


OPINIA Komisji Prawnej (11.5.2015)

dla Komisji Spraw Konstytucyjnych

w sprawie procedur i praktyk dotyczących przesłuchań kandydatów na komisarzy – wnioski płynące z procedury za 2014 r.

(2015/2040(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Jean-Marie Cavada

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Spraw Konstytucyjnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  potwierdza znaczenie gwarancji niezależności kandydatów na komisarzy; uważa, że weryfikacja oświadczeń komisarzy o braku konfliktów interesów powinna pozostać w wyłącznej kompetencji komisji JURI; uważa jednak, że obecny zakres oświadczeń komisarzy o braku konfliktu interesów jest zbyt ograniczony i zwraca się do Komisji o jak najszybsze wprowadzenie zmian do jej przepisów dotyczących tej sprawy;

2.  uważa, że badanie oświadczeń majątkowych kandydatów na komisarzy polega nie tylko na sprawdzeniu, czy oświadczenie zostało należycie wypełnione, ale również na stwierdzeniu, czy jego treść wskazuje na konflikt interesów; uważa zatem, że komisja JURI powinna dysponować większymi uprawnieniami kontrolnymi, obejmującymi zwłaszcza możliwość wymagania ujawnienia wszelkich dodatkowych informacji koniecznych do pogłębionej oceny oświadczeń oraz prawo żądania stawienia się kandydata na komisarza w celu udzielenia przez niego odpowiedzi na dalsze pytania sformułowane na podstawie analizy oświadczeń majątkowych, nie naruszając przy tym przywileju komisji prowadzącej do przeprowadzenia przesłuchania;

3.  uważa, że w oświadczeniach majątkowych należy koniecznie uwzględniać interesy rodzinne zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 1 ust. 6 Kodeksu postępowania komisarzy;

4.  przypomina, że Komisja odpowiada za stwierdzenie występowania jakiegokolwiek konfliktu interesów, który uniemożliwia jednemu z jej członków wykonywanie jego obowiązków, i dlatego uważa, że Komisja powinna mieć możliwość weryfikacji i zagwarantowania dokładności i kompletności składanych przez kandydatów na komisarzy oświadczeń majątkowych, zanim zostaną oni przesłuchani przed Parlamentem;

5.  proponuje, aby sporządzone zostało sprawozdanie z własnej inicjatywy dotyczące w szczególności kwestii konfliktów interesów w oświadczeniach majątkowych złożonych przez kandydatów na komisarzy;

6.  uważa za zasadne, aby zakres obowiązków komisarzy i zakres odpowiednich kompetencji komisji parlamentarnych były w większym stopniu dopasowane, bez naruszania przez inną instytucję przywileju każdej instytucji do określania własnej struktury wewnętrznej i składu;

7.  uważa, że przeprowadzanie przesłuchań przez odpowiedzialnych członków komisji jest istotne nie tylko dla oceny osobowości kandydata i jego priorytetów politycznych, ale także dla sprawdzenia kompetencji kandydata i jego zdolności do wywiązania się z powierzonych mu zadań; podkreśla, że kandydaci na wiceprzewodniczącego Komisji nie powinni być traktowani w odmienny sposób;

8.  podkreśla, że celem przesłuchania jest zapewnienie kandydatom równych szans i sprawiedliwej możliwości przedstawienia siebie i swoich poglądów tak, jak to określono w załączniku XVI do Regulaminu Parlamentu Europejskiego, ze szczególnym uwzględnieniem uczciwości i politycznej neutralności tej procedury;

9.  podkreśla, że w składzie kolegium komisarzy należy osiągnąć równowagę płci;

10. uważa, że należy zachować większą elastyczność, w szczególności w odniesieniu do czasu przyznanego na dodatkowe pytania i następujące po nich odpowiedzi kandydatów;

11. uważa, że autorzy pytań powinni móc natychmiast zadać dodatkowe pytanie związane z poprzednim pytaniem (na przykład czas trwania pytania – 30 sekund, a czas trwania odpowiedzi – 1 minuta);

12. uważa, że należy ustanowić przepisy dotyczące przesłuchania kandydatów zastępczych, zwłaszcza przepisy określające terminy takich przesłuchań, aby kandydaci zastępczy nie byli w gorszej sytuacji, niż kandydaci na komisarzy przesłuchani w pierwszej kolejności; apeluje w związku z tym o włączenie przepisów dotyczących przesłuchań kandydatów na komisarzy do porozumienia międzyinstytucjonalnego;

13. uważa, że w przypadku, gdy koordynatorzy nie osiągną porozumienia w sprawie oceny komisarzy, ostateczne decyzje podejmowane będą w drodze głosowania imiennego przeprowadzanego wewnątrz Komisji.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

7.5.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

14

0

7

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Joëlle Bergeron, Jean-Marie Cavada, Therese Comodini Cachia, Rosa Estaràs Ferragut, Laura Ferrara, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Dietmar Köster, António Marinho e Pinto, Evelyn Regner, Pavel Svoboda, József Szájer, Axel Voss, Tadeusz Zwiefka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Daniel Buda, Sergio Gaetano Cofferati, Pascal Durand, Angel Dzhambazki, Jytte Guteland, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Virginie Rozière, Cecilia Wikström

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Morten Messerschmidt


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI

Data przyjęcia

17.6.2015

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

2

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Mercedes Bresso, Fabio Massimo Castaldo, Richard Corbett, Pascal Durand, Esteban González Pons, Danuta Maria Hübner, Ramón Jáuregui Atondo, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, György Schöpflin, Barbara Spinelli, Josep-Maria Terricabras, Kazimierz Michał Ujazdowski, Rainer Wieland

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Charles Goerens, Enrique Guerrero Salom, Sylvia-Yvonne Kaufmann, David McAllister, Andrej Plenković, Marcus Pretzell, Helmut Scholz

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Adam Szejnfeld, Csaba Sógor, Dario Tamburrano

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności