Procedura : 2013/0432(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0239/2016

Teksty złożone :

A8-0239/2016

Debaty :

PV 24/10/2016 - 14
CRE 24/10/2016 - 14

Głosowanie :

PV 25/10/2016 - 5.10
CRE 25/10/2016 - 5.10
Wyjaśnienia do głosowania
PV 05/07/2017 - 8.7
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0400
P8_TA(2017)0300

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 1056kWORD 635k
19.7.2016
PE 575.381v02-00 A8-0239/2016

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji

(COM(2013)0884 – C8-0033/2014 – 2013/0432(COD))

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

Sprawozdawczyni: Kaja Kallas

POPRAWKI
PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ
 OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji

(COM(2013)0884 – C8-0033/2014 – 2013/0432(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0884),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 33 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0033/2014),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Litwy i parlament Szwecji, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0239/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Poprawka    1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i 114,

Uzasadnienie

Podstawa prawna dyrektywy powinna obejmować również art. 114 dotyczący ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, a także będący częścią podstawy prawnej unijnego kodeksu celnego.

Poprawka    2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(1a)   Niniejsza dyrektywa powinna być zgodna z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/20131.

 

___________________

 

1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).

Uzasadnienie

W poprawce przypomniano o znaczeniu zgodności omawianej dyrektywy z postanowieniami unijnego kodeksu celnego.

Poprawka     3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)   Dlatego też naruszenia przepisów prawa celnego i związane z tym sankcje podlegają 28 różnym zbiorom przepisów prawnych. Wskutek tego naruszenie unijnych przepisów prawa celnego nie jest traktowane w taki sam sposób w całej Unii, a sankcje, jakie mogą zostać nałożone w każdym przypadku, różnią się pod względem charakteru i surowości w zależności od państwa członkowskiego, które je nakłada.

(2)   Naruszenia przepisów prawa celnego i związane z tym sankcje podlegają 28 różnym zbiorom przepisów. Wskutek tego naruszenie unijnych przepisów prawa celnego nie jest traktowane w taki sam sposób w całej Unii, a sankcje, jakie mogą zostać nałożone w każdym przypadku, różnią się pod względem charakteru i surowości w zależności od państwa członkowskiego, które je nakłada, co może prowadzić do uszczuplenia dochodów państw członkowskich oraz do zakłóceń w handlu.

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)   Rozbieżności między systemami prawnymi państw członkowskich mają wpływ nie tylko na optymalne zarządzanie unią celną, ale także uniemożliwiają stworzenie przedsiębiorcom równych warunków działania w unii celnej, ponieważ mają wpływ na ich dostęp do uproszczeń celnych i ułatwień.

(3)   Rozbieżności między systemami prawnymi państw członkowskich nie tylko mają negatywny wpływ na optymalne zarządzanie unią celną i przejrzystość niezbędną do zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, jeśli chodzi o sposoby postępowania poszczególnych organów celnych w przypadku naruszeń, ale także uniemożliwiają osiągnięcie równych warunków działania w unii celnej dla przedsiębiorców, już podlegających w Unii różnym zbiorom przepisów, ponieważ wpływa to na dostęp do uproszczeń celnych i ułatwień.

Uzasadnienie

Rozbieżności między systemami prawnymi państw członkowskich przekładają się na brak przejrzystości karania (lub niekarania) za naruszenia, co z kolei zakłóca funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 6

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(6)   Należy ustanowić wykaz czynów, które powinny być traktowane jako naruszenia unijnych przepisów prawa celnego i które powinny podlegać sankcjom. Te naruszenia przepisów prawa celnego powinny być w pełni oparte na obowiązkach wynikających z przepisów prawa celnego z bezpośrednim odniesieniem do kodeksu. Niniejsza dyrektywa nie określa, czy w odniesieniu do tych naruszeń przepisów prawa celnego państwa członkowskie powinny stosować sankcje na podstawie prawa administracyjnego czy karnego.

(6)   W niniejszej dyrektywie należy ustanowić wykaz czynów, które powinny być traktowane jako naruszenia unijnych przepisów prawa celnego i podlegać sankcjom. Te naruszenia przepisów prawa celnego powinny być w pełni oparte na obowiązkach wynikających z przepisów prawa celnego z bezpośrednim odniesieniem do kodeksu. Niniejsza dyrektywa przewiduje, że w odniesieniu do tych naruszeń przepisów prawa celnego państwa członkowskie powinny stosować sankcje inne niż karne. Państwa członkowskie powinny także móc przewidzieć nakładanie sankcji karnych, zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii, zamiast sankcji innych niż karne, jeżeli wymaga tego charakter i waga danych naruszeń, by sankcje były odstraszające, skuteczne i proporcjonalne.

Poprawka    6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)   Pierwsza kategoria czynów powinna obejmować naruszenia przepisów prawa celnego, za które odpowiedzialność ponoszona jest na zasadzie ryzyka i w których nie musi występować element winy, przy uwzględnieniu obiektywnego charakteru obowiązków w danym przypadku oraz faktu, że osoby odpowiedzialne za ich dopełnienie nie mogą ignorować ich istnienia i wiążącego charakteru.

skreśla się

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8)   Druga i trzecia kategoria czynów powinna obejmować naruszenia przepisów prawa celnego popełnione, odpowiednio, w wyniku niedbalstwa lub umyślnie, gdy ustalenie tego elementu subiektywnego jest konieczne do zaistnienia odpowiedzialności.

skreśla się

Poprawka    8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)   W celu zagwarantowania pewności prawa należy określić, że wszelkie działania lub zaniechania wynikające z błędu organów celnych nie powinny być traktowane jako naruszenia przepisów prawa celnego.

(10)   W celu zagwarantowania pewności prawa należy określić, że wszelkie działania lub zaniechania wynikające z błędu organów celnych, o którym mowa w kodeksie, nie powinny być traktowane jako stanowiące naruszenie przepisów prawa celnego.

Uzasadnienie

Art. 119 unijnego kodeksu celnego zawiera definicję błędu organów celnych.

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)   W celu zbliżenia krajowych systemów sankcji państw członkowskich należy określić skale sankcji, które odzwierciedlałyby różne kategorie naruszeń przepisów prawa celnego oraz ich wagę. W celu zapewnienia skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego efektu nakładanych sankcji państwa członkowskie powinny także zapewnić uwzględnianie przez ich właściwe organy pewnych okoliczności obciążających i łagodzących przy określaniu rodzaju i poziomu sankcji, które mają zostać zastosowane.

(12)   W celu zbliżenia krajowych systemów sankcji państw członkowskich należy określić skale sankcji, które odzwierciedlałyby wagę naruszeń przepisów prawa celnego. W celu zapewnienia skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego efektu nakładanych sankcji państwa członkowskie powinny także zapewnić uwzględnianie przez ich właściwe organy określonych okoliczności obciążających i łagodzących przy określaniu rodzaju i poziomu sankcji, które mają zostać zastosowane.

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 12 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(12a)   Wyłącznie w przypadkach, gdy poważne naruszenia wiążą się nie z faktem niezapłacenia ceł, lecz z wartością danych towarów, np. w przypadku naruszeń dotyczących praw własności intelektualnej lub towarów niedozwolonych lub objętych ograniczeniami, organy celne powinny uzależniać nakładaną sankcję od wartości towarów.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)   Termin przedawnienia dla postępowań dotyczących naruszenia przepisów prawa celnego należy ustalić na cztery lata od dnia jego popełnienia lub, w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń, od dnia gdy działanie stanowiące to naruszenie prawa ustaje. Państwa członkowskie powinny zapewnić możliwość przerwania biegu okresu przedawnienia przez czynność związaną z dochodzeniem lub postępowaniem sądowym dotyczącym naruszenia przepisów prawa celnego. Państwa członkowskie mogą określić przypadki, w których okres ten ulega zawieszeniu. Wszczęcie lub kontynuowanie tych postępowań powinno być wykluczone po upływie ośmiu lat, natomiast okres przedawnienia w odniesieniu do egzekwowania sankcji powinien wynosić trzy lata.

(13)   Termin przedawnienia dla postępowań dotyczących naruszenia przepisów prawa celnego należy ustalić na cztery lata od dnia jego popełnienia lub, w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń, od dnia gdy działanie stanowiące to naruszenie prawa ustaje. Państwa członkowskie powinny zapewnić możliwość przerwania biegu okresu przedawnienia przez czynność związaną z dochodzeniem lub postępowaniem sądowym dotyczącym tego naruszenia przepisów prawa celnego lub przez czynność osoby odpowiedzialnej za naruszenie. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość określenia, w jakich przypadkach okres ten jest zawieszany. Wszelkie postępowania powinny się przedawniać po upływie ośmiu lat niezależnie od przerw w okresie przedawnienia, natomiast okres przedawnienia w odniesieniu do egzekwowania sankcji powinien wynosić trzy lata.

Poprawka    12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)   Zawieszenie postępowania administracyjnego dotyczącego naruszenia przepisów prawa celnego powinno być przewidziane w przypadkach, gdy w związku z tymi samymi faktami wszczęto postępowanie karne przeciwko tej samej osobie. Kontynuowanie postępowania administracyjnego po zakończeniu postępowania karnego powinno być możliwe jedynie przy ścisłym przestrzeganiu zasady ne bis in idem.

(14)   Zawieszenie postępowania administracyjnego dotyczącego naruszenia przepisów prawa celnego powinno być przewidziane w przypadkach, gdy w związku z tymi samymi faktami wszczęto postępowanie karne przeciwko tej samej osobie. Kontynuowanie postępowania administracyjnego po zakończeniu postępowania karnego powinno być możliwe jedynie przy ścisłym przestrzeganiu zasady ne bis in idem, co oznacza, że za to samo wykroczenie lub przestępstwo nie można karać dwukrotnie.

Uzasadnienie

Poprawka wzmacnia odniesienie do doktryny prawnej, zgodnie z którą nikogo nie należy karać dwukrotnie za to samo przestępstwo.

Poprawka    13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 15 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(15a)   Ogólnym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie skutecznego egzekwowania unijnych przepisów prawa celnego. Ramy prawne przewidziane w niniejszej dyrektywie nie umożliwiają jednak zastosowania zintegrowanego podejścia do egzekwowania przepisów, w tym nadzorowania, kontroli i dochodzenia. Komisja powinna zatem zostać zobowiązana do przekazania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat tych aspektów, w tym na temat wdrożenia wspólnych ram zarządzania ryzykiem, aby ocenić, czy potrzebne są dalsze przepisy.

Uzasadnienie

Aby zapewnić zintegrowane podejście do egzekwowania, Komisja powinna ocenić wszystkie elementy niezbędne do osiągnięcia celu jednolitego egzekwowania przepisów prawa celnego, a zwłaszcza zbieżności sposobów prowadzenia kontroli w całej Unii.

Poprawka    14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 18 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(18a)   Niniejsza dyrektywa ma na celu zacieśnienie współpracy celnej przez zbliżenie ustawodawstw krajowych dotyczących sankcji za naruszanie przepisów prawa celnego. Ze względu na znaczne różnice występujące obecnie między tradycjami prawnymi państw członkowskich nie jest możliwa pełna harmonizacja w tej dziedzinie.

Uzasadnienie

W motywie tym przypomniano cele zapisane w podstawie prawnej wniosku dotyczącego dyrektywy.

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy prawne dotyczące naruszeń unijnych przepisów prawa celnego i przewiduje sankcje za te naruszenia.

1.   Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynianie się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i określenie ram prawnych dotyczących naruszeń unijnych przepisów prawa celnego, i przewiduje ona nakładanie sankcji innych niż karne za te naruszenia, zbliżając przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich.

Uzasadnienie

Ta zmiana brzmienia art. 1 jest podyktowana dodaniem art. 114 do podstawy prawnej.

Poprawka    16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 2 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.   Niniejsza dyrektywa obejmuje obowiązki państw członkowskich wobec partnerów handlowych Unii Europejskiej, a także Światowej Organizacji Handlu i Światowej Organizacji Celnej, z myślą o utworzeniu jednolitego i rzeczywistego rynku wewnętrznego przy równoczesnym ułatwieniu handlu i zapewnieniu pewności.

Poprawka    17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 2

Artykuł 2

Naruszenia przepisów prawa celnego i sankcje

Zasady ogólne

Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji za naruszenia unijnych przepisów prawa celnego określone w art. 3 do 6.

1.   Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji za naruszenia unijnych przepisów prawa celnego określone w art. 3 i 6, w ścisłej zgodności z zasadą ne bis in idem.

 

Państwa członkowskie zapewniają uznawanie działań lub zaniechań wymienionych w art. 3 i 6 za stanowiące naruszenie przepisów prawa celnego, jeżeli zostały popełnione w wyniku niedbalstwa lub umyślnie.

 

Państwa członkowskie mogą przewidzieć nakładanie sankcji karnych, zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii, zamiast sankcji innych niż sankcje karne, jeżeli wymaga tego charakter i waga danych naruszeń, by sankcje były odstraszające, skuteczne i proporcjonalne.

 

2.   Do celów niniejszej dyrektywy:

 

a)  organy celne ustalają, czy naruszenie zostało popełnione w wyniku niedbalstwa, co oznacza, że osoba odpowiedzialna nie zachowała należytej staranności w zakresie kontroli swoich czynności lub zastosowała środki rażąco niewystarczające do uniknięcia okoliczności prowadzących do naruszenia, jeżeli ryzyko wystąpienia takich okoliczności można racjonalnie przewidzieć;

 

b)  organy celne ustalają, czy naruszenie zostało popełnione umyślnie, co oznacza że dana osoba odpowiedzialna dopuściła się działania lub zaniechania, wiedząc, że to działanie lub zaniechanie stanowi naruszenie, lub umyślnie i świadomie dążąc do złamania przepisów prawa celnego;

 

c)  błędy lub pomyłki pisarskie nie stanowią naruszenia przepisów prawa celnego, chyba że wszystkie okoliczności jasno wskazują, że popełniono je w wyniku niedbalstwa lub umyślnie.

Poprawka     18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 2 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 2a

 

Ułatwienia w handlu

 

W celu dopełnienia obowiązków Unii wynikających z umowy WTO o ułatwieniach w handlu państwa członkowskie działają wspólnie na rzecz stworzenia systemu współpracy obejmującego wszystkie państwa członkowskie. System ten służy koordynacji kluczowych wskaźników skuteczności sankcji celnych (analiza liczby odwołań, wskaźnik powtarzalności naruszeń itd.), rozpowszechnianiu najlepszych praktyk wśród organów celnych (skuteczność kontroli i sankcji, zmniejszenie kosztów administracyjnych itd.), przekazywaniu doświadczeń podmiotów gospodarczych i tworzeniu powiązań między nimi, monitorowaniu sposobu działania służb celnych oraz prowadzeniu prac statystycznych dotyczących naruszeń popełnianych przez przedsiębiorstwa z państw trzecich. W systemie współpracy wszystkie państwa członkowskie są niezwłocznie powiadamiane o dochodzeniach w sprawie naruszeń przepisów prawa celnego i udowodnionych naruszeniach, tak aby ułatwić wymianę handlową, zapobiegać wprowadzaniu na rynek wewnętrzny nielegalnych towarów i poprawić skuteczność kontroli.

Poprawka    19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 3

Artykuł 3

Naruszenia przepisów prawa celnego, za które odpowiedzialność ponoszona jest na zasadzie ryzyka

Naruszenia przepisów prawa celnego

Państwa członkowskie zapewniają, aby następujące działania lub zaniechania stanowiły naruszenia przepisów prawa celnego bez względu na fakt, czy wystąpił element winy:

Państwa członkowskie zapewniają, aby następujące działania lub zaniechania stanowiły naruszenia przepisów prawa celnego:

a)   niezapewnienie przez osobę składającą zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) kodeksu;

a)   niezapewnienie przez osobę składającą zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) kodeksu;

b)   niezapewnienie przez osobę składającą zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie autentyczności, prawidłowości i ważności załączonego dokumentu zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. b) kodeksu;

b)   niezapewnienie przez osobę składającą zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie autentyczności prawidłowości i ważności załączonego dokumentu zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. b) kodeksu;

c)   niezłożenie przez osobę przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 127 kodeksu, zgłoszenia przybycia statku morskiego lub statku powietrznego zgodnie z art. 133 kodeksu, deklaracji do czasowego składowania zgodnie z art. 145 kodeksu, zgłoszenia celnego zgodnie z art. 158 kodeksu, powiadomienia o działalności w wolnym obszarze celnym zgodnie z art. 244 ust. 2 kodeksu, deklaracji poprzedzającej wyprowadzenie zgodnie z art. 263 kodeksu, zgłoszenia do powrotnego wywozu zgodnie z art. 270 kodeksu, wywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 271 kodeksu lub powiadomienia o powrotnym wywozie zgodnie z art. 274 kodeksu;

c)   niezłożenie przez osobę przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 127 kodeksu, zgłoszenia przybycia statku morskiego lub statku powietrznego zgodnie z art. 133 kodeksu, deklaracji do czasowego składowania zgodnie z art. 145 kodeksu, zgłoszenia celnego zgodnie z art. 158 kodeksu, powiadomienia o działalności w wolnym obszarze celnym zgodnie z art. 244 ust. 2 kodeksu, deklaracji poprzedzającej wyprowadzenie zgodnie z art. 263 kodeksu, zgłoszenia do powrotnego wywozu zgodnie z art. 270 kodeksu, wywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 271 kodeksu lub powiadomienia o powrotnym wywozie zgodnie z art. 274 kodeksu;

d)   niedopełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku przechowywania dokumentów i informacji związanych z zakończeniem formalności celnych na dowolnym nośniku przez okres wymagany przepisami prawa celnego zgodnie z art. 51 kodeksu;

d)   niedopełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku przechowywania dokumentów i informacji związanych z zakończeniem formalności celnych na dowolnym nośniku przez okres wymagany przepisami prawa celnego zgodnie z art. 51 kodeksu;

e)   podjęcie towarów wprowadzonych na obszar celny Unii z dozoru celnego bez zgody organów celnych, wbrew przepisom art. 134 ust. 1 akapit pierwszy i drugi kodeksu;

e)   podjęcie towarów wprowadzonych na obszar celny Unii z dozoru celnego bez zgody organów celnych, wbrew przepisom art. 134 ust. 1 akapit pierwszy i drugi kodeksu;

f)   podjęcie towarów objętych dozorem celnym wbrew przepisom art. 134 ust. 1 akapit czwarty, art. 158 ust. 3 i art. 242 kodeksu;

f)   podjęcie towarów objętych dozorem celnym wbrew przepisom art. 134 ust. 1 akapit czwarty, art. 158 ust. 3 i art. 242 kodeksu;

g)   niewykonanie przez osobę wprowadzającą towary na obszar celny Unii obowiązków dotyczących ich przewiezienia do właściwego miejsca zgodnie z art. 135 ust. 1 kodeksu lub poinformowania organów celnych, gdy obowiązki te nie mogą zostać wykonane zgodnie z art. 137 ust. 1 i 2 kodeksu;

g)   niewykonanie przez osobę wprowadzającą towary na obszar celny Unii obowiązków dotyczących ich przewiezienia do właściwego miejsca zgodnie z art. 135 ust. 1 kodeksu lub niepoinformowanie bez zwłoki organów celnych, gdy obowiązki te nie mogą zostać wykonane zgodnie z art. 137 ust. 1 i 2 kodeksu, oraz niepoinformowanie o miejscu, w którym znajdują się towary;

h)   niewprowadzenie przez osobę wprowadzającą towary do wolnego obszaru celnego, jeżeli wolny obszar celny przylega do granicy lądowej między państwem członkowskim a krajem trzecim, tych towarów do wolnego obszaru celnego bezpośrednio bez przejazdu przez inną część obszaru celnego Unii zgodnie z art. 135 ust. 2 kodeksu;

h)   niewprowadzenie przez osobę wprowadzającą towary do wolnego obszaru celnego, jeżeli wolny obszar celny przylega do granicy lądowej między państwem członkowskim a krajem trzecim, tych towarów do wolnego obszaru celnego bezpośrednio bez przejazdu przez inną część obszaru celnego Unii zgodnie z art. 135 ust. 2 kodeksu;

i)   nieprzedstawienie dokumentów organom celnym przez zgłaszającego, który składa deklarację do czasowego składowania lub zgłoszenie do procedury celnej, gdy wymagają tego przepisy unijne lub gdy jest to konieczne do kontroli celnych zgodnie z art. 145 ust. 2 i art. 163 ust. 2 kodeksu;

i)   nieprzedstawienie dokumentów organom celnym przez zgłaszającego, który składa deklarację do czasowego składowania lub zgłoszenie do procedury celnej, gdy wymagają tego przepisy unijne lub gdy jest to konieczne do kontroli celnych zgodnie z art. 145 ust. 2 i art. 163 ust. 2 kodeksu;

j)   nieobjęcie towarów nieunijnych, które są czasowo składowane, procedurą celną lub niewywiezienie ich powrotnie przez przedsiębiorcę odpowiedzialnego za te towary w odpowiednim terminie zgodnie z art. 149 kodeksu;

j)   nieobjęcie towarów nieunijnych, które są czasowo składowane, procedurą celną lub niewywiezienie ich powrotnie w odpowiednim terminie, zgodnie z art. 149 kodeksu, przez odpowiedzialnego za te towary zgłaszającego, który składa deklarację do czasowego składowania, lub przez odpowiedzialną za te towary osobę, która je przechowuje, jeżeli są one przechowywane w innych miejscach wyznaczonych lub dopuszczonych przez organy celne;

k)   nieposiadanie i niepozostawienie do dyspozycji organów celnych dokumentów załączanych do zgłoszenia, wymaganych do zastosowania danej procedury zgodnie z art. 163 ust. 1 i art. 167 ust. 1. akapit drugi kodeksu, przez zgłaszającego towary do procedury celnej w chwili składania zgłoszenia celnego lub zgłoszenia uzupełniającego;

k)   nieposiadanie i niepozostawienie do dyspozycji organów celnych dokumentów załączanych do zgłoszenia, wymaganych do zastosowania danej procedury zgodnie z art. 163 ust. 1 i art. 167 ust. 1. akapit drugi kodeksu, przez zgłaszającego towary do procedury celnej w chwili składania zgłoszenia celnego lub zgłoszenia uzupełniającego;

l)   niezłożenie przez zgłaszającego towary do procedury celnej, w przypadku zgłoszenia uproszczonego na mocy art. 166 kodeksu lub wpisu do rejestru zgłaszającego na mocy art. 182 kodeksu, zgłoszenia uzupełniającego we właściwym urzędzie celnym i w określonym terminie zgodnie z art. 167 ust. 1 kodeksu;

l)   niezłożenie przez zgłaszającego towary do procedury celnej, w przypadku zgłoszenia uproszczonego na mocy art. 166 kodeksu lub wpisu do rejestru zgłaszającego na mocy art. 182 kodeksu, zgłoszenia uzupełniającego we właściwym urzędzie celnym i w określonym terminie zgodnie z art. 167 ust. 1 kodeksu;

m)   usunięcie lub zniszczenie środków identyfikacyjnych umieszczonych przez organy celne na towarach, opakowaniach lub środkach transportu bez wcześniejszego upoważnienia przez organy celne zgodnie z art. 192 ust. 2 kodeksu;

m)   usunięcie lub zniszczenie środków identyfikacyjnych umieszczonych przez organy celne na towarach, opakowaniach lub środkach transportu bez wcześniejszego upoważnienia przez organy celne zgodnie z art. 192 ust. 2 kodeksu;

n)   niezamknięcie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury uszlachetniania czynnego procedury celnej w określonym terminie zgodnie z art. 257 kodeksu;

n)   niezamknięcie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury uszlachetniania czynnego procedury celnej w określonym terminie zgodnie z art. 257 kodeksu;

o)   niewywiezienie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury uszlachetniania biernego towarów wadliwych w terminie zgodnie z art. 262 kodeksu;

o)   niewywiezienie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury uszlachetniania biernego towarów wadliwych w terminie zgodnie z art. 262 kodeksu;

p)   prowadzenie prac budowlanych w wolnym obszarze celnym bez zgody organów celnych zgodnie z art. 244 ust. 1 kodeksu;

p)   prowadzenie prac budowlanych w wolnym obszarze celnym bez uprzedniej zgody organów celnych zgodnie z art. 244 ust. 1 kodeksu;

q)   nieuiszczenie należności celnych przywozowych lub wywozowych przez osobę zobowiązaną do zapłaty w określonym terminie zgodnie z art. 108 kodeksu.

q)   nieuiszczenie należności celnych przywozowych lub wywozowych przez osobę zobowiązaną do zapłaty w określonym terminie zgodnie z art. 108 kodeksu;

 

qa)   niedostarczenie przez przedsiębiorcę, w odpowiedzi na żądanie organów celnych, wymaganych dokumentów i informacji w odpowiedniej formie i w rozsądnym terminie oraz nieudzielenie wszelkiej pomocy niezbędnej do zakończenia formalności celnych lub kontroli zgodnie z art. 15 ust. 1 kodeksu;

 

qb)   niewypełnienie przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego obowiązków wynikających z tej decyzji zgodnie z art. 23 ust. 1 kodeksu;

 

qc)   niepoinformowanie bez zwłoki organów celnych przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego o wszelkich okolicznościach zaistniałych po wydaniu decyzji, a wpływających na jej dalsze stosowanie lub na jej treść, zgodnie z art. 23 ust. 2 kodeksu;

 

qd)   nieprzedstawienie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu unijnego towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 233 ust. 1 lit. a) kodeksu;

 

qe)   rozładowanie lub przeładowanie towarów ze środka transportu, którym są przewożone, bez pozwolenia organów celnych lub w miejscach, które nie zostały wyznaczone lub dopuszczone przez te organy, zgodnie z art. 140 kodeksu;

 

qf)   składowanie towarów w magazynach czasowego składowania lub w składach celnych bez pozwolenia organów celnych zgodnie z art. 147 i 148 kodeksu;

 

qg)   niewykonanie przez posiadacza pozwolenia lub osobę uprawnioną do korzystania z procedury obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składowania celnego zgodnie z art. 242 ust. 1 lit. a) i b) kodeksu;

 

qh)   przedstawienie organom celnym nieprawdziwych informacji lub fałszywych dokumentów wymaganych przez te organy zgodnie z art. 15 lub 163 kodeksu;

 

qi)   korzystanie przez przedsiębiorcę z niedokładnych lub niepełnych informacji lub nieautentycznych, niedokładnych lub nieważnych dokumentów w celu uzyskania od organów celnych:

 

(i)   statusu upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z art. 38 kodeksu;

 

(ii)   zgody na stosowanie zgłoszenia uproszczonego zgodnie z art. 166 kodeksu;

 

(iii)   zgody na stosowanie innych uproszczeń celnych zgodnie z art. 177, 179, 182 lub 185 kodeksu lub

 

(iv)   pozwolenia na objęcie towarów procedurami specjalnymi zgodnie z art. 211 kodeksu;

 

qj)   wprowadzenie towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzenie towarów poza ten obszar bez przedstawienia ich organom celnym zgodnie z art. 139, 245 lub art. 267 ust. 2 kodeksu;

 

qk)   przetwarzanie towarów w składzie celnym bez zezwolenia organów celnych zgodnie z art. 241 kodeksu;

 

ql)   nabycie lub posiadanie towarów, których dotyczy jedno z naruszeń przepisów prawa celnego określonych w lit. qd) i qj).

Poprawka    20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 4

skreśla się

Naruszenia przepisów prawa celnego popełnione w wyniku niedbalstwa

 

Państwa członkowskie zapewniają, aby następujące działania lub zaniechania stanowiły naruszenia przepisów prawa celnego, jeżeli dopuszczono się ich w wyniku niedbalstwa:

 

a)   nieobjęcie towarów nieunijnych, które są czasowo składowane, procedurą celną lub niewywiezienie ich powrotnie przez przedsiębiorcę odpowiedzialnego za te towary w odpowiednim terminie zgodnie z art. 149 kodeksu;

 

b)   nieudzielenie organom celnym przez przedsiębiorcę wszelkiej pomocy niezbędnej do zakończenia formalności celnych lub kontroli zgodnie z art. 15 ust. 1 kodeksu;

 

c)   niewypełnienie przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego obowiązków wynikających z tej decyzji zgodnie z art. 23 ust. 1 kodeksu;

 

d)   niepoinformowanie niezwłocznie organów celnych przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego o wszelkich okolicznościach, które zaistniały po wydaniu decyzji przez te organy i mogą wpływać na jej dalsze obowiązywanie lub na jej treść, zgodnie z art. 23 ust. 2 kodeksu;

 

e)   nieprzedstawienie przez przedsiębiorcę organom celnym towarów wprowadzanych na obszar celny Unii zgodnie z art. 139 kodeksu;

 

f)   nieprzedstawienie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu unijnego towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 233 ust. 1 lit. a) kodeksu;

 

g)   nieprzedstawienie przez przedsiębiorcę organom celnym towarów wprowadzonych do wolnego obszaru celnego zgodnie z art. 245 kodeksu;

 

h)   nieprzedstawienie przez przedsiębiorcę organom celnym towarów wyprowadzanych poza obszar celny Unii przy ich wyprowadzaniu zgodnie z art. 267 ust. 2 kodeksu;

 

i)   rozładowanie lub przeładowanie towarów ze środka transportu, którym są przewożone, bez pozwolenia organów celnych lub w miejscach, które nie zostały wyznaczone lub dopuszczone przez te organy, zgodnie z art. 140 kodeksu;

 

j)   składowanie towarów w magazynach czasowego składowania lub w składach celnych bez pozwolenia organów celnych zgodnie z art. 147 i 148;

 

k)   niewykonanie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury lub posiadacza pozwolenia obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składowania celnego zgodnie z art. 242 ust. 1 lit. a) i b) kodeksu.

 

Uzasadnienie

Wszystkie naruszenia można popełnić wyniku niedbalstwa albo umyślnie, zatem należy skreślić ten artykuł i sklasyfikować naruszenia w nim wymienione według ich wagi.

Poprawka    21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 5

skreśla się

Naruszenia unijnych przepisów prawa celnego popełnione umyślnie

 

Państwa członkowskie zapewniają, aby następujące działania lub zaniechania stanowiły naruszenia przepisów prawa celnego, jeżeli dopuszczono się ich umyślnie:

 

a) przedstawienie organom celnym nieprawdziwych informacji lub fałszywych dokumentów wymaganych przez te organy zgodnie z art. 15 lub 163 kodeksu;

 

(i) statusu upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z art. 38 kodeksu,

 

(ii) zgody na stosowanie zgłoszenia uproszczonego zgodnie z art. 166 kodeksu,

 

(iii)  zgody na stosowanie innych uproszczeń celnych zgodnie z art. 177, 179, 182 i 185 kodeksu,

 

(iv)  pozwolenia na objęcie towarów procedurami specjalnymi zgodnie z art. 211 kodeksu;

 

c) wprowadzenie towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzenie towarów poza ten obszar bez przedstawienia ich organom celnym zgodnie z art. 139, 245 lub 267 ust. 2 kodeksu;

 

d) niewypełnienie przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego obowiązków wynikających z tej decyzji zgodnie z art. 23 ust. 1 kodeksu;

 

e) niepoinformowanie niezwłocznie organów celnych przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego o wszelkich okolicznościach, które zaistniały po wydaniu decyzji przez te organy i mogą wpływać na jej dalsze obowiązywanie lub na jej treść, zgodnie z art. 23 ust. 2 kodeksu;

 

f) przetwarzanie towarów w składzie celnym bez zezwolenia organów celnych zgodnie z art. 241 kodeksu;

 

g) nabycie lub posiadanie towarów, których dotyczy jedno z naruszeń przepisów prawa celnego określonych w art. 4 lit. f) i literze c) niniejszego artykułu.

 

Poprawka    22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 6

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 6

Artykuł 6

Podżeganie, pomocnictwo oraz usiłowanie

Podżeganie, pomocnictwo oraz usiłowanie

1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podżeganie lub pomocnictwo w odniesieniu do działań lub zaniechań, o których mowa w art. 5, stanowiło naruszenie przepisów prawa celnego.

1.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podżeganie lub pomocnictwo w odniesieniu do działań lub zaniechań, o których mowa w art. 8b ust. 2, stanowiło naruszenie przepisów prawa celnego.

2.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby usiłowanie działania lub zaniechania, o których mowa w art. 5 lit. b) lub c), stanowiło naruszenie przepisów prawa celnego.

2.   Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby usiłowanie działania lub zaniechania, o których mowa w art. 3 lit. qi) lub qj), stanowiło naruszenie przepisów prawa celnego.

Poprawka    23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 7

Artykuł 7

Błąd organów celnych

Błąd organów celnych

Działania lub zaniechania, o których mowa w art. 3 do 6, nie stanowią naruszeń przepisów prawa celnego, jeżeli są one wynikiem błędu organów celnych.

Działania lub zaniechania, o których mowa w art. 3 i 6, nie stanowią naruszeń przepisów prawa celnego, jeżeli są one wynikiem błędu organów celnych zgodnie z art. 119 kodeksu; organy celne ponoszą odpowiedzialność za błędy, które przyniosły szkodę.

Poprawka    24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 1 – wprowadzenie

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Państwa członkowskie zapewniają pociągnięcie osób prawnych do odpowiedzialności za naruszenia przepisów prawa celnego popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę działającą indywidualnie albo wchodzącą w skład organu osoby prawnej i zajmującą w niej pozycję kierowniczą, w oparciu o:

1.   Państwa członkowskie zapewniają pociągnięcie osób prawnych do odpowiedzialności za naruszenia przepisów prawa celnego określone w art. 3 i 6 popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę działającą indywidualnie albo wchodzącą w skład organu osoby prawnej i zajmującą w niej pozycję kierowniczą, w oparciu o:

Poprawka    25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.   Państwa członkowskie zapewniają także pociągnięcie do odpowiedzialności osób prawnych, w przypadkach gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie na korzyść tej osoby prawnej naruszenia przepisów prawa celnego przez osobę działającą pod zwierzchnictwem osoby, o której mowa w ust. 1.

Nie dotyczy polskiej wersji językowej.

Poprawka    26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 – ustęp 3 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

3a.   Do celów niniejszej dyrektywy „osoba prawna” oznacza każdy podmiot posiadający osobowość prawną na mocy prawa właściwego, z wyjątkiem państw i organów publicznych wykonujących władzę publiczną oraz publicznych organizacji międzynarodowych.

Poprawka    27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 8a

 

Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy naruszenie jest mniejszej wagi

 

1.   Decydując, czy dane naruszenie, o którym mowa w art. 3, jest mniejszej wagi, państwa członkowskie zapewniają, że od początku procesu, czyli od stwierdzenia, czy popełniono naruszenie przepisów prawa celnego, ich właściwe organy uwzględniają wszelkie stosowne okoliczności, które mogą mieć zastosowanie, w tym następujące elementy:

 

a)   naruszenie popełniono w wyniku niedbalstwa;

 

b)   dane towary nie są objęte zakazami lub ograniczeniami, o których mowa w art. 134 ust. 1 zdanie drugie i art. 267 ust. 3 lit. e) kodeksu;

 

c)   naruszenie ma niewielki lub zerowy wpływ na wysokość należnych ceł;

 

d)   w czasie postępowania osoba odpowiedzialna za naruszenie rzeczywiście współpracuje z właściwym organem;

 

e)   osoba odpowiedzialna za naruszenie dobrowolnie ujawnia naruszenie, jeżeli naruszenie to nie jest jeszcze przedmiotem czynności dochodzeniowej, o której wiadomo osobie odpowiedzialnej za naruszenie;

 

f)   osoba odpowiedzialna za naruszenie może wykazać, że podejmuje znaczne wysiłki, aby dostosować się do unijnych przepisów prawa celnego, przez potwierdzenie wysokiego poziomu kontroli jej czynności, np. z wykorzystaniem systemu zapewniania zgodności;

 

g)   osoba odpowiedzialna za naruszenie to małe lub średnie przedsiębiorstwo bez wcześniejszego doświadczenia w sprawach celnych.

 

2.   Właściwe organy uznają dane naruszenie za mające mniejszą wagę tylko wtedy, gdy w odniesieniu do naruszenia nie występują okoliczności obciążające, o których mowa w art. 8b.

Poprawka    28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 8 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 8b

 

Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy naruszenie jest poważne

 

1.   Decydując, czy dane naruszenie, o którym mowa w art. 3 lub 6, jest poważne, państwa członkowskie zapewniają, że od początku procesu, czyli od stwierdzenia, czy popełniono naruszenie przepisów prawa celnego, właściwe organy uwzględniają wszystkie następujące okoliczności, które mogą mieć zastosowanie:

 

a)   naruszenie zostało popełnione umyślnie;

 

b)   naruszenie utrzymywało się przez długi okres, co wskazuje na jego zamierzone kontynuowanie;

 

c)   wystąpiło podobne lub powiązane naruszenie ciągłe lub powtarzające się, tzn. popełnione więcej niż jeden raz;

 

d)   naruszenie ma znaczny wpływ na wysokość niezapłaconych należności celnych przywozowych lub wywozowych;

 

e)   dane towary są objęte zakazami lub ograniczeniami, o których mowa w art. 134 ust. 1 zdanie drugie i art. 267 ust. 3 lit. e) kodeksu;

 

f)   osoba odpowiedzialna za naruszenie odmawia współpracy lub pełnej współpracy z właściwym organem;

 

g)   osoba odpowiedzialna za naruszenie już wcześniej popełniała naruszenia.

 

2.   Naruszenia, o których mowa w art. 3 lit. f), g), p), qi) i qj), stanowią poważne naruszenia ze względu na sam ich charakter.

Poprawka    29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 9

Artykuł 9

Sankcje za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3

Sankcje inne niż karne za mniejszej wagi naruszenia przepisów prawa celnego

Państwa członkowskie zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3, przy następujących ograniczeniach:

1.   Państwa członkowskie oprócz odzyskania niezapłaconych należności celnych zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji innych niż karne za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i które zgodnie z art. 8a uznano za naruszenia mniejszej wagi, przy następujących ograniczeniach:

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi od 1 % do 5 % wartości tych towarów;

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego ma związek z niezapłaconymi cłami, kara pieniężna wynosi do 70 % kwoty niezapłaconych ceł;

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi od 150 EUR do 7 500 EUR.

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie ma związku z niezapłaconymi cłami, kara pieniężna wynosi do 7 500 EUR.

 

2.   Decydując o wysokości nakładanych sankcji przy uwzględnieniu ograniczeń, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają uwzględnienie wszystkich stosownych okoliczności wymienionych w art. 8a.

Poprawka    30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 10

skreśla się

Sankcje za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 4

 

Państwa członkowskie zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 4, przy następujących ograniczeniach:

 

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 15 % wartości tych towarów;

 

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 22 500 EUR.

 

Uzasadnienie

Artykuł ten skreśla się w związku ze skreśleniem art. 4.

Poprawka    31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 11

Artykuł 11

Sankcje za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 5 i 6

Sankcje inne niż karne za poważne naruszenia przepisów prawa celnego

Państwa członkowskie zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 5 i 6, przy następujących ograniczeniach:

1.   Państwa członkowskie oprócz odzyskania niezapłaconych należności celnych zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji innych niż karne za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6 i które zgodnie z art. 8b uznano za poważne, przy następujących ograniczeniach:

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 30 % wartości tych towarów;

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego ma związek z niezapłaconymi cłami, kara pieniężna wynosi od 70 % do 140 % kwoty niezapłaconych ceł;

 

aa)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego ma związek nie z niezapłaconymi cłami, lecz z wartością towarów, kara pieniężna wynosi od 15 % do 30 % wartości towarów;

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 45 000 EUR.

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie ma związku ani z niezapłaconymi cłami, ani z wartością towarów, kara pieniężna wynosi od 7 500 do 45 000 EUR.

 

2.   Decydując o wysokości nakładanych sankcji przy uwzględnieniu ograniczeń, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają uwzględnienie wszystkich stosownych okoliczności wymienionych w art. 8a i art. 8b ust. 1.

Poprawka    32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 11a

 

Pozostałe sankcje inne niż karne za poważne naruszenia

 

1.   Oprócz sankcji wymienionych w art. 11 i przy zachowaniu zgodności z kodeksem państwa członkowskie mogą nałożyć następujące sankcje niepieniężne w przypadku popełnienia poważnego naruszenia:

 

a)   stała lub tymczasowa konfiskata towarów;

 

b)   zawieszenie wydanego pozwolenia.

 

2.   Zgodnie z kodeksem państwa członkowskie przewidują, że decyzje o przyznaniu statusu upoważnionego przedsiębiorcy są odwoływane w razie popełnienia poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów prawa celnego.

Poprawka     33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 11b

 

Przegląd

 

1.  Pięć lat od dnia ... [the date of entry into force of this Directive] Komisja wraz z właściwymi organami państw członkowskich dokonuje przeglądu wysokości grzywien mających zastosowanie zgodnie z art. 9 i 11. Celem procedury przeglądu jest zapewnienie większej zbieżności wysokości grzywien nakładanych w unii celnej, aby zharmonizować jej funkcjonowanie.

 

2.  Komisja publikuje co roku szczegółowe informacje o sankcjach nałożonych przez państwa członkowskie za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6.

 

3.  Państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie przepisów prawa celnego w rozumieniu art. 5 pkt 2) rozporządzenia (UE) nr 952/2013 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 978/20121.

 

_______________

 

1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 (Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1).

Poprawka    34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 c (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 11c

 

Ugoda

 

Państwa członkowskie zapewniają możliwość zawarcia ugody w procedurze umożliwiającej właściwym organom porozumienie z osobą odpowiedzialną za naruszenie w celu zamknięcia sprawy o naruszenie przepisów prawa celnego, jako alternatywę dla wszczęcia lub prowadzenia postępowania sądowego, w zamian za co dana osoba akceptuje niezwłocznie wykonalną sankcję.

 

Jeżeli jednak wszczęto już postępowanie sądowe, właściwe organy mogą zawrzeć ugodę tylko za zgodą organu sądowego.

 

Komisja dostarcza wytycznych dotyczących procedur ugody, by zapewnić danie osobie odpowiedzialnej za naruszenie możliwości zawarcia ugody zgodnie z zasadą równego traktowania i przy zachowaniu przejrzystości, a także publikowanie wyników procedury w odniesieniu do wszystkich zawartych ugód.

Poprawka    35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 12

skreśla się

Skuteczne stosowanie sankcji i wykonywanie przez właściwe organy uprawnień do nakładania sankcji

 

Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy, określając rodzaj i poziom sankcji za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, uwzględniły wszelkie istotne okoliczności, w tym odpowiednio:

 

a) wagę i czas trwania naruszenia prawa,

 

fakt, czy osoba odpowiedzialna za naruszenie jest upoważnionym przedsiębiorcą,

 

kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, których zapłaty uniknięto,

 

fakt, czy dane towary podlegają zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 134 ust. 1 zdanie drugie kodeksu oraz w art. 267 ust. 3 lit. e) kodeksu, lub stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego;

 

poziom współpracy osoby odpowiedzialnej za naruszenie prawa z właściwym organem;

 

wcześniejsze naruszenia popełnione przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie prawa.

 

Poprawka    36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 12 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 12a

 

Zgodność

 

Państwa członkowskie zapewniają udostępnianie zainteresowanym stronom wytycznych i publikacji dotyczących sposobu zapewnienia i utrzymania zgodności z unijnymi przepisami prawa celnego w łatwo dostępnej, zrozumiałej i aktualnej formie.

Uzasadnienie

W tej poprawce szeroko zdefiniowano formę wytycznych i publikacji. Doprecyzowano również, że wytyczne i publikacje powinny być udostępniane zainteresowanym stronom.

Poprawka    37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 13

Przedawnienie

Artykuł 13

Przedawnienie

1.   Państwa członkowskie zapewniają czteroletni termin przedawnienia w przypadku postępowań dotyczących któregokolwiek z naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, przy czym termin rozpoczyna bieg w dniu popełnienia naruszenia przepisów prawa celnego.

1.   Państwa członkowskie zapewniają czteroletni termin przedawnienia w przypadku wszczęcia postępowań dotyczących któregokolwiek z naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6, oraz dopilnowują, aby bieg terminu rozpoczynał się w dniu popełnienia naruszenia przepisów prawa celnego.

2.   Państwa członkowskie zapewniają rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia, w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń przepisów prawa celnego, w dniu, w którym zaprzestano działania lub zaniechania stanowiącego naruszenie przepisów prawa celnego.

2.   Państwa członkowskie zapewniają rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia, w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń przepisów prawa celnego, w dniu, w którym zaprzestano działania lub zaniechania stanowiącego naruszenie przepisów prawa celnego.

3.   Państwa członkowskie zapewniają przerwanie biegu terminu przedawnienia przez czynność właściwego organu, o którym dana osoba jest informowana, w związku z dochodzeniem lub postępowaniem sądowym dotyczącym tego samego naruszenia przepisów prawa celnego. Termin przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu podjęcia czynności przerywającej przedawnienie.

3.   Państwa członkowskie zapewniają przerwanie biegu okresu przedawnienia przez czynność właściwego organu, o której dana osoba jest informowana, związaną z dochodzeniem lub postępowaniem sądowym dotyczącym tego naruszenia przepisów prawa celnego, lub przez czynność osoby odpowiedzialnej za naruszenie. Bieg terminu przedawnienia jest kontynuowany od dnia zakończenia czynności przerywającej przedawnienie.

4.   Państwa członkowskie zapewniają wykluczenie możliwości wszczęcia lub kontynuowania jakiegokolwiek postępowania dotyczącego któregokolwiek z naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, po upływie ośmiu lat od dnia, o którym mowa w ust. 1 lub 2.

4.   Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 2 państwa członkowskie zapewniają przedawnienie wszelkich postępowań dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 lub 6, niezależnie od przerwania okresu przedawnienia, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, po upływie ośmiu lat od dnia, o którym mowa w ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu.

5.   Państwa członkowskie zapewniają trzyletni termin przedawnienia przy egzekwowaniu decyzji o nałożeniu sankcji. Termin ten rozpoczyna bieg w dniu, w którym decyzja ta staje się ostateczna.

5.   Państwa członkowskie zapewniają trzyletni termin przedawnienia przy egzekwowaniu decyzji o nałożeniu sankcji. Termin ten rozpoczyna bieg w dniu, w którym decyzja ta staje się ostateczna.

6.   Państwa członkowskie określają przypadki, w których terminy przedawnienia określone w ust. 1, 4 i 5 zostają zawieszone.

6.   Państwa członkowskie określają przypadki, w których terminy przedawnienia określone w ust. 1, 4 i 5 zostają zawieszone.

Poprawka     38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie współpracują ze sobą i wymieniają się informacjami niezbędnymi w postępowaniach dotyczących działań lub zaniechań stanowiących naruszenie przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, w szczególności w przypadkach gdy więcej niż jedno państwo członkowskie wszczęło postępowanie przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami.

Państwa członkowskie współpracują ze sobą i wymieniają się informacjami niezbędnymi w postępowaniach dotyczących działań lub zaniechań stanowiących naruszenie przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6, w szczególności w przypadkach, gdy więcej niż jedno państwo członkowskie wszczęło postępowanie przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami. Współpraca między państwami członkowskimi ma na celu zwiększanie skuteczności kontroli celnych dotyczących towarów oraz zharmonizowanie procedur na obszarze Unii.

Poprawka    39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16 – ustęp 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Komisja nadzoruje współpracę państw członkowskich w celu opracowania kluczowych wskaźników efektywności kontroli i sankcji celnych, rozpowszechniania najlepszych praktyk i koordynacji szkoleń funkcjonariuszy organów celnych.

Poprawka    40

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Artykuł 17

Artykuł 17

Zajęcie

Zajęcie

Państwa członkowskie zapewniają możliwość tymczasowego zajęcia przez właściwe organy wszelkich towarów, środków transportu oraz wszelkich innych środków wykorzystanych do popełnienia naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6.

Państwa członkowskie zapewniają możliwość tymczasowego zajęcia przez właściwe organy wszelkich towarów, środków transportu lub innych środków wykorzystanych do popełnienia naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6. Jeżeli po nałożeniu sankcji państwo członkowskie stosuje stałą konfiskatę takich towarów, może podjąć decyzję o ich zniszczeniu, ponownym użyciu lub recyklingu, stosownie do sytuacji.

Poprawka    41

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18 – ustęp 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat pozostałych elementów egzekwowania unijnych przepisów prawa celnego, np. nadzoru, kontroli i dochodzenia, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym dotyczącym uzupełnienia niniejszej dyrektywy.

Uzasadnienie

W poprawce uściślono, że egzekwowanie przepisów prawa celnego obejmuje inne elementy niż sankcje, np. kontrole, nadzór i dochodzenie, które również należy lepiej zharmonizować, aby osiągnąć ogólny cel jednolitego egzekwowania i stosowania unijnych przepisów prawa celnego.

Poprawka    42

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 18a

 

Sprawozdawczość państw członkowskich

 

Aby umożliwić Komisji ocenę stosowania niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie przekazują Komisji dane statystyczne dotyczące naruszeń oraz wskazujące, jakie sankcje nałożono w wyniku tych naruszeń. Informacje te przekazuje się corocznie, począwszy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Komisja może wykorzystać te dane w przeglądzie niniejszej dyrektywy w celu lepszego zbliżenia krajowych systemów sankcji.


UZASADNIENIE

W dniu 13 grudnia 2013 r. Komisja opublikowała wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji.

Chociaż unię celną uważa się za jedną z podwalin Unii Europejskiej oraz podstawę jednolitego rynku, wciąż brakuje zintegrowanego podejścia do egzekwowania przepisów prawa celnego, w tym sankcji. Oznacza to, że przepisy są takie same, lecz stosowane sankcje za ich naruszanie znacznie się różnią.

Unia celna i polityka handlowa stanowią wyłączne kompetencje Unii Europejskiej, dlatego też tylko UE może opracować wspólne podejście zapewniające egzekwowanie przepisów prawa celnego. Państwa członkowskie zobowiązały się do działań na rzecz osiągnięcia dwóch celów, w szczególności: tak skutecznych wzajemnych kontaktów między organami celnymi i tak skutecznego wykonywania przypisanych im zadań, jak gdyby stanowiły one jeden organ, sprawowania kontroli o równoważnych wynikach, wspierania zgodnej z prawem działalności gospodarczej, lecz również koniecznej ochrony interesów finansowych Unii. Nie ulega jednak wątpliwości, że bez zintegrowanego podejścia do egzekwowania przepisów, w tym do sankcji, organy celne państw członkowskich nie mogą działać jak jeden organ, zwłaszcza w świetle znacznych różnic między systemami sankcji w poszczególnych państwach członkowskich, co wynika ze sprawozdania z 2010 r. przygotowanego przez grupę projektową ds. sankcji za naruszanie przepisów prawa celnego.

Różnice te przekładają się na brak wzajemnego zaufania między organami, podczas gdy to właśnie zaufanie i współpraca między organami celnymi mają zasadnicze znaczenie dla dobrego zarządzania unią celną i ochrony interesów finansowych UE. Dodatkowo wspomniane różnice naruszają równe warunki działania przedsiębiorców w Unii Europejskiej. Różnice w sankcjach za naruszanie przepisów prawa celnego zostały uznane przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości za środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi. Ryzyko zakłócenia funkcjonowania rynku i brak równych warunków działania mogą nasilić się wraz z nowymi przepisami dotyczącymi statusu upoważnionego przedsiębiorcy, zgodnie z którymi poważne i powtarzające się naruszenia mogą prowadzić do utraty statusu upoważnionego przedsiębiorcy (art. 39 unijnego kodeksu celnego), co oznacza powiązanie środka ułatwiającego handel z przestrzeganiem unijnych przepisów prawa celnego.

Gdyby różnice między systemami sankcji państw członkowskich zostały utrzymane, to dane przedsiębiorstwo mogłoby stracić status upoważnionego przedsiębiorcy w jednym państwie, a inne przedsiębiorstwo prowadzące działalność w innym państwie członkowskim i popełniające to samo naruszenie nie straciłoby tego statusu. Zniesienie różnic staje się szczególnie istotne w świetle wzrostu handlu elektronicznego, prowadzonego zwłaszcza przez mikroprzedsiębiorstwa i osoby fizyczne – taki obrót wymaga większej pewności prawnej w odniesieniu do systemów zapewnienia zgodności z przepisami, jak również większej przejrzystości, jeżeli chodzi o sposób traktowania naruszeń przez różne organy celne.

Co nie mniej ważne, zbieżność między systemami sankcji jest konieczna, aby UE mogła wywiązywać się z zewnętrznego zobowiązania w ramach Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT).

Artykuł X.3 lit. a) GATT 94 stanowi, że:

Każda umawiająca się strona zarządza w jednolity, bezstronny i racjonalny sposób wszystkimi swoimi przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi, decyzjami i orzeczeniami, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Wymogi unijnego kodeksu celnego

Unijny kodeks celny nakłada na państwa członkowskie wymóg posiadania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających systemów sankcji za naruszanie przepisów prawa celnego. Omawiana dyrektywa powinna mieć zatem na celu poprawę zbieżności stanowisk państw członkowskich w kwestii egzekwowania unijnych przepisów prawa celnego na podstawie art. 114 TFUE dotyczącego ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego i art. 33 TFUE w sprawie współpracy celnej, a także zgodnie z wdrażanym zmodernizowanym kodeksem celnym i opracowywanymi elektronicznymi systemami celnymi.

Ułatwianie handlu i poprawa zgodności z przepisami

W omawianej dyrektywie należy uznać, że większość przedsiębiorstw mających do czynienia z kwestiami celnymi to przedsiębiorstwa prowadzące działalność zgodnie z prawem, które dążą do stosowania przepisów prawa celnego. Działalność powiązana z operacjami celnymi wymaga postrzegania przedsiębiorstw jako partnerów, co w przypadku naruszeń uzasadnia potrzebę stosowania przede wszystkim sankcji innych niż karne, które powinny stanowić skuteczny środek mający na celu zapewnienie zgodności.

W sprawozdaniu uściślono zakres dyrektywy, aby zagwarantować, że tylko naruszenia popełnione w wyniku niedbalstwa lub umyślnie stanowią naruszenia, eliminując tym samym element odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, który nie wymaga ustalenia stopnia winy. Definicja czynu popełnionego w wyniku niedbalstwa ma zasadnicze znaczenie w omawianej dyrektywie, która harmonizuje sankcje inne niż sankcje karne, ponieważ sankcja za niedbalstwo nie powinna mieć charakteru kary za przestępstwo, nawet jeżeli występują obiektywne okoliczności takie jak poważne skutki finansowe. Jeżeli zostanie ustalone, że dana osoba nie dopuściła się niedbalstwa i nie była świadoma okoliczności faktycznych, a zatem nie mogła przewidzieć naruszenia, nawet przy zachowaniu należytej staranności, nie można zastosować wobec niej sankcji. Ponadto nie można stosować sankcji w przypadku błędu, chyba że wpisuje się on w schemat niedbałego lub umyślnego postępowania. Naruszenia popełnione umyślnie mogą podlegać sankcjom karnym po przekroczeniu konkretnego progu, co daje państwom członkowskim możliwość podejmowania środków o skutku dostatecznie odstraszającym, aby ukarać czyn stanowiący nadużycie.

Aby sankcje były skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, należy pozostawić organom celnym dostateczną swobodę oceny odpowiednich okoliczności i na tej podstawie umożliwić im zastosowanie najbardziej odpowiednich sankcji, ponieważ są to potwierdzone sposoby ograniczania przypadków niestosowania przepisów. Omawiana dyrektywa powinna jednak stworzyć ramy zapewniające porozumienie między państwami członkowskimi co do tego, co należy uznać za okoliczności łagodzące i obciążające, począwszy od dobrowolnego ujawnienia naruszenia w przypadku tych pierwszych, a kończąc na odmowie współpracy w przypadku tych drugich. Przepisy dotyczące odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka są sprzeczne z tym podejściem, a ponadto stanowią zaprzeczenie niektórych podstawowych zasad prawnych, takich jak domniemanie niewinności, ponieważ nałożenie sankcji nie wymaga w tym przypadku występowania elementu winy. Przepisy dotyczące odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka mogą hamować wzrost i legalny handel, a także mogą okazać się nieskuteczne, jeżeli chodzi o poprawę zgodności z przepisami.

Należy jednak zastosować klasyfikację naruszeń w podziale na naruszenia mniejszej wagi i naruszenia poważne, zwłaszcza w świetle możliwości utraty statusu upoważnionego przedsiębiorcy, jeżeli popełni on poważne lub powtarzające się naruszenia, i w świetle braku definicji poważnego naruszenia w unijnym kodeksie celnym. Zachowano pierwotną logikę klasyfikacji naruszeń zaproponowaną przez Komisję, jednak z zastosowaniem innych kategorii, a ponadto uwzględniono wykaz zachowań, które państwa członkowskie uznają za naruszenia mniejszej wagi, na przykład niedotrzymanie terminu.

Proporcjonalność

Jeśli system sankcji ma być proporcjonalny, podstawą kwoty sankcji nie może być wartość towaru. Sankcja powinna opierać się na kwocie niezapłaconych cel, a także powinna być powiązana z finansowymi skutkami naruszenia. Sankcja, której podstawą jest wartość towarów, może prowadzić do nieproporcjonalnego systemu, w którym naruszenie mniejszej wagi związane z towarem o dużej wartości może mieć katastrofalne skutki dla przedsiębiorstwa. Aby zapewnić pewną elastyczność w przypadkach, gdy towar nie jest objęty stawką celną lub naruszenie nie jest powiązane z konkretnym towarem, należy określić stałą kwotę. Chociaż należy stworzyć zharmonizowane ramy, potrzebny jest zakres kar z ustaloną górną granicą, aby zapewnić organom celnym swobodę uznania przy określaniu wysokości kary pieniężnej w zależności od okoliczności obciążających lub łagodzących. Należy również dopuścić sankcje inne niż kary pieniężne, takie jak utrata statusu upoważnionego przedsiębiorcy, co przewiduje unijny kodeks celny, oraz konfiskata towarów.

Organy celne powinny również uwzględniać koszty sporu sądowego, zwłaszcza w przypadku małych przedsiębiorstw, i zapewniać w takim przypadku możliwość zastosowania procedury ugody, którą należy zdefiniować, aby zapewnić spójność w całej UE.

Rozgraniczenie sankcji karnych i innych

Celem dyrektywy powinna być harmonizacja sankcji innych niż sankcje karne w przypadku naruszenia przepisów prawa celnego, ponieważ to dyrektywa stanowi najbardziej odpowiednie ramy zwiększania zgodności z przepisami i ograniczania liczby naruszeń. W przypadku gdy naruszenia są popełniane z zamiarem dopuszczenia się nadużycia, państwa członkowskie mogą nałożyć sankcje karne powyżej określonego progu, zgodnie z dyrektywą w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego, która daje państwom członkowskim możliwość stosowania sankcji innych niż karne poniżej tego samego progu. Powiązanie między dwoma dyrektywami jest zgodne z praktykami w większości państw członkowskich, które stosują zarówno sankcje karne, jak i sankcje inne niż sankcje karne, aby zapewnić zgodność z przepisami prawa celnego. Dyrektywa w sprawie zwalczania nadużyć nie jest jednak sama w sobie wystarczająca, ponieważ brakuje europejskich przepisów określających sankcje w przypadku naruszeń popełnionych w wyniku niedbalstwa, chociaż stanowią one większość przypadków naruszenia przepisów prawa celnego.

Niektóre formy naruszenia, takie jak podżeganie, pomocnictwo, usiłowanie i przygotowanie w niektórych państwach członkowskich stanowią pojęcia z zakresu prawa karnego, a w siedmiu państwach członkowskich są również karalne na podstawie norm prawa innego niż prawo karne. Należy uściślić, że czyny te są popełniane umyślnie i z tego względu mogą być przedmiotem sankcji innych niż sankcje karne zgodnie z zakresem przedmiotowej dyrektywy lub sankcji na podstawie prawa karnego poza zakresem dyrektywy.

Niezbędne przejście od zapewniania zgodności ex-post do zapewniania zgodności ex-ante

Państwa członkowskie powinny zapewniać aktywne informowanie osób prowadzących działalność handlową i mających styczność ze sprawami celnymi o sposobach zapewniania i zachowania zgodności z przepisami prawa celnego. Systemy sankcji administracyjnych państw członkowskich powinny być zatem narzędziem, po które sięga się w ostateczności w celu nałożenia sankcji za niedbalstwo, mając na względzie to, co osoba odpowiedzialna za naruszenie powinna wiedzieć i co zrobiła, aby uniknąć naruszenia. Kwestia, czy dana osoba dopuściła się niedbalstwa, powinna stanowić kluczowe kryterium stosowania systemu sankcji.

Wykorzystywanie narzędzi ICT powinno prowadzić do możliwości monitorowania zgodności z przepisami w czasie rzeczywistym. Wymaga to ścisłej współpracy z operatorami, aby zapewnić pełną zgodność z przepisami, zaś państwa członkowskie powinny wdrożyć przepisy dotyczące systemów elektronicznych przyjęte w unijnym kodeksie celnym. Państwa członkowskie zobowiązały się ponadto, zgodnie z wymogiem zawartym w unijnym kodeksie celnym, do udziału we wspólnym systemie zarządzania ryzykiem, który Komisja ma dalej rozwijać. Jest to jeden z filarów wspólnego podejścia do egzekwowania przepisów, który uzupełnia wprowadzenie wspólnego systemu sankcji.


OPINIA KOMISJI PRAWNEJ W SPRAWIE PODSTAWY PRAWNEJ

P. Vicky Ford

Przewodnicząca

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

BRUKSELA

Przedmiot:  Opinia w sprawie podstawy prawnej wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji (COM(2013)0884 – C8-0033/2014 – 2013/0432(COD))

Szanowna Pani Przewodnicząca!

Pismem z dnia 29 lutego 2016 r. zwróciła się Pani do Komisji Prawnej zgodnie z art. 39 ust. 2 Regulaminu o opinię w sprawie adekwatności podstawy prawnej wyżej wymienionego wniosku.

Komisja rozpatrzyła tę kwestię na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2016 r.

I – Kontekst

Pismem z dnia 29 lutego 2016 r. Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (IMCO) zwróciła się do Komisji Prawnej na mocy art. 39 ust. 2 Regulaminu o opinię w sprawie adekwatności podstawy prawnej wyżej wymienionego wniosku.

Wniosek Komisji opiera się na art. 33 TFUE, który dotyczy współpracy celnej, przyznając Unii kompetencje do podejmowania środków w tym zakresie zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą.

Sprawozdawca zajmujący się tym wnioskiem w komisji IMCO stwierdził, że art. 114 TFUE, który dotyczy zbliżania ustawodawstw w celu ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, lepiej odzwierciedlałby cele tego wniosku i zapewniłby jego spójność z unijnym kodeksem celnym(1), który również opiera się na art. 114 TFUE.

II - Wniosek

Chociaż przepisy prawa celnego są zharmonizowane i należą do sfery kompetencji UE, możliwość przyjmowania środków legislacyjnych dotyczących sankcji i naruszeń prawa celnego pozostaje w gestii państw członkowskich.

W ramach programu „Cła 2013” Komisja przeprowadziła ocenę krajowych systemów dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego i sankcji w 24 państwach członkowskich.(2) Komisja stwierdziła szereg różnic między tymi systemami i uznała, że różnice te mają negatywne skutki. Skutki te mogą być odczuwalne nie tylko na szczeblu międzynarodowym, ale także w samej Unii Europejskiej, gdyż różnice w sposobie egzekwowania przepisów prawa celnego mogą utrudnić skuteczne zarządzanie unią celną. Ponadto różnice w przepisach mają wpływ na podmioty gospodarcze oraz na równe warunki działania, które stanowią podstawę rynku wewnętrznego. Komisja stwierdza – w pkt 1.1 uzasadnienia oraz w motywie 3 wniosku – że te rozbieżności uzasadniają konieczność przedstawienia omawianego aktu ustawodawczego.

Według uzasadnienia, w ramach oceny skutków (2.2) Komisja zwróciła uwagę, że „[t]akże wprowadzenie pewnych ułatwień i uproszczeń w unijnych przepisach prawa celnego oraz dostęp upoważnionych przedsiębiorców do tych ułatwień i uproszczeń, stanowią silny argument za dalszym wzmocnieniem współpracy między państwami członkowskimi.”

Wniosek zawiera wspólny wykaz działań i zaniechań, które powinny być uznawane za naruszenia przepisów unijnego kodeksu celnego i innych przepisów prawa celnego, określający naruszenia prawa, za które odpowiedzialność ponoszona jest na zasadzie ryzyka, a także naruszenia wynikające z niedbalstwa lub popełnione umyślnie (art. 1-5 wniosku). Artykuł 6 dotyczy podżegania, pomocnictwa oraz usiłowania w odniesieniu do działań określonych wcześniej jako naruszenia. Artykuł 7 wniosku dotyczy błędów organów celnych, a artykuł 8 – odpowiedzialności osób prawnych. Artykuły 9-12 określają granice materialne sankcji oraz zasady regulujące ich stosowanie. Artykuły 13 i 14 zawierają przepisy proceduralne dotyczące terminów przedawnienia oraz zawieszenia postępowania administracyjnego. Artykuł 15 zawiera zasady określania właściwości. Artykuł 16 odnosi się do współpracy między państwami członkowskimi – zobowiązuje on państwa członkowskie do wymiany informacji i egzekwowania zasady ne bis in idem, gwarantującej, że nikt nie powinien być obiektem postępowania dotyczącego tych samych faktów w więcej niż jednym państwie członkowskim. Artykuł 17 zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia możliwości zajęcia wszelkich środków wykorzystanych do popełnienia naruszeń przepisów prawa celnego. Wniosek zawiera również przepisy dotyczące sprawozdań i przeglądu dotyczącego wykonania dyrektywy oraz jej transpozycji (art. 18-21).

III – Proponowana podstawa prawna

Proponowaną podstawą prawną dla tego wniosku jest art. 33 TFUE, który stanowi co następuje:

ROZDZIAŁ 2

WSPÓŁPRACA CELNA

Artykuł 33

(dawny artykuł 135 TWE)

W zakresie stosowania Traktatów Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, podejmują środki w celu wzmocnienia współpracy celnej między Państwami Członkowskimi i między nimi a Komisją.

Proponuje się włączenie do podstawy prawnej również art. 114 TFUE, który brzmi następująco (podkreślenie dodano):

ROZDZIAŁ 3

ZBLIŻANIE USTAWODAWSTW

Artykuł 114

(dawny artykuł 95 TWE)

1. Z zastrzeżeniem, że Traktaty nie stanowią inaczej, do urzeczywistnienia celów określonych w artykule 26 stosuje się następujące postanowienia. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, przyjmują środki dotyczące zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. (...)

IV – Orzecznictwo

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości „wybór podstawy prawnej wspólnotowego aktu prawnego musi być oparty na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej; należą do nich w szczególności cel i treść danego aktu”(3). Wybór niewłaściwej podstawy prawnej może zatem uzasadniać uchylenie tego aktu.

Co do zasady akt prawny powinien mieć tylko jedną podstawę prawną. Podwójną podstawę prawną można zastosować tylko wtedy, gdy dany akt prawny został wydany dla realizacji kilku celów lub ma kilka elementów składowych, przy czym żaden z tych celów lub elementów nie jest drugorzędny lub pośredni w stosunku do drugiego(4), pod warunkiem że procedury przewidziane dla obu tych podstaw nie są ze sobą niezgodne.(5)

V - Analiza

Artykuł 33 był uznawany za podstawę prawną innych aktów ustawodawczych przyjmowanych w obszarze współpracy celnej, takich jak unijny kodeks celny oraz rozporządzenie w sprawie programu „Cła 2020”.(6) Brak jest jednoznacznej definicji pojęcia współpracy celnej, ponieważ jednak jest ono zawarte w tytule II („Swobodny przepływ towarów”) w rozdziale 2 („Współpraca celna”) TFUE, było szeroko wykorzystywane w odniesieniu do unii celnej, na przykład w przypadku ceł, zapobiegania nadużyciom oraz kontroli towarów wprowadzanych na obszar celny UE.(7) Artykuł 33 TFUE jest zatem właściwą podstawą prawną dla aktów dotyczących współpracy między organami celnymi.

Artykuł 114 TFUE stanowi podstawę prawną środków harmonizujących dotyczących rynku wewnętrznego. Aby przyjąć środki harmonizujące, o których mowa w tym artykule, muszą istnieć rozbieżności w prawodawstwie państw członkowskich w danej kwestii, które mogłyby doprowadzić do zakłócenia handlu na rynku wewnętrznym. Artykuł ten można wykorzystać, jeżeli pojawienie się takich rozbieżności w prawodawstwie krajowym jest prawdopodobne, lecz prawdopodobieństwo nie może być czysto hipotetyczne. Trybunał wielokrotnie stosował tę formułę w orzecznictwie, jednak nie określił definicji „prawdopodobieństwa”. Niemniej jednak Trybunał nigdy nie zatwierdził art. 114 TFUE jako podstawy prawnej aktu legislacyjnego, jeżeli stwierdził brak rozbieżności w prawodawstwie krajowym oraz brak prawdopodobieństwa ich wystąpienia.

Według orzecznictwa Trybunału środki, o których mowa w art. 114 TFUE, mają na celu poprawę warunków ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz powinny rzeczywiście zmierzać do jego urzeczywistnienia, przyczyniając się do zniesienia przeszkód w swobodnym przepływie towarów lub swobodnym świadczeniu usług lub do usunięcia zakłóceń konkurencji.(8)

Wniosek Komisji ma na celu wyeliminowanie problemów wynikających z rozbieżności systemów regulujących naruszenia prawa celnego i związane z nimi sankcje na rynku europejskim. Jak stwierdzono w preambule wniosku, a także w jego uzasadnieniu, różnice te pojawiają się w trzech wymiarach: po pierwsze: na szczeblu międzynarodowym, gdzie UE musi zagwarantować przestrzeganie swoich zobowiązań międzynarodowych; po drugie: w ramach unii celnej, w kontekście zapewnienia bardziej skutecznego zarządzania unią celną; i po trzecie: na poziomie rynku wewnętrznego, gdzie zdaniem Komisji obecna sytuacja nie gwarantuje równych warunków działania, gdyż podmioty gospodarcze nie działają w oparciu o takie same warunki i przepisy. W związku z tym wniosek ma na celu nie tylko wzmocnienie współpracy celnej, ale także wyeliminowanie zakłóceń rynku wewnętrznego za pomocą jednolitego zbioru przepisów, który ma być stosowany we wszystkich 28 państwach członkowskich.

Większość przepisów zawartych we wniosku rzeczywiście ma na celu określenie jednolitej listy sankcji administracyjnych za naruszenia oraz działań i zaniechań, które należy traktować jako naruszenia. Choć niektóre przepisy dotyczą kwestii ściśle związanych ze współpracą (art. 15 ust. 2 i art. 16), na przykład w odniesieniu do wymiany informacji, większość przepisów ma na celu zbliżenie przepisów krajowych.

Jak stwierdził Trybunał, podwójna podstawa prawna jest możliwa, jeżeli oba przepisy prawne są nierozerwalnie związane z danym aktem legislacyjnym. W tym przypadku, mając na uwadze cel i treść proponowanej dyrektywy, nie można rozdzielić celów, jakimi są zapewnienie bardziej efektywnego zarządzania unią celną oraz zadbanie o to, by podmioty gospodarcze podlegały takim samym zasadom i nie wykorzystywały łagodniejszych przepisów w niektórych państwach członkowskich.

Przedstawiony wniosek nie ogranicza się do wzmocnienia współpracy celnej między państwami członkowskimi, lecz aktywnie dąży do wyeliminowania zakłóceń na rynku wewnętrznym spowodowanych różnymi systemami krajowymi. Dlatego art. 114 TFUE należy dodać do podstawy prawnej obok art. 33 TFUE. Oba przepisy są ściśle powiązane, lecz nie mają wobec siebie charakteru pomocniczego.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z procedurą określoną w art. 114 TFUE obowiązkowa jest konsultacja z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym.

VI – Podsumowanie i zalecenie

Artykuły 33 i 114 TFUE stanowią właściwą podstawę prawną przedmiotowego wniosku.

W związku z tym na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. Komisja Prawna postanowiła – 17 głosami za, przy 3 głosach przeciw i braku głosów wstrzymujących się(9) – zalecić, by właściwą podstawą prawną dla wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji były artykuły 33 i 114 TFUE.

Z wyrazami szacunku

Pavel Svoboda

(1)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (przekształcenie), Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1–101.

(2)

Austria, Belgia, Bułgaria, Cypr, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niderlandy, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo.

(3)

Sprawa C-45/86 Komisja przeciwko Radzie („Ogólny system preferencji celnych”), Zb.Orz. 1987, s. 1439, pkt 5; sprawa C-440/05, Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. 2007, s. I-9097; sprawa C-411/06, Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie, Zb.Orz. 2009, s. I-7585.

(4)

Sprawa C-411/06, Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie, Zb. Orz. [2009], I-07585, pkt 47.

(5)

Sprawa C-300/89 Komisja przeciwko Radzie („Dwutlenek tytanu”) Zb. Orz. [1991] s. I-2867, pkt 17-25.

(6)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1294/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program działania dla ceł w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 i uchylające decyzję nr 624/2007/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 209-220).

(7)

Konkluzje Rady w sprawie postępów we wdrażaniu strategii dotyczącej rozwoju unii celnej, Bruksela, 10-11 grudnia 2012 r., dostępne pod adresem http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:52013XG0319(01).

(8)

Sprawa C-491/01 British American Tobacco (Investments) oraz Imperial Tobacco, [2002] Zb. Orz. [2002], I -11453, pkt 60.

(9)

W trakcie głosowania końcowego obecni byli: Jean-Marie Cavada, Mady Delvaux, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Axel Voss (wiceprzewodniczący), Max Andersson, Joëlle Bergeron, Marie-Christine Boutonnet, Kostas Chrysogonos, Therese Comodini Cachia, Angel Dzhambazki, Rosa Estaràs Ferragut, Enrico Gasbarra, Heidi Hautala, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Gilles Lebreton, Dietmar Köster, Emil Radev, József Szájer, Cecilia Wikström oraz Josef Weidenholzer (zgodnie z art. 200 ust. 2 Regulaminu).


OPINIA Komisji Handlu Międzynarodowego (25.5.2016)

dla Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji

(COM(2013)0884 – C8-0033/2014 – 2013/0432/(COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Franck Proust

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Kontekst

Kodeks celny Unii Europejskiej umożliwił harmonizację przepisów prawa celnego. Jego stosowanie, które ma zapewnić przestrzeganie przepisów celnych i zgodne z prawem nakładanie sankcji, podlega jednak prawu krajowemu państw członkowskich.

W związku z tym egzekwowanie przepisów prawa celnego opiera się na 28 różnych zbiorach przepisów prawnych i odbywa się w warunkach ukształtowanych przez różne tradycje administracyjne lub prawne. Wynika stąd znaczne zróżnicowanie definicji i surowości sankcji w zależności od państwa członkowskiego.

Grupa projektowa ustanowiona przez Komisję z 24 państwami członkowskimi na zasadzie dobrowolności w ramach programu „Cła 2013” dokonała przeglądu sytuacji, jeżeli chodzi o systemy stosowane przez państwa członkowskie w zakresie naruszeń przepisów prawa celnego i sankcji.

Stanowisko sprawozdawcy

Podejście sprawozdawcy koncentruje się na trzech obszarach: zakres, treść i forma wniosku dotyczącego dyrektywy.

1) Zakres dyrektywy stanowi znaczne ograniczenie. Przy analizie wyłącznie tytułu można zauważyć, że niektóre terminy (naruszenia i sankcje) odsyłają do zasady pomocniczości.

Sprawozdawca woli przyjąć podejście odnoszące się do handlu międzynarodowego, aby opinia komisji INTA została uszanowana i całkowicie uwzględniona.

2) Wyniki programu „Cła 2013” wykazują różnice w zakresie progów naruszeń lub terminów, co stawia w niezręcznej sytuacji w stosunku do naszych partnerów handlowych wiarygodność i funkcjonowanie naszej unii celnej.

W związku z tym istnieje potrzeba przejrzystości i czytelności, co przełoży się również na oszczędności. Międzynarodowe zobowiązania Unii w ramach WTO muszą być przestrzegane w celu ochrony naszego rynku jako całości. Stany Zjednoczone przeprowadziły przed WTO dowód na niespójność europejskiego rynku wewnętrznego.

Przede wszystkim sprawozdawca pragnie włączyć wniosek dotyczący dyrektywy w ramy umowy o ułatwieniach w handlu. Agencja lub organ mógłby pełnić funkcje analityczne i koordynacyjne bez naruszania zasady pomocniczości. Wymiana informacji z szerokiego zakresu, od kontroli do stosowania kar, jest niezbędna dla gospodarki Unii Europejskiej i państw trzecich.

Możliwość uproszczenia systemu sankcji i naruszeń powinna przyczynić się do spójności. Jest zatem konieczne, aby państwa członkowskie uzgodniły jednolite sankcje, już nie w postaci progów, lecz widełek sankcji. Niedopuszczalne jest, aby podmioty gospodarcze mogły unikać kary na rynku wewnętrznym lub by nadal istniały ogromne różnice.

Ponadto sprawozdawca proponuje skupić się na miejscu czynu jako głównym kryterium określenia jurysdykcji, co pozwoli zwalczać zjawisko wyboru sądu pod kątem możliwości korzystniejszego rozstrzygnięcia sprawy oraz usprawnić rejestrację towarów przez organy celne w przypadku postępowania antydumpingowego, aby uniknąć gromadzenia zapasów, w celu nakładania sankcji w postaci podatków.

3) W kwestii formy sprawozdawca pragnie, by wniosek dotyczący dyrektywy miał skuteczną i jasną formę umożliwiającą przedstawienie przedmiotowo właściwej komisji ambitnych propozycji oraz wykazanie, że sytuacja, jeśli chodzi o nieprzestrzeganie naszych międzynarodowych zobowiązań i potrzeby naszych przedsiębiorców, wymaga pilnych działań.

POPRAWKI

Komisja Handlu Międzynarodowego zwraca się do Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Poprawka     1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)   Dlatego też naruszenia przepisów prawa celnego i związane z tym sankcje podlegają 28 różnym zbiorom przepisów prawnych. Wskutek tego naruszenie unijnych przepisów prawa celnego nie jest traktowane w taki sam sposób w całej Unii, a sankcje, jakie mogą zostać nałożone w każdym przypadku, różnią się pod względem charakteru i surowości w zależności od państwa członkowskiego, które je nakłada.

(2)   Dlatego też naruszenia przepisów prawa celnego i związane z tym sankcje podlegają 28 różnym zbiorom przepisów prawnych. Wskutek tego naruszenie unijnych przepisów prawa celnego nie jest traktowane w taki sam sposób w całej Unii, a sankcje, jakie mogą zostać nałożone w każdym przypadku, różnią się pod względem charakteru i surowości w zależności od państwa członkowskiego, które je nakłada, co może prowadzić do uszczuplenia dochodów państw członkowskich oraz zakłóceń handlu.

Poprawka     2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)   Rozbieżności między systemami prawnymi państw członkowskich mają wpływ nie tylko na optymalne zarządzanie unią celną, ale także uniemożliwiają stworzenie przedsiębiorcom równych warunków działania w unii celnej, ponieważ mają wpływ na ich dostęp do uproszczeń celnych i ułatwień.

(3)   Rozbieżności między systemami prawnymi państw członkowskich mają wpływ nie tylko na optymalne zarządzanie unią celną, ale także uniemożliwiają stworzenie przedsiębiorcom, którzy już podlegają różnym zbiorom przepisów w całej Unii, równych warunków działania w unii celnej, ponieważ mają wpływ na ich dostęp do uproszczeń celnych i ułatwień.

Poprawka     3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)   Aby ułatwić prowadzenie dochodzeń w sprawie naruszeń przepisów prawa celnego właściwe organy powinny mieć prawo do tymczasowego zajęcia wszelkich towarów, środków transportu oraz wszelkich innych środków wykorzystanych do popełnienia naruszenia przepisów.

(17)   Aby ułatwić prowadzenie dochodzeń w sprawie naruszeń przepisów prawa celnego właściwe organy powinny mieć prawo do tymczasowego zajęcia wszelkich towarów, środków transportu oraz wszelkich innych środków wykorzystanych do popełnienia naruszenia przepisów, a także do powiadomienia o naruszeniu właściwych organów pozostałych państw członkowskich za pośrednictwem systemu wczesnego ostrzegania.

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy prawne dotyczące naruszeń unijnych przepisów prawa celnego i przewiduje sankcje za te naruszenia.

1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy prawne dotyczące naruszeń unijnych przepisów prawa celnego i przewiduje widełki sankcji za te naruszenia.

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 2 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.   Niniejsza dyrektywa obejmuje obowiązki państw członkowskich wobec partnerów handlowych Unii Europejskiej, a także Światowej Organizacji Handlu i Światowej Organizacji Celnej, z myślą o ustanowieniu jednolitego i rzeczywistego rynku wewnętrznego oraz ułatwieniu handlu i zapewnieniu pewności.

Poprawka     6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 1a

 

Ułatwienia w handlu

 

W celu dopełnienia obowiązków Unii wynikających z umowy WTO o ułatwieniach w handlu państwa członkowskie działają wspólnie na rzecz stworzenia systemu współpracy obejmującego wszystkie państwa członkowskie. Ten system ma na celu koordynację kluczowych wskaźników skuteczności sankcji celnych (analiza liczby odwołań, wskaźnik powtarzalności naruszeń itd.); rozpowszechnianie najlepszych praktyk pomiędzy organami celnymi (skuteczne kontrole i sankcje, zmniejszenie kosztów administracyjnych itd.); przekazywanie doświadczeń podmiotów gospodarczych i tworzenie powiązań między nimi; monitorowanie sposobu działania służb celnych; oraz przeprowadzenie prac statystycznych dotyczących naruszeń popełnionych przez przedsiębiorstwa z państw trzecich. W ramach systemu współpracy wszystkie państwa członkowskie są niezwłocznie powiadamiane o postępowaniach w sprawie naruszeń przepisów prawa celnego i udowodnionych naruszeniach, tak aby ułatwić wymianę handlową, zapobiegać wprowadzaniu na rynek wewnętrzny nielegalnych towarów i poprawić skuteczność kontroli.

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 5 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 5a

 

Rejestrowanie przywozu przez państwa członkowskie

 

Państwa członkowskie dopilnowują, aby ich organy celne podejmowały właściwe kroki w celu rejestrowania przywozu, nie czekając na wniosek Komisji, tak aby środki dotyczące przestrzegania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/20091a mogły być stosowane w odniesieniu do tego przywozu począwszy od daty rejestracji. Przywóz może podlegać rejestracji w wyniku wniosku złożonego przez każde przedsiębiorstwo z Unii Europejskiej, do którego załączono dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.

 

______________

 

1a Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).

Poprawka     8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – litera a

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 15 % wartości tych towarów;

a)  gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi od 5 % do 15 % wartości tych towarów lub wartości niezapłaconych ceł;

Uzasadnienie

W przypadku ładunku o dużej wartości (np. ropa, surowce) wysokość kary proporcjonalna do wartości towarów może okazać się kolosalna. Dlatego należy pozostawić państwom członkowskim wybór nakładania kar albo w odniesieniu do wartości danych towarów, albo wysokości należnych, niezapłaconych opłat celnych.

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 10 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 22 500 EUR.

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi od 7 500 EUR do 22 500 EUR.

Poprawka   10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 – litera a

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 30 % wartości tych towarów;

a)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi od 10 % do 30 % wartości tych towarów lub wartości niezapłaconych ceł;

Uzasadnienie

W przypadku ładunku o dużej wartości (np. ropa, surowce) wysokość kary proporcjonalna do wartości towarów może okazać się kolosalna. Dlatego należy pozostawić państwom członkowskim wybór nakładania kar albo w odniesieniu do wartości danych towarów, albo wysokości należnych, niezapłaconych opłat celnych.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 45 000 EUR.

b)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi od 15 000 EUR do 45 000 EUR.

Poprawka     12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 11 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Artykuł 11a

 

1.  Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja wspólnie z właściwymi organami państw członkowskich dokonuje przeglądu wysokości kar stosowanych zgodnie z art. 9, 10 i 11. Celem procedury przeglądu jest zapewnienie większej zbieżności wysokości kar nakładanych w unii celnej, aby zharmonizować jej funkcjonowanie.

 

2.  Komisja publikuje co roku szczegółowe informacje o sankcjach nałożonych przez państwa członkowskie za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3–6.

 

3.  Państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie przepisów prawa celnego w rozumieniu art. 5 pkt 2) rozporządzenia (UE) nr 952/2013 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 978/20121a.

 

_______________

 

1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 (Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1).

Poprawka     13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 12 – ustęp 1 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

Za okoliczność obciążającą uznaje się przypadki, w których dane towary podlegają zakazom, ograniczeniom ilościowym lub środkom nadzoru, w szczególności z przyczyn moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, lub ochrony zdrowia i życia ludzi, o których mowa w art. 24 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/4781a.

 

_______________

 

1aRozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. L 83 z 27.3.2015, s. 16).

Poprawka    14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Państwa członkowskie zapewniają swoją właściwość w sprawach naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, zgodnie z dowolnym z następujących kryteriów:

1.  Państwa członkowskie zapewniają swoją właściwość w sprawach naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, zgodnie z następującymi kryteriami według kolejności pierwszeństwa:

a)  naruszenie przepisów prawa celnego zostało popełnione w całości lub w części na terytorium tego państwa członkowskiego;

a)  naruszenie przepisów prawa celnego zostało popełnione w całości lub w części na terytorium tego państwa członkowskiego;

b)  osoba popełniająca naruszenie przepisów prawa celnego jest obywatelem tego państwa członkowskiego;

b)  towary, których dotyczy naruszenie przepisów prawa celnego, znajdują się na terytorium tego państwa członkowskiego.

c)  towary, których dotyczy naruszenie przepisów prawa celnego, znajdują się na terytorium tego państwa członkowskiego.

c)  osoba popełniająca naruszenie przepisów prawa celnego jest obywatelem tego państwa członkowskiego;

(Nowa kolejność liter b) i c))

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 15 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.   W przypadku gdy więcej niż jedno państwo członkowskie uznaje się za właściwe w sprawie tego samego naruszenia przepisów prawa celnego, państwa członkowskie zapewniają właściwość tego państwa członkowskiego, w którym przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami prowadzi się postępowanie karne. Jeżeli nie jest możliwe określenie właściwości na mocy ustępu pierwszego, państwa członkowskie zapewniają właściwość tego państwa członkowskiego, którego właściwe organy jako pierwsze wszczęły postępowanie dotyczące naruszenia przepisów prawa celnego przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami.

2.   W przypadkach gdy więcej niż jedno państwo członkowskie uznaje się za właściwe w sprawie tego samego naruszenia przepisów prawa celnego, państwa członkowskie zapewniają właściwość tego państwa członkowskiego, w którym przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami prowadzi się postępowanie karne.

Poprawka     16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie współpracują ze sobą i wymieniają się informacjami niezbędnymi w postępowaniach dotyczących działań lub zaniechań stanowiących naruszenie przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, w szczególności w przypadkach gdy więcej niż jedno państwo członkowskie wszczęło postępowanie przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami.

Państwa członkowskie współpracują ze sobą i wymieniają się informacjami niezbędnymi w postępowaniach dotyczących działań lub zaniechań stanowiących naruszenie przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, w szczególności w przypadkach, gdy więcej niż jedno państwo członkowskie wszczęło postępowanie przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami. Celem współpracy między państwami członkowskimi jest zwiększanie skuteczności kontroli celnych towarów oraz zharmonizowanie procedur na obszarze Unii.

Poprawka     17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Do dnia [1 maja 2019 r.] Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, w którym ocenia, w jakim zakresie państwa członkowskie podjęły środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Do dnia [1 maja 2019 r.] Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, w którym ocenia, w jakim zakresie państwa członkowskie podjęły środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Sprawozdanie musi zawierać kryteria efektywności, które odzwierciedlają postępy poczynione we wzmacnianiu unii celnej i konwergencji procedur.

PROCEDURA W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Tytuł

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji

Odsyłacze

COM(2013)0884 – C8-0033/2014 – 2013/0432(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

IMCO

13.1.2014

 

 

 

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

INTA

13.1.2014

Sprawozdawca(czyni) komisji opiniodawczej

       Data powołania

Franck Proust

3.9.2014

Rozpatrzenie w komisji

16.2.2016

15.3.2016

 

 

Data przyjęcia

24.5.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

28

9

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Maria Arena, Tiziana Beghin, Daniel Caspary, Salvatore Cicu, Marielle de Sarnez, Santiago Fisas Ayxelà, Karoline Graswander-Hainz, Ska Keller, Jude Kirton-Darling, Alexander Graf Lambsdorff, Bernd Lange, David Martin, Emmanuel Maurel, Emma McClarkin, Anne-Marie Mineur, Sorin Moisă, Alessia Maria Mosca, Artis Pabriks, Franck Proust, Godelieve Quisthoudt-Rowohl, Viviane Reding, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández, Tokia Saïfi, Marietje Schaake, Helmut Scholz, Joachim Schuster, Joachim Starbatty, Adam Szejnfeld, Hannu Takkula, Iuliu Winkler, Jan Zahradil

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Reimer Böge, Edouard Ferrand, Sander Loones, Georg Mayer, Lola Sánchez Caldentey, Judith Sargentini, Jarosław Wałęsa

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Dominique Bilde


PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Tytuł

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji

Odsyłacze

COM(2013)0884 – C8-0033/2014 – 2013/0432(COD)

Data przedstawienia w PE

13.12.2013

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

IMCO

13.1.2014

 

 

 

Komisje wyznaczone do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

INTA

13.1.2014

CONT

13.1.2014

ECON

13.1.2014

JURI

13.1.2014

Opinia niewydana

       Data decyzji

CONT

11.6.2014

ECON

22.7.2014

JURI

3.9.2014

 

Sprawozdawcy

       Data powołania

Kaja Kallas

17.7.2014

 

 

 

Zastrzeżenia do podstawy prawnej

       Data wydania opinii JURI

JURI

21.4.2016

 

 

 

Rozpatrzenie w komisji

22.1.2015

14.1.2016

22.2.2016

23.5.2016

 

13.6.2016

 

 

 

Data przyjęcia

14.7.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

24

4

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Carlos Coelho, Sergio Gaetano Cofferati, Nicola Danti, Vicky Ford, Ildikó Gáll-Pelcz, Evelyne Gebhardt, Maria Grapini, Sergio Gutiérrez Prieto, Robert Jarosław Iwaszkiewicz, Liisa Jaakonsaari, Jiří Maštálka, Eva Paunova, Jiří Pospíšil, Virginie Rozière, Christel Schaldemose, Andreas Schwab, Ivan Štefanec, Catherine Stihler, Richard Sulík, Mylène Troszczynski, Anneleen Van Bossuyt, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Jan Philipp Albrecht, Pascal Arimont, Kaja Kallas, Julia Reda, Ulrike Trebesius, Lambert van Nistelrooij, Kerstin Westphal

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Gesine Meissner, Lieve Wierinck

Data złożenia

19.7.2016

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności