Procedura : 2016/0806(NLE)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0257/2016

Teksty złożone :

A8-0257/2016

Debaty :

Głosowanie :

PV 13/09/2016 - 4.11
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0330

SPRAWOZDANIE     
PDF 627kWORD 61k
8.9.2016
PE 583.924v02-00 A8-0257/2016

w sprawie nominacji Leo Brincata na członka Trybunału Obrachunkowego

(C8-0185/2016 – 2016/0806(NLE))

Komisja Kontroli Budżetowej

Sprawozdawca: Igor Šoltes

WNIOSEK DOTYCZĄCY DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 ZAŁĄCZNIK 1: ŻYCIORYS Leo Brincata
 ZAŁĄCZNIK 2: ODPOWIEDZI LEO BRINCATA NA PYTANIA ZAWARTE W KWESTIONARIUSZU
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

WNIOSEK DOTYCZĄCY DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie nominacji Leo Brincata na członka Trybunału Obrachunkowego

(C8-0185/2016 – 2016/0806(NLE))

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 286 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0185/2016),

–  uwzględniając art. 121 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0257/2016),

A.  mając na uwadze, że Komisja Kontroli Budżetowej dokonała oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 286 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 5 września 2016 r. Komisja Kontroli Budżetowej przystąpiła do przesłuchania kandydata zgłoszonego przez Radę na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego;

1.  wydaje pozytywną opinię w sprawie nominacji Leo Brincata na członka Trybunału Obrachunkowego przez Radę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wiadomości Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Unii Europejskiej i organom kontroli w państwach członkowskich.


ZAŁĄCZNIK 1: ŻYCIORYS Leo Brincata

WYKSZTAŁCENIE:

•  Kandydat zakwalifikowany jako współpracownik instytutu Chartered Institute of Bankers w Londynie. Kandydat wybrany jako członek wspomnianego instytutu, obecnie pod nazwą Institute of Financial Services. Tematyka szkoleń obejmowała m.in. następujące aspekty: prawo dotyczące bankowości; finanse handlu zagranicznego; ekonomia praktyki bankowe.

•  Moim językiem ojczystym jest maltański, biegle władam językiem angielskim oraz włoskim, a także posiadam podstawową znajomość języka francuskiego.

POLITYCZNA DZIAŁALNOŚĆ ZAWODOWA:

•  Minister ds. Zrównoważonego Rozwoju, Środowiska i Zmian Klimatu: marzec 2013 r. – kwiecień 2016 r.

•  członek Komisji ds. Środowiska i Rozwoju: Izba Reprezentantów: grudzień 2010 r.– styczeń 2013 r.

•  członek Komisji Spraw Zagranicznych i Europejskich: Izba Reprezentantów: czerwiec 2008 r. – styczeń 2013 r.

•  członek Komisji Spraw Zagranicznych i Europejskich: Izba Reprezentantów: październik 2003 r.– luty 2008 r.

•  członek Komisji Spraw Zagranicznych: Izba Reprezentantów: czerwiec 2003 r. – październik 2003 r.

•  przewodniczący Krajowej Izby Kontroli Rachunków: marzec 1999 r. – luty 2003 r.

•  przewodniczący Komisji Rachunków Publicznych: Izba Reprezentantów: październik 1998 r.– luty 2003 r.

•  Minister Finansów i Handlu: marzec 1997 r. – wrzesień 1998 r.

•  Minister Handlu: październik 1996 r.– marzec 1997 r.

•  członek Komisji Rachunków Publicznych: Izba Reprezentantów: kwiecień 1995 r. – lipiec 1996 r.

•  aktywny członek przedakcesyjnej wspólnej komisji parlamentarnej UE-Malta (JPC) od czasu jej ustanowienia w lipcu 1992 r.; po przystąpieniu Malty do UE komisja zakończyła prace

•  Sekretarz Parlamentarny w Kancelarii Premiera: 1986–1987

GOSPODARCZA DZIAŁALNOŚĆ ZAWODOWA:

•  konsultant ds. zarządzania na rzecz sektora przedsiębiorstw (głównie w obszarze rekreacji związanej z turystyką oraz hotelarstwa) w dziedzinie wewnętrznych kontroli finansowych i zgodności: styczeń 2007 r.– marzec 2013 r.

•  szef Działu Badań i Rozwoju Strategii Korporacyjnych w HSBC Bank Malta plc.: wrzesień 1998 r. – grudzień 2006 r.

•  od 1966 r. pracownik Barclays Bank DCO, który następnie przyjął nazwę Barclays Bank International, Mid-Med Bank Ltd, a wreszcie HSBC Bank Malta plc: w okresie pracy na rzecz wspomnianego podmiotu zaangażowany w wiele obszarów bankowości, takich jak bankowość detaliczna, rynek walutowy, działalność kredytowa, kierownictwo wykonawcze

POWIĄZANE DOŚWIADCZENIE:

•  członek pierwszej krajowej ponadpartyjnej komisji powołanej w 1995 r. w celu wprowadzenia przejrzystości i uregulowania kwestii finansowania partii politycznych, znanej jako Komisja Galdes. Komisja, w której uczestniczyło wiele różnych podmiotów, utorowała drogę przyjętemu 20 lat później ustawodawstwu w zakresie finansowania partii politycznych

•  w trakcie mojej kadencji Ministra Finansów i Handlu Krajowa Izba Kontroli osiągnęła pełną niezależność, stając się urzędem maltańskiego parlamentu (funkcje i kompetencje Audytora Generalnego oraz rola Krajowej Izby Kontroli zdefiniowane zostały w sekcji 108 Konstytucji Malty oraz w treści ustawy o Audytorze Generalnym i Krajowej Izbie Kontroli z 1997 r.)

•  członek założyciel i przewodniczący Komisji Rachunków Publicznych w Izbie Reprezentantów, której zadaniem jest umacnianie relacji między Krajową Izbą Kontroli i Parlamentem

•  w początkowej fazie działania Komisji Rachunków Publicznych złożyłem szereg wizyt w Krajowym Urzędzie Audytowym Zjednoczonego Królestwa oraz w parlamentarnej komisji rachunków publicznych i odbyłem liczne spotkania z ich urzędnikami

•  opracowałem pierwszą w historii Malty Strategię i Plan Działania na rzecz Zielonego Wzrostu „UCZYNIĆ NASZĄ GOSPODARKĘ BARDZIEJ PRZYJAZNĄ DLA ŚRODOWISKA – ZYSKAĆ ZRÓWNOWAŻONĄ PRZYSZŁOŚĆ”, która po szeroko zakrojonych konsultacjach jest obecnie przedmiotem oceny gospodarczej

•  wprowadziłem na Malcie przepisy ustawodawcze dotyczące działań w dziedzinie klimatu, umożliwiające ustanowienie pierwszego w historii kraju funduszu na rzecz działań w dziedzinie klimatu

•  byłem bezpośrednio zaangażowany w proces związany z konferencją COP21, od nieformalnych spotkań ministerialnych poprzedzających COP po podpisanie porozumienia paryskiego w Nowym Jorku, z naciskiem na kwestię finansowania działań związanych z klimatem. Byłem również zaangażowany w negocjacje i konsultacje prowadzone z komisarzem ds. działań w dziedzinie klimatu podczas konferencji COP21 w Paryżu w odniesieniu do strat i szkód związanych ze skutkami zmian klimatu

•  aktywnie uczestniczyłem w pracach przygotowawczych na rzecz prezydencji Malty w Radzie Unii Europejskiej, w tym w zakresie dobrego zarządzania w sektorze ochrony środowiska, jak również wziąłem udział w wielu spotkaniach technicznych dotyczących zespołu trzech prezydencji wspólnie z Holandią oraz Słowacją

•  w istotny sposób przyczyniłem się do ustanowienia na Malcie nowego Urzędu ds. Ochrony Środowiska i Zasobów, którego zadaniem jest monitorowanie wypełniania przepisów wykonawczych. Po raz pierwszy w skład nowo powołanego organu, dawniej jedynie dyrekcji ds. ochrony środowiska, wchodzą przedstawiciele wybrani przez organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska, a także przez partię opozycyjną

•  w trakcie mojej kadencji Malta osiągnęła 9. miejsce w rankingu „Global Metrics for the Environment” stanowiącym wskaźnik efektywności środowiskowej opracowany przez The Yale Centre for Environmental Law & Policy w odniesieniu do priorytetowych kwestii w zakresie ochrony środowiska


ZAŁĄCZNIK 2: ODPOWIEDZI LEO BRINCATA NA PYTANIA ZAWARTE W KWESTIONARIUSZU

Doświadczenie zawodowe

1.  Proszę przedstawić swoje doświadczenie zawodowe w dziedzinie finansów publicznych, zarówno w zakresie planowania budżetu, realizacji budżetu lub zarządzania budżetem czy kontroli budżetowej lub audytu.

Sprawując urząd ministra w ramach dwóch różnych administracji, zajmowałem się kwestiami finansów publicznych zarówno w trakcie mojej kadencji jako Minister Finansów i Handlu, jak i ostatnio jako Minister ds. Zrównoważonego Rozwoju, Środowiska i Zmian Klimatu.

Na przestrzeni lat byłem odpowiedzialny m.in. za mobilizację zasobów, wyznaczanie priorytetów w zakresie programów oraz procedury budżetowej, zawsze kładąc nacisk na efektywne zarządzanie zasobami oraz kontrolę. Planowanie budżetowe, zgodność, implementacja i kontrola odgrywały kluczową rolę.

Pełniąc obowiązki szefa finansów, aktywnie uczestniczyłem w wyznaczaniu celów budżetowych przy udziale kluczowych urzędników ministerstwa, prowadziłem dyskusje zmierzające do przełożenia celów na wymierne mety, nadzorowałem czynności monitorujące w celu zapewnienia przestrzegania limitów budżetowych, podejmowałem działania naprawcze w przypadku nadmiernych wydatków, a także składałem parlamentowi sprawozdania z realizacji zamierzonych celów budżetowych. Te wielopłaszczyznowe zadania były dla mnie doskonałą okazją do wykorzystywania procedury zarządzania budżetem.

W 1997 r. jako Minister Finansów odegrałem istotną rolę w przedłożeniu w parlamencie ustawy nadającej autonomię Krajowej Izbie Kontroli (NAO). Konstytucja oraz ustawa uprawniają Audytora Generalnego do przeprowadzania kontroli ksiąg rachunkowych wszystkich jednostek i organów rządowych Malty, jak również wszelkich władz publicznych lub innych organów posiadających bądź użytkujących fundusze bezpośrednio lub pośrednio należące do rządu Malty lub zarządzających nimi.

Odtąd NAO nieustannie rozwijała się, zdobywając uznanie maltańskiego parlamentu. Jako wieloletni poseł zasiadałem również w prestiżowej Komisji Rachunków Publicznych (PAC), której przez cztery i pół roku miałem zaszczyt przewodniczyć na przestrzeni całej kadencji.

Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w rocznym sprawozdaniu NAO Komisja analizuje efektywne gospodarowanie pieniędzmi – ekonomia, wydajność i efektywność – w odniesieniu do wydatków publicznych oraz, w ogólnym ujęciu, rozlicza rząd i jego urzędników publicznych ze skutecznego świadczenia usług publicznych. Jako że wzorce świadczenia usług publicznych zmieniały się na przestrzeni lat, zmieniał się również zasięg działań Komisji, która rozszerzyła swą działalność, wykraczając poza jednostki rządowe i analizując również skuteczne świadczenie usług publicznych przez podmioty państwowe.

Praca w ramach wspomnianej komisji wielokrotnie dała mi sposobność do szczegółowego przesłuchania rozmaitych ministrów, urzędników wysokiego szczebla w dziedzinie usług publicznych i sektora publicznego, jak również doradców i konsultantów kluczowych ministerstw w odniesieniu do zidentyfikowanych kluczowych obszarów budzących zaniepokojenie komisji.

Jako założyciel komisji PAC w Izbie Reprezentantów (której zadaniem jest umacnianie relacji między Krajową Izbą Kontroli i Parlamentem), w początkowych latach jej działania złożyłem szereg wizyt w Krajowym Urzędzie Audytowym Zjednoczonego Królestwa oraz w parlamentarnej komisji rachunków publicznych i odbyłem liczne spotkania z ich urzędnikami. Zawsze uwzględniałem i rygorystycznie wypełniałem zasady rozważnego zarządzania finansami publicznymi oraz ich kontroli, jak również właściwego zarządzania publicznego i ładu korporacyjnego.

Wprawdzie struktury i procesy mają istotne znaczenie dla zapewnienia prawidłowego ładu korporacyjnego, to kluczową rolę odgrywa nadzór ministerialny. Z doświadczenia wiem, że nadzór sprawowany przez ministerstwo może przybierać rozmaite formy: nieformalną i formalną, a także strategiczną. Konieczny jest nadzór nad wdrażaniem praw, stosowaniem budżetu, ścisłym przestrzeganiem obowiązujących przepisów oraz konstytucji, a także zarządzaniem finansami publicznymi, mający na celu zapewnienie lepsze świadczenie usług i osiągnięcie lepszej jakości życia dla wszystkich obywateli. Co prawda rosnące aspiracje obywateli stawiają coraz większe wymagania zasobom finansowym, lecz zawsze byłem zdania, że obywatele szczególny nacisk kładą na gospodarność; dlatego też coraz większe znaczenie ma analiza finansów publicznych.

Wiele moich ministerialnych ról wykraczało poza sam proces ustawodawczy, jako że niejednokrotnie obejmowały one planowanie budżetu oraz podejmowanie decyzji w zakresie projektów zakrojonych na dużą skalę, finansowanych ze znacznych środków publicznych i/lub unijnych, jak również kontrolę nad zarządzaniem zarówno projektami, jak i funduszami. Moje ministerialne obowiązki, głównie w dziedzinie finansów, ale także w sektorach ochrony środowiska i zarządzania odpadami, umożliwiły mi ciągły i regularny kontakt z urzędnikami najwyższego szczebla Ministerstwa Finansów, jak również, w odniesieniu do sektora zarządzania odpadami, z Pionem Koordynacji na rzecz Planowania i Określania Priorytetów (PPCD, pionem utworzonym w marcu 2001 r. jako element infrastruktury administracyjnej niezbędnej do zarządzania funduszami przedakcesyjnymi i poakcesyjnymi przyznanymi Malcie przez UE). Celem PPCD jest zapewnienie skutecznego wykorzystania pomocy UE oraz zarządzanie nią, w szczególności w odniesieniu do polityki spójności, poprzez efektywną koordynację jednostek rządowych, władz, agencji oraz innych zainteresowanych podmiotów.

W trakcie mojej ministerialnej kadencji moim głównym celem zawsze było zapewnienie, by przydzielone kwoty budżetowe zostały wdrożone w sposób prawidłowy i zgodny z prawem, wedle zasady należytego zarządzania finansami.

Sprawując funkcję rzecznika obszaru gospodarki i finansów z ramienia głównej partii opozycyjnej od września 1998 r. do maja 2004 r., w praktyczny sposób pozostawałem na bieżąco z nowymi wydarzeniami dzięki wykonywaniu powierzonych obowiązków i podejmowaniu odpowiedzialności w zakresie właściwego zarządzania finansami oraz nadzoru. W okresie przygotowań do akcesji Malty do UE jako członek Izby Reprezentantów wziąłem udział w wielu seminariach i konferencjach w Brukseli, w tym w szczegółowych sesjach szkoleniowych i informacyjnych, m.in. w zakresie działalności OLAF-u, co umożliwiło mi lepsze zrozumienie sposobu funkcjonowania UE oraz zyskanie jasnego obrazu działalności głównych struktur i mechanizmów Unii.

Wiedza ta z pewnością okaże się niezwykle przydatna, jeżeli zostanę wybrany na członka Trybunału Obrachunkowego. Podobne wizyty szkoleniowe zorganizowane zostały dla mnie oraz dla ograniczonej liczby członków mojej grupy parlamentarnej przez fundacje polityczne, jak np. niemiecka FES, co umożliwiło mi pogłębienie posiadanej wiedzy z obszernych podstaw teoretycznych do bogatego przygotowania praktycznego.

Podczas mojej pracy w Mid Med Bank, jednym z wiodących maltańskich banków, przez długi czas sprawowałem funkcję szefa obszaru działalności kredytowej, gdzie pośród moich obowiązków były następujące zadania: ocena ksiąg rachunkowych i prognoz klientów sektora przedsiębiorstw, w tym analiz wykonalności i planów biznesowych, a także poprzedzająca etap zatwierdzenia należyta kontrola nad wykorzystaniem dostępnych im instrumentów bankowych, przy jednoczesnym zapewnieniu ich bezwzględnego stosowania.

W ramach świadczonych na rzecz sektora przedsiębiorstw usług doradztwa gospodarczego, głównie w obszarze rekreacji związanej z turystyką oraz hotelarstwa (działalność ta nie stanowiła żadnego konfliktu interesu w odniesieniu do moich obowiązków parlamentarnych wykonywanych w niepełnym wymiarze godzin), zapewniałem również wewnętrzne kontrole finansów i zgodności w firmach, na rzecz których świadczyłem niezależne usługi doradcze.

Przez dziesięć lat sprawowałem funkcję kierownika wyższego szczebla w dziale HR i administracji wiodącej maltańskiej firmy produkcyjnej zorientowanej na działalność eksportową, w której strukturach zatrudnionych było około sześciuset pracowników. Doświadczenie zdobyte jako urzędnik wyższego szczebla w dziedzinie bankowości okazało się przydatne dla zrozumienia wyzwań, którym każdego dnia stawiają czoła przedsiębiorstwa przemysłowe, w szczególności w trudnych okresach restrukturyzacji.

2.  Co zaliczyłby Pan do swoich najważniejszych osiągnięć w życiu zawodowym?

Przyczyniłem się do realizacji wielu projektów na rzecz mojego kraju, jak również sprawowałem nadzór nad wieloma z nich. Niewątpliwie podczas mojej kadencji jako Ministra Finansów największą osobistą satysfakcję dało mi pilotowanie działań na rzecz wyodrębnienia Krajowej Izby Kontroli (NAO) z zakresu obowiązków ministerialnych oraz uzyskanie w tym kontekście niezbędnego wsparcia Izby Reprezentantów. Odpowiednie przepisy nadały NAO pełną niezależność, a Izba ta stała się urzędem maltańskiego parlamentu, przy czym jej funkcje oraz kompetencje Audytora Generalnego zostały wyraźnie określone w nowych przepisach ustawodawczych.

Wprawdzie dziś komisje rachunków publicznych istnieją w większości państw członkowskich, to ustanowienie PAC w maltańskim parlamencie było ogromnie satysfakcjonującym dokonaniem, w szczególności z uwagi na fakt, iż zarówno my sami (członkowie założyciele komisji), jak i znaczna liczba urzędników i podmiotów rządowych, przebyliśmy kluczową i zasadniczą fazę rozwoju, która przez lata pomogła komisji rozwinąć swą niszę i sposób działania w strukturach parlamentarnych.

Kolejnym osobistym momentem przełomowym, tym razem w trakcie kadencji jako Minister ds. Zrównoważonego Rozwoju, Środowiska i Zmian Klimatu, były prace na rzecz ustanowienia Urzędu ds. Ochrony Środowiska i Zasobów. Dyrekcja ds. Ochrony Środowiska, stanowiąca część maltańskiego Organu ds. Ochrony Środowiska oraz Planowania Środowiskowego, nie posiadała własnych struktur i zasobów finansowych oraz pełnoprawnych, oddzielnych i odrębnych uprawnień regulacyjnych, dlatego jestem dumny, że odegrałem istotną rolę w ustanowieniu pierwszego w dziejach Malty Urzędu ds. Ochrony Środowiska i Zasobów, który nie tylko stanowi pełnoprawną jednostkę monitorującą wypełnianie przepisów wykonawczych, kierowaną przez wykwalifikowane osoby o nieposzlakowanej opinii, w tym przedstawicieli z nominacji ekologicznych organizacji pozarządowych i partii opozycyjnych, ale także dziś jego zadaniem jest wypełnianie europejskich, wielostronnych i krajowych zobowiązań Malty.

W czasie mojego mandatu ministerialnego firma Wasteserv Malta Ltd (przedsiębiorstwo będące w 100 % własnością skarbu państwa, odpowiedzialne za infrastrukturę zarządzania odpadami na maltańskich wyspach) zrealizowała szereg projektów sfinansowanych ze środków krajowych oraz unijnych w okresie programowania 2007-2013. Projekty, których pomyślne zakończenie miało nastąpić przed końcem 2015 r., obejmowały budowę mechanicznej i biologicznej oczyszczalni Malta Północ, sortowni odpadów na wyspie Gozo oraz budowę autoklawu jako uzupełnienia istniejącej spalarni używanej do utylizacji odpadów pochodzących z uboju oraz odpadów medycznych. Oprócz pomyślnej realizacji wspomnianych projektów, firma wdrożyła bardziej restrykcyjne procedury gospodarowania zasobami oraz przeszła dogłębny proces rebrandingu, który posłużył do celów dokonania przeglądu swej zasadniczej filozofii i podjęcia strategii hołdującej idei tworzenia zasobów z odpadów. Zmiana ta miała zasadnicze znaczenie, umożliwiając firmie objęcie kluczowej roli w społeczeństwie. Przekształcenie firmy Wasteserv w efektywną organizację zajmującą się odpadami i recyklingiem obejmowało zmiany w zarządzaniu firmą oraz ustanowienie konkretnych celów strategicznych, umożliwiających firmie wypełnianie jej misji.

W latach 1986-87, w trakcie mojej kadencji jako Sekretarza Parlamentarnego w Kancelarii Premiera, w ramach której zakres moich obowiązków obejmował kwestie związane z mieszkalnictwem, powierzono mi zadanie wprowadzenia istotnych reform w zakresie mieszkalnictwa socjalnego w taki sposób, aby po raz pierwszy w historii zakres beneficjentów został rozszerzony o samotnych rodziców i grupy o niskich dochodach w celu zagwarantowania większej sprawiedliwości i równości społecznej. Nadzorowałem również wiele istotnych projektów, w ramach których lokale przeznaczone dawniej na potrzeby mieszkalne brytyjskich służb wojskowych delegowanych na teren Malty przekształcono w socjalne lokale mieszkalne, przeznaczone dla rodzin potrzebujących właściwego, stosownego lub alternatywnego miejsca zamieszkania.

3.  Jakie ma Pan doświadczenia zawodowe związane z międzynarodowymi organizacjami lub instytucjami wielokulturowymi i wielojęzycznymi z siedzibą poza Pana krajem ojczystym?

Moje doświadczenie zawodowe obejmuje niemal trzy dekady działalności w tych obszarach, prowadzonej w różnych regionach świata. Jako były Minister ds. Zrównoważonego Rozwoju, Środowiska i Zmian Klimatu, w ramach niedawno sprawowanego mandatu regularnie i aktywnie uczestniczyłem zarówno w formalnych, jak i w nieformalnych posiedzeniach Rady ds. Środowiska, które odbywały się w państwach urzędującej prezydencji, a także w Luksemburgu i Brukseli.

Podczas negocjacji dotyczących przystąpienia Malty do UE, poprzez regularne uczestnictwo i istotny wkład w prace wspólnej komisji parlamentarnej UE-Malta (JPC) przy udziale wielu innych wybitnych członków Izby Reprezentantów, odegraliśmy istotną rolę w ustanowieniu pierwszych formalnych relacji między Parlamentem Malty a Parlamentem Europejskim.

Na przestrzeni lat wziąłem udział w wielu konferencjach, seminariach i kongresach zamorskich na poziomie ministerialnym, rządowym czy nawet ośrodków think tank, jak również w wielu misjach rozpoznawczych. Uczestniczyłem w następujących wydarzeniach:

-   wziąłem udział, również w charakterze przewodniczącego, w posiedzeniach UNEP MAP w licznych państwach śródziemnomorskich, w posiedzeniach MFW oraz w posiedzeniach Ministrów Finansów Wspólnoty Narodów (Stany Zjednoczone, Mauritius, Hongkong);

-  reprezentowałem swój kraj podczas pierwszej konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w Singapurze (1996 r.), obrad szczytu w Genewie w 1998 r., w których wziął udział m.in. Prezydent Stanów Zjednoczonych; seminaria na rzecz Zielonego Wzrostu i Zielonej Gospodarki w krajach rejonu Zatoki Perskiej (Abu Dabi, Dubaj);

-  uczestniczyłem w konferencjach dotyczących zrównoważonego rozwoju zorganizowanych w Indiach (2015 r.), w których wzięli udział szefowie państw, rządowi i wybitni specjaliści branżowi;

-  wziąłem udział w obradach wysokiego szczebla konferencji klimatycznej COP w Polsce i we Francji, a także w wielu spotkaniach ministerialnych poprzedzających konferencje COP;

-  przewodniczyłem sesji miesięcznej ministerialnej grupy roboczej w ramach spotkania przygotowawczego do konferencji COP, jak również byłem współprzewodniczącym specjalnej sesji wykonawczej w zakresie zmian klimatu w ramach szczytu szefów rządów państw Wspólnoty Narodów (CHOGM) w 2015 r.;

-  zakończyłem negocjacje protokołów ustaleń z rządami Austrii oraz Izraela w każdym z tych państw (2015 r.);

-  uczestniczyłem w misjach rozpoznawczych na Bliskim Wschodzie, gdzie poznałem kluczowych regionalnych uczestników rynku światowego podczas wizyty w Tel Awiwie, Ammanie i Gazie; byłem sprawozdawcą Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Bejrucie w celu stworzenia silniejszych więzi między Zgromadzeniem Parlamentarnym Rady Europy a Parlamentem Libanu;

-  uczestniczyłem w szczytach klimatycznych ONZ, w tym w niedawnej ceremonii podpisania COP21 w Nowym Jorku oraz w rozmaitych seminariach organizowanych przez Wilton Park w Zjednoczonym Królestwie oraz w Danii.

Ponadto w 1980 r. wziąłem udział w prestiżowym programie „US International Visitor Program” jako gość rządu Stanów Zjednoczonych, odwiedzając Waszyngton, Nowy Jork, Portland, San Francisco i Dallas wraz z wieloma uczestnikami pochodzącymi z całego świata, których działalność krajowa w późniejszych latach zdobyła rozgłos i uznanie. Wizyty w wielu instytucjach amerykańskich oraz rozmowy z uczestnikami i organizatorami umożliwiły mi poznanie i zdobycie najlepszych praktyk, które wdrażałem na przestrzeni mojej kariery zawodowej, w szczególności w trakcie spotkań, w których uczestniczyłem w późniejszych latach z amerykańskimi rządowymi urzędnikami wyższego szczebla w Departamencie Stanu oraz Departamencie Skarbu USA w trakcie mojej kadencji jako Minister Finansów.

Korzystając z zaproszenia brytyjskiego rządu do odbycia dofinansowanej wizyty w Zjednoczonym Królestwie, w latach 80. miałem okazję poznać kluczowych rządowych przedstawicieli do spraw zagranicznych, edukacji, finansów i technologii informacyjnych – wiele z tych obszarów strategicznych w późniejszych latach stanowiło przedmiot mojej działalności parlamentarnej.

Przewodnicząc ministerialnym delegacjom lub biorąc udział w delegacjach parlamentarnych, miałem okazję poznać głównych przedstawicieli wielu wiodących jednostek rządowych oraz kluczowych uczestników sektora prywatnego i zainteresowanych podmiotów, w tym powiązanych z finansami i promowaniem inwestycji na wielu kontynentach, dzięki wizytom w Stanach Zjednoczonych, Francji, Włoszech, Austrii, Izraelu, ZEA, Arabii Saudyjskiej, Kuwejcie, Chińskiej Republice Ludowej i Federacji Rosyjskiej, jak również w sąsiadujących państwach Afryki Północnej.

4.  Czy uzyskał Pan absolutorium z wykonywania swych poprzednich funkcji kierowniczych, jeżeli taka procedura miała zastosowanie?

W moim przypadku przedmiotowa procedura udzielania absolutorium nie ma zastosowania.

5.  Które z wcześniejszych stanowisk zawodowych objął Pan w wyniku nominacji politycznej?

Jak już wyjaśniłem w treści szczegółowego życiorysu, sprawowałem urząd Ministra ds. Zrównoważonego Rozwoju, Środowiska i Zmian Klimatu, Ministra Finansów i Handlu, jak również Sekretarza Parlamentarnego w Kancelarii Premiera, w ramach którego zakres moich głównych obowiązków obejmował strategie komunikacyjne oraz kwestie mieszkalnictwa socjalnego.

Jako poseł maltańskiego parlamentu w niepełnym wymiarze godzin, sprawujący obowiązki przewodniczącego Krajowej Izby Kontroli Rachunków, przewodniczącego Komisji Rachunków Publicznych oraz członka Komisji ds. Środowiska i Rozwoju oraz Komisji ds. Zagranicznych i Europejskich, nadal byłem uprawniony – podobnie jak i pozostali parlamentarzyści – do pozyskiwania głównego dochodu z zatrudnienia w sektorze bankowości, a następnie ze świadczenia usług konsultacyjnych dla sektora przedsiębiorstw, a wcześniej z zatrudnienia w pełnym wymiarze godzin w sektorze produkcyjnym.

6.  Proszę wymienić trzy najważniejsze decyzje, w których podjęciu uczestniczył Pan w swojej pracy zawodowej.

W ciągu mojej kariery zawodowej w polityce oraz w administracji publicznej uczestniczyłem w podjęciu wielu istotnych decyzji:

•  Jako Minister Finansów i Handlu podjąłem pierwsze kroki na rzecz wdrożenia rozwiązań proponowanych w sprawozdaniach, których zarządziłem sporządzenie, a następnie upublicznienie, identyfikujących szereg finansowych i organizacyjnych problemów w wielu największych przedsiębiorstwach na wyspie oraz stawiających reformę tychże przedsiębiorstw jako główne zadanie rządowego średniookresowego programu dostosowania fiskalnego, zgodnie z założeniami sprawozdania nr 99/72 sporządzonego przez krajowe służby MFW na temat Malty w zakresie wybranych kwestii. Wspomniane sprawozdanie dowodzi, iż podczas gdy poprzednie subwencje dokonywane na rzecz tych podmiotów wynosiły 6,4 % ogółu rządowych wydatków, do roku 1998 zdołałem pomóc w ich ograniczeniu do poziomu 4,8 %.

•  Historycznym dokonaniem było dołączenie do ponad 120 ministrów handlu, spraw zagranicznych, finansów i rolnictwa państw należących oraz znajdujących się w trakcie procedury przystępowania do Światowej Organizacji Handlu, poprzez udział w pierwszej konferencji ministerialnej Światowej Organizacji Handlu zorganizowanej w Singapurze w grudniu 1996 r., będącej pierwszą konferencją zorganizowaną od czasu założenia Światowej Organizacji Handlu 1 stycznia 1995 r. W trakcie spotkań w Singapurze aktywnie uczestniczyłem w posiedzeniach plenarnych oraz w wielu wielostronnych, wielostronnych i dwustronnych sesjach, podczas których analizowano kwestie związane z pracą Światowej Organizacji Handlu w dwóch pierwszych latach działalności oraz wdrożenie porozumień Rundy Urugwajskiej.

•  Niewątpliwie trzecim ważnym wydarzeniem było pilotowanie przedstawieniu w maltańskim parlamencie pakietu przepisów finansowych, który obejmował m.in. ustanowienie niezależnej Krajowej Izby Kontroli.

Oprócz tych trzech istotnych dokonań, do momentu rezygnacji z teki ministerialnej z dumą uczestniczyłem w pracach przygotowawczych do zaplanowanej na pierwszą połowę 2017 r. prezydencji Malty w Radzie Unii Europejskiej w zakresie obszarów stanowiących przedmiot mojej działalności – zrównoważony rozwój, środowisko i zmiany klimatu – z uwagi na złożony charakter tych obszarów polityki: to niełatwe zadanie i wielkie wyzwanie zarówno dla mojego kraju, jak i dla mnie samego.

Niezależność

7.  Traktat stanowi, że członkowie Trybunału Obrachunkowego muszą być „w pełni niezależni” w wykonywaniu swych funkcji. Jak zamierza Pan stosować się do tego obowiązku, wykonując przyszłe zadania?

Jako członek Trybunału Obrachunkowego będę wykonywał powierzone mi obowiązki w sposób niezależny, a zatem nie będę zwracał się o instrukcje ani też nie będę ich przyjmował od żadnego rządu lub innego organu, jak również nie będę podejmował żadnych działań, które nie pozostawałyby w zgodzie z działaniami Trybunału.

Niezależność ta została jednoznacznie zapisana w treści Traktatu, który głosi, że członkowie muszą odznaczać się niekwestionowaną niezależnością, a ponadto te kluczowe zasady zostały również wskazane w zasadach etycznych dotyczących działań Trybunału oraz w kodeksie postępowania członków Trybunału, jak również w regulaminie wewnętrznym oraz w przepisach wykonawczych do regulaminu wewnętrznego. Równie istotne znaczenie ma fakt, że wszelkie wnioski uzyskane w toku moich prac oparte byłyby na dogłębnej kontroli dokonanej na podstawie faktów i liczb. Niezbędne jest zarazem działanie w ścisłych ramach zakresu moich kompetencji jako członka Trybunału Obrachunkowego. Powyższe ma zastosowanie również do kwestii kontaktów z wszelkimi innymi podmiotami instytucjonalnymi, agencjami lub innymi władzami. Relacje powinny być ściśle zawodowe, a w razie konieczności zalecane byłoby uczestnictwo w nich innego urzędnika Trybunału Obrachunkowego. Ponadto należy zapewnić przestrzeganie kodeksu postępowania członków Trybunału, który zawiera on bardzo szczegółowe przepisy w zakresie niezależności. Opiera się na Międzynarodowej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli (INTOSAI).

8.  Czy Pan lub ktokolwiek z Pana bliskich (rodzice, rodzeństwo, partner w zalegalizowanym związku bądź dzieci) posiada jakiekolwiek udziały w podmiotach gospodarczych lub jakiekolwiek udziały finansowe czy też inne zobowiązania, które mogłyby kolidować z Pana przyszłymi obowiązkami?

Brak.

9.  Czy jest Pan gotów ujawnić prezesowi Trybunału wszystkie swoje interesy finansowe i inne zobowiązania oraz pozwolić na ich upublicznienie?

Tak, bez wahania. Przez lata zawsze ściśle wypełniałem wymogi w zakresie bieżących oświadczeń majątkowych, a także zasady kodeksu etycznego ministrów i posłów Malty, nakazujące podanie do wiadomości publicznej wszelkich interesów, udziałów oraz zobowiązań.

10.  Czy jest Pan stroną jakiegokolwiek toczącego się postępowania sądowego? Jeżeli tak, proszę podać szczegółowe informacje.

Nie jestem stroną żadnego postępowania sądowego, które w jakikolwiek sposób mogłoby kolidować z wykonywaniem obowiązków członka Trybunału.

11.  Czy pełni Pan jakąkolwiek czynną lub wykonawczą funkcję polityczną, a jeżeli tak, to na jakim szczeblu? Czy zajmował Pan jakiekolwiek stanowisko polityczne w ciągu ostatnich 18 miesięcy? Jeżeli tak, proszę podać szczegółowe informacje.

Obecnie nie sprawuję żadnej wykonawczej funkcji politycznej, lecz do ubiegłego miesiąca obejmowałem stanowisko Ministra ds. Zrównoważonego Rozwoju, Środowiska i Zmian Klimatu; zajmowałem to stanowisko od kwietnia 2013 r., lecz w świetle nominacji na członka Trybunału złożyłem rezygnację.

Chociaż nadal jestem członkiem Izby Reprezentantów, od czasu nominacji na członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego podjąłem samodzielną i jednostronną decyzję o powstrzymaniu się od jakichkolwiek działań politycznych, oświadczeń lub komentarzy zarówno w samej Izbie, jak i w dowolnym innym miejscu w mediach drukowanych i/lub w serwisach społecznościowych, gdzie regularnie pisywałem w ramach działalności opiniotwórczej.

12.  Czy w razie wyboru na członka Trybunału ustąpi Pan z piastowanych stanowisk, na które został Pan wybrany, rezygnując też z aktywnie pełnionych funkcji partyjnych?

Ustąpiłem już ze stanowiska ministra. Jestem gotowy do natychmiastowej rezygnacji z mandatu w Izbie Reprezentantów maltańskiego parlamentu w przypadku mianowania jako członka Trybunału Obrachunkowego. Nie pełnię żadnej roli ani obowiązków w ramach struktur partyjnych w rządzie Malty.

13.  Jak postąpiłby Pan w przypadkach poważnych nieprawidłowości, a nawet oszustwa lub korupcji z udziałem osób pochodzących z Pana kraju?

W przypadku poważnych nieprawidłowości, oszustwa lub korupcji postępowałbym w jednakowy sposób, niezależnie od tego, czy dotyczyłyby one mojego kraju czy też dowolnego innego państwa członkowskiego. Jako członek Trybunału moim pierwszym obowiązkiem byłaby służba na rzecz Trybunału Obrachunkowego i pełnienie odpowiednich funkcji w jego ramach, dlatego dopilnowałbym przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia wszelkich istotnych informacji w zakresie zasięgu nieprawidłowości lub bezprawności, dążąc do identyfikacji zaangażowanych podmiotów. W porozumieniu z członkami Trybunału, po analizie ujawnionych informacji, sprawa zostałaby natychmiast przekazana do OLAF-u. W uzasadnionych przypadkach podejmowane działania omawiałbym z prezesem Trybunału. Wypełnianie moich zadań z zachowaniem należytej niezależności, bezstronności, integralności, staranności i wnikliwej analizy, podobnie jak w przypadku wszelkich innych państw członkowskich, stanowi warunek konieczny dla każdego członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego. Niedopełnienie tego obowiązku nie tylko osłabiłoby sam Trybunał i podważyłoby piastowane przeze mnie stanowisko, ale także prowadziłoby do ułatwienia niewłaściwej alokacji środków i zwiększenia pokusy nadużyć, zamiast położenia kresu tym zjawiskom. Jako że zawsze byłem zwolennikiem proaktywnego podejścia do wszelkich obszarów działalności, w których prowadzenie byłem zaangażowany na przestrzeni lat, moim zdaniem konieczne jest zarazem podjęcie przemyślanych, ogólnosystemowych działań zapobiegawczych w celu zwiększenia skuteczności Trybunału przy jednoczesnym zmniejszeniu i ograniczeniu możliwości wystąpienia owych poważnych nieprawidłowości.

Wykonywanie obowiązków

14.  Jakie powinny być główne cechy należytego zarządzania finansami w przypadku instytucji publicznych? W jaki sposób Trybunał Obrachunkowy może przyczynić się do należytego zarządzania finansami?

Główne cechy należytego zarządzania finansami powinny opierać się na trzech aspektach: efektywność, ekonomia oraz wydajność.

Kontrola wykonania zadań powinna zatem dążyć do przeanalizowania działań każdego podmiotu zgodnie z obowiązującymi przepisami, identyfikacji wyników osiągniętych w ramach programu i zalecenia usprawnień, w szczególności w przypadku przeważających słabych kontroli wewnętrznych lub uznania konieczności podjęcia działań w razie wykrycia nieuczciwych praktyk. Jak wskazałem powyżej, z uwagi na zdobytą na przestrzeni lat wiedzę oraz doświadczenie, Trybunał ma wyjątkową możliwość realizowania kontroli wykonania zadań, a kontrole te mogą przyczynić się do usprawnienia zarówno samego wykonywania zadań, jak i skuteczności podmiotów odpowiedzialnych za wykonanie programów unijnych. Zasadniczo kontrola wykonania zadań powinna polegać na kontroli nad skutecznym gospodarowaniem oraz na audytach operacyjnych przy jednoczesnym dostarczaniu informacji kierownictwu w zakresie odpowiednich i nieodpowiednich środków zarządzania, przedstawianych w drodze usystematyzowanego procesu sprawozdawczego. Same te działania powinny zapewnić możliwość dokonania niezbędnych usprawnień w stosownych przypadkach, po określeniu skutków nieodpowiednich środków zarządzania dla świadczonej usługi. Kontrola wykonania zadań w sektorze publicznym oraz na poziomie instytucjonalnym zapewnia władzom możliwość pokazania opinii publicznej wypełnienia zobowiązań w zakresie rozliczenia z powierzonych środków. W przeciwieństwie do tradycyjnego audytu, kontrola wykonania zadań umożliwia znalezienie rozwiązań alternatywnych poprzez zalecenia udoskonalenia polityki, procedur i struktury, co może przyczynić się do zmniejszenia strat i ograniczenia nieskutecznych praktyk. Jednocześnie pozwala to na uzyskanie krytycznego obrazu zgodności z wymogami prawnymi, polityką, celami oraz procedurami. Kontrola wykonania zadań może także posłużyć jako fundament dla decyzji podejmowanych w zakresie przyszłych środków finansowania oraz wyznaczanych priorytetów. Jasne wytyczne w zakresie kontroli wykonania zadań mają zasadnicze znaczenie.

Istotnym wydarzeniem była publikacja przeglądów horyzontalnych ETO. Przeglądy horyzontalne nie tylko pomagają w ocenie zagrożeń, ale również zapewniają kompleksowy przegląd agencji poprzez odniesienie zgodności do wyników zrealizowanych programów. Podkreślałem już znaczenie silnej więzi między zarządzaniem zasobami a świadczeniem wysokiej jakości usług na rzecz obywateli. Skuteczność tej więzi można jednak określić wyłącznie wtedy, kiedy informacje dostarczone przez agencje są pełne i znaczące. Naszym celem jest poprawa usług publicznych. Dokonujemy tego poprzez zalecanie szczegółowych działań w celu rozwiązania zidentyfikowanych problemów oraz poprzez dostarczanie cennych informacji dla opinii publicznej, podmiotów odpowiedzialnych za zarządzanie programami oraz wybranych urzędników.

Oprócz doświadczenia zdobytego na przestrzeni lat jako minister oraz jako rzecznik opozycji, posiadam również wiedzę w zakresie dokumentu „Właściwe zarządzanie w sektorze publicznym”, opublikowanego przez Międzynarodową Federację Księgowych (IFAC) oraz Instytut Finansów Publicznych i Rachunkowości (CIPFA). Konieczne jest odpowiednie dostosowanie wydajności oraz efektywności. Wydajność powinna zapewnić opłacalność bieżących działań i decyzji organów zarządzających, efektywność zaś powinna zapewnić ocenę stopnia skuteczności całego systemu kosztów i zarządzania, w szczególności w celu osiągnięcia zamierzonych wyników. Nie są one osiągane dzięki samym strukturom zarządzania, lecz powinno im towarzyszyć budowanie najwyższej jakości potencjału, będące wynikiem jasno określonych celów i zadań określonych na podstawie odpowiedniego i profesjonalnego planowania strategicznego. Bez odpowiednich kontroli wewnętrznych, profesjonalnej oceny zagrożeń i efektywnych systemów audytów wewnętrznych można oczekiwać jedynie połowicznego sukcesu.

Szczególnie dziś, w dobie niestabilności i wrażliwej sytuacji finansowej, sprawozdawczość finansowa musi być nie tylko dokładna, ale również terminowa, aby bez zbędnej zwłoki docierała do zainteresowanych podmiotów zewnętrznych.

Podczas gdy zwiększony nacisk na sprawozdawczość w zakresie należytego zarządzania finansami prowadzoną w drodze kontroli wykonania zadań jest zjawiskiem pozytywnym i obiecującym, głównie dzięki silnemu wpływowi Parlamentu Europejskiego oraz Trybunału Obrachunkowego, a nawet Komisji, proces ten powinien ulec przyspieszeniu i dalszej rozbudowie w celu usunięcia jakiejkolwiek arbitralności podczas podejmowania decyzji oraz potencjalnych konfliktów interesów przy jednoczesnym zwiększeniu przejrzystości i jeszcze większym zacieśnieniu kontroli.

15.  Zgodnie z postanowieniami Traktatu Trybunał jest zobowiązany pomagać Parlamentowi w sprawowaniu funkcji kontrolnej w zakresie wykonania budżetu. Jak zapewniłby Pan dalszą poprawę współpracy między Trybunałem a Parlamentem Europejskim (w szczególności jego Komisją Kontroli Budżetowej), tak w celu wzmocnienia nadzoru publicznego nad wydatkami ogólnymi, jak i zwiększenia ich skuteczności?

W mojej ocenie nie powinien istnieć jeden statyczny, jednowymiarowy wzór, lecz powinien on być częścią nieustannie rozwijającego się procesu uwzględniającego nowe wyzwania, zagrożenia oraz możliwości w miarę ich występowania. Zamiast samej reakcji na zmieniające się okoliczności, optymalny scenariusz zawsze powinien zakładać Trybunał będący o jeden krok do przodu, przy jednoczesnym wykorzystaniu kreatywnych i innowacyjnych sposobów doskonalenia tego procesu wraz z umacnianiem dynamiki własnych działań. O ile dialog nie będzie prowadzony w sposób ciągły i regularny, zawsze będzie istniało ryzyko popadnięcia w bezczynność, co samo w sobie osłabiłoby jakże niezbędne szczegółowe i nieustanne zrozumienie stale zmieniających się potrzeb Parlamentu. Wskutek wewnętrznej reformy Trybunału Obrachunkowego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. w celu przekształcenia Trybunału w organizację nastawioną na zadania, Trybunał powinien kierować się następującymi maksymami:

a)  szybka reakcja na gwałtowne zmiany zachodzące w otoczeniu,

b)  elastyczne kierowanie zasobów na priorytetowe zadania kontrolne,

c)  dostarczanie terminowych produktów i lepsze upowszechnianie roli Trybunału oraz jego pracy.

Moim zadaniem jako członka Trybunału byłoby zapewnienie przedstawiania Parlamentowi wyników pracy Trybunału w duchu otwartego dialogu oraz współpracy. Poprzez zaprezentowanie metod audytu, wyników, opinii i ekspertyz należy ułatwić Parlamentowi wypełnianie funkcji w zakresie budżetu w sposób bardziej efektywny i terminowy, nieustannie doskonaląc i poprawiając ramy prawne UE. Coraz większe znaczenie, jakie Parlament przypisuje wynikom pracy Trybunału, może tylko umocnić przyszłą wymianę poglądów oraz zwiększyć uznanie wzajemnych funkcji jako kluczowych instytucji UE. Oceny skuteczności tych działań dokonać można jedynie wówczas, gdy prace ustawodawcze Parlamentu efektywnie odzwierciedlać będą główne wnioski i zalecenia ETO, także na poziomie specjalnych sprawozdań Trybunału przedstawianych komisjom działającym w rozmaitych obszarach polityki. Choć między oboma podmiotami powinien istnieć związek równości, głównym dążeniem powinno być lepsze wsparcie prac Parlamentu. Działania te nie tylko powinny być odczuwalne, ale i dostrzegalne w taki sposób, aby nawet zewnętrzne zainteresowane podmioty mogły dokonać ich sprawiedliwej oceny.

16.  Co według Pana stanowi wartość dodaną kontroli wykonania zadań i w jaki sposób należałoby wprowadzić wyniki kontroli do procedur zarządzania?

Kontrola wykonania zadań uznawana jest za znaczącą i właściwą, jeżeli dokonuje się jej w sposób kompleksowy, obiektywny i niezależny. Jak wyjaśniłem powyżej, powinna oceniać zgodność działań podmiotów z trzema wskazanymi wyżej zasadami. Kontrola wykonania badań powinna także umożliwiać dokonanie oceny wyników i określenie ewentualnych słabych punktów oraz zagrożeń. Oczywiście główny nacisk będzie kładziony na to, czy polityka oraz programy realizowane są zgodnie z ich zamierzeniami. Należy o tym pamiętać w przypadku każdego osądu dokonywanego przez członka Trybunału. Według wszelkiego prawdopodobieństwa żaden przypadek nie będzie podobny do innego, a zatem osąd ma kluczowe znaczenie podczas dokonywania kontroli wykonania zadań w sposób istotny i obiektywny.

Należyty osąd ze strony Trybunału Obrachunkowego powinien również prowadzić do określenia zaleceń na rzecz przeglądu systemów zarządzania i procesów wewnętrznych. Jest to istotny element działań, który zainteresowane podmioty powinny śledzić z uwagą. Jako członek ETO oczywiście opierałbym się na Podręczniku Kontroli Wykonania Zadań opracowanym przez ETO. Dzięki doświadczeniu zdobytemu w czasie pracy w Komisji Rachunków Publicznych posiadam obszerną wiedzę na temat sposobu przeprowadzenia przez Krajową Izbę Kontroli na Malcie wielu bardzo skutecznych kontroli wykonania zadań. Posiadam również wiedzę w zakresie wytycznych ISSAI 3100, które określają zasady kontroli wykonania zadań oraz korzyści płynących z ich wykorzystania.

17.  Jak można usprawnić współpracę pomiędzy Trybunałem Obrachunkowym, krajowymi organami kontroli i Parlamentem Europejskim (Komisją Kontroli Budżetowej) w zakresie kontroli budżetu UE?

Zasadnicze znaczenie ma nieustanne i większe współdziałanie. Należy zmaksymalizować możliwości płynące ze zwiększonej dwustronnej i wielostronnej współpracy, aby w pełni odzwierciedlić ducha i znaczenie treści Traktatu mówiącego: „Kontrolę w Państwach Członkowskich przeprowadza się w powiązaniu z krajowymi instytucjami kontrolnymi”. Proces ten nie powinien być procesem jednostronnym. W mojej ocenie konstruktywne informacje zwrotne uzyskiwane od Parlamentu mogą pomóc w zwiększeniu skuteczności i ukierunkowaniu wyników udoskonalonych w ten sposób poziomów współpracy. Ponadto należy jeszcze bardziej zacieśnić współpracę Trybunału Obrachunkowego z krajowymi instytucjami kontroli. Najwyższe organy kontroli (NOK) powinny, jako w pełni niezależne podmioty, współpracować z ETO oraz z Komisją Europejską przy jednoczesnym spełnieniu zakresu stosowania art. 287 ust. 3 Traktatu, co oznacza prowadzenie współpracy w duchu wzajemnego zaufania, lecz przy zachowaniu niezależności. Ma to istotne znaczenie, ponieważ NOK (zarówno w poszczególnych krajach, jak i w odniesieniu do ich międzynarodowych odpowiedników) powinny zachować pełną niezależność od innych władz (i tak też powinny być postrzegane), aby pokazać, że potrafią wypełniać swe obowiązki kontroli bez żadnej niepożądanej ingerencji. Tym niemniej, współpraca jest jednocześnie bardzo przydatna i nadaje wartość dodaną zainteresowanym podmiotom, jako że mogą one uczyć się od siebie nawzajem i zyskiwać wgląd w rozwój wzajemnej działalności.

Mając na uwadze, że Komitet Kontaktowy UE, stanowiący sieć NOK działających w poszczególnych państwach członkowskich, ustanowił formę „systemu wczesnego ostrzegania” w celu wspierania efektywnego i wydajnego działania Komitetu Kontaktowego na rzecz wszystkich ujętych w nim NOK poprzez identyfikację zmian we wczesnym stadium i umożliwienie odpowiednio szybkiej reakcji, moim zdaniem jest to właściwy i skuteczny sposób umożliwiający Trybunałowi oraz NOK państw członkowskich monitorowanie rozwoju i zmian zachodzących w zarządzaniu finansami UE potencjalnie mogących stanowić przedmiot ich zainteresowania, a także umożliwiający monitorowanie wszelkich istotnych decyzji podejmowanych przez Komisję Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego.

Uważam, że dalszą współpracę Trybunału Obrachunkowego, NOK państw członkowskich oraz Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego można pogłębić poprzez okresowe spotkania przedstawicieli tych trzech jednostek, które odbywałyby się na przykład dwa lub trzy razy w roku i miałyby na celu omówienie wszelkich interesujących je zmian, z myślą o pomocy w zapewnieniu ciągłego doskonalenia kontroli budżetu UE. Płynąca z tego nieodzowna elastyczność powinna ułatwić podejmowanie nowych bieżących zagadnień, w szczególności z uwagi na fakt, że krajobraz finansowy ulega ciągłym zmianom zarówno w UE, jak i w perspektywie światowej w wyniku ogólnych trendów. Nowa funkcja członka Trybunału Obrachunkowego odpowiedzialnego za relacje instytucjonalne powinna dążyć do pogłębienia i ułatwienia tej współpracy, jako że dostarcza ona istniejącą już strukturę instytucjonalną.

18.  Jak zapewniłby Pan dalszy rozwój sprawozdawczości Trybunału Obrachunkowego, tak aby Parlament Europejski otrzymywał wszystkie niezbędne informacje o precyzyjności danych dostarczanych Komisji Europejskiej przez państwa członkowskie?

Uważam, że jako członek ETO powinienem wspierać najważniejszy w mojej ocenie cel Trybunału: zagwarantowanie należytego funkcjonowania krajowych systemów sprawozdawczych, podkreślanie zagrożeń i problemów poprzez wykrywanie braków w krajowych systemach sprawozdawczych. Ogromnie ważne jest, aby działanie to zostało uzupełnione o stały przepływ informacji i zaleceń dla Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do sposobu rozwiązania takich sytuacji. W mojej ocenie kolejnym istotnym warunkiem wstępnym jest większa częstotliwość spotkań Trybunału Obrachunkowego i Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu. Wszystko to musi znaleźć swe odzwierciedlenie w rocznym sprawozdaniu Trybunału, który powinien stanowić solidną podstawę dla debat prowadzonych w Parlamencie. Konieczne jest zwiększenie wysiłków na rzecz zapewnienia większej dokładności danych dostarczanych przez państwa członkowskie oraz w ramach weryfikacji przeprowadzanych przez Komisję, poprzez bardziej stanowcze podkreślanie owych wewnętrznych słabości przez Trybunał. Komisja nadal pozostaje odpowiedzialna za pogłębianie zaangażowania państw członkowskich i ściślejszą z nimi współpracę w celu zagwarantowania, by dostarczały one pełne i terminowe informacje w zakresie zarządzania, wewnętrznych kontroli, wewnętrznych systemów audytowych oraz zarządzania finansami.

Jedynie większe zacieśnienie systemu może zapewnić większą gwarancję, iż Komisja będzie w stanie lepiej niż kiedykolwiek dokonywać oceny systemów wykorzystywanych w państwach członkowskich przy jednoczesnym zapewnieniu, że są one w pełni zdolne do zagwarantowania właściwego wykonania budżetu UE. Nadmiar danych może okazać się niewystarczający. Kluczowe znaczenie ma ich wykorzystanie w celu uzyskania jak największych korzyści. Konieczność poprawy szacowanego poziomu błędu przedstawionego przez Trybunał nie pozwala na bezczynność. Przeciwnie, niezbędne jest dalsze, spójne i solidne dokonywanie corocznych usprawnień w zakresie eliminacji przyczyn błędu. Nie jest to kwestia, którą Trybunał potrafi rozstrzygnąć samodzielnie, szczególnie z uwagi na fakt, iż ostatecznie odzwierciedla ona przyszłą rolę Komisji i Trybunału w odniesieniu do relacji z państwami członkowskimi oraz krajowymi NOK.

Inne zagadnienia

19.  Czy wycofa Pan swoją kandydaturę na członka Trybunału, jeśli opinia Parlamentu w sprawie Pana powołania będzie nieprzychylna?

Dokonam przeglądu mojej nominacji, uwzględniając w pełni treść odbytych debat oraz argumenty przytoczone przez Komisję jako uzasadnienie wydanego zalecenia.


PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Tytuł

Częściowe odnowienie składu członkowskiego Trybunału Obrachunkowego – kandydat MT

Odsyłacze

08699/2016 – C8-0185/2016 – 2016/0806(NLE)

Data skonsultowania się / zwrócenia się o wyrażenie zgody

17.5.2016

 

 

 

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

CONT

25.5.2016

 

 

 

Sprawozdawcy

       Data powołania

Igor Šoltes

25.5.2016

 

 

 

Data przyjęcia

5.9.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

11

9

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Nedzhmi Ali, Inés Ayala Sender, Zigmantas Balčytis, Martina Dlabajová, Luke Ming Flanagan, Dan Nica, Georgi Pirinski, Petri Sarvamaa, Claudia Schmidt, Igor Šoltes, Bart Staes, Marco Valli, Derek Vaughan, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Brian Hayes, Karin Kadenbach, Julia Pitera, Miroslav Poche, Patricija Šulin

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Anne Sander, Alfred Sant

Data złożenia

8.9.2016

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności