Procedura : 2016/2012(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0043/2017

Teksty złożone :

A8-0043/2017

Debaty :

PV 13/03/2017 - 13
CRE 13/03/2017 - 13

Głosowanie :

PV 14/03/2017 - 6.10
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0074

SPRAWOZDANIE     
PDF 697kWORD 80k
17.2.2017
PE 592.221v03-00 A8-0043/2017

w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług

(2016/2012(INI))

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia

Sprawozdawczyni: Agnieszka Kozłowska-Rajewicz

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI
 OPINIA Komisji Prawnej
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług

(2016/2012(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 19 ust. 1 i art. 260 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając Protokół (nr 1) do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Protokół (nr 2) do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług(1),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji ze stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (COM(2015)0190),

–  uwzględniając wytyczne Komisji z dnia 22 grudnia 2011 r. dotyczące stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE w odniesieniu do ubezpieczeń, w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-236/09 (Test-Achats)(2),

–  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie C-236/09 (Test-Achats)(3),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) i jej art. 3, w którym zdefiniowano „płeć społeczno-kulturową” jako „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet lub mężczyzn”,

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” (COM(2016)0356),

–  uwzględniając europejską ocenę wdrożenia dyrektywy nr 2004/113/WE dotyczącej równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług, którą Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego(4) przeprowadziło w styczniu 2017 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci krajowych organów ds. równości (Equinet) dotyczące organów ds. równouprawnienia oraz dyrektywy o równouprawnieniu w dostępie do towarów i usług,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci ekspertów prawnych w dziedzinie równouprawnienia płci z 2014 r. na temat prawa w dziedzinie równości płci w 33 państwach Europy oraz transpozycji przepisów UE do prawa krajowego,

–  uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci ekspertów prawnych w dziedzinie równouprawnienia płci z lipca 2009 r. zatytułowane „Dyskryminacja ze względu na płeć w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług oraz transpozycja dyrektywy 2004/113/WE”,

–  uwzględniając orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-13/94, zgodnie z którym zakaz dyskryminacji ze względu na płeć może również obejmować zakaz dyskryminacji wynikającej ze zmiany płci przez daną osobę(5), a także uwzględniając badanie Agencji Praw Podstawowych UE z 2014 r. dotyczące osób LGBTI wraz ze sprawozdaniem agencji zatytułowanym „Ujęcie zawodowe: wyzwania w zakresie równości osób LGBT” we wszystkich obszarach dotyczących towarów i usług,

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (COM(2008)0426) oraz stanowisko Parlamentu w tej sprawie,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie czynników zewnętrznych utrudniających przedsiębiorczość kobiet w Europie(6),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinie Komisji Transportu i Turystyki, jak również Komisji Prawnej (A8-0043/2017),

A.  mając na uwadze, że przeciwdziałanie bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji na tle płci w dziedzinie towarów i usług stanowi integralną część zasady równości kobiet i mężczyzn, która jest podstawową wartością Unii Europejskiej, oraz że zarówno Traktaty, jak i Karta praw podstawowych zakazują jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć i nakazują zapewnienie równości kobiet i mężczyzn we wszystkich obszarach i we wszystkich państwach członkowskich UE;

B.  mając na uwadze, że dyrektywa 2004/113/WE (dalej „dyrektywa”) rozszerza zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn poza sferę zatrudnienia i rynku pracy, obejmując nią dostęp do towarów i usług oraz ich dostarczanie,

C.  mając na uwadze, że dyrektywa przewiduje zakaz bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w dostępie do oferowanych publicznie towarów i usług oraz w ich dostarczaniu, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym;

D.  mając na uwadze, że dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich towarów i usług dostarczanych za wynagrodzeniem, w rozumieniu art. 57 TFUE i zgodnie z odnośnym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; mając na uwadze, że wynagrodzenie nie zawsze muszą płacić odbiorcy usług oraz że może ono być świadczone w formie płatności pośredniej, w której odbiorca usługi nie zawsze musi partycypować;

E.  mając na uwadze, że media, sektor reklamowy i usługi związane z kształceniem, a także usługi świadczone w sferze prywatnej są wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy; mając na uwadze, że państwa członkowskie posiadają uprawnienia ustawodawcze do zagwarantowania równego traktowania kobiet i mężczyzn w innych obszarach, a także mając na uwadze, ze w niektórych przypadkach ustawodawstwo krajowe wykracza poza wymogi dyrektywy i obejmuje także dyskryminację kobiet i mężczyzn w mediach, reklamie i edukacji;

F.  mając na uwadze, że wszystkie 28 państw członkowskich dokonało transpozycji dyrektywy do prawa krajowego; mając na uwadze, że ze sprawozdania Komisji wynika, iż w 2015 r. z sześcioma państwami członkowskimi wciąż toczyły się intensywne rozmowy w sprawie wdrożenia dyrektywy w wystarczającym zakresie;

G.  mając na uwadze, że w wyroku w sprawie Test-Achats Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż art. 5 ust. 2 dyrektywy działa na niekorzyść osiągnięcia celu, jakim jest równe traktowanie kobiet i mężczyzn; mając na uwadze, że przepis tego artykułu uznano za nieważny ze skutkiem od dnia 21 grudnia 2012 r. i w rezultacie składki i świadczenia identyczne dla obu płci są obowiązkowe we wszystkich państwach członkowskich;

H.  mając na uwadze, że jednymi z głównych obszarów, które sprawiają problem przy wdrażaniu dyrektywy, są: zbyt wąskie rozumienie pojęcia towarów i usług, szerokie i w niektórych przypadkach niejasne uzasadnianie nierównego traktowania w oparciu o art. 4 ust. 5, a także niedostateczna ochrona kobiet w okresie macierzyństwa i ciąży;

I.  mając na uwadze, że nierówności między kobietami a mężczyznami pogłębiły się oraz że faktu tego nie można rozpatrywać w oderwaniu od polityki oszczędności, zubożenia, niskich pensji oraz niepewności i deregulacji miejsc pracy;

J.  mając na uwadze rosnące zjawisko dyskryminacji kobiet w dostępie do dóbr i usług na podstawowym poziomie zdolności kobiet do nabywania i wyboru, co wynika z nierówności w dostępie do dobrej jakości zatrudnienia i godnych wynagrodzeń i emerytur;

K.  mając na uwadze, że zakaz dyskryminacji nie może naruszać poszanowania innych podstawowych praw i wolności, w tym ochrony prywatności działań wykonywanych w tym kontekście, a także wolności religii;

L.  mając na uwadze, że dyrektywa w sprawie równego traktowania zaproponowana w 2008 r. rozszerzałaby ochronę przed dyskryminacją ze względu na religię lub światopogląd, wiek, niepełnosprawność i orientację seksualną, tak by ochrona ta odnosiła się nie tylko do rynku pracy, lecz także do ochrony socjalnej, łącznie z zabezpieczeniem społecznym i opieką zdrowotną, do przywilejów socjalnych, edukacji, a także dostępu do towarów i usług oraz ich dostarczania; mając na uwadze, że Rada nie przyjęła dotychczas stanowiska w sprawie wyżej wspomnianego wniosku dotyczącego dyrektywy;

M.  mając na uwadze, że choć niedawny komunikat Komisji zatytułowany „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” stanowi dobry punkt wyjścia dla skutecznego wsparcia i uregulowania tego sektora, to istnieje potrzeba włączenia perspektywy równości płci i odzwierciedlenia przepisów dyrektywy w dalszej analizie i zaleceniach w tej dziedzinie;

N.  mając na uwadze, że rozwinięcie pełnego potencjału dyrektywy zależy od skutecznego i spójnego uwzględniania aspektu płci w odnośnych sektorach, do których jej przepisy mają zastosowanie;

O.  mając na uwadze, że działania europejskiej sieci organów ds. równości są kluczowe dla poprawy wdrażania przepisów dotyczących równego traktowania, a także dla koordynacji współpracy i wymiany najlepszych praktyk między krajowymi organami ds. równości w całej UE;

Uwagi ogólne

1.  jest zaniepokojony faktem, że państwa członkowskie nie stosują dyrektywy jednolicie, i mimo postępu osiągniętego w tym zakresie wciąż istnieją w kilku państwach członkowskich i niektórych obszarach wyzwania i luki we wdrażaniu dyrektywy, którymi należy się niezwłocznie zająć; wzywa Komisję, aby w ramach dialogu z danymi państwami członkowskimi priorytetowo zajęła się wszelkimi utrzymującymi się lukami we wdrażaniu; podkreśla kluczową rolę państw członkowskich we wdrażaniu prawodawstwa i polityki UE, a także zaleca, by władze regionalne i lokalne udzielały większego wsparcia społeczeństwu obywatelskiemu i ściślej z nim współpracowały, co – obok wytycznych państw członkowskich dla przemysłu – może być konieczne dla zapewnienia pełnego wdrożenia dyrektywy;

2.  zauważa, że Komisja przedstawiła sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 2004/113/WE z dużym opóźnieniem od czasu pierwszego sprawozdania z 2009 r.;

3.  zauważa, że choć w sprawozdaniu Komisji stwierdzono, że nie zgłoszono szczególnych trudności z wdrożeniem niektórych przepisów dyrektywy, stwierdzenie to opiera się na bardzo nielicznych przypadkach dyskryminacji, które zostały zgłoszone, oraz że ogólnie istnieje bardzo niewiele informacji, a gromadzenie danych w tej dziedzinie znacznie się różni w skali państw członkowskich;

4.  podkreśla, że jednym z wyzwań, z jakimi zmagają się niektóre państwa członkowskie, jest niska świadomość praw i gwarancji obywatelskich przewidzianych w dyrektywie ze strony decydentów politycznych, usługodawców, a także samych obywateli; mając na uwadze, że brak wiedzy i świadomości obywateli na temat dyrektywy i jej przepisów może być powodem niższej liczby skarg dotyczących dyskryminacji na tle płci; wzywa państwa członkowskie, Komisję i zainteresowane podmioty do szerzenia wiedzy, ewentualnie we współpracy z organizacjami ochrony konsumenta, na temat przepisów dyrektywy w celu zwiększenia postrzeganego znaczenia równego traktowania w dziedzinie towarów i usług;

5.  zauważa, że jedynie kilka państw członkowskich zgłosiło istnienie szczególnych przepisów dotyczących działania pozytywnego; wzywa państwa członkowskie do lepszego włączania i promowania przepisów dotyczących działania pozytywnego, które opiera się na zasadnym celu i w ramach którego dąży się do zapobiegania nierównościom związanym z płcią lub do ich wyrównywania, zgodnie z dyrektywą;

Sektor ubezpieczeniowy, bankowy i finansowy

6.  z zadowoleniem przyjmuje wdrożenie przez państwa członkowskie wyroku w sprawie Test-Achats do prawa krajowego oraz fakt, że prawo krajowe zostało zmienione w sposób prawnie wiążący; zaznacza, że wciąż istnieją wyzwania związane ze zgodnością prawa krajowego z tym wyrokiem, na przykład w zakresie systemów ubezpieczenia zdrowotnego, oraz w odniesieniu do pełnego wyeliminowania dyskryminacji ze względu na ciążę i macierzyństwo;

7.  podkreśla, że wyrok – w którym zakazano stosowania aktuarialnych czynników związanych z płcią w polisach ubezpieczeniowych i wprowadzono obowiązek stosowania w prywatnych systemach ubezpieczenia, w tym również do emerytur, jednolitych dla obu płci składek i świadczeń – miał wyrównujący wpływ na wysokość emerytur; zauważa, że chociaż wyrok ten ma zastosowanie tylko do systemów prywatnych, to zasada równości płci w zakresie emerytur jest dobrą praktyką zmniejszającą zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć; z zadowoleniem przyjmuje decyzję niektórych państw członkowskich, by pójść dalej niż przewiduje to zakres wyroku i rozszerzyć stosowanie zasady równości płci o inne rodzaje ubezpieczeń i emerytur, w tym pracownicze programy emerytalne, aby zapewnić równość kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach obliczania emerytur; zachęca państwa członkowskie do rozważenia możliwości pójścia za tym przykładem w odpowiednich przypadkach;

8.  uważa, że zasadnicze znaczenie ma zagwarantowanie właściwego i pełnego wdrożenia wyroku; wzywa Komisję, aby za pomocą okresowych sprawozdań monitorowała przestrzeganie tych zasad w państwach członkowskich, by zapewnić usunięcie wszelkich luk;

9.  zaznacza, że w dyrektywie wyraźnie zakazano wykorzystywania ciąży i macierzyństwa jako podstawy do wprowadzania różnic w obliczaniu składek i świadczeń do celów ubezpieczenia i powiązanych usług finansowych; wzywa państwa członkowskie, by dołożyły większej staranności i zwiększyły jasność w zakresie ochrony praw i dobrostanu kobiet w ciąży w tym zakresie, tak aby uchronić je przed kosztami związanymi z ciążą, które nie są objęte ubezpieczeniem, kierując się zasadą, że kobiety w ciąży nie powinny ponosić wyższych kosztów jedynie z powodu ciąży, a także aby zwiększyć świadomość usługodawców w kwestii specjalnej ochrony, jakiej podlegają kobiety w ciąży; podkreśla w szczególności potrzebę zapewnienia, aby okresy przejściowe w różnego rodzaju ubezpieczeniach, zwłaszcza ubezpieczeniach medycznych, nie kolidowały z prawami kobiet ciężarnych do równego traktowania przez cały okres ciąży;

10.  podkreśla, że zakaz dyskryminacji ze względu na płeć może również obejmować zakaz dyskryminacji wynikającej ze zmiany płci przez daną osobę(7), a także wzywa Komisję do zapewnienia ochrony kobiet i mężczyzn przed dyskryminacją na tym tle; podkreśla, że dyrektywa przewiduje ochronę w tym względzie, a wszelkie dalsze przepisy szczegółowe można wprowadzić na poziomie prawa krajowego państw członkowskich; zauważa w tym kontekście, że 13 państw członkowskich nie przyjęło jeszcze bezpośrednich przepisów prawnych chroniących osoby transpłciowe, które nadal doświadczają dyskryminacji pod względem dostarczania towarów i usług i dostępu do nich, a także zwraca uwagę, że takie przepisy mogłyby przyczynić się do zwiększenia wiedzy na temat zasady niedyskryminacji; wzywa Komisję do monitorowania dyskryminacji na tym tle w przyszłych sprawozdaniach z wdrożenia dyrektywy;

11.  ubolewa nad faktem, że wciąż utrzymują się praktyki dyskryminujące kobiety oraz praktyki dyskryminacyjne związane z ciążą, planami macierzyńskimi i macierzyństwem pod względem dostępu do usług oferowanych przez sektor ubezpieczeniowy i bankowy;

12.  zauważa, że większe trudności napotykane przez kobiety prowadzące działalność gospodarczą w dostępie do finansowania mogą być częściowo związane z trudnościami ze stworzeniem wystarczającej historii kredytowej i zdobyciem doświadczenia w zarządzaniu; wzywa państwa członkowskie do współpracy z sektorem finansowym, aby zapewnić równość kobiet i mężczyzn w dostępie do kapitału dla freelancerów i MŚP; zachęca je do zbadania możliwości wprowadzenia perspektywy równości płci w strukturach sprawozdawczych dotyczących przyznawania pożyczek, w dostosowywaniu profilów ryzyka, uprawnieniach inwestycyjnych oraz w strukturze personelu, a także w produktach finansowych; zachęca Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu przyjęcia skutecznych środków wraz z konkretnymi przykładami, tak aby dopilnować, by każdy mógł w pełni i w odpowiedni sposób korzystać z dyrektywy jako skutecznego instrumentu ochrony swych praw w zakresie równego traktowania w dostępie do wszystkich towarów i usług;

13.  apeluje o przyjęcie holistycznego podejścia do przedsiębiorczości kobiet w celu zachęcenia kobiet do budowania kariery w przedsiębiorczości oraz wspierania ich w tym, ułatwienia dostępu do finansowania i możliwości biznesowych oraz utworzenia warunków umożliwiających kobietom wykorzystanie swojego potencjału i odnoszenie sukcesów w dziedzinie przedsiębiorczości dzięki zapewnieniu m.in. możliwości godzenia życia zawodowego z życiem osobistym, dostępu do placówek opieki nad dziećmi oraz szkoleń dostosowanych do potrzeb;

Sektor transportu i przestrzeń publiczna

14.  zauważa, że choć zakaz molestowania, w tym seksualnego i ze względu na płeć, jest zapisany w prawie krajowym, kobiety, osoby transpłciowe i interseksualne w dalszym ciągu systematycznie i często doświadczają różnych form nadużycia w środkach transportu, i wciąż istnieje potrzeba zaostrzenia środków zapobiegających molestowaniu, w tym zwiększenia świadomości usługodawców;

15.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania wymiany najlepszych praktyk w tym zakresie; apeluje, by skoncentrować się na takich środkach zapobiegawczych, które są zgodne z zasadą równości kobiet i mężczyzn, między innymi w świetle zalecenia zawartego w Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska), nie ograniczają wolności kobiet, i skupiają się głównie na potencjalnych sprawcach zamiast na zmianie zachowania kobiet jako potencjalnych ofiar; zauważa, że konwencja stambulska stanowi, iż „wdrożenie de jure i de facto równości kobiet i mężczyzn ma zasadnicze znaczenie dla zapobiegania przemocy wobec kobiet” i w związku z tym wzywa państwa członkowskie i Komisję do stosowania tego kompleksowego podejścia w polityce mającej na celu likwidację przemocy wobec kobiet, w tym we wdrażaniu przepisów dotyczących zwalczania molestowania przedstawionych w niniejszej dyrektywie; wzywa państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikowania konwencji stambulskiej oraz apeluje do Komisji i Rady o przyspieszenie procesu przystąpienia UE do tej konwencji;

16.  ubolewa, że rodzice i opiekunowie małych dzieci wiąż doświadczają fizycznych utrudnień w dostępie do różnych miejsc i innych przeszkód, takich jak niewystarczająca dostępność miejsc do przewijania dzieci w lokalach usługodawców; podkreśla potrzebę ochrony praw zarówno matek, jak i ojców, tak aby mieli oni równe szanse towarzyszyć dzieciom w pomieszczeniach usługodawców; podkreśla, że równe traktowanie kobiet i mężczyzn, jako rodziców i opiekunów małych dzieci, w zakresie dostępu do usług i korzystania z nich ma zasadnicze znaczenie dla ogólnej równości płci, ponieważ promuje równą i wspólną odpowiedzialność kobiet i mężczyzn za opiekę nad dziećmi; wzywa zatem państwa członkowskie do zapewnienia, by usługodawcy mieli większą świadomość potrzeby udostępnienia w ich pomieszczeniach takich samych bezpiecznych ułatwień dla obojga rodziców;

17.  zauważa ponadto, że opiekunowie, którymi są zazwyczaj kobiety, mają szczególne potrzeby dotyczące dostępności, w związku z czym zachęca Komisję do przeanalizowania wszystkich przeszkód i trudności napotykanych przez kobiety jako główne użytkowniczki usług transportu publicznego, i ogólnie przez opiekunów, zgodnie z konkluzjami piątej konferencji dotyczącej problemów kobiet w dziedzinie transportu, która odbyła się w Paryżu w 2014 r.; podkreśla, że pomimo badań w tej dziedzinie nie poświęcono zbyt wiele uwagi opracowywaniu strategii politycznych uwzględniających problematykę płci w sektorze transportu; zauważa, że włączenie perspektywy uwzględniającej aspekt płci na wczesnych etapach planowania i konstruowania środków transportu i innych przestrzeni publicznych, a także prowadzenie regularnych ocen wpływu pod kątem płci, stanowią dobrą i racjonalną pod względem kosztów praktykę umożliwiającą zniesienie fizycznych barier, które utrudniają równy dostęp rodzicom i opiekunom małych dzieci;

18.  zwraca uwagę na fakt, że w państwach członkowskich nadal dochodzi do nierównego traktowania kobiet ze względu na macierzyństwo lub ciążę, w tym kobiet karmiących piersią w lokalach usługodawców; uważa, że państwa członkowskie powinny wzmocnić i w pełni wdrożyć gwarantowaną w dyrektywie ochronę kobiet w okresie macierzyństwa i ciąży, w tym w okresie karmienia piersią; uważa, że usługodawcy muszą przestrzegać wytycznych zapisanych w dyrektywie i transponujących ją przepisów krajowych;

19.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o to, by pojazdy i infrastruktura transportu publicznego były jednakowo dostępne dla kobiet i mężczyzn – nie tylko użytkowników końcowych i pasażerów, lecz również specjalistów zatrudnionych w tym sektorze – oraz przystosowane do ich potrzeb;

20.  wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny przepisów dotyczących przyjmowania kobiet ciężarnych na pokład samolotów i udzielania im pomocy w czasie lotu oraz do poczynienia kroków na rzecz zapewnienia przez linie lotnicze zharmonizowanego podejścia w tym zakresie;

21.  wzywa Radę, aby przyjęła stanowisko Parlamentu dotyczące rozporządzenia w sprawie praw pasażerów, jeśli chodzi o spoczywający na obsłudze lotniska obowiązek, by przekazywać pasażerom wózki dziecięce natychmiast po zejściu z pokładu lub zapewnić alternatywny środek transportu, tak aby pasażerowie nie musieli nosić dzieci na terenie lotniska aż do miejsca odbioru bagażu;

22.  uważa, że oferta sieci usług wspierających macierzyństwo, mianowicie żłobków, przedszkoli i świetlic, jest absolutną koniecznością dla rzeczywistego wdrożenia zasady równości kobiet i mężczyzn w dostępie do dóbr i usług; uważa, że poziom oferty publicznej tej sieci musi odpowiadać potrzebom ludności;

23.  zauważa, że wciąż odnotowuje się przypadki dyskryminacji i nierówności w dostępie do dóbr i usług lekarskich, co ukazuje konieczność ułatwienia dostępu do bezpłatnych i dobrej jakości usług w zakresie zdrowia publicznego;

Gospodarka dzielenia się

24.  podkreśla nowe możliwe obszary stosowania dyrektywy, w szczególności w wyniku cyfryzacji niektórych usług i sektorów, a także szerzenia się społecznościowych form świadczenia usług, które zmieniają dostęp do towarów i usług oraz ich dostarczania, i zaznacza jednocześnie, że dyrektywa ma nadal zastosowanie do sfery cyfrowej; podkreśla, że opublikowany niedawno przez Komisję Europejską europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się powinien stanowić pierwszy krok w kierunku promowania i skutecznego uregulowania tego sektora, oraz że na dalszych etapach Komisja powinna włączyć zasady uwzględniania aspektu płci oraz odzwierciedlić przepisy dyrektywy, aby zapewnić równe traktowanie kobiet i mężczyzn i skutecznie zapobiegać molestowaniu w kontekście świadczenia usług w ramach gospodarki dzielenia się, i zagwarantować odpowiedni poziom bezpieczeństwa;

25.  zauważa, że molestowanie stanowi szczególne wyzwania dla równości płci w dziedzinie gospodarki dzielenia się; podkreśla, że chociaż polityka zerowej tolerancji dla molestowania, przyjęta przez wiele platform, stanowi dobrą praktykę, którą należy dalej umacniać w tym sektorze, to zainteresowane platformy muszą priorytetowo traktować zapobieganie molestowaniu, a także rozważyć możliwość utworzenia jasnych procedur zgłaszania przypadków molestowania dla użytkowników; podkreśla konieczność wyjaśnienia przepisów dotyczących odpowiedzialności dostawców towarów i usług, w tym w przypadku molestowania przez osobę trzecią, oraz podłączenia platform online na podstawie dyrektywy;

26.  uważa, że publicznie dostępne i świadczone dla zysku usługi oferowane w ramach gospodarki dzielenia się wchodzą w zakres dyrektywy i powinny zatem być zgodne z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn;

27.  zauważa w tym kontekście, że w sferze cyfrowej „zysk” niekoniecznie oznacza pieniądze i że dane są coraz częściej używane zamiast towarów i usług;

28.  wzywa Komisję do monitorowania zasady równości płci w gospodarce dzielenia się w ramach przyszłych sprawozdań ze stosowania dyrektywy oraz do wydania konkretnych wytycznych, które określiłyby dobre praktyki służące zagwarantowaniu równości kobiet i mężczyzn w odniesieniu do usług oferowanych w ramach gospodarki dzielenia się;

Zróżnicowane traktowanie

29.  podkreśla, że stosowanie art. 4 ust. 5 okazało się największym wyzwaniem przy wdrażaniu dyrektywy i stanowi przyczynę największej liczby skarg, jakie wpływają do organów ds. równości w państwach członkowskich, głównie w odniesieniu do sektora rekreacji i rozrywki;

30.  podkreśla, że mimo niejednoznaczności związanej ze stosowaniem art. 4 ust. 5, głównym celem tego odstępstwa jest umożliwienie dalszego zwiększania równości kobiet i mężczyzn w kontekście dostarczania towarów i świadczenia usług;

31.  zauważa, że istnieją rozbieżne praktyki, na przykład w odniesieniu do przypadków, w których usługi są oferowane wyłącznie jednej płci lub po różnej cenie; podkreśla, że przypadki zróżnicowanego traktowania należy oceniać indywidualnie, aby sprawdzić, czy są one poparte zasadnym celem, zgodnie z dyrektywą;

32.  zachęca organy ds. równości i organizacje ochrony konsumentów zarówno do szerzenia wśród usługodawców wiedzy o ograniczeniach i warunkach zróżnicowanego traktowania, jak i do szerzenia wiedzy o prawach do równego traktowania wśród usługobiorców, ponieważ często okazuje się, że usługobiorcy nie są zaznajomieni z obowiązującymi przepisami w dziedzinie towarów i usług;

33.  uważa, że stosunkowy brak pozytywnego działania w oparciu o art. 4 ust. 5 w państwach członkowskich stanowi lukę we wdrażaniu dyrektywy; apeluje o promowanie form pozytywnego działania na podstawie zasadnego celu, w którym istniałby bezpośredni związek między preferencyjnym traktowaniem a niekorzystną sytuacją, której należy zapobiegać lub którą trzeba wyeliminować, takiego jak ochrona ofiar przemocy na tle seksualnym w przypadku schronisk dla przedstawicieli jednej płci;

34.  ponawia apel do Rady o rozważenie wszystkich możliwych sposobów zapewnienia, aby proponowana dyrektywa w sprawie równego traktowania została przyjęta bez opóźnień, co zagwarantuje równą i kompleksową ochronę przed dyskryminacją ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię czy światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną;

Zalecenia dotyczące lepszego stosowania dyrektywy

35.  wzywa Komisję do priorytetowego omówienia kwestii niedociągnięć w zakresie transpozycji z państwami członkowskimi, których niedociągnięcia dotyczą, w drodze przyjęcia praktycznych środków, oraz do wsparcia tych państw w spójniejszym wdrożeniu dyrektywy;

36.  podkreśla, że choć organy ds. równości odgrywają kluczową rolę w monitorowaniu i zapewnieniu pełnego stosowania praw wynikających z dyrektywy na szczeblu krajowym, to ich uprawnienia w odniesieniu do dostarczania towarów i dostępu do nich, a także skuteczność osiągania wyznaczonych celów, są różne; apeluje do państw członkowskich o zapewnienie organom ds. równości wystarczających uprawnień, zasobów i niezależności zgodnie z przepisami dyrektywy i prawa krajowego, aby mogły one skutecznie realizować ich główne zadania, do których należy świadczenie ofiarom dyskryminacji niezależnej pomocy przy wnoszeniu skarg, prowadzenie niezależnych badań nad dyskryminacją oraz publikowanie niezależnych sprawozdań i zaleceń, szerzenie wiedzy o dyrektywie oraz zwalczanie stereotypów dotyczących roli płci w zakresie dostarczania towarów i usług oraz dostępu do nich; zauważa, że należy odpowiednio wspierać krajowe organy ds. równości w wykonywaniu ich zadań w zakresie promowania, monitorowania i wspierania równego traktowania w niezależny i skuteczny sposób;

37.  apeluje do Komisji o zacieśnienie współpracy z organami ds. równości oraz o monitorowanie, czy odpowiednie przepisy dotyczące uprawnień tych organów są przestrzegane we wszystkich państwach członkowskich, a także o wsparcie w regularnym określaniu głównych wyzwań i wymianie najlepszych praktyk; wzywa Komisję, aby gromadziła najlepsze praktyki i udostępniała je państwom członkowskim w celu dostarczenia im środków niezbędnych do wspierania pozytywnych działań i do lepszego wdrożenia odnośnych przepisów na szczeblu krajowym;

38.   podkreśla, że należy usprawnić dostęp ofiar dyskryminacji do wymiaru sprawiedliwości, nadając niezależnym organom ds. równości uprawnienia do udzielania pomocy, w tym bezpłatnej pomocy prawnej, a także nadając im prawo do reprezentowania osób w sprawach o domniemane dyskryminowanie;

39.  wzywa Komisję do ścisłego monitorowania skuteczności krajowych organów zajmujących się skargami i procedurami w kontekście wdrażania dyrektywy oraz do zapewnienia przejrzystych i skutecznych mechanizmów składania skarg, w tym sankcji odstraszających;

40.  apeluje do Komisji, państw członkowskich i organów ds. równości, ewentualnie we współpracy z organizacjami ochrony konsumentów, o szerzenie znajomości przepisów dyrektywy zarówno wśród usługodawców, jak i użytkowników, w celu wdrożenia zasady równego traktowania w tej dziedzinie oraz ograniczenia liczby niezgłoszonych przypadków naruszenia dyrektywy;

41.  z uwagi na utrzymujące się luki w stosowaniu dyrektywy apeluje do Komisji o to, by zwróciła się do europejskiej sieci ekspertów prawnych, by we współpracy z organami ds. równości sporządziła nowe szczegółowe badanie, uwzględniające też krzyżowe formy nierównego traktowania kobiet i mężczyzn oraz dyskryminację z wielu przyczyn jednocześnie, w tym różne szczególnie narażone grupy społeczne, oraz by wspierała państwa członkowskie i zachęcała je do gromadzenia i udostępnianiu danych w celu pełnego wykorzystania potencjału dyrektywy; wzywa państwa członkowskie do udoskonalenia procesu gromadzenia kompleksowych, porównywalnych i szczegółowych danych dotyczących nękania i molestowania seksualnego w dziedzinie równego dostępu do towarów i usług, aby zróżnicować przyczyny dyskryminacji, oraz zachęca je w tym zakresie do ściślejszej współpracy z właściwymi instytucjami; wzywa Komisję do utworzenia publicznej bazy danych zawierających odpowiednie ustawodawstwo i orzecznictwo w sprawie równego traktowania kobiet i mężczyzn, która to baza byłaby środkiem szerzenia wiedzy o stosowaniu przepisów prawa w tej dziedzinie;

42.  zwraca uwagę, że dziedzina reklamy jest powiązana z obszarem towarów i usług, które są prezentowane konsumentom głównie za pomocą reklamy; podkreśla znaczenie reklamy w tworzeniu, utrwalaniu i rozwijaniu stereotypów związanych z płcią oraz dyskryminujących wizerunków kobiet; zachęca w związku z tym Komisję do przeprowadzenia badania na temat równości płci w reklamie oraz do zbadania potrzeby i możliwości wzmocnienia zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie reklamy, a także do promowania najlepszych praktyk w tym obszarze; z zadowoleniem przyjmuje krajowe przepisy i wytyczne w sprawie równości kobiet i mężczyzn w mediach, i zwraca się do państw członkowskich o umocnienie tych przepisów, tam gdzie jest to konieczne, w celu zapewnienia równego traktowania kobiet i mężczyzn;

43.  wzywa państwa członkowskie do wspierania dialogu z odpowiednimi podmiotami, które mają uzasadniony interes w przyczynianiu się do zwalczania dyskryminacji ze względu na płeć w dziedzinie dostępu do towarów i usług oraz ich dostarczania;

44.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do włączenia podejścia sektorowego uwzględniającego problematykę płci w proces wdrażania dyrektywy;

45.  apeluje do Komisji, by przy okazji monitorowania i wspierania państw członkowskich we wdrażaniu dyrektywy lepiej koordynowała wymogi tej dyrektywy z wymogami innych dyrektyw w dziedzinie równości;

46.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.

(2)

Dz.U. C 11 z 13.1.2012, s. 1.

(3)

Dz.U. C 130 z 30.4.2011, s. 4.

(4)

PE 593.787

(5)

Wspólne oświadczenie Rady i Komisji, addendum do wyniku prac nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy Rady wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.

(6)

Teksty przyjęte. P8_TA(2016)0007.

(7)

Wspólne oświadczenie Rady i Komisji, addendum do wyniku prac nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy Rady wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.


UZASADNIENIE

Głównym celem dyrektywy 2004/113/WE(1) było rozszerzenie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn, ustanowionej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i innych właściwych dyrektywach(2), poza sferę zatrudnienia i rynek pracy, w celu objęcia jej zakresem także dziedziny dostępu do towarów i usług oraz ich dostarczania, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym(3), a także lepsze wdrażanie zasady uwzględniania aspektu płci w tych dziedzinach. Dyrektywa zabrania dyskryminacji bezpośredniej (art. 2) i pośredniej (art. 3) w odnośnych sektorach dostaw towarów i świadczenia usług, takich jak np. transport i ubezpieczenia, w tym mniej korzystnego traktowania kobiet ze względu na ciążę i macierzyństwo (art. 5 ust. 3). Ponadto dyrektywa zabrania także molestowania i molestowania seksualnego oraz wydawania poleceń nakazujących dyskryminację (art. 4).

Chociaż w samej dyrektywie nie zdefiniowano towarów i usług, powołuje się ona na art. 57 TFUE, który stanowi, że usługi są „wykonywane zwykle za wynagrodzeniem w zakresie, w jakim nie są objęte postanowieniami o swobodnym przepływie towarów, kapitału i osób”. W utrwalonym orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości UE zdefiniował towary jako „produkty, które można wycenić w pieniądzu i które mogą, jako takie, stanowić przedmiot transakcji handlowych”(4). Ponadto Komisja w swoim sprawozdaniu ze stosowania uściśliła, że za usługę nie zawsze płacą ci, dla których jest ona wykonywana. Dyrektywa pozwala na zróżnicowane traktowanie jedynie w przypadkach, w których można wskazać uzasadniony i zgodny z prawem cel, na przykład w schroniskach przeznaczonych wyłącznie dla kobiet będących ofiarami przemocy uwarunkowanej płcią (art. 4 ust. 5). Dyrektywa nie ma zastosowania do mediów, reklamy i edukacji ani do kwestii zatrudnienia i pracy, które to aspekty wchodzą w zakres innych odnośnych aktów prawnych. Art. 4 ust. 3 wyklucza także te usługi, które są świadczone w sferze prywatnej w mniejszym gronie osób.

W sprawozdaniu ze stosowania dyrektywy(5) Komisja uznała na podstawie konsultacji z państwami członkowskimi, krajowymi organami ds. równości, siecią Equinet oraz innymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, że wszystkie państwa członkowskie dokonały transpozycji dyrektywy do prawa krajowego. Choć wykonano wyrok w sprawie Test-Achats, który zdaniem Komisji stanowił największe wyzwanie dla państw członkowskich, pewne kwestie dotyczące skutecznego wdrażania dyrektywy wciąż pozostają nierozwiązane. Najczęstsze problemy to zbyt rygorystyczne pojmowanie towarów i usług, częste i w niektórych przypadkach niejasne uzasadnianie nierównego traktowania w oparciu o art. 4 ust. 5, a także niedostateczna ochrona kobiet w okresie macierzyństwa i ciąży.

Sprawozdawczyni zidentyfikowała ponadto największe luki i wyzwania w każdym z odnośnych sektorów oraz zaproponowała dostosowane zalecenia dotyczące uwzględniania aspektu płci. O ile dyrektywa dostarcza solidnych narzędzi pozwalających zagwarantować poszanowanie zasady równości kobiet i mężczyzn, o tyle realizacja pełnego potencjału dyrektywy zależy od szerzenia wiedzy zarówno wśród usługodawców, jak i wśród użytkowników, a także od spójnego uwzględniania aspektu płci w sektorach, do których jej przepisy mają zastosowanie.

Sektor ubezpieczeń

Sprawozdawczyni przyjmuje z zadowoleniem wdrożenie przez większość państw członkowskich wyroku w sprawie Test-Achats z 2011 r.(6), w którym zobowiązano państwa członkowskie do wprowadzenia obowiązku stosowania składek i świadczeń jednolitych dla obu płci, jak również fakt, że we wszystkich przypadkach prawo krajowe zostało zmienione w sposób prawnie wiążący. W niektórych obszarach nadal występują jednak luki we wdrażaniu – na przykład w programach ubezpieczeń zdrowotnych i ubezpieczeń turystycznych – które wymagają dodatkowej analizy pod kątem niezgodności przepisów krajowych z wyrokiem. Ponadto choć dyrektywa stanowi, że w żadnym wypadku koszty związane z ciążą i macierzyństwem nie powodują różnic w składkach i świadczeniach poszczególnych osób, nadal występują przypadki odmiennego traktowania ze względu na ciążę. Zdaniem sprawozdawczyni zapewnienie właściwego i pełnego wykonania wyroku we wszystkich państwach członkowskich i dziedzinach, których on dotyczy, jest niezwykle ważne i z tego względu Komisja powinna monitorować w sprawozdaniach okresowych zgodność z wyrokiem w państwach członkowskich, a wszelkie luki należy potraktować priorytetowo.

Sektor transportu i przestrzeń publiczna

W odniesieniu do sektora transportu publicznego pojawia się głównie kwestia molestowania, w szczególności molestowania seksualnego, zabronionego na mocy art. 4 ust. 3. Molestowanie kobiet korzystających ze środków transportu to problem szeroko rozpowszechniony w państwach członkowskich; jak wynika z badań, co szósta kobieta(7) doświadczyła niepożądanego zachowania o podłożu seksualnym w trakcie podróży pociągiem. Sprawozdawczyni uważa, że środki służące zapobieganiu przemocy wobec kobiet, w tym kampanie społeczne, powinny być spójne z ogólniejszą zasadą równości płci, zgodnie z zaleceniami zawartymi na przykład w konwencji stambulskiej. Sprawozdawczyni podkreśla, że środki ograniczające wolność kobiet, takie jak wagony przeznaczone wyłącznie dla kobiet, nie są rozwiązaniem skutecznym w dłuższej perspektywie, gdyż są niezgodne z zasadą równości kobiet i mężczyzn.

Pomimo poczynionych postępów w ogólnej dostępności transportu i przestrzeni publicznej, nadal występują przeszkody fizyczne utrudniają równy dostęp rodziców i opiekunów małych dzieci. Ponadto niewystarczająca liczba pomieszczeń do przewijania niemowląt, głównie w przypadku mężczyzn opiekujących się dziećmi, jest nadal powszechnym problemem zarówno w odnośnych środkach transportu, takich jak pociągi, jak również w lokalach usługodawców. Państwa członkowskie muszą także podjąć większe starania w zakresie równego dostępu do usług w przypadku matek karmiących piersią, które nadal doświadczają nierównego traktowania. Sprawozdawczyni uważa, że lepsze zapewnienie obojgu rodzicom równych praw w dostępie do usług połączone z szerzeniem wiedzy jest kluczowe dla ugruntowania zasady równości kobiet i mężczyzn w codziennym życiu.

Gospodarka dzielenia się

Szybka digitalizacja w różnych sektorach oraz upowszechnienie społecznościowych form świadczenia usług sprawia, że dyrektywa ma zastosowanie w nowych dziedzinach. W swych zaleceniach sprawozdawczyni uwzględnia również dziedziny wykraczające poza tradycyjne usługi, które wzięto pod uwagę w momencie przygotowywania dyrektywy, i wskazuje nowe obszary stosowania, w szczególności gospodarkę dzielenia się. O ile zakres stosowania dyrektywy w dziedzinie gospodarki dzielenia się pozostaje ściśle określony, o tyle sprawozdawczyni uważa, że usługi świadczone dla zysku, będące przedmiotem reklam skierowanych do ogółu, powinny być zgodne z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn. Sprawozdawczyni zwraca uwagę, że pomimo wielkich korzyści zarówno dla usługodawców, jak i dla użytkowników, jakie oferuje gospodarka dzielenia się, istnieją pewne wyzwania i dobre praktyki, które należy określić, by zapewnić pełną ochronę oraz zapobiegać przypadkom molestowania ze względu na płeć. Sprawozdawczyni uważa, że na dalszych etapach do europejskiego programu na rzecz gospodarki dzielenia się zaproponowanego przez Komisję Europejską należy włączyć zasadę uwzględniania aspektu płci oraz odzwierciedlić w programie przepisy dyrektywy w dążeniu do zapewnienia równego traktowania kobiet i mężczyzn oraz w celu zapobiegania przypadkom molestowania przy świadczeniu usług w ramach gospodarki dzielenia się.

Zróżnicowane traktowanie

Największa liczba zgłaszanych problemów i skarg skierowanych do organów ds. równości w państwach członkowskich dotyczy zróżnicowanego traktowania, głównie w sektorach rekreacji i rozrywki. Dotyczą one zwłaszcza przypadków uzasadniania nierównego traktowania w związku z odstępstwem przewidzianym w art. 4 ust. 5, co prowadzi m.in. do różnic w cenach, odmowy świadczenia usług i różnic w warunkach dostępu dla kobiet i mężczyzn. Sama Komisja stwierdziła, że odstępstwo przewidziane w art. 4 ust. 5 dyrektywy jest źródłem niejasności, a orzecznictwo nie oferuje jednolitej wykładni. W związku z powyższym sprawozdawczyni uważa, że przypadki zróżnicowanego traktowania należy oceniać indywidualnie, aby sprawdzić, czy są one poparte prawnie uzasadnionym celem. Sprawozdawczyni podkreśla, że pomimo niejednoznaczności związanej ze stosowaniem tego odstępstwa, jego głównym celem jest stworzenie możliwości zapewnienia większej równości kobiet i mężczyzn w kontekście dostarczania towarów i świadczenia usług. Sprawozdawczyni wskazuje na potrzebę dalszego promowania form pozytywnego działania na podstawie celu zgodnego z prawem, w którym istniałby bezpośredni związek między preferencyjnym traktowaniem a niekorzystną sytuacją, której należy zapobiegać lub którą trzeba wyeliminować.

Lepsze stosowanie dyrektywy

Zdaniem sprawozdawczyni organy ds. równości odgrywają kluczową rolę w monitorowaniu i gwarantowaniu pełnego stosowania na szczeblu krajowym praw wynikających z dyrektywy. Chociaż ze sprawozdania Komisji wynika, że wszystkie państwa członkowskie powołały takie organy, różna jest ich skuteczność w wypełnianiu powierzonych im zadań. Na przykład niektóre organy ds. równości nie są w stanie reprezentować osób fizycznych w postępowaniu sądowym, co jest warunkiem niezbędnym do zapewnienia właściwej ochrony ofiar(8). Sprawozdawczyni apeluje do państw członkowskich o zapewnienie organom ds. równości wystarczających uprawnień w tym zakresie oraz wzywa Komisję do zacieśnienia współpracy z organami ds. równości i do udzielania wsparcia w regularnym określaniu głównych wyzwań i wymianie najlepszych praktyk.

Choć poczyniono istotne postępy w dziedzinie równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie

dostępu do towarów i usług, należy jeszcze zająć się pozostałymi lukami w stosowaniu tej zasady w praktyce. Sprawozdawczyni jest przekonana, że podnoszenie świadomości wśród wszystkich zaangażowanych podmiotów, włącznie z usługodawcami i użytkownikami, a także sektorowe zalecenia dotyczące uwzględniania aspektu płci mają kluczowe znaczenie dla praktycznego stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w codziennym życiu, w zakresie dostarczania towarów i świadczenia usług oraz dostępu do nich.

(1)

Dyrektywa 2004/113/WE (wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu

do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług).

(2)

Takich jak dyrektywa 2000/78/WE (dyrektywa w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy) i 2006/54/WE (dyrektywa w sprawie równego wynagrodzenia i równego

traktowania).

(3)

EPRS (2016). E. Caracciolo di Torella i B. McLellal: Opracowanie naukowe na temat stosowania

w państwach członkowskich dyrektywy 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie

dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.

(4)

Sprawa 7/78, wyrok Sądu z dnia 23 listopada 1978 r. – Środki płatności i przepływ kapitału.

(5)

Komisja (2015). Sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę

równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.

(6)

Sprawa C-236/09, wyrok Sądu z dnia 1 marca 2011 r., Test-Achats.

(7)

The Telegraph (2015). Artykuł dostępny na stronie internetowej:

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/france/11545643/100-per-cent-of-Frenchwomen-victimsof-

sexual-harassment-on-public-transport.html, a także Project Guardian, artykuł dostępny na stronie internetowej:

http://www.btp.police.uk/advice_and_info/how_we_tackle_crime/project_guardian.aspx

(8)

Equinet (2014 r.). Wdrażanie dyrektywy 2004/113/WE, równouprawnienie przy dostępie do towarów i

usług: rola organów ds. równości.


OPINIA KOMISJI TRANSPORTU I TURYSTYKI (14.11.2016)

dla Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia

Sprawozdanie ze stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług

(2016/2012(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Jens Nilsson

WSKAZÓWKI

Komisja Transportu i Turystyki zwraca się do Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  uwzględniając art. 10 i art. 19 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE);

2.  zauważa, że Komisja przedstawiła sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 2004/113/WE po upływie zbyt długiego czasu od pierwszego sprawozdania z 2009 r.;

3.  przypomina, że w dziedzinie polityki transportowej zawsze istniały duże różnice między kobietami a mężczyznami, w tym jeśli chodzi o schematy podróży, dostęp do środków transportu i ich wybór, ochronę, bezpieczeństwo oraz dysproporcję płci wśród pracowników sektora transportu; w związku z tym zachęca Komisję do przeanalizowania wszystkich przeszkód i trudności napotykanych przez podróżujące kobiety, zgodnie z konkluzjami piątej konferencji dotyczącej problemów kobiet w dziedzinie transportu, która odbyła się w Paryżu w 2014 r.;

4.  podkreśla, że wprawdzie strategia „Horyzont 2020” na lata 2014–2020 została opracowana pod kątem wyzwań społecznych wymagających innowacyjnych rozwiązań, a wiele kwestii związanych z mobilnością w kontekście płci oraz schematami podróży było w ostatnich latach przedmiotem dogłębnych badań, jednak nie poświęcono zbyt wiele uwagi opracowywaniu strategii politycznych, programów i mandatów dotyczących problematyki płci;

5.  wzywa Komisję i towarzystwa ubezpieczeniowe, by nie stosowały dyskryminacji pod względem płci przy określaniu kwoty ubezpieczenia samochodu od wypadków, a zamiast tego uwzględniały ocenę indywidualnych wyników;

6.  z żalem zauważa, że nadal panuje odmienne traktowanie mężczyzn i kobiet w zakresie ubezpieczenia podróży i że tworzy to przeszkodę w równym dostępie do sektora turystyki, zwłaszcza dla kobiet ciężarnych;

7.  wzywa Komisję do sprecyzowania, czy działalność w ramach szybko rozwijającej się gospodarki dzielenia się w sektorach transportu i turystyki stanowi działalność dotyczącą towarów i usług, które wchodzą w zakres stosowania dyrektywy, i czy usługodawcy i powiązane platformy internetowe ponoszą odpowiedzialność na jej podstawie;

8.  zachęca do stosowania innowacyjnych koncepcji takich jak mobilność związana z czynnościami opiekuńczymi oraz analiza planowania podróży, które wspierają opracowywanie i wdrażanie bardziej sprawiedliwych i elastycznych usług transportu publicznego, a także efektywniejsze miejskie planowanie przestrzenne; podkreśla, że regularne i systematyczne oceny wpływu pod kątem płci mają zasadnicze znaczenie dla stworzenia i wdrożenia transportu neutralnego pod względem płci we wszystkich państwach członkowskich;

9.  ponownie wzywa Komisję do utworzenia publicznie dostępnej bazy danych obejmującej przepisy antydyskryminacyjne związane z płcią oraz orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości;

10.  podkreśla kluczową rolę, jaką organy do spraw równości odgrywają w zapewnianiu równości płci wszystkim mieszkańcom UE, oraz wzywa Komisję, aby pomagała w gwarantowaniu niezależności i skuteczności tych organów we wszystkich państwach członkowskich;

11.  zachęca państwa członkowskie, w tym na szczeblu regionalnym i lokalnym, aby wyposażyły krajowe organy do spraw równości w wystarczające zasoby umożliwiające przekazywanie informacji o postępowaniach odwoławczych oraz o różnego rodzaju dostępnych usługach konsultacyjnych w celu udzielenia pomocy w zapewnieniu zgodności z dyrektywą na szczeblu krajowym;

12.  podkreśla rolę, jaką pełnią w tej dziedzinie instytucje lokalne i regionalne – jako usługodawcy, organy regulacyjne i podmioty nadzorujące – w odniesieniu do podstawowych aspektów transportu i turystyki;

13.  ubolewa nad brakiem wiedzy na temat dyrektywy w państwach członkowskich oraz zachęca właściwe organy na wszystkich szczeblach do szerzenia wiedzy na temat praw i obowiązków z niej wynikających;

14.  wzywa Komisję, aby gromadziła przykłady najlepszych praktyk w celu zapewnienia lepszego stosowania dyrektywy oraz kontynuowała wysiłki w celu ujednolicenia definicji i pojęć dotyczących tej kwestii; podkreśla rolę i kompetencję Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) w realizowaniu tego celu;

15.  przypomina, że kobiety stanowią tylko 22 % pracowników w unijnym sektorze transportu, co stanowi odzwierciedlenie faktu, że liczba kobiet w zawodach technicznych i operacyjnych jest szczególnie niska (poniżej 10 %); w związku z tym apeluje o przyjęcie ambitnych i trwałych środków w celu poprawy atrakcyjności sektora transportu wśród potencjalnych pracownic;

16.  przypomina, że promowanie równego dostępu kobiet do towarów i usług publicznych i prywatnych musi opierać się na uznaniu odmiennych wyborów, potrzeb i doświadczeń kobiet i dziewcząt oraz nie może naruszać ich praw podstawowych;

17.  apeluje do Komisji o stosowanie w polityce transportowej i funduszach zarządzanych przez DG MOVE globalnej strategii sprzyjającej równości kobiet i mężczyzn, podobnej do obowiązującej obecnie strategii towarzyszącej realizacji programu „Horyzont 2020”;

18.  podkreśla, że choć z oficjalnych statystyk wynika, iż potrzeby w zakresie mobilności i schematy podróży kobiet i mężczyzn znacznie się różnią, to we wnioskach ustawodawczych Komisji Europejskiej czy w strategiach dotyczących transportu publicznego w większości państw członkowskich kwestii tej poświęca się bardzo mało uwagi;

19.  przypomina, że kobiety są głównymi użytkownikami usług transportu publicznego w całej UE; wzywa organy lokalne, regionalne i krajowe do szczególnego uwzględnienia potrzeb kobiet w zakresie mobilności przy opracowywaniu i rozwijaniu usług transportu publicznego; wzywa Komisję do należytego uwzględnienia problematyki płci w jej głównym podejściu do ustawodawstwa w dziedzinie transportu w UE;

20.  uważa, że dla zapewnienia usług transportowych i turystycznych wolnych od dyskryminacji na tle płci istotne jest, aby usługodawcy wdrażali globalne strategie zapewniające równe traktowanie klientów i usługodawców, a także konsumentów;

21.  podkreśla, że karmienie piersią w przestrzeni publicznej jest objęte zakresem stosowania dyrektywy i nie może być ograniczane przez usługodawców; z zadowoleniem przyjmuje przepisy krajowe wspierające prawo kobiet do karmienia piersią w przestrzeni publicznej i ponownie podkreśla znaczenie tego prawa w sektorze turystyki; zdecydowanie zachęca państwa członkowskie do przyjęcia i pełnego wdrożenia przepisów zapobiegających dyskryminacji kobiet karmiących piersią w miejscach publicznych;

22.  uważa, że zapewnienie bezpłatnych miejsc do przewijania dzieci we wszystkich toaletach publicznych pomogłoby w promowaniu transportu i turystyki sprzyjających włączeniu społecznemu; uważa ponadto, że takie miejsca nie powinny być przeznaczone dla konkretnej płci;

23.  ubolewa nad złym stanem higienicznym toalet i pryszniców publicznych; wzywa Komisję, by podjęła praktyczne działania w celu rozwiązania tego problemu, który utrzymuje się w wielu państwach członkowskich i utrudnia turystykę i transport sprzyjające włączeniu społecznemu;

24.  podkreśla, że miejsca postoju i wypoczynku muszą być dostępne i bezpieczne dla wszystkich osób bez względu na płeć, ponieważ działałoby to na rzecz turystyki sprzyjającej włączeniu społecznemu i mogłoby wspierać lepszą równowagę płci w sektorze transportu;

25.  zauważa, że osoby odpowiedzialne za opiekę nad innymi członkami rodziny, czyli najczęściej kobiety, często muszą planować i podejmować skomplikowane podróże, z konkretnymi wymogami w zakresie czasu, transportu i dostępności;

26.  zwraca uwagę, że konieczna jest poprawa dostępu do infrastruktury transportu publicznego i usunięcie barier na pokładzie środków transportu, aby ułatwić korzystanie z nich rodzicom podróżującym z dziećmi; wzywa w szczególności do zapewnienia wystarczającej dostępności przestrzeni transportu publicznego dla wózków inwalidzkich;

27.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o to, by pojazdy i infrastruktura transportu publicznego były jednakowo dostępne dla kobiet i mężczyzn – nie tylko użytkowników końcowych i pasażerów, lecz również specjalistów zatrudnionych w tym sektorze – oraz przystosowane do ich potrzeb;

28.  wzywa Komisję, aby przy proponowaniu lub zlecaniu nowych wymogów projektowych dotyczących pojazdów transportowych, usług czy infrastruktur uwzględniała różne potrzeby mężczyzn i kobiet, a także osób o ograniczonej możliwości poruszania się (tj. toalety dostosowane do potrzeb obu płci, pojazdy dostępne dla kobiet w ciąży, pomieszczenia do przewijania dzieci, miejsce na wózki dziecięce itp.);

29.  wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny przepisów dotyczących przyjmowania kobiet ciężarnych na pokład samolotów i udzielania im pomocy w czasie lotu oraz do poczynienia kroków na rzecz zapewnienia przez linie lotnicze zharmonizowanego podejścia w tym zakresie;

30.  wzywa Radę, aby przyjęła stanowisko Parlamentu dotyczące rozporządzenia w sprawie praw pasażerów, jeśli chodzi o spoczywający na obsłudze lotniska obowiązek, by przekazywać pasażerom wózki dziecięce natychmiast po zejściu z pokładu lub zapewnić alternatywny środek transportu, tak aby pasażerowie nie musieli nosić dzieci na terenie lotniska aż do miejsca odbioru bagażu;

31.  wyraża poważne zaniepokojenie faktem, że przypadki przemocy werbalnej i fizycznej, w tym molestowania seksualnego, zdarzają się zarówno w transporcie publicznym, jak i w transporcie na żądanie, w tym w kontekście gospodarki dzielenia się;

32  podkreśla w szczególności, że jeśli chodzi o art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/113/WE dotyczący molestowania seksualnego, który ma pierwszorzędne znaczenie dla sektora transportu publicznego, brakuje jego jednoznacznej interpretacji co do odpowiedzialności dostawców towarów i usług w przypadkach, gdy sprawcą molestowania jest osoba trzecia niebędąca dostawcą towarów ani usług;

33.  w związku z tym wzywa państwa członkowskie i Komisję do pilnego zajęcia się kwestiami związanymi z odpowiedzialnością w wyżej wymienionych kontekstach oraz do zapewnienia lepszej interpretacji dyrektywy 2004/113/WE zarówno w przypadku ofiar molestowania, jak i w przypadku usługodawców;

34.  przypomina, że za działanie na rzecz bezpiecznej przestrzeni publicznej i bezpiecznego transportu publicznego dla wszystkich – w dzień i w nocy, w szczególności dla osób szczególnie narażonych na niebezpieczeństwa, a także osób w bardziej odizolowanych miejscach i sytuacjach – odpowiadają wszystkie podmioty na wszystkich szczeblach;

35.  podkreśla, że kwestie bezpieczeństwa powinny odgrywać ważną rolę w miejskim planowaniu przestrzennym, na przykład należy zapewniać odpowiednie oświetlenie w nocy przystanków autobusowych i tramwajowych oraz prowadzących do nich dróg;

36.  uważa, że osobne wagony dla kobiet nie stanowią dobrego rozwiązania problemu molestowania seksualnego w transporcie publicznym; wzywa państwa członkowskie do rozwiązania kwestii molestowania seksualnego w usługach transportowych i turystycznych przez kompleksowe strategie polityczne, w tym dzięki odpowiednim wagonom i systemom alarmowym, większej liczbie pracowników ochrony, a także dzięki edukacji i egzekwowaniu prawa;

37.  wzywa dostawców usług transportowych i turystycznych do wyraźnego potępienia sprawców przestępstw na tle seksualnym i do składania pozwów przeciw nim;

38.  zachęca do pogłębienia debaty prawnej nad odpowiedzialnością dostawców usług internetowych za zapobieganie molestowaniu na platformach umożliwiających kontakty wirtualne i jego karanie oraz nad rolą, jaką mogą oni odegrać w takim zapobieganiu i karaniu;

39.  potępia wszelkie ograniczenia dostępu do usług transportowych w przypadku pasażerów podróżujących z dziećmi;

40.  zachęca państwa członkowskie, aby przyjęły elastyczne podejście do regulowania wymogów bezpieczeństwa dla pasażerów taksówek, szczególnie aby uniknąć dyskryminacji kobiet i pasażerów podróżujących z dziećmi;

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

10.11.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

33

4

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Lucy Anderson, Marie-Christine Arnautu, Georges Bach, Izaskun Bilbao Barandica, Deirdre Clune, Michael Cramer, Luis de Grandes Pascual, Andor Deli, Karima Delli, Isabella De Monte, Ismail Ertug, Jacqueline Foster, Bruno Gollnisch, Merja Kyllönen, Miltiadis Kyrkos, Bogusław Liberadzki, Peter Lundgren, Marian-Jean Marinescu, Gesine Meissner, Cláudia Monteiro de Aguiar, Renaud Muselier, Jens Nilsson, Salvatore Domenico Pogliese, Gabriele Preuß, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, David-Maria Sassoli, Claudia Schmidt, Jill Seymour, Claudia Țapardel, Pavel Telička, István Ujhelyi, Wim van de Camp, Roberts Zīle, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Maria Grapini, Ramona Nicole Mănescu


OPINIA Komisji Prawnej (30.11.2016)

dla Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia

w sprawie sprawozdania w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług

(2016/2012(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Jiří Maštálka

WSKAZÓWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn jest podstawową zasadą Unii Europejskiej i mając na uwadze, że zarówno traktaty UE, jak i Karta praw podstawowych Unii Europejskiej wprowadzają zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć oraz ustanawiają wymóg równości kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach, a wspieranie tej równości jest jednym z głównych zadań Unii(1);

B.  mając na uwadze, że dyrektywa 2004/113/WE (zwana dalej „dyrektywą”) rozszerza ochronę przed dyskryminacją ze względu na płeć i zmierza do skuteczniejszego włączania zasady równości płci do głównego nurtu polityki, wykraczając poza tradycyjną dziedzinę rynku pracy i obejmując dostęp do towarów i usług oraz dostarczanie towarów i usług, ale równocześnie wyraźnie wyklucza media, usługi reklamowe oraz kształcenie publiczne i prywatne;

C.  mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie przyjęły środki w celu transpozycji dyrektywy do krajowych porządków prawnych oraz w celu ustanowienia niezbędnych procedur i organów niezbędnych do jej wprowadzenia w życie; mając na uwadze, że w swoim sprawozdaniu w sprawie stosowania dyrektywy 2004/113/WE(2) Komisja stwierdziła, że pomimo iż wszystkie państwa członkowskie przetransponowały dyrektywę do prawa krajowego, nadal występują problemy związane ze skutecznym stosowaniem dyrektywy;

D.  mając na uwadze, że skuteczność organów ds. równości w państwach członkowskich w wypełnianiu wyznaczonych celów nie jest jednakowa;

E.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swoim wyroku z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie C-236/09 dotyczącej Test-Achats(3) (zwanym dalej „wyrokiem”) stwierdził nieważność art. 5 ust. 2 dyrektywy, który dopuszczał w prywatnych umowach ubezpieczeniowych objętych zakresem dyrektywy zróżnicowane stosowanie czynników aktuarialnych uwzględniających płeć;

1.  zwraca uwagę, że nadal występują pewne trudności i problemy w zakresie efektywnego i jednolitego wdrażania wspomnianej dyrektywy oraz że do najczęstszych problemów należą: zbyt wąskie rozumienie pojęcia „towarów i usług”, szerokie i w niektórych przypadkach niejasne uzasadnianie nierównego traktowania w oparciu o art. 4 ust. 5 i niedostateczna ochrona kobiet w okresie ciąży, karmienia piersią i macierzyństwa;

2.  z żalem zauważa, że zakres stosowania dyrektywy jest dość wąski i nie obejmuje mediów, usług reklamowych ani kształcenia publicznego i prywatnego, lecz obejmuje usługi zdrowotne;(4)

3.  uważa, że treść i skutki dyrektywy nie są powszechnie znane ogółowi społeczeństwa ani osobom chronionym oraz dostawcom towarów i usług w odniesieniu do ich praw i obowiązków, co wynika zarówno z braku sprawozdawczości, jak i z braku orzecznictwa; zwraca się zatem do Komisji, państw członkowskich i organów ds. równości o szerzenie wiedzy na temat treści i skutków dyrektywy;

4.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wszystkie państwa członkowskie wdrożyły lub właśnie wdrażają powyższy wyrok, oraz zwraca uwagę, że kilka z nich postanowiło nawet wyjść poza zakres stosowania określony w wyroku i stosuje zasadę równości płci do innych rodzajów ubezpieczeń i emerytur;

5.  przyjmuje z zadowoleniem tę inicjatywę i podkreśla, że należy zwrócić się do państw członkowskich o zapewnienie organom ds. równości wystarczającej niezależności i wystarczających uprawnień; w związku z powyższym podkreśla konieczność zacieśnienia współpracy między Komisją a tymi organami poprzez regularne identyfikowanie głównych problemów oraz rozwijanie wymiany dobrych praktyk, co umożliwi osiągnięcie przez te organy podobnej skuteczności w realizacji wyznaczonych celów;

6.  apeluje do państw członkowskich i Komisji o szerzenie wśród wszystkich zaangażowanych stron wiedzy na temat treści i skutków dyrektywy;

7.  wzywa Komisję do zlecenia kompleksowego i szczegółowego badania i gromadzenia danych na temat wdrażania dyrektywy, do doskonalenia działań w zakresie monitorowania oraz do wspierania państw członkowskich w celu pełnego wykorzystania potencjału dyrektywy;

8.  podkreśla, że chociaż digitalizacja niektórych usług i sektorów oraz upowszechnianie się dzielonych form świadczenia usług zmieniły dostęp do dóbr i usług oraz sposób ich dostarczania, dyrektywa wciąż ma zastosowanie do dziedziny cyfrowej; wzywa Komisję do dokonania oceny wpływu digitalizacji i współkonsumpcji na dostęp do towarów i usług oraz dostarczanie ich z perspektywy równości płci;

9.  podkreśla potrzebę objaśnienia przepisów dotyczących odpowiedzialności dostawców towarów i usług oraz internetowych platform kontaktu na podstawie tej dyrektywy; wzywa w związku z tym państwa członkowskie i Komisję do pilnego zajęcia się kwestią odpowiedzialności w omawianym kontekście.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

29.11.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

19

1

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Joëlle Bergeron, Marie-Christine Boutonnet, Jean-Marie Cavada, Kostas Chrysogonos, Therese Comodini Cachia, Mady Delvaux, Rosa Estaràs Ferragut, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Mary Honeyball, Dietmar Köster, António Marinho e Pinto, Emil Radev, Julia Reda, Evelyn Regner, Pavel Svoboda, Axel Voss, Tadeusz Zwiefka

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Daniel Buda, Angel Dzhambazki, Angelika Niebler, Virginie Rozière, Kosma Złotowski

(1)

Zgodnie z art. 8 TFUE (dawny art. 3 ust. 2 TWE) „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”.

(2)

Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2004/113/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług. (COM/2015/0190 final) – http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX%3A52015DC0190

(3)

Wyrok z dnia 1 marca 2011 r., C-236/09, ECLI:EU:C:2011:100.

(4)

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lipca 2001 r., Geraets-Smits i Peerbooms, C-157/99, ECLI:EU:C:2001:404.


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

6.2.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

18

2

4

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Daniela Aiuto, Beatriz Becerra Basterrechea, Malin Björk, Vilija Blinkevičiūtė, Viorica Dăncilă, Iratxe García Pérez, Arne Gericke, Anna Hedh, Mary Honeyball, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Florent Marcellesi, Maria Noichl, Pina Picierno, João Pimenta Lopes, Terry Reintke, Michaela Šojdrová, Ernest Urtasun, Ángela Vallina, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Anna Záborská

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Inés Ayala Sender, Evelyn Regner, Mylène Troszczynski

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Claudia Schmidt


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

18

+

ALDE

Beatriz Becerra Basterrechea

EFDD

Daniela Aiuto

PPE

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Claudia Schmidt, Elissavet Vozemberg-Vrionidi, Michaela Šojdrová

S&D

Inés Ayala Sender, Vilija Blinkevičiūtė, Viorica Dăncilă, Iratxe García Pérez, Anna Hedh, Mary Honeyball, Maria Noichl, Pina Picierno, Evelyn Regner

VERTS/ALE

Florent Marcellesi, Terry Reintke, Ernest Urtasun

2

-

ECR

Arne Gericke

ENF

Mylène Troszczynski

4

0

GUE/NGL

Malin Björk, João Pimenta Lopes, Ángela Vallina

PPE

Anna Záborská

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymujący się

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności