Procedura : 2016/0151(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0192/2017

Teksty złożone :

A8-0192/2017

Debaty :

Głosowanie :

PV 18/05/2017 - 11.8
CRE 18/05/2017 - 11.8
PV 02/10/2018 - 7.7
CRE 02/10/2018 - 7.7

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0364

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 2222kWORD 342k
10.5.2017
PE 587.655v03-00 A8-0192/2017

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

(COM(2016)0287 – C8-0193/2016 – 2016/0151(COD))

Komisja Kultury i Edukacji

Sprawozdawcy: Sabine Verheyen, Petra Kammerevert

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności
 OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów
 OPINIA Komisji Prawnej
 OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
 PROCEDURA W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

(COM(2016)0287 – C8-0193/2016 – 2016/0151(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0287),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 53 ust. 1 oraz art. 62 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0193/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia ...(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 7 grudnia 2016 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Prawnej, jak również Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0192/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Poprawka    1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Tytuł 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Wniosek

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

zmieniająca dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)

Poprawka    2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady29. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję.

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady29. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych ze względu na trwającą konwergencję między telewizją a usługami internetowymi. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję. W związku z konwergencją mediów niezbędne są zaktualizowane ramy prawne w celu uwzględnienia zmian zachodzących na rynku oraz osiągnięcia równowagi między dostępem do usług dotyczących treści internetowych, ochroną konsumenta i konkurencyjnością.

__________________

__________________

89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

27 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

Poprawka    3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 2

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(2)  W dniu 6 maja 2015 r. Komisja przyjęła „Strategię jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”30, w której ogłosiła przegląd dyrektywy 2010/13/UE.

(2)  W dniu 6 maja 2015 r. Komisja przyjęła „Strategię jednolitego rynku cyfrowego dla Europy”30, w której ogłosiła przegląd dyrektywy 2010/13/UE. W rezolucji z dnia 19 stycznia 2016 r. zatytułowanej „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”30a Parlament Europejski przedstawił swoje oczekiwania w związku z przeglądem. Parlament Europejski wzywał już wcześniej do przeprowadzenia przeglądu, a mianowicie w dniu 4 lipca 2013 r. w rezolucji w sprawie telewizji hybrydowej30b i w dniu 12 marca 2014 r. w rezolucji w sprawie przygotowania do nadejścia w pełni zintegrowanych mediów audiowizualnych30c, a także wskazywał cele tego przeglądu.

__________________

__________________

30 COM(2015) 192 final

30 COM(2015) 192 final

 

30a P8_TA(2016)0009

 

30b P7_TA(2013)0329

 

30c P7_TA(2014)0232

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  Dyrektywa 2010/13/UE powinna nadal obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do tych usług, których podstawowym celem jest dostarczanie audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Wymóg dotyczący powyższego podstawowego celu należy uznać za spełniony również wówczas, gdy usługa zawiera treści audiowizualne i ma formę, które można oddzielić od głównej działalności usługodawcy, jak na przykład w przypadku autonomicznych serwisów internetowych gazet zawierających audycje audiowizualne lub filmy wideo stworzone przez użytkownika, o ile serwisy te można uznać za możliwe do oddzielenia od głównej działalności tych usługodawców. Serwisy społecznościowe nie są objęte zakresem przepisów dyrektywy, chyba że stanowią usługę, która mieści się w definicji platformy udostępniania plików wideo. Dana usługa powinna być uważana jedynie za nieodłączne uzupełnienie podstawowej działalności wówczas, gdy istnieją powiązania między ofertą audiowizualną a podstawową działalnością. Kanały lub wszelkie inne usługi audiowizualne podlegające odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy mogą jako takie stanowić audiowizualne usługi medialne, nawet jeżeli są oferowane w ramach platformy udostępniania plików wideo nieobjętej odpowiedzialnością redakcyjną. W takich przypadkach na dostawcach mających odpowiedzialność redakcyjną będzie ciążył obowiązek przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.

(3)  Dyrektywa 2010/13/UE powinna obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do tych usług, których podstawowym celem jest dostarczanie audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Wymóg dotyczący powyższego podstawowego celu należy uznać za spełniony również wówczas, gdy usługa zawiera treści audiowizualne i ma formę, które można oddzielić od głównej działalności usługodawcy. Ponieważ usługi platform mediów społecznościowych w coraz większym stopniu opierają się na treściach audiowizualnych, są one istotne w świetle celów dyrektywy 2010/13/UE, o ile świadczą usługi spełniające kryteria definiujące platformę udostępniania plików wideo. Dana usługa powinna być uważana jedynie za nieodłączne uzupełnienie podstawowej działalności wówczas, gdy istnieją powiązania między ofertą audiowizualną a podstawową działalnością. Kanały lub wszelkie inne usługi audiowizualne podlegające odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy mogą jako takie stanowić audiowizualne usługi medialne, nawet jeżeli są oferowane w ramach platformy udostępniania plików wideo. W takich przypadkach na dostawcach mających odpowiedzialność redakcyjną będzie ciążył obowiązek przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy. Z zakresu stosowania dyrektywy 2010/13/UE nadal powinny być wyłączone gry losowe, w których stawką są pieniądze, w tym loterie, zakłady i inne rodzaje usług hazardowych, oraz gry hazardowe oferowane w internecie i wyszukiwarki internetowe.

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(3a)  Decyzje redakcyjne są decyzjami podejmowanymi z dnia na dzień, zwłaszcza przez dyrektorów programowych lub redaktorów naczelnych w ramach zatwierdzonego układu programu. Miejscem, w którym podejmuje się decyzje redakcyjne, jest zwyczajowe miejsce pracy osób podejmujących takie decyzje.

Poprawka    6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 4

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(4)  W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy niezbędne jest, by państwa członkowskie prowadziły na bieżąco rejestry dostawców audiowizualnych usług medialnych i dostawców platform udostępniania plików wideo podlegających ich jurysdykcji i regularnie udostępniały te rejestry swoim właściwym niezależnym organom regulacyjnym i Komisji. Rejestry te powinny zawierać informacje dotyczące kryteriów, na podstawie których ustalono jurysdykcję.

(4)  W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy niezbędne jest, by państwa członkowskie prowadziły na bieżąco przejrzyste rejestry dostawców audiowizualnych usług medialnych i dostawców platform udostępniania plików wideo podlegających ich jurysdykcji i regularnie udostępniały te rejestry swoim właściwym niezależnym organom lub jednostkom regulacyjnym oraz Komisji. Rejestry te powinny zawierać informacje dotyczące kryteriów, na podstawie których ustalono jurysdykcję.

 

(Część tej poprawki zawierająca słowa „organom lub jednostkom regulacyjnym” ma zastosowanie do całego tekstu. Jej przyjęcie wiąże się z koniecznością wprowadzenia zmian w całym dokumencie).

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5)  Ustalenie jurysdykcji wymaga oceny okoliczności faktycznych na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2010/13/UE. Ocena tych okoliczności faktycznych może prowadzić do sprzecznych wyników. Ważne jest, by stosując procedury współpracy przewidziane w art. 3 i 4 dyrektywy 2010/13/UE, Komisja mogła opierać swoje ustalenia na wiarygodnych faktach. Dlatego należy uprawnić europejską grupę regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) do wydawania na wniosek Komisji opinii w sprawie jurysdykcji.

(5)  Ustalenie jurysdykcji wymaga oceny okoliczności faktycznych na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2010/13/UE. Ocena tych okoliczności faktycznych może prowadzić do sprzecznych wyników. Ważne jest, by stosując art. 2, 3 i 4 dyrektywy 2010/13/UE, Komisja mogła opierać swoje ustalenia na wiarygodnych faktach. Europejska grupa regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA), w skład której wchodzą niezależne organy lub jednostki regulacyjne w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych, powinna zatem zostać uprawniona do wydawania na wniosek Komisji niewiążących opinii w sprawie jurysdykcji. Ważne jest, aby ERGA i komitet kontaktowy informowały się wzajemnie i współpracowały z organami lub jednostkami regulacyjnymi.

Poprawka    8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa”31 Komisja podkreśliła, że przy rozważaniu rozwiązań polityki przeanalizuje zarówno środki regulacyjne, jak i dobrze zaprojektowane środki nieregulacyjne, na wzór wspólnoty praktyków oraz zasad lepszej samoregulacji i współregulacji. Wiele kodeksów ustanowionych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów dyrektywy okazało się być dobrze zaprojektowanych, zgodnie z zasadami lepszej samoregulacji i współregulacji. Istnienie legislacyjnego mechanizmu ochronnego zostało uznane za ważny czynnik sukcesu w propagowaniu przestrzegania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Równie ważne jest określenie w kodeksach konkretnych docelowych wskaźników i wyznaczenie celów umożliwiających regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę celów realizowanych przez kodeksy. Za skuteczną metodę egzekwowania danego mechanizmu uznaje się powszechnie stopniowane sankcje z zachowaniem zasady proporcjonalności. Kwestie te powinny być uwzględniane w kodeksach samoregulacji i współregulacji przyjmowanych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.

(7)  W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa”31 Komisja podkreśliła, że przy rozważaniu rozwiązań polityki przeanalizuje zarówno środki regulacyjne, jak i środki nieregulacyjne, na wzór wspólnoty praktyków oraz zasad lepszej samoregulacji i współregulacji. Wiele kodeksów ustanowionych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów dyrektywy okazało się być dobrze zaprojektowanych, zgodnie z zasadami lepszej samoregulacji i współregulacji, i mogą one stanowić przydatne środki dodatkowe lub uzupełniające służące działaniom ustawodawczym. Istnienie legislacyjnego mechanizmu ochronnego zostało uznane za ważny czynnik sukcesu w propagowaniu przestrzegania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Równie ważne jest określenie w kodeksach konkretnych docelowych wskaźników i wyznaczenie celów umożliwiających regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę celów realizowanych przez kodeksy. Kwestie te powinny być uwzględniane w kodeksach samoregulacji i współregulacji przyjmowanych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.

__________________

__________________

31 COM(2015) 215 final

31 COM(2015) 215 final

32 https://ec.europa.eu/digital-single-market/communities/better-self-and-co-regulation

32 https://ec.europa.eu/digital-single-market/communities/better-self-and-co-regulation

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8)  W celu zagwarantowania spójności i zapewnienia pewności przedsiębiorstwom oraz organom państw członkowskich należy odpowiednio uspójnić pojęcie „nawoływania do nienawiści” z definicją zawartą w decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, która definiuje mowę nienawiści jako „publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści”. Ujednolicenie powinno dotyczyć między innymi powodów, na tle których dochodzi do nawoływania do przemocy lub nienawiści.

(8)  W celu zagwarantowania spójności i zapewnienia pewności prawa obywatelom Unii, przedsiębiorstwom oraz organom państw członkowskich należy uspójnić „nawoływanie do nienawiści” z definicją zawartą w decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, która definiuje mowę nienawiści jako „publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści”. Powody, na tle których dochodzi do nawoływania do przemocy lub nienawiści, powinny zostać rozszerzone zgodnie z powodami wymienionymi w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 8 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(8a)  Aby obywatele mogli mieć dostęp do informacji, mogli dokonywać świadomych wyborów, oceniać konteksty medialne oraz wykorzystywać, krytycznie oceniać i tworzyć treści audiowizualne w odpowiedzialny sposób, muszą posiadać zaawansowane umiejętności korzystania z mediów. Takie umiejętności korzystania z mediów umożliwiłyby im zrozumienie charakteru treści i usług, a jednocześnie pozwoliłyby na wykorzystanie całego zakresu możliwości stwarzanych przez technologie komunikacyjne, tak by mogli skutecznie i bezpiecznie korzystać z mediów. Umiejętności korzystania z mediów nie powinny być ograniczone do zdobywania wiedzy na temat narzędzi i technologii, lecz ich celem powinno być wyposażenie obywateli w umiejętność krytycznego myślenia niezbędną do dokonywania ocen, analizowania złożonych realiów, odróżniania opinii od faktów i stawiania oporu wszelkim formom mowy nienawiści. Należy upowszechniać umiejętności korzystania z mediów wśród wszystkich obywateli bez względu na wiek.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w tym rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania dostatecznych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową.

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w szczególności rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania dostatecznych informacji na temat treści, w szczególności tych, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Dostawcy platform udostępniania plików wideo powinni również zamieszczać tego rodzaju informacje, z zachowaniem ograniczeń przewidzianych w art. 14 i 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE.

Poprawka    12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(9a)  Zapewnienie dostępu do treści audiowizualnych jest niezbędnym wymogiem związanym ze stosowaniem Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. Prawo osób niepełnosprawnych i osób starszych do integracji i uczestnictwa w życiu społecznym i kulturalnym Unii jest związane ze świadczeniem dostępnych audiowizualnych usług medialnych. Dlatego państwa członkowskie powinny bez zbędnej zwłoki podejmować odpowiednie i proporcjonalne działania w celu zapewnienia, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji aktywnie dążyli do tego, aby umożliwić dostęp do treści osobom z upośledzeniami wzroku lub słuchu. Spełnienie wymogów dotyczących dostępności powinno następować w ramach stopniowego i ciągłego procesu przy uwzględnieniu praktycznych i nieuniknionych ograniczeń, które mogą uniemożliwić zapewnienie pełnej dostępności, dotyczących na przykład audycji lub wydarzeń nadawanych w czasie rzeczywistym. Należy zapewnić możliwość opracowywania w ramach samoregulacji lub współregulacji odpowiednich środków zapewniających dostępność. W celu ułatwienia dostępu do informacji i rozstrzygania skarg dotyczących kwestii dostępności państwa członkowskie powinny ustanowić jeden punkt kontaktowy, który powinien być w pełni dostępny za pośrednictwem internetu.

Poprawka    13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)  Na szczeblu krajowym i międzynarodowym stosowane są pewne powszechnie uznawane wytyczne dotyczące żywienia, np. model profilu składników odżywczych opracowany przez Biuro Regionalne WHO dla Europy, w celu klasyfikacji żywności według składników odżywczych w kontekście telewizyjnej reklamy żywności skierowanej do dzieci. Należy zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia.

(10)  Należy zachęcać państwa członkowskie do zadbania o to, by samoregulacja i współregulacja, w tym kodeksy postępowania, skutecznie przyczyniały się do osiągnięcia celu ograniczania kontaktu dzieci z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia. Samoregulacja i współregulacja powinny przyczynić się do osiągnięcia tego celu i powinny być ściśle monitorowane.

Poprawka     14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(10a)  Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić stosowanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania w skutecznym ograniczaniu kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi promocji gier hazardowych. Na szczeblu unijnym i krajowym istnieje szereg systemów współregulacji lub samoregulacji służących zapewnieniu promowania odpowiedzialnego hazardu, m.in. w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności systemy służące zapewnieniu, aby handlowym przekazom audiowizualnym na temat gier hazardowych towarzyszyły komunikaty dotyczące odpowiedzialnego hazardu.

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  W celu usunięcia przeszkód w swobodnym przepływie usług transgranicznych w Unii konieczne jest zapewnienie skuteczności środków samoregulacji i współregulacji, w szczególności środków w celu ochrony konsumentów lub zdrowia publicznego. Jeśli będą skutecznie egzekwowane i monitorowane, kodeksy postępowania na poziomie Unii mogą być dobrym sposobem zapewnienia bardziej spójnego i efektywnego podejścia.

(12)  W celu usunięcia przeszkód w swobodnym przepływie usług transgranicznych w Unii konieczne jest zapewnienie skuteczności środków samoregulacji i współregulacji, w szczególności środków w celu ochrony konsumentów lub zdrowia publicznego.

Poprawka    16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Rynek rozpowszechniania telewizyjnego ewoluował, w związku z czym zachodzi potrzeba zwiększenia elastyczności w zakresie handlowych przekazów audiowizualnych, w szczególności przepisów dotyczących ich ilości w ramach linearnych audiowizualnych usług medialnych, lokowania produktu i sponsorowania. Pojawienie się nowych usług, w tym bez reklamy, zapewniło większy wybór widzom, którzy mogą bez problemu przechodzić z jednej oferty na inną.

(13)  Rynek audiowizualnych usług medialnych ewoluował, w związku z czym zachodzi potrzeba zwiększenia jasności i elastyczności w celu zapewnienia rzeczywiście równych warunków działania w zakresie handlowych przekazów audiowizualnych, sponsorowania i lokowania produktu. Pojawienie się nowych usług, w tym bez reklamy, zapewniło większy wybór widzom, którzy mogą bez problemu przechodzić z jednej oferty na inną.

Poprawka    17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(13a)  Aby zapewnić skuteczność przepisów niniejszej dyrektywy, zwłaszcza w zakresie odpowiedzialności redakcyjnej dostawców usług medialnych, należy zagwarantować integralność audycji i usług. Należy zezwolić na zmiany w wyświetlaniu audycji i usług zainicjowane przez odbiorcę usługi.

Poprawka    18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(13b)  Niezależne pomiary oglądalności dla audiowizualnych usług medialnych, w tym przekazów handlowych, są konieczne dla zapewnienia odpowiednich i przejrzystych informacji dostawcom audiowizualnych usług medialnych i organom lub jednostkom regulacyjnym.

Uzasadnienie

Ten nowy motyw ma podkreślić, że kontrola przestrzegania przepisów o charakterze ilościowym, na przykład limitów liczbowych dla europejskich utworów, w istocie wymaga niezależnych pomiarów, aby zagwarantować rzetelność tych danych i sensowność takich przepisów.

Poprawka    19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  Sponsorowanie jest istotnym źródłem finansowania audiowizualnych usług medialnych lub audycji, a jednocześnie sposobem na promowanie nazw osób prawnych lub nazwisk osób fizycznych, znaku towarowego, obrazu, działalności lub produktów. Aby zatem sponsorowanie mogło stanowić wartościową formę techniki reklamowej dla reklamodawców i dostawców usług medialnych, ogłoszenia sponsorowane mogą zawierać treści promocyjne odnoszące się do towarów lub usług sponsora, lecz nie mogą bezpośrednio zachęcać do zakupu towarów i usług. Ogłoszenia sponsorowane nadal powinny wyraźnie informować widzów o istnieniu umowy sponsoringu. Na treść audycji sponsorowanych nie można wywierać wpływu w sposób naruszający niezależność redakcyjną dostawcy audiowizualnych usług medialnych.

(14)  Sponsorowanie jest istotnym źródłem finansowania treści audiowizualnych. Ogłoszenia sponsorowane nadal powinny wyraźnie informować widzów o istnieniu umowy sponsoringu. Na sponsorowaną treść nie można wywierać wpływu w sposób naruszający niezależność redakcyjną dostawcy usług.

Poprawka    20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15)  Liberalizacja przepisów dotyczących lokowania produktów nie przyniosła oczekiwanego wzrostu popularności tej formy handlowego przekazu audiowizualnego. W szczególności ogólny zakaz lokowania produktu, przewidujący pewne wyjątki, nie doprowadził do zapewnienia pewności prawa dostawcom audiowizualnych usług medialnych. Lokowanie produktu należy zatem dopuścić we wszystkich rodzajach audiowizualnych usług medialnych, z zastrzeżeniem wyjątków.

(15)  Liberalizacja przepisów dotyczących lokowania produktów nie przyniosła oczekiwanego wzrostu popularności tej formy handlowego przekazu audiowizualnego. W szczególności ogólny zakaz lokowania produktu, przewidujący pewne wyjątki, nie doprowadził do zapewnienia pewności prawa dostawcom audiowizualnych usług medialnych. Lokowanie produktu należy zatem dopuścić we wszystkich rodzajach audiowizualnych usług medialnych i usług platform udostępniania plików wideo, z zastrzeżeniem wyjątków, ponieważ może to stanowić źródło dodatkowego dochodu dla dostawców audiowizualnych usług medialnych.

Uzasadnienie

Konieczne jest odzwierciedlenie włączenia filmów wideo stworzonych przez użytkownika do przepisów dotyczących lokowania produktów w ramach audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 15 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(15a)  W celu ochrony odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy usług medialnych oraz audiowizualnego łańcucha wartości niezbędne jest zagwarantowanie integralności programów i usług dostarczanych przez dostawców usług medialnych. Programy i usługi powinny być emitowane w formie nieskróconej, niezmienionej i nieprzerwanej. Programy i usługi nie powinny być zmieniane bez zgody dostawcy usług medialnych.

Uzasadnienie

Osoby trzecie nie powinny móc zmieniać audycji i usług bez zgody dostawcy usług medialnych.

Poprawka    22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  Lokowanie produktu nie powinno być dopuszczalne w audycjach informacyjnych i publicystycznych, audycjach dotyczących spraw konsumenckich, audycjach religijnych oraz audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. W szczególności, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, lokowanie produktu oraz wbudowane reklamy mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie dzieci, ponieważ często dzieci nie są w stanie rozpoznać zawartej w audycji treści handlowej. Istnieje zatem konieczność utrzymania zakazu lokowania produktu w audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. Audycje dotyczące spraw konsumenckich to programy oferujące porady widzom lub zawierające recenzje produktów i usług ułatwiające decyzję o zakupie. Dopuszczenie lokowania produktu w tego rodzaju audycjach doprowadziłoby do zatarcia różnicy między reklamą a treścią redakcyjną u widzów, którzy zapewne oczekują od tego rodzaju audycji autentycznych i rzetelnych recenzji produktów lub usług.

(16)  Lokowanie produktu nie powinno być dopuszczalne w audycjach informacyjnych i publicystycznych, audycjach dotyczących spraw konsumenckich, audycjach religijnych oraz audycjach dla dzieci i treściach adresowanych głównie do dzieci. W szczególności, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, lokowanie produktu oraz wbudowane reklamy mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie dzieci, ponieważ często dzieci nie są w stanie rozpoznać zawartej w audycji treści handlowej. Istnieje zatem konieczność utrzymania zakazu lokowania produktu w audycjach dla dzieci i treściach adresowanych głównie do dzieci. Audycje dotyczące spraw konsumenckich to programy oferujące porady widzom lub zawierające recenzje produktów i usług ułatwiające decyzję o zakupie. Dopuszczenie lokowania produktu w tego rodzaju audycjach doprowadziłoby do zatarcia różnicy między reklamą a treścią redakcyjną u widzów, którzy zapewne oczekują od tego rodzaju audycji autentycznych i rzetelnych recenzji produktów lub usług.

Poprawka    23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)  Przyjęta zasada, zgodnie z którą produkt nie powinien być nadmiernie eksponowany, okazała się trudna do stosowania w praktyce. Ogranicza ona również stopień korzystania z lokowania produktu, które z definicji wymaga pewnego poziomu wyeksponowania, aby móc wytworzyć wartość. Wymagania dotyczące audycji zawierających lokowanie produktu powinny zatem być ukierunkowane na jasne informowanie widzów o występowaniu lokowania produktu i ochronę niezależności redakcyjnej dostawców audiowizualnych usług medialnych.

skreśla się

Poprawka    24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19)  Chociaż w niniejszej dyrektywie nie przewidziano zwiększenia ogólnej ilości dopuszczalnego czasu reklamowego w godz. 7:00–23:00, ważne jest, by nadawcy mieli większą elastyczność i mogli decydować, kiedy zamieszczać reklamy, tak by zmaksymalizować popyt wśród reklamodawców i przepływ widzów. Należy zatem zlikwidować limit godzinowy i wprowadzić 20 % dzienny limit reklam w godz. 7:00–23:00.

(19)  Ważne jest, by nadawcy mieli większą elastyczność i mogli decydować, kiedy zamieszczać reklamy, tak by zmaksymalizować popyt wśród reklamodawców i przepływ widzów. Należy zatem zlikwidować limit godzinowy i wprowadzić 20 % dzienny limit reklam. Niemniej jednak konieczne jest utrzymanie odpowiedniego poziomu ochrony konsumenta w tym względzie, ponieważ taka elastyczność mogłaby narazić widzów na nadmierną ilość reklam w porach największej oglądalności. Specjalne limity powinny w związku z tym obowiązywać w porach największej oglądalności.

Poprawka    25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)  Wielu nadawców jest częścią większych grup medialnych i zamieszcza ogłoszenia nie tylko własnych audycji i audycji towarzyszących wywodzących się bezpośrednio z tych audycji, ale również audycji innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej. Czas antenowy przydzielony na ogłoszenia zamieszczane przez nadawcę w związku z audycjami innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej nie powinien być wliczany do maksymalnego dziennego limitu czasu antenowego, który można przeznaczyć na reklamy i telesprzedaż.

(20)  Wielu nadawców jest częścią większych grup nadawców i zamieszcza ogłoszenia nie tylko w związku z własnymi audycjami, produktami towarzyszącymi i audiowizualnymi usługami medialnymi wywodzącymi się bezpośrednio z tych audycji, ale również w związku z audycjami, produktami i usługami innych podmiotów należących do tej samej grupy nadawców. Czas antenowy przydzielony na ogłoszenia zamieszczane przez nadawcę w związku z audycjami innych podmiotów należących do tej samej grupy nadawców również nie powinien być wliczany do maksymalnego dziennego limitu czasu antenowego, który można przeznaczyć na reklamy i telesprzedaż.

Poprawka    26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni wspierać produkcję i dystrybucję utworów europejskich, zapewniając minimalny udział utworów europejskich w ich katalogach oraz odpowiednie wyeksponowanie tych utworów.

(21)  Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni wspierać produkcję i dystrybucję utworów europejskich, zapewniając minimalny udział utworów europejskich w ich katalogach oraz odpowiednie wyeksponowanie tych utworów. Powinno to umożliwić użytkownikom usług medialnych na żądanie łatwe odkrywanie i wyszukiwanie utworów europejskich, i jednocześnie wspierać różnorodność kulturową. W tym celu podmioty prawa autorskiego powinny mieć możliwość znakowania w swoich metadanych treści audiowizualnych zaklasyfikowanych jako utwory europejskie i udostępniania ich dostawcom usług medialnych.

Poprawka    27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(22)  W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu nakładów na utwory europejskie państwa członkowskie powinny mieć możliwość nakładania obowiązków w zakresie finansowania na dostawców usług na żądanie mających siedzibę na ich terytorium. Obowiązki te mogą mieć formę bezpośredniego wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich i zakupu praw do nich. Państwa członkowskie mogłyby również wymagać opłacania składek na specjalny fundusz, w zależności od przychodów generowanych przez usługi na żądanie świadczone na ich terytorium lub przeznaczone na to terytorium. W niniejszej dyrektywie doprecyzowano, że ze względu na bezpośredni związek między wpływami finansowymi a polityką kulturalną państw członkowskich, państwo członkowskie może nakładać obowiązki w zakresie finansowania również na dostawców usług na żądanie z innych państw członkowskich, którzy kierują swoją ofertę do odbiorców na jego terytorium. W takim przypadku obowiązki w zakresie finansowania powinny być nakładane wyłącznie z tytułu przychodów generowanych przez odbiorców w tym państwie członkowskim.

(22)  W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu nakładów na utwory europejskie państwa członkowskie powinny mieć możliwość nakładania obowiązków w zakresie finansowania na dostawców usług na żądanie mających siedzibę w ich jurysdykcji. Obowiązki te mogą mieć formę bezpośredniego wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich i zakupu praw do nich. Państwa członkowskie mogłyby również wymagać opłacania składek na specjalny fundusz, w zależności od przychodów generowanych przez usługi na żądanie świadczone na ich terytorium lub przeznaczone na to terytorium. W niniejszej dyrektywie doprecyzowano, że ze względu na bezpośredni związek między wpływami finansowymi a polityką kulturalną państw członkowskich, państwo członkowskie może nakładać obowiązki w zakresie finansowania również na dostawców usług na żądanie z innych państw członkowskich, którzy kierują swoją ofertę do odbiorców na jego terytorium. W takim przypadku obowiązki w zakresie finansowania powinny być nakładane wyłącznie z tytułu przychodów generowanych przez usługi na żądanie i przychodów generowanych przez odbiorców w tym państwie członkowskim.. Jeżeli państwo członkowskie, w którym dostawca ma siedzibę, nakłada obowiązek wnoszenia wkładu finansowego, powinno ono uwzględnić wszelkie obowiązki dotyczące wkładów finansowych nałożone przez państwo, do którego kierowana jest oferta.

Poprawka    28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 26

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. W celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niezbędne jest określenie proporcjonalnych przepisów w tym zakresie.

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. Nielegalne, szkodliwe, rasistowskie i ksenofobiczne treści i przekazy nawołujące do nienawiści umieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. Ponadto decyzja o usunięciu takich treści, która często zależy od subiektywnej interpretacji, może podważać wolność wypowiedzi i informacji. W tym kontekście w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści umieszczanymi na platformach udostępniania plików wideo, jak również w celu ochrony i zagwarantowania praw podstawowych użytkowników niezbędne jest określenie wspólnych i proporcjonalnych przepisów w tym zakresie. W przepisach takich należy w szczególności dokładniej zdefiniować na szczeblu Unii wyznaczniki „szkodliwych treści” i „nawoływania do przemocy lub nienawiści”, z uwzględnieniem zamiaru i skutków takich treści. Środki samoregulacji i współregulacji, wdrożone lub zatwierdzone przez państwa członkowskie lub Komisję, powinny w pełni uwzględniać prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 52. Organy lub jednostki regulacyjne powinny utrzymać rzeczywiste uprawnienia w zakresie egzekwowania prawa.

Poprawka    29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 26 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(26a)  W dyrektywie (UE) 2017/XXX [zastąpić odniesieniem do dyrektywy o zwalczaniu terroryzmu po jej publikacji oraz zaktualizować numer artykułu] publiczne nawoływanie do popełnienia przestępstwa terrorystycznego zostało zdefiniowane jako przestępstwo związane z działalnością terrorystyczną i jest karalne jako przestępstwo kryminalne. Państwa członkowskie powinny podejmować niezbędne środki, aby zapewnić natychmiastowe usuwanie treści publicznie nawołujących do popełnienia przestępstwa terrorystycznego.

Poprawka    30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 27

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27)  Jeżeli chodzi o przekazy handlowe na platformach udostępniania plików wideo, są one już uregulowane przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE, która zakazuje stosowania przez przedsiębiorstwa nieuczciwych praktyk handlowych wobec konsumentów, w tym wprowadzających w błąd i agresywnych praktyk w ramach usług społeczeństwa informacyjnego. Jeżeli chodzi o przekazy handlowe dotyczące wyrobów tytoniowych i powiązanych produktów zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo, dostateczną ochronę zapewniają już dotychczasowe zakazy określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/33/WE, a także zakazy mające zastosowanie do przekazów dotyczących papierosów elektronicznych i pojemników zapasowych ustanowione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE. Środki określone w niniejszej dyrektywie uzupełniają zatem środki określone w dyrektywach 2005/29/WE, 2003/33/WE i 2014/40/UE.

(27)  Jeżeli chodzi o przekazy handlowe na platformach udostępniania plików wideo, są one już uregulowane przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE, która zakazuje stosowania przez przedsiębiorstwa nieuczciwych praktyk handlowych wobec konsumentów, w tym wprowadzających w błąd i agresywnych praktyk w ramach usług społeczeństwa informacyjnego. Jeżeli chodzi o przekazy handlowe dotyczące wyrobów tytoniowych i powiązanych produktów zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo, dostateczną ochronę zapewniają już dotychczasowe zakazy określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/33/WE, a także zakazy mające zastosowanie do przekazów dotyczących papierosów elektronicznych i pojemników zapasowych ustanowione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE i powinno się je stosować w odniesieniu do wszystkich rodzajów audiowizualnych usług medialnych. Środki określone w niniejszej dyrektywie uzupełniają zatem środki określone w dyrektywach 2005/29/WE, 2003/33/WE i 2014/40/UE i tworzą równe warunki działania w obszarze audiowizualnych usług medialnych, usług platform udostępniania plików wideo i filmów wideo stworzonych przez użytkownika.

Poprawka    31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  Znaczna część treści zamieszczanych na platformach udostępniania plików wideo nie podlega odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy takiej platformy. Jednakże z reguły dostawcy ci decydują o sposobie uporządkowania treści, czyli audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów. Dlatego dostawcy ci powinni być zobowiązani do stosowania odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu i ochrony wszystkich obywateli przed nawoływaniem do przemocy lub nienawiści w stosunku do grupy osób lub członka takiej grupy ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie bądź przynależność narodową lub etniczną.

(28)  Niektóre treści umieszczane na platformach udostępniania plików wideo lub w mediach społecznościowych nie podlegają odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy takiej platformy. Jednakże z reguły dostawcy ci decydują o sposobie uporządkowania treści, czyli audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów. Dlatego dostawcy ci powinni być zobowiązani do stosowania odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu, i ochrony wszystkich użytkowników przed nawoływaniem do terroryzmu, przemocy lub nienawiści w stosunku do grupy osób lub członka takiej grupy ze względu na rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek, płeć, ekspresję i tożsamość płciową, orientację seksualną, status pobytowy czy stan zdrowia. Powody te mają służyć doprecyzowaniu wyznaczników „publicznego nawoływania do przemocy lub nienawiści”, ale same w sobie nie powinny być uważane za podstawę do ograniczania dostępności treści audiowizualnych.

Poprawka    32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 29

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(29)  W świetle charakteru ingerencji dostawców w treści przechowywane na platformach udostępniania plików wideo wyżej wspomniane odpowiednie środki powinny dotyczyć sposobu porządkowania treści, a nie treści jako takich. Wymogi w tym zakresie określone w niniejszej dyrektywie powinny być zatem stosowane bez uszczerbku dla art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE34, w którym przewidziano zwolnienie z odpowiedzialności za informacje o bezprawnym charakterze przechowywane przez pewnych dostawców usług społeczeństwa informacyjnego. W przypadku świadczenia usług objętych art. 14 dyrektywy 2000/31/WE wymogi te powinny być stosowane również bez uszczerbku dla art. 15 tej dyrektywy, który zabrania nakładania na tych dostawców ogólnego obowiązku monitorowania tych informacji i aktywnego ustalania faktów lub okoliczności wskazujących na bezprawny charakter działalności, co nie dotyczy jednak obowiązków w zakresie monitorowania w szczególnych przypadkach oraz, w szczególności, bez uszczerbku dla nakazów wydanych przez organy krajowe zgodnie z przepisami krajowymi.

(29)  W świetle charakteru stosunku dostawców do treści umieszczanych na platformach udostępniania plików wideo wyżej wspomniane odpowiednie środki powinny dotyczyć sposobu porządkowania treści, a nie treści jako takich. Wymogi w tym zakresie określone w niniejszej dyrektywie powinny być zatem stosowane bez uszczerbku dla art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE34, w którym przewidziano zwolnienie z odpowiedzialności za informacje o bezprawnym charakterze przechowywane przez pewnych dostawców usług społeczeństwa informacyjnego. W przypadku świadczenia usług objętych art. 14 dyrektywy 2000/31/WE wymogi te powinny być stosowane również bez uszczerbku dla art. 15 tej dyrektywy, który zabrania nakładania na tych dostawców ogólnego obowiązku monitorowania tych informacji i aktywnego ustalania faktów lub okoliczności wskazujących na bezprawny charakter działalności, co nie dotyczy jednak obowiązków w zakresie monitorowania w szczególnych przypadkach oraz, w szczególności, bez uszczerbku dla nakazów wydanych przez organy krajowe zgodnie z przepisami krajowymi.

__________________

__________________

34 Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178 z 17.07.2000, s. 1).

34 Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178 z 17.07.2000, s. 1).

Poprawka    33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 30

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  Przy wdrażaniu środków przewidzianych niniejszą dyrektywą wskazane jest jak najdalej idące angażowanie dostawców platform udostępniania plików wideo. Należy zatem zachęcać do stosowania współregulacji. Aby możliwe było zapewnienie jasnego i spójnego podejścia w tym zakresie w całej Unii, państwa członkowskie nie powinny być uprawnione do wymagania od dostawców platform udostępniania plików wideo stosowania bardziej rygorystycznych środków w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niż środki przewidziane niniejszą dyrektywą. Należy jednak utrzymać możliwość wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków dotyczących treści bezprawnych, o ile środki te są zgodne z art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, oraz podejmowania działań w odniesieniu do treści znajdujących się na stronach internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą, czego wymaga i co dopuszcza art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE35. Należy również nadal zezwalać dostawcom platform udostępniania plików wideo na dobrowolne stosowanie bardziej rygorystycznych środków.

(30)  Przy wdrażaniu środków przewidzianych niniejszą dyrektywą wskazane jest jak najdalej idące angażowanie dostawców platform udostępniania plików wideo. Należy zatem zachęcać do stosowania samoregulacji i współregulacji. Należy utrzymać możliwość wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków dotyczących treści bezprawnych, o ile środki te są zgodne z art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, oraz podejmowania działań w odniesieniu do treści znajdujących się na stronach internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą, czego wymaga i co dopuszcza art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE35. Należy również nadal zezwalać dostawcom platform udostępniania plików wideo na dobrowolne stosowanie bardziej rygorystycznych środków zgodnie z prawem Unii i przy poszanowaniu wolności wypowiedzi i informacji oraz pluralizmu mediów.

__________________

__________________

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

Poprawka    34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 32

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(32)  Dostawcy platform udostępniania plików wideo objęci przepisami niniejszej dyrektywy świadczą usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE. W rezultacie dostawcy ci są objęci przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego określonymi w art. 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli mają siedzibę w państwie członkowskim. Wskazane jest, by te same przepisy obowiązywały w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo niemających siedziby w państwie członkowskim w celu zagwarantowania skuteczności określonych niniejszą dyrektywą środków ochrony małoletnich i ogółu obywateli oraz zapewnienia jak najbardziej wyrównanych szans, jeżeli dostawcy ci mają spółkę dominującą lub spółkę zależną w państwie członkowskim, albo są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę w państwie członkowskim. W tym celu należy określić zasady ustalania, które państwo członkowskie należy uznać za państwo siedziby dostawcy. Komisja powinna być informowana o dostawcach podlegających jurysdykcji poszczególnych państw członkowskich w ramach stosowania przepisów dotyczących siedziby określonych w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 2000/31/WE.

(32)  Dostawcy platform udostępniania plików wideo objęci przepisami niniejszej dyrektywy świadczą usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE i ogólnie świadczą usługi hostingu zgodnie z art. 14 tej dyrektywy. W rezultacie dostawcy ci są objęci przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego określonymi w art. 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli mają siedzibę w państwie członkowskim. Wskazane jest, by te same przepisy obowiązywały w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo niemających siedziby w państwie członkowskim w celu zagwarantowania skuteczności określonych niniejszą dyrektywą środków ochrony małoletnich i ogółu obywateli oraz zapewnienia jak najbardziej wyrównanych szans, jeżeli dostawcy ci mają spółkę dominującą lub spółkę zależną w państwie członkowskim, albo są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę w państwie członkowskim. W tym celu należy określić zasady ustalania, które państwo członkowskie należy uznać za państwo siedziby dostawcy. Biorąc pod uwagę dużą grupę odbiorców platform udostępniania plików wideo i mediów społecznościowych, wskazane jest, aby państwa członkowskie posiadające jurysdykcję nad takimi platformami koordynowały działania z innymi państwami członkowskimi w zakresie wydawania regulacji dotyczących takich platform. Komisja powinna być informowana o dostawcach podlegających jurysdykcji poszczególnych państw członkowskich w ramach stosowania przepisów dotyczących siedziby określonych w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 2000/31/WE. W związku z tym pojęcie „dostawcy platformy udostępniania plików wideo“ należy rozumieć jak najszerzej, aby uwzględnić dostawców usług linearnych oraz platformy służące retransmisji audiowizualnych usług medialnych, niezależnie od środków technicznych używanych do retransmisji (drogą kablową, satelitarną lub internetową).

Uzasadnienie

Platformy udostępniania plików wideo i media społecznościowe mogą docierać do odbiorców w całej Unii, ale wyłącznie państwa członkowskie, w których te platformy zostały ustanowione, posiadają nad nimi jurysdykcję. Dlatego konieczne jest, by państwa członkowskie skutecznie współpracowały w celu regulacji tych platform, co zagwarantuje sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku cyfrowego oraz skutecznie ochroni europejskich obywateli.

Poprawka    35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 33

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)  Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako odrębne podmioty prawne. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

(33)  Państwa członkowskie powinny zagwarantować niezależność organów lub jednostek regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Organy lub jednostki regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez organy lub jednostki regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji. W tym względzie konieczne jest, by organy lub jednostki regulacyjne wspierały dostawców audiowizualnych usług medialnych w utrzymywaniu ich niezależności redakcyjnej.

Poprawka     36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 35

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(35)  W celu zapewnienia spójnego stosowania unijnych ram regulacyjnych w sektorze audiowizualnym we wszystkich państwach członkowskich Komisja powołała decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. ERGA36. ERGA ma za zadanie doradzać i pomagać Komisji w jej pracach służących zapewnieniu spójnego wdrożenia dyrektywy 2010/13/UE we wszystkich państwach członkowskich oraz ułatwiać współpracę między krajowymi organami regulacyjnymi oraz między krajowymi organami regulacyjnymi a Komisją.

(35)  W celu zapewnienia spójnego stosowania unijnych ram regulacyjnych w sektorze audiowizualnym we wszystkich państwach członkowskich Komisja powołała decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. ERGA36. ERGA ma za zadanie działać jako niezależna ekspercka grupa doradcza i pomagać Komisji w jej pracach służących zapewnieniu spójnego wdrożenia dyrektywy 2010/13/UE we wszystkich państwach członkowskich oraz ułatwiać współpracę między organami lub jednostkami regulacyjnymi oraz między organami lub jednostkami regulacyjnymi a Komisją.

_________________

_________________

36 Decyzja Komisji C(2014) 462 final z dnia 3 lutego 2014 r. w sprawie ustanowienia europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych.

36 Decyzja Komisji C(2014) 462 final z dnia 3 lutego 2014 r. w sprawie ustanowienia europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 36

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(36)  ERGA wniosła pozytywny wkład w uspójnianie praktyki regulacyjnej i zapewniła Komisji doradztwo wysokiego szczebla w kwestiach dotyczących wdrożenia. Grupie tej należy się zatem formalne uznanie i wzmocnienie jej roli w przepisach niniejszej dyrektywy. Grupę tę należy zatem powołać na nowo na mocy niniejszej dyrektywy.

(36)  ERGA i komitet kontaktowy wniosły pozytywny wkład w uspójnianie praktyki regulacyjnej i zapewniły Komisji niezależne doradztwo wysokiego szczebla w kwestiach dotyczących wdrożenia.

Poprawka    38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Komisja powinna móc konsultować się z ERGA we wszelkich kwestiach dotyczących audiowizualnych usług medialnych oraz platform udostępniania plików wideo. ERGA powinna wspierać Komisję, służąc wiedzą specjalistyczną i doradztwem, a także ułatwiając wymianę najlepszych praktyk. W szczególności Komisja powinna konsultować się z ERGA w kwestiach dotyczących stosowania dyrektywy 2010/13/UE w celu ułatwienia jej spójnego wdrażania na całym jednolitym rynku cyfrowym. Na wniosek Komisji ERGA powinna dostarczać opinii, między innymi w kwestiach jurysdykcji i unijnych kodeksów postępowania w takich obszarach, jak ochrona małoletnich i nawoływanie do nienawiści, jak również handlowe przekazy audiowizualne dotyczących żywności o wysokiej zawartości tłuszczu, soli/sodu i cukrów.

(37)  Komisja powinna móc konsultować się z ERGA i komitetem kontaktowym we wszelkich kwestiach dotyczących audiowizualnych usług medialnych oraz platform udostępniania plików wideo. ERGA powinna również mieć możliwość wspierania Komisji przez udostępnianie swojej wiedzy specjalistycznej i doradztwa, a także ułatwianie wymiany najlepszych praktyk. Komisja powinna mieć możliwość konsultowania się z komitetem kontaktowym w kwestiach dotyczących stosowania dyrektywy 2010/13/UE w celu ułatwienia jej spójnego wdrażania na całym jednolitym rynku cyfrowym. Komitet kontaktowy powinien podejmować decyzje w sprawie opinii sporządzanych przez ERGA, między innymi w kwestiach jurysdykcji i unijnych przepisów i kodeksów postępowania w takich obszarach, jak ochrona małoletnich i nawoływanie do nienawiści, jak również handlowe przekazy audiowizualne dotyczących żywności o wysokiej zawartości tłuszczu, soli/sodu i cukrów, aby ułatwić koordynację z przepisami państw członkowskich.

Poprawka    39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do nakładania obowiązków mających zapewnić wyszukiwalność oraz dostępność treści istotnych dla ogółu społeczeństwa na potrzeby realizacji określonych celów w interesie ogólnym, takich jak pluralizm mediów, wolność słowa oraz różnorodność kulturowa. Takie obowiązki powinny być nakładane, tylko jeżeli są konieczne do zrealizowania celów w interesie ogólnym, jasno określonych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. W związku z tym państwa członkowskie powinny w szczególności zbadać potrzebę interwencji regulacyjnej poprzez porównanie jej ewentualnych wyników z wynikiem działania sił rynkowych. Jeżeli państwa członkowskie podejmują decyzję o wprowadzeniu przepisów dotyczących wyszukiwalności, powinny one nakładać jedynie proporcjonalne obowiązki na przedsiębiorstwa, w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej.

(38)  Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do nakładania obowiązków mających zapewnić odpowiednie wyeksponowanie treści istotnych dla ogółu społeczeństwa na potrzeby realizacji określonych celów w interesie ogólnym, takich jak pluralizm mediów, wolność słowa oraz różnorodność kulturowa. Takie obowiązki powinny być nakładane, tylko jeżeli są konieczne do zrealizowania celów w interesie ogólnym, jasno określonych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. Jeżeli państwa członkowskie podejmują decyzję o wprowadzeniu przepisów dotyczących odpowiedniego wyeksponowania, powinny one nakładać jedynie proporcjonalne obowiązki na przedsiębiorstwa, w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej.

Poprawka    40

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 38 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(38a)  Środki pozwalające na osiągnięcie dostępności powinny obejmować między innymi takie usługi dostępu, jak tłumaczenie na język migowy, napisy dla osób niesłyszących i niedosłyszących, głosowe listy dialogowe, audiodeskrypcję oraz prostą w obsłudze nawigację. Dostawcy usług medialnych powinni charakteryzować się przejrzystością i proaktywnością w działaniach na rzecz poprawy takich usług dostępu dla osób niepełnosprawnych i osób starszych, a w informacjach o programie oraz w elektronicznym przewodniku po programach należy wyraźnie określić dostępność tych usług oraz zawrzeć informacje na temat sposobu korzystania z nich, jak również zadbać o to, by były one dostępne dla osób niepełnosprawnych.

Poprawka    41

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 39

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(39)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniejsza dyrektywa służy zapewnieniu pełnego poszanowania prawa do wolności wypowiedzi, wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do kontroli sądowej, a także propagowaniu poszanowania praw dziecka zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

(39)  Wdrażając niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie mają obowiązek poszanowania praw podstawowych i zapewnienia zgodności z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności państwa członkowskie powinny dopilnować, aby krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne transponujące niniejszą dyrektywę nie naruszały w sposób bezpośredni lub pośredni prawa do wolności wypowiedzi, wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do kontroli sądowej, a także propagowania poszanowania praw dziecka i prawa do niedyskryminacji zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

Poprawka    42

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera a

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt i

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(i)  usługę w rozumieniu art. 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w przypadku gdy podstawowym celem usługi lub jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie ogółowi odbiorców – za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE – audycji, za które odpowiedzialność redakcyjną ponosi dostawca usług medialnych, w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Taka audiowizualna usługa medialna jest przekazem telewizyjnym w rozumieniu lit. e) niniejszego ustępu albo audiowizualną usługą medialną na żądanie w rozumieniu lit. g) niniejszego ustępu;

(i)  usługę w rozumieniu art. 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w przypadku gdy podstawowym celem usługi lub dającej się oddzielić szerszej części tej usługi jest dostarczanie ogółowi odbiorców – za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE – audycji, za które odpowiedzialność redakcyjną ponosi dostawca usług medialnych, w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Taka audiowizualna usługa medialna jest przekazem telewizyjnym w rozumieniu lit. e) niniejszego ustępu albo audiowizualną usługą medialną na żądanie w rozumieniu lit. g) niniejszego ustępu;

Poprawka    43

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„aa)  »usługa platformy udostępniania plików wideo« oznacza usługę określoną w art. 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, która spełnia następujące kryteria:

„aa)  »usługa platformy udostępniania plików wideo« oznacza usługę określoną w art. 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, która spełnia wszystkie następujące kryteria:

(i)  usługa polega na przechowywaniu dużej ilości audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, za które dostawca platformy udostępniania plików wideo nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej;

(i)  jedna z podstawowych funkcji usługi polega na udostępnianiu ogółowi odbiorców audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, za które dostawca platformy udostępniania plików wideo nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej;

(ii)  dostawca usługi decyduje o sposobie porządkowania przechowywanych treści, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów, w szczególności poprzez hosting, wyświetlanie, opatrywanie znacznikami i ustalanie kolejności;

(ii)  dostawca usługi decyduje o sposobie porządkowania udostępnianej publicznie treści, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów, w szczególności poprzez hosting, wyświetlanie, opatrywanie znacznikami i ustalanie kolejności;

(iii)  podstawowym celem usługi lub jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie audycji i filmów wideo stworzonych przez użytkownika ogółowi odbiorców w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych;

(iii)  podstawowym celem usługi lub usługi będącej dającą się oddzielić częścią szerszej usługi jest dostarczanie audycji i filmów wideo stworzonych przez użytkownika ogółowi odbiorców w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych lub też usługa odgrywa istotną rolę w takim dostarczaniu; oraz

(iv)  usługa jest udostępniana poprzez sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE.”

(iv)  usługa jest udostępniana poprzez sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE.”

Poprawka     44

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera c

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  »audycja« oznacza ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego, stanowiący odrębną całość w układzie lub katalogu audycji przygotowanym przez dostawcę usług medialnych, w tym filmy pełnometrażowe, krótkie filmy wideo, transmisje wydarzeń sportowych, seriale komediowe, filmy dokumentalne, audycje dla dzieci oraz filmy i seriale telewizyjne;”;

b)  »audycja« oznacza ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego, stanowiący odrębną całość w układzie lub katalogu audycji przygotowanym przez dostawcę usług medialnych, w tym filmy pełnometrażowe, krótkie filmy wideo, transmisje wydarzeń sportowych, seriale komediowe, filmy dokumentalne, audycje dla dzieci, audycje rozrywkowe i audycje typu reality show oraz filmy i seriale telewizyjne;

Uzasadnienie

Jeżeli chodzi o określone audycje objęte ograniczeniami lub dostosowaniami reklamowymi, należy rozszerzyć definicję „audycji” o audycje przeznaczone dla rodzin, które, jako audycje rozrywkowe lub audycje typu reality show, są oglądane przez dorosłych i przez dzieci.

Poprawka    45

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

ba)  »film wideo stworzony przez użytkownika« oznacza ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego, stanowiący odrębną całość, który został stworzony lub umieszczony na platformie udostępniania plików wideo przez użytkownika lub użytkowników;”;

ba)  »film wideo stworzony przez użytkownika« oznacza ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego, stanowiący odrębną całość, który został umieszczony na platformie udostępniania plików wideo;

Poprawka    46

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b b (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

da)  dodaje się lit. bb) w brzmieniu:

 

„bb)  »decyzja redakcyjna« oznacza decyzję podejmowaną na bieżąco w ramach odpowiedzialności redakcyjnej;”

Poprawka    47

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d b (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b c (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

db)  dodaje się lit. bc) w brzmieniu:

 

„bc)  »usługa dostępu« oznacza dodatkową funkcję audiowizualnej usługi medialnej, która zwiększa dostępność audycji dla osób o ograniczeniach funkcjonalnych, w tym osób niepełnosprawnych;”

Poprawka    48

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera e a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera k

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

ea)  lit. k) otrzymuje brzmienie:

„k)  „sponsorowanie" oznacza wszelkiego rodzaju udział, jaki publiczne lub prywatne przedsiębiorstwo lub osoba fizyczna, nieświadczący audiowizualnych usług medialnych ani nieprodukujący utworów audiowizualnych, miały w sfinansowaniu audiowizualnych usług medialnych lub audycji w celu promowania swojej nazwy, swojego znaku towarowego, swojego wizerunku, swojej działalności lub swoich wyrobów;

„k)  »sponsorowanie« oznacza wszelkiego rodzaju bezpośredni lub pośredni udział, jaki publiczne lub prywatne przedsiębiorstwo lub osoba fizyczna, nieświadczący audiowizualnych usług medialnych ani usług platform udostępniania plików wideo czy usług w zakresie filmów wideo stworzonych przez użytkownika ani też nieprodukujący utworów audiowizualnych, miały w sfinansowaniu audiowizualnych usług medialnych lub usług platform udostępniania plików wideo czy usług w zakresie filmów wideo stworzonych przez użytkownika lub też audycji w celu promowania swojej nazwy, swojego znaku towarowego, swojego wizerunku, swojej działalności lub swoich wyrobów;

Poprawka    49

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera e b (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera m

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

eb)  lit. m) otrzymuje brzmienie:

„m)  „lokowanie produktu" oznacza wszelkie formy handlowego przekazu audiowizualnego polegającego na przedstawieniu lub nawiązaniu do produktu, usługi lub ich znaku towarowego w taki sposób, że stanowią one element samej audycji, w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie;

„m)  »lokowanie produktu« oznacza wszelkie formy handlowego przekazu audiowizualnego polegającego na przedstawieniu lub nawiązaniu do produktu, usługi lub ich znaku towarowego w taki sposób, że stanowią one element samej audycji lub filmu wideo stworzonego przez użytkownika, w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie;

Poprawka    50

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera a

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 2 – ustęp 3 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)   ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:

skreśla się

„b)  jeżeli główne biuro dostawcy usług medialnych znajduje się w jednym państwie członkowskim, ale decyzje redakcyjne dotyczące audiowizualnej usługi medialnej są podejmowane w innym państwie członkowskim, uznaje się, że dostawca usług medialnych ma siedzibę w tym państwie członkowskim, w którym działa większość pracowników zaangażowanych w świadczenie audiowizualnej usługi medialnej;”;

 

Poprawka    51

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 – litera a a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 2 – ustęp 4

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

aa)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

4.  Uznaje się, że dostawcy usług medialnych, do których nie stosuje się przepisów ust. 3, podlegają jurysdykcji państwa członkowskiego, jeżeli:

‘4.  Uznaje się, że dostawcy usług medialnych, do których nie stosuje się przepisów ust. 3, podlegają jurysdykcji państwa członkowskiego, jeżeli:

a)  korzystają z naziemno-satelitarnej stacji nadawczej znajdującej się w tym państwie członkowskim;

a)  korzystają z naziemno-satelitarnej stacji nadawczej znajdującej się w tym państwie członkowskim; lub

b)  nie korzystają z naziemno-satelitarnej stacji nadawczej znajdującej się w tym państwie członkowskim, ale korzystają z łącza satelitarnego należącego do tego państwa członkowskiego.

b)  korzystają z łącza satelitarnego należącego do tego państwa członkowskiego.

(Celem tej poprawki jest zmiana przepisów w obecnym akcie – art. 2 ust. 4 lit. m) – do którego nie ma odniesienia we wniosku Komisji. Proszę jednak zauważyć, że poprawka nie daje żadnego zasadniczego nowego punktu w procesie przeglądu dyrektywy, lecz głównie wprowadza zmianę konieczną do zapewnienia spójności prawnej ze stanowiskiem sprawozdawczyń.)

Uzasadnienie

Lokalizacja stacji nadawczej może ulec zmianie w bardzo krótkim czasie. Objaśnienie tego przepisu umożliwia krajowym organom regulacyjnym szybkie określenie, która jurysdykcja ma zastosowanie w bardzo konkretnym momencie.

Poprawka    52

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 2 – ustępy 4 a i 5 b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5a.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz dostawców audiowizualnych usług medialnych podlegających ich jurysdykcji oraz określone w ust. 2–5 kryteria, na podstawie których ustaliły, że sprawują jurysdykcję. Informują one następnie Komisję niezwłocznie o wszelkich zmianach w tym wykazie. Komisja zapewnia właściwym niezależnym organom regulacyjnym dostęp do tych informacji.

5a.  Państwa członkowskie prowadzą wykaz dostawców audiowizualnych usług medialnych podlegających ich jurysdykcji oraz określonych w ust. 2–5 kryteriów, na podstawie których ustaliły, że sprawują jurysdykcję. Wykaz ten zawiera także informacje dotyczące państw członkowskich, w których udostępniana jest audiowizualna usługa medialna, oraz wersji językowych tej usługi. Państwa członkowskie zapewniają, by organy lub jednostki regulacyjne udostępniały takie wykazy Komisji oraz Europejskiej grupie regulatorów ds. audiowizualnych usług medialnych (ERGA) za pośrednictwem centralnej bazy danych i podawały je do wiadomości publicznej. Wykazy są uaktualniane niezwłocznie po pojawieniu się zmian.

5b.  W przypadku gdy w związku ze stosowaniem art. 3 i 4 niniejszej dyrektywy zainteresowane państwa członkowskie nie zgadzają się co do tego, które z nich sprawuje jurysdykcję, informują o tym niezwłocznie Komisję. Komisja może złożyć wniosek do europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) o wydanie opinii w tej sprawie w terminie 15 dni roboczych od przedłożenia wniosku przez Komisję. Jeżeli Komisja zwraca się o opinię do ERGA, bieg terminów określonych w art. 3 ust. 5 i art. 4 ust. 5 zostaje zawieszony do czasu przyjęcia opinii przez ERGA.

5b.  W przypadku gdy w związku ze stosowaniem art. 3 i 4 niniejszej dyrektywy zainteresowane państwa członkowskie nie zgadzają się co do tego, które z nich sprawuje jurysdykcję, informują o tym niezwłocznie Komisję. Komisja może złożyć wniosek o wydanie przez ERGA opinii w tej sprawie w terminie 15 dni roboczych od przedłożenia wniosku przez Komisję. Opinię ERGA przesyła się również komitetowi kontaktowemu. Jeżeli Komisja zwraca się o opinię do ERGA, bieg terminów określonych w art. 3 ust. 5 i art. 4 ust. 5 zostaje zawieszony do czasu przyjęcia opinii przez ERGA.

 

Komisja podejmuje decyzję w sprawie państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję po otrzymaniu wniosku zainteresowanego państwa członkowskiego lub opinii przedstawionej przez ERGA.

Poprawka    53

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3 – litera b a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 2 – ustęp 5 b a) (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

ba)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

 

„5ba.  Komisja podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca od otrzymania powiadomienia określonego w ust. 5b lub przedstawienia przez ERGA opinii.”

Uzasadnienie

Celem poprawki jest wyznaczenie Komisji Europejskiej terminu podjęcia decyzji rozstrzygającej spór dotyczący sądu właściwego.

Poprawka    54

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„Artykuł 3

„Artykuł 3

1.  Państwa członkowskie zapewniają na swoim terytorium swobodę odbioru i nie ograniczają retransmisji audiowizualnych usług medialnych z innych państw członkowskich z przyczyn, które wchodzą w zakres dziedzin podlegających koordynacji na podstawie niniejszej dyrektywy.

1.  Państwa członkowskie zapewniają na swoim terytorium swobodę odbioru i nie ograniczają retransmisji audiowizualnych usług medialnych z innych państw członkowskich z przyczyn, które wchodzą w zakres dziedzin podlegających koordynacji na podstawie niniejszej dyrektywy.

2.  Państwa członkowskie mogą tymczasowo odstąpić od stosowania ust. 1, jeżeli audiowizualna usługa medialna świadczona przez dostawcę usług medialnych podlegającego jurysdykcji innego państwa członkowskiego:

2.  Państwa członkowskie mogą tymczasowo odstąpić od stosowania ust. 1, nie naruszając wolności wypowiedzi i informacji oraz pluralizmu mediów, jeżeli audiowizualna usługa medialna świadczona przez dostawcę usług medialnych podlegającego jurysdykcji innego państwa członkowskiego:

a)  stanowi jawne, poważne i groźne naruszenie art. 6 lub art. 12 bądź obu tych artykułów;

a)  stanowi jawne, poważne i groźne naruszenie art. 6 lub art. 6a) ust. 1; lub

b)  narusza bezpieczeństwo publiczne, w tym bezpieczeństwo narodowe i obronę narodową lub stwarza poważne i groźne ryzyko takiego naruszenia ; lub

b)  narusza bezpieczeństwo publiczne, w tym bezpieczeństwo narodowe i obronę narodową, lub zdrowie publiczne lub stwarza poważne i groźne ryzyko takiego naruszenia.

c)  przynosi uszczerbek zdrowiu publicznemu lub stwarza poważne i groźne ryzyko takiego uszczerbku.

 

3.  Państwa członkowskie mogą stosować ust. 2 wyłącznie wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

3.  Państwa członkowskie mogą stosować ust. 2 wyłącznie wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

a)  w okresie 12 miesięcy poprzedzających powiadomienie, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu, dostawca usług medialnych co najmniej dwukrotnie naruszył, według danego państwa członkowskiego, ust. 2 lit. a), b) lub c);

a)  dostawca usług medialnych naruszył, według danego państwa członkowskiego, ust. 2 lit. a) lub b);

b)  dane państwo członkowskie powiadomiło pisemnie dostawcę usług medialnych, państwo członkowskie, którego jurysdykcji podlega ten dostawca, oraz Komisję o domniemanych naruszeniach oraz środkach, jakie zamierza zastosować w przypadku ponownego wystąpienia takich naruszeń;

b)  dane państwo członkowskie powiadomiło pisemnie dostawcę usług medialnych, państwo członkowskie, którego jurysdykcji podlega ten dostawca, oraz Komisję o domniemanym naruszeniu oraz środkach, jakie zamierza zastosować w przypadku ponownego wystąpienia takiego naruszenia;

c)  konsultacje z państwem członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca, oraz z Komisją nie doprowadziły do polubownego rozwiązania sporu w terminie jednego miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w lit. b);

c)  konsultacje z państwem członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca, oraz z Komisją nie doprowadziły do polubownego rozwiązania sporu w terminie jednego miesiąca od powiadomienia, o którym mowa w lit. b);

d)  dostawca usług medialnych naruszył ust. 2 lit. a), b) lub c) co najmniej jeden raz od momentu powiadomienia, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu;

d)  dostawca usług medialnych naruszył ust. 2 lit. b) lub c) co najmniej jeden raz od momentu powiadomienia, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu;

e)  powiadamiające państwo członkowskie przestrzega prawa do obrony danego dostawcy usług medialnych, a w szczególności umożliwia mu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie domniemanych naruszeń i środków, jakie zamierza zastosować to państwo członkowskie. Powinno ono należycie uwzględnić to stanowisko oraz stanowisko państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję.

e)  powiadamiające państwo członkowskie przestrzega prawa do obrony danego dostawcy usług medialnych, a w szczególności umożliwia mu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie domniemanego naruszenia i środków, jakie zamierza zastosować to państwo członkowskie. Powinno ono należycie uwzględnić to stanowisko oraz stanowisko państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję.

Ustęp 3 lit. a) i d) stosuje się wyłącznie w odniesieniu do usług linearnych.

 

4.  Komisja podejmuje, w terminie trzech miesięcy od powiadomienia o środkach wprowadzonych przez państwo członkowskie w zastosowaniu ust. 2 i 3 i po konsultacji z ERGA, decyzję w sprawie zgodności tych środków z prawem unijnym. Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie trzech miesięcy od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

4.  Komisja podejmuje, w terminie trzech miesięcy od powiadomienia o środkach wprowadzonych przez państwo członkowskie w zastosowaniu ust. 2 i 3 i po konsultacji z ERGA, decyzję w sprawie zgodności tych środków z prawem unijnym. Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie jednego miesiąca od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekazuje wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarcza niekompletne informacje, Komisja postanawia, że środki wprowadzone przez państwo członkowskie zgodnie z ust. 2 są niezgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie niezwłocznie odstępuje od stosowania tych środków.

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekazuje wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarcza niekompletne informacje, Komisja postanawia, że środki wprowadzone przez państwo członkowskie zgodnie z ust. 2 są niezgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie niezwłocznie, w terminie dwóch tygodni od wydania decyzji, odstępuje od stosowania tych środków.

5.  Ust. 3 i 4 pozostają bez uszczerbku dla stosowania wszelkich procedur, środków prawnych lub sankcji w związku z danymi naruszeniami w państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję nad danym dostawcą usług medialnych.

5.  Ust. 3 i 4 pozostają bez uszczerbku dla stosowania wszelkich procedur, środków prawnych lub sankcji w związku z danym naruszeniem w państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję nad danym dostawcą usług medialnych.

6.  W sprawach niecierpiących zwłoki państwa członkowskie mogą odstąpić od warunków określonych w ust. 3 lit. b) i c). W takiej sytuacji należy w jak najkrótszym terminie poinformować o zastosowanych środkach Komisję i państwo członkowskie, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych, z wyszczególnieniem powodów, dla których państwo członkowskie uznaje, że sprawa jest na tyle niecierpiąca zwłoki, że niezbędne jest odstąpienie od warunków.

6.  W sprawach niecierpiących zwłoki państwa członkowskie mogą odstąpić od warunków określonych w ust. 3 lit. b) i c). W takiej sytuacji należy w jak najkrótszym terminie poinformować o zastosowanych środkach Komisję i państwo członkowskie, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych, z wyszczególnieniem powodów, dla których państwo członkowskie uznaje, że sprawa jest na tyle niecierpiąca zwłoki, że niezbędne jest odstąpienie od warunków.

7.  Bez uszczerbku dla możliwości wprowadzenia przez państwo członkowskie środków, o których mowa w ust. 6, Komisja niezwłocznie analizuje zgodność zgłoszonych środków z prawem unijnym. Jeżeli Komisja dochodzi do wniosku, że środki są niezgodne z prawem unijnym, żąda od zainteresowanego państwa członkowskiego powstrzymania się od wprowadzania planowanych środków lub niezwłocznego zaprzestania stosowania tych środków.

7.  Bez uszczerbku dla możliwości wprowadzenia przez państwo członkowskie środków, o których mowa w ust. 6, Komisja niezwłocznie analizuje zgodność zgłoszonych środków z prawem unijnym. Jeżeli Komisja dochodzi do wniosku, że środki są niezgodne z prawem unijnym, żąda od zainteresowanego państwa członkowskiego powstrzymania się od wprowadzania planowanych środków lub niezwłocznego, w terminie dwóch tygodni od momentu stwierdzenia przez Komisję niezgodności takich środków z prawem unijnym, zaprzestania stosowania tych środków.

8.  Państwa członkowskie i Komisja regularnie wymieniają się doświadczeniami i najlepszymi praktykami w zakresie procedury określonej w ust. 2–7 na forum komitetu kontaktowego powołanego na mocy art. 29 i na forum ERGA”.

8.  Państwa członkowskie i Komisja regularnie wymieniają się doświadczeniami i najlepszymi praktykami w zakresie procedury określonej w ust. 2–7 na forum komitetu kontaktowego i na forum ERGA.”;

Poprawka    55

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(5)  Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:

a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:

a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

„Artykuł 4

1.  Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w odniesieniu do art. 5, 6, 6a, 7, 9, 10, 11, 12, 13, 16, 17, 19–26, 30 i 30a, pod warunkiem że przepisy takie są zgodne z prawem unijnym.

1.  Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w odniesieniu do art. 5, 6, 6a, 7, 9, 10, 11, 13, 16, 17, 19–26, 30 i 30a, pod warunkiem że przepisy takie są zgodne z prawem unijnym, zasadą wolności słowa i swobodnego dostępu do informacji oraz pluralizmu mediów i nie zawierają dyskryminujących postanowień dotyczących narodowości lub miejsca zamieszkania dostawcy usług medialnych. Państwa członkowskie informują Komisję, ERGA i komitet kontaktowy o wszelkich bardziej szczegółowych lub rygorystycznych środkach i podają je do publicznej wiadomości.

 

aa)   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2.  W przypadku gdy państwo członkowskie:

2.  W przypadku gdy państwo członkowskie:

a)  na mocy ust. 1 skorzystało z prawa do przyjęcia w ogólnym interesie publicznym bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów; oraz

a)  na mocy ust. 1 skorzystało z prawa do przyjęcia w ogólnym interesie publicznym bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów; oraz

b)  ocenia, że nadawca podlegający jurysdykcji innego państwa członkowskiego dokonuje przekazu telewizyjnego, który w całości lub w przeważającej części jest kierowany na jego terytorium;

b)  ocenia, że dostawca usług medialnych podlegający jurysdykcji innego państwa członkowskiego świadczy audiowizualną usługę medialną, która w całości lub w przeważającej części jest kierowana na jego terytorium;

może ono kontaktować się z państwem członkowskim sprawującym jurysdykcję w celu osiągnięcia obopólnie zadowalającego rozwiązania wszelkich pojawiających się problemów. Państwo członkowskie sprawujące jurysdykcję, po otrzymaniu uzasadnionego wniosku od pierwszego państwa członkowskiego, występuje do nadawcy o przestrzeganie rzeczonych przepisów przyjętych w interesie publicznym. minie dwóch miesięcy państwo członkowskie sprawujące jurysdykcję informuje pierwsze państwo członkowskie o efektach uzyskanych w wyniku tego wystąpienia. Każde z tych państw członkowskich może zwrócić się do Komitetu Kontaktowego ustanowionego na mocy art. 29 o przeanalizowanie sprawy.

może ono kontaktować się z państwem członkowskim sprawującym jurysdykcję w celu osiągnięcia obopólnie zadowalającego rozwiązania wszelkich pojawiających się problemów. Państwo członkowskie sprawujące jurysdykcję, po otrzymaniu uzasadnionego wniosku od pierwszego państwa członkowskiego, występuje do dostawcy usług medialnych o przestrzeganie rzeczonych przepisów przyjętych w interesie publicznym. minie dwóch miesięcy państwo członkowskie sprawujące jurysdykcję informuje pierwsze państwo członkowskie o efektach uzyskanych w wyniku tego wystąpienia. Każde z tych państw członkowskich może zwrócić się do Komitetu Kontaktowego o przeanalizowanie sprawy.

b)   w ust. 3 po akapicie pierwszym lit. b) dodaje się akapit drugi w brzmieniu:

b)   ust. 3 otrzymuje brzmienie:

3.  Pierwsze państwo członkowskie może przyjąć odpowiednie środki przeciwko takiemu nadawcy, w przypadku gdy ocenia, że:

3.  Pierwsze państwo członkowskie może przyjąć odpowiednie środki przeciwko takiemu dostawcy usług medialnych, w przypadku gdy ocenia, że:

a)  wyniki osiągnięte poprzez zastosowanie ust. 2 nie są zadowalające; oraz

a)  wyniki osiągnięte poprzez zastosowanie ust. 2 nie są zadowalające; oraz

b)  dany nadawca ustanowił swoją siedzibę w państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję w celu ominięcia surowszych przepisów, które podlegają koordynacji na mocy niniejszej dyrektywy, które to przepisy miałyby do niego zastosowanie, gdyby miał siedzibę w pierwszym państwie członkowskim.

b)  dany dostawca usług medialnych ustanowił swoją siedzibę w państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję w celu ominięcia surowszych przepisów w dziedzinach podlegających koordynacji na mocy niniejszej dyrektywy, które to przepisy miałyby do niego zastosowanie, gdyby miał siedzibę w pierwszym państwie członkowskim.

Państwo członkowskie, które podjęło działania zgodnie z ust. 2 lit. a) i b), powinno przedstawić uzasadnienie swojej oceny dotyczącej domniemanego ominięcia przepisów.”;

Państwo członkowskie, które podjęło działania zgodnie z ust. 2 lit. a) i b), powinno przedstawić uzasadnienie swojej oceny dotyczącej domniemanego ominięcia przepisów.”;

Środki takie muszą być obiektywnie konieczne, stosowane w niedyskryminujący sposób oraz proporcjonalne do celów, którym służą.

Środki takie muszą być obiektywnie konieczne, stosowane w niedyskryminujący sposób oraz proporcjonalne do celów, którym służą.

c)   ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

c)   ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

4.  Państwo członkowskie może zastosować środki, o których mowa w ust. 3, tylko wtedy, gdy spełnione zostaną następujące warunki:

4.  Państwo członkowskie może zastosować środki, o których mowa w ust. 3, tylko wtedy, gdy spełnione zostaną następujące warunki:

a)  powiadomiło ono Komisję i państwo członkowskie, w którym nadawca ma swoją siedzibę, o zamiarze wprowadzenia takich środków, uzasadniając swoją ocenę;

a)  Poprawka a) powiadomiło ono Komisję i państwo członkowskie, w którym dostawca usług medialnych ma swoją siedzibę, o zamiarze wprowadzenia takich środków, uzasadniając swoją ocenę;

b)  przestrzega ono prawa do obrony nadawcy, a w szczególności umożliwiło nadawcy przedstawienie swojego stanowiska w sprawie domniemanego ominięcia przepisów i środków, jakie zamierza zastosować powiadamiające państwo członkowskie;

b)  przestrzega ono prawa do obrony dostawcy usług medialnych, a w szczególności umożliwiło mu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie domniemanego ominięcia przepisów i środków, jakie zamierza zastosować powiadamiające państwo członkowskie;

c)  Komisja zdecydowała, po konsultacji z ERGA, że środki te są zgodne z prawem unijnym, a zwłaszcza że oceny, których dokonało państwo członkowskie przed wprowadzeniem środków na podstawie ust. 2 i 3, są należycie uzasadnione.

c)  Komisja zdecydowała, po konsultacji z komitetem kontaktowym i ERGA, że środki te są zgodne z prawem unijnym, a zwłaszcza że oceny, których dokonało państwo członkowskie przed wprowadzeniem środków na podstawie ust. 2 i 3, są należycie uzasadnione.

5.  Komisja podejmuje decyzję w terminie 3 miesięcy od otrzymania powiadomienia określonego w ust. 4 lit. a). Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie 3 miesięcy od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

5.  Komisja podejmuje decyzję w terminie trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia określonego w ust. 4 lit. a). Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie jednego miesiąca od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekaże wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarczy niekompletne informacje, Komisja postanawia, że środki podjęte przez państwo członkowskie na podstawie ust. 3 są niezgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie powstrzymuje się od ich wprowadzenia.

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekaże wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarczy niekompletne informacje, Komisja postanawia, że środki podjęte przez państwo członkowskie na podstawie ust. 3 są niezgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie powstrzymuje się od ich wprowadzenia.

 

ca)   ust. 6 otrzymuje brzmienie:

6.  Państwa członkowskie zapewniają w odpowiedni sposób, w ramach swojego ustawodawstwa, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji faktycznie przestrzegali przepisów niniejszej dyrektywy.

6.  Państwa członkowskie zapewniają w odpowiedni sposób, w ramach swojego ustawodawstwa, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji faktycznie przestrzegali przepisów niniejszej dyrektywy.

d)   ust. 7 otrzymuje brzmienie:

d)   ust. 7 otrzymuje brzmienie:

7.  Państwa członkowskie wspierają systemy współregulacji i samoregulacji oparte na kodeksach postępowania przyjmowanych na szczeblu krajowym w dziedzinach, które podlegają koordynacji na podstawie niniejszej dyrektywy, w zakresie dozwolonym przez ich systemy prawne. Kodeksy te muszą być tak opracowane, aby były powszechnie akceptowane przez główne zainteresowane strony w zainteresowanych państwach członkowskich. W kodeksach postępowania wyraźnie i jednoznacznie określa się ich cele. Przewiduje się w nich regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę realizacji przyjętych celów. Kodeksy zawierają zapisy umożliwiające skuteczne ich egzekwowanie, w tym, w stosownych przypadkach, skuteczne i proporcjonalne sankcje.

7.  Komisja i państwa członkowskie wspierają i upraszczają systemy współregulacji i samoregulacji oparte na kodeksach postępowania przyjmowanych na szczeblu krajowym w dziedzinach, które podlegają koordynacji na podstawie niniejszej dyrektywy, w zakresie dozwolonym przez ich systemy prawne. Kodeksy te powszechnie akceptowane przez zainteresowane strony działające w ramach jurysdykcji zainteresowanych państw członkowskich. W kodeksach postępowania wyraźnie i jednoznacznie określa się ich cele. Jednostki lub organy regulacyjne zapewniają regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę realizacji przyjętych w tych kodeksach celów. Kodeksy postępowania zawierają zapisy umożliwiające skuteczne i przejrzyste ich egzekwowanie przez jednostki lub organy regulacyjne, w tym skuteczne i proporcjonalne sankcje.

 

ERGA zachęca dostawców usług medialnych do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii.

Projekty unijnych kodeksów postępowania, o których mowa w art. 6a ust. 3, art. 9 ust. 2 i art. 9 ust. 4, oraz zmiany i uzupełnienia istniejących unijnych kodeksów postępowania są przedkładane Komisji przez sygnatariuszy tych kodeksów.

W stosownych przypadkach Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania, zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności i po konsultacjach z komitetem kontaktowym, ERGA i dostawcami usług medialnych, biorąc pod uwagę określone najlepsze praktyki. Projekty unijnych kodeksów postępowania oraz zmiany i uzupełnienia istniejących unijnych kodeksów postępowania są przedkładane Komisji przez sygnatariuszy tych kodeksów. Komisja zapewnia, aby te kodeksy postępowania były w odpowiedni sposób podawane do wiadomości publicznej, aby wspierać wymianę najlepszych praktyk.

Komisja może zwrócić się do ERGA o zaopiniowanie projektów, zmian lub uzupełnień kodeksów. W stosownych przypadkach Komisja może opublikować kodeksy.

ERGA zapewnia Komisji i komitetowi kontaktowemu regularną, przejrzystą i niezależną ocenę, a także regularne monitorowanie realizacji celów przyjętych w tych unijnych kodeksach postępowania.

 

da)   po ust. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:

 

(7a)  W przypadku stwierdzenia przez krajowy niezależny organ regulacyjny lub krajową niezależną jednostkę regulacyjną niewystarczającej skuteczności któregokolwiek kodeksu postępowania lub jego części państwo członkowskie danego organu regulacyjnego lub jednostki regulacyjnej może zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających jurysdykcji tego państwa członkowskiego do przestrzegania bardziej szczegółowych lub rygorystycznych przepisów zgodnych z niniejszą dyrektywą i prawem Unii, a także z zasadą wolności słowa i swobodnego dostępu do informacji oraz pluralizmu mediów. Takie przepisy należy niezwłocznie zgłaszać Komisji.

 

db)   ust. 8 otrzymuje brzmienie:

8.  O ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej, stosuje się dyrektywę 2000/31/WE. W przypadku niezgodności przepisów dyrektywy 2000/31/WE z przepisami niniejszej dyrektywy zastosowanie mają przepisy niniejszej dyrektywy, chyba że stanowi ona inaczej.”

8.  O ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej, stosuje się dyrektywę 2000/31/WE. W przypadku niezgodności przepisów dyrektywy 2000/31/WE z przepisami niniejszej dyrektywy zastosowanie mają przepisy niniejszej dyrektywy, chyba że stanowi ona inaczej.”

Poprawka    56

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 7

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 5

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  art. 5 lit. d) otrzymuje brzmienie:

(7)  art. 5 otrzymuje brzmienie:

 

„Artykuł 5

 

Państwa członkowskie dopilnowują, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji zapewnili usługobiorcom łatwy, bezpośredni i trwały dostęp przynajmniej do następujących informacji:

 

a)  swojej nazwy;

 

b)  adresu fizycznej siedziby;

 

c)  danych, takich jak adres poczty elektronicznej lub witryna internetowa, które pozwalają na szybki, bezpośredni i skuteczny kontakt z dostawcami usług medialnych;

„d)  informacji o państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję nad dostawcą usług medialnych oraz o właściwych władzach regulacyjnych lub organach nadzorczych.

d)  informacji o państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję nad dostawcą usług medialnych oraz o właściwych jednostkach lub organach regulacyjnych bądź organach nadzorczych.

Poprawka    57

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 8

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają poprzez odpowiednie środki, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały żadnych treści będących nawoływaniem do terroryzmu, przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Państwa członkowskie zapewniają w odpowiedni sposób, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały:

 

a)  nawoływania do naruszania godności ludzkiej;

 

b)  nawoływania do przemocy lub nienawiści wobec osoby lub grupy osób, wyodrębnionych ze względu na narodowość, płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek, płeć społeczno-kulturową, ekspresję płciową, tożsamość płciową, orientację seksualną, prawo pobytu czy stan zdrowia;

 

c)  nawoływania do terroryzmu.

Poprawka    58

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  dodaje się art. 6a w brzmieniu:

(9)  dodaje się art. 6a w brzmieniu:

„Artykuł 6a

„Artykuł 6a

 

1.  Państwa członkowskie podejmują odpowiednie, proporcjonalne i skuteczne środki w celu zapewnienia, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji, które mogą poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, były udostępniane jedynie w sposób zapobiegający ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie w zwykłych okolicznościach. Środki te mogą obejmować wybór godzin emisji, narzędzia weryfikacji wieku lub inne rozwiązania techniczne. Środki te są proporcjonalne do potencjalnej szkodliwości audycji oraz nie mogą prowadzić do dodatkowego przetwarzania danych osobowych ani naruszać przepisów art. 8 rozporządzenia (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady1a.

 

Najbardziej szkodliwe treści, takie jak sceny nieuzasadnionej przemocy i pornografia, podlegają najsurowszym środkom.

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych dostarczali widzom wystarczających informacji o treściach, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. W tym celu państwa członkowskie mogą stosować system oznaczeń informujących o charakterze i treści audiowizualnej usługi medialnej.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy usług medialnych dostarczali widzom wystarczających informacji o treściach, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. W tym celu państwa członkowskie mogą stosować system oznaczeń informujących o charakterze i treści audiowizualnej usługi medialnej.

 

2a.  Państwa członkowskie zapewniają, aby środki podejmowane w celu ochrony małoletnich przed audiowizualnymi usługami medialnymi świadczonymi przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji, które mogą mieć wpływ na ich rozwój fizyczny, psychiczny lub moralny, były niezbędne i proporcjonalne, a także w pełni zgodne z prawami, swobodami i zasadami określonymi w Karcie, zwłaszcza w tytule III i art. 52.

2.  Do celów wdrażania niniejszego artykułu państwa członkowskie wspierają współregulację.

4.  Do celów wdrażania niniejszego artykułu państwa członkowskie wspierają samoregulację i współregulację.

3.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców usług medialnych do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

5.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców usług medialnych do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

 

________________

 

1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).

Poprawka    59

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 10

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)  skreśla się art. 7;

(10)  art. 7 otrzymuje brzmienie:

 

Artykuł 7

 

1.  Państwa członkowskie niezwłocznie opracowują środki mające na celu zagwarantowanie, że usługi świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji będą stale i stopniowo coraz bardziej dostępne dla osób niepełnosprawnych. Środki te opracowuje się w porozumieniu z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, w tym z dostawcami usług medialnych oraz organizacjami działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych.

 

2.  Środki, o których mowa w ust. 1, obejmują wymóg, aby dostawcy usług medialnych co roku przedstawiali państwom członkowskim sprawozdanie z podjętych kroków i postępów w zakresie stopniowego zwiększania dostępności ich usług dla osób niepełnosprawnych. Państwa członkowskie informują Komisję o działaniach podjętych przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji.

 

3.  Środki, o których mowa w ust. 1, mają zachęcać dostawców usług medialnych do sporządzania i udostępniania do wiadomości publicznej, we współpracy z przedstawicielami organizacji działających na rzecz osób niepełnosprawnych i organów regulacyjnych, planów działania w zakresie nieustannego i stopniowego zwiększania dostępności ich usług dla osób niepełnosprawnych. Takie plany działania są niezwłocznie opracowywane i przekazywane krajowym jednostkom lub organom regulacyjnym.

 

4.  Środki opracowywane zgodnie z ust. 1 są niezwłocznie przekazywane Komisji, komitetowi kontaktowemu i ERGA. Komisja i ERGA ułatwiają wymianę najlepszych praktyk między dostawcami usług medialnych.

 

5.  Państwa członkowskie zapewniają, by informacje nadzwyczajne, w tym publiczne komunikaty i ogłoszenia nadawane w przypadku klęsk żywiołowych, udostępniane ogółowi społeczeństwa za pośrednictwem audiowizualnych usług medialnych, były podawane w sposób przystępny dla osób niepełnosprawnych, w tym z napisami dla osób niesłyszących i słabosłyszących, komunikatami audio i audiodeskrypcją wszelkich treści wizualnych, w stosownych przypadkach, z tłumaczeniem na język migowy.

 

6.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy usług medialnych dążyli – poprzez pozyskiwanie treści, układanie programu i opracowywanie strategii redakcyjnych – do świadczenia usług dostępu w ramach pakietu producenta treści.

 

7.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy usług medialnych umożliwiali użytkownikom wyszukiwanie i oglądanie dostępnych treści oraz by zadbali o większą dostępność swoich stron internetowych, programów do odtwarzania treści, aplikacji online i usług mobilnych, w tym aplikacji mobilnych, wykorzystywanych do świadczenia danej usługi, w sposób spójny i adekwatny, tak by użytkownicy mieli świadomość ich istnienia, mogli z nich korzystać i je zrozumieć, a także w sposób solidny, który ułatwia interoperacyjność z wieloma aplikacjami klienckimi i technologiami wspomagającymi dostępnymi na szczeblu unijnym i międzynarodowym.

Poprawka    60

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 10 a (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 7 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(10a)  dodaje się art. 7a w brzmieniu:

 

„Artykuł 7a

 

Państwa członkowskie mogą nakładać wymogi w celu zagwarantowania stosownego eksponowania audiowizualnych usług medialnych w interesie ogólnym.

 

Środki te są proporcjonalne i spełniają cele interesu ogólnego, takie jak pluralizm mediów, wolność słowa, różnorodność kulturowa i równość kobiet i mężczyzn, które są jasno określone przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii.”

Poprawka    61

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 10 b (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 7 b (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(10b)  dodaje się art. 7b w brzmieniu:

 

„Artykuł 7b

 

Państwa członkowskie zapewniają, by w audycjach i usługach dostawców usług medialnych nie dokonywano zmian ani modyfikacji warstwowej bez ich wyraźnej zgody, z wyjątkiem usług inicjowanych przez odbiorcę usługi przeznaczonej do użytku prywatnego.”

Poprawka    62

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 10 c (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 8 – ustęp 1

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

(10c)  art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji nie emitowali utworów kinematograficznych poza okresami uzgodnionymi z posiadaczami praw do tych utworów.

Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy usług medialnych i dostawcy platform udostępniania plików wideo podlegający ich jurysdykcji nie emitowali utworów kinematograficznych poza okresami uzgodnionymi z posiadaczami praw do tych utworów.

Poprawka    63

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

(11)  art. 9 otrzymuje brzmienie:

 

-a)   ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1.  Państwa członkowskie zapewniają spełnianie przez handlowe przekazy audiowizualne rozpowszechniane przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji następujących wymagań:

1.  Państwa członkowskie zapewniają spełnianie przez handlowe przekazy audiowizualne rozpowszechniane przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji następujących wymagań:

a)  handlowe przekazy audiowizualne muszą być łatwo rozpoznawalne; zakazuje się ukrytych handlowych przekazów audiowizualnych;

a)  handlowe przekazy audiowizualne muszą być łatwo rozpoznawalne oraz możliwe do odróżnienia od treści redakcyjnej; zakazuje się ukrytych handlowych przekazów audiowizualnych;

b)  handlowe przekazy audiowizualne nie mogą wykorzystywać technik podprogowych;

b)  handlowe przekazy audiowizualne nie mogą wykorzystywać technik podprogowych;

c)  handlowe przekazy audiowizualne:

c)  handlowe przekazy audiowizualne:

(i)  nie mogą naruszać godności człowieka;

(i)  nie mogą naruszać godności człowieka;

(ii)  nie mogą zawierać żadnych treści dyskryminujących ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, narodowość, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną ani promować takiej dyskryminacji;

(ii)  nie mogą zawierać żadnych treści dyskryminujących ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, narodowość, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną ani promować takiej dyskryminacji;

(iii)  nie mogą zachęcać do postępowania zagrażającego zdrowiu lub bezpieczeństwu;

(iii)  nie mogą zachęcać do postępowania zagrażającego zdrowiu lub bezpieczeństwu;

(iv)  nie mogą zachęcać do postępowania poważnie szkodzącego ochronie środowiska;

(iv)  zachęcać do zachowania szkodliwego dla ochrony środowiska;

d)  zakazane są wszelkie rodzaje handlowych przekazów audiowizualnych dotyczących papierosów i innych wyrobów tytoniowych;

d)  zakazane są wszelkie rodzaje handlowych przekazów audiowizualnych dotyczących papierosów, papierosów elektronicznych i innych wyrobów tytoniowych;

e)  handlowe przekazy audiowizualne dotyczące napojów alkoholowych nie mogą być specjalnie kierowane do małoletnich i nie mogą zachęcać do nieumiarkowanego spożycia takich napojów;

e)  handlowe przekazy audiowizualne dotyczące napojów alkoholowych nie mogą być kierowane do małoletnich i nie mogą zachęcać do nieumiarkowanego spożycia takich napojów;

f)  zakazany jest handlowy przekaz audiowizualny dotyczący produktów i zabiegów leczniczych dostępnych wyłącznie na receptę w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych;

f)  zakazany jest handlowy przekaz audiowizualny dotyczący produktów i zabiegów leczniczych dostępnych wyłącznie na receptę w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych;

g)  handlowe przekazy audiowizualne nie mogą wyrządzać fizycznej lub moralnej szkody małoletnim; w związku z tym nie mogą bezpośrednio nakłaniać małoletnich do kupna lub najmu produktu lub usługi, wykorzystując ich brak doświadczenia lub łatwowierność, nie mogą bezpośrednio zachęcać małoletnich, by przekonali rodziców lub osoby trzecie do kupna reklamowanych produktów lub usług, nie mogą wykorzystywać szczególnego zaufania, którym małoletni darzą rodziców, nauczycieli lub inne osoby, ani nie mogą bez uzasadnienia pokazywać małoletnich w niebezpiecznych sytuacjach;

g)  handlowe przekazy audiowizualne nie mogą wyrządzać fizycznej szkody małoletnim; w związku z tym nie mogą bezpośrednio nakłaniać małoletnich do kupna lub najmu produktu lub usługi, wykorzystując ich brak doświadczenia lub łatwowierność, ani nie mogą bez uzasadnienia pokazywać małoletnich w niebezpiecznych sytuacjach;

a)   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

a)   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych towarzyszących audycjom, których znaczną część widzów stanowią dzieci, lub będących elementem tych audycji i stanowiących reklamę artykułów żywnościowych lub napojów, które zawierają składniki odżywcze oraz substancje wywierające określone skutki żywieniowe lub fizjologiczne i niezalecane w nadmiernych ilościach w codziennej diecie, zwłaszcza takie jak tłuszcze, kwasy tłuszczowe trans, sól lub sód i cukry.

2.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych w odniesieniu do napojów alkoholowych. Kodeksy te mają na celu skuteczne ograniczanie kontaktu małoletnich z niestosownymi handlowymi przekazami audiowizualnymi na temat napojów alkoholowych.

b)   dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:

b)   dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:

3.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych w odniesieniu do napojów alkoholowych. Kodeksy te powinny być stosowane w celu skutecznego ograniczania kontaktu małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych.

3.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych towarzyszących audycjom dla dzieci lub będących elementem tych audycji i stanowiących reklamę artykułów żywnościowych lub napojów, które zawierają składniki odżywcze oraz substancje wywierające określone skutki żywieniowe lub fizjologiczne i niezalecane w nadmiernych ilościach w codziennej diecie, zwłaszcza takie jak tłuszcze, kwasy tłuszczowe trans, sól lub sód i cukry. Kodeksy te mają na celu skuteczne ograniczanie kontaktu dzieci z handlowymi przekazami audiowizualnymi na temat takich artykułów spożywczych i napojów. Celem tych kodeksów jest także określenie, że takie handlowe przekazy audiowizualne nie podkreślają pozytywnych cech tego rodzaju żywności i napojów w odniesieniu do ich wartości odżywczych.

4.  Komisja i ERGA wspierają wymianę najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

4.  Komisja i ERGA zapewniają wymianę najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii.

 

W razie potrzeby Komisja i ERGA, we współpracy z państwami członkowskimi, ułatwiają tworzenie unijnych kodeksów postępowania i wspierają ich rozpowszechnianie i przyjmowanie.

Poprawka    64

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 12

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 10

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  art. 10 lit. b) otrzymuje brzmienie:

(12)  art. 10 otrzymuje brzmienie:

 

Artykuł 10

 

1.  Sponsorowane audiowizualne usługi medialne lub audycje sponsorowane muszą spełniać następujące wymagania:

 

a)  ich treść oraz, w przypadku nadawania programów telewizyjnych, ich układ , w żadnych okolicznościach nie są przedmiotem działań, które miałyby wpływ na odpowiedzialność i redakcyjną niezależność dostawcy usług medialnych;

b)  nie mogą zachęcać bezpośrednio do zakupu lub najmu towarów ani usług;

b)  nie mogą zachęcać bezpośrednio do zakupu lub najmu towarów ani usług;

 

c)  widzowie muszą być wyraźnie poinformowani o istnieniu umowy o sponsorowaniu; audycje sponsorowane muszą być wyraźnie oznaczone za pomocą nazwy, znaku firmowego lub jakiegokolwiek innego symbolu sponsora, takiego jak odniesienie do jego produktu(-ów) lub usługi (usług) lub do ich charakterystycznego znaku, w sposób właściwy dla audycji – na początku, w trakcie ich trwania lub na końcu.

 

2.  Audiowizualne usługi medialne i audycje nie mogą być sponsorowane przez przedsiębiorstwa, których zasadnicza działalność polega na produkcji lub sprzedaży papierosów, papierosów elektronicznych i innych wyrobów tytoniowych.

 

3.  Audiowizualne usługi medialne lub audycje sponsorowane przez przedsiębiorstwa, których działalność obejmuje produkcję lub sprzedaż produktów i zabiegów leczniczych, mogą promować nazwę lub wizerunek przedsiębiorstwa, ale nie mogą promować konkretnych produktów ani zabiegów leczniczych, jeżeli w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych, są one dostępne wyłącznie na receptę.

 

4.  Audycje informacyjne i audycje dotyczące bieżących wydarzeń nie mogą być sponsorowane. Państwa członkowskie mogą zakazać sponsorowania programów dla dzieci lub treści skierowanych głównie do dzieci.

Poprawka    65

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 13

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 11

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Ust. 2, 3 i 4 stosuje się tylko do audycji wyprodukowanych po dniu 19 grudnia 2009 r.

1.  Niniejszy artykuł stosuje się tylko do audycji wyprodukowanych po dniu 19 grudnia 2009 r.

2.  Lokowanie produktu jest dopuszczalne we wszystkich audiowizualnych usługach medialnych, z wyjątkiem audycji informacyjnych i audycji dotyczących bieżących wydarzeń, audycji dotyczących spraw konsumenckich, audycji religijnych i audycji, których znaczną część widzów stanowią dzieci.

2.  Lokowanie produktu jest dopuszczalne we wszystkich audiowizualnych usługach medialnych, z wyjątkiem audycji informacyjnych i audycji dotyczących bieżących wydarzeń, audycji dotyczących spraw konsumenckich, audycji religijnych i audycji dla dzieci oraz treści kierowanych głównie do dzieci.

3.  Audycje zawierające lokowanie produktu muszą spełniać następujące wymagania:

3.  Audycje zawierające lokowanie produktu muszą spełniać następujące wymagania:

a)  ich treść, a w przypadku rozpowszechniania telewizyjnego także ich miejsce w układzie audycji, w żadnych okolicznościach nie może podlegać wpływom powodującym naruszenie odpowiedzialności i niezależności redakcyjnej dostawcy usług medialnych;

a)  ich treść, a w przypadku rozpowszechniania telewizyjnego także ich miejsce w układzie audycji, w żadnych okolicznościach nie może podlegać wpływom powodującym naruszenie odpowiedzialności i niezależności redakcyjnej dostawcy usług medialnych;

b)  nie mogą zachęcać bezpośrednio do zakupu lub najmu towarów ani usług;

b)  nie mogą zachęcać bezpośrednio do zakupu lub najmu towarów ani usług;

 

ba)  nie mogą nadmiernie eksponować danego produktu;

c)  widzowie muszą zostać wyraźnie poinformowani o zastosowaniu lokowania produktu.

c)  widzowie muszą zostać wyraźnie poinformowani o zastosowaniu lokowania produktu.

Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, oznacza się odpowiednio na początku, na końcu oraz w momencie wznowienia po przerwie reklamowej, tak aby uniknąć wprowadzenia widzów w błąd;

Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, odpowiednio oznaczane na początku i na końcu audycji.

Na zasadzie wyjątku państwa członkowskie mogą odstąpić od wymogów zawartych w lit. c), pod warunkiem że dana audycja nie została wyprodukowana przez dostawcę usług medialnych ani przedsiębiorstwo z nim związane ani taka produkcja nie została przez te podmioty zlecona.

Na zasadzie wyjątku państwa członkowskie mogą odstąpić od wymogów zawartych w lit. c), pod warunkiem że dana audycja nie została wyprodukowana przez dostawcę usług medialnych ani przedsiębiorstwo z nim związane ani taka produkcja nie została przez te podmioty zlecona.

4.  W żadnym wypadku audycje nie mogą zawierać lokowania następujących produktów:

4.  W żadnym wypadku audycje nie mogą zawierać lokowania następujących produktów:

a)  wyroby tytoniowe lub papierosy lub wyroby przedsiębiorstw, których zasadnicza działalność polega na produkcji lub sprzedaży papierosów i innych wyrobów tytoniowych;

a)  wyroby tytoniowe, papierosy lub papierosy elektroniczne bądź wyroby przedsiębiorstw, których zasadnicza działalność polega na produkcji lub sprzedaży papierosów, papierosów elektronicznych bądź innych wyrobów tytoniowych;

b)  konkretne produkty lub zabiegi lecznicze dostępne wyłącznie na receptę w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych.

b)  konkretne produkty lub zabiegi lecznicze dostępne wyłącznie na receptę w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych.

Poprawka    66

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 14

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 12

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  art. 12 zostaje przeniesiony do rozdziału III i otrzymuje brzmienie:

(14)  skreśla się art. 12;

Artykuł 12

 

Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki w celu zapewnienia, by audycje nadawane przez dostawców audiowizualnych usług medialnych podlegających ich jurysdykcji, które mogą poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, były udostępniane jedynie w sposób zapobiegający ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie w zwykłych okolicznościach. Środki te mogą obejmować wybór godzin emisji, narzędzia weryfikacji wieku lub inne rozwiązania techniczne. Powinny być one proporcjonalne do potencjalnej szkodliwości audycji.

 

Najbardziej szkodliwe treści, takie jak sceny nieuzasadnionej przemocy i pornografia, podlegają najsurowszym środkom, takim jak szyfrowanie i skuteczne mechanizmy kontroli rodzicielskiej.

 

Uzasadnienie

Zob. popr. 32 art. -2.

Poprawka    67

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 13 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegający ich jurysdykcji zapewniali co najmniej 20 % udział utworów europejskich w ich katalogu i wyeksponowanie tych utworów.

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegający ich jurysdykcji zapewniali co najmniej 30 % udział utworów europejskich w ich katalogu i wyeksponowanie tych utworów. Udział ten obejmuje utwory w językach urzędowych obszaru, na którym utwory te są rozpowszechniane.

Poprawka    68

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 13 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegających ich jurysdykcji do wnoszenia wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich, w tym poprzez bezpośrednie inwestycje w treści lub składki na fundusze krajowe. Państwa członkowskie mogą zobowiązywać do wnoszenia takiego wkładu finansowego dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie, którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz kierują swoją ofertę do odbiorców na ich terytorium. W takim przypadku wysokość wkładu finansowego ustala się wyłącznie na podstawie przychodów generowanych w państwie członkowskim, do którego kierowana jest oferta. Jeżeli państwo członkowskie, w którym dostawca ma siedzibę, nakłada obowiązek wnoszenia wkładu finansowego, powinno ono uwzględnić wszelkie obowiązki dotyczące wkładów finansowych nałożone przez państwa członkowskie, do których kierowana jest oferta. Wkład finansowy musi być zgodny z prawem unijnym, w szczególności z przepisami dotyczącymi pomocy państwa.

2.  Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegających ich jurysdykcji do wnoszenia wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich, z uwzględnieniem różnorodności kulturowej i językowej obszaru, na którym mają siedzibę lub świadczą usługę, w tym poprzez bezpośrednie inwestycje w treści lub składki na fundusze krajowe. Państwa członkowskie mogą zobowiązywać do wnoszenia takiego wkładu finansowego dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie, którzy kierują swoją ofertę do odbiorców na ich terytorium, ale nie mają siedziby na tym terytorium. W takim przypadku wysokość wkładu finansowego ustala się wyłącznie na podstawie przychodów z usług na żądanie generowanych w państwie członkowskim, do którego kierowana jest oferta. Jeżeli państwo członkowskie, w którym dostawca ma siedzibę, nakłada obowiązek wnoszenia wkładu finansowego, powinno ono uwzględnić wszelkie obowiązki dotyczące wkładów finansowych nałożone przez państwa członkowskie, do których kierowana jest oferta. Wkład finansowy musi być zgodny z prawem unijnym, w szczególności z przepisami dotyczącymi pomocy państwa.

Poprawka    69

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 13 – ustęp 5

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Państwa członkowskie odstępują od wymogów określonych w ust. 1 i 2 w przypadku dostawców o niskich obrotach i małej liczbie odbiorców, a także w przypadku małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw. Państwa członkowskie mogą także odstąpić od tych wymagań w przypadkach, gdy byłyby one niewykonalne lub nieuzasadnione ze względu na charakter bądź temat audiowizualnych usług medialnych na żądanie.

5.  Państwa członkowskie odstępują od wymogów określonych w ust. 1 i 2 w przypadku dostawców o niskich obrotach i małej liczbie odbiorców, a także w przypadku małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw oraz niezależnych producentów. Państwa członkowskie odstępują także od tych wymagań w przypadkach, gdy byłyby one niewykonalne lub nieuzasadnione ze względu na charakter bądź temat audiowizualnych usług medialnych na żądanie.

Poprawka    70

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15 a (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 19 – ustęp 1

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

(15a)  Art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1.  Reklama telewizyjna i telesprzedaż muszą być łatwo rozpoznawalne i odróżniać się od materiału redakcyjnego. Bez uszczerbku dla stosowania nowych technik reklamowych, reklama telewizyjna i telesprzedaż są wyraźnie oddzielane od innych części audycji w sposób wizualny lub dźwiękowy, lub przestrzenny.

„1.  Reklama telewizyjna i telesprzedaż muszą być łatwo rozpoznawalne i odróżniać się od materiału redakcyjnego. Bez uszczerbku dla stosowania nowych technik reklamowych, reklama telewizyjna i telesprzedaż są w jasny sposób oddzielane od innych części audycji w sposób wizualny lub dźwiękowy, lub przestrzenny.

(Poprawka ma na celu zmianę przepisu w obowiązującym akcie, tj. w art. 19 ust. 1 – do którego nie odniesiono się we wniosku Komisji).

Poprawka    71

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15 b (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 19 – ustęp 2

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

(15b)  Art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

2.  Pojedyncze spoty reklamowe i telesprzedażowe, poza spotami umieszczanymi podczas transmisji wydarzeń sportowych, muszą stanowić wyjątek.

„2.  Pojedyncze spoty reklamowe i telesprzedażowe są dopuszczalne podczas wydarzeń sportowych. Oprócz wydarzeń sportowych pojedyncze spoty reklamowe i telesprzedażowe są dopuszczalne z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w art. 20 ust. 2.”

(Poprawka ma na celu zmianę przepisu w obowiązującym akcie, tj. w art. 19 ust. 2 – do którego nie odniesiono się we wniosku Komisji).

Poprawka    72

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 16

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 20 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  art. 20 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

(16)  art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„Emisja filmów wyprodukowanych dla telewizji (z wyłączeniem serii, seriali i filmów dokumentalnych), utworów kinematograficznych i audycji informacyjnych może zostać przerwana reklamą telewizyjną lub telesprzedażą tylko jeden raz w ciągu każdego przewidzianego w układzie audycji okresu nie krótszego niż 20 minut.

Emisja filmów wyprodukowanych dla telewizji (z wyłączeniem serii, seriali i filmów dokumentalnych), utworów kinematograficznych i audycji informacyjnych może zostać przerwana reklamą telewizyjną lub telesprzedażą tylko jeden raz w ciągu każdego przewidzianego w układzie audycji okresu nie krótszego niż 30 minut. Emisja audycji dla dzieci może zostać przerwana reklamą telewizyjną tylko raz w ciągu każdego przewidzianego w układzie audycji okresu nie krótszego niż 30 minut, o ile czas trwania danej audycji – przewidziany w układzie audycji – jest dłuższy niż 30 minut. Emisja spotów telesprzedaży w trakcie audycji dla dzieci jest zakazana. Nie wolno umieszczać reklamy telewizyjnej ani telesprzedaży podczas transmisji uroczystości religijnych.

Poprawka    73

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 17

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 23 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Dzienny udział spotów reklamowych i telesprzedażowych w godz. 7:00–20:00 nie może przekraczać 20 %.

1.  Dzienny udział spotów reklamowych i telesprzedażowych nie może przekraczać 20 %. Państwa członkowskie mogą określać pory największej oglądalności, których czas trwania nie może przekraczać czterech kolejnych godzin. W takiej porze największej oglądalności udział spotów reklamowych i telesprzedażowych nie może przekraczać 20 %.

Poprawka    74

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 17

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 23 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Ust. 1 nie ma zastosowania do:

2.  Ust. 1 nie ma zastosowania do:

a)  ogłoszeń zamieszczanych przez nadawcę w związku z jego własnymi audycjami i produktami towarzyszącymi wywodzącymi się bezpośrednio z tych audycji lub audycjami innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej;

a)  ogłoszeń stanowiących autopromocję i promocję krzyżową zamieszczanych przez nadawcę w związku z jego własnymi audycjami i produktami towarzyszącymi oraz audiowizualnymi usługami medialnymi wywodzącymi się bezpośrednio z tych audycji lub audycjami, produktami i usługami podmiotów należących do tej samej grupy nadawców;

b)  ogłoszeń sponsorowanych;

b)  ogłoszeń sponsorowanych;

c)  lokowania produktu;

c)  lokowania produktu;

 

ca)  reklam społecznych i apeli charytatywnych;

 

cb)  neutralnych ram służących rozróżnianiu między treścią redakcyjną a audiowizualnymi przekazami handlowymi oraz między poszczególnymi audiowizualnymi przekazami handlowymi.

Poprawka    75

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo stosowali odpowiednie środki w celu:

1.  Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo stosowali odpowiednie, proporcjonalne i skuteczne środki w celu:

a)  ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi;

a)  ochrony wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do naruszania godności ludzkiej lub treściami nawołującymi do przemocy bądź nienawiści wobec osoby lub grupy osób, wyodrębnionych ze względu na narodowość, płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek, płeć, ekspresję płciową, tożsamość płciową, orientację seksualną, prawo pobytu czy stan zdrowia;

b)  ochrony wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie lub przynależność narodową lub etniczną.

b)  ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi.

2.  Środki te obejmują odpowiednio:

2.  Środki te obejmują odpowiednio:

a)  zdefiniowanie i stosowanie w regulaminie dostawców platform udostępniania plików wideo pojęcia nawoływania do przemocy lub nienawiści, o których mowa w ust. 1 lit. b), oraz pojęcia treści, która może zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu nieletnich, zgodnie z odpowiednio art. 6 i 12;

a)  zdefiniowanie i stosowanie w regulaminie dostawców platform udostępniania plików wideo pojęcia nawoływania do przemocy lub nienawiści, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz pojęcia treści, która może zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu nieletnich, zgodnie z odpowiednio art. 6 lit. a) i b) oraz art. 6a; Do celów ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, by takie środki oparte na warunkach użytkowania były dozwolone jedynie wówczas, jeśli zasady krajowe zapewniają użytkownikom możliwość zagwarantowania ich praw przed sądem po powzięciu wiedzy o takich środkach;

b)  stworzenie i obsługa mechanizmów umożliwiających użytkownikom platformy udostępniania plików wideo zgłaszanie lub sygnalizowanie dostawcy takiej platformy treści, o których mowa w ust. 1, zamieszczonych na platformie;

b)  stworzenie i obsługa przejrzystych i przyjaznych dla użytkownika mechanizmów umożliwiających użytkownikom platformy udostępniania plików wideo zgłaszanie lub sygnalizowanie dostawcy takiej platformy treści, o których mowa w ust. 1, zamieszczonych na platformie;

 

ba)  stworzenie i obsługa mechanizmów, za pomocą których dostawcy platform udostępniania plików wideo informują użytkowników tych platform, jakie działania podjęto w odpowiedzi na zgłoszenie lub sygnał, o których mowa w lit. b);

c)  stworzenie i obsługa przeznaczonych dla użytkowników platformy udostępniania plików wideo systemów weryfikacji wieku w odniesieniu do treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;

c)  stworzenie i obsługa przeznaczonych dla użytkowników platformy udostępniania plików wideo systemów weryfikacji wieku w odniesieniu do treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich; systemy takie nie mogą prowadzić do dodatkowego przetwarzania danych osobowych ani naruszać przepisów art. 8 rozporządzenia (UE) 2016/679;

d)  stworzenie i obsługa systemów umożliwiających użytkownikom platform udostępniania plików wideo ocenę treści, o których mowa w ust. 1;

d)  stworzenie i obsługa łatwych w użyciu systemów umożliwiających użytkownikom platform udostępniania plików wideo ocenę treści, o których mowa w ust. 1;

e)  zapewnienie mechanizmów kontroli rodzicielskiej w odniesieniu do treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;

e)  zapewnienie pozostających pod kontrolą użytkownika końcowego mechanizmów kontroli rodzicielskiej proporcjonalnych do środków, o których mowa w niniejszym ustępie i w ust. 3, w odniesieniu do treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich; jednostki i organy regulacyjne dostarczają niezbędnych wytycznych, aby zadbać o to, by powzięte środki były zgodne z zasadą wolności wypowiedzi i obejmowały konieczność informowania użytkowników;

f)  stworzenie i obsługa mechanizmów, za pomocą których dostawcy platform udostępniania plików wideo informują użytkowników tych platform, jakie działania podjęto w odpowiedzi na zgłoszenie lub sygnał, o których mowa w lit. b).

f)  stworzenie i obsługa przejrzystych, łatwych w stosowaniu i skutecznych procedur rozpatrywania i rozstrzygania sporów między dostawcami platform udostępniania plików wideo a ich użytkownikami w związku ze stosowaniem środków, o których mowa w lit. b)–f).

Odpowiedniość środka w rozumieniu ust. 1 ustala się w świetle charakteru treści, ich potencjalnej szkodliwości, charakterystyki kategorii osób, które mają być chronione, oraz zagrożonych praw i uzasadnionych interesów, w tym praw i interesów dostawców platform udostępniania plików wideo oraz użytkowników, którzy stworzyli lub umieścili na takich platformach treści, a także interesu publicznego.

2a.  Odpowiedniość środka w rozumieniu ust. 1 ustala się w świetle charakteru treści, ich potencjalnej szkodliwości, charakterystyki kategorii osób, które mają być chronione, oraz zagrożonych praw i uzasadnionych interesów, w tym praw i interesów dostawców platform udostępniania plików wideo oraz użytkowników, którzy umieścili na takich platformach treści, a także interesu publicznego. Odpowiednie środki są zgodne z zasadą wolności słowa i swobodnego dostępu do informacji, a także pluralizmu mediów. Najbardziej szkodliwe treści podlegają najsurowszym środkom. Takie środki nie prowadzą do bardziej rygorystycznych środków kontroli ex ante ani do filtrowania wysyłanych treści.

3.  Do celów stosowania środków, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie wspierają współregulację, jak przewidziano w art. 4 ust. 7.

3.  Do celów stosowania środków, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie i Komisja wspierają i ułatwiają samoregulację i współregulację, jak przewidziano w art. 4 ust. 7 i 7a, zapewniając, aby kodeksy postępowania były zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy oraz w pełni przestrzegały praw, swobód i zasad określonych w Karcie praw podstawowych, w szczególności w jej art. 52.

 

Państwa członkowskie zapewniają, aby dostawcy platform udostępniania plików wideo regularnie przeprowadzali kontrole swoich wyników zgodnie ze środkami, o których mowa w ust. 1, i podawali ich rezultaty do publicznej wiadomości.

4.  Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie mechanizmy oceny odpowiedniości środków określonych w ust. 2 i 3 wprowadzanych przez dostawców platform udostępniania plików wideo. Państwa członkowskie powierzają to zadanie organom wyznaczonym zgodnie z art. 30.

4.  Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie mechanizmy oceny i sprawozdawczości w zakresie realizacji i skuteczności podjętych środków, z uwzględnieniem ich legalności, przejrzystości, konieczności, skuteczności i proporcjonalności. Państwa członkowskie powierzają to zadanie organom wyznaczonym zgodnie z art. 30. Jednostki i organy regulacyjne dostarczają niezbędnych wytycznych, aby zadbać o to, by powzięte środki były zgodne z zasadą wolności wypowiedzi i obejmowały konieczność informowania użytkowników.

5.  Państwa członkowskie nie nakładają na dostawców platform udostępniania plików wideo obowiązku stosowania środków bardziej rygorystycznych niż środki, o których mowa w ust. 1 i 2. Państwa członkowskie zachowują możliwość wprowadzania bardziej rygorystycznych środków w odniesieniu do nielegalnych treści. Przyjmując takie środki, państwa członkowskie są zobowiązane spełnić warunki określone we właściwym prawie Unii, takie jak, w stosownych przypadkach, warunki określone w art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE lub art. 25 dyrektywy 2011/93/UE.

5.  Art. 8 ma zastosowanie do dostawców platform udostępniania plików wideo.

 

5a.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przekazy sponsorowane lub audiowizualne przekazy handlowe wprowadzane na rynek, sprzedawane lub opracowywane przez dostawców platform udostępniania plików wideo były zgodne z wymogami art. 9 i 10.

 

Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo zobowiązali użytkowników zamieszczających treści do zadeklarowania, czy takie treści zawierają reklamy, treści sponsorowane lub lokowanie produktu.

 

Państwa członkowskie zobowiązują dostawców platform udostępniania plików wideo do zapewnienia, aby odbiorcy usługi byli wyraźnie informowani o zadeklarowanej lub znanej treści, w tym o reklamach, sponsorowanych treściach lub lokowaniu produktu.

6.  Państwa członkowskie zapewniają dostępność mechanizmów składania skarg i dochodzenia roszczeń na potrzeby rozstrzygania sporów między użytkownikami a dostawcami platform udostępniania plików wideo dotyczących stosowania odpowiednich środków określonych w ust. 1 i 2.

 

7.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców platform udostępniania plików wideo do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

7.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców platform udostępniania plików wideo do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

8.  Dostawcy platform udostępniania plików wideo lub, w stosownych przypadkach, organizacje reprezentujące takich dostawców w tym zakresie przedkładają Komisji projekty unijnych kodeksów postępowania i zmiany istniejących unijnych kodeksów postępowania. Komisja może zwrócić się do ERGA o zaopiniowanie projektów, zmian lub uzupełnień kodeksów postępowania. Komisja może odpowiednio rozpowszechnić informacje o tych kodeksach postępowania.

8.  Dostawcy platform udostępniania plików wideo lub, w stosownych przypadkach, organizacje reprezentujące takich dostawców w tym zakresie przedkładają Komisji projekty unijnych kodeksów postępowania i zmiany istniejących unijnych kodeksów postępowania. Komisja może zwrócić się do ERGA o zaopiniowanie projektów, zmian lub uzupełnień kodeksów postępowania. Komisja podaje te kodeksy do publicznej wiadomości, aby wspierać wymianę najlepszych praktyk.

Poprawka    76

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 b – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz dostawców platform udostępniania plików wideo mających siedzibę na ich terytorium oraz kryteria określone w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE i w ust. 1, na podstawie których ustaliły swoją jurysdykcję. Państwa członkowskie regularnie aktualizują ten wykaz. Komisja zapewnia właściwym niezależnym organom regulacyjnym dostęp do tych informacji.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz dostawców platform udostępniania plików wideo mających siedzibę lub uznawanych za mających siedzibę na ich terytorium zgodnie z kryteriami określonymi w ust. 1, na podstawie których ustaliły swoją jurysdykcję. Państwa członkowskie regularnie aktualizują ten wykaz. Komisja zapewnia właściwym niezależnym organom i jednostkom regulacyjnym oraz obywatelom łatwy i skuteczny dostęp do tych informacji.

Poprawka    77

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 18b – ustęp 2 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.  W przypadku gdy w związku ze stosowaniem ust. 1 zainteresowane państwa członkowskie nie zgadzają się co do tego, które z nich sprawuje jurysdykcję, informują o tym niezwłocznie Komisję. Komisja może złożyć wniosek do ERGA o wydanie opinii w tej sprawie w terminie 15 dni roboczych od przedłożenia wniosku przez Komisję.

Uzasadnienie

Ponieważ platformy udostępniania plików wideo zwykle kierują swoją ofertę do odbiorców w całej Unii, między państwami członkowskimi może dojść do braku zgody co do określenia państw członkowskich właściwych do celów niniejszej dyrektywy. W związku z tym Komisja powinna mieć możliwość działania w celu określenia państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję, tak jak ma to miejsce w przypadku innych audiowizualnych usług medialnych na mocy art. 3.

Poprawka    78

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19 a (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 c (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(19a)  dodaje się art. 28 w brzmieniu:

 

„Artykuł 28c

 

Państwa członkowskie dopilnowują, by dostawcy platform udostępniania plików wideo podlegający ich jurysdykcji zapewnili użytkownikom łatwy, bezpośredni i trwały dostęp przynajmniej do następujących informacji:

 

a)  swojej nazwy;

 

b)  adresu fizycznej siedziby;

 

c)  danych, takich jak adres poczty elektronicznej lub witryna internetowa, które pozwalają na szybki, bezpośredni i skuteczny kontakt z dostawcami usług medialnych;

 

d)  informacji o państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję nad dostawcą platform udostępniania plików wideo oraz o właściwych jednostkach lub organach regulacyjnych bądź organach nadzorczych.

Poprawka    79

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19 b (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 29

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

(19b)  w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

„Artykuł 29

„Artykuł 29

1.  Przy Komisji zostaje ustanowiony Komitet Kontaktowy. Komitet złożony jest z przedstawicieli właściwych organów państw członkowskich. Przewodniczy mu przedstawiciel Komisji i zbiera się on z jego inicjatywy lub na wniosek delegacji państwa członkowskiego.

1.  Przy Komisji zostaje ustanowiony Komitet Kontaktowy. Komitet złożony jest z przedstawicieli właściwych organów lub władz państw członkowskich oraz czterech posłów do Parlamentu Europejskiego występujących w charakterze obserwatorów i mianowanych na okres trzech lat. Przewodniczy mu przedstawiciel Komisji i zbiera się on z jego inicjatywy lub na wniosek delegacji państwa członkowskiego. W składzie komitetu kontaktowego wspierany jest parytet płci.

2.  Zadaniami Komitetu kontaktowego  są:

2.  Zadaniami Komitetu kontaktowego  są:

a)  ułatwianie skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy poprzez organizowanie regularnych konsultacji w sprawie wszelkich praktycznych problemów wynikających z jej stosowania, w szczególności stosowania art. 2, a także dotyczących innych spraw, w odniesieniu do których wymianę poglądów uznaje się za użyteczną;

a)  ułatwianie skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy poprzez organizowanie regularnych konsultacji w sprawie wszelkich praktycznych problemów wynikających z jej stosowania, w szczególności stosowania art. 2, a także dotyczących innych spraw, w odniesieniu do których wymianę poglądów uznaje się za użyteczną;

b)  wydawanie opinii z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji w sprawie stosowania przez państwa członkowskie niniejszej dyrektywy;

b)  wydawanie opinii z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji w sprawie stosowania przez państwa członkowskie niniejszej dyrektywy;

c)  pełnienie roli forum wymiany poglądów na tematy, które państwa członkowskie powinny podejmować w swych sprawozdaniach składanych na mocy art. 16 ust. 3, oraz dotyczących zastosowanej metodologii;

c)  pełnienie roli forum wymiany poglądów na tematy, które państwa członkowskie powinny podejmować w swych sprawozdaniach składanych na mocy art. 16 ust. 3, oraz dotyczących zastosowanej metodologii;

d)  dyskutowanie o wynikach regularnych konsultacji, jakie Komisja prowadzi z przedstawicielami organizacji zajmujących się transmisją, producentów, konsumentów, wytwórców, świadczących usługi, związków zawodowych i społeczności artystycznej;

d)  dyskutowanie o wynikach regularnych konsultacji, jakie Komisja prowadzi z przedstawicielami organizacji zajmujących się transmisją, producentów, konsumentów, wytwórców, świadczących usługi, związków zawodowych i społeczności artystycznej;

e)  ułatwianie wymiany informacji między państwami członkowskimi a Komisją na temat bieżącego stanu i rozwoju działań regulacyjnych w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych w świetle unijnej polityki audiowizualnej, a także na temat istotnych aspektów rozwoju technicznego;

e)  ułatwianie wymiany informacji między państwami członkowskimi a Komisją na temat bieżącego stanu i rozwoju działań regulacyjnych w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych w świetle unijnej polityki audiowizualnej, a także na temat istotnych aspektów rozwoju technicznego;

f)  badanie wszelkiego następującego w tym sektorze rozwoju, dla którego użyteczna byłaby wymiana poglądów.”

f)  badanie wszelkiego następującego w tym sektorze rozwoju, dla którego użyteczna byłaby wymiana poglądów, a także formułowanie na ten temat opinii dla Komisji.”

Celem tej poprawki jest zmiana zawartego w obecnym akcie przepisu – art. 29 – do którego nie ma odniesienia we wniosku Komisji.)

Poprawka    80

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 21

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 30

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„Artykuł 30

„Artykuł 30

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza jeden lub kilka niezależnych krajowych organów regulacyjnych. Państwa członkowskie zapewniają, by organy te były prawnie odrębne i funkcjonalnie niezależne od jakiegokolwiek innego podmiotu publicznego lub prywatnego. Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości powoływania przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad poszczególnymi sektorami.

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej jeden niezależny krajowy organ regulacyjny lub co najmniej jedną niezależną krajową jednostkę regulacyjną. Państwa członkowskie zapewniają, by te organy i jednostki były skutecznie niezależne od swoich odnośnych rządów i wszelkich innych podmiotów publicznych lub prywatnych. Pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości powoływania przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad poszczególnymi sektorami.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy regulacyjne wykonywały swoje uprawnienia w sposób bezstronny i przejrzysty oraz zgodnie z celami niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczącymi pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy lub jednostki regulacyjne wykonywały swoje uprawnienia w sposób bezstronny i przejrzysty oraz zgodnie z celami niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczącymi pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej i językowej, ochrony konsumentów, dostępności, niedyskryminacji, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji. Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy lub jednostki regulacyjne nie wywierały wpływu ex ante na decyzje redakcyjne, wybory redakcyjne lub układy graficzne. Ich zadania są ograniczone do monitorowania wdrażania przepisów niniejszej dyrektywy, stosowania ustawodawstwa krajowego oraz do wypełniania obowiązków prawnych.

Krajowe organy regulacyjne nie zwracają się o instrukcje do żadnego innego organu ani nie wypełniają instrukcji innego organu w związku z wykonywaniem zadań powierzonych im na mocy prawa krajowego wdrażającego prawo Unii. Pozostaje to bez uszczerbku dla wykonywania nadzoru zgodnie z krajowym prawem konstytucyjnym.

Krajowe jednostki lub organy regulacyjne nie zwracają się o instrukcje do żadnego innego organu ani nie przyjmują instrukcji od innego organu w związku z wykonywaniem zadań powierzonych im na mocy prawa krajowego wdrażającego prawo Unii. Pozostaje to bez uszczerbku dla wykonywania nadzoru zgodnie z krajowym prawem konstytucyjnym.

3.  Kompetencje i uprawnienia niezależnych organów regulacyjnych, jak również metody rozliczania tych organów z zadań, określa się jasno w przepisach prawa.

3.  Kompetencje i uprawnienia niezależnych organów lub jednostek regulacyjnych, jak również metody rozliczania tych organów z zadań, określa się jasno w przepisach prawa.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy regulacyjne miały odpowiednie uprawnienia w zakresie egzekwowania prawa, umożliwiające im skuteczne wykonywanie powierzonych im zadań.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy lub jednostki regulacyjne miały odpowiednie uprawnienia w zakresie egzekwowania prawa, umożliwiające im skuteczne wykonywanie powierzonych im zadań.

 

4a.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy lub jednostki regulacyjne wyznaczyły jeden publicznie dostępny punkt kontaktowy odpowiedzialny za informacje i skargi dotyczące kwestii dostępności, o których mowa w art. 7.

5.  Osoba stojąca na czele krajowego organu regulacyjnego lub członkowie organu pełniącego tę funkcję w krajowym organie regulacyjnym mogą być odwoływani, wyłącznie jeżeli przestają spełniać warunki konieczne do wykonywania swoich obowiązków, które zostały uprzednio określone w prawie krajowym. Decyzja o odwołaniu jest podawana do wiadomości publicznej i udostępniane jest jej uzasadnienie.

5.  Państwa członkowskie określają w przepisach prawa krajowego warunki i procedury mianowania i dymisji szefa krajowego organu regulacyjnego lub krajowej jednostki regulacyjnej bądź członków organu kolegialnego pełniącego tę funkcję, w tym czas trwania ich mandatu. Zmiany wprowadzane przed wygaśnięciem mandatu muszą być należycie uzasadnione i są uprzednio komunikowane i podawane do wiadomości publicznej. Procedury są przejrzyste, niedyskryminacyjne i gwarantują wymagany poziom niezależności.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, by niezależny krajowy organ regulacyjny dysponował oddzielnym rocznym budżetem. Budżet ten jest podawany do wiadomości publicznej. Państwa członkowskie zapewniają ponadto, by krajowe organy regulacyjne posiadały wystarczające zasoby finansowe i ludzkie, tak by były w stanie wykonywać powierzone im zadania i aktywnie uczestniczyć w pracach ERGA oraz wnosić do nich wkład.

6.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy lub jednostki regulacyjne posiadały odrębne środki w budżecie, tak by były w stanie wykonywać powierzone im zadania i aktywnie uczestniczyć w pracach ERGA oraz wnosić do nich wkład. Budżet ten jest podawany do wiadomości publicznej.

7.  Państwa członkowskie zapewniają istnienie na poziomie krajowym skutecznych mechanizmów zapewniających każdemu użytkownikowi lub dostawcy usług medialnych lub dostawcy platformy udostępniania plików wideo, którego dotyczy dana decyzja krajowego organu regulacyjnego, prawo do wniesienia odwołania od tej decyzji do organu odwoławczego. Organ odwoławczy jest niezależny od stron postępowania w sprawie odwołania.

7.  Państwa członkowskie zapewniają istnienie na poziomie krajowym skutecznych mechanizmów, w ramach których każdy usługobiorca, którego prawa zostały bezpośrednio naruszone przez treść audiowizualną lub dostawcę audiowizualnej usługi medialnej bądź dostawcę platformy udostępniania plików wideo, którego dotyczy dana decyzja krajowego organu regulacyjnego lub krajowej jednostki regulacyjnej, ma prawo do wniesienia odwołania od tej decyzji do organu odwoławczego. Organ odwoławczy jest niezależny od stron postępowania w sprawie odwołania.

Organ ten, który powinien być sądem, musi dysponować odpowiednią wiedzą specjalistyczną pozwalającą mu na skuteczne wypełnianie swoich funkcji. Państwa członkowskie zapewniają, by aspekty merytoryczne każdej sprawy zostały właściwie rozpatrzone, oraz by dostępne były skuteczne środki odwoławcze.

Organ ten, który powinien być sądem, musi dysponować odpowiednią wiedzą specjalistyczną pozwalającą mu na skuteczne wypełnianie swoich funkcji. Państwa członkowskie zapewniają, by aspekty merytoryczne każdej sprawy zostały właściwie rozpatrzone, oraz by dostępne były skuteczne środki odwoławcze.

Do czasu rozpatrzenia odwołania decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostaje w mocy, chyba że zgodnie z prawem krajowym stosowane są środki przejściowe.”

Do czasu rozpatrzenia odwołania decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostaje w mocy, chyba że zgodnie z prawem krajowym stosowane są środki przejściowe.”

Poprawka    81

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 22

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 30 a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

„Artykuł 30a

„Artykuł 30a

1.  Niniejszym ustanawia się Europejską Grupę Regulatorów Audiowizualnych Usług Medialnych (ERGA).

1.  Niniejszym ustanawia się Europejską Grupę Regulatorów Audiowizualnych Usług Medialnych (ERGA).

2.  Składa się ona z krajowych niezależnych organów regulacyjnych w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych. Są one reprezentowane przez osoby stojące na czele lub wyznaczonych przedstawicieli wysokiego szczebla krajowego organu regulacyjnego, którego głównym zadaniem jest nadzorowanie audiowizualnych usług medialnych, lub w przypadku braku takiego krajowego organu regulacyjnego, przez innych przedstawicieli wybranych zgodnie z obowiązującą procedurą. W posiedzeniach grupy uczestniczy przedstawiciel Komisji.

2.  Składa się ona z krajowych organów lub jednostek regulacyjnych, które mogą obejmować te regionalne niezależne organy i jednostki regulacyjne, które mają pełne uprawnienia w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych. Są one reprezentowane przez osoby stojące na czele lub wyznaczonych przedstawicieli wysokiego szczebla krajowego organu regulacyjnego, którego głównym zadaniem jest nadzorowanie audiowizualnych usług medialnych, lub w przypadku braku takiego krajowego organu regulacyjnego bądź takiej krajowej jednostki regulacyjnej, przez innych przedstawicieli wybranych zgodnie z obowiązującą procedurą. W posiedzeniach grupy uczestniczy przedstawiciel Komisji.

3.  Zadania ERGA są następujące:

3.  Zadania ERGA są następujące:

a)  doradzanie i wspieranie Komisji w jej pracach w celu zapewnienie spójnego wdrożenia we wszystkich państwach członkowskich ram regulacyjnych w zakresie audiowizualnych usług medialnych;

a)  doradzanie i wspieranie Komisji na jej wniosek w wypełnianiu jej zadania polegającego na zapewnieniu spójnego wdrożenia niniejszej dyrektywy we wszystkich państwach członkowskich;

b)  doradzanie i wspieranie Komisji we wszelkich kwestiach związanych z audiowizualnymi usługami medialnymi mieszczących się w zakresie kompetencji Komisji. W uzasadnionych przypadkach, aby doradzić Komisji w określonych kwestiach, grupa może zasięgać opinii uczestników rynku, konsumentów i użytkowników końcowych w celu zebrania niezbędnych informacji;

b)  doradzanie i wspieranie Komisji na jej wniosek w kwestiach związanych z audiowizualnymi usługami medialnymi mieszczących się w zakresie kompetencji Komisji;

c)  zapewnienie wymiany doświadczeń i dobrych praktyk dotyczących stosowania ram regulacyjnych w zakresie audiowizualnych usług medialnych;

c)  zapewnienie wymiany doświadczeń i dobrych praktyk dotyczących stosowania ram regulacyjnych w zakresie audiowizualnych usług medialnych;

d)  współpraca i zapewnienie swoim członkom informacji niezbędnych do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 3 i 4;

d)  współpraca i zapewnienie swoim członkom oraz komitetowi kontaktowemu informacji niezbędnych do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 3, 4 i 7;

e)  wydawanie opinii na wniosek Komisji w kwestiach przewidzianych w art. 2 ust. 5b, art. 6a ust. 3, art. 9 ust. 2, art. 9 ust. 4 oraz w każdej kwestii dotyczącej audiowizualnych usług medialnych, w szczególności w kwestii ochrony małoletnich i nawoływania do nienawiści.

e)  wydawanie opinii na wniosek Komisji w kwestiach przewidzianych w art. 2 ust. 5b, art. 6a ust. 3, art. 9 ust. 2, art. 9 ust. 4 oraz w każdej kwestii dotyczącej audiowizualnych usług medialnych, w szczególności w kwestii ochrony małoletnich i nawoływania do nienawiści.

4.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, w drodze aktu wykonawczego, regulaminu wewnętrznego ERGA.”;

4.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, w drodze aktu wykonawczego, regulaminu wewnętrznego ERGA.”;

 

4a.  Aby realizować swoje zadania, ERGA dysponuje odpowiednimi zasobami finansowymi i ludzkimi. Organy lub jednostki regulacyjne aktywnie uczestniczą w pracach ERGA i wnoszą w nie swój wkład.

Poprawka    82

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 23

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 33 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Najpóźniej do dnia [data – nie później niż cztery lata po przyjęciu dyrektywy] r., a następnie co trzy lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy.

Najpóźniej do dnia [data – nie później niż trzy lata po przyjęciu dyrektywy] r., a następnie co trzy lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy, a w razie potrzeby przedkłada dalsze wnioski służące jej dostosowaniu do postępu w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych, szczególnie w świetle najnowszych osiągnięć technicznych, konkurencyjności sektora, a także sprawozdanie z praktyk, strategii politycznych i środków towarzyszących wspieranych przez państwa członkowskie w dziedzinie kompetencji medialnej.

(1)

Dz.U. C 0 z 0.0.0000, s. 0. .

(2)

Dz.U. C 0 z 0.0.0000, s. 0. .


UZASADNIENIE

W dniu 25 maja 2016 r. Komisja opublikowała swój wniosek w sprawie zmiany dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych.

Przez ostatnią kadencję Parlament Europejski, a zwłaszcza komisja CULT, która ma wyłączne kompetencje w tym obszarze, wielokrotnie apelowali o taką zmianę z uwagi na szybki rozwój technologiczny i rynkowy, pojawienie się nowych usługodawców oraz zmiany zachowań konsumentów, co zatarło granice między usługami tradycyjnymi a usługami na żądanie.

W swoich rezolucjach z dni: 19 stycznia 2016 r. pt. „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”, 12 marca 2014 r. w sprawie przygotowania do nadejścia w pełni zintegrowanych mediów audiowizualnych, 4 lipca 2013 r. w sprawie telewizji hybrydowej oraz 22 maja 2013 r. w sprawie stosowania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych Parlament Europejski nalegał na Komisję, aby zaktualizowała dyrektywę, a jednocześnie wydawał jasne wskazówki dotyczące jej przeglądu.

Dlatego też sprawozdawczynie z zadowoleniem przyjmują inicjatywę Komisji, która zaproponowała taki przegląd w tym tak bardzo istotnym dla usług audiowizualnych momencie.

Sprawozdawczynie pragną ustosunkować się do poniższych najważniejszych kwestii:

(i) Konwergencja mediów: dostosowanie przepisów dotyczących usług linearnych i nielinearnych, art. -2 do -2f

Celem przeglądu dyrektywy jest dostosowanie obecnych przepisów do rosnącej konwergencji rynków medialnych i technologii w Europie. Zakres dyrektywy zostaje rozszerzony, aby objąć nią nie tylko tradycyjne usługi nadawania i usługi na żądanie, ale także usługi platform udostępniania plików wideo oraz filmy wideo stworzone przez użytkownika.

Aby dostosować przepisy dotyczące tych usług i stworzyć rzeczywiście równe warunki działania, przeorganizowano rozdział I w celu ustanowienia wspólnych zasad dotyczących audiowizualnych usług medialnych, platform udostępniania plików wideo oraz filmów wideo stworzonych przez użytkownika. Przepisy tego rozdziału I mają zastosowanie do wszystkich usług wchodzących w zakres dyrektywy. Wprowadzono siedem nowych artykułów (popr. 32–38), które łączą kilka artykułów z obecnej dyrektywy i wniosku, dotycząc:

-  nawoływania do przemocy lub nienawiści, dyskryminacji (art. -2),

-  ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami (art. -2a),

-  handlowych przekazów audiowizualnych, sponsorowania (art. -2b) i lokowania produktu (art. -2c),

-  ochrony utworów kinematograficznych (art. -2d),

-  praw do informacji przysługujących usługobiorcom (art. -2e),

-  współregulacji i samoregulacji oraz kodeksów postępowania (art. -2f).

Takie zmiany strukturalne w dyrektywie mają podstawowe znaczenie dla zapewnienia wyższego stopnia dostosowania między usługami linearnymi a nielinearnymi. Dzięki temu dyrektywa uwzględnia realia obecnej konwergencji mediów, a równocześnie ustanawia sprawiedliwe zasady konkurencji na rynkach medialnych. Ponieważ w zachowaniu konsumentów i konsumpcji treści nastąpiły znaczące zmiany, a także z powodu konieczności zapewnienia równocześnie wysokiego poziomu ochrony konsumentów i rzeczywiście równych warunków działalności, należy opracować takie same minimalne wymogi w odniesieniu do wszystkich usług audiowizualnych, tj. audiowizualnych usług medialnych oraz sponsorowanych filmów wideo stworzonych przez użytkownika lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika.

II. Ochrona małoletnich

Sprawozdawczynie pragną utrzymać wysoki poziom ochrony małoletnich dzięki stopniowaniu jej według powagi możliwego szkodliwego wpływu, o czym mowa w art. -2 ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 (popr. 32).

Sprawozdawczynie chciałyby podkreślić, że istnieją techniczne sposoby na identyfikację szkodliwych treści i ich eliminowanie. Jednakże instrumenty takie nie mogą ograniczać swobody komunikacji. Zasada zgłaszania i usuwania nielegalnych treści, o której mowa w art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE (dyrektywa o handlu elektronicznym), ma zatem zastosowanie.

III. Współregulacyjne i samoregulacyjne kodeksy postępowania

Sprawozdawczynie nie popierają propozycji Komisji dotyczącej pełnej harmonizacji w postaci współ- i samoregulacji w przypadku usług platform udostępniania plików wideo. Ponieważ celem dyrektywy jest zwykłe skoordynowanie krajowych strategii politycznych, powstaje minimalny poziom harmonizacji, umożliwiający państwom członkowskim wprowadzenie bardziej rygorystycznych przepisów.

Do zapewnienia spójności mają posłużyć współregulacyjne i samoregulacyjne kodeksy postępowania, o których mowa w art. -2f (popr. 38). Jeżeli jakieś państwo członkowskie dowiedzie, że kodeks postępowania nie jest skuteczny, ma prawo wprowadzić akty ustawodawcze w danej kwestii.

IV. Przepisy dotyczące ilości reklam, przekazy handlowe i lokowanie produktu

Konieczna jest większa elastyczność w przepisach dotyczących ilości reklam.

W przepisach dotyczących długości spotów reklamowych, o ile konieczna jest większa elastyczność, trzeba też utrzymać wystarczający poziom ochrony konsumentów. Proponowany dzienny limit w wys. 20 % mógłby narazić widzów na nadmierną ilość reklamy w porach największej oglądalności. Dlatego też sprawozdawczynie sugerują w art. 23 ust. 1 (popr. 77), żeby stosować bardziej rygorystyczne limity w godz. 20.00–23.00, tj. 20 % w tym czasie.

Ponadto przepis dotyczący nadmiernego eksponowania w odniesieniu do lokowania produktu powinien zostać zachowany w nowym art. -2c dyrektywy (popr. 35).

Nadal należy ograniczać przekazy handlowe dotyczące napojów alkoholowych, tytoniu i produktów medycznych.

Ograniczenia w odniesieniu do przekazów handlowych dotyczących żywienia powinno się uzgodnić w ramach kodeksów postępowania, aby uzyskać wyższy poziom ochrony.

V. Promocja europejskich utworów audiowizualnych

Sprawozdawczynie z zadowoleniem przyjmują propozycję Komisji dotyczącą nasilenia promocji europejskich utworów audiowizualnych. Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni wspierać produkcję i dystrybucję utworów europejskich, zapewniając minimalny wynoszący 30 % udział utworów europejskich w ich katalogach oraz odpowiednie wyeksponowanie tych utworów (popr. 75).

Sprawozdawczynie sugerują także w motywie 21 (popr. 16), aby państwa członkowskie dopilnowały, by podmioty praw podlegające ich jurysdykcji znakowały w swoich metadanych treści audiowizualne zaklasyfikowane jako utwory europejskie i udostępniały je usługodawcom, którzy będą mogli łatwo ustalić, czy utwory są europejskie.

VI. Europejska Grupa Regulatorów Audiowizualnych Usług Medialnych (ERGA)

Sprawozdawczynie doceniają wkład ERGA jako organu informacyjnego i konsultacyjnego. Uważają jednak, że aby utrzymać prerogatywy państw członkowskich, nie powinna ona mieć żadnych uprawnień w zakresie podejmowania decyzji. Natomiast należy dać więcej uprawnień Komitetowi Kontaktowemu, powołanemu na mocy art. 29 obecnej dyrektywy (popr. 106).

Komitet Kontaktowy powinien być jedynie właściwy do podejmowania decyzji, w tym dotyczących opinii sporządzonych przez ERGA. W związku z tym odpowiednio zmieniono art. -2f, art. 2 ust. 5b, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 1 oraz art. 4 ust. 3 (popr. 38, popr. 42, popr. 51, popr. 54, popr. 55, popr. 56 i popr. 57).

VII. Dostępność

Sprawozdawczynie sugerują, żeby przepisy dotyczące dostępności pozostały w tekście dyrektywy. Zmieniono art. 7 obecnej dyrektywy: od dostawców usług medialnych wymaga się zwiększonych działań w zakresie dostępności usług dla osób z upośledzeniami wzroku lub słuchu. Dostępność ta powinna zostać osiągnięta do końca 2027 r. Proponowane sformułowanie (popr. 67) uwzględnia Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, a jednocześnie pozostawia wystarczający margines swobody na określenie sposobu realizacji tego celu.

VIII. Inne kwestie

- Audycje, których znaczną część widzów stanowią dzieci

Sprawozdawczynie uważają, że określenie proponowane przez Komisję we wniosku nie jest jasne ani zgodne z prawem, gdyż programy pierwotnie nieprzeznaczone dla dzieci, takie jak transmisje sportowe czy telewizyjne konkursy piosenki, mogą się znaleźć w tej kategorii.

Sprawozdawczynie sugerują pozostawienie obecnych sformułowań „widzowie-dzieci” oraz „audycje dla dzieci” w motywie 16 (popr. 12), a także art. -2c, art. 10 i art. 33 ust. 2 (popr. 35, popr. 72 i popr. 94).

Stosowne eksponowanie audiowizualnych usług medialnych w interesie ogólnym (art. 9a)

Aby utrzymać pluralizm i różnorodność mediów, państwa członkowskie mają prawo przyjmować środki zapewniające stosowne eksponowanie audiowizualnych usług medialnych w interesie ogólnym (popr. 70).

- Ochrona integralności sygnału dostawców usług medialnych (motyw 13a)

Sprawą najwyższej wagi jest zagwarantowanie integralności sygnału dostawców usług medialnych. Osoby trzecie inne niż usługobiorcy nie powinny mieć możliwości zmiany programów i usług bez zgody danego dostawcy usług medialnych (popr. 10).


OPINIA Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (1.2.2017)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

(COM(2016)0287 – C8-0193/2016 – 2016/0151(COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Herbert Dorfmann

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

W dniu 25 maja 2016 r. Komisja Europejska opublikowała wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku.

Wniosek powstał w reakcji na zmiany zachodzące na rynku i wśród konsumentów oraz zmiany technologiczne wpływające na kształt mediów audiowizualnych, ze względu na coraz większą zbieżność między telewizją a usługami dystrybuowanymi przez internet. Tradycyjne media zachowują w UE silną pozycję pod względem oglądalności, przychodów z reklam i nakładów na treści (około 30 % przychodów). Nadawcy rozszerzają jednak działalność w internecie, a nowe podmioty na rynku oferujące treści audiowizualne online (np. dostawcy usług wideo na żądanie i platformy udostępniania plików wideo) rosną w siłę i konkurują o tych samych odbiorców. Tymczasem rozpowszechnianie telewizyjne, usługi wideo na żądanie i treści tworzone przez użytkowników podlegają różnym przepisom, zróżnicowany jest też w nich poziom ochrony konsumentów.

Ogólne cele wniosku to: 1) poprawa ochrony osób małoletnich i ogólnie konsumentów przez, w miarę możliwości, zharmonizowane europejskie normy dla branży audiowizualnej; 2) zapewnienie równych warunków działania w przypadku nadawców tradycyjnych, audiowizualnych usług medialnych na żądanie oraz platform udostępniania plików wideo; 3) uproszczenie ram ustawodawczych, w szczególności w odniesieniu do przekazów handlowych.

Sprawozdawca z zadowoleniem przyjmuje wysuniętą przez Komisję propozycję przeglądu obecnych ram prawnych dotyczących wszystkich dostawców usług audiowizualnych.

Co się tyczy ram regulacyjnych – sprawozdawca uważa, że istotne znaczenie ma wzmocnienie roli kodeksów postępowania dla organów regulacyjnych, oraz wzywa do większej harmonizacji krajowych kodeksów postępowania, a także do opracowania unijnych kodeksów postępowania.

Sprawozdawca podkreśla też potrzebę znalezienia równowagi między gwarancją wolności wypowiedzi a ochroną odbiorców, w szczególności odbiorców podatnych na zagrożenia. Dotyczy to zwłaszcza handlowych przekazów audiowizualnych odnoszących się do żywności i napojów o wysokiej zawartości soli, cukrów lub tłuszczu lub do napojów alkoholowych. Należy skutecznie wzmocnić ochronę odbiorców, w szczególności dzieci, przez zastosowanie we wniosku jednolitych standardów i terminologii. Ograniczenie nieodpowiednich przekazów handlowych kierowanych do osób małoletnich i do dzieci, a także zakaz lokowania produktu powinny odnosić się nie do programów, których znaczącą część widzów stanowią dzieci, lecz do wszystkich programów dla dzieci i treści kierowanych do dzieci.

Platformy udostępniania plików wideo oraz media społecznościowe mają w swojej ofercie materiały audiowizualne. Usługi te często nie wchodzą w zakres stosowania dyrektywy w sprawie audiowizualnych usług medialnych, ponieważ albo usługodawcy nie sprawują kontroli nad wyborem i sposobem porządkowania treści, albo oferowanie treści audiowizualnych nie stanowi ich głównego celu. Sprawozdawca uważa, że platformy plików wideo, które działają obecnie w łagodniejszym systemie na podstawie dyrektywy w sprawie handlu elektronicznego, powinny podlegać obowiązkowemu mechanizmowi monitorowania, gwarantującemu, że treści nielegalne lub szkodliwe nie będą umieszczane na platformach. Wszystkie przepisy służące ochronie odbiorców wrażliwych powinny obejmować odpowiedni mechanizm monitorowania i egzekwowania.

POPRAWKI

Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, jako komisji przedmiotowo właściwej, o wzięcie pod uwagę następujących poprawek:

Poprawka     1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Umocowanie 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1 i art. 62,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1, art. 62 i art. 168,

Poprawka     2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady29. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję.

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady29. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie, sieci społecznościowe i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję.

_________________

_________________

27 Dyrektywa 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

27 Dyrektywa 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

Poprawka     3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  Dyrektywa 2010/13/UE powinna nadal obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do tych usług, których podstawowym celem jest dostarczanie audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Wymóg dotyczący powyższego podstawowego celu należy uznać za spełniony również wówczas, gdy usługa zawiera treści audiowizualne i ma formę, które można oddzielić od głównej działalności usługodawcy, jak na przykład w przypadku autonomicznych serwisów internetowych gazet zawierających audycje audiowizualne lub filmy wideo stworzone przez użytkownika, o ile serwisy te można uznać za możliwe do oddzielenia od głównej działalności tych usługodawców. Serwisy społecznościowe nie są objęte zakresem przepisów dyrektywy, chyba że stanowią usługę, która mieści się w definicji platformy udostępniania plików wideo. Dana usługa powinna być uważana jedynie za nieodłączne uzupełnienie podstawowej działalności wówczas, gdy istnieją powiązania między ofertą audiowizualną a podstawową działalnością. Kanały lub wszelkie inne usługi audiowizualne podlegające odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy mogą jako takie stanowić audiowizualne usługi medialne, nawet jeżeli są oferowane w ramach platformy udostępniania plików wideo nieobjętej odpowiedzialnością redakcyjną. W takich przypadkach na dostawcach mających odpowiedzialność redakcyjną będzie ciążył obowiązek przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.

(3)  Dyrektywa 2010/13/UE powinna nadal obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do tych usług, których podstawowym celem jest dostarczanie audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Wymóg dotyczący powyższego podstawowego celu należy uznać za spełniony również wówczas, gdy usługa zawiera treści audiowizualne i ma formę, które można oddzielić od głównej działalności usługodawcy, jak na przykład w przypadku autonomicznych serwisów internetowych gazet zawierających audycje audiowizualne lub filmy wideo stworzone przez użytkownika, o ile serwisy te można uznać za możliwe do oddzielenia od głównej działalności tych usługodawców. Ponieważ sieci społecznościowe stanowią dla konsumentów ważne źródło informacji i w coraz większym stopniu opierają się na treściach audiowizualnych tworzonych lub udostępnianych przez ich użytkowników, należy objąć takie sieci zakresem stosowania dyrektywy 2010/13/UE, gdy mieszczą się one w definicji platformy udostępniania plików wideo. Dana usługa powinna być uważana jedynie za nieodłączne uzupełnienie podstawowej działalności wówczas, gdy istnieją powiązania między ofertą audiowizualną a podstawową działalnością. Kanały lub wszelkie inne usługi audiowizualne podlegające odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy mogą jako takie stanowić audiowizualne usługi medialne, nawet jeżeli są oferowane w ramach platformy udostępniania plików wideo nieobjętej odpowiedzialnością redakcyjną. W takich przypadkach na dostawcach mających odpowiedzialność redakcyjną będzie ciążył obowiązek przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.

Poprawka     4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa”31 Komisja podkreśliła, że przy rozważaniu rozwiązań polityki przeanalizuje zarówno środki regulacyjne, jak i dobrze zaprojektowane środki nieregulacyjne, na wzór wspólnoty praktyków oraz zasad lepszej samoregulacji i współregulacji32. Wiele kodeksów ustanowionych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów dyrektywy okazało się być dobrze zaprojektowanych, zgodnie z zasadami lepszej samoregulacji i współregulacji. Istnienie legislacyjnego mechanizmu ochronnego zostało uznane za ważny czynnik sukcesu w propagowaniu przestrzegania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Równie ważne jest określenie w kodeksach konkretnych docelowych wskaźników i wyznaczenie celów umożliwiających regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę celów realizowanych przez kodeksy. Za skuteczną metodę egzekwowania danego mechanizmu uznaje się powszechnie stopniowane sankcje z zachowaniem zasady proporcjonalności. Kwestie te powinny być uwzględniane w kodeksach samoregulacji i współregulacji przyjmowanych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.

(7)  W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa”31 Komisja podkreśliła, że przy rozważaniu rozwiązań polityki przeanalizuje zarówno środki regulacyjne, jak i dobrze zaprojektowane środki nieregulacyjne, na wzór wspólnoty praktyków oraz zasad lepszej samoregulacji i współregulacji32. Wiele kodeksów ustanowionych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów dyrektywy okazało się być dobrze zaprojektowanych, zgodnie z zasadami lepszej samoregulacji i współregulacji, i mogą one stanowić przydatne środki pomocnicze lub uzupełniające służące działaniom ustawodawczym. Istnienie legislacyjnego mechanizmu ochronnego zostało uznane za ważny czynnik sukcesu w propagowaniu przestrzegania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Równie ważne jest określenie w kodeksach konkretnych docelowych wskaźników i wyznaczenie celów umożliwiających regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę celów realizowanych przez kodeksy. Za skuteczną metodę egzekwowania danego mechanizmu uznaje się powszechnie stopniowane sankcje z zachowaniem zasady proporcjonalności. Kwestie te powinny być uwzględniane w kodeksach samoregulacji i współregulacji przyjmowanych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.

_________________

_________________

31 COM(2015) 215 final.

31 COM(2015) 215 final.

32 https://ec.europa.eu/digital-single-market/communities/better-self-and-co-regulation

32 https://ec.europa.eu/digital-single-market/communities/better-self-and-co-regulation

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w tym rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania dostatecznych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową.

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w szczególności rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych oraz dostawców platform udostępniania plików wideo, do zamieszczania wszystkich niezbędnych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową.

Poprawka     6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(9a)  Prawo osób niepełnosprawnych i osób starszych do integracji i uczestnictwa w życiu społecznym i kulturalnym jest związane ze świadczeniem dostępnych audiowizualnych usług medialnych. Państwa członkowskie powinny zatem przyjąć właściwe i proporcjonalne środki w celu zapewnienia, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji aktywnie dążyli do jak najszybszego udostępnienia treści osobom z upośledzeniami wzroku lub słuchu.

Poprawka     7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(9b)  Należy wzmocnić obowiązujące przepisy dotyczące ułatwiania dostępu do usług medialnych osobom z upośledzeniami wzroku lub słuchu w celu zapewnienia, aby wysiłki podejmowane przez państwa członkowskie i dostawców usług medialnych były rozwijane i kontynuowane.

Poprawka     8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)  Na szczeblu krajowym i międzynarodowym stosowane są pewne powszechnie uznawane wytyczne dotyczące żywienia, np. model profilu składników odżywczych opracowany przez Biuro Regionalne WHO dla Europy, w celu klasyfikacji żywności według składników odżywczych w kontekście telewizyjnej reklamy żywności skierowanej do dzieci. Należy zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia.

(10)  Na szczeblu krajowym i międzynarodowym stosowane są pewne powszechnie uznawane wytyczne dotyczące żywienia w celu klasyfikacji żywności według składników odżywczych w kontekście telewizyjnej reklamy żywności skierowanej do dzieci. Należy zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania, takie jak inicjatywa EU Pledge i inne inicjatywy opracowane w ramach platformy ds. żywienia, aktywności fizycznej i zdrowia, która działa pod przewodnictwem Komisji, w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia.

Poprawka     9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(10a)  Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić stosowanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi promocji gier hazardowych. Na szczeblu unijnym i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu promowania odpowiedzialnego hazardu, m.in. w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności systemy służące zapewnieniu, aby handlowym przekazom audiowizualnym na temat gier hazardowych towarzyszyły komunikaty dotyczące odpowiedzialnego hazardu.

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Należy również zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych. Na szczeblu UE i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu odpowiedzialnego marketingu napojów alkoholowych, między innymi w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności te służące zapewnieniu zamieszczania wraz z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych ostrzeżeń dotyczących odpowiedzialnego spożywania alkoholu.

(11)  Państwa członkowskie powinny również zapewnić stosowanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych. Na szczeblu UE i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu odpowiedzialnego marketingu napojów alkoholowych, między innymi w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności te służące zapewnieniu zamieszczania wraz z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych ostrzeżeń dotyczących odpowiedzialnego spożywania alkoholu.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  W celu usunięcia przeszkód w swobodnym przepływie usług transgranicznych w Unii konieczne jest zapewnienie skuteczności środków samoregulacji i współregulacji, w szczególności środków w celu ochrony konsumentów lub zdrowia publicznego. Jeśli będą skutecznie egzekwowane i monitorowane, kodeksy postępowania na poziomie Unii mogą być dobrym sposobem zapewnienia bardziej spójnego i efektywnego podejścia.

(12)  W celu usunięcia przeszkód w swobodnym przepływie usług transgranicznych w Unii konieczne jest zapewnienie skuteczności środków samoregulacji i współregulacji, w szczególności środków w celu ochrony konsumentów lub zdrowia publicznego. Jeśli będą skutecznie egzekwowane i monitorowane, kodeksy postępowania na poziomie Unii powinny zapewnić bardziej spójne i efektywne podejście.

Poprawka     12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 12 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(12a)  Państwa członkowskie powinny opracować przepisy ramowe dotyczące czasu największej oglądalności. Takie przepisy ramowe powinny być wykorzystywane przy stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy odnoszących się do ochrony małoletnich.

Poprawka   13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Rynek rozpowszechniania telewizyjnego ewoluował, w związku z czym zachodzi potrzeba zwiększenia elastyczności w zakresie handlowych przekazów audiowizualnych, w szczególności przepisów dotyczących ich ilości w ramach linearnych audiowizualnych usług medialnych, lokowania produktu i sponsorowania. Pojawienie się nowych usług, w tym bez reklamy, zapewniło większy wybór widzom, którzy mogą bez problemu przechodzić z jednej oferty na inną.

skreśla się

Poprawka  14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  Lokowanie produktu nie powinno być dopuszczalne w audycjach informacyjnych i publicystycznych, audycjach dotyczących spraw konsumenckich, audycjach religijnych oraz audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. W szczególności, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, lokowanie produktu oraz wbudowane reklamy mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie dzieci, ponieważ często dzieci nie są w stanie rozpoznać zawartej w audycji treści handlowej. Istnieje zatem konieczność utrzymania zakazu lokowania produktu w audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. Audycje dotyczące spraw konsumenckich to programy oferujące porady widzom lub zawierające recenzje produktów i usług ułatwiające decyzję o zakupie. Dopuszczenie lokowania produktu w tego rodzaju audycjach doprowadziłoby do zatarcia różnicy między reklamą a treścią redakcyjną u widzów, którzy zapewne oczekują od tego rodzaju audycji autentycznych i rzetelnych recenzji produktów lub usług.

(16)  Lokowanie produktu nie powinno być dopuszczalne w audycjach informacyjnych i publicystycznych, audycjach dotyczących spraw konsumenckich, audycjach religijnych oraz audycjach dla dzieci i treściach skierowanych do dzieci. W szczególności, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, lokowanie produktu oraz wbudowane reklamy mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie dzieci, ponieważ często dzieci nie są w stanie rozpoznać zawartej w audycji treści handlowej. Istnieje zatem konieczność utrzymania zakazu lokowania produktu w audycjach i treściach skierowanych do dzieci. Audycje dotyczące spraw konsumenckich to programy oferujące porady widzom lub zawierające recenzje produktów i usług ułatwiające decyzję o zakupie. Dopuszczenie lokowania produktu w tego rodzaju audycjach doprowadziłoby do zatarcia różnicy między reklamą a treścią redakcyjną u widzów, którzy zapewne oczekują od tego rodzaju audycji autentycznych i rzetelnych recenzji produktów lub usług.

Poprawka  15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. W celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niezbędne jest określenie proporcjonalnych przepisów w tym zakresie.

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo i sieci społecznościowych, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. W celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy, nienawiści lub terroryzmu niezbędne jest określenie skutecznych przepisów i mechanizmów monitorowania w tym zakresie.

Poprawka     16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  Znaczna część treści zamieszczanych na platformach udostępniania plików wideo nie podlega odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy takiej platformy. Jednakże z reguły dostawcy ci decydują o sposobie uporządkowania treści, czyli audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów. Dlatego dostawcy ci powinni być zobowiązani do stosowania odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu i ochrony wszystkich obywateli przed nawoływaniem do przemocy lub nienawiści w stosunku do grupy osób lub członka takiej grupy ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie bądź przynależność narodową lub etniczną.

(28)  Znaczna część treści zamieszczanych na platformach udostępniania plików wideo lub w sieciach społecznościowych nie podlega odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy takiej platformy. Jednakże z reguły dostawcy ci decydują o sposobie uporządkowania treści, czyli audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów. Dlatego dostawcy ci powinni być zobowiązani do stosowania odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu i ochrony wszystkich obywateli przed nawoływaniem do terroryzmu lub przed nawoływaniem do przemocy lub nienawiści w stosunku do grupy osób lub członka takiej grupy ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie bądź przynależność narodową lub etniczną.

Poprawka     17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 31

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(31)  Wprowadzając odpowiednie środki w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i ochrony ogółu obywateli przed treściami zawierającymi nawoływanie do przemocy lub nienawiści zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy odpowiednio uwzględnić mające zastosowanie prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Dotyczy to w szczególności, w zależności od sytuacji, prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz ochrony danych osobowych, wolności wypowiedzi i informacji, swobody prowadzenia działalności gospodarczej, zakazu dyskryminacji oraz praw dziecka.

(31)  Wprowadzając odpowiednie środki w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i ochrony ogółu obywateli przed treściami zawierającymi nawoływanie do terroryzmu, przemocy lub nienawiści zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy odpowiednio uwzględnić mające zastosowanie prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Państwa członkowskie powinny zapewnić uwzględnianie obowiązujących podstawowych zasad przez wszystkich dostawców audiowizualnych usług medialnych. Dotyczy to w szczególności, w zależności od sytuacji, prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz ochrony danych osobowych, prawa do własności prywatnej, wolności wypowiedzi i informacji, swobody prowadzenia działalności gospodarczej, zakazu dyskryminacji oraz praw dziecka.

Poprawka     18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 33

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)  Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako odrębne podmioty prawne. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

(33)  Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako odrębne podmioty prawne. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić ich niezależność, a tym samym bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

Poprawka     19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a a – podpunkt i

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(i)  usługa polega na przechowywaniu dużej ilości audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, za które dostawca platformy udostępniania plików wideo nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej;

(i)  usługa polega na przechowywaniu lub udostępnianiu dużej ilości audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, za które dostawca platformy udostępniania plików wideo nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej;

Poprawka     20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera c

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  »audycja« oznacza ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego, stanowiący odrębną całość w układzie lub katalogu audycji przygotowanym przez dostawcę usług medialnych, w tym filmy pełnometrażowe, krótkie filmy wideo, transmisje wydarzeń sportowych, seriale komediowe, filmy dokumentalne, audycje dla dzieci oraz filmy i seriale telewizyjne;”;

b)  »audycja« oznacza ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego, stanowiący odrębną całość w układzie lub katalogu audycji przygotowanym przez dostawcę usług medialnych, w tym filmy pełnometrażowe, krótkie filmy wideo, transmisje wydarzeń sportowych, seriale komediowe, filmy dokumentalne, audycje dla dzieci, audycje rozrywkowe i audycje typu reality show oraz filmy i seriale telewizyjne;

Uzasadnienie

Jeżeli chodzi o określone audycje objęte ograniczeniami lub dostosowaniami reklamowymi, należy rozszerzyć definicję „audycji” o audycje przeznaczone dla rodzin, takie jak audycje rozrywkowe lub audycje typu reality show, które są oglądane zarówno przez dorosłych, jak i przez dzieci.

Poprawka     21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 8

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają poprzez odpowiednie środki, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały żadnych treści będących nawoływaniem do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Państwa członkowskie zapewniają poprzez odpowiednie środki, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały żadnych treści będących nawoływaniem do terroryzmu, przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Poprawka     22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6 a – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.   Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych dostarczali widzom wystarczających informacji o treściach, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. W tym celu państwa członkowskie mogą stosować system oznaczeń informujących o charakterze i treści audiowizualnej usługi medialnej.

1.   Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych i dostawcy platform udostępniania plików wideo skutecznie dostarczali widzom – przed audycjami i w ich trakcie oraz przed wszystkimi przerwami w audycjach i po takich przerwach – jasnych informacji o treściach, które mogą wyrządzić szkodę lub wywołać zaniepokojenie u małoletnich, a w szczególności zaszkodzić ich fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi. W tym celu państwa członkowskie stosują system oznaczeń informujących o charakterze i treści audiowizualnej usługi medialnej.

Poprawka    23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6 a – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.   Komisja i ERGA zachęcają dostawców usług medialnych do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

3.   Komisja i ERGA zachęcają dostawców usług medialnych do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W razie potrzeby Komisja i ERGA tworzą unijne kodeksy postępowania i wspierają ich przyjmowanie.

Poprawka     24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 10

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

10)  skreśla się art. 7;

10)  art. 7 otrzymuje brzmienie:

 

„Państwa członkowskie przyjmują środki mające na celu zapewnienie, by usługi świadczone przez dostawców usług medialnych, którzy podlegają ich jurysdykcji, były stopniowo udostępniane osobom z upośledzeniami wzroku lub słuchu, zgodnie ze swoimi zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.

 

Państwa członkowskie wymagają od nadawców podlegających ich jurysdykcji relacjonowania wydarzeń o dużym znaczeniu dla społeczeństwa w sposób dostępny dla osób z ograniczeniami funkcjonalnymi, w tym osób niepełnosprawnych.”;

Poprawka    25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera -a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera e

 

Obowiązujący tekst

Poprawka

 

-a)   ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)  handlowe przekazy audiowizualne na temat napojów alkoholowych nie mogą być specjalnie kierowane do małoletnich i nie mogą zachęcać do nieumiarkowanej konsumpcji takich napojów; ”;

„e)  kontakt dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi na temat napojów alkoholowych ogranicza się do minimum i przekazy te nie mogą zachęcać do nieumiarkowanej konsumpcji takich napojów oraz nie mogą towarzyszyć audycjom dla dzieci w formie przerwy reklamowej nadawanej w trakcie takiej audycji, bezpośrednio ją poprzedzającej lub następującej bezpośrednio po niej ani być włączane do takich audycji, a także są zakazane w godzinach największej oglądalności wśród dzieci;”;

Poprawka     26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera -a a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera f a (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

-aa)  w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

 

„fa)  handlowe przekazy audiowizualne na temat usług hazardowych nie mogą być specjalnie kierowane do małoletnich i zawierają jasną informację wskazującą minimalną granicę wieku, poniżej której gry hazardowe są zakazane;”;

Poprawka    27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera a

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 2 – akapit 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych towarzyszących audycjom, których znaczną część widzów stanowią dzieci, lub będących elementem tych audycji i stanowiących reklamę artykułów żywnościowych lub napojów, które zawierają składniki odżywcze oraz substancje wywierające określone skutki żywieniowe lub fizjologiczne i niezalecane w nadmiernych ilościach w codziennej diecie, zwłaszcza takie jak tłuszcze, kwasy tłuszczowe trans, sól/sód i cukry.

Państwa członkowskie zapewniają, aby handlowe przekazy audiowizualne dotyczące artykułów spożywczych i napojów bezalkoholowych bogatych w tłuszcze, sól lub cukry nie towarzyszyły audycjom kierowanym do dzieci ani audycjom emitowanym w godzinach największej oglądalności wśród dzieci, ani też nie były elementem takich audycji. Państwa członkowskie zapewniają też, aby dostawcy platform udostępniania plików wideo przyjmowali odpowiednie środki zapobiegające sytuacjom, w których handlowe przekazy audiowizualne towarzyszyłyby treściom kierowanym do dzieci lub byłyby ich elementem.

Poprawka     28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera a a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 2 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

aa)  dodaje się ustęp w brzmieniu:

 

„2a. Do celów ust. 1 lit. e) i ea) państwa członkowskie określają godziny największej oglądalności wśród dzieci na swoim terytorium odpowiednio do sytuacji w danym państwie.”;

Poprawka    29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.   Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych w odniesieniu do napojów alkoholowych. Kodeksy te powinny być stosowane w celu skutecznego ograniczania kontaktu małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych.

3.   Państwa członkowskie przyjmują środki mające na celu ograniczenie do minimum kontaktu małoletnich z przekazami handlowymi dotyczącymi napojów alkoholowych. Z zastrzeżeniem przyjęcia środków regulacyjnych, państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie inicjatyw samoregulacyjnych i współregulacyjnych, w tym kodeksów postępowania, w celu dalszej minimalizacji kontaktu małoletnich z takimi przekazami handlowymi towarzyszącymi audycjom, których znaczącą część widzów stanowią dzieci, lub będącymi elementem tych audycji.

Poprawka     30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 3 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

3a.  Państwa członkowskie i Komisja zapewniają opracowywanie współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych w odniesieniu do gier hazardowych. Te kodeksy postępowania należy stosować w celu skutecznego ograniczenia kontaktu małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi gier hazardowych.

Poprawka    31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.   Komisja i ERGA wspierają wymianę najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

4.   Komisja i ERGA zapewniają wymianę najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W razie potrzeby Komisja i ERGA tworzą unijne kodeksy postępowania i wspierają ich przyjmowanie.

Poprawka    32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 13

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 11 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.   Lokowanie produktu jest dopuszczalne we wszystkich audiowizualnych usługach medialnych, z wyjątkiem audycji informacyjnych i audycji dotyczących bieżących wydarzeń, audycji dotyczących spraw konsumenckich, audycji religijnych i audycji, których znaczną część widzów stanowią dzieci.

2.   Lokowanie produktu jest dopuszczalne we wszystkich audiowizualnych usługach medialnych, z wyjątkiem audycji informacyjnych i audycji dotyczących bieżących wydarzeń, audycji dotyczących spraw konsumenckich, audycji religijnych i audycji dla dzieci oraz treści kierowanych do dzieci.

Poprawka    33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 14

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 12 – ustęp1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki w celu zapewnienia, by audycje nadawane przez dostawców audiowizualnych usług medialnych podlegających ich jurysdykcji, które mogą poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, były udostępniane jedynie w sposób zapobiegający ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie w zwykłych okolicznościach. Środki te mogą obejmować wybór godzin emisji, narzędzia weryfikacji wieku lub inne rozwiązania techniczne. Powinny być one proporcjonalne do potencjalnej szkodliwości audycji.

Państwa członkowskie wprowadzają wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by audycje nadawane przez dostawców audiowizualnych usług medialnych podlegających ich jurysdykcji, które mogą poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, były udostępniane jedynie w sposób zapobiegający ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie. Środki te mogą obejmować wybór godzin emisji, narzędzia weryfikacji wieku lub inne rozwiązania techniczne. one proporcjonalne do potencjalnej szkodliwości audycji. Komisja i ERGA opracowują standardy techniczne w tym zakresie i zapewniają skuteczny mechanizm wdrażania.

Poprawka    34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 a – ustęp 1 – wprowadzenie

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo stosowali odpowiednie środki w celu:

1.  Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo stosowali wszelkie niezbędne środki w celu:

Poprawka     35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 a – ustęp 1 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  ochrony wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie lub przynależność narodową lub etniczną.

b)  ochrony wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do terroryzmu, przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie lub przynależność narodową lub etniczną.

Poprawka     36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 a – ustęp 1 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

1a.  Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki w celu zapewnienia, by audycje nadawane przez dostawców platform udostępniania plików wideo podlegających ich jurysdykcji, które mogą poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, były udostępniane wyłącznie w taki sposób, by zapobiec ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie w zwykłych okolicznościach.

 

Środki te mogą obejmować narzędzia weryfikacji wieku lub inne rozwiązania techniczne. Powinny być one proporcjonalne do potencjalnej szkodliwości audycji.

 

Najbardziej szkodliwe treści, takie jak sceny nieuzasadnionej przemocy i pornografia, podlegają najsurowszym środkom, takim jak szyfrowanie i skuteczne mechanizmy kontroli rodzicielskiej.

Uzasadnienie

Celem niniejszej poprawki jest wzmocnienie ochrony małoletnich w kontekście platform udostępniania plików wideo.

Poprawka    37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 a – ustęp 2 – akapit 2 – wprowadzenie

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Środki te obejmują odpowiednio:

Komisja i ERGA opracowują standardy techniczne w tym zakresie i zapewniają skuteczny mechanizm wdrażania. Środki te obejmują odpowiednio:

Poprawka    38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 a – ustęp 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców platform udostępniania plików wideo do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

7.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców platform udostępniania plików wideo do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W razie potrzeby Komisja i ERGA tworzą unijne kodeksy postępowania i wspierają ich przyjmowanie.

Poprawka     39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 23

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 33 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Najpóźniej do dnia [data – nie później niż cztery lata po przyjęciu dyrektywy] r., a następnie co trzy lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy.

Najpóźniej do dnia [data – nie później niż cztery lata po przyjęciu dyrektywy] r., a następnie co trzy lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu tym ocenia się skuteczność praktyk samoregulacyjnych i współregulacyjnych we wszystkich państwach członkowskich, w szczególności w świetle praktyk reklamowych skierowanych do dzieci i rodzin. Jeśli w sprawozdaniu stwierdzi się, że samoregulacyjne kodeksy postępowania dotyczące handlowych przekazów audiowizualnych, np. na temat niezdrowej żywności i napojów słodzonych, nie przyniosły oczekiwanych rezultatów w zakresie ograniczania do minimum kontaktu dzieci i małoletnich z takimi przekazami, Komisja przedstawi wniosek w sprawie uregulowania tej konkretnej kwestii.

Uzasadnienie

Istotne jest ustanowienie klauzuli przeglądowej, w szczególności w odniesieniu do praktyk reklamowych, aby właściwie chronić prawa, zdrowie i dobrostan dzieci.

PROCEDURA W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Tytuł

Koordynacja niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

Odsyłacze

COM(2016)0287 – C8-0193/2016 – 2016/0151(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

CULT

9.6.2016

 

 

 

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

ENVI

9.6.2016

Sprawozdawca(czyni) komisji opiniodawczej

       Data powołania

Herbert Dorfmann

14.7.2016

Rozpatrzenie w komisji

29.11.2016

 

 

 

Data przyjęcia

31.1.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

29

7

30

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Marco Affronte, Margrete Auken, Pilar Ayuso, Zoltán Balczó, Simona Bonafè, Biljana Borzan, Paul Brannen, Soledad Cabezón Ruiz, Nessa Childers, Alberto Cirio, Mireille D’Ornano, Miriam Dalli, Angélique Delahaye, Mark Demesmaeker, Ian Duncan, Stefan Eck, Bas Eickhout, José Inácio Faria, Karl-Heinz Florenz, Francesc Gambús, Elisabetta Gardini, Gerben-Jan Gerbrandy, Jens Gieseke, Julie Girling, Sylvie Goddyn, Françoise Grossetête, Andrzej Grzyb, György Hölvényi, Anneli Jäätteenmäki, Benedek Jávor, Kateřina Konečná, Urszula Krupa, Giovanni La Via, Peter Liese, Norbert Lins, Valentinas Mazuronis, Susanne Melior, Miroslav Mikolášik, Gilles Pargneaux, Piernicola Pedicini, Pavel Poc, Julia Reid, Frédérique Ries, Daciana Octavia Sârbu, Renate Sommer, Claudiu Ciprian Tănăsescu, Estefanía Torres Martínez, Adina-Ioana Vălean, Jadwiga Wiśniewska, Damiano Zoffoli

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Clara Eugenia Aguilera García, Inés Ayala Sender, Jørn Dohrmann, Herbert Dorfmann, Martin Häusling, Jan Huitema, Peter Jahr, Merja Kyllönen, Gesine Meissner, James Nicholson, Gabriele Preuß, Bart Staes, Tibor Szanyi, Tiemo Wölken

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Dieter-Lebrecht Koch, Inmaculada Rodríguez-Piñero Fernández


OPINIA Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (19.12.2016)

dla Komisji Kultury i Edukacji

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

(COM(2016)0287 – C8-0193/2016 – 2016/0151(COD))

Sprawozdawczyni komisji opiniodawczej: Emma McClarkin

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Od 2010 r. dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych (dyrektywa 2010/13/UE) dostarcza solidnych ram regulacyjnych wzmacniających sektor kultury i sektor kreatywny oraz chroniących konsumentów podatnych na zagrożenia, takich jak małoletnie dzieci, przez stosowanie podejścia polegającego na minimalnej harmonizacji unijnych norm obowiązujących w branży audiowizualnych usług medialnych.

W świetle nowych technologii, popytu konsumpcyjnego i wynikających z tego ciągłych zmian w kierunku nielinearnych metod transmisji przegląd tej dyrektywy ma na celu zapewnienie w większym stopniu równych warunków działania, aby nadawcy i producenci treści korzystający z zarówno z nowych, jak i tradycyjnych technologii mogli konkurować ze sobą, chronić i dystrybuować treści kulturalne oraz inwestować w nie.

Scope

Sprawozdawczyni jest zdania, że istotne znaczenie przy rozszerzaniu zakresu dyrektywy, zwłaszcza w odniesieniu do platform udostępniania plików wideo, ma nienaruszanie dyrektywy 2000/31/WE (dyrektywa o handlu elektronicznym) oraz to, aby rozszerzenie to dotyczyło jedynie sektora audiowizualnego. Obecne parametry dyrektywy już teraz są przydatne do objęcia jej przepisami wielu nowych technologii dzięki definicjom skupionym wokół typu produktu, a nie sposobu dystrybucji.

Wszelkie poszerzenie zakresu dyrektywy musi konsekwentnie zapewniać takie same normy ochrony w każdym przypadku. Pod względem geograficznym obecne regulacje pozostają adekwatne i prowadzą do osiągnięcia silnego jednolitego rynku usług nadawczych.

Definicje

Zasadniczo obecne definicje określone w dyrektywie 2010/13/UE pozostają ważne. Zauważa się, że w sytuacjach, w których doszło do konwergencji mediów, warto rozróżnić treści podlegające i niepodlegające odpowiedzialności redakcyjnej. Pozwoli to uniknąć naruszania zakresu dyrektywy o handlu elektronicznym i przez to w istotny sposób zabezpieczyć interpretację systemu odpowiedzialności pośrednich dostawców usług.

Zasada kraju pochodzenia

Zasada kraju pochodzenia to podstawa tych regulacji, a wszelkie próby jej naruszenia przyniosłyby efekty odwrotne do zamierzonych w branży audiowizualnych usług medialnych, na jednolitym rynku i w odniesieniu do zdolności do transgranicznej dystrybucji treści. Zasada kraju pochodzenia upraszcza obciążenie regulacyjne spoczywające na nadawcach oraz zapewnia jasne zasady odpowiedzialności prawnej i redakcyjnej dotyczące własności treści.

Wniosek Komisji dotyczący umożliwienia wprowadzania opłat krajowych od dostaw transgranicznych jest sprzeczny z zasadą kraju pochodzenia i stanowi pierwszy krok w kierunku wprowadzenia zasady kraju docelowego. Dlatego sprawozdawczyni usunęła ten element z projektu opinii komisji IMCO. Komisja IMCO musi zaangażować się w ochronę zasady kraju pochodzenia, ponieważ ma ona zasadnicze znaczenie dla szeregu regulacji podlegających kompetencjom tej komisji, zwłaszcza dla dyrektywy 2000/31/WE.

Należy jednak uwzględnić zastrzeżenia związane z omijaniem przepisów krajowych przy użyciu zasady kraju pochodzenia. Dlatego należy rozważyć ściślejszą współpracę oraz silniejsze i szybsze mechanizmy dochodzenia roszczeń dla poszczególnych krajów.

Przepisy w sprawie handlowych przekazów audiowizualnych

Choć zwiększenie elastyczności w zakresie przepisów w sprawie handlowych przekazów audiowizualnych jest mile widziane, to poprawki do tych przepisów nie mogą osłabiać ochrony konsumentów. Pozytywnym krokiem jest zniesienie przepisu dotyczącego „nadmiernego eksponowania” w odniesieniu do lokowania produktu, gdyż dotychczasowa niejasność regulacyjna tego terminu ogranicza zdolność nadawców do wykorzystywania tego strumienia dochodów handlowych.

Jednak większa elastyczność w zakresie minut nadawania i limitów ilościowych nie uwzględnia różnic w sposobach finansowania reklam w całej UE, zarówno pod kątem oddziaływania, jak i minut nadawania. Nie zwiększy to nakładów na reklamę w przypadku linearnych usług medialnych. Elastyczność ta doprowadzi do przeładowania godzin szczytu, osłabienia oddziaływania reklamy i stworzenia okresów nasycenia ze szkodą dla konsumentów. W interesie konsumentów w niniejszej opinii usunięto środki mające na celu deregulację kwestii liczby minut poświęconych reklamie.

Utwory europejskie

Sprawozdawczyni jest przekonana, że choć należy zachęcać do promocji utworów europejskich, to przyjęte podejście powinno mieć charakter rynkowy i nie narzucać eksponowania ani wyszukiwalności treści. Określanie proporcji udziału danych treści powinno być ograniczone i w żadnym wypadku nie wykraczać poza wnioski Komisji. Większe proporcje udziału i bardziej szczegółowe zalecenia prowadzą do protekcjonizmu na rynkach kultury i nie uwzględniają szerszego rynku globalnego, którego częścią jest jednolity rynek cyfrowy UE. Do maksymalizacji inwestycji w treści europejskie dochodzi wtedy, gdy są one napędzane przez konkurencję i popyt rynkowy, a nie sztuczne poziomy odniesienia i obciążenia.

Krajowe organy regulacyjne

Wnioski Komisji w sprawie poprawy efektywności krajowych organów regulacyjnych są konieczne do zapewnienia powszechnego i kompleksowego wdrożenia dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych. Choć europejska grupa regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) odgrywa ważną rolę w koordynacji i wymianie informacji między organami regulacyjnymi, to obciążenie związane z dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych spoczywa na państwach członkowskich i krajowych organach regulacyjnych. Państwa członkowskie powinny przeznaczyć odpowiednie zasoby na te organy, aby te mogły rozwinąć swoje zdolności i zapewniać jasne procesy dochodzenia roszczeń i składania skarg.

Ochrona małoletnich

W obliczu konwergencji mediów przegląd dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych stwarza szanse na zwiększenie, w razie potrzeby, ochrony małoletnich w sferze mediów nielinearnych. Ważne jest, aby wszystkie nowe definicje lub zmiany zakresu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych miały na celu poprawę ochrony małoletnich, zapewniając jednocześnie państwom członkowskim możliwości zwalczania nielegalnych praktyk.

Dostępność

Art. 7 obecnej dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, istotny dla kontynuacji obecnych działań na rzecz uwzględnienia aspektu dostępności, powinien zostać zachowany i udoskonalony za pomocą odniesień do audiowizualnych usług medialnych usuniętych z europejskiego aktu w sprawie dostępności. Europejski akt w sprawie dostępności, łączący zarówno aspekty materialne, jak i niematerialne świadczenia audiowizualnych usług medialnych(1), nie uwzględnia w wystarczającym stopniu realiów i potrzeb sektora mediów audiowizualnych, co może hamować prawdziwe innowacje, które w przyszłości mogą stać się najlepszymi rozwiązaniami wychodzącymi naprzeciw indywidualnym potrzebom konsumentów.

POPRAWKI

Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, jako komisji przedmiotowo właściwej, o wzięcie pod uwagę następujących poprawek:

Poprawka    1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady29. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję.

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady29. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie, media społecznościowe i platformy udostępniania plików wideo, zdołały już ugruntować swoją pozycję.

__________________

__________________

27 Dyrektywa 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

27 Dyrektywa 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

Uzasadnienie

Rola mediów społecznościowych w naszym społeczeństwie jest coraz większa, zwłaszcza dla nowych pokoleń, a media te stanowią obecnie najczęściej wybierany punkt dostępu do treści mediów audiowizualnych.

Poprawka    2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(3)  Dyrektywa 2010/13/UE powinna nadal obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do tych usług, których podstawowym celem jest dostarczanie audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Wymóg dotyczący powyższego podstawowego celu należy uznać za spełniony również wówczas, gdy usługa zawiera treści audiowizualne i ma formę, które można oddzielić od głównej działalności usługodawcy, jak na przykład w przypadku autonomicznych serwisów internetowych gazet zawierających audycje audiowizualne lub filmy wideo stworzone przez użytkownika, o ile serwisy te można uznać za możliwe do oddzielenia od głównej działalności tych usługodawców. Serwisy społecznościowe nie są objęte zakresem przepisów dyrektywy, chyba że stanowią usługę, która mieści się w definicji platformy udostępniania plików wideo. Dana usługa powinna być uważana jedynie za nieodłączne uzupełnienie podstawowej działalności wówczas, gdy istnieją powiązania między ofertą audiowizualną a podstawową działalnością. Kanały lub wszelkie inne usługi audiowizualne podlegające odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy mogą jako takie stanowić audiowizualne usługi medialne, nawet jeżeli są oferowane w ramach platformy udostępniania plików wideo nieobjętej odpowiedzialnością redakcyjną. W takich przypadkach na dostawcach mających odpowiedzialność redakcyjną będzie ciążył obowiązek przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.

(3)  Dyrektywa 2010/13/UE powinna nadal obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do usług, które są przeznaczone do odbioru przez znaczną część ogółu odbiorców i które mogą wyraźnie oddziaływać na tę znaczną część ogółu odbiorców, i których podstawowym celem jest dostarczanie audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Wymóg dotyczący powyższego podstawowego celu należy uznać za spełniony również wówczas, gdy usługa zawiera treści audiowizualne i ma formę, które można oddzielić od głównej działalności usługodawcy, jak na przykład w przypadku autonomicznych serwisów internetowych gazet zawierających audycje audiowizualne lub filmy wideo stworzone przez użytkownika, o ile serwisy te można uznać za możliwe do oddzielenia od głównej działalności tych usługodawców. Serwisy społecznościowe stanowią dla konsumentów ważny punkt dostępu do informacji i w coraz większym stopniu opierają się na treściach audiowizualnych generowanych lub udostępnianych przez ich użytkowników. Serwisy społecznościowe generalnie nie wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy, jednak należy je włączyć w ten zakres, jeżeli ich usługi spełniają wszystkie kryteria definiujące platformy udostępniania plików wideo. W zakres tych przepisów nie należy włączać audiowizualnych usług medialnych, które służą dostarczaniu i dystrybucji treści audiowizualnych i nie konkurują z rozpowszechnianiem telewizyjnym, np. służą dostarczaniu i dystrybucji treści audiowizualnych pochodzących od użytkowników prywatnych w celu udostępniania ich w ramach grup zainteresowań. Dana usługa powinna być uważana jedynie za nieodłączne uzupełnienie podstawowej działalności wówczas, gdy istnieją powiązania między ofertą audiowizualną a podstawową działalnością. Kanały lub wszelkie inne usługi audiowizualne podlegające odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy mogą jako takie stanowić audiowizualne usługi medialne, nawet jeżeli są oferowane w ramach platformy udostępniania plików wideo nieobjętej odpowiedzialnością redakcyjną. W takich przypadkach na dostawcach mających odpowiedzialność redakcyjną będzie ciążył obowiązek przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.

Poprawka    3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(3a)  Decyzje redakcyjne są decyzjami podejmowanymi z dnia na dzień, zwłaszcza przez dyrektorów programowych lub redaktorów naczelnych w ramach zatwierdzonego układu programu. Miejscem, w którym podejmuje się decyzje redakcyjne, jest zwyczajowe miejsce pracy osób podejmujących takie decyzje.

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 3 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(3b)  Audiowizualne usługi medialne na żądanie konkurują o tych samych odbiorców co nadawcy telewizyjni, a charakter i środki udostępniania tych usług w uzasadniony sposób mogą sprawiać, że użytkownicy będą oczekiwać ochrony regulacyjnej na mocy niniejszej dyrektywy. Wobec powyższego i w celu zapobiegania rozbieżnościom w zakresie swobody przepływu i konkurencji pojęcie „audycji” należy interpretować w sposób dynamiczny, uwzględniający ewolucję sposobów dostarczania treści w ramach audiowizualnych usług medialnych skierowanych do dużej grupy odbiorców i uznawanych za środki masowego przekazu.

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5)  Ustalenie jurysdykcji wymaga oceny okoliczności faktycznych na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2010/13/UE. Ocena tych okoliczności faktycznych może prowadzić do sprzecznych wyników. Ważne jest, by stosując procedury współpracy przewidziane w art. 3 i 4 dyrektywy 2010/13/UE, Komisja mogła opierać swoje ustalenia na wiarygodnych faktach. Dlatego należy uprawnić europejską grupę regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) do wydawania na wniosek Komisji opinii w sprawie jurysdykcji.

(5)  Ustalenie jurysdykcji wymaga oceny okoliczności faktycznych na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2010/13/UE. Ocena tych okoliczności faktycznych może prowadzić do sprzecznych wyników. Ważne jest, by stosując procedury współpracy przewidziane w art. 3 i 4 dyrektywy 2010/13/UE, Komisja mogła opierać swoje ustalenia na wiarygodnych faktach. Dlatego należy uprawnić europejską grupę regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA), wraz z krajowymi organami regulacyjnymi, do wydawania na wniosek Komisji opinii w sprawie jurysdykcji.

Poprawka    6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8)  W celu zagwarantowania spójności i zapewnienia pewności przedsiębiorstwom oraz organom państw członkowskich należy odpowiednio uspójnić pojęcie „nawoływania do nienawiści” z definicją zawartą w decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, która definiuje mowę nienawiści jako „publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści”. Ujednolicenie powinno dotyczyć między innymi powodów, na tle których dochodzi do nawoływania do przemocy lub nienawiści.

(8)  W celu zagwarantowania spójności i zapewnienia pewności przedsiębiorstwom oraz organom państw członkowskich należy odpowiednio – oraz jeśli ma to zastosowanie do państw członkowskich – uspójnić pojęcie „nawoływania do nienawiści” z definicją zawartą w decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, która definiuje mowę nienawiści jako „publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści”. Ujednolicenie powinno dotyczyć między innymi powodów, na tle których dochodzi do nawoływania do przemocy lub nienawiści.

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w tym rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania dostatecznych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową.

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w tym rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania dostatecznych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową. Różne formy oznaczeń treści powinny być na tyle jasne, aby umożliwiały stwierdzenie, czy dana treść może być szkodliwa dla małoletnich.

Poprawka    8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 10

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(10)  Na szczeblu krajowym i międzynarodowym stosowane są pewne powszechnie uznawane wytyczne dotyczące żywienia, np. model profilu składników odżywczych opracowany przez Biuro Regionalne WHO dla Europy, w celu klasyfikacji żywności według składników odżywczych w kontekście telewizyjnej reklamy żywności skierowanej do dzieci. Należy zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia.

(10)  Należy zachęcać państwa członkowskie do zadbania o to, by korzystano z samoregulacji i współregulacji, w tym z kodeksów postępowania, w celu skutecznego zminimalizowania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia, takimi jak wytyczne opracowane w ramach platformy Komisji ds. żywienia, aktywności fizycznej i zdrowia oraz model profilu składników odżywczych opracowany przez Biuro Regionalne WHO dla Europy. Samoregulacja i współregulacja powinny przyczynić się do osiągnięcia tego celu.

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Należy również zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych. Na szczeblu UE i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu odpowiedzialnego marketingu napojów alkoholowych, między innymi w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności te służące zapewnieniu zamieszczania wraz z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych ostrzeżeń dotyczących odpowiedzialnego spożywania alkoholu.

(11)  Państwa członkowskie muszą również zapewnić stosowanie samoregulacyjnych lub współregulacyjnych kodeksów postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych. Na szczeblu UE i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu odpowiedzialnego marketingu napojów alkoholowych, między innymi w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności te służące zapewnieniu zamieszczania wraz z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych ostrzeżeń dotyczących odpowiedzialnego spożywania alkoholu.

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 12

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(12)  W celu usunięcia przeszkód w swobodnym przepływie usług transgranicznych w Unii konieczne jest zapewnienie skuteczności środków samoregulacji i współregulacji, w szczególności środków w celu ochrony konsumentów lub zdrowia publicznego. Jeśli będą skutecznie egzekwowane i monitorowane, kodeksy postępowania na poziomie Unii mogą być dobrym sposobem zapewnienia bardziej spójnego i efektywnego podejścia.

(12)  W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów i zdrowia publicznego, a jednocześnie usunięcia przeszkód w swobodnym przepływie usług transgranicznych w Unii konieczne jest zapewnienie skuteczności środków samoregulacji i współregulacji, w szczególności środków w celu ochrony konsumentów lub zdrowia publicznego. Jeśli będą skutecznie egzekwowane i monitorowane, kodeksy postępowania na poziomie Unii mogą być dobrym sposobem zapewnienia bardziej spójnego i efektywnego podejścia. Powinny one stanowić wsparcie dla krajowych organów regulacyjnych przy opracowywaniu krajowych kodeksów postępowania oraz prowadzić do poprawy spójności we wdrażaniu dyrektywy 2010/13/UE.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Rynek rozpowszechniania telewizyjnego ewoluował, w związku z czym zachodzi potrzeba zwiększenia elastyczności w zakresie handlowych przekazów audiowizualnych, w szczególności przepisów dotyczących ich ilości w ramach linearnych audiowizualnych usług medialnych, lokowania produktu i sponsorowania. Pojawienie się nowych usług, w tym bez reklamy, zapewniło większy wybór widzom, którzy mogą bez problemu przechodzić z jednej oferty na inną.

skreśla się

Uzasadnienie

Obowiązujące przepisy dotyczące ilości reklam okazały się skuteczne w znalezieniu równowagi między ochroną konsumentów a finansowaniem mediów audiowizualnych. Rozszerzenie oferty audiowizualnej nie powinno uzasadniać ogólnego obniżenia poziomu ochrony przed treściami reklamowymi zapewnianej konsumentom. Zniesienie przepisów dotyczących ilości reklam miałoby także wpływ na istotne sektory niezwiązane z branżą audiowizualną, takie jak prasa, która w znacznym stopniu jest zależna od reklam i już dziś stoi w obliczu problemów finansowych.

Poprawka    12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(13a)  Aby zapewnić skuteczność przepisów dyrektywy 2010/13/UE, zwłaszcza w odniesieniu do odpowiedzialności redakcyjnej dostawców usług medialnych, należy zagwarantować integralność audycji i usług. Osoby trzecie inne niż usługobiorca nie powinny zmieniać audycji i usług bez zgody danego dostawcy usług medialnych. Należy zezwolić na zmiany w wyświetlaniu audycji i usług zatwierdzone lub zainicjowane przez odbiorcę.

Poprawka    13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  Sponsorowanie jest istotnym źródłem finansowania audiowizualnych usług medialnych lub audycji, a jednocześnie sposobem na promowanie nazw osób prawnych lub nazwisk osób fizycznych, znaku towarowego, obrazu, działalności lub produktów. Aby zatem sponsorowanie mogło stanowić wartościową formę techniki reklamowej dla reklamodawców i dostawców usług medialnych, ogłoszenia sponsorowane mogą zawierać treści promocyjne odnoszące się do towarów lub usług sponsora, lecz nie mogą bezpośrednio zachęcać do zakupu towarów i usług. Ogłoszenia sponsorowane nadal powinny wyraźnie informować widzów o istnieniu umowy sponsoringu. Na treść audycji sponsorowanych nie można wywierać wpływu w sposób naruszający niezależność redakcyjną dostawcy audiowizualnych usług medialnych.

(14)  Sponsorowanie jest istotnym źródłem finansowania audiowizualnych usług medialnych lub audycji, a jednocześnie sposobem na promowanie nazw osób prawnych lub nazwisk osób fizycznych, znaku towarowego, obrazu, działalności lub produktów. Aby zatem sponsorowanie mogło stanowić wartościową formę techniki reklamowej dla reklamodawców i dostawców usług medialnych, ogłoszenia sponsorowane mogą zawierać treści promocyjne odnoszące się do towarów lub usług sponsora, lecz nie zezwala się, by bezpośrednio zachęcały do zakupu towarów i usług. Ogłoszenia sponsorowane nadal powinny wyraźnie informować widzów o istnieniu umowy sponsoringu. Na treść audycji sponsorowanych nie można wywierać wpływu w sposób naruszający niezależność redakcyjną dostawcy audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 15 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(15a)  W celu ochrony odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy usług medialnych oraz audiowizualnego łańcucha wartości niezbędne jest zagwarantowanie integralności programów i usług dostarczanych przez dostawców usług medialnych. Programy i usługi muszą być emitowane w formie nieskróconej, niezmienionej i nieprzerwanej. Programy i usługi nie powinny być zmieniane bez zgody dostawcy usług medialnych.

Uzasadnienie

Osoby trzecie nie powinny móc zmieniać audycji i usług bez zgody dostawcy usług medialnych.

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 16

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(16)  Lokowanie produktu nie powinno być dopuszczalne w audycjach informacyjnych i publicystycznych, audycjach dotyczących spraw konsumenckich, audycjach religijnych oraz audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. W szczególności, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, lokowanie produktu oraz wbudowane reklamy mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie dzieci, ponieważ często dzieci nie są w stanie rozpoznać zawartej w audycji treści handlowej. Istnieje zatem konieczność utrzymania zakazu lokowania produktu w audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. Audycje dotyczące spraw konsumenckich to programy oferujące porady widzom lub zawierające recenzje produktów i usług ułatwiające decyzję o zakupie. Dopuszczenie lokowania produktu w tego rodzaju audycjach doprowadziłoby do zatarcia różnicy między reklamą a treścią redakcyjną u widzów, którzy zapewne oczekują od tego rodzaju audycji autentycznych i rzetelnych recenzji produktów lub usług.

(16)  Lokowanie produktu nie powinno być dopuszczalne w audycjach informacyjnych i publicystycznych, audycjach dotyczących spraw konsumenckich, audycjach religijnych oraz audycjach dla dzieci. W szczególności, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, lokowanie produktu oraz wbudowane reklamy mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie dzieci, ponieważ często dzieci nie są w stanie rozpoznać zawartej w audycji treści handlowej. Istnieje zatem konieczność utrzymania zakazu lokowania produktu w audycjach dla dzieci. Audycje dotyczące spraw konsumenckich to programy oferujące porady widzom lub zawierające recenzje produktów i usług ułatwiające decyzję o zakupie. Dopuszczenie lokowania produktu w tego rodzaju audycjach doprowadziłoby do zatarcia różnicy między reklamą a treścią redakcyjną u widzów, którzy zapewne oczekują od tego rodzaju audycji autentycznych i rzetelnych recenzji produktów lub usług.

Poprawka    16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 17

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(17)  Przyjęta zasada, zgodnie z którą produkt nie powinien być nadmiernie eksponowany, okazała się trudna do stosowania w praktyce. Ogranicza ona również stopień korzystania z lokowania produktu, które z definicji wymaga pewnego poziomu wyeksponowania, aby móc wytworzyć wartość. Wymagania dotyczące audycji zawierających lokowanie produktu powinny zatem być ukierunkowane na jasne informowanie widzów o występowaniu lokowania produktu i ochronę niezależności redakcyjnej dostawców audiowizualnych usług medialnych.

(17)  Wymagania dotyczące audycji zawierających lokowanie produktu powinny zatem być ukierunkowane na jasne informowanie widzów o występowaniu lokowania produktu i ochronę niezależności redakcyjnej dostawców audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18)  Ponieważ wzrost ilości nowych usług zapewnił widzom większy wybór, nadawcy mają większą elastyczność pod względem możliwości emitowania spotów reklamowych i telesprzedażowych w trakcie audycji, o ile nie zaburza to nadmiernie jej integralności. Aby jednak zachować szczególny charakter europejskiej telewizji, należy utrzymać ograniczenie możliwości przerywania utworów kinematograficznych i filmów wyprodukowanych dla telewizji oraz innych określonych kategorii audycji nadal wymagających szczególnej ochrony.

(18)  Mimo że wzrost ilości nowych usług zapewnił widzom większy wybór, nadal konieczna jest ochrona integralności audycji i ochrona konsumentów przed nadmiernie częstymi spotami reklamowymi i telesprzedażowymi. Z tego względu, aby zachować szczególny charakter europejskiej telewizji, należy utrzymać ograniczenie możliwości przerywania utworów kinematograficznych i filmów wyprodukowanych dla telewizji oraz innych określonych kategorii audycji nadal wymagających szczególnej ochrony i ograniczenie to nie powinno podlegać dalszej modyfikacji.

Uzasadnienie

Podkreśla znaczenie utrzymania zasady 30 minut między przerwami na reklamę w utworach kinematograficznych, ponieważ zniesienie jej miałoby niewspółmierny wpływ na integralność audycji i nie odpowiada zwyczajom konsumentom, ani nie stanowi naglącej konieczności dla audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19)  Chociaż w niniejszej dyrektywie nie przewidziano zwiększenia ogólnej ilości dopuszczalnego czasu reklamowego w godz. 7:00–23:00, ważne jest, by nadawcy mieli większą elastyczność i mogli decydować, kiedy zamieszczać reklamy, tak by zmaksymalizować popyt wśród reklamodawców i przepływ widzów. Należy zatem zlikwidować limit godzinowy i wprowadzić 20 % dzienny limit reklam w godz. 7:00–23:00.

skreśla się

Poprawka    19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 20

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(20)  Wielu nadawców jest częścią większych grup medialnych i zamieszcza ogłoszenia nie tylko własnych audycji i audycji towarzyszących wywodzących się bezpośrednio z tych audycji, ale również audycji innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej. Czas antenowy przydzielony na ogłoszenia zamieszczane przez nadawcę w związku z audycjami innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej nie powinien być wliczany do maksymalnego dziennego limitu czasu antenowego, który można przeznaczyć na reklamy i telesprzedaż.

skreśla się

Uzasadnienie

Zezwolenie grupom medialnym na swobodne zamieszczanie ogłoszeń w ramach wszystkich nadawców, których są właścicielami, w związku z audycjami własnych nadawców, byłoby szkodliwe dla uczciwej konkurencji w tym sektorze, ponieważ stanowiłoby nienależną korzyść dla dominujących podmiotów. Doprowadziłoby to też do niepotrzebnego wzrostu liczby reklam, ponieważ ogłoszenia te byłyby wyłączone z przepisów dotyczących dopuszczalnej ilości.

Poprawka    20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni wspierać produkcję i dystrybucję utworów europejskich, zapewniając minimalny udział utworów europejskich w ich katalogach oraz odpowiednie wyeksponowanie tych utworów.

(21)  Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni wspierać produkcję i dystrybucję utworów europejskich, zapewniając – przy pomocy odpowiednich środków i gdy jest to wykonalne – minimalny udział utworów europejskich w ich katalogach, przy czym nie można naruszać zasady pluralizmu mediów, a podjęte środki nie mogą mieć wpływu na usługi świadczone konsumentom.

Poprawka    21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 21 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(21a)  Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni być zachęcani do wspierania produkcji i dystrybucji utworów europejskich poprzez zadbanie o to, by ich katalogi zawierały utwory europejskie i by nie miało to wpływu na jakość oferty dla konsumentów.

Poprawka    22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 22

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(22)  W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu nakładów na utwory europejskie państwa członkowskie powinny mieć możliwość nakładania obowiązków w zakresie finansowania na dostawców usług na żądanie mających siedzibę na ich terytorium. Obowiązki te mogą mieć formę bezpośredniego wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich i zakupu praw do nich. Państwa członkowskie mogłyby również wymagać opłacania składek na specjalny fundusz, w zależności od przychodów generowanych przez usługi na żądanie świadczone na ich terytorium lub przeznaczone na to terytorium. W niniejszej dyrektywie doprecyzowano, że ze względu na bezpośredni związek między wpływami finansowymi a polityką kulturalną państw członkowskich, państwo członkowskie może nakładać obowiązki w zakresie finansowania również na dostawców usług na żądanie z innych państw członkowskich, którzy kierują swoją ofertę do odbiorców na jego terytorium. W takim przypadku obowiązki w zakresie finansowania powinny być nakładane wyłącznie z tytułu przychodów generowanych przez odbiorców w tym państwie członkowskim.

(22)  W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu nakładów na utwory europejskie państwa członkowskie powinny mieć możliwość nakładania obowiązków w zakresie finansowania na dostawców usług na żądanie mających siedzibę na ich terytorium. Obowiązki te mogą mieć formę bezpośredniego wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich i zakupu praw do nich. Obowiązki w zakresie finansowania mogą być nakładane przez państwa członkowskie na usługi na żądanie jedynie na szczeblu krajowym w ramach ich jurysdykcji krajowej, zgodnie z zasadą kraju pochodzenia.

Poprawka    23

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 23

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(23)  Państwo członkowskie, oceniając indywidualnie, czy dana audiowizualna usługa medialna na żądanie z innego państwa członkowskiego jest skierowana do odbiorców z jego terytorium, korzysta z takich wskazówek jak reklamy lub inne materiały promocyjne przeznaczone specjalnie dla klientów na jego terytorium, główny język usługi lub występowanie treści bądź przekazów handlowych skierowanych specjalnie do widzów z państwa członkowskiego odbiorców.

skreśla się

Poprawka    24

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 24

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(24)  Celem nakładania przez państwa członkowskie na dostawców usług na żądanie wymogu wkładu finansowego na rzecz utworów europejskich jest zapewnienie odpowiedniej promocji tych utworów, przy jednoczesnym uniknięciu ryzyka podwójnych obciążeń dla dostawców usług. W tym celu, jeżeli państwo członkowskie, w którym dostawca ma siedzibę, nakłada obowiązek wnoszenia wkładu finansowego, powinno ono uwzględnić wszelkie obowiązki dotyczące wkładów finansowych nałożone przez państwa członkowskie, do których kierowana jest oferta dostawcy.

skreśla się

Poprawka  25

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 25

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(25)  Aby upewnić się, że obowiązki w zakresie wspierania utworów europejskich nie będą utrudniały rozwoju rynku i wchodzenia na rynek nowych podmiotów, należy zwolnić z powyższych wymogów firmy nieposiadające znaczącej obecności na rynku. Odnosi się to zwłaszcza do przedsiębiorstw o niskich obrotach i o niewielkiej liczbie odbiorców oraz do małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw, zdefiniowanych w zaleceniu Komisji 2003/361/WE33. Niewłaściwe byłoby również nakładanie takich obowiązków w przypadkach, gdy – ze względu na charakter lub temat audiowizualnych usług medialnych na żądanie – ich egzekwowanie byłoby niewykonalne lub nieuzasadnione.

(25)  Aby upewnić się, że obowiązki w zakresie wspierania utworów europejskich nie będą utrudniały rozwoju rynku i wchodzenia na rynek nowych podmiotów, należy zwolnić z powyższych wymogów firmy nieposiadające znaczącej obecności na rynku. Odnosi się to zwłaszcza do przedsiębiorstw o niskich obrotach i o niewielkiej liczbie odbiorców oraz do małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw, zdefiniowanych w zaleceniu Komisji 2003/361/WE33. Niewłaściwe jest również nakładanie takich obowiązków w przypadkach, gdy – ze względu na charakter lub temat audiowizualnych usług medialnych na żądanie lub konkurowanie z porównywalnymi utworami europejskimi – ich egzekwowanie byłoby niewykonalne lub nieuzasadnione. Jednocześnie warto by wprowadzić system, który będzie zachęcał do udzielania wsparcia finansowego produkcji wysokiej jakości utworów europejskich, na przykład poprzez bodźce podatkowe.

__________________

__________________

33 Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).

33 Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).

Poprawka    26

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 25 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(25a)  Komisja powinna zapewnić stosowne i zróżnicowane geograficznie finansowanie w ramach podprogramu MEDIA programu „Kreatywna Europa”, aby wesprzeć transgraniczny obieg treści kreatywnych, w tym poprawę cyfrowej dystrybucji europejskich utworów audiowizualnych i opracowanie innowacyjnych modeli finansowania treści kreatywnych.

Poprawka    27

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. W celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niezbędne jest określenie proporcjonalnych przepisów w tym zakresie.

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. Arbitralne usuwanie takich treści, które często opiera się na subiektywnej interpretacji, może ograniczać wolność wypowiedzi i informacji, jednakże należy chronić małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi między innymi do przemocy, nienawiści bądź terroryzmu. Należy również zachęcać platformy udostępniania plików wideo do wdrażania dobrowolnych środków w tym zakresie, zgodnie z prawem krajowym i unijnym oraz zgodnie z wytycznymi wydawanymi regularnie przez odpowiednie organy, z zastrzeżeniem art. 14 i art. 15 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady1a. Najbardziej szkodliwe treści, takie jak sceny nieuzasadnionej przemocy i pornografia, powinny podlegać najsurowszym środkom.

 

______________________

 

1a  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178 z 17.07.2000, s. 1).

Poprawka    28

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 28

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(28)  Znaczna część treści zamieszczanych na platformach udostępniania plików wideo nie podlega odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy takiej platformy. Jednakże z reguły dostawcy ci decydują o sposobie uporządkowania treści, czyli audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów. Dlatego dostawcy ci powinni być zobowiązani do stosowania odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu i ochrony wszystkich obywateli przed nawoływaniem do przemocy lub nienawiści w stosunku do grupy osób lub członka takiej grupy ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie bądź przynależność narodową lub etniczną.

(28)  Znaczna część treści zamieszczanych na platformach udostępniania plików wideo nie podlega odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy takiej platformy. Jednakże niektórzy dostawcy wykazują umiejętność decydowania o sposobie uporządkowania treści, czyli audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów, zwłaszcza za pomocą tagowania i określania kolejności wyświetlania. Dlatego dostawcy ci powinni być zobowiązani do stosowania odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu i psychicznemu, w zakresie, w jakim mają rzeczywistą wiedzę na temat takich treści, a także w celu ochrony wszystkich obywateli przed nawoływaniem do przemocy lub nienawiści w stosunku do grupy osób lub członka takiej grupy ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie bądź przynależność narodową lub etniczną. Tam, gdzie jest to możliwe i wykonalne, można rozważyć usuwanie takich treści za pomocą niezawodnych systemów automatycznego rozpoznawania.

Poprawka    29

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 30

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  Przy wdrażaniu środków przewidzianych niniejszą dyrektywą wskazane jest jak najdalej idące angażowanie dostawców platform udostępniania plików wideo. Należy zatem zachęcać do stosowania współregulacji.

(30)  Przy wdrażaniu środków przewidzianych niniejszą dyrektywą wskazane jest jak najdalej idące angażowanie odpowiednich zainteresowanych stron, w tym organizacji społeczeństwa obywatelskiego i dostawców platform udostępniania plików wideo. Należy zatem zachęcać do stosowania przejrzystej i odpowiedzialnej współregulacji monitorowanej przez właściwe krajowe organy regulacyjne.

Aby możliwe było zapewnienie jasnego i spójnego podejścia w tym zakresie w całej Unii, państwa członkowskie nie powinny być uprawnione do wymagania od dostawców platform udostępniania plików wideo stosowania bardziej rygorystycznych środków w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niż środki przewidziane niniejszą dyrektywą. Należy jednak utrzymać możliwość wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków dotyczących treści bezprawnych, o ile środki te są zgodne z art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, oraz podejmowania działań w odniesieniu do treści znajdujących się na stronach internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą, czego wymaga i co dopuszcza art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE35. Należy również nadal zezwalać dostawcom platform udostępniania plików wideo na dobrowolne stosowanie bardziej rygorystycznych środków.

Aby możliwe było zapewnienie jasnego i spójnego podejścia w tym zakresie w całej Unii, państwa członkowskie nie powinny być uprawnione do wymagania od dostawców platform udostępniania plików wideo stosowania bardziej rygorystycznych środków w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niż środki przewidziane niniejszą dyrektywą. Należy jednak utrzymać możliwość wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków dotyczących treści bezprawnych, o ile środki te są zgodne z art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, oraz podejmowania działań w odniesieniu do treści znajdujących się na stronach internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą, czego wymaga i co dopuszcza art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE35. Należy również nadal zezwalać dostawcom platform udostępniania plików wideo na dobrowolne stosowanie bardziej rygorystycznych środków.

__________________

__________________

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

Poprawka    30

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 31 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(31a)  Aby zapewnić ochronę praw podstawowych użytkowników, organy regulacyjne państw członkowskich, we współpracy z ERGA i Komisją, powinny regularnie wydawać wytyczne dotyczące warunków mających zastosowanie do usuwania szkodliwych treści, zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii oraz Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej.

Poprawka    31

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 32

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(32)  Dostawcy platform udostępniania plików wideo objęci przepisami niniejszej dyrektywy świadczą usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE. W rezultacie dostawcy ci są objęci przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego określonymi w art. 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli mają siedzibę w państwie członkowskim. Wskazane jest, by te same przepisy obowiązywały w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo niemających siedziby w państwie członkowskim w celu zagwarantowania skuteczności określonych niniejszą dyrektywą środków ochrony małoletnich i ogółu obywateli oraz zapewnienia jak najbardziej wyrównanych szans, jeżeli dostawcy ci mają spółkę dominującą lub spółkę zależną w państwie członkowskim, albo są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę w państwie członkowskim. W tym celu należy określić zasady ustalania, które państwo członkowskie należy uznać za państwo siedziby dostawcy. Komisja powinna być informowana o dostawcach podlegających jurysdykcji poszczególnych państw członkowskich w ramach stosowania przepisów dotyczących siedziby określonych w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 2000/31/WE.

(32)  Dostawcy platform udostępniania plików wideo objęci przepisami niniejszej dyrektywy świadczą usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE. W rezultacie dostawcy ci są objęci przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego określonymi w art. 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli mają siedzibę w państwie członkowskim. Wskazane jest, by te same przepisy obowiązywały w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo niemających siedziby w państwie członkowskim w celu zagwarantowania skuteczności określonych niniejszą dyrektywą środków ochrony małoletnich i ogółu obywateli oraz zapewnienia jak najbardziej wyrównanych szans, jeżeli dostawcy ci mają spółkę dominującą lub spółkę zależną w państwie członkowskim, albo są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę w państwie członkowskim. W tym celu należy określić zasady ustalania, które państwo członkowskie należy uznać za państwo siedziby dostawcy. Komisja powinna być informowana o dostawcach podlegających jurysdykcji poszczególnych państw członkowskich w ramach stosowania przepisów dotyczących siedziby określonych w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 2000/31/WE. W związku z tym pojęcie „dostawcy platformy udostępniania plików wideo“ należy rozumieć jak najszerzej, aby uwzględnić dostawców usług linearnych oraz platformy służące retransmisji audiowizualnych usług medialnych, niezależnie od środków technicznych używanych do retransmisji (drogą kablową, satelitarną lub internetową).

Poprawka    32

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 33

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)  Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako odrębne podmioty prawne. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

(33)  Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako odrębne podmioty prawne i funkcjonalnie niezależne organy tych podmiotów. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji. Istnieje potrzeba wprowadzenia określonych zobowiązań dla państw członkowskich, obejmujących posiadanie niezależnych i skutecznych organów regulacyjnych. W tym celu państwa członkowskie powinny opracować zestaw wymogów administracyjnych i finansowych wspierających te niezależne i skuteczne organy regulacyjne.

Poprawka    33

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Komisja powinna móc konsultować się z ERGA we wszelkich kwestiach dotyczących audiowizualnych usług medialnych oraz platform udostępniania plików wideo. ERGA powinna wspierać Komisję, służąc wiedzą specjalistyczną i doradztwem, a także ułatwiając wymianę najlepszych praktyk. W szczególności Komisja powinna konsultować się z ERGA w kwestiach dotyczących stosowania dyrektywy 2010/13/UE w celu ułatwienia jej spójnego wdrażania na całym jednolitym rynku cyfrowym. Na wniosek Komisji ERGA powinna dostarczać opinii, między innymi w kwestiach jurysdykcji i unijnych kodeksów postępowania w takich obszarach, jak ochrona małoletnich i nawoływanie do nienawiści, jak również handlowe przekazy audiowizualne dotyczących żywności o wysokiej zawartości tłuszczu, soli/sodu i cukrów.

(37)  Komisja powinna móc konsultować się z ERGA we wszelkich kwestiach dotyczących audiowizualnych usług medialnych oraz platform udostępniania plików wideo. ERGA powinna wspierać Komisję, służąc wiedzą specjalistyczną i doradztwem, a także ułatwiając wymianę najlepszych praktyk. W szczególności Komisja powinna konsultować się z ERGA w kwestiach dotyczących stosowania dyrektywy 2010/13/UE w celu ułatwienia jej konsekwentnego wdrażania na całym jednolitym rynku cyfrowym. Na wniosek Komisji ERGA powinna dostarczać opinii, między innymi w kwestiach jurysdykcji i unijnych kodeksów postępowania w takich obszarach, jak ochrona małoletnich i nawoływanie do nienawiści.

Poprawka    34

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do nakładania obowiązków mających zapewnić wyszukiwalność oraz dostępność treści istotnych dla ogółu społeczeństwa na potrzeby realizacji określonych celów w interesie ogólnym, takich jak pluralizm mediów, wolność słowa oraz różnorodność kulturowa. Takie obowiązki powinny być nakładane, tylko jeżeli są konieczne do zrealizowania celów w interesie ogólnym, jasno określonych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. W związku z tym państwa członkowskie powinny w szczególności zbadać potrzebę interwencji regulacyjnej poprzez porównanie jej ewentualnych wyników z wynikiem działania sił rynkowych. Jeżeli państwa członkowskie podejmują decyzję o wprowadzeniu przepisów dotyczących wyszukiwalności, powinny one nakładać jedynie proporcjonalne obowiązki na przedsiębiorstwa, w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej.

(38)  Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do podjęcia środków mających zapewnić niedyskryminacyjną wyszukiwalność oraz dostęp do treści istotnych dla ogółu społeczeństwa na potrzeby realizacji określonych celów w interesie ogólnym, takich jak pluralizm mediów, wolność słowa oraz różnorodność kulturowa. Takie obowiązki powinny być wprowadzane tylko wówczas, jeżeli są konieczne i współmierne do osiągania celów w interesie ogólnym, jasno określonych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. W związku z tym państwa członkowskie powinny w szczególności zbadać potrzebę interwencji regulacyjnej poprzez porównanie jej ewentualnych wyników z wynikiem działania sił rynkowych. Jeżeli państwa członkowskie podejmują decyzję o wprowadzeniu przepisów dotyczących wyszukiwalności, powinny one podejmować jedynie proporcjonalne środki w odniesieniu do przedsiębiorstw, w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej.

Poprawka    35

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 38 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(38a)  Prawa osób niepełnosprawnych i osób starszych do integracji i uczestnictwa w życiu społecznym i kulturalnym Unii są nierozłącznie związane ze świadczeniem dostępnych audiowizualnych usług medialnych. Ważne jest zatem zadbanie o to, aby dyrektywa 2010/13/UE właściwie rozwiązywała i wspierała kwestię dostępności, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych.

Poprawka    36

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 38 b (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(38b)  Środki pozwalające na osiągnięcie dostępności powinny obejmować między innymi takie usługi dostępu jak tłumaczenie na język migowy, napisy dla osób niesłyszących i niedosłyszących, głosowe listy dialogowe, audiodeskrypcję oraz prostą w obsłudze nawigację. Dostawcy audiowizualnych usług medialnych powinni charakteryzować się przejrzystością i proaktywnością w działaniach na rzecz poprawy takich usług dostępu dla osób niepełnosprawnych i osób starszych, a w informacjach o programie oraz w elektronicznym przewodniku po programach należy wyraźnie określić dostępność tych usług oraz zawrzeć informacje na temat sposobu korzystania z nich, jak również zadbać o to, by były one dostępne dla osób niepełnosprawnych.

Poprawka    37

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 39 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(39a)  Wszelkie środki samoregulacji i współregulacji na szczeblu państwa członkowskiego powinny w pełni uwzględniać zobowiązania wynikające z Karty praw podstawowych, w szczególności jej art. 52.

Poprawka    38

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera aa – podpunkt i

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(i)  usługa polega na przechowywaniu dużej ilości audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, za które dostawca platformy udostępniania plików wideo nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej;

(i)  usługa polega na przechowywaniu lub udostępnianiu dużej ilości audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, za które dostawca platformy udostępniania plików wideo nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej;

Poprawka    39

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera aa – podpunkt ii

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(ii)  dostawca usługi decyduje o sposobie porządkowania przechowywanych treści, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów, w szczególności poprzez hosting, wyświetlanie, opatrywanie znacznikami i ustalanie kolejności;

(ii)  dostawca usługi decyduje o sposobie porządkowania przechowywanych treści;

Poprawka    40

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera aa – podpunkt iii

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(iii)  podstawowym celem usługi lub jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie audycji i filmów wideo stworzonych przez użytkownika ogółowi odbiorców w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych;

(iii)  podstawowym celem usługi lub jej części jest dostarczanie audycji i filmów wideo stworzonych przez użytkownika ogółowi odbiorców w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych;

Poprawka    41

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 1 – litera d a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b b (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

da)  dodaje się litery w brzmieniu:

 

bb)  „usługa dostępu” oznacza dodatkową funkcję audiowizualnej usługi medialnej, która zwiększa dostępność audycji dla osób o ograniczeniach funkcjonalnych, w tym osób niepełnosprawnych; usługi dostępu obejmują napisy dla osób niesłyszących i słabosłyszących, audiodeskrypcję, głosowe lub dźwiękowe listy dialogowe oraz tłumaczenie na język migowy;

 

bc)  „napisy dla osób niesłyszących i niedosłyszących” oznaczają wyświetlany w sposób zsynchronizowany tekst odzwierciedlający mowę i inne informacje dźwiękowe konieczne do zrozumienia treści medialnych;

 

bd)  „audiodeskrypcja” oznacza dodatkową narrację audio, przeplatającą się z dialogami, która opisuje istotne aspekty treści wizualnych audycji, których nie można zrozumieć na podstawie samej ścieżki dźwiękowej;

 

be)  „głosowe listy dialogowe” oznaczają czytane na głos napisy w języku krajowym, jeżeli oryginalna ścieżka dialogowa jest w innym języku;

 

bf)  „tłumaczenie na język migowy” oznacza tłumaczenie symultaniczne mowy oraz innych informacji dźwiękowych potrzebnych do zrozumienia audycji na krajowy język migowy.

Uzasadnienie

Poprawka związana z ponownym wprowadzeniem wymogów dostępności.

Poprawka    42

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 3 – litera a

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 2 – ustęp 3 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  jeżeli główne biuro dostawcy usług medialnych znajduje się w jednym państwie członkowskim, ale decyzje redakcyjne dotyczące audiowizualnej usługi medialnej są podejmowane w innym państwie członkowskim, uznaje się, że dostawca usług medialnych ma siedzibę w tym państwie członkowskim, w którym działa większość pracowników zaangażowanych w świadczenie audiowizualnej usługi medialnej;

b)  jeżeli główne biuro dostawcy usług medialnych znajduje się w jednym państwie członkowskim, ale decyzje redakcyjne dotyczące audiowizualnej usługi medialnej są podejmowane w innym państwie członkowskim, uznaje się, że dostawca usług medialnych ma siedzibę w tym państwie członkowskim, w którym działa znaczna część pracowników zaangażowanych w świadczenie audiowizualnej usługi medialnej. Jeżeli znaczna część pracowników zaangażowanych w świadczenie audiowizualnej usługi medialnej działa w obu państwach członkowskich, uznaje się, że dostawca usług medialnych ma siedzibę w państwie członkowskim, w którym podejmuje się większość decyzji redakcyjnych w ramach świadczenia audiowizualnej usługi medialnej;

Poprawka    43

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3 – ustęp 2 – litera a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  stanowi jawne, poważne i groźne naruszenie art. 6 lub art. 12 bądź obu tych artykułów;

a)  stanowi jawne, poważne i groźne naruszenie art. 6, 7 lub 12;

Poprawka    44

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3 – ustęp 3 – litera a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  w okresie 12 miesięcy poprzedzających powiadomienie, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu, dostawca usług medialnych co najmniej dwukrotnie naruszył, według danego państwa członkowskiego, ust. 2 lit. a), b) lub c);

skreśla się

Poprawka    45

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3 – ustęp 3 – litera d

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  dostawca usług medialnych naruszył ust. 2 lit. a), b) lub c) co najmniej jeden raz od momentu powiadomienia, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu;

skreśla się

Poprawka    46

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3 – ustęp 3 – litera e

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

e)   powiadamiające państwo członkowskie przestrzega prawa do obrony danego dostawcy usług medialnych, a w szczególności umożliwia mu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie domniemanych naruszeń i środków, jakie zamierza zastosować to państwo członkowskie. Powinno ono należycie uwzględnić to stanowisko oraz stanowisko państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję.

e)  powiadamiające państwo członkowskie przestrzega prawa do obrony danego dostawcy usług medialnych, a w szczególności umożliwia mu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie domniemanych naruszeń i środków, jakie zamierza zastosować to państwo członkowskie, w ciągu 15 dni od powiadomienia, o którym mowa w lit. b). Powinno ono należycie uwzględnić to stanowisko oraz stanowisko państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję.

Poprawka    47

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Komisja podejmuje, w terminie trzech miesięcy od powiadomienia o środkach wprowadzonych przez państwo członkowskie w zastosowaniu ust. 2 i 3 i po konsultacji z ERGA, decyzję w sprawie zgodności tych środków z prawem unijnym. Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie trzech miesięcy od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

4.  Komisja podejmuje, w terminie dwóch miesięcy od powiadomienia o środkach wprowadzonych przez państwo członkowskie w zastosowaniu ust. 2 i 3 i po konsultacji z ERGA, decyzję w sprawie zgodności tych środków z prawem unijnym. Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie dwóch miesięcy od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji tylko raz. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekazuje wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarcza niekompletne informacje, Komisja postanawia, że środki wprowadzone przez państwo członkowskie zgodnie z ust. 2 są niezgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie niezwłocznie odstępuje od stosowania tych środków.

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekazuje wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarcza niekompletne informacje, Komisja podejmuje decyzję, że środki wprowadzone przez państwo członkowskie zgodnie z ust. 2 są niezgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie niezwłocznie, w terminie dwóch tygodni od wydania decyzji przez Komisję, odstępuje od stosowania tych środków.

Poprawka    48

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3 – ustęp 6

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

6.  W sprawach niecierpiących zwłoki państwa członkowskie mogą odstąpić od warunków określonych w ust. 3 lit. b) i c). W takiej sytuacji należy w jak najkrótszym terminie poinformować o zastosowanych środkach Komisję i państwo członkowskie, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych, z wyszczególnieniem powodów, dla których państwo członkowskie uznaje, że sprawa jest na tyle niecierpiąca zwłoki, że niezbędne jest odstąpienie od warunków.

6.  Państwa członkowskie mogą odstąpić od warunków określonych w ust. 3 lit. b) i c), jeżeli usługa świadczona przez dostawcę usług medialnych stanowi poważne naruszenie warunków określonych w ust. 2 lit. a), b) i c) oraz w sprawach niecierpiących zwłoki. W takiej sytuacji należy w jak najkrótszym terminie poinformować o zastosowanych środkach Komisję i państwo członkowskie, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych, z wyszczególnieniem powodów, dla których państwo członkowskie uznaje, że sprawa jest na tyle niecierpiąca zwłoki, że niezbędne jest odstąpienie od warunków.

Poprawka    49

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 3 – ustęp 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7.  Bez uszczerbku dla możliwości wprowadzenia przez państwo członkowskie środków, o których mowa w ust. 6, Komisja niezwłocznie analizuje zgodność zgłoszonych środków z prawem unijnym. Jeżeli Komisja dochodzi do wniosku, że środki są niezgodne z prawem unijnym, żąda od zainteresowanego państwa członkowskiego powstrzymania się od wprowadzania planowanych środków lub niezwłocznego zaprzestania stosowania tych środków.

7.  Bez uszczerbku dla możliwości wprowadzenia przez państwo członkowskie środków, o których mowa w ust. 6, Komisja niezwłocznie analizuje zgodność zgłoszonych środków z prawem unijnym. Jeżeli Komisja dochodzi do wniosku, że środki są niezgodne z prawem unijnym, żąda od zainteresowanego państwa członkowskiego powstrzymania się od wprowadzania planowanych środków lub niezwłocznego zaprzestania stosowania tych środków w jak najszybszym terminie.

Poprawka    50

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 – litera a

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 4 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w odniesieniu do art. 5, 6, 6a, 9, 10, 11, 12, 13, 16, 17, 19–26, 30 i 30a, pod warunkiem że przepisy takie są zgodne z prawem unijnym.

Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w odniesieniu do art. 5, 6, 6a, 7, 9, 10, 11, 12, 13, 16, 17, 19–26, 30 i 30a, pod warunkiem że przepisy takie są zgodne z prawem unijnym i nie zawierają dyskryminujących postanowień dotyczących narodowości lub miejsca zamieszkania dostawcy usług.

Poprawka    51

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 – litera c

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 4 – ustęp 4 – litera c

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

c)  Komisja zdecydowała, po konsultacji z ERGA, że środki te są zgodne z prawem unijnym, a zwłaszcza że oceny, których dokonało państwo członkowskie przed wprowadzeniem środków na podstawie ust. 2 i 3, są należycie uzasadnione.

c)  Komisja w terminie 2 miesięcy podjęła decyzję, po konsultacji z ERGA, że środki te są zgodne z prawem unijnym, a zwłaszcza że oceny, których dokonało państwo członkowskie przed wprowadzeniem środków na podstawie ust. 2 i 3, są należycie uzasadnione.

Poprawka    52

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 – litera c

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 4 – ustęp 5

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

5.  Komisja podejmuje decyzję w terminie 3 miesięcy od otrzymania powiadomienia określonego w ust. 4 lit. a). Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie 3 miesięcy od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

5.  Komisja podejmuje decyzję w terminie 2 miesięcy od otrzymania elektronicznego i formalnego powiadomienia określonego w ust. 4 lit. a). Bieg wspomnianego terminu rozpoczyna się w dniu następującym po otrzymaniu kompletnego powiadomienia. Powiadomienie uznaje się za kompletne, jeżeli w terminie 6 tygodni od jego otrzymania lub od otrzymania wszelkich dodatkowych informacji, o jakie się zwrócono, Komisja nie zażąda żadnych dalszych informacji.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

W przypadku gdy Komisja uzna powiadomienie za niekompletne, zażąda wszelkich niezbędnych dodatkowych informacji tylko raz. Komisja informuje państwa członkowskie o otrzymaniu odpowiedzi na to żądanie.

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekaże wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarczy niekompletne informacje, Komisja postanawia, że środki podjęte przez państwo członkowskie na podstawie ust. 3 są niezgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie powstrzymuje się od ich wprowadzenia;

Jeżeli dane państwo członkowskie nie przekaże wymaganych informacji w terminie wyznaczonym przez Komisję lub dostarczy niekompletne informacje, Komisja – w terminie dwóch tygodni od upływu wyznaczonego terminu lub po otrzymaniu niepełnych informacjidecyduje, czy środki podjęte przez państwo członkowskie na podstawie ust. 3 są zgodne z prawem unijnym. Jeżeli Komisja podejmie decyzję stwierdzającą niezgodność środków z prawem unijnym, dane państwo członkowskie powstrzymuje się od ich wprowadzenia;

Poprawka    53

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 – litera d

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 4 – ustęp 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

7.  Państwa członkowskie wspierają systemy współregulacji i samoregulacji oparte na kodeksach postępowania przyjmowanych na szczeblu krajowym w dziedzinach, które podlegają koordynacji na podstawie niniejszej dyrektywy, w zakresie dozwolonym przez ich systemy prawne. Kodeksy te muszą być tak opracowane, aby były powszechnie akceptowane przez główne zainteresowane strony w zainteresowanych państwach członkowskich. W kodeksach postępowania wyraźnie i jednoznacznie określa się ich cele. Przewiduje się w nich regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę realizacji przyjętych celów. Kodeksy zawierają zapisy umożliwiające skuteczne ich egzekwowanie, w tym, w stosownych przypadkach, skuteczne i proporcjonalne sankcje.

7.  Państwa członkowskie wspierają systemy współregulacji i/lub samoregulacji, np. systemy oparte na kodeksach postępowania przyjmowanych na szczeblu krajowym w dziedzinach, które podlegają koordynacji na podstawie niniejszej dyrektywy, w zakresie dozwolonym przez ich systemy prawne. Kodeksy te muszą być tak opracowane, aby były powszechnie akceptowane przez główne zainteresowane strony działające w ramach jurysdykcji zainteresowanych państw członkowskich. W kodeksach postępowania wyraźnie i jednoznacznie określa się ich cele. Przewiduje się w nich regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę realizacji przyjętych celów. Kodeksy zawierają zapisy umożliwiające skuteczne ich egzekwowanie, w tym, w stosownych przypadkach, skuteczne i proporcjonalne sankcje w ramach jurysdykcji danego państwa członkowskiego.

Projekty unijnych kodeksów postępowania, o których mowa w art. 6a ust. 3, art. 9 ust. 2 i art. 9 ust. 4, oraz zmiany i uzupełnienia istniejących unijnych kodeksów postępowania są przedkładane Komisji przez sygnatariuszy tych kodeksów.

Projekty unijnych kodeksów postępowania, o których mowa w art. 6a ust. 3, art. 9 ust. 2 i art. 9 ust. 4, oraz zmiany i uzupełnienia istniejących unijnych kodeksów postępowania są przedkładane Komisji do wiadomości przez sygnatariuszy tych kodeksów.

Komisja może zwrócić się do ERGA o zaopiniowanie projektów, zmian lub uzupełnień kodeksów. W stosownych przypadkach Komisja może opublikować kodeksy.

Komisja może zwrócić się do ERGA o zaopiniowanie projektów, zmian lub uzupełnień kodeksów. W stosownych przypadkach Komisja publikuje kodeksy i może je rozpropagowywać.

Poprawka    54

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 5 – litera d a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 4 – ustęp 8 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

da)  dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:

 

„8a.  Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do nakładania obowiązków mających zapewnić dostęp do treści istotnych dla ogółu społeczeństwa i ich stosownego wyeksponowania na potrzeby osiągnięcia określonych celów w interesie ogólnym, takich jak pluralizm mediów, wolność słowa oraz różnorodność kulturowa.”;

Poprawka    55

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 8

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają poprzez odpowiednie środki, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały żadnych treści będących nawoływaniem do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Państwa członkowskie zapewniają poprzez odpowiednie i stosowalne środki, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały żadnych treści będących nawoływaniem do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Poprawka    56

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6a – ustęp 2 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.  Komisja zachęca państwa członkowskie do rozwijania umiejętności korzystania z mediów jako przyszłościowego narzędzia rozwijania u dzieci zdolności do rozumienia różnicy między treścią redakcyjną a przekazami handlowymi.

Uzasadnienie

Dzieci oglądają wiele programów, które nie są do nich kierowane. Zwiększanie umiejętności korzystania z mediów to dobre i przyszłościowe narzędzie rozwijania u dzieci zdolności do rozumienia różnicy między treścią redakcyjną a przekazami handlowymi.

Poprawka    57

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 9

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 6 a – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców usług medialnych do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

3.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców usług medialnych do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. Zachęca się Komisje, wraz z ERGA, do opracowywania unijnych kodeksów postępowania.

Poprawka    58

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 10

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 7

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

10)  skreśla się art. 7;

10)  art. 7 otrzymuje brzmienie:

 

„Artykuł 7

 

1.  Państwa członkowskie opracowują środki mające na celu zagwarantowanie, że usługi świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji będą stopniowo coraz bardziej dostępne dla osób niepełnosprawnych. Środki te opracowuje się w porozumieniu z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, w tym z dostawcami usług medialnych oraz organizacjami osób niepełnosprawnych.

 

2.  Komisja i ERGA ułatwiają wymianę najlepszych praktyk między dostawcami audiowizualnych usług medialnych.

 

3.  Środki, o których mowa w ust. 1, obejmują wymóg, aby dostawcy usług medialnych co roku przedstawiali państwom członkowskim sprawozdanie z podjętych kroków i postępów w zakresie stopniowego zwiększania dostępności ich usług dla osób niepełnosprawnych. Państwa członkowskie zapewniają, by te informacje udostępniano publicznie.

 

4.  Środki, o których mowa w ust. 1, mają zachęcać dostawców audiowizualnych usług medialnych do sporządzania i udostępniania do wiadomości publicznej planów działania w zakresie stopniowego zwiększania dostępności ich usług dla osób niepełnosprawnych. Takie plany działania przekazywane są krajowym organom regulacyjnym.

 

5.  Państwa członkowskie zapewniają, by informacje nadzwyczajne, w tym publiczne komunikaty i ogłoszenia nadawane w przypadku klęsk żywiołowych, udostępniane ogółowi społeczeństwa za pośrednictwem audiowizualnych usług medialnych, były podawane – jeżeli to możliwe – w sposób przystępny dla osób niepełnosprawnych, w tym z napisami dla osób niesłyszących i słabosłyszących, z tłumaczeniem na język migowy oraz z wiadomościami audio i audiodeskrypcją dla informacji wizualnych.

 

6.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych dążyli – poprzez pozyskiwanie treści, układanie programu i opracowywanie strategii redakcyjnych – do świadczenia usług dostępu w ramach pakietu producenta treści.

 

7.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych zadbali o większą dostępność swoich stron internetowych, aplikacji online i usług mobilnych, w tym aplikacji mobilnych, wykorzystywanych do świadczenia danej usługi, w sposób spójny i adekwatny do sposobów postrzegania i użytkowania oraz zrozumienia użytkowników, a także w sposób solidny, który ułatwia interoperacyjność z wieloma aplikacjami klienckimi i technologiami wspomagającymi dostępnymi na szczeblu unijnym i międzynarodowym.

Poprawka    59

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera -a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera c – podpunkt ii

 

Tekst obowiązujący

Poprawka

 

-a)  w ust. 1 lit. c) ppkt. (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)  nie mogą zawierać żadnych treści dyskryminujących ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, narodowość, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną ani promować takiej dyskryminacji;

„(ii)  nie mogą zawierać żadnych treści dyskryminujących ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.”;

(http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/ALL/?uri=CELEX%3A32010L0013)

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 21 Karty praw podstawowych UE.

Poprawka    60

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera -a a (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera c – podpunkt iv a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

-aa)  dodaje się punkt w brzmieniu:

 

„(iva)  nie mogą być skierowane do małoletnich;”;

Poprawka    61

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera -a b (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera e

 

Tekst obowiązujący

Poprawka

 

-ab)  w ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

e)  handlowe przekazy audiowizualne na temat napojów alkoholowych nie mogą być specjalnie kierowane do małoletnich i nie mogą zachęcać do nieumiarkowanej konsumpcji takich napojów;

e)  handlowe przekazy audiowizualne na temat napojów alkoholowych lub napojów o dużej zawartości kofeiny nie mogą być specjalnie kierowane do małoletnich i nie mogą zachęcać do nieumiarkowanej konsumpcji takich napojów;

(http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32010L0013&qid=1476777414550&from=FR)

Uzasadnienie

Ograniczenie reklam napojów energetycznych.

Poprawka    62

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera -a c (nowa)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 1 – litera g a (nowa)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

-ac)  dodaje się literę w brzmieniu:

 

„ga)  zabronione są wszelkie handlowe przekazy audiowizualne towarzyszące audycjom, których znaczną część widzów stanowią dzieci, lub będące elementem tych audycji;”;

Poprawka    63

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera a

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:

skreśla się

„2.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych towarzyszących audycjom, których znaczną część widzów stanowią dzieci, lub będących elementem tych audycji i stanowiących reklamę artykułów żywnościowych lub napojów, które zawierają składniki odżywcze oraz substancje wywierające określone skutki żywieniowe lub fizjologiczne i niezalecane w nadmiernych ilościach w codziennej diecie, zwłaszcza takie jak tłuszcze, kwasy tłuszczowe trans, sól lub sód i cukry.

 

Kodeksy te powinny być stosowane w celu skutecznego ograniczenia kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia. W kodeksach tych należy określić, że handlowe przekazy audiowizualne nie mogą podkreślać pozytywnych cech tego rodzaju żywności i napojów w odniesieniu do ich wartości odżywczych.

 

Komisja i ERGA wspierają wymianę najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.”;

 

Poprawka    64

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 3

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

3.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają opracowywanie samoregulacyjnych i współregulacyjnych kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych w odniesieniu do napojów alkoholowych. Kodeksy te powinny być stosowane w celu skutecznego ograniczania kontaktu małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych.

3.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają rozwój samoregulacji i współregulacji, w tym opracowywanie kodeksów postępowania dotyczących niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych w odniesieniu do napojów alkoholowych. Kodeksy te, oparte na najlepszych praktykach w państwach członkowskich, powinny być stosowane w celu skutecznego ograniczania kontaktu małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych.

Poprawka    65

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 – litera b

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Komisja i ERGA wspierają wymianę najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.”;

4.  Komisja i ERGA wspierają wymianę najlepszych praktyk w zakresie systemów samoregulacji i współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach i zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności Komisja rozważa opracowanie unijnych kodeksów postępowania opartych na najlepszych praktykach w państwach członkowskich.”;

Poprawka    66

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 a (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

11a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:

 

„Artykuł 9a

 

Państwa członkowskie mogą podejmować odpowiednie i niedyskryminacyjne środki w celu zagwarantowania stosownego eksponowania audiowizualnych usług medialnych w interesie ogólnym. Środki te muszą być proporcjonalne i spełniać ogólne cele, takie jak pluralizm mediów, wolność słowa oraz różnorodność kulturowa, jasno określone przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii.

 

Takie środki wprowadza się jedynie wówczas, gdy są konieczne do osiągnięcia celów w interesie ogólnym, jasno określonych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. W związku z tym państwa członkowskie analizują w szczególności potrzebę interwencji regulacyjnej poprzez porównanie jej ewentualnych wyników z wynikiem działania sił rynkowych. Jeżeli państwa członkowskie podejmują decyzję o wprowadzeniu przepisów dotyczących wyszukiwalności, nakładają one jedynie proporcjonalne obowiązki na przedsiębiorstwa, w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej.

Poprawka    67

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 11 b (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 9 b (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

11b)  dodaje się artykuł w brzmieniu:

 

„Artykuł 9b

 

Państwa członkowskie zapewniają, aby audycje i usługi dostawców usług medialnych nie mogły być zmieniane bez ich zgody, na przykład przez nakładki reklamowe.”;

Uzasadnienie

Osoby trzecie nie powinny móc zmieniać audycji i usług bez zgody dostawcy usług medialnych.

Poprawka    68

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 12

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 10 – ustęp 1 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)  nie mogą zachęcać bezpośrednio do zakupu lub najmu towarów ani usług;

b)  nie mogą zachęcać do zakupu lub najmu towarów ani usług;

Poprawka    69

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 13

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 11 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Lokowanie produktu jest dopuszczalne we wszystkich audiowizualnych usługach medialnych, z wyjątkiem audycji informacyjnych i audycji dotyczących bieżących wydarzeń, audycji dotyczących spraw konsumenckich, audycji religijnych i audycji, których znaczną część widzów stanowią dzieci.

2.  Lokowanie produktu jest dopuszczalne we wszystkich audiowizualnych usługach medialnych, z wyjątkiem audycji informacyjnych i audycji dotyczących bieżących wydarzeń, audycji dotyczących spraw konsumenckich, audycji religijnych i audycji dla dzieci.

Poprawka    70

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 13

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 11 – ustęp 3 – litera b

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

b)   nie mogą zachęcać bezpośrednio do zakupu lub najmu towarów ani usług;

b)   nie mogą zachęcać do zakupu lub najmu towarów ani usług;

Poprawka    71

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 14

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 12 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki w celu zapewnienia, by audycje nadawane przez dostawców audiowizualnych usług medialnych podlegających ich jurysdykcji, które mogą poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, były udostępniane jedynie w sposób zapobiegający ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie w zwykłych okolicznościach. Środki te mogą obejmować wybór godzin emisji, narzędzia weryfikacji wieku lub inne rozwiązania techniczne. Powinny być one proporcjonalne do potencjalnej szkodliwości audycji.

Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie środki w celu zapewnienia, by audycje nadawane przez dostawców audiowizualnych usług medialnych podlegających ich jurysdykcji, które mogą poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, takie jak reklamy napojów alkoholowych lub hazardu, były udostępniane jedynie w sposób zapobiegający ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie w zwykłych okolicznościach. Środki te mogą obejmować wybór godzin emisji, narzędzia weryfikacji wieku lub inne rozwiązania techniczne. Powinny być one proporcjonalne do potencjalnej szkodliwości audycji.

Poprawka    72

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 14

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 12 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Najbardziej szkodliwe treści, takie jak sceny nieuzasadnionej przemocy i pornografia, podlegają najsurowszym środkom, takim jak szyfrowanie i skuteczne mechanizmy kontroli rodzicielskiej.”;

Najbardziej szkodliwe treści, takie jak sceny nieuzasadnionej przemocy i pornografia, podlegają najsurowszym środkom, takim jak szyfrowanie i skuteczne mechanizmy kontroli rodzicielskiej, a także środkom, o których mowa w ust. 1.”;

Poprawka    73

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 13 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegający ich jurysdykcji zapewniali co najmniej 20 % udział utworów europejskich w ich katalogu i wyeksponowanie tych utworów.

1.  Państwa członkowskie za pomocą odpowiednich środków zapewniają, jeśli jest to wykonalne, by dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegający ich jurysdykcji zapewniali co najmniej 20 % udział utworów europejskich w ich katalogu. Wszelkie wsparcie finansowe musi być zgodne z prawem unijnym, w szczególności z przepisami dotyczącymi pomocy państwa, i nie może mieć negatywnych skutków dla konsumentów.

Poprawka    74

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 13 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie podlegających ich jurysdykcji do wnoszenia wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich, w tym poprzez bezpośrednie inwestycje w treści lub składki na fundusze krajowe. Państwa członkowskie mogą zobowiązywać do wnoszenia takiego wkładu finansowego dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie, którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz kierują swoją ofertę do odbiorców na ich terytorium. W takim przypadku wysokość wkładu finansowego ustala się wyłącznie na podstawie przychodów generowanych w państwie członkowskim, do którego kierowana jest oferta. Jeżeli państwo członkowskie, w którym dostawca ma siedzibę, nakłada obowiązek wnoszenia wkładu finansowego, powinno ono uwzględnić wszelkie obowiązki dotyczące wkładów finansowych nałożone przez państwa członkowskie, do których kierowana jest oferta. Wkład finansowy musi być zgodny z prawem unijnym, w szczególności z przepisami dotyczącymi pomocy państwa.

2.  Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie mających siedzibę w ich jurysdykcji do wnoszenia wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich, w tym poprzez bezpośrednie inwestycje w treści lub składki na fundusze krajowe.

Poprawka    75

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 13 – ustęp 4 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

4a.  Komisja zapewnia stosowne i zróżnicowane geograficznie finansowanie w ramach podprogramu MEDIA programu „Kreatywna Europa”, aby wesprzeć transgraniczny obieg treści kreatywnych, w tym poprawę cyfrowej dystrybucji europejskich utworów audiowizualnych i opracowanie innowacyjnych modeli finansowania treści kreatywnych.

Poprawka    76

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 15 a (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 14 – ustęp 1

 

Tekst obowiązujący

Poprawka

 

15a)  art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.  Każde państwo członkowskie może podjąć środki zgodne z prawem unijnym w celu zapewnienia, by nadawcy podlegający jego jurysdykcji, którzy na prawach wyłączności rozpowszechniają wydarzenia uznawane przez to państwo członkowskie za wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym, nie rozpowszechniali ich w sposób pozbawiający zasadniczą część odbiorców w tym państwie możliwości oglądania tych wydarzeń w ogólnodostępnej telewizji w przekazie na żywo lub z opóźnieniem. Jeżeli państwo członkowskie podejmuje takie środki, sporządza ono wykaz wytypowanych wydarzeń, krajowych lub zagranicznych, które uznaje za wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym. Sporządza ten wykaz w jawny i przejrzysty sposób, w odpowiednim czasie. Równocześnie państwo członkowskie określa, czy wydarzenia te powinny być dostępne w pełnym czy częściowym przekazie na żywo lub – jeżeli to konieczne lub wskazane z obiektywnych względów interesu publicznego – czy powinny być dostępne w pełnym czy częściowym przekazie z opóźnieniem.”;

„1.  Każde państwo członkowskie może podjąć środki zgodne z prawem unijnym w celu zapewnienia, by nadawcy podlegający jego jurysdykcji, którzy na prawach wyłączności rozpowszechniają wydarzenia uznawane przez to państwo członkowskie za wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym, nie rozpowszechniali ich w sposób pozbawiający zasadniczą część odbiorców w tym państwie możliwości oglądania tych wydarzeń w ogólnodostępnej telewizji w przekazie na żywo lub z opóźnieniem. Państwa członkowskie zobowiązują nadawców podlegających ich jurysdykcji do nadawania tych wydarzeń o zasadniczym znaczeniu społecznym w sposób dostępny dla osób z ograniczeniami funkcjonalnymi, w tym osób niepełnosprawnych. Jeżeli państwo członkowskie podejmuje takie środki, sporządza ono wykaz wytypowanych wydarzeń, krajowych lub zagranicznych, które uznaje za wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym. Sporządza ten wykaz w jawny i przejrzysty sposób, w odpowiednim czasie. Równocześnie państwo członkowskie określa, czy wydarzenia te powinny być dostępne w pełnym czy częściowym przekazie na żywo lub – jeżeli to konieczne lub wskazane z obiektywnych względów interesu publicznego – czy powinny być dostępne w pełnym czy częściowym przekazie z opóźnieniem.”;

(http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32010L0013&qid=1476777414550&from=FR)

Uzasadnienie

Poprawka związana z ponownym wprowadzeniem wymogów dostępności w art. 7.

Poprawka    77

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 16

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 20 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Emisja filmów wyprodukowanych dla telewizji (z wyłączeniem serii, seriali i filmów dokumentalnych), utworów kinematograficznych i audycji informacyjnych może zostać przerwana reklamą telewizyjną lub telesprzedażą tylko jeden raz w ciągu każdego przewidzianego w układzie audycji okresu nie krótszego niż 20 minut.

Emisja filmów wyprodukowanych dla telewizji (z wyłączeniem serii, seriali i filmów dokumentalnych), utworów kinematograficznych i audycji informacyjnych może zostać przerwana reklamą telewizyjną lub telesprzedażą tylko jeden raz w ciągu każdego przewidzianego w układzie audycji okresu nie krótszego niż 30 minut. Nie wolno umieszczać reklamy telewizyjnej ani spotów telesprzedażowych podczas transmisji uroczystości religijnych oraz audycji dla dzieci.

Poprawka    78

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 16 a (nowy)

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 22

 

Tekst obowiązujący

Poprawka

 

16a)  artykuł 22 otrzymuje brzmienie:

„Telewizyjna reklama i telezakupy napojów alkoholowych muszą odpowiadać następującym kryteriom:

„Telewizyjna reklama i telezakupy napojów alkoholowych i napojów o dużej zawartości kofeiny muszą odpowiadać następującym kryteriom:

a)  nie mogą być specjalnie skierowane do małoletnich, a w szczególności przedstawiać małoletnich spożywających napoje alkoholowe;

a)  nie mogą być specjalnie skierowane do małoletnich, a w szczególności przedstawiać małoletnich spożywających napoje alkoholowe;

b)  nie mogą łączyć spożywania alkoholu ze zwiększoną wydolnością fizyczną bądź kierowaniem pojazdami;

b)  nie mogą łączyć spożywania alkoholu ani produktów o wysokiej zawartości kofeiny ze zwiększoną wydolnością fizyczną bądź kierowaniem pojazdami;

c)  nie mogą tworzyć wrażenia, iż spożywanie alkoholu ma pozytywny wpływ na sukces społeczny bądź seksualny;

c)  nie mogą tworzyć wrażenia, iż spożywanie alkoholu lub produktów o wysokiej zawartości kofeiny ma pozytywny wpływ na sukces społeczny bądź seksualny;

d)  nie mogą zawierać stwierdzeń, iż alkohol posiada właściwości lecznicze, jest środkiem stymulującym, uspokajającym lub sposobem rozwiązywania konfliktów osobistych;

d)  nie mogą zawierać stwierdzeń, iż alkohol lub produkty o wysokiej zawartości kofeiny posiadają właściwości lecznicze, środkiem stymulującym, uspokajającym lub sposobem rozwiązywania konfliktów osobistych;

e)  nie mogą zachęcać do nieumiarkowanego spożycia alkoholu bądź przedstawiać abstynencji lub umiarkowanego spożycia w negatywny sposób;

e)  nie mogą zachęcać do nieumiarkowanego spożycia alkoholu lub produktów o wysokiej zwartości kofeiny ani przedstawiać abstynencji lub umiarkowanego spożycia w negatywny sposób;

f)  nie mogą podkreślać wysokiej zawartości alkoholu w napojach alkoholowych jako cechy wpływającej pozytywnie na jakość napoju.

f)  nie mogą podkreślać wysokiej zawartości alkoholu lub wysokiej zawartości kofeiny w napojach jako cechy wpływającej pozytywnie na jakość napoju.”;

Uzasadnienie

Ograniczenie reklam napojów energetycznych.

Poprawka    79

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 17

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 23 – ustęp 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Dzienny udział spotów reklamowych i telesprzedażowych w godz. 7:00–23:00 nie może przekraczać 20 %.

1.  Dzienny udział spotów reklamowych i telesprzedażowych w danej godzinie zegarowej nie może przekraczać 20 %.

Poprawka    80

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 17

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 23 – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Ust. 1 nie ma zastosowania do:

skreśla się

a)   ogłoszeń zamieszczanych przez nadawcę w związku z jego własnymi audycjami i produktami towarzyszącymi wywodzącymi się bezpośrednio z tych audycji lub audycjami innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej;

 

b)   ogłoszeń sponsorowanych;

 

c)   c) lokowania produktu.

 

Poprawka    81

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

18)  skreśla się rozdział VIII;

skreśla się

Uzasadnienie

Zmiana ma na celu przywrócenie art. 27 dyrektywy 2010/13/UE, który zawiera ważne przepisy dotyczące ochrony małoletnich w transmisjach telewizyjnych.

Poprawka    82

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28a

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.  Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo stosowali odpowiednie środki w celu:

1.  Bez uszczerbku dla art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE państwa członkowskie zachęcają i zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo stosowali odpowiednie środki w celu:

a)  ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi;

a)   ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu i psychicznemu;

b)  ochrony wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie lub przynależność narodową lub etniczną.

b)  ochrony wszystkich obywateli przed treściami zawierającymi nawoływanie do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka takiej grupy, wyodrębnionych ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię lub przekonania, niepełnosprawność, pochodzenie lub przynależność narodową, etniczną lub społeczną, cechy genetyczne, język, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, wiek lub orientację seksualną;

 

ba)  ograniczenia kontaktu dzieci z reklamami niezdrowej żywności i napojów na platformach udostępniania plików wideo;

2.  Odpowiedniość środka w rozumieniu ust. 1 ustala się w świetle charakteru treści, ich potencjalnej szkodliwości, charakterystyki kategorii osób, które mają być chronione, oraz zagrożonych praw i uzasadnionych interesów, w tym praw i interesów dostawców platform udostępniania plików wideo oraz użytkowników, którzy stworzyli lub umieścili na takich platformach treści, a także interesu publicznego.

 

Środki te obejmują odpowiednio:

2.  Środki te mogą obejmować odpowiednio:

a)   zdefiniowanie i stosowanie w regulaminie dostawców platform udostępniania plików wideo pojęcia nawoływania do przemocy lub nienawiści, o których mowa w ust. 1 lit. b), oraz pojęcia treści, która może zaszkodzić rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu nieletnich, zgodnie z odpowiednio art. 6 i 12;

a)   określenie praw i obowiązków użytkowników oraz zdefiniowanie, w regulaminie dostawców platform udostępniania plików wideo, pojęcia nawoływania do przemocy lub nienawiści, o których mowa w ust. 1 lit. b), oraz pojęcia treści, która może zaszkodzić rozwojowi fizycznemu i psychicznemu małoletnich, zgodnie z odpowiednio art. 6 i 12 oraz wytycznymi wydawanymi przez organy regulacyjne państw członkowskich, o których mowa w ust. 4;

b)   stworzenie i obsługa mechanizmów umożliwiających użytkownikom platformy udostępniania plików wideo zgłaszanie lub sygnalizowanie dostawcy takiej platformy treści, o których mowa w ust. 1, zamieszczonych na platformie;

b)   stworzenie i obsługa przyjaznych dla użytkownika mechanizmów umożliwiających użytkownikom platformy udostępniania plików wideo zgłaszanie lub sygnalizowanie dostawcy takiej platformy treści, o których mowa w ust. 1, przechowywanych na platformie;

c)   stworzenie i obsługa przeznaczonych dla użytkowników platformy udostępniania plików wideo systemów weryfikacji wieku w odniesieniu do treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;

c)   stworzenie i obsługa przeznaczonych dla użytkowników platformy udostępniania plików wideo systemów weryfikacji wieku lub innych środków technicznych w odniesieniu do znanych treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu i psychicznemu rozwojowi małoletnich;

d)   stworzenie i obsługa systemów umożliwiających użytkownikom platform udostępniania plików wideo ocenę treści, o których mowa w ust. 1;

d)   stworzenie i obsługa systemów umożliwiających użytkownikom platform udostępniania plików wideo ocenę treści, o których mowa w ust. 1;

e)   zapewnienie mechanizmów kontroli rodzicielskiej w odniesieniu do treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;

e)   zapewnienie mechanizmów kontroli rodzicielskiej w odniesieniu do treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu i psychicznemu rozwojowi małoletnich;

f)   stworzenie i obsługa mechanizmów, za pomocą których dostawcy platform udostępniania plików wideo informują użytkowników tych platform, jakie działania podjęto w odpowiedzi na zgłoszenie lub sygnał, o których mowa w lit. b).

f)   stworzenie i obsługa przejrzystych, łatwych w użyciu i skutecznych mechanizmów i procedur, za pomocą których dostawcy platform udostępniania plików wideo obsługują i rozwiązują kwestie poruszone przez użytkowników tych platform oraz informują, w stosownych przypadkach, o tym, jakie działania podjęto w związku z wdrożeniem środków, o których mowa w lit. a) do f).

 

Państwa członkowskie zachęcają platformy udostępniania plików wideo, aby po uzyskaniu informacji o nielegalnych treściach lub odkryciu takich treści natychmiast podejmowały działania w celu usunięcia tych treści lub uniemożliwienia dostępu do nich zgodnie z dyrektywą 2000/31/WE.

 

2a.  Odpowiedniość środka w rozumieniu ust. 1 ustala się w świetle charakteru treści, ich potencjalnej szkodliwości, charakterystyki kategorii osób, które mają być chronione, oraz zagrożonych praw i uzasadnionych interesów, w tym praw i interesów dostawców platform udostępniania plików wideo oraz użytkowników, którzy stworzyli lub umieścili na takich platformach treści, a także interesu publicznego, ochrony wolności wypowiedzi i informacji.

3.  Do celów stosowania środków, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie wspierają współregulację, jak przewidziano w art. 4 ust. 7.

3.  Do celów stosowania środków, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie wspierają współregulację, jak przewidziano w art. 4 ust. 7.

4.  Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie mechanizmy oceny odpowiedniości środków określonych w ust. 2 i 3 wprowadzanych przez dostawców platform udostępniania plików wideo. Państwa członkowskie powierzają to zadanie organom wyznaczonym zgodnie z art. 30.

4.  Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie mechanizmy oceny i sprawozdawczości w odniesieniu do przejrzystości, niezbędności, skuteczności i odpowiedniości środków określonych w ust. 2 i 3 wprowadzanych przez dostawców platform udostępniania plików wideo. Państwa członkowskie powierzają to zadanie organom wyznaczonym zgodnie z art. 30. Państwa członkowskie wydają niezbędne wytyczne celem zagwarantowania, że podjęte środki respektują wolność wypowiedzi i przestrzegają obowiązku informowania użytkowników. Wytyczne takie można opracować we współpracy z Komisją i ERGA.

5.  Państwa członkowskie nie nakładają na dostawców platform udostępniania plików wideo obowiązku stosowania środków bardziej rygorystycznych niż środki, o których mowa w ust. 1 i 2. Państwa członkowskie zachowują możliwość wprowadzania bardziej rygorystycznych środków w odniesieniu do nielegalnych treści. Przyjmując takie środki, państwa członkowskie są zobowiązane spełnić warunki określone we właściwym prawie Unii, takie jak, w stosownych przypadkach, warunki określone w art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE lub art. 25 dyrektywy 2011/93/UE.

5.  Państwa członkowskie nie nakładają na dostawców platform udostępniania plików wideo obowiązku stosowania środków bardziej rygorystycznych niż środki, o których mowa w ust. 1 i 2. Państwa członkowskie zachowują możliwość wprowadzania bardziej rygorystycznych środków w odniesieniu do nielegalnych treści. Przyjmując takie środki, państwa członkowskie są zobowiązane spełnić warunki określone we właściwym prawie Unii, takie jak, w stosownych przypadkach, warunki określone w art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE lub art. 25 dyrektywy 2011/93/UE.

6.  Państwa członkowskie zapewniają dostępność mechanizmów składania skarg i dochodzenia roszczeń na potrzeby rozstrzygania sporów między użytkownikami a dostawcami platform udostępniania plików wideo dotyczących stosowania odpowiednich środków określonych w ust. 1 i 2.

 

7.  Komisja i ERGA zachęcają dostawców platform udostępniania plików wideo do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

7.   Komisja i ERGA zachęcają dostawców platform udostępniania plików wideo do wymiany najlepszych praktyk w zakresie systemów współregulacji w całej Unii. W stosownych przypadkach Komisja wspomaga opracowywanie unijnych kodeksów postępowania.

8.  Dostawcy platform udostępniania plików wideo lub, w stosownych przypadkach, organizacje reprezentujące takich dostawców w tym zakresie przedkładają Komisji projekty unijnych kodeksów postępowania i zmiany istniejących unijnych kodeksów postępowania. Komisja może zwrócić się do ERGA o zaopiniowanie projektów, zmian lub uzupełnień kodeksów postępowania. Komisja może odpowiednio rozpowszechnić informacje o tych kodeksach postępowania.

8.  Dostawcy platform udostępniania plików wideo lub, w stosownych przypadkach, organizacje reprezentujące takich dostawców w tym zakresie przedkładają Komisji projekty unijnych kodeksów postępowania i zmiany istniejących unijnych kodeksów postępowania zgodnie z wytycznymi, o których mowa w ust. 4. Komisja może zwrócić się do ERGA o zaopiniowanie projektów, zmian lub uzupełnień kodeksów postępowania. Komisja odpowiednio rozpowszechnia informacje o tych kodeksach postępowania, aby promować najlepsze praktyki.

Poprawka    83

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 b – ustęp 1 – akapit 1

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo, którzy nie mają siedziby na ich terytorium, lecz których jednostka dominująca lub zależna ma siedzibę na ich terytorium, bądź też którzy są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę na ich terytorium, byli uznawani za mających siedzibę na ich terytorium do celów art. 3 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE.

Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy platform udostępniania plików wideo:

 

a)   którzy nie mają siedziby na ich terytorium, lecz których jednostka dominująca lub zależna ma siedzibę na ich terytorium, bądź też którzy są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę na ich terytorium;

 

b)   którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz kierują ofertę do widzów na ich terytorium, byli uznawani za mających siedzibę na ich terytorium do celów art. 3 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE.

Poprawka    84

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28b – ustęp 1 – akapit 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

Do celów stosowania akapitu drugiego, w przypadku gdy istnieje kilka jednostek zależnych, z których każda ma siedzibę w innym państwie członkowskim, lub gdy istnieje kilka innych podmiotów należących do grupy, z których każdy ma siedzibę w innym państwie członkowskim, zainteresowane państwa członkowskie zobowiązują dostawcę do wskazania, które z tych państw członkowskich należy uznać za państwo jego siedziby.

Do celów stosowania akapitu drugiego, w przypadku gdy istnieje kilka jednostek zależnych, z których każda ma siedzibę w innym państwie członkowskim, lub gdy istnieje kilka innych podmiotów należących do grupy, z których każdy ma siedzibę w innym państwie członkowskim, uznaje się, że dany podmiot ma siedzibę w tym państwie członkowskim, w którym działa większość jego pracowników.

Uzasadnienie

Umożliwienie platformom udostępniania plików wideo wyboru państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę na potrzeby niniejszej dyrektywy, byłoby nieproporcjonalne, ponieważ zezwalałoby na wybór sądu ze względu na możliwość korzystniejszego rozstrzygnięcia sprawy. Lokalizacja większości pracowników to przejrzyste i niezawodne kryterium do określenia, gdzie w Unii dana platforma ma swoją siedzibę.

Poprawka    85

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28 b – ustęp 2

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz dostawców platform udostępniania plików wideo mających siedzibę na ich terytorium oraz kryteria określone w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE i w ust. 1, na podstawie których ustaliły swoją jurysdykcję. Państwa członkowskie regularnie aktualizują ten wykaz. Komisja zapewnia właściwym niezależnym organom regulacyjnym dostęp do tych informacji.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz dostawców platform udostępniania plików wideo mających siedzibę lub uznawanych za mających siedzibę na ich terytorium zgodnie z kryteriami określonymi w art. 3 ust. 1, na podstawie których ustaliły swoją jurysdykcję. Państwa członkowskie regularnie aktualizują ten wykaz. Komisja zapewnia właściwym niezależnym organom regulacyjnym dostęp do tych informacji.

Poprawka    86

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 19

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 28b – ustęp 2 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

2a.  W przypadku gdy w związku ze stosowaniem ust. 1 zainteresowane państwa członkowskie nie zgadzają się co do tego, które z nich sprawuje jurysdykcję, informują o tym niezwłocznie Komisję. Komisja może zwrócić się do ERGA o wydanie opinii w tej sprawie w terminie 15 dni roboczych od otrzymania wniosku.

Uzasadnienie

Ponieważ platformy udostępniania plików wideo zwykle kierują swoją ofertę do odbiorców w całej Unii, między państwami członkowskimi może dojść do braku zgody co do określenia państw członkowskich właściwych do celów niniejszej dyrektywy. W związku z tym Komisja powinna mieć możliwość działania w celu określenia państwa członkowskiego sprawującego jurysdykcję, tak jak ma to miejsce w przypadku innych audiowizualnych usług medialnych na mocy art. 3.

Poprawka    87

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 21

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 30 – ustęp 4

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy regulacyjne miały odpowiednie uprawnienia w zakresie egzekwowania prawa, umożliwiające im skuteczne wykonywanie powierzonych im zadań.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy regulacyjne miały odpowiednie uprawnienia i zasoby w zakresie egzekwowania prawa, umożliwiające im skuteczne wykonywanie powierzonych im zadań.

Poprawka    88

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 21

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 30 – ustęp 4 a (nowy)

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

4a.  Państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy regulacyjne wyznaczyły jeden publicznie dostępny punkt kontaktowy odpowiedzialny za informacje i skargi dotyczące kwestii dostępności, o których mowa w art. 7.

Poprawka    89

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 21

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 30 – ustęp 6

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

6.  Państwa członkowskie zapewniają, by niezależny krajowy organ regulacyjny dysponował oddzielnym rocznym budżetem. Budżet ten jest podawany do wiadomości publicznej. Państwa członkowskie zapewniają ponadto, by krajowe organy regulacyjne posiadały wystarczające zasoby finansowe i ludzkie, tak by były w stanie wykonywać powierzone im zadania i aktywnie uczestniczyć w pracach ERGA oraz wnosić do nich wkład.

(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)  

Poprawka    90

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 22

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 30a – ustęp 3 – punkt d

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

d)  współpraca i zapewnienie swoim członkom informacji niezbędnych do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 3 i 4;

d)  współpraca i zapewnienie swoim członkom informacji niezbędnych do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 3, 4 i 7

Poprawka    91

Wniosek dotyczący dyrektywy

Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 22

Dyrektywa 2010/13/UE

Artykuł 30a – ustęp 3 – litera e

 

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

e)  wydawanie opinii, na wniosek Komisji, w kwestiach przewidzianych w art. 2 ust. 5b, art. 6a ust. 3, art. 9 ust. 2, art. 9 ust. 4 oraz w każdej kwestii dotyczącej audiowizualnych usług medialnych, w szczególności w kwestii ochrony małoletnich i nawoływania do nienawiści.

e)  wydawanie opinii, na wniosek Komisji, w kwestiach przewidzianych w art. 2 ust. 5b, art. 6a ust. 3, art. 9 ust. 2, art. 9 ust. 4 oraz w każdej kwestii dotyczącej audiowizualnych usług medialnych, w szczególności w kwestii ochrony małoletnich, nawoływania do nienawiści, pluralizmu mediów, ochrony wolności wypowiedzi i informacji.

PROCEDURA W KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Tytuł

Koordynacja niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

Odsyłacze

COM(2016)0287 – C8-0193/2016 – 2016/0151(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

CULT

9.6.2016

 

 

 

Opinia wydana przez

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

IMCO

9.6.2016

Sprawozdawca(czyni) komisji opiniodawczej

       Data powołania

Emma McClarkin

17.6.2016

Rozpatrzenie w komisji

10.10.2016

9.11.2016

28.11.2016

 

Data przyjęcia

5.12.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

24

3

2

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Dita Charanzová, Carlos Coelho, Sergio Gaetano Cofferati, Anna Maria Corazza Bildt, Daniel Dalton, Dennis de Jong, Pascal Durand, Vicky Ford, Evelyne Gebhardt, Maria Grapini, Liisa Jaakonsaari, Philippe Juvin, Antonio López-Istúriz White, Virginie Rozière, Christel Schaldemose, Olga Sehnalová, Catherine Stihler, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Marco Zullo

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Jussi Halla-aho, Anna Hedh, Kaja Kallas, Emma McClarkin, Roberta Metsola, Julia Reda

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Andrejs Mamikins, Andrey Novakov, Tonino Picula, Traian Ungureanu

(1)

„Audiowizualne usługi medialne i związane z nimi urządzenia końcowe z zaawansowanymi zdolnościami obliczeniowymi przeznaczone do obsługi konsumentów”, wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w odniesieniu do wymogów dostępności produktów i usług, COM(2015)0615 final, 2015/0278(COD).


OPINIA Komisji Prawnej (16.1.2017)

dla Komisji Kultury i Edukacji

Wniosek dotyczącej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku

(COM(2016)0287 – C8-0193/2016 – 2016/0151(COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Daniel Buda

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

Wniosek w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku dąży do zmodernizowania krajobrazu mediów audiowizualnych i do dostosowania go do zmian na rynku, zmian w zakresie konsumpcji i zmian technologicznych. Nieustannie zwiększająca się konwergencja między telewizją a usługami rozpowszechnianymi za pośrednictwem internetu oraz nowymi modelami biznesowymi, takimi jak wideo na żądanie i treści tworzone przez użytkowników wymagają ponownego zbadania zakresu stosowania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, a także charakteru przepisów mających zastosowanie do wszystkich podmiotów rynkowych, w tym przepisów dotyczących ochrony małoletnich i reklamy.

W tym kontekście niniejszy wniosek stanowi część strategii jednolitego rynku cyfrowego przyjętej w dniu 6 maja 2016 r. i opiera się na wnioskach z oceny REFIT przewidzianej w programie prac Komisji na 2015 r. Te zaktualizowane ramy prawne zapewnią równowagę pomiędzy konkurencyjnością a ochroną konsumenta, ułatwią dostęp do usług dotyczących treści internetowych oraz zagwarantują odpowiedni i jednolity poziom ochrony, zwłaszcza małoletnich i obywateli przed szkodliwymi treściami i mową nienawiści w internecie.

W szczególności zasadnicze cele wniosku koncentrują się na trzech głównych kwestiach problematycznych: a) ochronie małoletnich i konsumentów na platformach udostępniania plików wideo; b) promowaniu równości szans między podmiotami zajmującymi się rozpowszechnianiem tradycyjnym a podmiotami świadczącymi audiowizualne usługi medialne na żądanie oraz platformami udostępniania plików wideo; oraz c) uproszczeniu ogólnych ram prawnych dzięki jaśniejszym i bardziej elastycznym przepisom dotyczącym przekazów handlowych.

Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych obejmuje obecnie nadawców i niektóre usługi wideo na żądanie i wymaga od państw członkowskich wprowadzenia minimalnych przepisów dotyczących regulacji usług audiowizualnych w konkretnych skoordynowanych obszarach. Tym samym wprowadza zasadę kraju pochodzenia w odniesieniu do regulacji usług medialnych w jej zakresie stosowania, z pewnymi wyjątkami w celu uniknięcia nadużyć. Nowy wniosek ma na celu uwzględnienie platform udostępniania plików wideo w zakresie stosowania, a także nałożenie nowych obowiązków w związku z usługami na żądanie.

Wniosek przewiduje dostosowanie standardów ochrony małoletnich przed programami, które mogą niekorzystnie wpływać na ich rozwój fizyczny, psychiczny lub moralny, w odniesieniu do rozpowszechniania telewizyjnego i usług na żądanie. Wniosek wprowadza również limity liczbowe w celu zagwarantowania, że w ramach usług na żądanie promuje się również treści UE, a także możliwość dla państw członkowskich nałożenia zobowiązań finansowych na usługi na żądanie w ramach swoich jurysdykcji oraz, pod pewnymi warunkami, na usługi świadczone w innym państwie członkowskim, o ile są one skierowane do publiczności krajowej danego państwa, tworząc dzięki temu równe warunki działania. Wprowadza też, w odniesieniu do wszystkich audiowizualnych usług medialnych, w tym rozpowszechniania telewizyjnego, większą elastyczność pod względem lokowania produktu i sponsorowania, zapewniając tym samym równowagę między konkurencyjnością a ochroną konsumentów. W zakresie regulacyjnym wniosku uwzględniono również usługi platform udostępniania plików wideo, nieposiadających odpowiedzialności redakcyjnej za przechowywane na nich treści, ale organizujących je, nakładając przepisy dotyczące ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich obywateli przed mową nienawiści.

Sprawozdawca jest zdania, że wniosek ten powinien mieć również na celu zapewnienie skutecznej ochrony praw własności intelektualnej. W tym kontekście wytwarzanie i promowanie utworów europejskich stanowi ważny cel a różnorodność kulturowa w Europie mogłaby być zachowana przez zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony prawa autorskiego, zapewnienie uczciwych wynagrodzeń dla autorów i podmiotów prawa autorskiego oraz stwarzanie zachęt do inwestowania w sektor kultury i sektor kreatywny. W tym kontekście zarówno zasada terytorialności, jak i wartość płynąca z wyłącznych praw są ważnymi elementami niezbędnymi do zapewnienia powodzenia sektora audiowizualnego i jego trwałości finansowej, biorąc pod uwagę specyficzne cechy oraz interesy średnich i mniejszych państw członkowskich, a także ich tło kulturowe i różnorodność kulturową.

Sprawozdawca uważa, że nowe przepisy wprowadzone we wniosku zmieniającym powinny również zapewnić zgodność z prawem unijnym, gwarantując m.in. przestrzeganie praw podstawowych obywateli europejskich, przestrzeganie zasady proporcjonalności oraz przejrzystości.

Ponadto w odniesieniu do środków zwalczających szkodliwe treści i mowę nienawiści należy pamiętać, że wolność słowa i wypowiedzi to prawo podstawowe, którego nie należy jednak używać jako wymówki dla usprawiedliwienia takich praktyk.

W kontekście rozszerzenia zakresu regulacyjnego dyrektywy 2010/13/UE sprawozdawca podkreśla potrzebę i znaczenie dostosowania linearnych i nielinearnych audiowizualnych usług medialnych. Prawa i obowiązki związane z usługami tradycyjnymi powinny zostać dostosowane do praw i obowiązków nowych podmiotów medialnych; aspekt ten powinien być w pełni uwzględniony w procesie przeglądu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych.

Podsumowując, sprawozdawca z zadowoleniem przyjmuje wniosek w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku i proponuje następujące poprawki w celu wzmocnienia roli sektora mediów audiowizualnych we wszystkich obszarach: gospodarczym, społecznym i kulturalnym:

POPRAWKI

Komisja Prawna zwraca się do Komisji Kultury i Edukacji, jako komisji przedmiotowo właściwej, o wzięcie pod uwagę następujących poprawek:

Poprawka    1

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 1

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE29 Parlamentu Europejskiego i Rady. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję.

(1)  Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG27, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE28, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE29 Parlamentu Europejskiego i Rady. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych w wyniku stopniowej konwergencji między telewizją a usługami internetowymi. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję. Zaktualizowane ramy prawne są zatem konieczne w celu uwzględnienia zmian zachodzących na rynku oraz osiągnięcia równowagi między dostępem do usług dotyczących treści internetowych, ochroną konsumenta i konkurencyjnością.

__________________

__________________

27 Dyrektywa 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

27 Dyrektywa 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

28 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

29 Dyrektywa 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 332 z 18.12.2007, s. 27).

Poprawka    2

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 5

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(5)  Ustalenie jurysdykcji wymaga oceny okoliczności faktycznych na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2010/13/UE. Ocena tych okoliczności faktycznych może prowadzić do sprzecznych wyników. Ważne jest, by stosując procedury współpracy przewidziane w art. 3 i 4 dyrektywy 2010/13/UE, Komisja mogła opierać swoje ustalenia na wiarygodnych faktach. Dlatego należy uprawnić europejską grupę regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) do wydawania na wniosek Komisji opinii w sprawie jurysdykcji.

(5)  Ustalenie jurysdykcji wymaga oceny okoliczności faktycznych na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2010/13/UE. Ocena tych okoliczności faktycznych może prowadzić do sprzecznych wyników. Ważne jest, by stosując procedury współpracy przewidziane w art. 3 i 4 dyrektywy 2010/13/UE, Komisja mogła opierać swoje ustalenia na wiarygodnych faktach. Komisja powinna moc zwrócić się do europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA), która ma się składać z krajowych niezależnych organów regulacyjnych w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych, o przedstawienie niewiążących opinii w sprawie jurysdykcji w celu ułatwienia koordynacji z przepisami innych państw członkowskich.

Poprawka    3

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 7

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(7)  W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa”31 Komisja podkreśliła, że przy rozważaniu rozwiązań polityki przeanalizuje zarówno środki regulacyjne, jak i dobrze zaprojektowane środki nieregulacyjne, na wzór wspólnoty praktyków oraz zasad lepszej samoregulacji i współregulacji32. Wiele kodeksów ustanowionych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów dyrektywy okazało się być dobrze zaprojektowanych, zgodnie z zasadami lepszej samoregulacji i współregulacji. Istnienie legislacyjnego mechanizmu ochronnego zostało uznane za ważny czynnik sukcesu w propagowaniu przestrzegania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Równie ważne jest określenie w kodeksach konkretnych docelowych wskaźników i wyznaczenie celów umożliwiających regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę celów realizowanych przez kodeksy. Za skuteczną metodę egzekwowania danego mechanizmu uznaje się powszechnie stopniowane sankcje z zachowaniem zasady proporcjonalności. Kwestie te powinny być uwzględniane w kodeksach samoregulacji i współregulacji przyjmowanych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.

(7)  W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa”31 Komisja podkreśliła, że przy rozważaniu rozwiązań polityki przeanalizuje zarówno środki regulacyjne, jak i środki nieregulacyjne, na wzór wspólnoty praktyków oraz zasad lepszej samoregulacji i współregulacji32. Wiele kodeksów ustanowionych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów dyrektywy okazało się być dobrze zaprojektowanych, stanowiąc przydatne środki alternatywne lub uzupełniające służące działaniom ustawodawczym, zgodnie z zasadami lepszej samoregulacji i współregulacji. Istnienie legislacyjnego mechanizmu ochronnego zostało uznane za ważny czynnik sukcesu w propagowaniu przestrzegania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Państwa członkowskie powinny dopilnować egzekwowania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Równie ważne jest określenie w kodeksach konkretnych docelowych wskaźników i wyznaczenie celów umożliwiających regularne, skuteczne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę celów realizowanych przez kodeksy. Za skuteczną metodę egzekwowania danego mechanizmu uznaje się powszechnie stopniowane sankcje z zachowaniem zasady proporcjonalności. Kwestie te powinny być uwzględniane w kodeksach samoregulacji i współregulacji przyjmowanych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.

__________________

__________________

31 COM(2015) 215 final.

31 COM(2015) 215 final.

32 https://ec.europa.eu/digital-single-market/communities/better-self-and-co-regulation.

32 https://ec.europa.eu/digital-single-market/communities/better-self-and-co-regulation.

Poprawka    4

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 8

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(8)  W celu zagwarantowania spójności i zapewnienia pewności przedsiębiorstwom oraz organom państw członkowskich należy odpowiednio uspójnić pojęcie „nawoływania do nienawiści” z definicją zawartą w decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, która definiuje mowę nienawiści jako „publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści”. Ujednolicenie powinno dotyczyć między innymi powodów, na tle których dochodzi do nawoływania do przemocy lub nienawiści.

(8)  W celu zagwarantowania spójności i zapewnienia pewności obywatelom Unii, przedsiębiorstwom oraz organom państw członkowskich należy uspójnić pojęcie „nawoływania do nienawiści” z definicją zawartą w decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, która definiuje mowę nienawiści jako „publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści”. Ujednolicenie powinno dotyczyć między innymi powodów, na tle których dochodzi do nawoływania do przemocy lub nienawiści.

Poprawka    5

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w tym rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania dostatecznych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową.

(9)  Aby umożliwić odbiorcom, w szczególności rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania wszystkich koniecznych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową, a jeżeli jest to możliwe, być zgodne z dostępnymi na poziomie lokalnym systemami oceny oznaczeń.

Poprawka    6

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 9 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(9a)  Prawo osób niepełnosprawnych i osób starszych do integracji i uczestnictwa w życiu społecznym i kulturalnym Unii jest związane ze świadczeniem dostępnych audiowizualnych usług medialnych. Dlatego państwa członkowskie powinny podejmować odpowiednie i proporcjonalne działania w celu zapewnienia, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji aktywnie dążyli do tego, aby do roku 2027 umożliwić dostęp do treści osobom z upośledzeniami wzroku lub słuchu. Spełnienie wymogów dotyczących dostępności powinno następować w ramach stopniowego i ciągłego procesu przy uwzględnieniu praktycznych i nieuniknionych ograniczeń, które mogą uniemożliwić zapewnienie pełnej dostępności, dotyczących na przykład audycji lub wydarzeń nadawanych w czasie rzeczywistym.

Poprawka    7

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 11

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(11)  Należy również zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych. Na szczeblu UE i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu odpowiedzialnego marketingu napojów alkoholowych, między innymi w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności te służące zapewnieniu zamieszczania wraz z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych ostrzeżeń dotyczących odpowiedzialnego spożywania alkoholu.

(11)  Należy również zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulację lub współregulację w celu skutecznego wyeliminowania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi wyrobów alkoholowych. Na szczeblu UE i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu odpowiedzialnego marketingu napojów alkoholowych, między innymi w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, a państwom członkowskim pozwolić na podejmowanie dalszych kroków przy tworzeniu krajowych wytycznych, w szczególności służących zapewnieniu zamieszczania wraz z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi produktów alkoholowych ostrzeżeń dotyczących odpowiedzialnego spożywania produktów alkoholowych.

Poprawka    8

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 13

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(13)  Rynek rozpowszechniania telewizyjnego ewoluował, w związku z czym zachodzi potrzeba zwiększenia elastyczności w zakresie handlowych przekazów audiowizualnych, w szczególności przepisów dotyczących ich ilości w ramach linearnych audiowizualnych usług medialnych, lokowania produktu i sponsorowania. Pojawienie się nowych usług, w tym bez reklamy, zapewniło większy wybór widzom, którzy mogą bez problemu przechodzić z jednej oferty na inną.

(13)  Rynek audiowizualnych usług medialnych ewoluował, w związku z czym zachodzi potrzeba zwiększenia elastyczności i jasności, w szczególności w odniesieniu do obowiązujących przepisów dotyczących zwiększenia konkurencyjności, zapewnienia rzeczywistych równych warunków działania w zakresie handlowych przekazów audiowizualnych oraz lokowania produktu i sponsorowania. Pojawienie się nowych usług, w tym bez reklamy, zapewniło większy wybór widzom, którzy mogą bez problemu przechodzić z jednej oferty na inną.

Poprawka    9

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 14

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(14)  Sponsorowanie jest istotnym źródłem finansowania audiowizualnych usług medialnych lub audycji, a jednocześnie sposobem na promowanie nazw osób prawnych lub nazwisk osób fizycznych, znaku towarowego, obrazu, działalności lub produktów. Aby zatem sponsorowanie mogło stanowić wartościową formę techniki reklamowej dla reklamodawców i dostawców usług medialnych, ogłoszenia sponsorowane mogą zawierać treści promocyjne odnoszące się do towarów lub usług sponsora, lecz nie mogą bezpośrednio zachęcać do zakupu towarów i usług. Ogłoszenia sponsorowane nadal powinny wyraźnie informować widzów o istnieniu umowy sponsoringu. Na treść audycji sponsorowanych nie można wywierać wpływu w sposób naruszający niezależność redakcyjną dostawcy audiowizualnych usług medialnych.

(14)  Sponsorowanie jest istotnym źródłem finansowania audiowizualnych usług medialnych lub audycji, a jednocześnie sposobem na promowanie nazw osób prawnych lub nazwisk osób fizycznych, znaku towarowego, obrazu, działalności lub produktów. Aby zatem sponsorowanie mogło stanowić wartościową formę techniki reklamowej dla reklamodawców i dostawców usług medialnych, ogłoszenia sponsorowane mogą zawierać treści promocyjne odnoszące się do towarów lub usług sponsora, lecz nie zezwala się, by bezpośrednio zachęcały do zakupu towarów i usług. Ogłoszenia sponsorowane nadal powinny wyraźnie informować widzów o istnieniu umowy sponsoringu. Na treść audycji sponsorowanych nie można wywierać wpływu w sposób naruszający niezależność redakcyjną dostawcy audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    10

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 15

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(15)  Liberalizacja przepisów dotyczących lokowania produktów nie przyniosła oczekiwanego wzrostu popularności tej formy handlowego przekazu audiowizualnego. W szczególności ogólny zakaz lokowania produktu, przewidujący pewne wyjątki, nie doprowadził do zapewnienia pewności prawa dostawcom audiowizualnych usług medialnych. Lokowanie produktu należy zatem dopuścić we wszystkich rodzajach audiowizualnych usług medialnych, z zastrzeżeniem wyjątków.

(15)  Liberalizacja przepisów dotyczących lokowania produktów nie przyniosła oczekiwanego wzrostu popularności tej formy handlowego przekazu audiowizualnego. W szczególności ogólny zakaz lokowania produktu, przewidujący pewne wyjątki, nie doprowadził do zapewnienia pewności prawa dostawcom audiowizualnych usług medialnych. Lokowanie produktu należy zatem dopuścić we wszystkich rodzajach audiowizualnych usług medialnych, z zastrzeżeniem wyjątków, ponieważ może to stanowić źródło dodatkowego dochodu dla dostawców audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    11

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 18

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(18)  Ponieważ wzrost ilości nowych usług zapewnił widzom większy wybór, nadawcy mają większą elastyczność pod względem możliwości emitowania spotów reklamowych i telesprzedażowych w trakcie audycji, o ile nie zaburza to nadmiernie jej integralności. Aby jednak zachować szczególny charakter europejskiej telewizji, należy utrzymać ograniczenie możliwości przerywania utworów kinematograficznych i filmów wyprodukowanych dla telewizji oraz innych określonych kategorii audycji nadal wymagających szczególnej ochrony.

(18)  Mimo że wzrost ilości nowych usług zapewnił widzom większy wybór, nadal konieczna jest ochrona integralności audycji i ochrona konsumentów przed nadmiernie częstymi spotami reklamowymi i telesprzedażowymi. Z tego względu, aby zachować szczególny charakter europejskiej telewizji, należy utrzymać ograniczenie możliwości przerywania utworów kinematograficznych i filmów wyprodukowanych dla telewizji oraz innych określonych kategorii audycji nadal wymagających szczególnej ochrony i ograniczenie to nie powinno podlegać dalszej modyfikacji.

Uzasadnienie

Ważne jest, aby podkreślić wagę utrzymania zasady 30 minut między przerwami na reklamę w utworach kinematograficznych, ponieważ zniesienie jej miałoby niewspółmierny wpływ na integralność audycji i nie odpowiada zwyczajom konsumentom, ani nie stanowi naglącej konieczności audiowizualnych usług medialnych.

Poprawka    12

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 19

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(19)  Chociaż w niniejszej dyrektywie nie przewidziano zwiększenia ogólnej ilości dopuszczalnego czasu reklamowego w godz. 7:00–23:00, ważne jest, by nadawcy mieli większą elastyczność i mogli decydować, kiedy zamieszczać reklamy, tak by zmaksymalizować popyt wśród reklamodawców i przepływ widzów. Należy zatem zlikwidować limit godzinowy i wprowadzić 20 % dzienny limit reklam w godz. 7:00–23:00.

skreśla się

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka ma na celu skreślenie propozycji Komisji rezygnacji z podejścia do przekazu handlowego opartego na 20 % godziny zegarowej. Obecny system proponowany przez dyrektywę 2010/13/UE jest skuteczny oraz umożliwia generowanie dochodów i inwestowanie w treści wysokiej jakości z jednoczesnym uniknięciem nasycenia reklamami audycji nadawanych w godzinach szczytu, co mogłoby szkodzić konsumentom. Zob. też uzasadnienie poprawki do motywu 13.

Poprawka    13

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 21

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(21)  Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni wspierać produkcję i dystrybucję utworów europejskich, zapewniając minimalny udział utworów europejskich w ich katalogach oraz odpowiednie wyeksponowanie tych utworów.

(21)  Dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie powinni wspierać produkcję i dystrybucję utworów europejskich, zapewniając odpowiednimi środkami minimalny udział różnorodnych utworów europejskich w ich katalogach oraz odpowiednie wyeksponowanie tych utworów. Przy ochronie i promowaniu europejskich produkcji i różnorodności kulturowej należy przestrzegać zasad terytorialności i kraju pochodzenia.

Poprawka    14

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 26

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. W celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niezbędne jest określenie proporcjonalnych przepisów w tym zakresie.

(26)  Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. W celu ochrony obywateli, a w szczególności małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niezbędne jest określenie wspólnych i proporcjonalnych przepisów w tym zakresie, nie naruszając w jakikolwiek sposób podstawowego prawa do wolności wypowiedzi oraz przepisów dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady1a.

 

__________________

 

1a Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1).

Poprawka    15

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 27

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(27)  Jeżeli chodzi o przekazy handlowe na platformach udostępniania plików wideo, są one już uregulowane przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE, która zakazuje stosowania przez przedsiębiorstwa nieuczciwych praktyk handlowych wobec konsumentów, w tym wprowadzających w błąd i agresywnych praktyk w ramach usług społeczeństwa informacyjnego. Jeżeli chodzi o przekazy handlowe dotyczące wyrobów tytoniowych i powiązanych produktów zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo, dostateczną ochronę zapewniają już dotychczasowe zakazy określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/33/WE, a także zakazy mające zastosowanie do przekazów dotyczących papierosów elektronicznych i pojemników zapasowych ustanowione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE. Środki określone w niniejszej dyrektywie uzupełniają zatem środki określone w dyrektywach 2005/29/WE, 2003/33/WE i 2014/40/UE.

27.  Jeżeli chodzi o przekazy handlowe na platformach udostępniania plików wideo, są one już uregulowane przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE, która zakazuje stosowania przez przedsiębiorstwa nieuczciwych praktyk handlowych wobec konsumentów, w tym wprowadzających w błąd i agresywnych praktyk w ramach usług społeczeństwa informacyjnego. Jeżeli chodzi o przekazy handlowe dotyczące wyrobów tytoniowych i powiązanych produktów zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo, dostateczną ochronę zapewniają już dotychczasowe zakazy określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/33/WE, a także zakazy mające zastosowanie do przekazów dotyczących papierosów elektronicznych i pojemników zapasowych ustanowione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE i powinno się je stosować w odniesieniu do wszystkich mediów audiowizualnych. Środki określone w niniejszej dyrektywie uzupełniają zatem środki określone w dyrektywach 2005/29/WE, 2003/33/WE i 2014/40/UE.

Poprawka    16

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 30

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(30)  Przy wdrażaniu środków przewidzianych niniejszą dyrektywą wskazane jest jak najdalej idące angażowanie dostawców platform udostępniania plików wideo. Należy zatem zachęcać do stosowania współregulacji.

(30)  Przy wdrażaniu środków przewidzianych niniejszą dyrektywą wskazane jest aktywne angażowanie dostawców platform udostępniania plików wideo. Należy zatem zachęcać do stosowania współregulacji.

Aby możliwe było zapewnienie jasnego i spójnego podejścia w tym zakresie w całej Unii, państwa członkowskie nie powinny być uprawnione do wymagania od dostawców platform udostępniania plików wideo stosowania bardziej rygorystycznych środków w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niż środki przewidziane niniejszą dyrektywą. Należy jednak utrzymać możliwość wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków dotyczących treści bezprawnych, o ile środki te są zgodne z art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, oraz podejmowania działań w odniesieniu do treści znajdujących się na stronach internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą, czego wymaga i co dopuszcza art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE35. Należy również nadal zezwalać dostawcom platform udostępniania plików wideo na dobrowolne stosowanie bardziej rygorystycznych środków.

Aby możliwe było zapewnienie jasnego i spójnego podejścia w tym zakresie w całej Unii, państwa członkowskie nie powinny być uprawnione do wymagania od dostawców platform udostępniania plików wideo stosowania bardziej rygorystycznych środków w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niż środki przewidziane niniejszą dyrektywą. Należy jednak utrzymać możliwość wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków dotyczących treści bezprawnych, o ile środki te są zgodne z art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, oraz podejmowania działań w odniesieniu do treści znajdujących się na stronach internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą, czego wymaga i co dopuszcza art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE35. Należy również nadal zezwalać dostawcom platform udostępniania plików wideo na dobrowolne stosowanie bardziej rygorystycznych środków.

__________________

__________________

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

35 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępująca decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

Poprawka    17

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 32

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(32)  Dostawcy platform udostępniania plików wideo objęci przepisami niniejszej dyrektywy świadczą usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE. W rezultacie dostawcy ci są objęci przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego określonymi w art. 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli mają siedzibę w państwie członkowskim. Wskazane jest, by te same przepisy obowiązywały w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo niemających siedziby w państwie członkowskim w celu zagwarantowania skuteczności określonych niniejszą dyrektywą środków ochrony małoletnich i ogółu obywateli oraz zapewnienia jak najbardziej wyrównanych szans, jeżeli dostawcy ci mają spółkę dominującą lub spółkę zależną w państwie członkowskim, albo są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę w państwie członkowskim. W tym celu należy określić zasady ustalania, które państwo członkowskie należy uznać za państwo siedziby dostawcy. Komisja powinna być informowana o dostawcach podlegających jurysdykcji poszczególnych państw członkowskich w ramach stosowania przepisów dotyczących siedziby określonych w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 2000/31/WE.

(32)  Dostawcy platform udostępniania plików wideo objęci przepisami niniejszej dyrektywy świadczą usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE i ogólnie świadczą usługi hostingu zgodnie z art. 14 tej dyrektywy. W rezultacie dostawcy ci są objęci przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego określonymi w art. 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli mają siedzibę w państwie członkowskim. Wskazane jest, by te same przepisy obowiązywały w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo niemających siedziby w państwie członkowskim w celu zagwarantowania skuteczności określonych niniejszą dyrektywą środków ochrony małoletnich i ogółu obywateli oraz zapewnienia jak najbardziej wyrównanych szans, jeżeli dostawcy ci mają spółkę dominującą lub spółkę zależną w państwie członkowskim, albo są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę w państwie członkowskim. W tym celu należy określić zasady ustalania, które państwo członkowskie należy uznać za państwo siedziby dostawcy. Komisja powinna być informowana o dostawcach podlegających jurysdykcji poszczególnych państw członkowskich w ramach stosowania przepisów dotyczących siedziby określonych w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 2000/31/WE.

Poprawka    18

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 32 a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

 

(32a)  Niniejsza dyrektywa, zgodnie z Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności z jej art. 11, ma na celu zapisanie niezależności regulatorów audiowizualnych usług medialnych w prawie unijnym przez zapewnienie, by organy takie były prawnie odrębne i funkcjonalnie niezależne od sektora i rządu, nie zwracały się o instrukcje do sektora czy do rządu, działały zgodnie z prawem w sposób przejrzysty i odpowiedzialny oraz by posiadały wystarczające uprawnienia.

Poprawka    19

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 33

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(33)  Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako odrębne podmioty prawne. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

(33)  Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako podmioty prawne odrębne od rządu. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić ich niezależność, a tym samym bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

Poprawka    20

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 36

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(36)  ERGA wniosła pozytywny wkład w uspójnianie praktyki regulacyjnej i zapewniła Komisji doradztwo wysokiego szczebla w kwestiach dotyczących wdrożenia. Grupie tej należy się zatem formalne uznanie i wzmocnienie jej roli w przepisach niniejszej dyrektywy. Grupę tę należy zatem powołać na nowo na mocy niniejszej dyrektywy.

(36)  ERGA wniosła pozytywny wkład w uspójnianie praktyki regulacyjnej i zapewniła Komisji niezależne doradztwo wysokiego szczebla w kwestiach dotyczących wdrożenia. Grupie tej należy się zatem formalne uznanie, wzmocnienie i doprecyzowanie jej roli koordynacyjnej w przepisach niniejszej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa powinna zatem formalizować rolę ERGA jako niezależnego eksperta zapewniającego doradztwo Komisji oraz jako forum wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk między krajowymi organami regulacyjnymi. ERGA powinno się w szczególności powierzyć szczególną rolę doradczą w kwestiach jurysdykcji i wydawania opinii w sprawie unijnych kodeksów postępowania opartych na współregulacji.

Poprawka    21

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 37

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(37)  Komisja powinna móc konsultować się z ERGA we wszelkich kwestiach dotyczących audiowizualnych usług medialnych oraz platform udostępniania plików wideo. ERGA powinna wspierać Komisję, służąc wiedzą specjalistyczną i doradztwem, a także ułatwiając wymianę najlepszych praktyk. W szczególności Komisja powinna konsultować się z ERGA w kwestiach dotyczących stosowania dyrektywy 2010/13/UE w celu ułatwienia jej spójnego wdrażania na całym jednolitym rynku cyfrowym. Na wniosek Komisji ERGA powinna dostarczać opinii, między innymi w kwestiach jurysdykcji i unijnych kodeksów postępowania w takich obszarach, jak ochrona małoletnich i nawoływanie do nienawiści, jak również handlowe przekazy audiowizualne dotyczących żywności o wysokiej zawartości tłuszczu, soli/sodu i cukrów.

(37)  Komisja powinna móc konsultować się z ERGA we wszelkich kwestiach dotyczących audiowizualnych usług medialnych oraz platform udostępniania plików wideo. ERGA powinna wspierać Komisję, służąc wiedzą specjalistyczną i doradztwem, a także ułatwiając wymianę najlepszych praktyk. W szczególności Komisja może konsultować się z ERGA w kwestiach dotyczących stosowania dyrektywy 2010/13/UE w celu ułatwienia jej spójnego wdrażania na całym jednolitym rynku cyfrowym. Na wniosek Komisji ERGA powinna dostarczać opinii, między innymi w kwestiach jurysdykcji i unijnych przepisów i kodeksów postępowania w takich obszarach, jak ochrona małoletnich i nawoływanie do nienawiści, jak również handlowe przekazy audiowizualne dotyczących żywności o wysokiej zawartości tłuszczu, soli/sodu i cukrów, aby ułatwić koordynację z przepisami państw członkowskich.

Poprawka    22

Wniosek dotyczący dyrektywy

Motyw 38

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

(38)  Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do nakładania obowiązków mających zapewnić wyszukiwalność oraz dostępność treści istotnych dla ogółu społeczeństwa na potrzeby realizacji okre