Procedura : 2016/2304(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0201/2017

Teksty złożone :

A8-0201/2017

Debaty :

PV 12/06/2017 - 15
CRE 12/06/2017 - 15

Głosowanie :

PV 13/06/2017 - 5.1
CRE 13/06/2017 - 5.1
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0245

SPRAWOZDANIE     
PDF 709kWORD 81k
24.5.2017
PE 599.809v02-00 A8-0201/2017

w sprawie zwiększenia zaangażowania partnerów i widoczności wyników europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

(2016/2304(INI))

Komisja Rozwoju Regionalnego

Sprawozdawca: Daniel Buda

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Budżetowej
 OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie zwiększenia zaangażowania partnerów i widoczności wyników europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

(2016/2304(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 174, 175 i 177 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie wspólnych przepisów”)(1),

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 240/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie inwestycji na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego – maksymalizowanie wkładu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie opóźnienia we wdrażaniu programów operacyjnych europejskich funduszów strukturalnych i inwestycyjnych – wpływ na politykę spójności oraz dalsze działania(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie nowych narzędzi rozwoju terytorialnego w polityce spójności na lata 2014–2020: zintegrowane inwestycje terytorialne (ZIT) oraz rozwój lokalny kierowany przez społeczność (CLLD)(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie dążenia do uproszczenia polityki spójności na lata 2014–2020 i ukierunkowania jej na wyniki(6),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie wyników i nowych elementów polityki spójności i europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych(7),

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Zapewnienie widoczności polityki spójności: Zasady informacyjno-komunikacyjne na lata 2014–2020”(8),

–  uwzględniając zamówione przez Komisję badanie Eurobarometr Flash nr 423 z września 2015 r. pt. „Citizens’ awareness and perceptions of EU: Regional Policy” [„Wiedza obywateli na temat UE oraz jej postrzeganie: polityka regionalna”](9),

–  uwzględniając sprawozdanie L. Van den Brandego z października 2014 r. pt. „Multilevel Governance and Partnership” [„Wielopoziomowy system zarządzania i partnerstwa”], przygotowane na wniosek komisarza ds. polityki regionalnej i miejskiej Johannesa Hahna(10),

–  uwzględniając plan komunikacji Komitetu Regionów na rok 2016 pt. „Łączenie regionów i miast na rzecz silniejszej Europy”(11),

–  uwzględniając zlecone przez Komisję badanie pt. „Implementation of the partnership principle and multi-level governance in the 2014-2020 ESI Funds” [„Wdrażanie zasady partnerstwa i wielopoziomowego systemu zarządzania w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020”] z lipca 2016 r.(12),

–  uwzględniając prezentację sekretariatu Interreg Europa pt. „Designing a project communication strategy” [„Opracowywanie strategii komunikacji związanej z projektami”](13),

–  uwzględniając raport przygotowany w ramach „Ewaluacji ex post i prognozy korzyści uzyskiwanych przez państwa UE-15 w wyniku realizacji polityki spójności w krajach Grupy Wyszehradzkiej”, zlecony przez polskie Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i zatytułowany „Jak państwa UE-15 korzystają z realizacji polityki spójności w krajach Grupy Wyszehradzkiej?”(14),

–  uwzględniając podręcznik opracowany w 2014 r. przez Europejską Sieć Przeciwdziałania Ubóstwu pt. „Giving a voice to citizens: Building stakeholder engagement for effective decision-making – Guidelines for Decision-Makers at EU and national levels” [„Udzielić głosu obywatelom: budowanie zaangażowania zainteresowanych stron z myślą o skutecznym podejmowaniu decyzji – wytyczne dla decydentów na szczeblu unijnym i krajowym”](15),

–  uwzględniając badanie opracowane przez Dyrekcję Generalną ds. Polityki Wewnętrznej UE (Departament Polityczny B: Polityka Strukturalna i Polityka Spójności) z listopada 2014 r. pt. „Informowanie obywateli o Europie: obecna sytuacja i perspektywy”,

–  uwzględniając briefing opracowany przez Dyrekcję Generalną ds. Polityki Wewnętrznej UE (Departament Polityczny B: Polityka Strukturalna i Polityka Spójności) z kwietnia 2016 r. pt. „Research for REGI Committee: Mid-term review of the MFF and Cohesion Policy” [„Badanie dla Komisji Rozwoju Regionalnego: przegląd śródokresowy WRF i polityki spójności”],

–  uwzględniając sprawozdanie podsumowujące Komisji pt. „Ocena ex post EFRR i Funduszu Spójności 2007–2013” (SWD(2016) 0318),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinie Komisji Budżetowej i Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A8-0201/2017),

A.  mając na uwadze, że polityka spójności przyczynia się znacząco do stymulowania wzrostu i tworzenia miejsc pracy, a także do zmniejszania dysproporcji między regionami UE;

B.  mając na uwadze, że finansowanie w ramach unijnej polityki spójności wywiera pozytywny wpływ zarówno na gospodarkę, jak i na życie obywateli, co wykazano w szeregu sprawozdań i niezależnych ocen, ale wyniki nie zawsze są należycie komunikowane i poziom świadomości jej pozytywnych skutków pozostaje dość niski; mając na uwadze, że wartość dodana unijnej polityki spójności wykracza poza udowodnione pozytywne skutki gospodarcze, społeczne i terytorialne, ponieważ polityka ta wiąże się też z zaangażowaniem państw członkowskich i regionów na rzecz wzmocnienia integracji europejskiej;

C.  mając na uwadze, że wiedza użytkowników końcowych i społeczeństwa obywatelskiego o istnieniu lokalnych programów finansowanych przez UE jest niezwykle istotna, niezależnie od poziomów finansowania w danym regionie;

D.  mając na uwadze, że zasada partnerstwa i model zarządzania wielopoziomowego, opierające się na wzmocnionej koordynacji między organami publicznymi, partnerami gospodarczymi i społecznymi oraz społeczeństwem obywatelskim, mogą skutecznie przyczynić się do lepszego informowania o celach i wynikach polityki UE;

E.  mając na uwadze, że stały dialog i zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego są niezwykle istotne dla zapewnienia rozliczalności i legitymacji polityki publicznej, dzięki tworzeniu poczucia wspólnej odpowiedzialności i przejrzystości w procesie podejmowania decyzji;

F.  mając na uwadze, że zwiększenie widoczności europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (EFSI) może przyczynić się do bardziej pozytywnego postrzegania skuteczności polityki spójności oraz do odzyskania zaufania obywateli do projektu europejskiego i ich zainteresowania tym projektem;

G.  mając na uwadze, że niezwykle istotne jest spójne prowadzenie działań komunikacyjnych, nie tylko po fakcie w odniesieniu do konkretnych wyników EFSI, lecz także z wyprzedzeniem w celu informowania promotorów projektów o możliwościach finansowania, z myślą o zwiększeniu zaangażowania publicznego w proces wdrażania;

H.  mając na uwadze, że należy wzmocnić i usprawnić metody przekazywania informacji i dywersyfikowania kanałów komunikacyjnych;

Uwagi ogólne

1.  podkreśla, że polityka spójności stanowi jedno z podstawowych publicznych narzędzi wzrostu, które – dzięki pięciu EFSI – zapewnia inwestycje we wszystkich regionach UE i pomaga zmniejszać dysproporcje, wspierać konkurencyjność i inteligentny, zrównoważony wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu oraz podnosić jakość życia obywateli europejskich;

2.  dostrzega z zaniepokojeniem malejącą na przestrzeni lat świadomość społeczną i słabnące postrzeganie przez społeczeństwo skuteczności unijnej polityki regionalnej; odsyła do badania Eurobarometr nr 423 z września 2015 r., z którego wynika, że zaledwie nieco ponad jedna trzecia (34 %) Europejczyków twierdzi, iż słyszała o współfinansowanych przez UE projektach poprawiających jakość życia na zamieszkiwanym przez nich obszarze; zauważa, że większość respondentów jako ważne dziedziny wymieniła edukację, zdrowie, infrastrukturę społeczną i politykę środowiskową; uważa, że warunkiem wstępnym pozytywnej komunikacji jest nie tylko ilość, lecz głównie jakość projektów finansowanych w ramach EFSI i ich wartość dodana pod względem namacalnych wyników; w związku z tym podkreśla, że ocena, selekcja, wdrażanie i finalizacja projektów muszą koncentrować się na osiągnięciu oczekiwanych wyników w celu uniknięcia nieefektywnych wydatków, które mogłyby prowadzić do negatywnego obrazu polityki spójności; zwraca uwagę, że środki komunikacyjne muszą być wybierane ze szczególnym uwzględnieniem ich treści i zakresu, a jednocześnie powtarza, że najlepszą reklamą jest zademonstrowanie znaczenia i użyteczności realizowanych projektów;

3.  zauważa, że zapewnienie widoczności inwestycji w ramach polityki spójności pozostaje wspólnym zadaniem Komisji i państw członkowskich, z myślą o sformułowaniu skutecznych europejskich strategii komunikacyjnych służących zapewnieniu widoczności inwestycji w ramach polityki spójności; w tym kontekście zauważa rolę instytucji zarządzających, w szczególności właściwych organów lokalnych i regionalnych, za pośrednictwem komunikacji instytucjonalnej, a także beneficjentów, gdyż stanowią oni najskuteczniejsze ogniwo komunikacji z obywatelami, jako że przekazują informacje in situ i przybliżają im Europę; ponadto przypomina, że organy te najlepiej znają realia i potrzeby lokalne i regionalne oraz że poprawa widoczności wymaga wzmożonych wysiłków na rzecz lepszego informowania i większej przejrzystości na szczeblu lokalnym;

4.  podkreśla, że zapewnienie widoczności polityki wiąże się z dwutorowym procesem komunikacji i interakcji z partnerami; podkreśla ponadto, że ze względu na kompleksowe wyzwania, a także aby zapewnić legitymację i wypracować skuteczne długofalowe rozwiązania, organy publiczne muszą włączyć odpowiednie zainteresowane podmioty we wszystkie fazy negocjacji i wdrażania umowy o partnerstwie oraz programów operacyjnych, zgodnie z zasadą partnerstwa; ponadto podkreśla potrzebę wzmocnienia potencjału instytucjonalnego organów publicznych i partnerów oraz przypomina o roli, jaką w tym zakresie może odgrywać Europejski Fundusz Społeczny (EFS);

5.  podkreśla w tym kontekście odnotowane w państwach członkowskich nierównomierne postępy w usprawnianiu procedur administracyjnych pod kątem szerszej mobilizacji i zaangażowania partnerów regionalnych i lokalnych, w tym partnerów gospodarczych i społecznych oraz podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie; przypomina o znaczeniu dialogu społecznego w tym zakresie;

Wyzwania, którym trzeba sprostać

6.  zwraca uwagę na coraz większy eurosceptycyzm i coraz silniejszą populistyczną propagandę antyeuropejską, które skutkują zniekształcaniem informacji na temat polityki Unii, oraz wzywa Komisję i Radę do przeanalizowania przyczyn leżących u ich podstaw i do zaradzenia im; w związku z tym podkreśla, że należy pilnie opracować skuteczniejsze strategie komunikacyjne, w ramach których używany będzie język przyjazny dla obywateli i które będą zmierzać do zmniejszenia odległości między UE a jej obywatelami, w tym osobami bezrobotnymi i osobami zagrożonymi wykluczeniem społecznym, za pośrednictwem różnego rodzaju platform medialnych na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, zdolnych do przekazywania obywatelom rzetelnego i spójnego przekazu dotyczącego wartości dodanej, jaką projekt europejski ma dla jakości ich życia i dla ich dobrobytu;

7.  zwraca się do Komisji i Rady o przeanalizowanie – zarówno w odniesieniu do obecnych ram, jak i do reformy polityki spójności po 2020 r. – wpływu, jaki na postrzeganie polityki UE wywierają środki mające na celu wzmocnienie powiązania z europejskim semestrem oraz wdrożenie reform strukturalnych za pośrednictwem programów finansowanych z EFSI;

8.  wskazuje na ograniczenia ram prawnych w odniesieniu do zapewniania odpowiedniej widoczności polityki spójności; podkreśla, że wskutek tego przekazywanie informacji na temat jej wymiernych osiągnięć nie zawsze było priorytetem dla poszczególnych zainteresowanych stron; uważa, że zalecane działania komunikacyjne dotyczące wymiernych osiągnięć powinny podlegać nieustannej aktualizacji; w tym kontekście odnotowuje fakt, iż pomoc techniczna w ramach EFSI nie obejmuje puli finansowej przeznaczonej specjalnie na komunikację, ani na szczeblu unijnym, ani na szczeblu państw członkowskich; podkreśla jednak odpowiedzialność instytucji zarządzających i beneficjentów za regularne monitorowanie zgodności, jeśli chodzi o działania informacyjne i komunikacyjne przewidziane w art. 115 rozporządzenia (UE) 1303/2013 w sprawie wspólnych przepisów i w załączniku XII do tego rozporządzenia;

9.  przypomina o konieczności znalezienia właściwej równowagi między potrzebą uproszczenia zasad dotyczących realizacji polityki spójności a potrzebą utrzymania należytego i przejrzystego zarządzania finansami i zwalczania oszustw, przy jednoczesnym prawidłowym informowaniu o tym społeczeństwa; w tym kontekście przypomina, że należy wyraźnie odróżniać nieprawidłowości od oszustw, tak aby nie powodować nieufności obywateli do instytucji zarządzających i administracji lokalnej; ponadto podkreśla, że potrzebne jest uproszczenie i zmniejszenia obciążenia administracyjnego dla beneficjentów, bez szkody dla niezbędnych kontroli i audytów;

10.  podkreśla, że konieczne jest zwiększenie zarówno lokalnego, jak i regionalnego poczucia odpowiedzialności za politykę w celu zapewnienia skutecznego osiągania wyników oraz informowania o nich; docenia fakt, że zasada partnerstwa wnosi wartość dodaną w realizację europejskiej polityki publicznej, co potwierdzono w niedawnym badaniu Komisji; wskazuje jednak, że mobilizowanie partnerów pozostaje w niektórych przypadkach dość trudne ze względu na to, że zasada partnerstwa jest formalnie realizowana, lecz nie umożliwia rzeczywistego uczestnictwa w procesie zarządzania; przypomina, że należy włożyć więcej wysiłku i zainwestować większe zasoby w zaangażowanie w ramach partnerstwa i wymianę doświadczeń za pośrednictwem platform dialogu dla partnerów, z myślą o – dodatkowo – sprawieniu, by rozpowszechniali oni wiedzę możliwościach i sukcesach związanych z finansowaniem unijnym;

11.  ponadto przypomina, że długofalowy strategiczny charakter inwestycji w ramach polityki spójności oznacza, iż niekiedy wyniki nie są natychmiastowe, która to sytuacja nie sprzyja widoczności instrumentów polityki spójności, zwłaszcza w porównaniu z innymi unijnymi narzędziami, takimi jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS); w związku z tym apeluje, aby działania komunikacyjne były kontynuowane, w stosownych przypadkach, przez kolejne cztery lata po zamknięciu projektu; podkreśla, że wyniki niektórych inwestycji (zwłaszcza w kapitał ludzki) są mniej widoczne i trudniejsze do przedstawienia ilościowego niż inwestycje „fizyczne” oraz wzywa do bardziej szczegółowej i zróżnicowanej oceny długoterminowego wpływu polityki spójności na życie obywateli; ponadto uważa, że należy zwrócić szczególną uwagę na oceny ex post i przekazywanie informacji na temat przyczyniania się EFSI do realizacji unijnej strategii na rzecz inteligentnego, zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, będącej długoterminową strategią europejską na rzecz rozwoju;

12.  dostrzega istotną rolę mediów w informowaniu obywateli o poszczególnych strategiach politycznych Unii oraz ogólnie o sprawach UE; z żalem zauważa, jednak, że temat inwestycji w ramach unijnej polityki spójności jest w dość ograniczonym stopniu podejmowany w mediach; podkreśla, że należy przygotować kampanie informacyjne i strategie komunikacyjne kierowane do mediów, dostosowane do aktualnych wyzwań informacyjnych i przekazujące informacje w przystępnej i atrakcyjnej formie; podkreśla, że należy wykorzystać rosnący wpływ mediów społecznościowych, korzyści możliwe dzięki postępowi w dziedzinie cyfryzacji oraz połączenie różnego rodzaju dostępnych kanałów komunikacyjnych, aby lepiej wykorzystywać je przy promowaniu możliwości oferowanych przez EFSI oraz wyników osiąganych za ich pośrednictwem;

Usprawnienie komunikacji i zwiększenie zaangażowania partnerów w drugiej połowie okresu 2014–2020

13.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia koordynacji i dostępności istniejących środków i narzędzi komunikacji na szczeblu UE z myślą o poruszaniu kwestii, które mają wpływ na działania UE; w tym kontekście podkreśla znaczenie zapewnienia wytycznych określających techniki i metody skutecznego informowania o tym, w jaki sposób polityka spójności przynosi wyniki odczuwalne w codziennym życiu obywateli UE; wzywa instytucje zarządzające i beneficjentów do aktywnego i systematycznego przekazywania informacji na temat rezultatów, korzyści i długoterminowych skutków tej polityki, z uwzględnieniem poszczególnych etapów realizacji projektów;

14.  podkreśla, że z uwagi na ilość i jakość informacji przekazywanych w ramach tradycyjnych i nowych mediów, samo umieszczenie logotypu Komisji Europejskiej na tablicy informacyjnej danego projektu nie jest już wystarczające; wzywa Komisję do stworzenia skuteczniejszych narzędzi służących identyfikacji;

15.  z zadowoleniem przyjmuje obecne szczególne działania komunikacyjne, takie jak kampania „Europa w moim regionie”, przygotowana przez Komisję aplikacja internetowa „EU Budget for Results”, współpraca z federacją CIRCOM Regional(16), program „Europa dla Obywateli”, a także możliwości oferowane przez nowo utworzony Europejski Korpus Solidarności; podkreśla ponadto kluczową rolę, jaką centra informacyjne Europe Direct odgrywają w zdecentralizowanej komunikacji, z myślą o zwiększeniu wiedzy o wpływie polityki spójności w terenie, zarówno na szczeblu lokalnym, jak i regionalnym; podkreśla ponadto, że należy ukierunkować wysiłki na docieranie do studentów i dziennikarzy jako potencjalnych wektorów komunikacji, a także na zapewnienie równowagi geograficznej w ramach kampanii komunikacyjnych;

16.  podkreśla potrzebę dostosowania ustaleń dotyczących komunikacji określonych w rozporządzeniu (UE) 1303/2013 w sprawie wspólnych przepisów; zwraca się do Komisji, aby rozważyła wartość dodaną zapewnienia specjalnej puli finansowej na komunikację w ramach pomocy technicznej, a także wartość dodaną zwiększenia, w stosownych przypadkach, liczby wiążących wymogów w zakresie promocji i informacji w odniesieniu do projektów w ramach polityki spójności; wzywa Komisję, aby w 2017 r. przedstawiła jasne wytyczne precyzyjnie określające sposób, w jaki pomoc techniczna mogłaby zostać wykorzystana na potrzeby komunikacji w obecnym okresie finansowania, w celu zapewnienia pewności prawa organom lokalnym i regionalnym oraz innym beneficjentom; ponadto ponownie zauważa, że zwykłe standardy w zakresie komunikacji i reklamy są wprawdzie dobrze pomyślane w przypadku inwestycji strukturalnych i technologicznych, lecz nie są równie skuteczne w przypadku inwestycji niematerialnych w kapitał ludzki;

17.  podkreśla, że należy postawić komunikację wyżej w hierarchii priorytetów unijnej polityki spójności, zwłaszcza w kontekście pracy personelu zarządzającego nieodpowiadającego bezpośrednio za komunikację, oraz włączyć komunikację w zwykłą procedurę dotyczącą EFSI; apeluje o większy profesjonalizm w dziedzinie komunikacji, zwłaszcza przez działania na poziomie lokalnym i unikanie unijnego żargonu;

18.  z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzoną przez Komisję ocenę ex post programów polityki spójności na lata 2007–2013, stanowiącą doskonałe źródło informacji na temat osiągniętych rezultatów i wywartego wpływu; odnotowuje inicjatywę krajów Grupy Wyszehradzkiej dotyczącą skutków zewnętrznych polityki spójności w państwach UE-15(17) oraz wzywa Komisję do przygotowania szerszej obiektywnej analizy na szczeblu państw UE-28; wzywa ponadto Komisję, aby zróżnicowała swoje strategie komunikacyjne kierowane do państw członkowskich będących płatnikami netto i państw członkowskich będących beneficjentami netto oraz uwypukliła konkretne korzyści, jakie polityka spójności niesie w dziedzinach takich jak pobudzanie gospodarki realnej, wspieranie przedsiębiorczości i innowacji, tworzenie wzrostu i zatrudnienia we wszystkich regionach UE oraz usprawnianie infrastruktury społecznej i gospodarczej, zarówno przez inwestycje bezpośrednie, jak i wywóz bezpośredni i pośredni (skutki zewnętrzne);

19.  wzywa Komisję i instytucje zarządzające, aby wskazały sposoby ułatwienia i standaryzacji dostępu do informacji, a także promowały wymianę wiedzy i dobrych praktyk w zakresie strategii komunikacyjnych, tak aby lepiej wykorzystywać zdobyte doświadczenia oraz zwiększyć przejrzystość i widoczność możliwości finansowania;

20.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie w ramach obecnego okresu programowania zasady e-spójności, która ma na celu uproszczenie i usprawnienie wdrażania EFSI; podkreśla możliwość skutecznego przyczyniania się przez nią do uzyskiwania dostępu do informacji, monitorowania rozwoju programu i tworzenia użytecznych powiązań między zainteresowanymi stronami;

21.  uważa, że potrzebna jest wzmożona komunikacja za pośrednictwem nowych kanałów medialnych, które będą wymagać strategii dotyczącej platform mediów cyfrowych i społecznościowych służących informowaniu obywateli i zapewnianiu im możliwości wyrażenia potrzeb, koncentrującej się na docieraniu do użytkowników końcowych za pomocą zbioru narzędzi takich jak interaktywne metody internetowe, obejmującej opracowywanie łatwiej dostępnych treści i aplikacji mobilnych, a także zapewniającej dostosowanie informacji do poszczególnych wiekowych i ich dostępność w różnych językach, w stosownych przypadkach; zwraca się do instytucji zarządzających o przekazanie właściwym DG aktualnych informacji na temat danych finansowych, osiągnięć i inwestycji, w celu przedstawienia czytelnych danych i wykresów w ramach platformy zawierającej otwarte dane dotyczące EFSI, z myślą o dziennikarzach; wzywa do podejmowania inicjatyw regionalnych dotyczących nagród za najlepsze projekty, na wzór RegioStars;

22.  sugeruje ponadto usprawnienie monitoringu i oceny aktualnych działań w zakresie komunikacji oraz proponuje ustanowienie regionalnych grup zadaniowych ds. komunikacji obejmujących podmioty na wielu szczeblach;

23.  wskazuje na znaczenie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa oraz rolę zasady partnerstwa we wzmacnianiu wspólnego zaangażowania na rzecz polityki spójności oraz wspólnej odpowiedzialności za nią; wzywa do wzmocnienia powiązania między organami publicznymi, potencjalnymi beneficjentami, sektorem prywatnym, społeczeństwem obywatelskim i obywatelami w drodze otwartego dialogu, a w razie potrzeby do zmiany składu partnerstw w toku realizacji, z myślą o zapewnieniu kombinacji partnerów odpowiedniej do tego, by reprezentować interesy społeczności na każdym etapie procesu;

24.  z zadowoleniem przyjmuje innowacyjny model współpracy wielopoziomowej i obejmującej wiele zainteresowanych stron, zaproponowany w ramach agendy miejskiej UE, oraz zaleca jego powielenie, w możliwym zakresie, w ramach realizacji polityki spójności;

25.  podkreśla potrzebę wzmocnienia komunikacyjnego wymiaru współpracy transgranicznej i międzyregionalnej, w tym na szczeblu realizowanych obecnie strategii makroregionalnych, które powinny być lepiej widoczne dla obywateli UE, przez upowszechnianie dobrych praktyk oraz informacji o udanych inwestycjach i o możliwościach;

Rozwój komunikacji dotyczącej polityki spójności po roku 2020

26.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby podniosły atrakcyjność finansowania w ramach unijnej polityki spójności przez dalsze uproszczenie i ograniczenie nadmiernie rygorystycznego wdrażania oraz rozważyły ograniczenie złożoności i, w stosownych przypadkach, liczby przepisów i wytycznych, w świetle niedawnego zalecenia grupy wysokiego szczebla niezależnych ekspertów ds. monitorowania uproszczenia dla beneficjentów EFSI;

27.  biorąc pod uwagę, jak unijna polityka spójności przyczynia się do pozytywnej identyfikacji z projektem integracji europejskiej, wzywa Komisję, aby rozważyła wprowadzenie w formularzach wniosków projektowych obowiązkowego pola dotyczącego komunikacji, co stanowiłoby element zwiększonego wykorzystywania pomocy technicznej za pośrednictwem puli zarezerwowanej na komunikację, na szczeblu programów, przy jednoczesnym wystrzeganiu się możenia ograniczeń i zapewnieniu niezbędnej elastyczności; ponadto wzywa instytucje zarządzające oraz organy lokalne i regionalne do poprawy jakości informowania o ostatecznych wynikach projektów;

28.  podkreśla, że należy koniecznie zintensyfikować dialog prowadzony przez Unię z obywatelami, ponownie przemyśleć kanały i strategie komunikacyjne oraz – zważywszy na możliwości oferowane przez sieci społecznościowe i nowe technologie cyfrowe – dostosować przekaz do kontekstów lokalnych i regionalnych; ponadto zwraca uwagę na potencjalną rolę podmiotów społeczeństwa obywatelskiego jako wektorów komunikacji; ponownie zauważa jednak, że treści edukacyjne są tak samo ważna jak strategie medialne i promocja za pośrednictwem różnych platform;

29.  w kontekście komunikacji i widoczności podkreśla potrzebę dalszego uproszczenia polityki po roku 2020, w tym w odniesieniu do zarządzania dzielonego i systemów kontroli, w celu osiągnięcia równowagi między ukierunkowaniem polityki na rezultaty, właściwą liczbą weryfikacji i kontroli oraz uproszczeniem procedur;

30.  wzywa do dalszego wzmocnienia zasady partnerstwa w ramach okresu programowania na okres po 2020 r.; jest przekonany, że aktywne włączenie zainteresowanych stron, w tym organizacji reprezentujących społeczeństwo obywatelskie, w proces negocjowania i wdrażania umowy o partnerstwie i programów operacyjnych mogłoby przyczynić się do wzmocnienia odpowiedzialności za realizację polityki i do zwiększenia jej przejrzystości, a także wiązać się z lepszą realizacją polityki pod względem budżetu UE; w związku z tym wzywa państwa członkowskie, aby rozważyły wdrożenie istniejących modeli zarządzania partycypacyjnego, angażujących wspólnie wszystkich odpowiednich partnerów społecznych i włączających zainteresowane podmioty w proces budżetowania partycypacyjnego w celu określenia, w stosownych przypadkach, zasobów przydzielanych na współfinansowanie krajowe, regionalne i lokalne, z myślą o zwiększeniu wzajemnego zaufania oraz zaangażowania obywateli w podejmowanie decyzji dotyczących wydatków publicznych; ponadto sugeruje przeprowadzenie ocen wyników z udziałem zainteresowanych stron, obejmujących beneficjentów i różne zainteresowane podmioty w celu zgromadzenia odpowiednich danych, co mogłoby przyczynić się do pobudzenia czynnego udziału w przyszłych działaniach i do zwiększenia ich widoczności;

31.  nalega ponadto na wzmocnienie współpracy miejsko-wiejskiej z myślą o rozwoju partnerstw terytorialnych między miastami a obszarami wiejskimi poprzez pełne wykorzystywanie potencjału synergii między funduszami UE i opieranie się na wiedzy specjalistycznej obszarów miejskich oraz ich większych zdolnościach do zarządzania funduszami;

32.  apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby ponadto w poszczególnych planach działania w zakresie komunikacji skoncentrowały się na wzmocnieniu współpracy między poszczególnymi dyrekcjami generalnymi, ministerstwami i podmiotami różnych szczebli zajmującymi się komunikacją, a także na przeprowadzeniu przeglądu odbiorców docelowych, z myślą o opracowywaniu i przekazywaniu komunikatów dostosowanych do konkretnych grup docelowych, aby bardziej bezpośrednio docierać do obywateli w terenie i lepiej ich informować;

33.  podkreśla w tym kontekście znaczenie zmiany kulturowej polegającej na tym, że odpowiedzialność za komunikację spoczywa na wszystkich zaangażowanych podmiotach oraz że sami beneficjenci stają się głównymi podmiotami odpowiedzialnymi za komunikację;

34.  ponadto zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby wzmocniły rolę i pozycję już istniejących sieci komunikacyjnych i informacyjnych oraz wykorzystywały unijną interaktywną platformę komunikacji elektronicznej w zakresie realizacji polityki spójności, tak aby gromadzić wszelkie odpowiednie dane dotyczące projektów w ramach EFSI, umożliwiając użytkownikom końcowym przekazywanie informacji zwrotnych na temat procesu wdrażania i osiągniętych wyników, które to informacje wykraczałyby poza skąpy opis projektu i poniesionych kosztów; uważa, że taka platforma ułatwiłaby też ocenę skuteczności przekazywania informacji na temat polityki spójności;

°

°  °

35.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Komitetowi Regionów oraz parlamentom narodowym i regionalnym państw członkowskich.

(1)

Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.

(2)

Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 1.

(3)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0053.

(4)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0055.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0211.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0419.

(7)

http://www.consilium.europa.eu/press-releases-pdf/2016/11/47244650399_pl.pdf.

(8)

http://ec.europa.eu/regional_policy/en/information/publications/brochures/2014/ensuring-the-visibility-of-cohesion-policy-information-and-communication-rules-2014-2020.

(9)

http://ec.europa.eu/COMMFrontOffice/publicopinion/index.cfm/ResultDoc/download/DocumentKy/67400.

(10)

http://ec.europa.eu/regional_policy/sources/informing/dialog/2014/5_vandenbrande_report.pdf.

(11)

http://cor.europa.eu/en/about/Documents/CoR-communication-plan-2016.pdf.

(12)

http://ec.europa.eu/regional_policy/sources/policy/how/studies_integration/impl_partner_report_en.pdf.

(13)

 http://www.interregeurope.eu/fileadmin/user_upload/events/Rotterdam/pdf/Designing_communication_strategy.pdf.

(14)

https://www.strukturalni-fondy.cz/getmedia/fdc8a04e-590d-47ac-9213-760d4ac76f75/V4_EU15_manazerske-shrnuti.pdf?ext=.pdf.

(15)

http://www.eapn.eu/images/stories/docs/EAPN-position-papers-and-reports/2014-eapn-handbook-Give-a-voice-to-citizens-Guidelines-for-Stakeholder-Engagement.pdf.

(16)

Europejskie Stowarzyszenie Telewizji Regionalnych.

(17)

Raport przygotowany w ramach „Ewaluacji ex post i prognozy korzyści uzyskiwanych przez państwa UE-15 w wyniku realizacji polityki spójności w krajach Grupy Wyszehradzkiej”, zlecony przez polskie Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i zatytułowany „Jak państwa UE-15 korzystają z realizacji polityki spójności w krajach Grupy Wyszehradzkiej?”


UZASADNIENIE

Polityka spójności jest najważniejszym wykorzystywanym przez Unię inwestycyjnym narzędziem wzrostu, którego budżet wynosi 351,8 mld EUR i które ma wpływ na wszystkie regiony UE i wszystkich obywateli. Inwestycje realizowane w ramach polityki spójności oraz współfinansowanie krajowe mają znaczący wkład w gospodarkę państw członkowskich, stanowiąc w państwach UE-28 około 15 %, a w niektórych państwach członkowskich nawet 60–80 % wszystkich inwestycji publicznych.

Instrumenty polityki spójności są użytecznymi i skutecznymi narzędziami służącymi przekazywaniu środków do biedniejszych regionów oraz obszarów najbardziej dotkniętych kryzysem gospodarczym, a także inwestowaniu w kluczowe sektory z myślą o wzroście i miejscach pracy.

Polityka spójności oraz synergia z funduszami przeznaczonymi na badania i rozwój służą przede wszystkim zmniejszaniu dysproporcji między regionami UE, ale oprócz tego znacząco przyczyniają się do rozwoju platform inteligentnych specjalizacji, wspierania innowacji i promowania doskonałości we wszystkich regionach UE.

Choć podstawowym priorytetem polityki spójności pozostaje wspieranie mniej rozwiniętych regionów, skupia się ona na zwiększaniu wzrostu i konkurencyjności bardziej rozwiniętych regionów. W ten sposób inwestycje w mniej zasobnych regionach przekładają się na możliwości dla regionów bardziej rozwiniętych(1).

Unijne polityki finansowania mają wpływ na wszystkich obywateli UE; mimo to informacje o ich wynikach nie zawsze są odpowiednio przekazywane w odniesieniu do zakresu, w jakim inwestycje finansowane z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych zmieniły codzienne życie obywateli UE. W związku z tym w sprawozdaniu zaproponowano nowe sposoby promowania wyników inwestycji realizowanych w ramach polityki spójności.

Ze względu na Brexit oraz rosnącą popularność ruchów populistycznych w całej Europie istnieje pilna potrzeba ponownego zastanowienia się nad metodami komunikacji, zwalczania antyeuropejskiej i eurosceptycznej retoryki i przekazywania obywatelom jasnego komunikatu z myślą o odzyskaniu zaufania do wspólnej wizji projektu europejskiego.

Za sprawą sprawozdania z własnej inicjatywy dąży się do przeanalizowania rzeczywistych doświadczeń i działań dotyczących zwiększonej widoczności europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, a także zaproponowania podejścia pozwalającego powiązać instrumenty polityki spójności z polityką lokalną z myślą o zwiększeniu efektywności decyzji na szczeblu lokalnym poprzez rozwój modelu partycypacyjnego sprawowania rządów, który stanowi skuteczny środek zwiększenia widoczności europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych.

Ponadto sprawozdanie obejmie analizę możliwości zwiększenia wpływu komunikacji z wykorzystaniem mediów społecznościowych w kontekście demokratyzacji treści medialnych.

Projekt sprawozdania ma także na celu stymulowanie wsparcia społecznego i włączenie społeczności lokalnej w proces podejmowania decyzji, w stosownych przypadkach z wykorzystaniem budżetowania partycypacyjnego, a także z wykorzystaniem konsultacji społecznych i innych narzędzi. UE powinna skupić się na określeniu nowych sposobów zwiększenia odpowiedzialności, w ujęciu pionowym i poziomym, zaangażowaniu wszystkich odpowiednich partnerów społecznych na wszystkich etapach procesu dotyczącego realizacji polityki spójności(2).

Choć pojawiają się oznaki ożywienia koniunktury, kryzys społeczny UE wciąż trwa. Opinie i rozwiązania pochodzące bezpośrednio od zainteresowanych stron zaangażowanych w lokalne projekty rozwojowe, a także regularny dialog ze społeczeństwem obywatelskim i jego zaangażowanie pozwalają zapewnić odpowiedzialność i legitymację polityki publicznej.

Partnerzy muszą podjąć wspólną odpowiedzialność za silniejszą UE i świat z coraz gęstszą siecią połączeń, a rozwój architektury „zarządzania wielostronnego”(3) jest niezbędny dla osiągnięcia celów UE na rok 2020.

Beneficjenci projektów realizowanych z wykorzystaniem europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych powinni przyjąć rolę „ambasadorów” polityki spójności.

(1)

http://ec.europa.eu/regional_policy/sources/information/cohesion-policy-achievement-and-future-investment/factsheet/en.pdf.

(2)

Sprawozdanie Van den Brandego – „Multilevel Governance and Partnership” [„Wielopoziomowy system zarządzania i partnerstwa”], Komisja Europejska, 2014.

(3)

Dokument roboczy Komisji – Konsultacje dotyczące przyszłej strategii „UE 2020”, COM(2009) 647/3.


OPINIA Komisji Budżetowej (12.5.2017)

dla Komisji Rozwoju Regionalnego

w sprawie zwiększenia zaangażowania partnerów i widoczności wyników europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

(2016/2304(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Jan Olbrycht

WSKAZÓWKI

Komisja Budżetowa zwraca się do Komisji Rozwoju Regionalnego, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że choć w rozporządzeniu w sprawie wspólnych przepisów określono szczegółowo obowiązki w zakresie informowania i komunikacji spoczywające na państwach członkowskich oraz instytucjach zarządzających odpowiedzialnych za wdrażanie projektów współfinansowanych z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, nie istnieją szczegółowe przepisy zapewniające pulę środków finansowych z przeznaczeniem na taką działalność na szczeblu Unii bądź państwa członkowskiego;

2.  odnotowuje z niepokojem, że występuje wyraźna rozbieżność między, z jednej strony, udokumentowanymi wynikami interwencji w ramach polityki spójności i ogólną wartością dodaną tej polityki a, z drugiej strony, postrzeganiem i uznawaniem projektów finansowanych przez UE w terenie; uważa, że rozbieżności tej należy pilnie zaradzić, mając w szczególności na uwadze rosnący sceptycyzm wobec UE, który obecnie można zaobserwować w wielu państwach członkowskich; apeluje do Komisji o przyznanie odpowiedniej kwoty środków finansowych na zwiększenie zakresu nagrody RegioStar w celu organizowania dorocznych konkursów, w których nagradzane będą najlepsze projekty realizowane na szczeblu regionalnym we wszystkich państwach członkowskich; uważa, że ta inicjatywa umożliwiłaby stanowiącym najlepszy przykład inicjatywom w dziedzinie polityki spójności zdobycie rozgłosu medialnego, dzięki czemu byłyby lepiej znane opinii publicznej;

3.  podkreśla potencjał zasady partnerstwa w umacnianiu poczucia odpowiedzialności za politykę spójności oraz zaangażowaniu na rzecz lepszego rozpowszechniania wyników tej polityki;

4.  podkreśla potrzebę uproszczenia zasad dotyczących realizacji polityki spójności oraz potrzebę utrzymania należytego zarządzania finansami, przy jednoczesnym prawidłowym informowaniu o tym społeczeństwa;

5.  zwraca się do Komisji o rozważenie przeznaczenia specjalnej puli finansowej na działania w zakresie informowania i komunikacji w ramach pomocy technicznej związanej z europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi; uważa, że obecny przegląd rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów, prowadzony w ramach uproszczenia prezentowanego jako część pakietu śródokresowej rewizji i śródokresowego przeglądu WRF, stanowi doskonałą okazję, aby tego dokonać; apeluje do organów krajowych, regionalnych i lokalnych o dostosowanie ich struktur wewnętrznych w celu poprawy ich zdolności do komunikowania, a w konsekwencji w celu jak najskuteczniejszego wykorzystania funduszy przeznaczonych na promowanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych;

6.  uważa, że większe zaangażowanie zainteresowanych podmiotów oraz lepsza widoczność wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych mogłyby przyczynić się do składania przez państwa członkowskie większej liczby wniosków projektowych, a w konsekwencji do ograniczenia zjawiska niedostatecznego wykonania budżetu UE;

7.  zwraca jednak uwagę, że postrzeganie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych nie poprawi się wyłącznie dzięki działaniom w zakresie informowania i komunikacji, lecz dzięki policzalnej i wymiernej wartości dodanej, jaką tworzą te fundusze.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

11.5.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

30

3

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jean Arthuis, Lefteris Christoforou, Gérard Deprez, Manuel dos Santos, José Manuel Fernandes, Eider Gardiazabal Rubial, Monika Hohlmeier, Bernd Kölmel, Zbigniew Kuźmiuk, Vladimír Maňka, Clare Moody, Younous Omarjee, Pina Picierno, Paul Rübig, Petri Sarvamaa, Jordi Solé, Patricija Šulin, Eleftherios Synadinos, Indrek Tarand, Isabelle Thomas, Inese Vaidere, Monika Vana, Daniele Viotti, Marco Zanni

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Anneli Jäätteenmäki, Louis Michel, Stanisław Ożóg, Rainer Wieland, Tomáš Zdechovský

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Georges Bach, Gabriele Preuß, Claudia Schmidt, Axel Voss

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

30

+

ALDE

Jean Arthuis, Gérard Deprez, Anneli Jäätteenmäki, Louis Michel

ECR

Zbigniew Kuźmiuk, Stanisław Ożóg

GUE/NGL

Younous Omarjee

PPE

Georges Bach, Lefteris Christoforou, José Manuel Fernandes, Monika Hohlmeier, Paul Rübig, Petri Sarvamaa, Claudia Schmidt, Inese Vaidere, Axel Voss, Rainer Wieland, Tomáš Zdechovský, Patricija Šulin

S&D

Eider Gardiazabal Rubial, Vladimír Maňka, Clare Moody, Pina Picierno, Gabriele Preuß, Isabelle Thomas, Daniele Viotti, Manuel dos Santos

VERTS/ALE

Jordi Solé, Indrek Tarand, Monika Vana

3

-

ECR

Bernd Kölmel

ENF

Marco Zanni

NI

Eleftherios Synadinos

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się


OPINIA Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (4.5.2017)

dla Komisji Rozwoju Regionalnego

w sprawie zwiększenia zaangażowania partnerów i widoczności wyników europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych

(2016/2304 (INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Claude Rolin

WSKAZÓWKI

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Rozwoju Regionalnego, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

A.  mając na uwadze, że lepsze eksponowanie projektów finansowanych przez UE może być podstawą zwalczania szarej strefy gospodarki;

B.  mając na uwadze, że wysoki poziom synergii i wydajności, który można osiągnąć dzięki poprawie widoczności europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, można zapewnić wszystkim funduszom za pomocą podobnej, a przez to porównywalnej, strategii w zakresie komunikacji i prezentacji;

1.  zwraca uwagę, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne obejmują pięć różnych funduszy, których celem jest poprawa jakości życia obywateli Europy; podkreśla znaczenie tych funduszy, a w szczególności Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), który okazał się być jednym z najważniejszych narzędzi publicznych propagowania wzrostu, miejsc pracy i integracji społecznej, a także zmniejszania dysproporcji pomiędzy regionami, w szczególności w odniesieniu do regionów i osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji; podkreśla wartość dodaną tego funduszu i konieczność opracowania planów komunikacji, aby optymalniej wykorzystać inwestowane środki i poprawić jego widoczność;

2.  odnotowuje z zaniepokojeniem, że w 2015 r. jedynie 34 % Europejczyków twierdziło, że słyszeli o projektach współfinansowanych przez UE ukierunkowanych na rozwój obszarów, na których mieszkają, i wspieranie zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego integracji społecznej i tworzeniu miejsc pracy, oraz że odsetek ten nie uległ zmianie od czerwca 2010 r.(1), a także, że w 2015 r. 75 % osób znających te fundusze twierdziło, że przyniosły one pozytywne skutki, a jedynie 9 % oceniło je negatywnie; potwierdza zatem pilną potrzebę poprawy strategii komunikacyjnych kierowanych do obywateli, co jest szczególnie ważne w dzisiejszych czasach, w których dużym wyzwaniem jest nacjonalizm i coraz powszechniejszy negatywny stosunek do projektu europejskiego;

3.  wzywa Komisję, aby w ścisłej współpracy z władzami lokalnymi, regionalnymi i krajowymi, a także z zainteresowanymi podmiotami prowadziła systematyczny monitoring pod kątem pełnego wdrożenia przepisów dotyczących informacji i komunikacji, aby zapewnić przejrzystość i rozpowszechnianie informacji w drodze komunikacji instytucjonalnej, mediów społecznościowych i innego rodzaju nieformalnej komunikacji na temat projektów zrealizowanych w ramach funduszy, ze zwróceniem szczególnej uwagi na grupy beneficjentów znajdujących się w trudnej sytuacji oraz na wymianę doświadczeń między władzami a beneficjentami funduszy;

4.  podkreśla znaczenie unijnej wartości dodanej, która jest jedną z podstawowych zasad, w oparciu o które należy oceniać opcje finansowania na szczeblu UE; uważa zatem, że wszelkie środki z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych muszą być wykorzystane w taki sposób, aby podnosiły wartość prac już podjętych przez państwa członkowskie, a także by nie zastępowały podejść krajowych;

5.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do poprawy widoczności europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych przez skuteczną komunikację oraz ukierunkowane środki, które mogą jak najlepiej zilustrować pozytywny wkład tych funduszy, europejską wartość dodaną projektów, a także wkład funduszy w poprawę życia obywateli Europy, w szczególności pod względem tworzenia miejsc pracy i integracji społecznej, a także możliwości oferowanych przez Europejski Fundusz Społeczny (EFS), zwłaszcza w zakresie integracji społecznej i zatrudnienia poprzez ukierunkowaną i szczegółową komunikację instytucjonalną na temat osiągnięć, zrealizowanych projektów, a także wydarzenia informacyjne; przypomina efekt mnożnikowy, jaki może wywoływać aktywny udział społeczeństwa obywatelskiego w opracowywaniu i wdrażaniu unijnych programów dotacji;

6.  zwraca uwagę na rosnące znaczenie mediów społecznościowych, a także na rozpowszechnianie propagandy antyeuropejskiej w internecie; wzywa Komisję, państwa członkowskie i wszystkie zainteresowane strony do jak najlepszego wykorzystania nowych technik komunikacji, aby poprawić widoczność europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; podkreśla znaczenie komunikowania się z obywatelami w sposób dla nich przyjazny, dlatego też sugeruje, by w szerszym zakresie posługiwać się prostym językiem; zaleca, by w większym stopniu wykorzystywać media społecznościowe w celu informowania o osiągnięciach polityki spójności oraz możliwościach związanych z wykorzystaniem tej polityki;

7.  przyznaje, że niezbędne jest zastosowanie podejścia pedagogicznego w odniesieniu do tych funduszy, aby uniknąć reakcji nacjonalistycznych wobec instrumentu solidarności skierowanego do regionów, w których występują największe trudności, lub do osób, które najbardziej tego potrzebują, takich jak osoby bezrobotne czy zagrożone marginalizacją społeczną;

8.  zwraca się do Komisji, by promowała partnerstwa, umowy i inicjatywy za pośrednictwem sieci i kanałów komunikacji wykorzystywanych przez najbardziej zaangażowane podmioty, takie jak partnerzy społeczni i organizacje pozarządowe;

9.  wzywa Komisję, by dokonała przeglądu przepisów art. 115 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 oraz załącznika XII do tego rozporządzenia w celu uwzględnienia szczególnego charakteru projektów realizowanych w ramach EFS, które koncentrują się przede wszystkim na kapitale ludzkim, w głównej mierze przez możliwość finansowania upowszechniania informacji o zrealizowanych działaniach i wynikach osiągniętych dzięki działaniom finansowanym w ramach EFS, biorąc pod uwagę fakt, że zwykłe standardy komunikacji i reklamy, chociaż dobrze funkcjonują w przypadku inwestycji strukturalnych i technologicznych, nie są tak samo skuteczne w przypadku niematerialnych inwestycji w kapitał ludzki;

10.  wzywa Komisję do zredukowania obciążeń administracyjnych bez negatywnego wpływu na niezbędne kontrole i audyty, z myślą o zapewnieniu wyższego poziomu absorpcji środków, w szczególności w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw oraz mikroprzedsiębiorstw i przedsiębiorstw działających na oddalonych obszarach wiejskich, aby wspierać ich zdolność do tworzenia miejsc pracy i tworzyć dodaną wartość ekonomiczną, jak również do organizacji społeczeństwa obywatelskiego; podkreśla przy tym konieczność zachowania równowagi między wymogami w zakresie sprawozdawczości spoczywającymi na beneficjentach i wobec podatnika europejskiego, aby przy dalszych pracach nad danym funduszem dysponować dostatecznymi danymi i móc dzięki temu lepiej ukierunkować dany fundusz na określony cel;

11.  uznaje znaczenie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa, który reguluje udział władz lokalnych, partnerów społecznych i innych zainteresowanych stron we wszystkich etapach programowania, wdrażania i monitorowania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; przypomina, że zasada partnerstwa zasadniczo gwarantuje, że w programowaniu w większym stopniu uwzględnia się potrzeby obywateli oraz angażuje się zainteresowane strony i uwzględnia się ich wkład; podkreśla, że podmioty społeczeństwa obywatelskiego i partnerzy społeczni powinni być w większym stopniu zaangażowani w procesy rozwoju począwszy od wczesnego etapu oraz że zainteresowane podmioty miejskie i regionalne powinny odgrywać ważniejszą rolę we wdrażaniu projektów, które mają być realizowane;

12.  z zadowoleniem przyjmuje szersze stosowanie zasady partnerstwa w okresie programowania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych 2014–2020 w porównaniu z okresem 2007–2013 i dostrzega wkład europejskiego kodeksu postępowania dotyczącego partnerstwa w tym zakresie; zauważa jednak, że niektóre z wyzwań są nadal aktualne, w szczególności trudność zmobilizowania wszystkich właściwych zainteresowanych stron i brak czasu, aby zapewnić zaangażowanie partnerów; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by dokonały przeglądu kodeksu postępowania w tym zakresie i zapewniły pełne i skuteczne zaangażowanie partnerów gospodarczych i społecznych oraz podmiotów reprezentujących społeczeństwo obywatelskie na wszystkich etapach realizacji umów o partnerstwie i programów oraz w celu ułatwienia wymiany doświadczeń i wzorcowych praktyk;

13.  dostrzega, że EFS podjął nowe wyzwania i że istnieje potrzeba zintensyfikowania dialogu społecznego; podkreśla znaczenie zapewnienia odpowiedniego udziału partnerów społecznych na szczeblu unijnym, krajowym i regionalnym przez ułatwienie im go na wszystkich etapach programowania, wdrażania, kontroli i oceny wykorzystania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; wzywa Komisję, by dopilnowała i monitorowała przydział odpowiednich zasobów partnerom społecznym w tym zakresie zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1304/2013;

14.  przypomina, że finansowanie na wczesnym etapie i płatności zaliczkowe na projekty z wykorzystaniem europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych owocują wzmocnieniem pozycji;

15.  podkreśla znaczenie komitetu trójstronnego EFS, który usprawnia administrowanie EFS przez państwa członkowskie, oraz wzywa Komisję, aby rozważyła utworzenie podobnych komitetów w odniesieniu do innych europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, zważywszy na wartość dodana powstającą dzięki dialogowi społecznemu;

16.  podkreśla, że w następstwie kryzysu uchodźczego ważną i pilną kwestią polityczną jest integracja uchodźców; w związku z tym nalega na odpowiedni przydział środków finansowych, elastyczne ich wykorzystanie oraz ich większe ukierunkowanie na grupy ryzyka, aby zmniejszyć niebezpieczeństwo wykluczenia i napięć społecznych;

17.  wzywa Komisję do przeanalizowania rzeczywistego wpływu, jaki inwestowanie funduszy UE miało w poprzednim okresie programowania oraz do wyciągnięcia konkretnych wniosków z pozytywnych i negatywnych doświadczeń, które posłużą jako punkt wyjścia dla dodania wartości procesowi inwestycyjnemu;

18.  zwraca się do Komisji, by przyjęła instrumenty, które mogą posłużyć zarówno w ocenie ilości, jak i jakości utworzonych miejsc pracy w związku z tym, że niepewne formy zatrudnienia pozbawione odpowiednich zabezpieczeń lub umowy skutkujące wyzyskiem pracowników przyczyniają się do negatywnego odbioru polityki spójności;

19.  uważa, że jednym z największych wyzwań jest dostęp regionów i partnerów do źródeł finansowania UE oraz ich zdolność do wykorzystania tych źródeł; wzywa państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, by przeznaczyły odpowiednią część zasobów EFS na wzmocnienie struktur instytucjonalnych organów publicznych i odnośnych partnerów w celu zapewnienia skutecznego partnerstwa oraz odpowiedniego rozdziału środków; wzywa Komisję do dopilnowania, by zarówno przyznany budżet 20 % środków z EFS na integrację społeczną, jak i minimalna gwarantowana część udziału EFS w każdym państwie członkowskim zostały w pełni zrealizowane;

20.  wzywa Komisję do dopilnowania, by państwa członkowskie dokładnie znały ostateczne priorytety EFS dotyczące zaangażowania w ramach partnerstwa, a także brały udział w realizacji tych priorytetów w drodze wskazywania i upowszechniania wzorcowych praktyk; w związku z tym wzywa Komisję do nadzorowania, a także do uwzględnienia w rocznym sprawozdaniu z realizacji programów EFS postępów w działaniach prowadzonych w państwach członkowskich w tym zakresie, aby zagwarantować spełnienie wymogu adekwatności zasobów;

21.  domaga się prowadzenia ocen wyników z udziałem beneficjentów, władz lokalnych i regionalnych, stowarzyszeń, partnerów społecznych i innych podmiotów w celu zgromadzenia odpowiednich danych z myślą o zapewnieniu bardziej aktywnego udziału tych podmiotów, a także większej widoczności przyszłych inwestycji;

22.  zwraca uwagę na obawy dotyczące wyłączenia niektórych regionów lub gmin z finansowania ze względu na wzrost zadłużenia publicznego, ponieważ taki wzrost zadłużenia wynika zwykle z działań organów centralnych;

23.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia prostego i przejrzystego zarządzania europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi;

24.  podkreśla, że zarówno na szczeblu UE, jak i na poziomie państw członkowskich zachodzi szczególna potrzeba większego uproszczenia funduszy dla beneficjentów oraz bardziej precyzyjnego ukierunkowania środków, by zaspokoić ich potrzeby; uważa w związku z tym, że partnerzy społeczni i zainteresowane strony mogą przyczynić się do określenia zarówno wzorcowych, jak i niepożądanych praktyk, a także pomóc we wprowadzaniu wariantów uproszczenia w swoich państwach członkowskich; podkreśla, że działania na rzecz uproszczenia nie powinny dotyczyć wyłącznie beneficjentów i wzywa Komisję do skoncentrowania działań w zakresie uproszczenia również na podmiotach odpowiedzialnych za zarządzanie polityką spójności i jej wdrażanie;

25.  zwraca uwagę, że aby zapewnić oddziaływanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz ich wartość dodaną, nie można w praktyce stosować podejścia uniwersalnego, a także że poza analizą ilościową należy wprowadzić wskaźniki oddziaływania; apeluje o zapewnienie odpowiedniej elastyczności europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby umożliwić państwom członkowskim i organizacjom partnerskim realizowanie w praktyce zindywidualizowanego wsparcia zgodnie z potrzebami lokalnymi, bez szkody dla działań w dziedzinie audytu i kontroli; uważa, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne powinny odnosić się do konkretnych sytuacji i uwzględniać różne realia społeczne i ekonomiczne.

INFORMACJE O PRZYJĘCIU OPINIIW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

3.5.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

45

3

1

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Laura Agea, Guillaume Balas, Brando Benifei, Mara Bizzotto, Vilija Blinkevičiūtė, Ole Christensen, Lampros Fountoulis, Elena Gentile, Arne Gericke, Marian Harkin, Czesław Hoc, Danuta Jazłowiecka, Agnes Jongerius, Rina Ronja Kari, Jan Keller, Ádám Kósa, Kostadinka Kuneva, Jean Lambert, Jérôme Lavrilleux, Jeroen Lenaers, Verónica Lope Fontagné, Javi López, Thomas Mann, Dominique Martin, Anthea McIntyre, Elisabeth Morin-Chartier, Emilian Pavel, Marek Plura, Sofia Ribeiro, Robert Rochefort, Claude Rolin, Anne Sander, Sven Schulze, Romana Tomc, Yana Toom, Ulrike Trebesius, Marita Ulvskog, Renate Weber, Tatjana Ždanoka, Jana Žitňanská

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Georges Bach, Heinz K. Becker, Lynn Boylan, Tania González Peñas, Paloma López Bermejo, Edouard Martin, Tamás Meszerics, Flavio Zanonato

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Mireille D’Ornano

GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

45

+

ALDE

ECR

EFDD

GUE/NGL

PPE

 

S&D

VERTS/ALE

Marian Harkin, Robert Rochefort, Yana Toom, Renate Weber

Arne Gericke, Czesław Hoc, Anthea McIntyre, Ulrike Trebesius, Jana Žitňanská

Laura Agea

Lynn Boylan, Tania González Peñas, Rina Ronja Kari, Kostadinka Kuneva, Paloma López Bermejo

Georges Bach, Heinz K. Becker, Danuta Jazłowiecka, Ádám Kósa, Jérôme Lavrilleux, Jeroen Lenaers, Verónica Lope Fontagné, Thomas Mann, Elisabeth Morin-Chartier, Marek Plura, Sofia Ribeiro, Claude Rolin, Anne Sander, Sven Schulze, Romana Tomc

Guillaume Balas, Brando Benifei, Vilija Blinkevičiūtė, Ole Christensen, Elena Gentile, Agnes Jongerius, Jan Keller, Javi López, Edouard Martin, Emilian Pavel, Marita Ulvskog, Flavio Zanonato

Jean Lambert, Tamás Meszerics, Tatjana Ždanoka

3

-

ENF

NI

Mireille D'Ornano, Dominique Martin

Lampros Fountoulis

1

0

ENF

Mara Bizzotto

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

(1)

Badanie Eurobarometr Flash 423: „Citizens’ awareness and perceptions of EU regional policy” [Świadomość polityki regionalnej UE i jej postrzeganie wśród obywateli].


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

18.5.2017

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

34

3

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Pascal Arimont, Mercedes Bresso, James Carver, Andrea Cozzolino, Rosa D’Amato, Tamás Deutsch, Raymond Finch, Iratxe García Pérez, Michela Giuffrida, Krzysztof Hetman, Ivan Jakovčić, Marc Joulaud, Constanze Krehl, Sławomir Kłosowski, Louis-Joseph Manscour, Martina Michels, Iskra Mihaylova, Jens Nilsson, Andrey Novakov, Younous Omarjee, Konstantinos Papadakis, Mirosław Piotrowski, Stanislav Polčák, Terry Reintke, Liliana Rodrigues, Fernando Ruas, Monika Smolková, Maria Spyraki, Ramón Luis Valcárcel Siso, Monika Vana, Matthijs van Miltenburg, Lambert van Nistelrooij, Derek Vaughan, Kerstin Westphal, Joachim Zeller

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Daniel Buda, Viorica Dăncilă


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO

34

+

ALDE

Ivan Jakovčić, Iskra Mihaylova, Matthijs van Miltenburg

ECR

Sławomir Kłosowski, Mirosław Piotrowski

EFDD

Rosa D'Amato

GUE/NGL

Martina Michels, Younous Omarjee

PPE

Pascal Arimont, Daniel Buda, Tamás Deutsch, Krzysztof Hetman, Marc Joulaud, Andrey Novakov, Stanislav Polčák, Fernando Ruas, Maria Spyraki, Ramón Luis Valcárcel Siso, Joachim Zeller, Lambert van Nistelrooij

S&D

Mercedes Bresso, Andrea Cozzolino, Viorica Dăncilă, Iratxe García Pérez, Michela Giuffrida, Constanze Krehl, Louis-Joseph Manscour, Jens Nilsson, Liliana Rodrigues, Monika Smolková, Derek Vaughan, Kerstin Westphal

Verts/ALE

Terry Reintke, Monika Vana

3

-

EFDD

James Carver, Raymond Finch

NI

Konstantinos Papadakis

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności