Procedura : 2016/2149(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0127/2018

Teksty złożone :

A8-0127/2018

Debaty :

PV 18/04/2018 - 23
CRE 18/04/2018 - 23

Głosowanie :

PV 19/04/2018 - 10.15
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P8_TA(2018)0186

SPRAWOZDANIE     
PDF 728kWORD 69k
28.3.2018
PE 612.115v03-00 A8-0127/2018

w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych

(2016/2149(INI))

Komisja Spraw Konstytucyjnych

Sprawozdawca: Paulo Rangel

PR_INI_ImplReport

POPRAWKI
UZASADNIENIE – STRESZCZENIE FAKTÓW I USTALENIA
 PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ
 GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

UZASADNIENIE – STRESZCZENIE FAKTÓW I USTALENIA

Wprowadzenie

Osiem lat po wejściu w życie Traktatu z Lizbony Komisja Spraw Konstytucyjnych (AFCO) uznała za konieczne sporządzenie sprawozdania z własnej inicjatywy (INI) oceniającego „Stosowanie postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych”.

Celem sprawozdania jest ocena wykorzystania bieżących mechanizmów uczestnictwa parlamentów narodowych w europejskim procesie politycznym. Na podstawie tej oceny w sprawozdaniu analizuje się możliwe usprawnienia tych mechanizmów w celu przybliżenia parlamentów narodowych do ogólnego procesu integracji. Sprawozdanie powinno też zawierać ocenę uporządkowanej debaty politycznej odbywającej się między Komisją Europejską a parlamentami narodowymi.

Działania w celach informacyjnych

Wykorzystane narzędzia kontroli i poczynione ustalenia dotyczące stosowania:

– warsztaty z ekspertami ze środowiska akademickiego w dniu 20 marca 2017 r., zorganizowane przez Departament Tematyczny C w DG IPOL, podczas których przedstawiono i omówiono ekspertyzę(1) oraz dwa briefingi(2);

– międzyparlamentarne posiedzenie komisji w dniu 2 maja 2017 r., na którym trzech ekspertów przedstawiło ekspertyzy dotyczące przedmiotu sprawozdania, umożliwiając posłom do parlamentów narodowych wyrażenie opinii oraz zaangażowanie się w dialog z posłami do Parlamentu Europejskiego(3);

– pisemne uwagi od kilku parlamentów narodowych;

– misje informacyjne w Assembleia da República w dniu 21 lutego 2017 r., duńskim Folketingu w dniach 22 i 23 maja 2017 r. oraz parlamencie Grecji w dniu 24 maja 2017 r.;

– Europejska ocena stanu wdrożenia(4) oraz badanie(5) sporządzone przez Dział ds. Oceny Ex-Post w DG EPRS, przedstawione i omówione dnia 12 października 2017 r.;

– opinia prawna służby prawnej Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2017 r.

I.  Podstawowa funkcja parlamentów narodowych: kontrola europejskiej polityki przez powierzenie mandatu własnym rządom, reprezentowanym w Radzie i Radzie Europejskiej

Traktat z Lizbony zyskał sobie miano traktatu parlamentów właśnie dlatego, że znacznie zwiększył uprawnienia Parlamentu Europejskiego, uznając przy tym konstytucyjną rolę parlamentów narodowych w europejskich ramach. Te z kolei zaczęły odgrywać zasadniczą rolę w zapewnieniu legitymacji demokratycznej Unii, w promowaniu jej pluralizmu i różnorodności oraz w zapewnianiu jej funkcjonowania w konstytucyjnych ramach.

Ja wynika z wcześniejszych sprawozdań oraz z art. 10 ust. 2 TFUE, oczywiste jest, że podstawową funkcją parlamentów narodowych pozostaje demokratyczna kontrola i monitorowanie działalności rządów w Radzie i Radzie Europejskiej. Im lepiej i skuteczniej nadzorują działania swoich rządów na szczeblu krajowym, tym większa ich rola w wywieraniu wpływu na życie polityczne i konstytucyjne UE. W tym zakresie niezwykle ważne jest, aby parlamenty narodowe zaczęły porównywać najlepsze praktyki w ramach COSAC, a nawet spontanicznie między sobą. Równie ważne jest usprawnienie i zmobilizowanie wszystkich środków dostępnych Radzie IPEX, tak aby zwiększyć zakres, szybkość i skuteczność wszystkich istniejących informacji o sprawach europejskich.

Ze względu na częste skargi na utratę przez parlamenty narodowe części uprawnień w kwestiach budżetowych w związku z tak zwanym „europejskim semestrem”, być może byłoby korzystne, by nakreślić – przy pełnym poszanowaniu prerogatywy samoorganizacji każdej izby parlamentu – przyszłe dostosowanie stosownych regulaminów tych parlamentów. W istocie ustanowienie terminu (trymestr narodowy), doprowadzającego do rozmów w sprawie budżetu między rządami a Komisją, jak również ustanowienie parlamentarnego mechanizmu działań następczych, który umożliwiałby późniejsze monitorowanie stosunków między Komisją i Radą, znacznie zwiększyłoby zdolność parlamentów narodowych do kontrolowania kwestii, która historycznie podlega ich kompetencjom.

II.  Konkretny wkład konstytucyjny parlamentów narodowych na szczeblu europejskim: tworzenie europejskiej sfery politycznej

Co więcej, zgodnie z brzmieniem i duchem Traktatu z Lizbony, parlamenty narodowe są coraz częściej wzywane do bezpośredniego działania na szczeblu europejskim, czy to we współpracy z Parlamentem Europejskim, czy z Komisją Europejską. Z wyjątkiem spraw związanych z kontrolowaniem przestrzegania zasady pomocniczości i praw do informacji, zaangażowanie parlamentów narodowych w sprawy europejskie nadal uważa się za ograniczone.

Jeżeli Traktat z Lizbony wzywa do bliższych relacji między parlamentami narodowymi a instytucjami europejskimi, to oczywiście dlatego, że oczekuje się, iż ich konkretny wkład będzie większy od tego, który wnoszą ich organy wykonawcze za sprawą swojego głosu i głosowania w Radzie i Radzie Europejskiej. Istnieje prawdziwa konstytucyjna differentia specifica pomiędzy udziałem parlamentów narodowych w życiu Europejskim, a uczestnictwem rządów krajowych w Radzie i Radzie Europejskiej. Podczas gdy rządy reprezentują pojedyncze stanowisko polityczne, odzwierciedlone w jednomyślności w głosowaniu, parlamenty narodowe są właśnie wyrazem pluralizmu i wewnętrznej różnorodności (bez uszczerbku dla ścisłego przestrzegania wyrażonej w nich woli większości). Konkretny wkład, jaki parlamenty narodowe mogą wnieść na szczeblu europejskim, to właśnie ta różnorodność krajowych wizji (proporcjonalnie reprezentowanych). Niewiele jednak uczyniono, aby zwrócić uwagę na niezastąpioną funkcję konstytucyjną parlamentów narodowych w życiu Europy i aby nadać jej pierwszorzędne znaczenie. Funkcja taka mocno przyczynia się do ustanowienia prawdziwej politycznej przestrzeni europejskiej i autentycznej sfery publicznej. W rzeczywistości stanowiska mniejszości w jednym parlamencie narodowym mogą odpowiadać stanowisku większości w innym parlamencie narodowym, a interakcja między nimi odzwierciedla pojawienie się europejskiej areny politycznej. Sprawozdania mają między innymi na celu wypełnić tę lukę. Po pierwsze zdecydowanie zachęcając delegacje parlamentów narodowych do reprezentowania wewnętrznego pluralizmu podczas wszystkich wspólnych wydarzeń oraz zgodnie z proporcjonalnym udziałem poszczególnych ugrupowań politycznych. Po drugie umożliwiając ugrupowaniom mniejszościowym reprezentującym stanowisko mniejszości na dodawanie ich odrębnych stanowisk do uzasadnionych opinii bez podważania zgodności przyjętych opinii z wolą większości.

III.  Dążenie do pełnej współpracy międzyinstytucjonalnej: rozwój europejskiej sfery politycznej

Tworzenie europejskiej areny politycznej jest niewątpliwie wzmocnione przez nasilenie istniejących już wszelkiego rodzaju inicjatyw. W istocie trwająca współpraca między instytucjami UE i parlamentami narodowymi znacznie się poprawiła w ciągu ostatniej dekady. Po pierwsze dialogowi politycznemu między parlamentami narodowymi a Komisją niewątpliwie sprzyja inicjatywa Barroso, udokumentowana w rocznych sprawozdaniach na temat ich stosunków.

Po drugie wszelka „zazdrość konstytucyjna”, jaka być może istniała między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi, zniknęła po wejściu w życie Traktatu z Lizbony (zob. art. 9 i 10 Protokołu nr 1 do TFUE, dotyczące określania sposobu organizacji i wspierania skutecznej i systematycznej współpracy międzyparlamentarnej w ramach Unii).

Wprawdzie współpraca ściśle wiąże się z dialogiem między samymi organami ustawodawczymi państw członkowskich, jednak istnieje pole do ulepszeń(6). Przede wszystkim należy dążyć do uproszczenia obecnych ram dla stosunków między UE a parlamentami narodowymi, w tym, by wymienić tylko kilka, Konferencji Przewodniczących Parlamentów Unii Europejskiej, Konferencji Komisji do Spraw Europejskich (COSAC), Międzyparlamentarnej Konferencji ds. Stabilności, Koordynacji i Zarządzania Gospodarczego w Unii Europejskiej, grupy ds. wspólnej kontroli parlamentarnej Europolu, międzyparlamentarnych posiedzeń komisji oraz wspólnych posiedzeń parlamentarnych. Niezwykle korzystne byłoby tu opracowanie podejścia opartego na komisjach(7).

To samo dotyczy wdrożenia postanowień Traktatu dotyczących roli parlamentów narodowych w obszarach wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (zob. art. 70, 88 i 85 TFUE). W czasach, gdy te kwestie są jeszcze bardziej złożone, UE powinna wezwać wszystkie parlamenty narodowe, jako jedno z jej głównych źródeł legitymacji demokratycznej, do zapewnienia aktywnej roli w monitorowaniu przyszłej Europejskiej Unii Obrony. Uczestnictwo i aktywne zaangażowanie parlamentów narodowych wydają się zasadniczo ważne i naprawdę niezbędne.

W tym samym celu powinniśmy zaapelować o ustanowienie „Tygodnia Europejskiego”, który może odbywać się jednocześnie w 27 parlamentach narodowych i w którym powinni brać udział komisarze oraz posłowie do Parlamentu Europejskiego, debatując nad sprawami europejskimi z posłami do parlamentów narodowych. Inicjatywa ta byłaby ponadto optymalnym sposobem realizacji szeroko omawianej idei organizacji krajowych „konwencji demokratycznych” poświęconych przyszłości Europy. „Tydzień Europejski” oznaczałby, co należy ponownie podkreślić – bez uszczerbku dla suwerennych prerogatyw poszczególnych parlamentów, reformę „regulaminu” parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego.

IV.  Rola parlamentów narodowych w kontrolowaniu przestrzegania zasady pomocniczości

Świadome, że jest to jedno z ich najważniejszych konstytucyjnych uprawnień, parlamenty narodowe są jednomyślne w ocenie pewnych ograniczeń w funkcjonowaniu unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania, który może skutkować uruchomieniem procedury żółtej lub pomarańczowej kartki. Pierwszą przeszkodą jest ośmiotygodniowy okres zawieszenia, który można zmienić wyłącznie przez reformę Traktatu i który po takiej reformie powinien zostać wydłużony. Pojawia się jednak kwestia techniczna – z następstwami prawnymi w zakresie rozdziału władzy – mogąca zmniejszyć ciężar tej przeszkody. W istocie dzień, od którego liczy się ośmiotygodniowy okres zawieszenia, nie powinien pozostawać w gestii Komisji. W związku z tym, podobnie jak to ma miejsce w przypadku licznych postępowań krajowych, należałoby rozważyć techniczne przedłużenie, tak aby o pierwszym dniu ośmiotygodniowego okresu nie decydowała wyłącznie Komisja.

Druga przeszkoda, równie ważna, wiąże się z wąskim rozumieniem zasady pomocniczości przewidzianej w art. 5 TUE, wykluczającym zasadę przyznania i zasadę proporcjonalności. Jest to argument, z powodu którego Komisja częściej odmawia parlamentom narodowym wykonania swoich uprawnień kontrolnych. Doktryna prawna od dawna jednak wskazywała na rozróżnienie pomocniczości sensu stricto i sensu lato, przy czym tę drugą cechowały trzy wymiary. Dotychczasowe doświadczenie dowodzi, że zrozumienie dokładnej granicy między politycznym wymiarem pomocniczości a prawnym wymiarem proporcjonalności jest niezmiernie trudne. Politykę od prawa oddziela cienka linia, zatem Komisja powinna zachować powściągliwość, kiedy przyjmując jawnie restrykcyjną wizję zasady pomocniczości, odwołuje się do unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania.

W związku z powyższym oraz po ustępstwach w ramach brytyjskiego referendum, na chwilę obecną parlamenty narodowe nie wnioskują o żadną czerwoną kartkę na przyszłość. Wręcz przeciwnie, istnieje silny ruch, udokumentowany też w sprawozdaniach PE, nawołujący do stworzenia zielonej kartki, polegającej na przyznaniu parlamentom narodowych pewnego rodzaju instrumentu w obszarze inicjatywy ustawodawczej. Innowacja taka nieodzownie wiązałaby się z trzema ograniczeniami: nie może być prawdziwą inicjatywą ustawodawczą, ponieważ jest to prawo zastrzeżone wyłącznie dla Komisji (Parlament i Rada nie mogą otwierać procedury ustawodawczej); nie może być stosowana w celu uchylania obowiązującego prawa UE, ponieważ miałaby charakter czerwonej kartki działającej wstecz; i wreszcie – nie może obejmować żadnego prawa do zmiany europejskiego prawodawstwa (skutkowałoby to przywłaszczeniem sobie uprawnień nadanych na mocy traktatów PE i Radzie). Koncepcja jest zatem jak najbardziej godna pochwały, ponieważ odzwierciedla właściwe zrozumienie pomocniczości w stopniu, w jakim oznacza ona, że parlamenty narodowe uznają wyłączne kompetencje Unii w niektórych sprawach. Przy pełnym zastosowaniu będzie to prawo do przedstawienia wniosku lub propozycji, który lub która, podobnie jak w przypadku mechanizmów równoległych, może doprowadzić do powstania zobowiązania Komisji do udzielenia uzasadnionej odpowiedzi w razie odmowy.

(1)

„The Role of National parliaments in the EU after Lisbon: Potentialities and Challenges” [Rola parlamentów narodowych w UE po podpisaniu Traktatu z Lizbony – możliwości i wyzwania] – prof. dr Olivier Rozenberg.

(2)

„Subsidiarity as a Means to Enhance Cooperation between EU Institutions and National parliaments” [Pomocniczość jako środek służący rozszerzeniu współpracy między instytucjami UE a parlamentami narodowymi] – prof. dr Diane Fromage oraz „The Legisprudential Role of National parliaments in the European Union” [Prawodawcza rola parlamentów narodowych w Unii Europejskiej] – prof. dr Luís Heleno Terrinha.

(3)

„The interparliamentary cooperation at EU level” [Współpraca międzyparlamentarna na szczeblu UE] – Carlo Casini, „Subsidiarity and National parliaments” [Pomocniczość a parlamenty narodowe] – Ludwik Dorn oraz „Political structured dialogue and National parliaments” [Zorganizowany dialog polityczny a parlamenty narodowe] – prof. dr Ingolf Pernice.

(4)

Europejska ocena stanu wdrożenia „Working with national parliaments on EU affairs” [Współpraca z parlamentami narodowymi w sprawach UE] – dr Milan Remac, Parlament Europejski 2017 (PE 603.271).

(5)

Briefing Implementation in action [Wdrożenie w działaniu] – „Survey of permanent representatives of national parliaments in the European Parliament” [Badanie dotyczące stałych przedstawicieli parlamentów narodowych w Parlamencie Europejskim] (PE 610.992).

(6)

Zob. ekspertyza prof. dr. Oliviera Rozenberga pt. „The Role of National parliaments in the EU after Lisbon: Potentialities and Challenges” [Rola parlamentów narodowych w UE po podpisaniu Traktatu z Lizbony: możliwości i wyzwania].

(7)

Zob.: sprawozdanie końcowe z misji informacyjnych z 17 lipca 2017 r., PE608.137v01-00.


PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych

(2016/2149(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 5 o przyznawaniu kompetencji oraz pomocniczości, art. 10 ust. 1 o demokracji przedstawicielskiej, art. 10 ust. 2 o reprezentowaniu obywateli UE, art. 10 ust. 3 o prawie obywateli UE do uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii, art. 11 w sprawie demokracji uczestniczącej, art. 12 o roli parlamentów narodowych, art. 48 ust. 3 o zwykłej procedurze zmiany oraz art. 48 ust. 7 (klauzula pomostowa),

–   uwzględniając Protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączony do traktatu z Amsterdamu, jak również Protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączony do Traktatu z Lizbony,

–  uwzględniając art. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 41 i 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 12 czerwca 1997 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi(1), z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi w zakresie integracji europejskiej(2), z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie rozwoju stosunków pomiędzy Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi w kontekście postanowień Traktatu z Lizbony(3) oraz z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi(4),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony(5), w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro(6) oraz w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej(7),

–  uwzględniając sprawozdania roczne Komisji na temat stosunków między Komisją Europejską a parlamentami narodowymi, w szczególności sprawozdanie za rok 2014 z dnia 2 lipca 2015 r. (COM(2015)0316) oraz za rok 2015 z dnia 15 lipca 2016 r. (COM(2016)0471), jak również jej sprawozdania roczne na temat pomocniczości i proporcjonalności, w szczególności sprawozdania za rok 2015 z dnia 15 lipca 2016 r. (COM(2016)0469) oraz za rok 2016 z dnia 30 czerwca 2017 r. (COM(2017)0600),

–  uwzględniając sprawozdania roczne Dyrekcji ds. Stosunków z Parlamentami Narodowymi w Parlamencie Europejskim, w szczególności śródokresowe sprawozdanie na temat stosunków między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi z 2016 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2017 r. w sprawie kontroli stosowania prawa UE w 2015 r.(8),

–  uwzględniając wydaną przez Komisję Białą księgę w sprawie przyszłości Europy z dnia 1 marca 2017 r. oraz orędzie o stanie Unii przewodniczącego Jean-Claude’a Junckera z dnia 13 września 2017 r., w których został przedstawiony plan działania,

–  uwzględniając deklarację pt. „Greater European Integration: The Way Forward” [Większa integracja europejska: droga naprzód], podpisaną przez przewodniczących Camera dei Deputati Włoch, Assemblée Nationale Francji, niemieckiego Bundestagu i Chambre des Députés Luksemburga dnia 14 września 2015 r. i obecnie popartą przez 15 izb parlamentów narodowych z UE,

–  uwzględniając wnioski przyjęte przez Konferencję Przewodniczących Parlamentów Unii Europejskiej (Konferencję Przewodniczących) począwszy od wejścia w życie Traktatu z Lizbony, w szczególności na posiedzeniach, które odbyły się w 2016 r. w Luksemburgu i w 2017 r. w Bratysławie,

–  uwzględniając uwagi i wnioski z posiedzeń Konferencji Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej (COSAC), jak również jej sprawozdania półroczne, począwszy od wejścia w życie Traktatu z Lizbony, w szczególności z posiedzeń, które odbyły się w 2017 r. w Valletcie i Tallinie,

–  uwzględniając art. 13 Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej, w którym uznano organizację konferencji międzyparlamentarnej w celu omówienia polityki budżetowej oraz innych kwestii objętych tym traktatem,

­–   uwzględniając rezolucję Senát Republiki Czeskiej z dnia 30 listopada 2016 r. (26. rezolucja 11. kadencji), Senato della Republica Włoch z dnia 19 października 2016 r. (dok. XVIII nr 164), a także wkład Komisji ds. Strategii Unii Europejskiej z dnia 2 maja 2017 r. (prot. 573) oraz wkład Komitetu do Spraw Europejskich Assemblée Nationale Francji z dnia 31 maja 2017 r. (nr ref. 2017/058) i Stałego Komitetu do Spraw Europejskich Tweede Kamer der Staten-Generaal (Izba Reprezentantów) Niderlandów z dnia 22 grudnia 2017 r. (pismo A(2018)1067);

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu oraz art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy, a także załącznik 3 do tej decyzji,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A8-0127/2018),

A.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe usprawniają i aktywnie przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania Unii Europejskiej w wymiarze konstytucyjnym (art. 12 TUE), a co za tym idzie odgrywają ważną rolę pod względem jej legitymacji demokratycznej i pełnego urzeczywistnienia;

B.  mając na uwadze, że odpowiedzialność parlamentarna rządów krajowych w ramach spraw europejskich, która zależy od specyfiki ich praktyk krajowych, stanowi podstawę roli parlamentów narodowych wynikającej z obecnego traktatu europejskiego;

C.  mając na uwadze, że aby podnieść poziom odpowiedzialności, parlamenty narodowe powinny sprawować nadzór nad rządami krajowymi, tak samo jak Parlament Europejski nadzoruje europejskie organy wykonawcze; mając jednak na uwadze, że stopień wpływu parlamentów narodowych na rządy krajowe znacznie się różni w skali poszczególnych państw członkowskich;

D.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe często skarżą się na ich ograniczone zaangażowanie w sprawy Unii i chciałyby w większym stopniu włączyć się w rozwój procesu integracji europejskiej;

E.  mając na uwadze, że brak przejrzystości w unijnym procesie ustawodawczym i procesie podejmowania decyzji może zaszkodzić uprawnieniom przyznanym parlamentom narodowym na mocy Traktatów i odpowiednich protokołów do nich, a także może zagrozić roli strażników-obserwatorów działań rządu, którą parlamenty narodowe odgrywają;

F.  mając na uwadze, że pluralizm parlamentów narodowych jest niezwykle korzystny dla Unii, ponieważ dostosowanie różnych stanowisk politycznych w państwach członkowskich może umocnić i poszerzyć debaty przekrojowe na szczeblu europejskim;

G.  mając na uwadze, że należy zrównoważyć niedostateczną reprezentację mniejszości parlamentarnych w sprawach europejskich, przy pełnym poszanowaniu większości w każdym parlamencie narodowym i zgodnie z zasadą proporcjonalnej reprezentacji;

H.   mając na uwadze, że parlamenty narodowe są bezpośrednio zaangażowane we wszelkiego rodzaju rewizje Traktatów europejskich, a ostatnio zostały wezwane do włączenia się w szereg demokratycznych forów UE;

I.  mając na uwadze, że do umocnienia europejskiej przestrzeni publicznej mogłoby się przyczynić zorganizowanie przez parlamenty narodowe i Parlament Europejski – czyli właściwych przedstawicieli europejskiego demos – szeregu forów na temat przyszłości Europy; mając na uwadze, że takie fora można by wylansować w ramach wspólnego tygodnia europejskiego, podczas którego posłowie do izb parlamentów narodowych omawialiby jednocześnie sprawy europejskie z komisarzami i posłami do Parlamentu Europejskiego;

J.  mając na uwadze, że – jak wynika z ostatnich tendencji wyborczych – kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny pogłębił brak zaufania obywateli UE do obecnego demokratycznego modelu przedstawicielskiego, a także ich rozczarowanie tym modelem, zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym;

K.  mając na uwadze, że wdrożenie prawa parlamentów narodowych do kontrolowania zgodności z zasadą pomocniczości na podstawie tzw. unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania częściowo poprawiło relacje między instytucjami UE a parlamentami narodowymi;

L.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe czasami krytykują unijny mechanizm wczesnego ostrzegania, skarżąc się, że jego przepisy nie są łatwe do stosowania w praktyce i nie mają szerokiego zakresu zastosowania;

M.  mając na uwadze postępy w zakresie stosowania unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania, czego dowodem są ostatnie dane dotyczące łącznej liczby opinii przedłożonych przez parlamenty narodowe w ramach dialogu politycznego; mając na uwadze, że ograniczone korzystanie z procedury żółtej kartki, a także nieskuteczność procedury pomarańczowej kartki pokazują, że nadal istnieją możliwości poprawy i lepszej koordynacji między parlamentami narodowymi w tym zakresie;

N.  mając na uwadze, że ośmiotygodniowy okres ustanowiony w art. 4 Protokołu nr 1 okazał się niewystarczający do terminowego monitorowania przestrzegania zasady pomocniczości;

O.  mając na uwadze, że mechanizm wczesnego ostrzegania można uzupełnić systemem, który umożliwia obecnie parlamentom narodowym przedstawienie konstruktywnych propozycji do rozważenia przez Komisję, z należytym uwzględnieniem przysługującego jej prawa inicjatywy;

P.  mając na uwadze, że kilka parlamentów narodowych wyraziło zainteresowanie narzędziem służącym usprawnieniu dialogu politycznego, który dałby im możliwość proponowania konstruktywnych wniosków do rozpatrzenia przez Komisję, z należytym uwzględnieniem przysługującego Komisji prawa inicjatywy i po uprzednim uzyskaniu poparcia Parlamentu;

Q.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe mogą w każdej chwili wydawać opinie w ramach dialogu politycznego, upoważniać swoje rządy do żądania formułowania wniosków ustawodawczych za pośrednictwem Rady lub, zgodnie z art. 225 TFUE, po prostu wzywają Parlament do przedstawienia wniosków Komisji;

R.  mając na uwadze, że wdrożenie procedury czerwonej kartki jest niemożliwe na tym etapie procesu integracji europejskiej;

S.  mając na uwadze, że kompleksowy zakres praw do informacji przewidziany w Traktacie z Lizbony można by rozszerzyć, dając parlamentom narodowym więcej zasobów i czasu na zajęcie się z dokumentami przesyłanymi im przez instytucje europejskie;

T.  mając na uwadze, że IPEX – platformę ciągłej wymiany informacji między parlamentami narodowymi oraz między parlamentami narodowymi a instytucjami europejskimi – należy dalej rozwijać zgodnie z jej strategią cyfrową, w której Parlament Europejski odgrywa główną rolę wspierającą;

U.  mając na uwadze, że współpraca międzyinstytucjonalna niewątpliwie uległa poprawie po wejściu w życie Traktatu z Lizbony i po uruchomieniu tzw. inicjatywy Barroso, czyli zainicjowanego przez Komisję we wrześniu 2006 r. dialogu politycznego dającego parlamentom narodowym możliwość komentowania oraz zgłaszania uwag pozytywnych lub krytycznych w odniesieniu do wniosków Komisji;

V.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe czasami podnoszą zarzuty dotyczące ich stosunków z Unią Europejską, twierdząc, że są one zbyt złożone;

W.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 70, 85 i 88 TFUE parlamenty narodowe posiadają stosowne kompetencje w obszarach wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w związku z czym odgrywają istotną rolę względem przyszłej unijnej polityki w obszarze bezpieczeństwa i obrony;

X.  mając na uwadze, że potrzebna jest większa kontrola parlamentarna polityki budżetowej i gospodarczej, podejmowanych decyzji oraz spraw związanych ze sprawowaniem rządów na szczeblu UE ze strony parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego;

Y.  mając na uwadze, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie mieszanego charakteru umowy handlowej między UE a Singapurem wpłynęło na zmianę sposobu, w jaki parlamenty narodowe będą w przyszłości zaangażowane w umowy handlowe;

Z.  mając na uwadze, że lepsze współdziałanie i sprawniejsza wymiana informacji między posłami do PE a posłami i urzędnikami parlamentów narodowych mogłyby przyczynić się do usprawnienia kontroli debaty europejskiej na szczeblu krajowym, a tym samym do wsparcia prawdziwie europejskiej kultury parlamentarnej i politycznej;

Kontrola działalności rządu w sprawach europejskich

1.  uważa, że wdrożenie wynikających z Traktatu z Lizbony praw i obowiązków parlamentów narodowych zwiększyło ich rolę w europejskich ramach konstytucyjnych, zapewniając w ten sposób większy pluralizm i legitymację demokratyczną, a także lepsze funkcjonowanie Unii;

2.  przyznaje, że zgodnie z art. 10 ust. 2 TUE rządy krajowe ponoszą odpowiedzialność demokratyczną wobec parlamentów narodowych zgodnie z krajowym porządkiem konstytucyjnym poszczególnych państw; uważa, że taka odpowiedzialność to podstawa dla roli izb parlamentów narodowych w Unii Europejskiej; zachęca parlamenty narodowe do korzystania w pełni z uprawnień europejskich w celu wywierania bezpośredniego wpływu na treść europejskich strategii politycznych, w szczególności w drodze monitorowania działalności rządów krajowych jako członków Rady Europejskiej i Rady;

3.  wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania parlamentom narodowym wystarczającego czasu, potencjału i niezbędnego dostępu do informacji, aby mogły pełnić swą konstytucyjną rolę w zakresie nadzoru, legitymizując tym samym działania rządów krajowych w przypadku gdy podejmują one działania na szczeblu europejskim, zarówno w Radzie, jak i Radzie Europejskiej; uznaje, że ten europejski wymiar działalności wymaga pełnego poszanowania tradycji konstytucyjnych poszczególnych państw członkowskich; uważa, że w celu zachowania i umocnienia tej roli należy umacniać i wspierać dotychczasową wymianę najlepszych praktyk i współpracę między parlamentami narodowymi;

4.  uważa, że przejrzystość metod pracy i procesu podejmowania decyzji instytucji UE stanowi warunek wstępny umożliwiający parlamentom narodowym skuteczne wypełnianie powierzonej im roli instytucjonalnej wynikającej z Traktatów; wzywa ponadto parlamenty narodowe do pełnego wykorzystania powierzonych im uprawnień w celu sprawowania kontroli nad działaniem rządów na szczeblu europejskim, między innymi przez dostosowanie swojej wewnętrznej organizacji, harmonogramów prac i zasad postępowania w tym zakresie; sugeruje oprócz tego wymianę najlepszych praktyk pomiędzy krajowymi izbami handlowymi, regularne debaty pomiędzy właściwymi ministrami i wyspecjalizowanymi komisjami w parlamentach narodowych przed posiedzeniami Rady i Rady Europejskiej oraz po tych posiedzeniach oraz regularne spotkania pomiędzy posłami do parlamentów narodowych, komisarzami i posłami do Parlamentu Europejskiego;

5.  uważa, że należy zadbać o to, by unikać zbyt rygorystycznej transpozycji prawodawstwa UE przez państwa członkowskie, i że parlamenty narodowe mają kluczową rolę do odegrania w tej kwestii; przypomina jednocześnie, że nie ma to żadnego wpływu na prawo państw członkowskich do stosowania klauzul o nieobniżaniu poziomu ochrony oraz do przyjmowania na poziomie krajowym np. wyższych norm społecznych i środowiskowych;

6.  zachęcając do wzmocnionego dialogu politycznego z parlamentami narodowymi i uznając wyraźną konieczność większego uczestnictwa parlamentarnego, przypomina, że decyzje muszą być podejmowane zgodnie z uprawnieniami konstytucyjnymi oraz z uwzględnieniem jasno zdefiniowanych odnośnych uprawnień decyzyjnych organów krajowych i europejskich;

7.  stwierdza, że Parlament Europejski i parlamenty narodowe powinny być w większym stopniu zaangażowane w europejski semestr i zaleca lepszą koordynację kalendarza budżetowego na szczeblu krajowym i europejskim w całym procesie, by zachęcić do bardziej efektywnego wykorzystania tego instrumentu; przypomina ponadto, że dostosowanie europejskiego semestru do programu działalności parlamentów narodowych mogłyby w większym stopniu przyczynić się do koordynacji polityki gospodarczej, przy czym jednak nie należy lekceważyć uprawnień do samorządności i regulaminów poszczególnych izb parlamentarnych;

8.  proponuje wprowadzenie krajowego okresu dialogu budżetowego, w którym parlamenty narodowe będą mogły obradować nad europejskim semestrem i przyczynić się do jego kształtu, dzięki upoważnieniu swoich rządów do reprezentacji w stosunkach z Komisją i Radą;

9.  podkreśla, że podczas ostatniego posiedzenia plenarnego Konferencji Komisji do Spraw Europejskich (COSAC) w Tallinnie uznano, że większość parlamentów narodowych aktywnie debatuje nad sprawami UE podczas posiedzeń plenarnych, w regularnych odstępach czasu lub na zasadzie ad hoc, oraz stwierdzono, że większa liczba debat plenarnych poświęconych tematyce unijnej poprawia widoczność Unii i daje obywatelom możliwość zdobycia obszerniejszej wiedzy na temat programu działań UE i stanowisk partii politycznych w tych kwestiach;

Utworzenie europejskiej sfery publicznej

10.  zauważa, że dostosowanie różnych stanowisk politycznych w państwach członkowskich może umocnić i rozszerzyć przekrojowe debaty na szczeblu europejskim; zaleca w związku z tym, aby delegacje parlamentów narodowych występujące przed instytucjami europejskimi odzwierciedlały różnorodność nurtów politycznych; podkreśla w tym zakresie znaczenie zasady proporcjonalnej reprezentacji posłów należących do różnych partii politycznych;

11.  zauważa, że w opiniach wydawanych przez parlamenty narodowe w ramach unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania lub poza nim mogła by być wyrażana wiążąca wola większości parlamentarnych; zgadza się jednak, że mniejszościom w parlamentach narodowych należy umożliwić wyrażenie odmiennego punktu widzenia, który byłby następnie uwzględniany w załącznikach do takich opinii; uważa, że opinie te powinny być wydawane w pełnej zgodności z zasadą proporcjonalności oraz zgodnie z zasadami proceduralnymi każdej krajowej izby parlamentarnej;

12.   przyjmuje do wiadomości niedawne wezwanie do przeprowadzenia szeregu demokratycznych konwencji w całej Europie; uważa w związku z tym, że ustanowienie corocznego europejskiego tygodnia pozwoliłoby zarówno posłom do PE, jak i komisarzom, zwłaszcza wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za klastry, zabranie głosu przed wszystkimi krajowymi zgromadzeniami parlamentarnymi w celu omówienia i wyjaśnienia europejskiego programu działania wraz z posłami do parlamentów narodowych i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego; proponuje przegląd własnego regulaminu w celu zatwierdzenia tej inicjatywy, i zachęca do tego również parlamenty narodowe; uważa ponadto, że posiedzenia z udziałem krajowych i europejskich ugrupowań politycznych w ramach współpracy międzyparlamentarnej na szczeblu UE byłyby źródłem wartości dodanej w postaci prawdziwie europejskiej debaty politycznej;

Poparcie reformy unijnego mechanizmu wczesnego ostrzegania

13.  podkreśla, że unijny mechanizm wczesnego ostrzegania był rzadko używany od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony i uważa, że można go zreformować w obecnych ramach konstytucyjnych;

14.  zauważa jednak, że przykłady takie jak uruchomienie procedury „żółtej kartki” wobec wniosku Komisji dotyczącego przeglądu dyrektywy w sprawie delegowania pracowników w 2016 r., pokazują, iż system wczesnego ostrzegania sprawdza się w praktyce; podkreśla, że ograniczone stosowanie procedury „żółtej kartki” może oznaczać, iż co do zasady przestrzega się w UE zasady pomocniczości; uważa w związku z tym, że uchybień proceduralnych mechanizmu wczesnego ostrzegania nie należy postrzegać jako dowód braku poszanowania zasady pomocniczości; przypomina ponadto, że parlamenty narodowe mogą podjąć działanie i zbadać kwestię zgodności z zasadą pomocniczości zanim Komisja przedstawi inicjatywę ustawodawczą w ramach zielonych i białych ksiąg lub przed prezentacją rocznego programu prac Komisji;

15.  przypomina, że w przypadku każdej nowej inicjatywy ustawodawczej Komisja jest zobowiązana do zbadania, czy UE jest uprawniona do podjęcia działania oraz czy takie działanie jest uzasadnione; podkreśla też, że z wcześniejszych doświadczeń wynika, iż wytyczenie granicy między politycznym wymiarem zasady pomocniczości a prawnym wymiarem zasady proporcjonalności bywa trudne i kłopotliwe; apeluje zatem do Komisji, aby w odpowiedziach na uzasadnione opinie wydawane w ramach mechanizmu wczesnego ostrzegania lub poza tymi ramami, oprócz wykładni zasady pomocniczości odniosła się również do zasady proporcjonalności i, w stosownych przypadkach, do wszelkich obaw dotyczących proponowanych wariantów strategicznych;

16.  przyjmuje do wiadomości wniosek złożony przez parlamenty narodowe w sprawie wydłużenia ośmiotygodniowego terminu na przedstawienie uzasadnionej opinii na mocy art. 3 Protokołu nr 1; podkreśla jednak, że obecne ramy traktatowe nie przewidują takiego przedłużenia terminu; jest zatem zdania, że Komisja powinna wprowadzić techniczny okres zgłoszeń w ramach systemu wczesnego ostrzegania w celu przyznania dodatkowego czasu między dniem, w którym projekty aktów ustawodawczych wpływają technicznie do izb parlamentów narodowych, a dniem, w którym zaczyna biec ośmiotygodniowy termin; w związku z tym przypomina, że w 2009 r. Komisja wprowadziła inne ustalenia praktyczne dotyczące funkcjonowania mechanizmu kontroli pomocniczości;

17.  przyjmuje do wiadomości wniosek złożony przez niektóre parlamenty narodowe w sprawie wydłużenia ośmiotygodniowego terminu na przedstawienie uzasadnionej opinii na mocy art. 6 Protokołu nr 2;

18.  proponuje, w nawiązaniu do dialogu politycznego zainicjowanego przez Komisję w 2016 r., aby w pełni wykorzystać system, w ramach którego parlamenty narodowe mogą składać do Komisji konstruktywne wnioski w celu wywarcia pozytywnego wpływu na europejską debatę i prawa Komisji do inicjatywy ustawodawczej; w związku z tym sugeruje, aby Komisja mogła decydować, czy rozpatrzyć takie wnioski lub udzielić na nie formalnej odpowiedzi wraz z uzasadnieniem ich odrzucenia; zaznacza, że taka procedura nie może obejmować prawa do inicjatywy ustawodawczej czy prawa do uchylenia lub zmiany prawodawstwa, ponieważ w przeciwnym razie podważałaby metodę wspólnotową i podział kompetencji między szczeblem krajowym i unijnym, a także stanowiłaby naruszenie Traktatów; zaleca tymczasem, aby w przypadku ewentualnej przyszłej zmiany Traktatów prawo inicjatywy ustawodawczej przyznać głównie Parlamentowi Europejskiemu jako bezpośredniemu przedstawicielowi obywateli UE;

Wdrożenie prawa do informacji

19.  przyznaje, że art. 12 TUE oraz Protokół nr 1 dają parlamentom narodowym prawo do otrzymywania informacji bezpośrednio od instytucji europejskich;

20.  podkreśla, że parlamenty narodowe lepiej radziłyby sobie z informacjami przesłanymi w ramach systemu wczesnego ostrzegania lub przysługującego im prawa do informacji, gdyby platformie IPEX nadano znaczenie agory lub forum na potrzeby nieformalnego stałego dialogu między parlamentami narodowymi oraz między parlamentami narodowymi a instytucjami europejskimi; w związku z powyższym postanawia propagować wykorzystanie platformy w celu usprawnienia dialogu politycznego; zaleca parlamentom narodowym terminowe wykorzystywanie platformy IPEX w celu zapewnienia szybkiego rozpoczęcia krajowych mechanizmów kontroli; sugeruje, by korzystać z IPEX jako z kanału systematycznej wymiany informacji oraz wczesnego sygnalizowania obaw dotyczących zasady pomocniczości; dostrzega potencjał rozwoju IPEX jako głównego kanału komunikacji i przekazywania stosownych dokumentów parlamentom narodowym przez instytucje unijne i odwrotnie, i w tym kontekście zobowiązuje się udzielić pomocy służbom administracyjnym izb parlamentów narodowych w zakresie współpracy w ramach platformy; zachęca ponadto do wprowadzenia większej liczby programów wymiany urzędników instytucji i grup politycznych między administracjami Parlamentu Europejskiego a administracjami parlamentów narodowych;

Planowanie lepszej współpracy międzyinstytucjonalnej

21.  dostrzega dotychczasową współpracę między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi w ramach COSAC, Międzyparlamentarnej Konferencji do Spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz w ramach art. 13 Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej; podkreśla, że aby parlamenty narodowe mogły sprawować kontrolę nad rządami i administracjami swoich państw członkowskich, współpracę taką należy rozwijać w oparciu o zasady konsensusu, wymiany informacji i konsultacji;

22.  przypomina, że obecne ramy stosunków między Unią a parlamentami narodowymi można by uprościć i zharmonizować, aby zwiększyć ich wydajność i skuteczność; apeluje w tym kontekście o dokonanie przeglądu zaangażowania Unii i jej parlamentów narodowych we wszystkie istniejące platformy i fora w celu wzmocnienia tych stosunków i dostosowania ich do obecnych potrzeb; nalega jednak na jasne zdefiniowanie uprawnień decyzyjnych parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego, tak aby te pierwsze wypełniały swą funkcję europejską w oparciu o swe konstytucje krajowe, w szczególności w drodze kontroli nad członkami rządu krajowego będącymi członkami Rady Europejskiej i Rady, ponieważ na tym poziomie mogą one najskuteczniej monitorować europejski proces legislacyjny; dlatego też sprzeciwia się stworzeniu wspólnych parlamentarnych organów decyzyjnych ze względu na przejrzystość, odpowiedzialność i zdolność do działania;

23.  zaznacza, że wzmocnienie dialogu politycznego i technicznego między komisjami parlamentarnymi, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim, stanowiłoby bardzo owocny krok w kierunku pełnej współpracy międzyparlamentarnej; rozważa możliwość przeznaczenia na ten cel dodatkowych zasobów i korzystania z wideokonferencji, o ile to możliwe;

24.  uznaje znaczenie międzyparlamentarnych posiedzeń komisji ustanowione w art. 9 i 10 Protokołu nr 1; uważa, że współpraca międzyinstytucjonalna byłaby lepsza, gdyby posłowie do Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych nadali większe znaczenie międzyparlamentarnym posiedzeniom komisji, a same posiedzenia byłyby przygotowywane w ściślejszej współpracy między nimi;

25.  zaleca pełne zaangażowanie parlamentów narodowych w nieustanny rozwój wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony; uważa, że takie zaangażowanie należy wspierać w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim i w pełnym poszanowaniu przepisów konstytucji krajowych dotyczących polityki bezpieczeństwa i obrony, w tym w drodze wspólnych posiedzeń międzyparlamentarnych przedstawicieli parlamentów narodowych i posłów do Parlamentu Europejskiego oraz za sprawą dialogu politycznego między pełnoprawną Komisją ds. Bezpieczeństwa i Obrony w Parlamencie Europejskim a odpowiednimi komisjami parlamentów narodowych; zauważa potencjał tego zaangażowania dla neutralnych państw członkowskich UE w zakresie sprawowania konstruktywnego nadzoru w tej dziedzinie;

26.  uważa, że głębszy dialog polityczny i ustawodawczy z parlamentami narodowymi oraz między samymi parlamentami sprzyjałby realizacji celów określonych w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa;

o

o    o

27.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1)

Dz. U. C 200 z 30.6.1997, s. 153.

(2)

Dz.U. C 284 E z 21.11.2002, s. 322.

(3)

Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 94.

(4)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0430.

(5)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0049.

(6)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0050.

(7)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0048.

(8)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0421.


INFORMACJE O PRZYJĘCIU SPRAWOZDANIAW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

21.3.2018

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

23

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Gerolf Annemans, Michał Boni, Mercedes Bresso, Elmar Brok, Fabio Massimo Castaldo, Pascal Durand, Esteban González Pons, Danuta Maria Hübner, Alain Lamassoure, Jo Leinen, Morten Messerschmidt, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Markus Pieper, Paulo Rangel, Helmut Scholz, György Schöpflin, Pedro Silva Pereira, Barbara Spinelli, Claudia Țapardel, Kazimierz Michał Ujazdowski

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Max Andersson, Pervenche Berès, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Jasenko Selimovic


GŁOSOWANIE KOŃCOWE W FORMIE GŁOSOWANIA IMIENNEGO W KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

23

+

ALDE

Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Jasenko Selimovic

ECR

Morten Messerschmidt, Kazimierz Michał Ujazdowski

EFDD

Fabio Massimo Castaldo

GUE/NGL

Helmut Scholz, Barbara Spinelli

PPE

Michał Boni, Elmar Brok, Esteban González Pons, Danuta Maria Hübner, Alain Lamassoure, Markus Pieper, Paulo Rangel, György Schöpflin

S&D

Pervenche Berès, Mercedes Bresso, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Jo Leinen, Pedro Silva Pereira, Claudia Țapardel

VERTS/ALE

Max Andersson, Pascal Durand

1

-

ENF

Gerolf Annemans

0

0

 

 

Objaśnienie używanych znaków:

+  :  za

-  :  przeciw

0  :  wstrzymało się

Ostatnia aktualizacja: 13 kwietnia 2018Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności